[EXO] MIDNIGHT FIEND #มิดไนท์ฟีนด์ | KAIHUN

ตอนที่ 18 : CHAPTER 18 :: I Have No Choice (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,541
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    15 มิ.ย. 60

(c) Chess theme

 

CHAPTER 18

I Have No Choice

 

 

 

 

ห้องเล็ก ๆ ที่ถูกตกแต่งสไตล์ย้อนยุคเหมือนช่วงสองร้อยปีก่อน แม้แต่แจกัน อุปกรณ์ประดับตกแต่งก็ล้วนแต่เป็นของเก่าแก่ที่ประมูลมาในราคาเลขศูนย์สิบหลัก กลิ่นอโรมาเธราปีจากธรรมชาติโดยรอบที่คิมจงอินเป็นคนคิดค้นได้ไม่สามารถทำลายบรรยากาศตึงเครียดที่คนเป็นพ่อส่งมายังเขาได้เลย

 

ชายหนุ่มผิวแทนในชุดสุภาพนั่งคุกเข่าทับส้นเท้าอยู่หน้าโต๊ะไม้ขนาดเล็กซึ่งมีเหล้าหมักพื้นบ้านอย่างดีตั้งอยู่ข้างจอกเหล้าโบราณสีขาว สองมือวางอยู่บนหน้าขาเพื่อรอเวลาที่พ่อจะอัดความกดดันให้เขา

 

 

เหมือนทุกครั้ง

 

 

ฉันไม่ชอบพูดจากระแนะกระแหน แต่สิ่งที่แกทำลงไปมันก็ทำให้ฉันคิดคำพูดดี ๆ ไม่ออก

 

ถ้าพ่อไม่พอใจ ก็พูดมันออกมาเถอะครับ การถูกเรียกมาในห้องส่วนตัวทันทีที่กลับมาถึงบ้านคงเป็นลางบอกเหตุได้แล้วว่าตอนนี้พ่ออยู่ในอารมณ์ไหน ครอบครัวของเราเคร่งเรื่องกฎมาตลอด ดังนั้นจงอินจึงเข้าใจดีถ้าหากท่านจะหัวเสียเพราะรู้ว่าลูกชายที่เป็นความหวังเดียวกำลังออกนอกลู่นอกทาง

 

บรรพบุรุษของเราเคยอยู่อย่างสงบสุข กระทั่งถูกพวกฮันเตอร์ไล่ล่าจนต้องหนีหัวซุกหัวซุน ไม่เคยนอนหลับสนิท ผวาตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะถูกล้อมไปด้วยพวกสองขาและพูดคนละภาษากับเรา ไม่มีหนทางหนีออกจากตรงนั้น พวกมันกระหน่ำลูกดอกมีพิษใส่ฝูงหมาป่าจนตายจากไปนับไม่ถ้วน

 

อดีตจ่าฝูงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่ใจดี แต่ก็ไม่ดุดันไปกว่าที่เคยเจอเหมือนตอนที่เขายังเป็นเด็ก จงอินจับจอกเหล้าขึ้นมา โค้มศีรษะลงเล็กน้อยพร้อมใช้มือซ้ายรองศอกข้างขวาเมื่อคนเป็นพ่อรินเหล้าให้

 

เขาเอี้ยวตัวไปด้านข้างแล้วยกดื่มหมดจอกภายในครั้งเดียว ก่อนจะหันกลับมาฟังเรื่องราวของเผ่าพันธุ์หมาป่าที่ฟังมาตั้งแต่เด็ก ทั้งเรื่องใหม่ ๆ และเรื่องเดิม ๆ ที่เหมือนจงใจฝังลงไปในสมองของคนฟัง

 

เผ่าพันธุ์เราเหลือน้อยลงไปทุกที เรื่องนี้ฉันเคยพูดแล้วเป็นร้อย ๆ ครั้ง แกยังหนุ่มยังแน่น คงจำมันได้อย่างขึ้นใจ ใช่ไหมจงอิน? อดีตผู้นำจ่าฝูงมองลูกชายด้วยสายตาคาดคั้นเอาคำตอบที่ตนเองอยากได้ยิน จงอินใช้เวลาไปกับความคิดอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ เป็นคำตอบ

 

แต่ผมก็ไม่เข้าใจว่าเรื่องนั้นมันเกี่ยวกับผมตรงไหน หมาป่ามีอีกเป็นพันเป็นหมื่นครอบครัว ตระกูลเราไม่ใช่ฝูงสุดท้ายที่เป็นความหวัง

 

แต่สำหรับครอบครัวเรา แกเป็น อดีตจ่าฝูงสวนกลับในทันที แกก็รู้ว่าตำแหน่งจ่าฝูงสำคัญยังไง ฉันเปิดโอกาสให้แกเที่ยวเล่นเป็นเด็ก ๆ มากี่สิบปี ยังไม่พอใจอีกหรือ?

