[EXO] MIDNIGHT FIEND #มิดไนท์ฟีนด์ | KAIHUN

ตอนที่ 8 : CHAPTER 08 :: I Need To Know

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,098
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    15 มิ.ย. 60

(c) Chess theme

 

 
 

CHAPTER 08

I need to know

 






 

เสียงกระแทกอย่างแรงไม่ได้เกิดจากประตูที่เพิ่งถูกผลักเข้าไป แต่กลับเป็นร่างของแวมไพร์หนุ่มซึ่งชนกับราวแขวนเสื้อตั้งพื้นจนล้มลงไปกองกับพื้นไม้ มือหนากุมรอยแผลเหวอะหวะตรงช่วงอก ผ่านเสื้อยืดเนื้อดีสีเทาเข้มที่ขาดเป็นรอยยาวจากฝีมือกรงเล็บหมาป่า

 

ไคใช้เวลาหลายชั่วโมงในการสมานแผลบนรถ ซึ่งเขาต้องแย่แน่ ๆ ถ้าหากฝืนเยียวยาด้วยตัวเองแทนที่จะกัดฟันขับรถกลับมาที่บ้านพักไม้เล็ก ๆ แถบชานเมือง แทนที่จะเป็นคอนโดตึกสูงย่านกังนัม เพราะมันคงไม่ดีสักเท่าไหร่ถ้าหากเขาต้องเจอคำถามว่าเป็นอะไร และต้องการรถพยาบาลหรือไม่

 

 

เขาเพียงต้องการใช้ยาของท่านอัลฟอนโซ่ ชายผู้สูงศักดิ์ที่สุดในบรรดาแวมไพร์

 

 

น้าเคยบอกตั้งแต่แกเป็นเด็ก ว่ากรงเล็บหมาป่าเป็นพิษถึงขั้นตายได้

 

ชายหนุ่มผิวแทนกัดฟันกรอดหลังจากได้ยินเสียงของผู้มาใหม่ แม้คำเหล่านั้นจะอยู่ในโทนปกติ ไม่ติดประชดประชันอย่างที่ไม่ชอบให้ใครหน้าไหนทำ แต่ไคก็รู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำบาดแผลให้มันลึกลงไปอีก เขาไม่ได้ถึงกับคาดหวังว่าอีกฝ่ายจะเข้าข้าง และแยกเขี้ยวอย่างเกรี้ยวกราดเพราะเห็นว่าหลานเจ็บตัวเพราะศัตรู แต่อย่างน้อยก็ช่วยอยู่เงียบ ๆ จนกว่าทุกอย่างจะเข้าสู่สภาวะปกติได้ไหม?

 

ผมไหว

 

น้ารู้ น้ำเสียงทุ้มนุ่มกล่าวพร้อมใช้มือข้างเดียวประคองหลานชายขึ้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโน้มตัวลงเพื่อพาดท่อนแขนของอีกฝ่ายลงบนคอตนเอง

 

มาเกาหลีเพราะผมหรือไง?

 

อืม จางอี้ชิงวางอีกฝ่ายลงบนโซฟา หยุดสายตามองรอยแผลเหวอะหวะและคราบเลือดซึ่งแห้งกรังอยู่ตามเสื้อผ้าและต้นคอแกร่งของหลานชาย ถึงแกจะไม่ชอบคำว่าฝูงหรือพรรคพวก แต่น้าคือคนในครอบครัว ถ้ารู้แล้วก็เลิกทำหน้าแบบนั้นสักที

 

ไคกัดฟันแน่น สกัดกั้นความเจ็บปวดจากพิษที่แล่นปราดไปทั่วร่างกาย พลางกลืนน้ำลายลงคอซึ่งแห้งเป็นผง

 

แกเป็นคนฉลาด แต่อย่าหลงตัวเองจนคิดว่าคนอื่นด้อยกว่า เพราะถ้าคิดอย่างนั้น แกก็จะกลายเป็นไอ้งั่งเหมือนตอนนี้

 

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นคือความตั้งใจ ผมคิดมาดีแล้วก่อนไปสู้กับมัน บ่นเสร็จแล้วก็กลับ -- อั่ก!” แวมไพร์หนุ่มผิวแทนนิ่วหน้า ทันทีที่อีกฝ่ายตรงเข้ามากดไหล่เขาลงกับพนักโซฟา พร้อมทิ่มเข็มฉีดยาลงบนซอกคอโดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัวอ๊ากกก!”

 

ไคหอบหายใจหนัก ทรุดลงนอนขดตัวอย่างหมดท่าเพราะฤทธิ์ของยาที่เพิ่งถูกฉีดเข้าร่างกาย ชายหนุ่มปรือตามองน้าชายแท้ ๆ ที่ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้ามเขา พร้อมมองมาด้วยสายตาเรียบเฉย

 

...จะว่าอะไรผมอีก

 

เหมือนทุกครั้ง แวมไพร์เชื้อสายจีนเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอนหลัง ขาไขว่ห้างพร้อมวางท่อนแขนลงบนพนัก ฉันอยากให้แกหยุดฆ่าคน

 

...

 

ไม่ว่าจะเป็นความต้องการของท่านอัลฟอนโซ่หรือเจตนาลึก ๆ ของแกก็ตาม บนโลกใบนี้มีอีกหลายวิธีถ้าแกอยากกระตุกหนวดเสือ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องฆ่าคนซี้ซั้ว

 

นั่นแหละเหตุผล หลังจากเริ่มฟื้นตัวได้ ไคก็ค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางเสยผมที่โชกไปด้วยเหงื่อขึ้นและต่อให้ไม่มี เราก็ฆ่าคนเพื่อกินเลือดอยู่ดี

 

งั้นทำไมไม่ฆ่าโอเซฮุนล่ะ?

 

...

 

ถ้าแกมีเหตุผลรองรับ แล้วเพราะอะไรถึงปล่อยเขาไป คนถูกถามนิ่งงัน เขาไม่ได้สบตากับน้าชายที่ยังคงมองมาอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ เป็นเพราะแกไม่มั่นใจว่าเขาเป็นผู้อยู่เหนือธรรมชาติ หรือลังเลว่าโอเซฮุนจะเป็นคู่ชีวิต เพราะแกฝันถึงเขา?

