[EXO] MIDNIGHT FIEND #มิดไนท์ฟีนด์ | KAIHUN

ตอนที่ 6 : CHAPTER 06 :: He's Back

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,824
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    30 พ.ค. 59

(c) Chess theme

 

 

 

CHAPTER 06

He’s Back

 


 

 

หลังจากทำงานกับมิดไนท์แกรนด์เพอร์ฟูมมาได้สองเดือน โอเซฮุนคิดว่าเขาพอจะเริ่มชินกับตำแหน่งเลขาบ้างแล้ว ทั้งเรื่องประสานงานและการตามอารมณ์เจ้านายให้ทัน

 

คิมจงอินสร้างเรื่องให้คนในบริษัทเข้าใจว่าต้องลงไปดูโรงงานที่ช็อลลาใต้ เป็นแบบนี้อยู่เดือนละสองครั้ง ซึ่งก็ไม่มีใครตั้งคำถามว่าทำไมถึงขนกันไปทั้งบ้าน ช่างเป็นครอบครัวที่อบอุ่นอะไรเช่นนี้

 

โอเซฮุนเข้าใจ เพราะพักหลังเจ้านายเริ่มหงุดหงิดและเกรี้ยวกราดราวกับว่าอยากฉีกร่างพนักงานเป็นสองท่อนเพียงเพราะยืนขวางทางเดิน ซึ่งสาเหตุก็คือคิมจงอินพยายามใช้ชีวิตเป็นมนุษย์นานเกินสองอาทิตย์ ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ทรมานสำหรับหมาป่าที่ต้องการออกล่า

 

ด้วยความเป็นเลขาที่เข้าใจหัวอกเจ้านายเป็นอย่างดี จึงบอกให้ครอบครัวหมาป่าลงไปดูงานที่ช็อลลาใต้ให้เรียบร้อย และกลับมาทำงานอย่างเป็นผู้เป็นคนในโซล ซึ่งคิมจงอินก็ไม่ได้อ้าปากบอกว่าที่ยังอยู่ตรงนี้ก็เพราะกลัวโอเซฮุนจะชิ่ง หอบข้าวหอบของหนีไปอยู่จังหวัดอื่น เพื่อหลีกเลี่ยงการพบเจอเจ้านายหมาป่า

 

เพราะผู้ชายคนนั้นแค่ยิ้ม พร้อมแสดงความหวังดีโดยการบอกกับเขาว่า

 

 

ดูแลตัวเองด้วย มันคงดีถ้าหากผมกลับมาแล้วเห็นว่าคุณยังนั่งทำงานอยู่หน้าห้อง มากกว่าการเห็นพนักงานพร้อมใจกันใส่ชุดดำเพราะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นกับเลขาส่วนตัวของผม

 

 

ตอนนั้นก็แอบหวั่นใจ แต่พอเจ้านายไปก็ไม่เห็นว่าจะมีเหตุร้ายอะไรเลยสักอย่าง จนอดคิดไม่ได้ว่าความอันตรายที่แท้จริงมันมาจากคนอื่นหรือตัวคิมจงอินกันแน่ ข่าวลือยังคงมีเข้าหูอยู่เรื่อย ๆ บ้างก็บอกว่าที่เขาทำงานได้นานขนาดนี้ก็เพราะเป็นผู้ชาย บ้างก็บอกว่าเจ้านายหมดสนุกแล้วเพราะโดนใบแดงจากคุณหญิง

 

แต่การไม่เจ็บไม่ตายย่อมเป็นเรื่องดี แต่ปัจจุบันก็ยังไม่มีใครรู้ว่าเลขาคนก่อน ๆ ของซีอีโอหนุ่มบริษัทมิดไนท์แกรนด์เพอร์ฟูมนั้นหายไปไหน ช่วงเวลาหนึ่งมันกลายเป็นคำถามที่เกิดขึ้นบนโต๊ะอาหารยามพักเที่ยง แต่พอมีข่าวลือเรื่องรุ่นพี่ฝ่ายบริหารแอบมีเมียน้อยเป็นสาวฝ่ายบัญชี ที่ใคร ๆ ต่างก็บอกว่าเรียบร้อยและสวยไม่สู้เมียหลวงที่อยู่ฝ่ายพีอาร์ เรื่องเลขาคนเก่าจึงถูกโยนลงถังขยะไปโดยปริยาย

 

โอเซฮุนยังไปทำงานตอนเช้าและกินมื้อเย็นที่บ้านพร้อมหน้าพร้อมตากับยายและพี่สาวทั้งสองเหมือนทุกวัน ความสุขที่เกิดขึ้นเพราะของอร่อย บทสนทนาเกี่ยวกับเรื่องทั่วไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเพื่อนร่วมงาน สภาพอากาศ และชายหนุ่มที่ตามจีบพี่เซจอง ซึ่งเธอไม่คิดจะสนใจ

 

เซฮุนรู้สึกดีเสมอตอนเห็นรอยยิ้มของหญิงชราที่ไม่ยอมนั่งอยู่เฉย ๆ ยายยังคงไปตลาด หยิบจับนู่นนี่นั่นและทำกับข้าวเพราะกลัวหลานไม่อิ่มท้อง แม้จะยังเดินไหวแต่ก็น่าเป็นห่วงอยู่ดี เขาไม่รู้เลยว่ายายจะอยู่กับหลานทั้งสามคนไปได้อีกนานเท่าไหร่

