[GOT7] Time [MarkBam]

ตอนที่ 18 : 00:01 น.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    10 ม.ค. 60

 

00:01

 

                “การผ่าตัดสำเร็จด้วยดี ตอนนี้คนไข้ต้องอยู่ในห้องICUเพื่อรอดูอาการ อนุญาตให้เข้าเยี่ยมได้แค่ 15 นาทีนะครับ” นายแพทย์เจ้าของไข้กล่าวกับชายหนุ่มทั้งหกคนที่เข้ามารุมล้อมเขาไว้ รอยยิ้มบางๆเผยออกมาเมื่อเห็นอาการถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกและเสียงโห่ร้องดีใจที่ดังขึ้นอย่างลืมตัว มือหยาบกร้านจากการจับมีดและไหมผ่าตัดตบลงเบาๆบนบ่าแกร่งของเด็กหนุ่มคราวลูกที่พุ่งเข้ามากอดเขาและเอ่ยขอบคุณไม่ขาดปาก

 

มาร์คคลายอ้อมกอดออกก่อนจะถอยออกมาค้อมหัวขอบคุณไม่หยุดจนแพทย์ท่านนั้นเดินไปไกลลับสายตา เจบีปิดปากแจ็คสันที่เผลอโห่ร้องออกมาอย่างลืมตัวไม่ให้เสียงดัง มาร์คมองสบตากับเพื่อนสนิทของเขาและรุ่นน้องทั้งสองคนก่อนจะส่งรอยยิ้มกว้างที่ออกมาจากใจเป็นครั้งแรกในรอบสองวันให้แก่กัน

6 ชั่วโมงแห่งการรอคอยที่แสนทรมาน มันโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกเหมือนมีใครมายกเอาหินที่ถ่วงจิตใจของเขาออกไป เวลาที่เดินผ่านไปตั้งแต่แบมแบมเข้าห้องผ่าตัด มาร์คก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ริมหน้าผาสูงชันไม่มั่นคง พร้อมที่จะถูกพลักตกลงไปในเหวลึกได้ทุกเมื่อ แต่ตอนนี้เขาถูกดึงให้กลับเข้ามายืนบนพื้นที่มั่นคงแล้ว ถูกดึงกลับมาด้วยคำว่า การผ่าตัดสำเร็จด้วยดี

 

“มึงเข้าไปเยี่ยมก่อนเลยมั้ยหรือจะรอเข้าพร้อมแม่แบม” แจ็คสันที่รีบวิ่งนำไปห้องICUก่อนใครเพื่อน หันกลับมาถามมาร์คที่วิ่งตามมาพร้อมคนที่เหลือ

 

“กูรอเข้าพร้อมแม่น้อง” มาร์คอยากเข้าไปทันทีด้วยซ้ำ เขาอยากเห็นกับตาตัวเองว่าแบมแบมปลอดภัยแล้ว แต่เขาอยากรอ รอผู้หญิงที่แบมแบมรักที่สุด ผู้หญิงที่รักแบมแบมมากไม่ต่างจากเขา

 

“ทางนี้ครับคุณน้า” ยูคยอมรีบลุกขึ้นร้องเรียกหญิงสาวที่เดินเคียงคู่มากับยองแจเสียงดัง ผู้หญิงหน้าตาสละสวยตามวัยที่เขาเคยเจอสามสี่ครั้งตอนที่เธอมาเยี่ยมเพื่อนรัก แม่ของแบมแบม


“น้องแบมอยู่ไหนล่ะน้องยู”ทันทีที่เดินเข้ามาใกล้ เธอก็เอ่ยถามชายหนุ่มที่เป็นเพื่อนรักของลูกชายเสียงเครียด


จู่ๆช่วงเช้ามืดก็มีโทรศัพท์จากต่างประเทศโทรเข้ามาหาเธอ ภาษาอังกฤษที่กรอกมาตามสายมีใจความว่าลูกชายคนเล็กกำลังเข้ารับการผ่าตัดสมองอยู่ที่ประเทศเกาหลี ความกังวล ตกใจ สับสนปนเปจนทำให้เธอถือสายนิ่งค้าง ทำอะไรไม่ถูก จนปลายสายที่บอกรายละเอียดถึงเที่ยวบินที่จองไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้วต้องกล่าวย้ำเพื่อให้แน่ใจว่าเธอยังถือสายอยู่

ตลอดระยะเวลาหกชั่วโมงบนเครื่องบิน เธอได้แต่ภาวนาและสวดมนต์ขอให้คนที่เธอรักดังดวงใจปลอดภัย ความรู้สึกลึกๆในใจเฝ้าหวังว่ามันจะเป็นแค่เรื่องล้อเล่นสนุกสนานที่เจ้าตัวแสบอ้างเพื่อให้เธอมาหา เธอได้แต่หวัง

เมื่อลงจากเครื่องแล้วเธอรีบโทรติดต่อไปยังเบอร์ของยองแจ หนึ่งในเพื่อนสนิทของลูกชายที่เธอรู้จักให้มารับในทันที


“ในนี้ครับ” แทนที่จะเป็นยูคยอมที่ตอบคำถาม กลับเป็นชายหนุ่มผมสีน้ำตาลหน้าตาหล่อเหลาที่ถึงแม้จะดูโทรมจากการอดหลับอดนอนและร้องไห้แต่ก็นับว่าเป็นผู้ชายที่ดูดีมากทีเดียวเป็นคนตอบเธอ ท่าทางนอบน้อมและอากัปกริยายกมือไหว้อย่างสวยงามผิดจากคนอื่นๆที่ค้อมหัวทักทายเธอแบบเกาหลี สร้างความประทับใจและแปลกใจให้เธอได้ในสถานการณ์ที่ค่อนข้างตึงเครียดเช่นนี้ได้มากทีเดียว


“ขอบใจจ๊ะ” ผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียวก้าวนำเข้าไปยังห้องICUที่มีชายหนุ่มคนเดิมคอยเปิดประตูให้