 

ราวกับถูกจี้ใจดำกับความจริงที่ไม่อยากยอมรับ แวมไพร์หนุ่มกำมือแน่น ไคยังคงหัวเสียกับความย้อนแย้งในตัวเองที่เลือกทำอย่างหนึ่งแต่ความต้องการเบื้องลึกกลับสวนทาง แน่นอนว่าการกลับมาเกาหลีในครั้งนี้เป็นเพราะเรื่องก่อกวนพวกหมาป่า แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหลัก ๆ คือความสนใจในตัวโอเซฮุน

 

แวมไพร์หนุ่มเชื้อสายจีนหยัดตัวลุกขึ้นยืน ขยับโค้ทสีเทาเข้มอยู่ในทีเมื่อไม่ได้รับคำตอบจากปากหลานชาย ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้วน้าจะว่าไง?

 

รองเท้าหนังปลายแหลมหยุดยืนอยู่หน้าประตูทันทีที่ได้ยินประโยคเมื่อครู่ ฝ่ามือเย็นเฉียบค้างอยู่ในท่าคว้าลูกบิด พลางชำเลืองมองใครอีกคนซึ่งยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

 

น้าจะได้ย้ำให้แกรู้ว่าโอเซฮุนเป็นคนของคิมจงอิน

 

 

 
 

*

 

 

 

ขอโทษที่มารบกวนกลางดึกนะครับคุณยายจอง

 

ไม่เป็นไรจ้ะ ที่จริงคุณโทรมาก็ได้ ฉันเปิดเสียงโทรศัพท์ไว้ เซฮุนสอนฉันใช้มันแล้ว หญิงชรายิ้มพร้อมชูสมาร์ทโฟนขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือตนเองให้ดู

 

ท่ามกลางแสงไฟสลัวในห้องโถงขนาดไม่เล็กแต่ก็ไม่กว้างนัก ที่ตรงนี้เป็นทั้งห้องนั่งเล่นและโต๊ะกินข้าวสำหรับครอบครัวตระกูลโอ ซึ่งหมาป่าหนุ่มเคยอาศัยอยู่ในบ้านสไตล์ดั้งเดิมคล้ายแบบนี้เมื่อห้าสิบปีที่แล้ว ก่อนจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศเพื่อใช้ชีวิตเป็นคนแปลกหน้าที่นั่น ทั้งญี่ปุ่น ฝรั่งเศส สเปน เยอรมัน และเมื่อถึงเวลาที่ต้องสืบทอดการเป็นผู้นำจ่าฝูงจากพ่อ เขาจึงต้องสร้างประวัติเริ่มต้นใหม่ที่นิวออร์ลีนส์ ประเทศอเมริกา ในนามตัวตนที่แท้จริง คิมจงอิน

 

ชายหนุ่มมองดวงตาคู่นั้นที่หยีจนแทบปิดของหญิงชรา ทำให้นึกไปถึงเลขาช่างพูดที่ตอนนี้หลับไม่ได้สติอยู่ในห้องของเขา ซึ่งได้รับการดูแลจากหมอจุนมยอน จงอินรู้สึกผิดไม่น้อยที่เลือกมาในเวลานี้ แต่เขาคงปล่อยให้เธอเป็นกังวลเพราะรอหลานชายกลับบ้านไม่ได้ และการโทรหาแบบขอไปที ก็เป็นเรื่องไร้มารยาทที่ซีอีโอหนุ่มไม่ประทับใจ

 

ผมอาจจะเอาแต่ใจไปสักหน่อยที่ให้เซฮุนอยู่เคลียร์งานจนดึกดื่น เขาเลยกลับมาจัดกระเป๋าเดินทางเองไม่ได้

 

จงอินยังคงสร้างเรื่องโกหกว่าต้องพาเลขาไปออกงานต่างประเทศด้วยกันหนึ่งสัปดาห์ เพราะเขาคงปล่อยให้เซฮุนออกมาเดินเหินใช้ชีวิตอย่างปกติเหมือนก่อนหน้านี้ไม่ได้ หลังจากที่ไคเริ่มประกาศสงครามกับครอบครัวตระกูลคิมอีกครั้ง

 

คุณยายจองควรได้รับความสบายใจ แม้ว่าตอนนี้ในหัวของคิมจงอินจะเต็มไปด้วยความกังวล กับภัยรอบตัวที่ไม่ได้เกิดขึ้นกับเขา แต่กลับเป็นคนรอบข้างที่ไม่สามารถป้องกันตัวจากแวมไพร์เหล่านั้นได้

 

ในช่วงเวลาที่คนอื่นกำลังพักผ่อน ชายหนุ่มผู้เป็นจ่าฝูงกำลังพยายามคิดหาทางออกให้กับเรื่องนี้ ซึ่งมันค่อนข้างริบหรี่เหลือเกิน

 

เรียบร้อยค่ะ ฉันคิดว่าแค่นี้น่าจะพอแล้ว หญิงสาวผมสั้นประบ่าเดินออกมาพร้อมกระเป๋าเดินทางใบสูงขนาดถึงเข่า ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ คุณยายของเธอ

 

ขอบคุณมากครับ คุณเซบยอล ชายหนุ่มโค้งศีรษะขอบคุณ ซึ่งเธอก็ยิ้มรับและโค้งศีรษะตอบ

 

ข้างในมีพาสปอร์ต กับของใช้จำเป็น ถ้ามีอะไรขาดเหลือก็โทรบอกได้นะคะ วันนี้ฉันหยุดงาน

 

ครับ ซีอีโอหนุ่มยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันไปสบตากับหญิงชราที่ยังคงจับจ้องอยู่กับใบหน้าเขา เช่นเดียวกับทุกครั้งที่คิมจงอินมาที่นี่

 

คุณไม่ชอบชาหรือคะ?

 

ผมแพ้ชา แต่ความร้อนของมันทำให้คลายความเย็นจากอากาศด้านนอกได้ดีทีเดียว ชายหนุ่มยังคงประสานมือผ่านแก้วชาขนาดเล็ก กับสมุนไพรที่ส่งกลิ่นเหม็นแต่เขายังอยู่ในจุดที่ทนมันได้ เพราะกลิ่นหอมจำเพาะของหญิงชรา ซึ่งปะปนกับกลิ่นความรู้สึกที่เธอส่งออกมาถึงความเอ็นดูเขา

 

ตอนนี้เซฮุนยังทำงานอยู่เหรอคะ? เซบยอล พี่สาวคนโตถามอย่างใคร่รู้ ซึ่งจงอินก็พยักหน้าเป็นคำตอบเขาทำได้ดีใช่ไหมคะ หรือว่าที่ต้องอยู่ดึกเป็นเพราะทำงานผิดพลาด?