 

คนตัวผอมเช็ดไอน้ำบนกระจกพร้อมมองใบหน้าและกลุ่มผมที่เปียกชุ่มหลังจากอาบน้ำเสร็จ ก่อนจะพลิกตัวหันหลังมองรอยแผลเป็นที่เกิดจากกรงเล็บหมาป่าเมื่อสองเดือนที่แล้ว เขามองมันอยู่แค่ครู่เดียว จึงละทิ้งความทรงจำเหล่านั้นแล้วออกไปแต่งตัวเพื่อเตรียมไปทำงาน

 

ชีวิตที่ไม่มีการติดต่อจากคิมจงอินก็ดีไปอีกแบบ ไม่ต้องคอยลับฝีปากและพยายามเข้าใจชีวิตและความรู้สึกของหมาป่า เมื่อเดือนก่อนเจ้านายหายไปไม่ถึงห้าวัน ถ้าเดือนนี้ไม่มีอะไรคลาดเคลื่อน คาดว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าเขาอาจได้เห็นเจ้านายเดินเข้าบริษัทพร้อมคำถามทางสายตาว่ามีอะไร ทั้ง ๆ ที่ตัวเองนั่นแหละมี

 

 

 

 

*

 

 

 

งานบนโต๊ะยังคงมีให้สนใจมากกว่าเรื่องใด ๆ ในโลก เซฮุนกดคลิ๊กเมาท์เป็นครั้งสุดท้าย บิดเนื้อบิดตัวพอให้หายเมื่อย ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่หน้าลิฟต์เพื่อลงไปซื้อกาแฟชั้นล่าง ช่วงนี้มีโปรโมชั่นอยู่ด้วย ซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง เขาจะดื่มมันทั้งสองแก้วคนเดียวนั่นแหละ

 

แต่พอประตูลิฟต์เปิดออกนัยน์ตาก็เบิกกว้างเมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่ข้างในคือเจ้านายซึ่งไม่รู้ว่ากลับโซลมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ขนาดเดือนก่อนคิมจงอินยังมีโทรมาบอกล่วงหน้าว่าให้เตรียมเอกสารที่ต้องเซ็นไว้ และตอนนี้เซฮุนไม่คิดว่ามันคือการเซอร์ไพรส์ สำหรับลูกจ้างที่ไม่ได้น่าพิศวาสอย่างเขา

 

เข้ามาไหม? ชายหนุ่มผิวแทนกดลิฟต์ค้างไว้ พร้อมเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ซึ่งคนตัวผอมก็เดินเข้ามา แต่สร้างระยะห่างไว้จนแขนซ้ายเกือบชิดกับผนังลิฟต์

 

ไม่เห็นบอกก่อนเลยว่าจะมา

 

อยากให้บอกเหรอ?

 

มันเป็นเรื่องที่คุณจำเป็นต้องบอกผมต่างหาก เซฮุนชำเลืองมองอีกฝ่ายที่กำลังอมยิ้มโดยไม่หันมามองหน้าเขาเลยสักนิดแล้วอะไรดลใจให้ใส่ชุดนี้มาทำงาน

 

คนตัวผอมไม่ใช่พวกชอบมองใครตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่ก็ต้องยอมรับว่าสีผมดำสนิทของอีกฝ่าย กับเสื้อหนังสีน้ำตาลคู่กับกางเกงยีนส์และรองเท้าหนังกลับนั้นทำให้รู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย

 

คุณไม่ชอบ?

 

มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับผมหรือเปล่า คุณเป็นประธานบริษัท แต่งตัวแบบนี้เข้ามาเดี๋ยวก็ถูกเอาไปเขียนข่าวอีกหรอก มันใช่เรื่องที่เขาต้องบ่นไหม แล้วอะไรที่ผู้ชายคนนั้นไม่เคยจะตอบให้ตรงคำถาม แต่กลับย้อนมาเพื่อให้เขาตอบ

 

เซฮุนถอนหายใจกับท่าทีแบบนั้น ซึ่งดูเหมือนว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่และมนุษย์อย่างเขาไม่สามารถรับรู้ได้ กลับมาถึงก็เริ่มทำให้ปวดหัวเลยสินะ

 

ชายหนุ่มผิวแทนหันมาสบตากับเขาราวกับว่าได้ยินเสียงความคิดซึ่งคงไม่น่าใช่ แต่โอเซฮุนก็ไม่สามารถห้ามกลิ่นความรู้สึกตัวเองให้อีกฝ่ายรู้ได้เหมือนกัน ถ้าคิดจะเล่นสงครามประสาทล่ะก็... บอกเลยว่าตอนนี้ยังไม่พร้อม อย่างน้อยโอเซฮุนก็ต้องได้ม็อกค่าสักแก้วก่อน

 

อะไร

 

...