 

ทันทีที่ได้เห็นภาพคนตัวเล็กรูปร่างบอบบางนั้นนอนอยู่บนเตียงสีขาว หน้ากากออกซิเจน สายเครื่องวัดชีพจรและอัตราการเต้นของหัวใจ สายให้น้ำเกลือและเลือดที่พันระโยงระยางไปหมดนั้น ทำเอาหัวใจของคนเป็นแม่แทบแตกสลาย เด็กน้อยแสนซนที่มักเข้ามากอดออดอ้อนเธอเสมอทุกครั้งที่เจอหน้า บัดนี้กลับนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง ผมดำนุ่มลื่นที่เจ้าตัวมักขอให้เธอลูบมันเสมอหายไปเหลือเพียงศีรษะเล็กที่มีรอยแผลจากการผ่าตัด  มือกร้านจากการทำงานหนักสั่นเทาเมื่อเธอยื่นไปแตะเบาๆบนมือที่มีเข็มน้ำเกลือแทงอยู่


“เจ็บมากไหมลูก แม่มาหาแล้วนะครับตัวแสบ” ภาษาไทยที่พวกเขาไม่เข้าใจถูกเอ่ยออกมาอย่างสั่นเครือ มือบางที่ทำท่าอยากจะลูบหัวของแบมแบมแต่ชะงักค้างคล้ายกับกลัวคนที่นอนอยู่จะเจ็บหากสัมผัสเพียงแผ่วเบา มืออีกข้างยกขึ้นมาปิดปากที่มีหน้ากากอนามันคาดอยู่เพื่อกั้นเสียงสะอื้น ภาพตรงหน้าทำเอาจูเนียร์ แจ็คสันและยูคยอมที่อ่อนไหวง่ายร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

ยองแจและเจบีรีบเข้าไปโอบประคองแม่ของแบมแบมที่กำลังร้องไห้อย่างหนักให้ออกไปก่อน ถ้าเธอยังยืนมองแบมแบมอยู่แบบนี้ พวกเขากลัวว่าอีกคนจะร้องไห้จนเป็นลมไป


“ตื่นได้แล้วน้า เป็ดไม่ชอบโรงพยาบาลนี่น่าเพราะงั้นต้องรีบตื่นนะจะได้ออกไปอยู่บ้านของเราไงครับ” มาร์คที่ยืนนิ่งเงียบมาตั้งแต่ที่ได้เห็นร่างบางบนเตียงเอ่ยออกมาแผ่วเบาไม่ต่างจากเสียงกระซิบ สายตาคมจับจ้องคนตรงหน้าไม่วางตา เขากลัวว่าถ้าเผลอกระพริบตาเพียงนิดคนที่นอนอยู่บนเตียงจะหายไป


“อีกห้านาทีหมดเวลาเยี่ยมนะคะ”

 

“ครับ” ยูคยอม แจ็คสัน จูเนียร์หันไปตอบรับพยาบาลสาวที่เข้ามาเตือนถึงเวลาเยี่ยม ก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างๆมาร์คที่ยังคงยืนมองแบมแบมนิ่งที่ข้างเตียงคนไข้

 

“ที่มึงขอ กูกำลังจะทำให้นะเว้ย ถ้าไม่เชื่อก็รีบๆตื่นขึ้นมาดูนะ”

 

“รีบตื่นมาหาพี่ปาร์คได้แล้วนะครับ”

 

“นอนนานๆแบบนี้มันไม่ช่วยให้สูงนะเว้ยไอ้เตี้ย ถ้าตื่นมาตอนนี้จะพาไปเลี้ยงชาบูเลยอ่ะ” แจ็คสันยกหลังมือขึ้นมาปาดน้ำตาก่อนจะซบหน้าลงกับแขนของรุ่นน้องตัวสูงทันทีที่พูดจบ เขาไม่อยากให้ไอ้เตี้ยมันเห็นสภาพพี่รหัสสุดเท่ร้องไห้ฟูมฟามแบบนี้หรอกนะ เดี๋ยวมันตื่นขึ้นมาล้อแล้วเขาจะทำยังไง

 

“หมดเวลาเยี่ยมแล้ว ออกไปกันเถอะ” จูเนียร์ดึงแขนมาร์คที่ยังคงหันหลังกลับไปมองแบมแบมให้เดินออกจากห้องICU

 

“คุณน้าครับ ไอ้แบมมันฝากจดหมายไว้ให้”ยูคยอมยื่นกระดาษเอสี่สีขาวที่ถูกพับเป็นสี่ส่วนให้แม่ของแบมแบมซึ่งนั่งรออยู่หน้าห้องICUทันทีที่พบหน้า

สิ่งที่แบมแบมสั่งเขาไว้ตอนที่อยู่ด้วยกันสองคน สิ่งที่คนตัวเล็กย้ำหนักย้ำหนาว่าห้ามลืม

 

ตัวอักษรภาษาไทยยึกยือตามแบบฉบับแบมแบมปรากฏขึ้นในสายตาเมื่อเธอคลี่กระดาษเปิดออก ทันทีที่เธออ่านจบ ดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำจากการร้องไห้ก็มองสบกับยูคยอมทันที


“ผมขอร้องน่ะครับคุณน้า ผมรู้ว่ามันยากแต่ไอ้แบมมันเครียดเรื่องนี้มากที่สุดเลย ได้โปรดทำตามที่แบมมันขอเถอะนะครับ ผมสัญญาว่าจะส่งรูป วิดีโอ สไกป์ไปให้ดูทุกวัน พวกผมไม่มีวันทิ้งแบมแบมแน่นอน”

หลังจากนิ่งเงียบไปหลายนาที เธอก็ได้แต่ตัดใจยอมพยักหน้าเบาๆให้กับยูคยอมที่คุกเข่าขอร้องอยู่ตรงหน้า ยอมทำให้สิ่งที่คนเป็นแม่อย่างเธอไม่อยากทำที่สุดในเวลานี้ เธออยากดูแลคนที่เธอรักปานดวงใจ แต่คำอ้อนวอนของเด็กชายตัวเล็กๆที่เธอรักในจดหมายทำให้เธอต้องตัดใจยอมทำตามคำขอนั้น