 

เซฮุนทำงานได้ดีครับ ไม่ต้องเป็นห่วง

 

...โล่งอกไปที หญิงสาวซึ่งมีหน้าตาไม่ต่างจากน้องชายแท้ ๆ มีกลิ่นของความกังวล เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา

 

รอยยิ้มที่มาพร้อมคำว่า ขอบคุณที่ดูแลน้องชายของฉันนะคะ ราวกับจะย้ำเตือนบาดแผลในใจคนที่ไม่สามารถดูแลใครได้ จงอินยิ้มพร้อมพยักหน้ารับ และมันถึงเวลาที่เขาต้องกลับไปดูอาการเซฮุนได้แล้ว

 

 
 

 

*

 

 

 
 

 เสียงส้นสูงย่ำเป็นจังหวะเรียกความสนใจจากพนักงานที่เพิ่งมาถึงบริษัทให้หันไปมอง ชายหนุ่มต่างหยุดสายตาอยู่กับผมดัดเป็นลอน และริมฝีปากสีแดงเข้มรับใบหน้าเรียวสวย ซึ่งเข้ากับเดรสเข้ารูปสีดำที่ทำให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าได้อย่างชัดเจน

 

ลิฟต์เปิดออก ชายหนุ่มที่ห้อยป้ายพนักงานต่างเบียดเสียดกันยืนติดผนังลิฟต์เพื่อให้หญิงสาวผมบลอนด์น้ำตาลหุ่นไซส์เอสได้ยืนตรงกลางอย่างสะดวก กลิ่นของเธอช่างหอมเย้ายวนใจ จนอยากรู้ว่าเป็นพนักงานฝ่ายไหน พวกเขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน

 

หญิงสาวยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นว่ามีใครคนหนึ่งยืนรออยู่หลังจากประตูลิฟต์เปิดออก ชายหนุ่มที่แต่งตัวอย่างเป็นทางการ พร้อมแก้วกาแฟร้อนซึ่งเธอคิดว่ามันคงอุณหภูมิไม่ต่างจากเลือดที่อยู่ใต้ผิวหนัง หญิงสาวรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ชอบเสียเวลาทิ้งไปอย่างไร้ค่า แต่ใครกันที่บังคับให้หมอนั่นมาที่นี่ถ้าไม่ใช่เจ้าตัวสมัครใจเอง

 

ช้า

 

ขอโทษค่ะทนายโด พอดีฉันตื่นเต้นกับการทำงานเป็นเลขาชั่วคราวของบอสคิมก็เลยตื่นสายไปหน่อย

 

พนักงานหนุ่มที่อยู่ในลิฟต์ต่างเลิกคิ้วอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง ทันทีที่เห็นว่าคนสวยตรงเข้าไปหาทนายคยองซูพร้อมเกาะแขนราวกับว่ารู้จักกันมานาน แม้ชายหนุ่มจะแกะมือเธอออกอย่างรำคาญ แต่หญิงสาวกลับหัวเราะ ก่อนจะหันไปมองเหล่ามนุษย์เงินเดือนที่ยอมขึ้นลิฟต์มาบนชั้นสูงสุดของตึกสูงแทนที่จะลงชั้นที่ตนเองทำงานอยู่

 

เดินดี ๆ ทีเถอะเบจูฮยอน

 

เรียกไอรีนก็ได้ค่ะ ฉันมีชื่อเล่น

 

ชายหนุ่มมองคาดโทษเพื่อนสนิทที่กำลังสนุกกับการเล่นละครตบตาพนักงานในบริษัท เนื่องจากวันนี้เซฮุนมาทำงานไม่ได้ ไอรีนจึงต้องรับหน้าที่นี้ซึ่งคงเสี่ยงน้อยกว่าใครมนุษย์ทั่วไปหรือคนที่ได้ชื่อว่าเป็นทนายอย่างเขาเข้ามาจัดการงานแทน

 

คยองซูขยับปากบ่นพึมพำแบบไม่มีเสียง ซึ่งนั่นทำให้เธอยิ้มอย่างพอใจยิ่งขึ้นไปอีก

 

 

 

 

*

 


 

 

ม่าว!”

 

เสียงกุกกักพร้อมแรงเหยียบจากอุ้งเท้าสัตว์สี่ขาปลุกให้คนที่จมอยู่กับฝันทั้งคืนสะดุ้งตื่น เซฮุนหรี่ตามองไปโดยรอบก่อนจะกุมศีรษะที่หนักอึ้ง ตามด้วยอาการครั่นเนื้อครั่นตัวตามร่างกาย

 

นี่คงเป็นผลข้างเคียงตามที่หมอจุนมยอนบอกสินะ... แต่เมื่อคืนเจ้านายก็ช่วยทุเลาอาการไปแล้วไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงยังเป็นไข้ได้อีก

 

ม่าว!”

 

คนตัวผอมส่ายศีรษะ ภาพตรงหน้าพร่ามัวทำให้สูญเสียการทรงตัวจนหงายหลัง แต่วินาทีนั้นเซฮุนรู้สึกเหมือนโลกมันหยุดหมุน เมื่อร่างของเขาค้างอยู่กลางอากาศโดยที่แผ่นหลังยังไม่แนบลงกับผืนเตียง เพราะถูกคว้าไว้ด้วยมือเดียว

 

เซฮุนกะพริบตาพลางยกมือขึ้นบังแสงแดดที่ลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง ก่อนจะเห็นเงาของใครอีกคนซึ่งอยู่ใกล้แค่เอื้อม ภาพทุกอย่างเริ่มชัดเจนขึ้นเมื่อปรับระดับสายตา เจ้านายที่อยู่ในชุดเสื้อยืดแขนยาวสีดำกางเกงยีนส์กำลังมองหน้าเขา โดยที่มืออีกข้างหิ้วคอแมวส้มเอาไว้

 

อรุณสวัสดิ์

 

อะ... อรุณสวัสดิ์... ก็ได้ แทบลืมว่าเคยปวดหัวมากแค่ไหนเมื่อรู้สึกได้ถึงฝ่ามือร้อน ๆ ที่โอบไหล่ไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ประคองร่างของเขาให้นอนลงอย่างเบามือ

 

ม่าว!” เจ้าแมวส้มพยายามดิ้นออกจากพันธนาการ ก่อนจะถูกจับพลิกให้หันมาสบตากับคนเป็นเจ้านาย ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะไม่พอใจนักกับการถูกจับท่านั้น

 

ว่าไงคนสวย ก่อเรื่องแต่เช้าเลยนะ

 

ม่าว!” เจ้าหญิงน้อยส่งเสียงขู่ในลำคอ ง้างขาหน้าขึ้นพร้อมกางกรงเล็บราวกับจะเตือนว่าถ้าหากคิดหือ เจ้านายก็มีสิทธิ์เจ็บตัวได้เหมือนกัน