 

พอได้สบตากันชัด ๆ เขาถึงรู้ว่าแววตาคู่นั้นต่างไปจากเดิม มันบอกไม่ถูก... จะว่าโอเซฮุนเก็บรายละเอียดเจ้านายจนสังเกตทุกอย่างก็ไม่ใช่ แต่ดวงตาที่เคยสีน้ำตาลวันนี้กลับกลายเป็นสีอ่อนโดยมีส่วนขอบเป็นสีเข้ม และนั่นสร้างความประหลาดใจจนเกิดคำถามว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายเพิ่งกลับมาจากการออกล่าหรือเปล่า จึงทำให้เป็นอย่างนี้

 

คุณกำลังสงสัย

 

 

แน่นอนอยู่แล้ว เพราะเขาไม่เคยรู้เท่าทันคิมจงอินได้เลย

 

 

แต่ผมกลับรู้ไม่ได้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ คิ้วหนาขมวดเล็กน้อย ไม่เหลือคราบสายตาของความมั่นใจที่เคยมองมายิ้มเขา อยู่ ๆ ผู้ชายคนนี้ก็ดูจริงจังขึ้นมา ราวกับว่าหัวเสียกับประโยคที่ตนเองเพิ่งพูดไป

 

แต่คุณรู้จากกลิ่นผมได้ แค่เล่าให้ฟังนะ ไม่ได้บอกให้ทำ เซฮุนขมวดคิ้วขู่ เขายังมีงานให้ทำอีกมาก และการได้กาแฟสักแก้วก่อนกลับไปจมกับโต๊ะทำงานคงเป็นอะไรที่ดีกว่าการยืนจิตวิทยากับเจ้านายแน่

 

กลิ่น? เจ้าของดวงตาสีฮาเซลขมวดคิ้วพร้อมทวนคำพูด

 

เซฮุนขยับปากแบบไม่มีเสียงว่า ปิดจมูกซะ พร้อมใช้สองนิ้วบีบปลายจมูกรั้นของตนเองเป็นท่าประกอบใส่เจ้านายที่เอาแต่ทำตัวแปลก ๆ กระทั่งประตูลิฟต์เปิดออก

 

คนตัวผอมเป็นฝ่ายเดินออกไปก่อน แต่ยังไม่ถึงสองก้าวร่างของเขาก็เซถอยหลังจนต้องเปลี่ยนทิศทางเพราะถูกอีกคนคว้าแขนให้เดินไปด้วยกัน เซฮุนเบิกตากว้างมองคนเป็นเจ้านาย เขาพยายามชักแขนกลับแต่กลายเป็นว่าอีกฝ่ายยิ่งออกแรงมากขึ้นจนร่างของเขาถลาไปข้างหน้า

 

นี่คุณ?

 

มือของผู้ชายคนนี้เย็นยะเยือกราวกับเพิ่งออกมาจากตู้แช่แข็ง มันแปลกไปจากทุกครั้งที่ตัวของคิมจงอินจะร้อนระอุเหมือนคนมีไข้อยู่ตลอดเวลา ประตูบันไดถูกผลักเข้าไปและผู้ชายผิวแทนยังคงลากเขาลงไปจนถึงลานจอดรถชั้นใต้ดินซึ่งในเวลานี้ไม่มีใครอยู่

 

ผมเจ็บนะ จะไปไหนบอกกันดี ๆ ก็ได้ โอเซฮุนเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว เขาตัดสินใจสะบัดแขนอีกครั้งและคราวนี้มันสำเร็จ

 

ผู้ชายผิวแทนหันกลับมาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เซฮุนถอยหลังหนึ่งก้าวโดยสัญชาติญาณตามจำนวนที่อีกฝ่ายเดินเข้าหา คนตรงหน้ายังคงเป็นคิมจงอินแต่น่าแปลกที่ในใจลึก ๆ กลับรู้สึกว่าไม่ใช่

 

ดวงตาคู่นั้นยังคงไม่เปลี่ยนสีกลับ ถ้าหากว่าน้ำตาลเข้มคือสีดวงตาที่แท้จริง เสียงรองเท้าก้าวเข้ามาใกล้มาพร้อมความกดดันที่ถาโถมขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งโอเซฮุนไม่สามารถให้คำตอบกับตัวเองได้เลยสักอย่าง

 

ขอโทษที่ทำให้ตกใจ แต่ผมคิดว่ามันจะไม่ใช่ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่คุณจะรู้สึกแบบนี้

 

หมายความว่าไง?

 

เซฮุนมองคนตรงหน้าด้วยสายตาหวาด ๆ จนถึงตอนนี้ในหัวก็ยังคงประมวลผลว่าเพราะอะไรเจ้านายถึงแสดงออกแบบนี้ ถ้าหากมันคือการกลั่นแกล้งเลขาเพื่อต้อนรับการกลับมา เขาจะได้บอกให้รู้เสียทีว่าไม่ตลก

 

เจ้าของดวงตาสีฮาเซลยกยิ้มมุมปาก เท้ามือเย็นเฉียบลงบนเชฟโรเลตคามาโรสีน้ำเงินเข้มโดยที่ยังไม่ละสายตาออกจากใบหน้าคนตัวผอมแม้เสี้ยววินาที

 

หมายความว่ายังมีอีกหลายอย่างที่คุณต้องตกใจ

 

...