“แม่เชื่อว่าพวกเราไม่ทิ้งเพื่อน แต่แม่ก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี นั้นลูกชายแม่ทั้งคนนะ เฮ้อ ทำไม..น้องแบมต้องขออะไรแบบนี้ล่ะ ขอสิ่งที่แม่ลำบากใจแบบนี้” น้ำเสียงลังเลไม่แน่ใจเอ่ยออกมาอีกครั้งอย่างคนตัดใจไม่ได้ “ยังไงก็ต้องส่งมานะ ส่งมาทุกวันเลยนะน้องยู น้องยองแจ” ดวงตาโศกสบเข้ากับดวงตาของเพื่อนลูกชายทั้งสองคนที่มองตอบกลับมาอย่างจริงจังหนักแน่น เพื่อยืนยันถึงคำสัญญาที่พวกเขาให้ไว้กับเธอ


“ครับพวกผมสัญญา”

 

“แล้วเรื่องค่ารักษาพยาบาล น้าต้องไปติดต่อตรงไหนล่ะน้องยู”

 

“ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมจัดการให้เรียบร้อยแล้ว” หญิงสาวหันไปคนที่นิ่งเงียบตั้งแต่ออกมาจากห้องICU เสียงทุ้มต่ำแหบแห้งเอ่ยประโยคภาษาอังกฤษชัดถ้อยชัดคำ พ่อหนุ่มไหว้สวยคนนั้นนี่เอง

 

“ได้ยังไงกันละ เงินตั้งมากมายขนาดนั้น ว่าแต่ แม่ยังไม่รู้จักพวกเราที่เหลือเลยนะ”

 

“คนที่ใส่หมวกนั่นชื่อพี่แจ็คสันครับเป็นพี่รหัสแบมแบม คนที่ตัวขาวๆร้องไห้อยู่ตรงนั้นชื่อจูเนียร์ กับคนที่อยู่ข้างกันชื่อเจบีเป็นรุ่นพี่ที่คณะครับ แล้วก็คนที่ผมน้ำตาลชื่อมาร์คแฟนไอ้แบมมันครับ” ตากลมโตเช่นเดียวกับลูกชายหันไปเบิกกว้างขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่ยูคยอมกระซิบบอก

อะไรนะ จะบอกว่าชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนนี้คือแฟนของลูกชายเธอ แล้วผู้หญิงที่ชื่อมาร์กี้ สาวรุ่นพี่มาจากอเมริกาที่เจ้าตัวแสบมันส่งไลน์มาบอกเธอว่ากำลังคบหาอยู่ล่ะคือใคร ไม่รอให้สงสัยมากไปกว่านี้ มือบางหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมา

ภาพถ่ายที่ถูกส่งมาจากแบมแบมถูกเปิดดูในทันที ร่างของใครคนหนึ่งที่กำลังนอนหลับตาพริ้มหนุมตักลูกชายของเธออยู่ กิ๊ฟรูปดอกไม้ที่ถูกติดไว้ตรงผมหน้าม้าสีน้ำตาล ผมบางส่วนถูกทัดหูไว้ทำให้ใบหน้านั้นดูสวยงามราวผู้หญิง เมื่อจ้องมองใบหน้าของคนในภาพดีๆแล้วนำมาเทียบกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ ทำเอาเธออยากจะกลับเข้าไปในห้องไอซียูแล้วจัดการดึงแก้มเจ้าเด็กขี้แกล้งนั้นสักทีสองที ให้สมกับที่เจ้าตัวแสบหลอกเธอ

“เป็นแฟนน้องแบมหรอเรา แล้วคบกันมานานรึยัง”

 

“4เดือนครับ” สายตาหวานมองชายหนุ่มที่ประหยัดถ้อยประหยัดคำตรงหน้าเธออย่างประเมิน จากสิ่งที่ยูคยอมและยองแจกระซิบบอกเธอตอนนี้ก็นับว่าคนตรงหน้าเธอค่อนข้างจะจริงใจกับเจ้าแสบมากทีเดียว แอบชอบมาสามปี ยามเจ็บป่วยเช่นนี้ก็ยังไม่หนีหายไปไหน ค่ารักษาพยาบาลก็ขอรับผิดชอบเพียงคนเดียว แถมยังไปหาซื้อบ้านไว้สำหรับรอเจ้าเด็กแสบออกจากโรงพยาบาลไปพักฟื้นอีก คงจะคิดจริงจังกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอไม่น้อยทีเดียว แต่ของแบบนี้มันต้องดูกันไปนานๆละนะ

นับว่าเป็นโชคดีของลูกชายเธอจริงๆที่มีมิตรแท้และคนรอบข้างที่ดี ไม่เช่นนั้นเธอคงนึกสภาพไม่ออกว่าในสถานการณ์แบบนี้เธอจะทำเช่นไร


“น้องเป็นแบบนี้ รู้ใช่ไหมว่าตอนฟื้นขึ้นมาอาจจะไม่เหมือนเดิม ถ้าจะเลิกตอนนี้ก็ได้นะ น้าเข้าใจและไม่ถือโกรธหรอก”

 

“ผมเข้าใจดีครับ แต่ไม่ว่าน้องจะเป็นยังไงผมก็ไม่มีทางเลิกเด็ดขาด ผมไม่สัญญาแต่ผมจะทำให้เห็นว่าผมจะไม่มีวันทิ้งแบมแบมไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” สายตาคมหนักแน่นสบเข้ากับหญิงสาวตรงหน้าอย่างจริงจัง

 

“บ้านทำงานอะไรล่ะฮึ? ทำไมถึงจ่ายค่ารักษาพยาบาลตั้งมากมายขนาดนั้นให้น้องได้ มันไม่รบกวนพ่อแม่เรารึไง”

 

“ธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ครับ เงินค่ารักษาพยาบาลผมใช้เงินเก็บของผมเองครับ คุณน้าไม่ต้องเป็นห่วง”

 

“แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ใช่คนในครอบครัวเรา น้าเกรงใจนะ ยังไงจะใช้คืนให้แล้วกัน”

 

“ไม่ต้องใช้คืนหรอกครับ เพราะยังไงเราก็ต้องได้เป็นครอบครัวเดียวกัน ยังไงก็ต้องได้เป็นครับ” เสียงทุ้มเอ่ยหนักแน่นย้ำคำอย่างมั่นใจว่ายังไงก็ต้องมาเป็นครอบครัวเดียวกันกับเธอให้ได้ คงต้องทำใจยอมรับแล้วละมั้งว่าแทนที่จะได้สะใภ้สามคนลูกเขยหนึ่ง กลับกลายเป็นได้ลูกเขยสองคนมาแทน


“ถ้าเธอยืนยันอย่างนั้นน่ะนะ น้าขอตัวไปคุยกับหมอก่อนกลับไทยแล้วกัน” คนที่เดินตามพยาบาลไปเพื่อพบแพทย์เจ้าของไข้หันมาบอกกับเหล่าเด็กหนุ่มรุ่นลูกที่ทำท่าจะเดินตามไปส่งเธอ “ยังไงแม่ก็ฝากน้องด้วยนะ แม่เชื่อใจพวกเรานะ ไม่ต้องไปส่งหรอก อยู่นี่แหละ”

 

“คนที่เป็นเหมือนดวงใจของแม่ แม่ฝากเราด้วยล่ะ มาร์ค” กล่าวจบก็หันหลังเดินตามพยาบาลไปทันที รอยยิ้มบางๆเผยออกมาเมื่อได้ยินคำตอบที่ตามไล่หลังมา


“ผมจะดูแลอย่างดี เพราะแบม...ก็คือดวงใจของผมเหมือนกัน”

 


 T I M E



เกือบเดือนนึงแล้วตั้งแต่ที่แบมแบมออกจากห้องไอซียูมาอยู่ห้องพักคนไข้ คนขี้เซาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาสักที แม้หมอจะบอกว่าแบมแบมมีสัญญาณชีพปกติ ไม่มีภาวะสมองบวมและความดันในกะโหลกศีรษะคงที่  ผู้ป่วยบางรายอาจใช้เวลาสองถึงสามเดือนกว่าจะฟื้น และโชคดีที่ผลตรวจเนื้องอกไม่ได้เป็นเนื้อร้ายหรือมะเร็ง แต่ถึงอย่างนั้นมาร์คก็ยังอดร้อนใจไม่ได้อยู่ดี

ดีที่เพิ่งสอบเสร็จไปเมื่อสองวันก่อนทำให้ตอนนี้เขาสามารถอยู่เฝ้าคนตัวเล็กได้ทั้งวัน ก่อนหน้านี้เขาแทบไม่มีกระจิตกระใจจะไปเรียนเลยด้วยซ้ำ จนยูคยอมไลน์ไปฟ้องแม่แบมแบมนั้นแหละ เธอจึงกล่าวกับเขาผ่านสไกป์ที่ต้องเปิดให้คุยกับแบมแบมทุกวันแม้ร่างบางจะยังไม่ฟื้นก็ตาม

มาร์คไปเรียนอีกแค่แปปเดียวก็จบแล้ว มาร์คจะได้มีเวลามาดูน้องไง แต่ถ้ามาร์คไม่ไปเรียนจนทำให้ไม่จบ มาร์คต้องไปเรียนอีกตั้งปีนึงเลยนะลูก มาร์คจะไม่ไปก็ได้นะ แม่จะได้ทำเรื่องขอย้ายน้องแบมมารักษาที่ไทย ตอนที่มาร์คไปเรียนแม่จะได้ดูน้องเองทำเอาเขาเก็บของไปเรียนแทบไม่ทัน

 

“อีกหนึ่งชั่วโมงก็วันครบรอบห้าเดือนแล้วน้า เป็ดรีบตื่นมาเอารูปโพลาลอยด์ได้แล้วว ไม่งั้นลุงไม่ให้แล้วนะ ล้อเล่นหรอกน่า ใครจะกล้าไม่ให้ละเนอะ” มือหนาลูบลงบนหัวเล็กที่มีผมยาวขึ้นมาบ้างประปราย รอยแผลเป็นจากการผ่าตัดเริ่มจางลงไปบ้างแล้ว ร่างกายที่ผอมบางอยู่แล้วยามปกติตอนนี้ยิ่งผอมลงไปอีก แก้มกลมที่มักจะป่องขึ้นทุกครั้งที่เจ้าตัวขยับปากก็สูบหายไป ตื่นมาเมื่อไหร่ มาร์คคงต้องพาแบมแบมไปเลี้ยงบุฟเฟต์ทุกวันแล้วละ


“พี่ขนของแบมไปไว้ที่บ้านของเราเรียบร้อยแล้วนะ บ้านสวยมากเลยแบมต้องชอบแน่ๆอ่ะ อยู่แถวๆบ้านไอ้เนียร์กับยองแจด้วย เดินไปแป๊ปเดียวก็ถึง พวกพี่เรียนจบกันแล้วน้า อืม พี่มีเรื่องจะฟ้องแบมด้วย ยองแจกับยูคยอมมันดร๊อปเรียนรอเรียนเป็นเพื่อนแบมแหละ รีบตื่นมาด่าพวกมันเลยนะ ฮ่ะๆ”


“ไม่ตื่นจริงๆหรอเนี่ย ถ้าตื่นตอนนี้ได้สิทธิ์พิเศษเป็นแฟนพี่ตลอดชีวิตเลยนะ ไม่สิ ถึงไม่ตื่นก็เป็นอยู่แล้วนิ เอาใหม่ๆ ถ้าตื่นตอนนี้พี่จะยอมให้กินไอติมสองถ้วยเลย” มือแกร่งสอดประสานนิ้วเข้ากับมือบางของคนที่ยังคงนอนนิ่งอยู่ อืม เล็บเริ่มยาวแล้วนิ ตัดสักหน่อยแล้วกันเนอะ