 

ดูเหมือนคุณจะทำมันโกรธนะ ปล่อยมันลงเถอะน่า ในทีแรกก็แปลกใจอยู่หรอกที่หมาป่าเลี้ยงแมว แต่พอเห็นภาพตรงหน้าแล้วก็คงไม่แปลก ถ้าจะกัดกันโดยไร้ความเอ็นดูสัตว์เลี้ยงขนาดนี้

 

อ้อนวอนสิ เจ้าหญิงน้อยคนเก่ง

 

ม่าว!!!!” อุ้งเท้าเล็ก ๆ พยายามตะกุย ซึ่งคนเป็นเจ้านายกลับเล่นเป็นเด็กด้วยการแยกเขี้ยว ส่งเสียงครางฮือในลำคอพร้อมเปลี่ยนตาเป็นสีแดง

 

 

นี่ก็บ้าบอ -_-

 

 

ถ้ายังไม่หยุดก่อเรื่อง คงรู้นะว่าฉันจะจัดการกับแกยังไง

 

ม่าว!”

 

หมาป่าหนุ่มยกยิ้มก่อนจะคลายมือออกกลางอากาศทำเอาเจ้าแมวส้มตกลงพื้น เซฮุนชะเง้อหน้ามองเจ้าของฟันแหลมคมที่กำลังขู่ฟ่อคนเป็นเจ้านายอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะรีบวิ่งออกไปด้านนอกพร้อมส่งเสียงไม่พอใจให้หมาป่าทั้งบ้านได้รับรู้

 

เมื่อคืนผมยังเห็นมันนอนเฝ้าคุณอยู่เลย ไหงตอนนี้ถึงทำเหมือนจะฆ่ากันให้ได้ พูดจบก็สะดุ้งเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายนั่งลงกับขอบเตียงพร้อมอังหลังมือลงมาบนหน้าผากเขาโดยไม่ทันให้ได้ตั้งตัว

 

ผมเป็นเจ้านายที่ไม่ค่อยสนิทกับสัตว์เลี้ยงสักเท่าไหร่น่ะ พูดจบก็ขมวดคิ้ว ขณะมองหน้าซีดเผือดของคนเป็นเลขาผมสัมผัสไม่ได้ว่าคุณตัวร้อนแค่ไหน เพราะตัวผมก็ร้อนเหมือนกัน

 

งั้นก็เอามือออก คนตัวผอมยิ้มแค่ปาก แต่ตาเกร็งมองอีกฝ่ายพร้อมชี้นิ้วเป็นท่าประกอบ ซึ่งเจ้านายก็ทำตามอย่างไม่ต้องหาเหตุผลมาเถียงเขาเหมือนทุกครั้ง

 

ผมโกหกที่บ้านคุณว่าจะพาไปต่างประเทศ เลยจัดฉากบอกให้พี่สาวคุณช่วยจัดกระเป๋าเดินทางให้หน่อย ผมพยายามเปิดกระเป๋าคุณแต่ไม่รู้รหัส ครั้นจะปลุกขึ้นมาถามผมก็นึกได้ว่าตัวเองมีมารยาทมากพอ ก็เลย -- เซฮุนเบิกตากว้าง มองไปยังซากกระเป๋าเดินทางที่ถูกแหกด้วยรอยฟันและกรงเล็บจนแทบไม่หลงเหลือชิ้นดี

 

คุณทำอะไรเนี่ย! ใบนั้นผมได้ฟรีมาจากการสะสมแต้มนะ!!!”

 

โทษพี่สาวคุณสิ เธอเป็นคนล็อก เจ้านายปัดความผิดให้คนอื่นได้อย่างหน้าตาเฉย เซฮุนเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มพลางมองคาดโทษอีกฝ่ายที่เดินล้วงกระเป๋ากางเกงไปใกล้ ๆ กระเป๋าเดินทางใบนั้นพร้อมใช้เท้าเขี่ยดูเหมือนกับเวลาหมาทำ -_-

 

นิสัย

 

ผมค้นดูแล้ว ข้างในมีเชิ้ต สูทอย่างละสี่ชุด กับชุดนอนสอง จงอินย่อตัวนั่งลงยอง ๆ พร้อมใช้มือข้างหนึ่งเขี่ยของที่อยู่ในกระเป๋าเดินทาง สามก๊กเล่มหนึ่ง... หนาเอาเรื่อง

 

เซฮุนมองเจ้านายที่กำลังพลิกหนังสือเล่มโปรดของพี่เซบยอล ที่เธอพยายามยัดเยียดให้เขาอ่านอยู่หลายครั้ง พร้อมอวดว่าสนุกมากแค่ไหน

 

กับแท็บเล็ตพร้อมโพสต์-อิทว่า มีหนังหลายเรื่อง เอาไว้ดูแก้เบื่อบนเครื่องบินนะ มีเกมพัซเซิลกับเกมตู้ปลาโง่ ๆ ด้วย พาสเวิร์ดคือวันเกิดพี่ อ่า เป็นพี่สาวที่ใส่ใจดีจัง แต่ดีนะ เพราะคุณคงได้ใช้มันตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่เราต้องอยู่ด้วยกัน

 

อะไรคือเราต้องอยู่ด้วยกัน? เซฮุนมองตามคนผิวแทนที่กำลังเดินไปหยุดอยู่หน้ากะละมังใบเล็ก ก่อนจะเอามันมาวางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง

 

คุณยังกลับไปทำงานไม่ได้ มันอันตรายเกินไป

 

งั้นคุณก็ให้ผมกลับบ้านสิ

 

กลับไปให้เขาฆ่าครอบครัวคุณเหรอ? ประโยคนี้ทำเอาคนฟังหยุดชะงัก

 

ภายในห้องเงียบมีเพียงเสียงบิดน้ำออกจากผ้าขนหนูผืนเล็ก ก่อนที่มันจะซับลงบนใบหน้าซีดเผือดของคนป่วย

 

แต่ถ้าเขาทำล่ะ?

 

 ยังหรอก เพราะคนที่มีความแค้นส่วนตัวกับเขาคือผม แต่ถ้าผมอยู่กับครอบครัวคุณตอนที่เขากระหายเลือดก็อีกเรื่องหนึ่ง

 

ทำไมมันเป็นแบบนี้ ผมอยากกลับบ้านแล้ว คนตัวผอมพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่กลับถูกอีกฝ่ายกดร่างลงไปให้จมลงกับเตียงเช่นเดิม จงอินกดข้อมือทั้งสองข้างของคนเป็นเลขาไว้ มองเข้าไปยังดวงตาคู่นั้นซึ่งเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

 

ไม่ใช่ตอนนี้ เซฮุน

 

ผมวางใจไม่ได้หรอก ผู้ชายคนนั้นทำผมเกือบตาย แล้วต้องหาเหตุผลอะไรถ้าเกิดว่าเขาคิดจะฆ่ายายกับพี่สาวของผม?