 

อย่างเช่นเรื่องที่ผมไม่ใช่เจ้านายของคุณ

 

เซฮุนเบิกตาโพลง ขมวดคิ้วมองอย่างไม่เชื่อหูตัวเองว่าเรื่องที่อีกฝ่ายพูดจะเป็นจริง แต่ก็ไม่อยากปฏิเสธเสียทีเดียวว่าเจ้าของดวงตาสีฮาเซลที่สวมเสื้อหนังกางเกงยีนส์สไตล์ฝั่งยุโรปจะเป็นเจ้านายของเขาได้

 

 

 

แต่หน้าตาและน้ำเสียงที่ได้ยิน --

 

 

 

เมื่อกี้ผมได้ยินคุณพูดถึงเรื่อง กลิ่น แสดงว่าก็คงพอรู้ความลับคิมจงอินพอสมควรสินะ?

 

...

 

ไม่ตอบ แสดงว่าจริง ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ เขากดรีโมทก่อนจะเปิดประตูรถแล้วบังคับให้คนตัวผอมเข้าไปนั่งข้างใน ซึ่งเซฮุนเพียงนั่งนิ่งโดยไม่รู้ว่าควรทำหรือคิดอะไรในช่วงเวลาที่มีผู้ชายหน้าเหมือนคิมจงอินโผล่มาและบอกว่าไม่ใช่เจ้านายของเขา

 

จะพาผมไปไหน

 

ถ้าคุณอยากดื่มกาแฟ ผมมีร้านประจำที่อยู่แถวอินซาดง ถึงจะเป็นการปล่อยให้มันละลายทิ้งเล่น ๆ แต่การไปที่เดิมซ้ำเกินสามครั้งผมจะเหมาเองว่านั่นเป็นที่ประจำ ชายหนุ่มสตาร์ทรถพลางหันไปมองคนข้าง ๆ ซึ่งมีสีหน้าเปลี่ยนไปจากวินาทีแรกที่ได้สบตากันบนลิฟต์

 

 

และจนถึงตอนนี้ เขาก็ยังคงอ่านความคิดของโอเซฮุนไม่ได้

 

 

ผมไม่ตลกนะ คุณจะเล่นอะไรก็ได้ แต่ก็ช่วยคิดดี ๆ ก่อนได้ไหม? เซฮุนไม่ได้หันไปมองคนข้าง ๆ ที่กำลังขับรถออกจากบริษัท และไม่สนใจประโยคเมื่อครู่เลยสักนิด

 

“ทูนหัว คุณไม่รู้หรอกว่าผมใช้เวลาคิดไปกับเรื่องนี้มานานแค่ไหน

 

...

 

ผ่อนคลายหน่อย วันนี้ผมอยากอยู่คุยกับคุณทั้งวัน

 

เลขาหนุ่มกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ค่อย ๆ แกะกระดุมตรงข้อมือแล้วถลกขึ้น ก่อนจะพบว่ามีรอยนิ้วซึ่งช้ำเป็นจุด และมันเกิดจากผู้ชายคนนี้

 

เจ็บเหรอ ขอโทษนะ ผมควบคุมน้ำหนักมือเวลาแตะต้องคนอื่นไม่ถูก

 

คุณไม่ใช่คิมจงอิน

 

ค่อนข้างคิดได้ช้า ผมนึกว่าคุณจะเอาแต่เรียกผมว่าเจ้านายไปตลอดทั้งวันซะแล้วสิ คนผิวแทนยังคงพูดเหมือนว่ามันเป็นเรื่องตลก

 

...

 

ผมเริ่มอยากรู้แล้วว่าคุณสนิทกันมากขนาดไหน ทำไมไอ้หมอนั่นถึงปล่อยให้คุณรู้ความลับได้

 

แล้วคุณเป็นใคร เป็นพี่ หรือน้องชายฝาแฝดของเขา ถึงจะหน้าตาเหมือนกันจนแทบแยกแยะไม่ออก แต่ถ้าหากสังเกตประโยคที่อีกฝ่ายพูด มันคล้ายกับว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนในครอบครัวตระกูลคิม

 

ไค นั่นคือชื่อผม

 

นามสกุลล่ะ

 

ตามบัตรประชาชนที่จำเป็นต้องมี ผมใช้คิม แต่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตระกูลบ้านเจ้านายของคุณ อย่าเชื่อมโยงเด็ดขาด เพราะมันจะทำให้ผมหัวเสีย มือหนาวางลงบนหน้าขาแกร่ง พลางเคาะนิ้วชี้ลงบนยีนส์สีเข้ม ซึ่งดูอารมณ์ดีขัดจากคำพูดเมื่อครู่

 

เพราะอะไร เซฮุนหันไปมองคนข้าง ๆ ที่ยังคงจดจ้องสายตาอยู่กับถนนเบื้องหน้า ก่อนจะค่อย ๆ แอบหยิบสมาร์ทโฟนออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วก้มกดเบอร์เจ้านาย

 

อย่าโทรหาคนอื่นตอนอยู่กับผม มือเย็นเฉียบคว้าโทรศัพท์และมือทั้งสองข้างของเขาไว้ด้วยมือเดียวทั้งที่ไม่หันมามองเลยสักนิด เซฮุนเริ่มใจเต้นแรงเพราะความกลัวกับสิ่งที่ไม่รู้ เลขาหนุ่มเริ่มจะมั่นใจแล้วว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คิมจงอินแน่ ๆ

 

คนตัวผอมปล่อยให้อีกฝ่ายโยนมือถือไปตรงเบาะหลังโดยที่ไม่สามารถอ้าปากเถียงได้เหมือนตอนอยู่กับใครอีกคน ซึ่งมันเกิดคำถามว่าทำไม? ทั้งที่คิมจงอินก็เป็นหมาป่าที่น่ากลัว และผู้ชายคนนี้ก็เช่นกัน แม้จะยังไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไร แต่ตอนที่อยู่กับเจ้านายเขาก็ยังมีความกล้ามากกว่านี้

 

ความเงียบและความอึดอัดโรยตัวอยู่โดยรอบจนรู้สึกคลื่นไส้ กระทั่งสัญญาณไฟจราจรขึ้นสีแดง รถจึงหยุดลงเพื่อให้คนขับรถละสายตาจากเบื้องหน้ามาให้ความสนใจคนข้าง ๆ

 

กลัวเหรอ?