มาร์คเปิดลิ้นชักหยิบกรรไกรตัดเล็บที่จูเนียร์ซื้อมาไว้ ก่อนจะก้มลงตัดเล็บที่ยาวพอสมควรของแบมแบมออกอย่างตั้งใจ เมื่อตัดเล็บมือทั้งสองข้างครบแล้ว ร่างหนาก็ลากเก้าอี้ไปนั่งที่ปลายเตียงจับยกขาเรียวเล็กของแบมแบมให้ตั้งขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดเมื่อกำลังตัดเล็บนิ้วโป่งเท้าที่ยากกว่าเล็บอื่นๆ ทุกครั้งที่ตัดเล็บให้แบมแบมเขามักจะใช้เวลากับเล็บนิ้วโป่งเท้ามากที่สุด

 

“ว้าว ครบรอบห้าเดือนแล้ว รีบตื่นมาไวๆนะครับ”มาร์คนั่งจ้องนาฬิกาที่มีเพียงหน้าปัดแตกร้าวเอ่ยขึ้นกับแบมแบมทันทีที่เข็มยาวและเข็มสั้นชี้ไปที่เลข12

นาฬิกาเรือนเดิมที่แบมแบมให้เขา...

เขาพบมันอยู่ในลิ้นชักข้างเตียงผู้ป่วยที่เจ้าตัวเก็บรวมไว้กับข้าวของต่างๆก่อนเข้ารับการผ่าตัด

 

“เสียใจนะเนี่ยที่เป็ดปล่อยให้ลุงฉลองคนเดียวแบบเนี่ย ไม่ต้องมาจ้องตาแป๋วเลยนะเรา”มาร์คยู่ปากใส่คนที่นอนมองเขาตาแป๋วอยู่บนเตียง มือหนาวางนาฬิกาที่เข็มยาวเคลื่อนบอกเวลา 00.01 น. ไว้บนโต๊ะ


เดี๋ยวนะ!! จ้องเขาตาแป๋วอย่างนั้นหรอ


ตาคมรีบตวัดกลับไปมองคนบนเตียงอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นเต้น เขาคงไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม


ทันทีที่ได้มองสบกับนัยน์ตากลมโตใสที่จ้องมองกลับมานิ่งๆ มาร์คเผลอตรงเข้าไปกอดคนบนเตียงแนบแน่นก่อนจะรีบผละออกเมื่อคิดได้ว่าคนตัวเล็กอาจจะเจ็บ ร่างหนาหันซ้ายหันขวาอย่างตื่นเต้น มันทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรก่อนดี เอาไงดีวะ เออเรียกหมอ


คิดได้ดังนั้นก็ตรงไปกดปุ่มที่อยู่ข้างเตียงคนไข้ทันที หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปคนที่มองเขาอยู่ตลอดแต่ไม่พูดอะไรแล้วจัดการส่งไปให้แม่ของแบมแบมและทุกคน ตลอดทุกการกระทำมาร์คไม่ได้ละสายตาจากแบมแบมเลยสักนิดเดียว


เขากลัวว่ามันจะไม่เป็นความจริง กลัวว่าเขาจะแค่ตาฝาดไป

 

“อืม ตอนนี้น้องแบมอยู่โรงพยาบาลนะ เข้าใจที่หมอพูดไหมครับ ถ้าเข้าใจให้กระพริบตาสองครั้งนะ” แพทย์เจ้าของไข้ที่ตรวจเช็คอาการภายนอกแล้วเอ่ยกับคนไข้ คนตัวเล็กกระพริบตาสองครั้งท่ามกลางการลุ้นอย่างตื่นเต้นของมาร์คที่ยืนอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง


“คนนี้ใครจำได้รึเปล่าครับ ถ้าจำได้ให้กระพริบตาสองครั้งนะครับ ถ้าจำไม่ได้ให้กระพริบหนึ่งครั้ง” มือกร้านชี้ตรงไปยังร่างหนาที่ยืนใกล้ๆ


มาร์คส่งยิ้มให้คนตัวเล็กที่จ้องมองมาที่เขา หัวใจเต้นแรงอย่างลุ้นระทึก...

 

 

 




 

จดหมายจากแบมแบมถึงแม่

แม่ครับ แม่คงตกใจมากใช่มั้ยตอนที่รู้ว่าแบมป่วยอ่ะ ขนาดแบมยังตกใจเลยแม่ต้องตกใจอยู่แล้วเนอะ ตอนแรกแบมกะไว้ว่าจะไม่บอกแม่นะ แต่พวกพี่จูเนียร์แอบเอาไปบอกอ่ะแล้วค่อยมาบอกแบมทีหลังว่าบอกแม่แล้ว แบมเลยตัดสินใจเขียนจดหมายฉบับนี้ แม่อย่าโกรธแบมเลยนะที่แบมคิดจะไม่บอก แบมไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจ แม่ป่วยเป็นความดันโลหิต อย่าตกใจนะที่แบมรู้ พี่เบียร์มันแอบบอก แม่ทำงานหนักมากเพื่อส่งเงินมาให้แบมเรียน ไหนจะเบบี้อีก ทุกครั้งที่เราคุยกันแม่ถามแบมเสมอว่าเหนื่อยมั้ย และแบมชอบบ่นว่าเหนื่อยมากๆอย่างงั้นอย่างงี้ แต่เวลาที่แบมถามแม่ว่าเหนื่อยมั้ย แม่ชอบบอกว่าไม่เหนื่อยหรอก แต่แบมรู้ว่ามันไม่ใช่ แม่ทำงานทุกวัน บางวันเลิกดึกแต่ก็ยังไลน์มาคุยกับแบมตลอด แบมตั้งใจว่าถ้าเรียนจบแล้วแบมจะหาเงินมาเลี้ยงแม่เองนะ จากที่คิดว่าอีกแค่ปีเดียวแบมก็จะได้เป็นคนดูแลแม่บ้างแล้ว แต่ตอนนี้คงต้องขอเพิ่มเวลาแล้วล่ะ ฮ่ะๆ ตลกดีเนอะจากเมื่อวานที่เรายังคุยกันเรื่องซีรีย์อยู่เลย วันนี้ต้องมาเขียนจดหมายหากันซะงั้น