 

แต่เขามีเหตุผลที่ไม่ฆ่าคุณ

 

...

 

ผมไม่รู้ว่าทำไม มันต่างไปจากทุกครั้ง และผมคิดว่ามันไม่ใช่ความใจดี

 

...

 

เราจะหาคำตอบให้เรื่องนี้กัน แต่คุณต้องพักผ่อนก่อน ตกลงไหม? ชายหนุ่มสบตากับคนเป็นเลขาที่ยังคงต่อต้านเขาไม่ว่าจะเป็นทางสายตาหรือร่างกาย แต่เพียงครู่เดียวร่างกายที่ร้อนรุ่มดั่งไฟเพราะพิษไข้ก็สงบลงและยอมรับอย่างไม่เต็มใจนัก

 

ทำไมเขาถึงเกลียดคุณขนาดนั้น

 

เจ้านายไม่ตอบคำถาม ผู้ชายคนนั้นเพียงลุกขึ้นเดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อให้อากาศถ่ายเท ก่อนจะคว้ากระปุกยา เคาะเบา ๆ ใส่มือ รินน้ำดื่มใส่แก้วแต่พอดีแล้วกลับมานั่งลงกับขอบเตียงพร้อมยื่นให้เขา

 

ไคเป็นพี่น้องต่างแม่ของผม

 

... เซฮุนค้างอยู่ท่านั้นกับเรื่องที่ไม่คาดคิดว่าจะเป็นจริง เขากลืนยาลดไข้และน้ำลงไปขณะมองหน้าเจ้านาย โดยไม่รู้ว่าภายใต้ดวงตาคู่นั้นกำลังคิดอะไรอยู่

 

ถ้าไม่นับหมอจุนมยอน คุณคือมนุษย์คนแรกที่ผมเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง ทั้งคู่สบตากันท่ามกลางความเงียบ ปล่อยให้ลมอ่อน ๆ พัดเข้ามา เซฮุนไม่อยากรู้สึกกับคำว่า คนแรก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคำ ๆ นี้กำลังซึมซับเข้ามาในหัวเขา และมัน... แปลก

 

เล่าต่อสิ ผมฟังอยู่ คนตัวผอมเลียริมฝีปากที่แห้งผาก ก่อนจะเอื้อมมือคว้าผ้าขนหนูชุ่มน้ำที่อยู่ในมือเจ้านาย แต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมให้

 

อยู่เฉย ๆ

 

ผมทำเอง

 

อยู่... เฉย ๆ ชายหนุ่มผิวแทนกดเสียงลงต่ำเป็นเชิงดุ ซึ่งเขารู้ว่าถ้าเซฮุนมีแรงกว่านี้คงอ้าปากเถียงอย่างไม่ยอมแพ้แน่ ๆ

 

เช็ดอะไรของคุณ มือร้อนจะแย่ ผมไม่เห็นรู้สึกดีขึ้นเลย

 

ผมรู้วิธีทำให้รู้สึกดี แต่คงไม่ใช่การเช็ดตัวคนป่วย คนเป็นเลขาชำเลืองมองเจ้านายที่พูดคำกำกวมแบบนั้นออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย ซึ่งถ้าปล่อยให้บทสนทนาอยู่กับเรื่องนี้ คนที่จะแย่คงเป็นเขาแน่

 

จะเล่าไหมวันนี้

 

เขินแล้วชอบเปลี่ยนเรื่อง

 

มันเกี่ยวกันที่ไหนล่ะเซฮุนปัดมืออีกฝ่ายออก พลิกตัวจะนอนหันข้างแต่กลับถูกมือหนาบีบคางให้หันมาสบตากันเช่นในทีแรกอื้อ!!!”

 

“Don’t... move”

 

คนป่วยขมวดคิ้วทำปากจู๋เพราะถูกบีบ มองคาดโทษเจ้านายที่กลับเข้าสู่โหมดเอาแต่ใจจนหมดคราบผู้ชายน่าสงสารเมื่อคืน ไหนใครที่ทำท่าเหมือนว่าจะตายเพราะรู้สึกแย่ที่ช่วยคนรอบตัวไว้ไม่ได้ ตอนนี้คิมจงอินก็กำลังจะฆ่าเขาเหมือนกัน

 

เมื่อเจ็ดสิบเก้าปีก่อน ฝูงของปู่ผมโดนฮันเตอร์ไล่ล่าจนถูกฆ่าตายไปทีละคน พวกเขาแยกย้ายกันหนีเอาตัวรอด พ่อผมโดนยิงจากกระสุนที่ถูกทำขึ้นเป็นพิเศษเพื่อฆ่าหมาป่า และตอนนั้นมีแวมไพร์ช่วยเขาไว้

 

จงอินนิ่งไปชั่วอึดใจ ขณะนึกย้อนไปถึงเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนที่เขายังไม่เกิด เมื่อตอนนั้นที่พ่อกับแวมไพร์สาวตกหลุมรักกัน ซึ่งต่างฝ่ายต่างรู้ว่าเป็นความรักที่เผ่าพันธุ์ตนเองไม่สามารถรับได้ หมาป่ากับแวมไพร์เป็นศัตรูกันมาเป็นพัน ๆ ปี และตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่พ่อรู้สึกว่าเธอช่างแตกต่าง

 

 

เธอมีรอยยิ้มที่สวยจนพ่อไม่สามารถละสายตาไปได้ เขี้ยวเล็ก ๆ นั้นแต่งเติมให้ใบหน้าของเธอสวยยิ่งขึ้น มากกว่าจะให้ความรู้สึกว่าน่ากลัว

 

 

มันเป็นช่วงเวลาที่พ่อกำลังโตเต็มวัย และเพิ่งมีความรักเป็นครั้งแรก ท่านจึงค่อนข้างหลงเธอจนทิ้งเรื่องฝูงที่ถูกไล่ล่าไว้ข้างหลัง โดยอ้างเรื่องบาดแผลที่ได้รับจากกระสุนของฮันเตอร์ว่ามันยังไม่หายดี เพื่อให้ตนเองไม่รู้สึกผิด

 

เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน แต่การตั้งครรภ์ของแวมไพร์นั้นช่างรวดเร็วเหลือเกิน หญิงสาวท้องโตขึ้นภายในเวลาสองวัน และเธอก็คลอดเด็กออกมาเป็นทารกเพศชาย