 

...

 

หมอนั่นคงแค้นเรื่องที่ผมจับเลขาคนสวยไปเชือดทีละคนใช่ไหม อ่า เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว” เขาหัวเราะ

 

คุณเองเหรอที่จัดการกับเลขาคนก่อน ๆ

 

ถ้าตอบว่าใช่ คุณจะทำยังไง? เจ้าของตาสีฮาเซลยังคงมองมาอย่างนึกสนุก

 

คำตอบของผมจะมีผลอะไร

 

ไม่รู้สิ ผมอาจจะค่อย ๆ ฝังเขี้ยวลงไปบนซอกคอขาว ๆ ของคุณ แล้วบังคับให้พูดว่าเพราะอะไรผมถึงอ่านใจคุณไม่ได้ล่ะมั้งเซฮุน?

 

ผมจะรู้กับคุณไหม?! ผมรู้แค่ว่าผมทำงานเป็นเลขาในบริษัทน้ำหอม ได้เงินเดือนจากเขา ทุกอย่างมันวนเวียนอยู่แบบนี้มาสองเดือนแล้ว!” เซฮุนโพล่งออกมาอย่างเหลืออด แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ช่วยทำให้อีกฝ่ายเชื่อได้เลย เมื่อดวงตาคู่นั้นยังคงเฉย และรอยยิ้มที่แต่งแต้มอยู่บนใบหน้าก็ยังไม่หายไป

 

แต่คุณรู้เรื่องภายในของครอบครัวหมาป่า งั้นแสดงว่าก็คงมีฝีมือพอตัวอยู่ ชายหนุ่มขมวดคิ้ว มองอีกฝ่ายอย่างพอใจ จนถึงวินาทีนี้ เขาก็คงยังพยายามสังเกตเลขาคนใหม่ของมิดไนท์แกรนด์เพอร์ฟูมส์ว่าเป็นใครกันแน่ 

 

เขาไม่เคยพูดอะไรทั้งนั้น ผมเป็นแค่คนธรรมดา เซฮุนหันไปสบตากับคนหน้าเหมือนเจ้านาย แม้จะกลัวจนมือเย็นเฉียบ แต่ถ้าหากเงียบ เขาก็คงมีจุดจบเหมือนเลขาคนก่อน ๆ โดยที่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

 

คุณไม่ได้โดนหมาป่ากัด ชายหนุ่มเลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ซอกคอขาว หลับตาสูดดมกลิ่นหอมของคนตัวผอมพลางเลียริมฝีปากอย่างห้ามใจ เซฮุนนั่งตัวสั่นเกร็งพร้อมบีบมือเข้าหากันแน่น แล้วคุณเป็นอะไร?

 

คุณนั่นแหละเป็นตัวอะไร?!” เซฮุนโพล่งออกมาอย่างเหลืออด ท่ามกลางความกดดันที่เกิดขึ้นในพื้นที่แคบบนรถยนต์ซึ่งอยู่กลางถนน

 

ชายหนุ่มผิวแทนยังคงยิ้มอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า เกลี่ยหลังมือลงบนแก้มขาวซึ่งพยายามเบี่ยงหลบความเย็นจากปลายนิ้ว เขาไม่หัวเสียนักถ้าหากอีกฝ่ายยังไม่ยอมคายความลับออกมาในตอนนี้

 

ผมเป็นแวมไพร์

 

แม้จะรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่หมาป่าหรือมนุษย์ แต่สิ่งที่พูดออกมาก็สร้างความตกใจจนพูดไม่ออก เซฮุนสะดุ้งเมื่อถูกมือหนาคว้าข้อมือ ก่อนจะกระชากเข้าหาจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบเดียว

 

และถ้าไม่อยากตาย ก็รีบย้ายก้นกลม ๆ ของคุณออกจากครอบครัวหมาป่าแล้วมาอยู่กับผมซะ

 

 

 

*

 

 

เจ้าของสูททอมฟอร์ดสีน้ำเงินเดินเข้าบริษัทพร้อมพยักหน้ารับเมื่อพนักงานทำความเคารพ รองเท้าหนังมันเงาย่ำไปบนพื้นจนเกิดเสียง ก่อนขายาวจะหยุดลงเมื่อไม่พบเลขานั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน

 

คิ้วหนาขมวดเล็กน้อยพลางก้าวไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะซึ่งมีงานที่ยังทำค้างไว้อยู่ จับเอกสารพลิกไปมาอยู่ในที ก่อนจะมองหน้าจอที่ขึ้นเป็นสีดำสนิท บ่งบอกว่าเจ้าของโต๊ะห่างหายจากการใช้งานมันไปช่วงเวลาหนึ่งแล้ว

 

ซีอีโอหนุ่มตรงออกไปด้านนอกพร้อมกระดิกนิ้วชี้เรียกพนักงานสาวที่กำลังหอบแฟ้มเอกสารแนบอก แม้ว่าเธอจะเร่งรีบ แต่ส้นสูงสีดำคู่นั้นก็วิ่งเข้าหาเจ้านายหน้าหล่อโดยไม่ปล่อยให้เขาต้องรอ

 

เห็นเซฮุนหรือเปล่า?