จะจริงจังแล้วนะ แบมรู้ว่าแม่ต้องทิ้งทุกอย่างที่ไทยเพื่อมาดูแลแบมที่นี่แน่ๆ แต่แบมอยากจะขอ ขอโทษกับทุกสิ่งที่แบมเคยทำให้แม่ไม่สบายใจ ขอบคุณที่เลี้ยงดูแบมมาอย่างดี แม้จะลำบากและเหนื่อยแต่แม่ไม่เคยปล่อยให้แบมลำบากเลย และแบมอยากจะขอร้อง แม่กลับไทยเถอะนะ ถ้าแม่มาดูแลแบมอยู่ที่นี่แล้วเบบี้ พี่เบียร์ พี่แบงค์ละ แม่มีคนอื่นที่ต้องดูแลอีก ถ้าแม่ทิ้งทุกอย่างมาเพื่อแบมคนเดียวแบมจะเสียใจมากเลยนะ แบมไม่อยากให้แม่ต้องมาเหนื่อยเพราะแบมอีกแล้ว แค่แม่ส่งแบมเรียนก็เหนื่อยพอแล้ว แบมมียองแจ ยูคยอม แล้วก็พี่ๆคอยดูแลอยู่ แฟนแบมเขาดีนะแม่ เขาดีมากจริงๆ ถ้าแม่ได้เจอเขาแม่ต้องรักเขาเหมือนที่แบมรัก ถ้าเขาทิ้งแบม แบมสั่งยูไว้แล้วล่ะว่าให้ตามไปต่อยเลย แม่ไม่ต้องห่วงนะ ไอ้ยูมันจะคอยไลน์ไปบอกอาการแบมกับแม่ แบมโชคดีเนอะแม่ ที่ได้เจอเพื่อนแท้แบบพวกมัน โชคดีจริงๆ

ได้โปรดทำตามคำขอของสุดหล่อด้วยนะครับสุดสวย เพื่อความสบายใจของสุดหล่อนะ

ไม่ว่าตอนที่แม่ได้อ่านจดหมายฉบับนี้แบมจะรอดหรือไม่ แบมอยากให้แม่รู้ไว้นะครับ ว่าแบมดีใจจริงๆที่ได้เกิดมาเป็นลูกแม่ ดีใจจริงๆที่ได้เกิดมาเป็นน้องของพี่เบียร์ พี่แบงค์ ได้เป็นพี่ชายของเบบี้

แบมรักแม่มากนะครับ







+++++++++++++

#FicTimeMB

ขอบคุณทุกคอมเม้นมากๆจ้า ทั้งคอมเม้นในนี้และคนที่เล่นในแฮชแท็ก

โอ๋ๆนะ ยื่นกระดาษทิชชูให้ทุกคน


คิดถึงแม่จัง


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

3,212 ความคิดเห็น

  1. #3150 song2 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 11:39

    บอกตัวเอง ยังไหวๆ????????

    #3150
    0
  2. #3123 ploy_TMTC (@ploy-tmtc) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 02:57
    น้ำตาพรากเลยฮือ
    #3123
    0
  3. #3049 Cake__Cake (@Cake__Cake) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 02:29
    ไรท์แกล้งเราสองตอนติดเลยเหรอ   แง๊



    เป็ดน้อย จำลุงมันได้มั๊ยลูก
    #3049
    0
  4. #3026 wslloogpa (@wslloogpa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 02:12
    น้ำตาพรากแล้วเนี่ยยยย งืออออ
    #3026
    0
  5. #2996 Zaver (@buaaaaaa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 12:31
    ตอนนี้ก็ร้องอีกแล้วแง
    #2996
    0
  6. #2972 pj25 (@panaddaj) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 21:10
    โอ้ยลุ้น  แบมแบมจะตื่นมาแล้วจำทุกคนได้ไหม
    #2972
    0
  7. #2950 Da'wy Sehun (@dawysehun94) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:41
    แบมจะจำมาร์คได้ไหมนะ
    #2950
    0
  8. #2891 mbbjsk_ (@mbbjsk_) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 18:47
    โอ้ยแบมแบ๊มมมมมมม ;-;
    #2891
    0
  9. #2889 Fanta2543 (@Fanta2543) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 21:25
    งื้ออออ น้ำตาไหลเองงได้ไงอ่าาาาา ????????
    #2889
    0
  10. #2849 ket👧 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 01:14
    น้ำตาไหลล่ะ ห้ามไม้ได้จริงด้วย ลุงนะลุง เป็ดตื่นแล้ว จำได้ไม่ได้เชื่อว่าลงจะทำให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิม
    #2849
    0
  11. #2840 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 17:16
    T T น้องแบมทำไมน่ารักและเป็นคนดีขนาดนี้
    งื้ออออ คุณแม่น้องแบมสู้ ๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้
    อย่างน้อยแบมแบมก็หื้นแล้ว การรักษาก็ผ่านมาได้ด้วยดี