 

 

และพ่อตั้งชื่อให้เด็กคนนั้นว่าไค

 

 

แวมไพร์มีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งคือมองเห็นอนาคตเป็นบางครั้ง แต่จะมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นที่ล่วงรู้การเกิดและการตายของคนในเผ่าพันธุ์ เขาคนนั้นคืออัลฟอนโซ่

 

ทันทีที่รู้ว่ามีทารกแรกเกิดเป็นลูกครึ่งหมาป่ากับแวมไพร์ ชายคนนั้นจึงสั่งองค์รักษ์กระจายกำลังออกตามล่าพ่อ เหล่าผีดิบดูดเลือดต่างโทสะที่ถูกเหยียบจมูก ในขณะเดียวกัน ร่างกายของไคก็เติบโตเร็วอย่างน่าตกใจ เวลาเพียงสองวันก็สามารถนั่งได้และมองหน้าพ่อเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ท่านจะตัดสินใจทิ้งไคและผู้เป็นภรรยา

 

แวมไพร์สาวต้องรีบพาลูกหนีไปให้ไกล เพราะเธอรู้ดีว่าการเป็นแวมไพร์เลือดผสมนั้นจะมีจุดจบเช่นไร ระหว่างนั้นพ่อก็โดนไล่ล่า ถูกฝังคมเขี้ยวซ้ำ ๆ จนเกือบตาย กระทั่งไปเจอฝูงของปู่และพันธมิตร ทั้งสองฝั่งสู้กันอยู่นาน และจบเหมือนทุกครั้งคือความแค้นทวีคูณยิ่งขึ้น ฝั่งแวมไพร์ตราหน้าว่าเราเป็นฝ่ายประกาศสงคราม ที่กล้าก้าวข้ามอาณาเขตและให้กำเนิดทารกสองเผ่าพันธุ์

 

พ่อไม่ได้ข่าวแวมไพร์สาวเลยหลังจากนั้น เขาไม่รู้ว่าเธอกับไคเป็นตายร้ายดีอย่างไร ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน ไม่มีกลิ่น ไม่มีข่าว ซึ่งปู่บอกกับพ่อว่าตามความน่าจะเป็นแล้ว... ไคกับมารดาคงถูกจับเสียบประจานต่อหน้าเหล่าแวมไพร์และตายไปอย่างทุกข์ทรมาน

 

พ่อทำอะไรไม่ได้นอกจากทนคิดถึงเธอกับลูกและโทษตัวเอง จนเวลาผ่านไปเกือบสองปี ท่านก็เจอกับครอบครัวหมาป่าซึ่งมีลูกสาวมาด้วย ทั้งคู่ผูกใจกันเป็นคู่แท้เพราะความต้องการของพ่อแม่ทั้งสองฝ่าย และให้กำเนิดลูกออกมาหลายตัว ซึ่งหนึ่งที่ทำให้ผู้ใหญ่ประทับใจก็คือเด็กผู้ชายที่โชคชะตากำหนดให้เป็นจ่าฝูง... หมาป่าตัวนั้นคือคิมจงอิน

 

ไม่มีใครรู้ว่าแวมไพร์สาวและลูกชายของเธอยังมีชีวิตอยู่... ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสองแม่ลูก แต่พ่อเล่าให้ฟังว่าเธอไม่ได้ถูกฆ่าตาย แต่กลับตรอมใจและออกไปยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดด ก่อนจะแทงกริชลงไปบนอกตนเองจนร่างสลายเป็นเศษเถ้าธุลีดินลอยสู่อากาศ ...เพียงเพราะได้รับข่าวว่าหมาป่าผู้ซึ่งเป็นสามีตนนั้นได้เริ่มต้นใหม่กับใครอื่นแล้ว

 

 

และนั่นทำให้ไคเกลียดพ่อตัวเอง

 

 

เหตุผลแค่นั้นจริงเหรอ เซฮุนถามขณะมองเสี้ยวหน้าคนเป็นเจ้านาย ไม่รู้สิ ผมคิดว่ามันร้ายแรงเกินไปที่เด็กผู้ชายคนหนึ่งจะคิดฆ่าพ่อตัวเอง เพราะพ่อของเขามีครอบครัวใหม่

 

ผมก็ได้แต่หวังว่าเขาจะมีเหตุผลมากกว่านั้น จงอินมองมือทั้งสองข้างของตนเอง ก่อนจะทาบลงบนหน้าผากมนเพื่อลองวัดอาการคนป่วยดูอีกครั้ง

 

ถ้าไม่ฆ่าคน เขาก็คงดูน่าสงสารกว่านี้

 

หมอนั่นไม่อยากให้ใครสงสารหรอกจงอินละมือออกมา ซึ่งผลลัพธ์มันก็ไม่ต่างจากเดิมคือเขาสัมผัสได้เพียงแค่ไอร้อน

 

แล้วคุณล่ะ ชายหนุ่มผิวแทนชะงักมือที่ชุบอยู่กับน้ำเย็นในกะละมังใบเล็ก เขาชำเลืองมองไปยังคนเป็นเลขาที่มองมาอย่างคาดหวังคำตอบ ก่อนจะซับผ้าขนหนูลงบนซอกคอขาว

 

คำว่าเป็นห่วงคงน่าฟังกว่า

 

คำตอบของคนปากแข็งทำเอาคนฟังหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้ จงอินละสายตาจากผ้าขนหนูผืนเล็กที่ซับลงมาจนถึงคอเสื้อ ค่อย ๆ ริดกระดุมเสื้ออีกฝ่ายก่อนจะเงยหน้ามองเจ้าของเสียงหัวเราะในลำคอ ซึ่งกำลังส่งกลิ่นพอใจออกมาอย่างน่าหัวเสีย เขาจึงกระชากเสื้อจนรังดุมหลุดออกภายในครั้งเดียว

 

เฮ้!!!” เซฮุนเบิกตากว้างอย่างตกใจ รีบกำคอเสื้อตนเองไว้พร้อมหดไหล่เข้าหาตัว เมื่ออีกฝ่ายเอาแต่จ้อง ซึ่งเขารู้แล้วว่าเจ้านายคงไม่พอใจที่เขานึกอยากจะยิ้ม

 

เมื่อกี้ยังเห็นทำหน้าเห็นใจหมอนั่นอยู่เลย ตอนนี้หัวเราะได้แสดงว่าหายป่วยแล้วสินะ?