 

พ่อเรียกมันว่าเที่ยวเล่น แต่ผมคิดว่ามันเป็นการใช้ชีวิตอย่างอิสระก่อนที่จะต้องมาแบกรับโลกของคนอื่นไว้บนไหล่ตัวเอง

 

...

 

เหมือนที่พ่อทำ ผมคิดว่าพ่อคงเข้าใจดีที่สุดว่าความรู้สึกแบบนั้นเป็นยังไง

 

ในบรรดาลูกที่เหลืออยู่ทั้งสามคน มีเพียงคิมจงอินเท่านั้นที่กล้าตอบโต้อย่างฉะฉานโดยไร้ความประหม่าหวาดกลัว คิมแรวอนเผลอกำมือแน่น กับแววตาคู่นั้นที่มองมาอย่างแน่วแน่ แต่ก็ไม่ถึงกับแข็งกร้าว

 

เขาอ่านกลิ่นความรู้สึกลูกชายคนนี้ไม่ได้อีก ตั้งแต่มอบตำแหน่งผู้นำจ่าฝูงให้ลูกชายคนรองที่ชนะการต่อสู้ แต่ถ้าให้คิดในมุมมองของคนเป็นพ่อ คิมแรวอนคิดว่าอีกฝ่ายก็ได้นิสัยไม่ยอมแข็งข้อต่อใครจากเขาไปเหมือนกัน

 

ถ้าไม่อยากเป็นนัก ทำไมไม่ยอมแพ้พี่แกไปซะล่ะ?

 

ผมคิดว่าพ่อคงไม่ได้ต้องการแบบนั้น

 

...

 

อดีตจ่าฝูงมองลูกชายที่ยกจอกเหล้าขึ้นมารอ อาจจะสักสิบวินาทีหรือมากกว่านั้น ที่คิมแรวอนใช้เวลาไปกับการมองลูกชายต่อต้านเขาด้วยคำพูดและการกระทำ แน่นอนว่าเขาเคยบังคับลูกได้ทุกอย่าง แต่นั่นก็ตอนที่คิมแรวอนยังมีอำนาจจ่าฝูงอยู่

 

ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าจงอินเป็นเพียงหมาป่าธรรมดาที่โชคดีได้เป็นจ่าฝูง ผิดกับรยูชินที่มักจะแสดงออกทุกอย่างเพื่อให้ผู้เป็นพ่อแม่มั่นใจว่า นี่แหละคือจ่าฝูง แต่พอถึงวันที่ต้องช่วงชิงตำแหน่งผู้นำจ่าฝูง เขาถึงได้รู้ว่าคนที่มีดีอยู่ในตัวก็ไม่จำเป็นต้องแสดงออกเสมอไป

 

แกเพิ่งรู้จักโอเซฮุนได้ไม่นาน เขาเป็นผู้ชาย บางทีแกอาจจะแค่เบื่อผู้หญิง

 

ผมก็เคยคิดอย่างนั้น เรื่องนี้พ่อพูดไม่ผิด จงอินโค้งศีรษะขณะที่คนเป็นพ่อกำลังรินเหล้าให้ ก่อนจะเอียงตัวไปด้านข้างแล้วดื่มจนหมดจอกอีกครั้ง แต่มันก็แค่ช่วงแรก และผมไม่ได้เป็นลูกหมาเกิดใหม่ที่จะแยกแยะไม่ออกว่าอะไรคือความรัก อะไรคือความหลง

 

...

 

ผมไม่สนว่าเขาจะเป็นเพศไหน หรือเผ่าพันธุ์อะไร พ่อเข้าใจเรื่องนี้ดีใช่ไหมครับ? คิมแรวอนรู้สึกเกลียดที่ลูกชายคนนี้มีส่วนคล้ายตัวเขาเหลือเกิน อดีตจ่าฝูงสบตากับอีกฝ่ายที่ทำให้เขานึกถึงแวมไพร์สาวคนนั้นที่จากโลกใบนี้ไปนานแล้ว

 

แกกำลังทำให้กฎของตระกูลเราเป็นแค่เรื่องโง่เง่าที่สร้างขึ้นมาให้ลูกหลานแหกเล่น

 

ผมรู้ว่าการแหกกฎคือสิ่งที่ไม่ควรทำ แต่ผมก็ยังหาข้อเสียจากการคบกับเซฮุนไม่ได้

 

มันเสียตั้งแต่อีกฝ่ายเป็นมนุษย์แล้ว แกไม่ใช่เด็กนะจงอิน ตอนที่พูดกับฉันแกได้ใช้สมองคิดมันบ้างหรือเปล่า? อดีตจ่าฝูงพูดลอดไรฟัน มองใบหน้าของลูกชายที่กำลังแสดงออกทางสายตาอย่างชัดเจนว่าคงไม่มีอะไรมาเปลี่ยนใจเจ้าตัวได้อีก เขามีลูกหลานให้แกสืบทอดตำแหน่งจ่าฝูงต่อได้หรือไง?