    ยูคกับแจโหดรอปเพื่อรอเรียนพร้อมแบมเลย จริงปะ
    ถ้าจริงแบมรีบฟื้นมาว่าเลยนะ
    #2840
    0
  12. #2830 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 00:13
    งื้อออออออ น้ำตาาาาาาาาาาา
    #2830
    0
  13. #2829 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 23:02
    ขอให้แบมจำได้ ฮืออ
    #2829
    0
  14. #2828 White cutter... (@somsurin) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 22:55
    อย่าบอกนะว่าจำพี่มาร์คไม่ได้~~~~
    ไรท์ท์ท์ท์ท์ท์ ไม่เอาม่าขนาดนั้นนนนนนน
    กินมาม่าจนผมร่วงหมดแล้วครับ TT
    #2828
    0
  15. #2827 hebi03 (@ao-spcr) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 22:53
    มองตาแป๋วววว งื้ออออ เอ็นดูจังงง ><
    #2827
    0
  16. #2826 fanggbb2 (@fanggbb2) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 22:35
    ต้องร้องไห้อีกกี่ครั้ง สงสารจัง
    #2826
    0
  17. #2825 aomtawanrat937 (@aomtawanrat937) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 22:33
    ขอให้น้องจำได้ทุกคนสงสารอะ
    #2825
    0
  18. #2824 แบมแบม (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 22:08
    ไรท์์์์์์์์์์์์์์์์์์ ต่อนะคะะะะะะะ ค้างค่ะค้างงงง ฮือออออออ ต้องลุ้นอีกแล้วอ่ะ 5555
    #2824
    0
  19. #2823 Icemb (@reikaice) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 22:04
    น้ำตาร่วงอีกแล้ว สงสารน้องฮืออออ
    #2823
    0
  20. #2822 aom_mypal (@aom_mypal) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 21:28
    จำพี่มาร์คให้ได้เถอะนะ สงสาร
    #2822
    1
    • #2822-1 FRE_SHY (@FRE_SHY) (จากตอนที่ 18)
      10 มกราคม 2560 / 21:43
      จำให้ได้เถอะะะะ พี่มาร์คเฝ้าแบมมาตั้งงนาน
      #2822-1
  21. #2821 Monkung Taross (@monwiwo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 21:04
    ปวดใจจังเลย ร้องไห้หนักมาก รีบมาต่ออีกนะคะ อยากรู้ว่าจะจำพี่มาร์คได้มั้ยคะ
    #2821
    0
  22. #2820 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 20:35
    ขนาดไม่ใช่คนเป็นแม่ยังปวดใจขนาดนี้แล้วแม่กับมาร์คคงทรมานมากซินะ ตื่นมาต้องจำให้ได้นะแบม ต้องสู้นะ
    #2820
    0
  23. #2819 -Bameverthing- (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 20:35
    จำได้ไหมฮึกฮือออ
    #2819
    0
  24. #2818 mwonderland (@mwonderland) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 20:30
    ปวดใจจ
    #2818
    0
  25. #2817 EHMB98 (@kimoojikimooji) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 20:25
    เราจัลร้องงง ขอให้แบมจำพี่มาร์คได้เถอะนะะ
    #2817
    0
  26. #602 chanaparn srisuwan (@ahyong) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 01:24
    สู้ๆๆน้า น้ำตาไหลเลย ใช้คำดีมากเลย
    #602
    0
  27. #601 MBM (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 01:18
    น้องเป็ดตื่นแล้วววววว

    ขอให้จำอีลุงได้ด้วยเถอะ
    #601
    0
  28. #600 ริลัคคุมาร์ค (@sujunezfan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 01:18
    เป็ดฟื้นแล้ว เป็ดจำลุงได้มั้ย ? เป็ดต้องจำให้ได้นะ ลุงเค้ารักเป็ดมากนะรู้เปล่า :)
    #600
    0
  29. #599 gamemie (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 01:17
    ฮอลลลลลลลลลลล

    น้ำตาไหลพรากก มาม่าเยอะไปแล้วนะ

    ลุ้นสุดๆน้องเป็ดขะกระพริบตากี่ครั้งเนี่ย

    ยังไม่วางไฟแช็คกับถังน้ำมันนะไรท์

    ถ้าเป็ดจำอิลุงไม่ได้นี่คอนโดมอดแน่ หึหึ
    #599
    0
  30. #597 chicnam (@chicnam) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 01:05
    ยังบ้านไรท์ยังไม่ปลอดภัยถ้าไรท์ไม่แต่งให้แบมจำพี่มาร์คได้ 
    #597
    0
  31. #596 ลูกอมแตงโม (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 00:45
    ร้องไห้หนักมาก ลูกตัวเองทั้งคนต้องกังวลใจมากๆ

    แต่ด้วยภาระหน้าที่เลยต้องยอม

    เป็นการพิสูจน์ใจพี่มาร์คด้วยว่าเจอเหตุการณ์แบบนี้

    แล้วจะทิ้งแบมแบมไปไหม

    ยอมใจมาก รู้แล้วว่ารักมาก



    ช่วงนี้หัวใจจะวาย ไรท์ให้ลุ้นบ่อยมาก

    แบมจะจำพี่มาร์คได้ไหมเนี่ย
    #596
    0
  32. #595 pimpimpim1a (@pimpimpim1a) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 00:43
    ไร้ท์ขาาาาาา หมดม่าแล้วเหอะนะ บีบหัวใจอ่า 
    สงสารทุดคนเลย ><
    #595
    0
  33. #594 cakELFishMT (@cakelfish13) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 00:34
    ลุ้นมากว่าแบมจะกระพริบตากี่ครั้ง แบมจะจำมาร์คได้มั้ย
    #594
    0
  34. #592 MySelu  (@famella2000) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 23:56
    เป็ดจะจำลุงได้มั้ยอ่ะ นี้ร้องไห้หนักมาก ไม่ไหวแล้ววว
    #592
    0
  35. #591 AGNg (@fern5620) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 23:55
    ชอบเรื่งนี้รักไรต์เตอร์มาอัะต่อน้าจะคอยทุกวันเรย
    #591
    0
  36. #590 Wuxuehua (@noohxuehua) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 23:54
    แบมจะจำพี่มาร์คได้ไหม...จำได้เถอะนะ...ร้องไห้ตามแบบหนักมาก....ยิ่งจดหมายที่แบมเขียนให้แม่ยิ่งร้องขึ้นไปอีก.....ขอนะไรท์...ให้น้องจำทุกคนได้ทีเถอะน๊า....พลีส
    #590
    0
  37. #589 Piipoppy (@piipopy1p) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 23:40
    น้องเป็ดจะจำลุงได้มั้ยอ่ะไรท์ ขอให้จำได้ทีเถอะนะ 