 

ผมจะป่วยก็เพราะคุณนั่นแหละ ถอยออกไปเลยไป ...เอะอะก็รุนแรง โห ขาดหมดเลยเนี่ย คนตัวผอมเบือนหน้าหลบ ก้มลงมองรังดุมที่หลุดลุ่ยออกมา ทั้งที่เสื้อแบรนด์นี้แพงเอาเรื่อง และคงไม่ชำรุดง่าย ๆ แต่ก็นะ... อะไรก็เกิดขึ้นได้กับฝีมือหมาป่าทั้งนั้น

 

พอเห็นว่าบรรยากาศโดยรอบมันเงียบเกินไป เซฮุนจึงชำเลืองมองพร้อมทำมือปัด ๆ ไล่ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมทำตาม

 

อะไร

 

เอ้า คุณนั่นแหละอะไร มานั่งมองหน้าผมนี่ว่างเหรอ

 

ผมว่างมากพอที่จะนั่งจ้องคุณได้ทั้งวันเลยล่ะ โอเซฮุน ชายหนุ่มผิวแทนแค่นหัวเราะ ก่อนจะเปลี่ยนกลับมาเป็นสีหน้าเรียบเฉย เมื่อกี้ผมได้กลิ่นรู้สึกแย่ ตอนที่ผมเล่าเรื่องไค

 

ก็ใช่ เขาตอบอย่างไม่โกหก ไคน่าสงสาร แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเรื่องนั้นจะเป็นข้ออ้างให้เขาฆ่าใครก็ได้

 

เจอกันครั้งหน้าระวังใจอ่อนล่ะ โดนลักพาตัวไปอีกครั้งผมไม่ตามไปช่วยแล้วนะ

 

ได้ไง คุณจะหมดหล่อจากเรื่องเมื่อวานเลยนะถ้าทำแบบนั้น ...เฮ้!!!” คนป่วยเม้มปากแน่น พยายามยื้อดึงเชิ้ตขาวบนร่างที่อีกคนพยายามจะกระชากมันออกจนเหมือนว่าจะขาดอยู่รอมร่อ

 

บอกให้อยู่เฉย ๆ ผมจะเช็ดตัวให้

 

ผมอายุยี่สิบสี่แล้ว เช็ดเองได้!!!”

 

แต่ผมเป็นจ่าฝูง

 

แล้วไง! ผมไม่ใช่หมาป่าในฝูงคุณสักหน่อย!” ทั้งคู่สบตากันอย่างหยั่งเชิง เซฮุนถลึงตาคาดโทษเจ้านายที่ปั้นหน้านิ่ง ส่งแววตายียวนกวนประสาทมาราวกับว่าอยากล้างสมองให้โอเซฮุนลืมเรื่องอดีตของไคที่เพิ่งได้รับรู้

 

ทั้งคู่ยื้อดึงกันอยู่สักพัก จนเชิ้ตขาวร่วงลงจากไหล่ลงไปกองอยู่ที่ข้อแขน และนั่นเป็นจังหวะเดียวกับที่คยองซูเปิดประตูเข้ามาอย่างพอดิบพอดี ทั้งสามคนค้างอยู่ท่านั้นโดยที่ไม่มีใครพูดอะไร ซึ่งต่อให้โอเซฮุนอ่านกลิ่นไม่ได้... เขาก็พอจะเดาออกว่าตอนนี้ทนายความคนนั้นกำลังคิดอะไรแปลก ๆ อยู่

 

...

 

...

 

...

 

มีเพียงสิ่งเดียวที่ขยับได้คือเปลือกตา กับแมวส้มที่เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างคยองซูพร้อมมองที่เตียงราวกับอยากถามว่ามนุษย์สองตนนั้นกำลังทำเรื่องบัดสีกันอยู่หรือเปล่านะ...

 

เอ่อ ผมแค่จะมาบอกพี่ว่า --

 

ม... ไม่ใช่อย่างนั้น เซฮุนอยากแก้ตัวแต่กลับทำได้แค่อ้าปาก เจ้านายปล่อยมือออกแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงด้วยท่าที่ไม่ยี่หระต่อสิ่งใดในโลก ราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ตาคมคู่นั้นมองเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเปลี่ยนไปทางน้องชาย

 

เอกสารน่ะ คยองซูชูแฟ้มขึ้นมาให้ดู จนถึงตอนนี้ดวงตากลมโตคู่นั้นก็ยังมองมาอย่างกระอักกระอ่วนกับสถานการณ์ตอนนี้

 

อ้อ ได้ เดี๋ยวฉันออกไปเดี๋ยวนี้เลยคยองซูหันหลังเพราะเขารู้ดีว่าคงกลั้นขำไว้ไม่ได้ กับท่าทางของพี่ชายที่แสดงออกอย่างเก้ ๆ กัง ๆ โดยไม่รู้ตัว คราวหลังหัดเคาะประตูบ้าง

 

คยองซูก้มหน้า กำมือยกขึ้นป้องปากกลั้นยิ้มกับเสียงกระซิบเมื่อครู่ของพี่ชาย โทษที ก่อนหน้านี้ผมคงอยู่ในร่างหมาป่านานเกินไปหน่อย เลยไม่ชินกับการเคาะประตู

 

ทนายความหนุ่มได้ยินเสียงจงอินถอนหายใจ ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นเพราะความน่าอายที่เขาทะเล่อทะล่าเปิดประตูเข้ามา หรือเป็นเพราะเรื่องบนเตียงเมื่อครู่ที่ไม่รู้ว่าอยู่ในอารมณ์ไหน นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่โดคยองซูอยากลองเป็นจ่าฝูงสักครั้ง เพื่อที่จะได้รู้จากกลิ่นว่าพี่ชายแท้ ๆ กำลังรู้สึกอย่างไร

 

คนเป็นน้องหันไปทางเลขาตัวผอมบนเตียง ตอนนี้เซฮุนกำลังรีบติดกระดุมเสื้อเชิ้ต แล้วค่อย ๆ เลื้อยลงไปนอนพร้อมดึงผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะตนเอง ตามด้วยเจ้าแมวส้มที่กระโดดขึ้นไป และพยายามมุดพุงอ้วน ๆ เข้าไปหาคนป่วย

 

พี่

 

อะไร?

 

เจ้าหญิงน้อย เขาชี้ไปยังก้นเจ้าแมวส้มที่โก่งขึ้นขณะพยายามมุดเข้าไปในผ้าห่มของคนป่วย

 

จงอินมองภาพตรงหน้าพลางถอนหายใจ ก่อนจะมองก้นโง่ ๆ พร้อมบิดคอจนเกิดเสียง คนเป็นน้องจึงแบมือออกให้พี่ชายวางแฟ้มลงมา เพื่อที่จ่าฝูงหมาป่าจะได้หักนิ้วได้ถนัดสักหน่อย

 

ไอ้แมวนรก...