 

คะ? ฉันเห็นเขาไปกับบอสเมื่อช่วงสาย ๆ น่ะค่ะ แต่หลังจากนั้นฉันก็ไม่ทราบเหมือนกัน

 

กับผม? ชายหนุ่มผิวแทนขมวดคิ้ว เขาไม่ได้ชี้หน้าตนเองเป็นท่าประกอบ และเธอก็ผงกศีรษะ

 

ค่ะ บอสมีอะไรหรือเปล่าคะ? จงอินนิ่งไป เขาไม่ได้ตอบคำถามเธอในทันที มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อเขาเพิ่งกลับถึงโซลเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว

 

แน่ใจเหรอว่าเป็นผม

 

แน่สิคะ ฉันเห็นกับตาเลยว่าบอสน่ะถูลู่ถูกังเขาออกมาจากลิฟต์ แต่ว่าบอสเปลี่ยนชุดกับสีผมเร็วเหมือนกันนะคะ ฉันว่าลุคส์เมื่อเช้าเท่มากเลย แต่ลุคนี้ก็ดูดีค่ะ เธอพูดกลั้วหัวเราะ ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ จางหายไปเมื่อเห็นว่าสีหน้าอีกฝ่ายเริ่มไม่ค่อยดีนัก

 

เขายังไม่กลับมาตั้งแต่ตอนนั้นเหรอ?

 

ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ แต่ตอนเที่ยงก็ไม่ออกเห็นไปกินข้าวกับกลุ่มพี่โซรานะคะ บอสลองโทรตามเขาหรือยัง?

 

ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ ไปทำงานต่อเถอะ ชายหนุ่มยิ้มตามมารยาท พยักหน้ารับเมื่ออีกฝ่ายโค้งศีรษะหลังจากบทสนทนาสิ้นสุดลง

 

ซีอีโอหนุ่มยังคงยืนอยู่ตรงนั้นและใช้เวลาไปกับการครุ่นคิด เขายังไม่ปักใจเชื่อคำพูดของพนักงานสาวว่าคนที่พาคนเป็นเลขาออกไปนั้นเป็นใคร แต่ก็ทนวางใจแล้วปล่อยผ่านไปไม่ได้

 

จากที่สังเกตด้วยตัวเองและใช้ประสบการณ์ชีวิตบนโลกเจ็ดสิบกว่าปีไตร่ตรอง  โอเซฮุนไม่สนิทกับเพื่อนร่วมงานฝ่ายชายคนไหนที่พอจะถึงเนื้อถึงตัวได้นอกจากเขา ดังนั้นสิ่งที่กำลังวนเวียนอยู่ในความคิดจึงน่ากังวลขึ้นมา ซึ่งคิมจงอินรู้อยู่แก่ใจว่ามันต้องเกิดขึ้นสักวัน แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

 

ขายาวเดินเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวแล้วตรงไปหยุดอยู่หน้าผนังกระจกใสซึ่งมองเห็นกรุงโซลได้จนสุดสายตา ชายหนุ่มผิวแทนล้วงสมาร์ทโฟนออกมาจากกระเป๋าสูทด้านในเพื่อกดเปิดเครื่อง และสิ่งแรกที่เด้งขึ้นมาคือ... แจ้งการเคยโทรเข้าของโอเซฮุน

 

...

 

คนเป็นเจ้านายกดโทรกลับไปอย่างไม่รีรอ มันคงเป็นเรื่องดีถ้าหากคนช่างพูดรับสายแล้วบ่นเขาว่าเข้าบริษัทอะไรเอาป่านนี้

 

ระหว่างการรอเสียงสิ่งแวดล้อมโดยรอบก็ผ่านเข้ามาในหู ทั้งเสียงเคาะนิ้วลงบนคีย์บอร์ดของพนักงานที่อยู่อีกฝั่งของชั้น เสียงคุยโทรศัพท์ติดต่องาน เสียงบีบแตรบนถนน และเสียงเข็มนาฬิกาข้อมือแทคฮอยเออร์ แม้จะบางเบา แต่เขาก็ได้ยินเสียงความกดดันในการรออย่างชัดเจน

 

คุณอยู่ไหน?ทันที่ที่ปลายสายกดรับ เขาก็ไม่เปิดโอกาสให้ฝ่ายนั้นพูดทักทายก่อน

 

สิ่งเดียวที่คิมจงอินต้องการได้ยินตอนนี้คือเสียงเป็ด ๆ ของเลขาเพื่อยืนยันว่าความคิดของเขามันเป็นเพียงความกังวลที่เคยเกิดขึ้นซ้ำ ๆ ซาก ๆ เท่านั้น

 

“ได้ยินหรือเปล่า?