    ไม่เอามาม่าแล้วนะคะ อิ่มแล้ววววววว
    #589
    0
  38. #588 thitirat (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 23:40
    น้ำตามันมาอีกละ เฮ้อจะเอาเศร้าไปไหนอ่ะ มันอินมากรู้ไม๊ รอมาอัพทั้งวันเลยนะขอบอก
    #588
    0
  39. #587 Sasiraporn Chowsuan (@nongtong91) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 23:09
    เย้ย แบมฟื้นแล้ว ไรท์ทำให้เราร้องไห้เลย
    #587
    0
  40. #586 evejuvychuシ (@iam-eveviekissme) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 22:59
    แบมจะจำลุงมาร์คได้มั้ยอ่าาา ยังไงต้องจำให้ได้นะ ตอนนี้เป็นตอนที่น้ำตาซึมเลย โดยเฉพาะที่แม่ถามว่าเจ็บไหม เข้าใจคนเป็นแม่เลย ฮึกกก ซึ้งงง
    #586
    0
  41. #585 PangPoko (@thawanhathai12) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 22:58
    ขอโทดนะคะนี่เราต้องแก้มั้ย อ่านผิดนึกว่าน้องแบมกระพริบตาให้พี่มาร์คแล้ว5555555 แต่ถ้าไรท์ไม่ต่อบับแฮปปี้มีเผาเหมือนเดิมนะ55555555
    #585
    0
  42. #584 PangPoko (@thawanhathai12) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 22:56
    รอncนะแกรร // หื่นแรง. นี่คือบับเราวางหมดเลย ไม่เคยคิดจะเผาอ่ะ ฟินมากกกก รักไรท์จรุงที่ต่อบับนี้ คือปริ่มมากกก น้ำตาจิไหล. แต่แอบหลอนเบาๆตอนจ้องตาแป๋วนะ เอาซะเรานี่เปิดไฟแทบไม่ทัน//ชิบหายแรง ถถถถถถถถุว์ รออยู่นะค้าบบบบ
    #584
    0
  43. #583 mwbbbi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 22:52
    อ๊ากกกกกกกกกกก น้ำตามาอีกละ ดีใจที่เป็ดฟื้นนนนนนน แต่กลัวจำพี่มาร์คไม่ได้อ่าาาา

    ไรต์นะไรต์ อย่าทำร้ายจิตใจลีดเดอร์เลยยยย ถ้าน้องฟื้นมาจำพี่มันไม่ได้ นิเตรียมเผาบ้านแน่ 5555 อินมากกกก
    #583
    0
  44. #582 BNN (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 22:32
    ใช่เลยค่ะไรท์ ตรงที่แม่แบมถาม "เจ็บมากไหมลูก" มันแบบเจ็บจี๊ดไปถึงขั้วหัวใจ น้ำตาหยดแหมะๆเลยอ่ะ T_T แต่ไงแบมก็รอดแล้วเนอะฟื้นแล้วด้วย ทีนี้ก้อมาลุ้นต่อว่าแบมจะจำอิลุงกะคนอื่นๆได้มั๊ย สู้ๆนะไรท์ ชอบมากเลย ^^
    #582
    0
  45. #581 pinlover (@pin_love) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 22:23
    เรายังไม่สามารถวางไฟแช็กและถังน้ำมันลงได้เพราะแบมแบมต้องจำมาร์คให้ได้ จำไม่ได้ล่ะชั้งจะเผาไรท์จริงๆนะ555555 อ่านไปน้ำตาคลอลาะ ติดฟิคเรื่องนี้มากกก นั่งเฝ้าจนกว่าจะอัพ อ่านซ้ำๆหลายรอบเพราะอยากซึมซับฟิคเรื่องนี้ เรายังไม่เคย้ห็นฟิคเรื่องไหนแบมโกนหัวเลยอ่ะ มันแบบ. เห้ย ฟิคเรื่องนี้คือใช่ ทำร้ายแบมคือสิ่งที่เราชอบ55555
    #581
    0
  46. #580 qxer (@zamako) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 22:19
    แบมจะเอ๋อป่ะไม่พูดไรเลย 555555555555 ดีใจจจจจจแบมฟื้นล้าววววว ดีใจก็ยังร้องไห้อ่ะไรต์ รักฟิคเรื่องนี้มากน้าาา
    #580
    0
  47. #579 took (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 22:05
    ฟิคอะไรเนี่ยฉันนั่งร้องไห้ตั้งแต่เริ่มตอนยันจบแต่งดีมากๆเลยชอบเรื่องนี้อ่ะ
    #579
    0
  48. #578 MBBM (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 21:59
    เป็ดฟื้นแล้ววว ดีใจมากเลยอ่ะ

    เราร้องไห้ด้วยอ่ะ คือมันเป็นอารมณ์ที่บอกไม่ถูกอ่านไปแล้วนำ้ตามันไหลออกมาเอง ดีใจแทนอิลุงมันจริงๆ ฟื้นตัวไวๆหายไวๆน่ะแบม อิลุงมันรักแบมมากน่ะ //ไรท์ แต่งได้เข้าอารมณ์มาก ปรบมือรัวๆให้เลย เค้าชอบมากเลยอ่ะไรท์
    #578
    0
  49. #577 DaDa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 21:58
    ฮือออออออออออออ น้องเป็ดฟื้นแล้ว ดีใจจริมๆ แต่ลุ้นมาก ว่าน้องเป็ดจะจำลุงได้รึป่าว ขอให้จำได้ด้วยเท๊อะ สาธุธุธุธุธุ
    #577
    0
  50. #576 JMBC (@hopeyeolly) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 21:57
    ทำไมทำไม อย่าทำให้แบมจำมาร์คไม่ได้นะไรท์ หึๆ
    #576
    0