 

 

 

TBC

 

 

ยังไงอะเจ้านาย ยังงายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,530 ความคิดเห็น

  1. #2504 mayrin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 17:29
    จงอินอย่าใจร้ายกับน้องแมวว งื้ออออ อดีตของไคเป็นงี้เอง นึกว่า2คนนี้เป็นแฝดกันซะอีก แต่อดีตก็ไม่คลี่คลายทั้งหมดต้องติดตามต่อไป น้องฮุนเริ่มจะชอบจงงินแล้วใช่มั้ยน้า งื้อออ
    #2,504
    0
  2. #2495 KrisWu เฮียอู๋สุดหล่อ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 12:36
    หึงแม้กระทั่งแมว
    #2,495
    0
  3. #2477 Real_cyyyyy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 18:28
    คำว่าแมวนรกได้ใจมากอ่ะ เกรี้ยวกราดแม้กระทั่งแมวนะคุณหมาป่าจ่าฝูงงง
    #2,477
    0
  4. #2429 19PJ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 18:43
    เดี๋ยวนะ หึงเซฮุนกับแมวหรอจงอิน!! แต่เรื่องไคถ้าจริงนี่น่าสงสารมากอะ
    #2,429
    0
  5. #2406 chickenkyung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 18:02
    อิจฉาแมวก็บอกนะจงอิน5555
    ปล.เราสงสัยอ่ะ ไหนว่าไม่มีข่าวของแวมไพร์สาวกับไคเลย แล้วพ่อจงอินรู้ได้ไงว่าแวมไพร์ตายยังไง มีญาณหยั่งรู้หรอคะ?
    #2,406
    0
  6. #2306 Yamato Sakuya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 05:32
    เจ้าหญิงน้อย 55555
    #2,306
    0
  7. #2225 cha0323 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 15:21
    แมวนรก55555555555555555
    #2,225
    0
  8. #2090 25_stm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 09:00
    ตลกกกกแมวนรก
    #2,090
    0
  9. #2024 fern101fern (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 23:23
    อะไรคือแมวนรก 555555
    #2,024
    0
  10. #1985 nareeratfaii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 09:37
    โอ่ยยยชอบตอนแยกเขี้ยวขู่เจ้าหญิงน้อย
    #1,985
    0
  11. #1910 RealFon94 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 08:29
    โอ้ยยย แม้วววว ไม่ทำดาแน่ๆเลยย 5555
    #1,910
    0
  12. #1892 aairch_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 09:51
    ถ้าคยองซูไม่เข้ามาอะยังงายอะยังงาย55555555
    #1,892
    0
  13. #1828 MILAN (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 20:04
    แมวนรก55555
    #1,828
    0
  14. #1620 kaewtahottest (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 12:39
    แมวตัวนั้นช่างแปลกๆ555
    #1,620
    0
  15. #1522 pimmomo04 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 02:41
    โอยยยยย เขินแทนนน น่ารักอ่าา ><~~
    #1,522
    0
  16. #1488 therooms (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 21:10
    แมวนี่ทลึงสุดเระ มีโก่งโค้งมุดผ้าห่ม
    #1,488
    0
  17. #1381 First'lucifer Kkaebsong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 18:28
    นี่หึงแมวหรอหรืออะไร 55555555555
    #1,381
    0
  18. #1378 NookNH94 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 16:36
    หึงงเหรอคุณจงอินนนน
    #1,378
    0
  19. #1361 Monsday (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 20:07
    จ่าฝูงถึงกับด่าแมวเลย น่ารักไปอีก555^^
    #1,361
    0
  20. #1253 Junhoe Kute'z (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 21:34
    จงอินหึงที่แมวน้อยมุดพุงงุนช่ะม้าาาาา ฮือออ ดีต่อใจเหลือเกิน-////-
    #1,253
    0
  21. #1198 BN0412 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 16:15
    แงงงงง น้องแมวจะมุดไปหาเซฮุนหรอ 5555555 น่ารัก คยองคงตกใจน่าดู
    #1,198
    0
  22. #1092 somoloho (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 11:39
    ตอนนี้มีแต่ความน่ารัก
    แต่สงสารไคเหมือนกัน 
    เหมือนเป็นปมใหญ่ของไคที่แค้นพ่อตัวเอง
    แล้วมีเพียงจงอินที่หน้าเหมือนไค
    ที่ให้จงอินเป็นจ่าฝูงเพราะเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่าค่ะ
    ติดตามต่อคะ ฟินกับฉากบนเตียง 55555 แมวนรก
    #1,092
    0
  23. #1057 myyungsoo93 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 21:21
    นรกตรงไหนแค่อยากรู้อยากเห็น555
    #1,057
    0
  24. #963 garnetglamo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 21:44
    โอ๊ยย เขินมากตอนนี้ คุณเลขากับเจ้านายนี้การกระทำของพวกเขาสองคนนี่น่ารักกันจัง เจ้านายเองก็เอะอะรุนแรงตลอด ขำตอนเจ้านายพยายามเก๊กเป็นปกติอ่า555 ไม่รู้ตัวสินะแหมๆ

    เพิ่งมาอ่านตอนแปดวันนี้ พอดีหายยุ่งแล้ว555 เลยอ่านช้าๆเรื่อยๆซึมซับทุกตัวอักษรที่บรรยาย รู้สึกว่าพี่มลินบรรยายได้ดีมากๆ รู้สึกถึงความพัฒนาจริงๆนะ ยิ่งเป็นฟิคแฟนตาซีที่หนูคิดว่าอ่านยาก แต่อ่านของพี่แล้วมันลื่นไหลกว่าที่คิด แต่จะมีงงบ้างแต่มันก็ยังไม่ถึงตอนที่พี่จะอธิบายในตอนนี้ อย่างเหตุผลของไคที่น่าจะไม่ใช่แค่นี้แน่ๆอย่างที่เซฮุนสงสัย รอติดตามตอนต่อไปเรื่อยๆค่ะ ชอบมากๆๆๆๆๆๆเลย *จิ้มfavรัวๆ

    พี่มลินมีฉากบรรยายการฟัดกระเป๋าเดินทางของเจ้านายมั้ย55555 คงน่ารักน่าดูววว><
    #963
    0
  25. #961 Gingkerbell (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 20:29
    แมวนรกกันเลยทีเดียว มีความเขินแรงอ่ะพี่มิ้ว T///T
    #961
    0