 

ตาคมเพ่งมองไปยังกรุงโซลผ่านกระจกใสบนตึกสูงระหว่างรออีกฝ่ายตอบ ฤดูฝนกำลังผ่านพ้นไปแล้ว และเมฆหมอกที่เริ่มปกคลุมกรุงโซลในวันนี้มันกำลังอ้าแขนต้อนรับฤดูหนาวที่ใกล้เข้ามาถึง ซึ่งมันเป็นสัญญาณว่าคนที่จากหายไปทุกช่วงฤดูร้อน... กำลังจะกลับมาเกาหลีอีกครั้ง

 

( จ... เจ้านาย )

 

เซฮุน? คุณอยู่ที่ไหน?

 

เสียงกุกกักเพื่อย้ำความวิตกกังวล แม้ไม่ได้กลิ่น แต่หากฟังจากน้ำเสียงก็คงรู้ได้ไม่ยากว่าคนปลายสายกำลังหวาดกลัวมากแค่ไหน

 

หายใจเข้าลึก ๆ คุณมองไปรอบ ๆ แล้วบอกผมว่าตรงนั้นมีอะไรบ้าง

 

( สะพา -- อื้อ!!! )

 

( ที่ ๆ หมาอย่างนายตามมาไม่ได้ยังไงล่ะ น้องรัก )

 

ชายหนุ่มผิวแทนถือสมาร์ทโฟนแนบหูค้างไว้อยู่อย่างนั้นหลังจากได้ยินเสียงที่คุ้นเคยซึ่งห่างหายไปช่วงเวลาหนึ่ง ก่อนปลายสายจะกดตัดไปเพื่อให้รู้ว่าอีกฝ่ายได้เริ่มเล่นเกมอีกครั้งแล้ว

 

ชายหนุ่มกัดฟันกรอดพลางยืนนิ่งเพื่อสงบสติอารมณ์ น้ำเสียงหวาดกลัวของเซฮุนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เหมือนกับเลขาคนเก่าที่พูดกับเขาเป็นประโยคสุดท้าย แต่มันต่างกันตรงที่เธอเหล่านั้นถูกหลอกไปด้วยความเต็มใจ แต่จากน้ำเสียงของเซฮุนแล้ว เขาเชื่อว่ายังไงก็ไม่ใช่

 

รองเท้าหนังมันเงาย่ำก้าวออกไปนอกห้องแล้วคว้าสูทสีเทาเข้มของเลขาซึ่งพาดอยู่กับเก้าอี้ขึ้นมา ก่อนจะตรงไปยังหน้าประตูลิฟต์ท่ามกลางความสงสัยของพนักงานที่มักจะให้ความสนใจการเดินเหินไปไหนมาไหนของเจ้านายอยู่เสมอ

 

เพียงครู่เดียวชายหนุ่มผิวแทนก็พาตัวเองมาถึงลานจอดรถ คิมจงอินไม่เคยวิ่งในร่างมนุษย์และนี่เป็นเพียงไม่กี่ครั้งที่เขากำลังวิ่งไปยังเบนท์ลี่ย์สีดำเงา ก่อนจะเปิดประตูแล้วแทรกตัวเข้าไปที่ฝั่งคนขับ

 

สตาร์ทรถแล้วหลับตาลง พยายามสงบสติอารมณ์เพื่อให้กรงเล็บที่กำลังงอกออกมาเพราะโทสะยุบเข้าไป จงอินรู้ดีว่าระหว่างเขากับไอ้สารเลวนั่นไม่สามารถหยุดทุกอย่างได้ด้วยการเจรจา แต่เขาก็คงไม่ปล่อยให้จบลงจากการถูกปั่นหัวด้วยความตายของคนรอบข้างอีกแล้ว

 

ชายหนุ่มผิวแทนคว้าสูทสีเทาเข้มของเซฮุนขึ้นมา จดจ้องอยู่ครู่หนึ่งพร้อมนึกถึงหน้าคนช่างพูดซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน และการที่จะออกตามหาคนเป็นเลขาได้ก็คงมีทางเดียว

 

จงอินกดจมูกลงบนสูทพร้อมหลับตา สูดดมเอากลิ่นหอมที่ไม่เหมือนใครเพื่อที่จะออกตามหาและหยุดทุกอย่างไว้ก่อนที่มันจะสายเกินไป เสียงเข็มนาฬิกาข้อมือยังคงดังอยู่ก้องหู เขารับกลิ่นเซฮุนเข้าไปอย่างเต็มที่ ก่อนนัยน์ตาสีแดงเข้มของจ่าฝูงหนุ่มจะเพ่งมองไปยังเบื้องหน้า

 

 

และตอนนี้เขาพอจะรู้แล้วว่าจะไปตามเซฮุนได้ที่ไหน

 

 

เดี๋ยวฉันจะทำให้แกรู้ว่ากำลังเล่นกับใครอยู่

 

 

 

 

TBC

 

 

 

คนไหนก็ผัว

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,530 ความคิดเห็น

  1. #2502 mayrin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 16:33
    เซฮุนนนน แม่ขอนะลูก ไม่ต้องเลือก ควบทั้งสองคน 3pไปเลยลูก นี่มัน ฮรือออ ฟินจริงฟินจัง T_T คนไหนก็ผัวจริงๆ ถ้าจะให้ดีขอสองค่ะ ฮรืออออ
    #2,502
    0
  2. #2493 KrisWu เฮียอู๋สุดหล่อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 10:59
    เบลล่า เซฮุนอ่ะบอกเรย....​อิอิิิ
    #2,493
    0
  3. #2475 Real_cyyyyy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 11:15
    ใช่จริงๆ คนไหนก็ผัวอ่ะ ฮืออ เลือกไม่ถูกเลย
    #2,475
    0
  4. #2427 19PJ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 17:40
    จริงค่ะไรท์ ใช่ทั้งสอง55555
    #2,427
    0
  5. #2403 chickenkyung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 19:47
    อ่านแล้วเครียดสุดยอด จนมาสะดุดที่ทอล์คอ่ะ555
    #2,403
    0
  6. #2392 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 17:34
    ดราม่าทุกอย่างหยุดเพราะประโยคสุดท้าย //ทีมมลิน
    #2,392
    0
  7. #2305 Yamato Sakuya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 05:02
    ทำไมเลื่อนลงมาล่างสุดแล้วฮา
    #2,305
    0
  8. #2223 cha0323 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 14:42
    ทอล์กของไรท์คือทั้งหมดจริงๆคะชอบบบบบบ
    #2,223
    0
  9. #2206 little daffodil (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 13:58
    คิมไค น่ากลัวกว่าคุณจ่าฝูง
    #2,206
    0
  10. #2127 MAISIEinsane (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:03
    เจอทอล์คละลุกขึ้นยืนเลย555555555555 ฟิคเจ้มลินแก้เครียด เย่ๆ
    #2,127
    0
  11. #2102 CB_lover (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 21:29
    เนื้อเรื่องว่าสุดแล้ว เจอทอล์คเข้าไป สุดกว่า 5555
    #2,102
    0
  12. #2064 Np.Mamai (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 14:28
    ใช่ค่ะ คนไหนก็ผัว555
    #2,064
    0
  13. #2034 K_CA (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 12:17
    โดนส่วนตัวเป็นคนชอบแวมไพร์มาก ????
    #2,034
    0
  14. #2014 fern101fern (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 20:47
    ช่วงทอล์คนี่ 555555
    #2,014
    0
  15. #1924 Ivyviey (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 07:35
    เป็นช่วงทอล์คที่พี้คสัส5555
    #1,924
    0
  16. #1908 RealFon94 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 07:43
    คนไหนก็ผัว โอ้ยยย ชอบคำนี้ๆๆ อ่ะ55555
    #1,908
    0
  17. #1888 aairch_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 01:54
    ป๊าดดดดดดดดครืออออออยู่กับจงอินถ้าจะหนีก็จะขู่ฆ่า อยู่กับท่านไคครือก็ขู่มาอีกถ้าไม่อยากโดนฆ่าก็ต้องเลิกยุ่งกับจงอิน 55555555555555เปนเซฮุนก็เหนื่อยดีแต่ได้อยู่ข้างคนหล่อทั้งคู่เปนนี่ๆจะยอมแล้วค่า
    #1,888
    0
  18. #1722 kh_kie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 22:05
    คนไหนก็ผัว คำนี้มันโดนใจ กรี๊ดๆ เจ้านายดูเป็นห่วดลขาคนนี้ออกหน้าออกตาเลยนะคะ ช่วยให้ไดนะ
    #1,722
    0
  19. #1602 kaewtahottest (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 02:33
    ฮรือออออซาหนุกกกกก
    #1,602
    0
  20. #1520 pimmomo04 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 02:00
    ช่วยฮุนนนนนนนนน ฮื่อออออออ ฮุนจะเป็นไรมั๊ยอ่าาา ????????????
    #1,520
    0
  21. #1484 therooms (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 18:09
    เป็นเรื่องยากที่จะจิตนาการเป็นอย่างอื่นเพราะไม่ว่าเรื่องไหนๆก็จะบรรยายถึงผิวขาวซีดและร่างกายเย็นเฉียบของแวมไพร์

    แต่เรื่องนี้แวมไพร์มีผิวสีแทน

    และไม่น่าเชื่อว่าเราคล้อยตามตัวอักษรที่เรียบเรียงไว้ได้อย่างไม่ขัดตา หรือขัดกับความรู้สึกเลย

    ปล.คนไหนก็ได้สาดมาค่ะ

    #1,484
    0
  22. #1376 NookNH94 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 15:34
    หนูเลือกไม่ถูกเลยค่ะออนนี่ เรื่องถามใจฮุนเลยว่าเลือกใครร
    #1,376
    0
  23. #1359 Monsday (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 19:11
    มีความหล่อเข้มทั้งหมาป่าทั้งแวมไพร์เลย เลือกไม่ถูก จะเชียร์ใครดีTT
    #1,359
    0
  24. #1327 eve_popparazzi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 01:30
    เซฮุนแลดูเป็นคนพิเศษ อย่างไคนี้ก็อ่านความคิดน้องไม่ออก และดูจะชอบน้องพิเศษ แถมมีกลิ่นหอมประจำตัว อีกอย่างจะมีศึกชิงนางใช่ไหม
    #1,327
    0
  25. #1212 Junhoe Kute'z (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 16:03
    คือดีอ่ะ ฮุนเนื้อหอมโอ้ขุนพระ ฮืออออออ
    #1,212
    0