 

แววตาคู่นั้นเรียบเฉย ไม่ได้ตื่นตระหนกกับความจริงที่ว่าชายผู้เป็นมนุษย์อย่างโอเซฮุนนั้นมีลูกสืบตระกูลให้ครอบครัวเราไม่ได้

 

มีหมาป่าตัวเมียให้เลือกอีกตั้งเท่าไหร่ ทำไมถึงเลือกผู้ชายที่ไม่มีอะไรให้แกเลย?

 

แล้วการที่พ่อเคยบอกว่ารักแม่ของไคนักหนา แต่กลับเลือกเป็นคู่ชีวิตกับแม่ผม... แบบนี้มันต่างอะไรกันหรือเปล่าครับ?

 

...

 

พ่อเคยรักแม่บ้างไหม หรือที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะความจำเป็น?

 

จงอินไม่เคยพูดแบบนี้ คนเป็นพ่อรับรู้ได้ทันทีว่าประโยคเมื่อครู่นั้นออกมาจากหัวใจมากกว่าสมองที่สั่งการว่าต้องโต้ตอบอย่างไรถึงจะไล่ต้อนเขาให้จนมุมได้

 

คิดแค่ว่าต้องเป็นจ่าฝูงที่น่าเกรงขาม มีเมียไว้เพื่อให้กำเนิดลูก รอเวลาเด็กโตแล้วก็มอบภาระให้แล้วปลูกฝังว่ามันเป็นเกียรติ

 

...

 

พ่อกำลังบังคับให้ผมเดินในทางที่พ่อวางไว้ ทั้งที่พ่อเองก็เคยเดินออกนอกเส้นทาง

 

...

 

อยู่กินกับแวมไพร์จนมีลูก แต่ก็ทนอยู่กับแม่มาได้ตั้งนาน

 

เหล้าในจอกของตนถูกสาดใส่หน้าลูกชายที่พูดทิ่มแทงใจเขา อดีตจ่าฝูงรู้สึกชาวาบไปทั้งตัวเมื่อภาพรอยยิ้มบนใบหน้าสวยของแวมไพร์สาวฉายเข้ามาในหัว ก่อนจะถูกซ้อนทับด้วยภรรยาคนปัจจุบัน

 

นั่น คนเป็นพ่อเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง กลายเป็นว่าตอนนี้มีเพียงจงอินที่มองอีกฝ่ายอย่างคาดคั้นคือความผิดพลาด

 

ชายหนุ่มปล่อยให้เหล้าไหลลงจนถึงปลายคาง ก่อนจะหยดลงบนกางเกงผ้าเนื้อดีโดยที่ไม่คิดจะเช็ดออก จงอินยังคงมองคนเป็นพ่อที่ไม่เคยทำให้เขามั่นใจเลยสักครั้งว่าตนเองเกิดมาเพราะความรัก จนมาถึงวินาทีนี้ พ่อก็ยังชัดเจนว่ารู้สึกอย่างไร

 

การมีลูกกับผู้หญิงคนนั้น หรือว่าการแต่งงานกับแม่ล่ะครับที่เรียกว่าความผิดพลาด?

 

แก...

 

พ่อบอกว่าหมาป่าต้องเคารพการตัดสินใจของจ่าฝูง

 

คนฟังกำหมัดแน่นขณะสบตากับลูกชายที่ยังคงมองมาด้วยสายตาจริงจัง และอัดแน่นไปด้วยความน้อยใจกับอดีตที่เขาเคยทำลงไปเมื่อยังเยาว์วัย

 

เพราะฉะนั้นได้โปรดเคารพการตัดสินใจของผม และให้ผมได้ใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการด้วยเถอะครับ

 

 

 

*

 

 

อั่ก... อะ... อึ่ก!!!”

 

ร่างกายแข็งเกร็ง นิ้วจิกงอเพราะความเจ็บปวดที่แล่นปราดไปทั่วเมื่อคมเขี้ยวฝังลงกับซอกคอ เขารู้สึกได้เลยว่าเลือดในตัวกำลังจะเหือดหายไป รวมถึงลมหายใจที่เริ่มขาดห้วง ชายวัยกลางคนพยายามดิ้นทุรนทุรายหวังให้หลุดจากพันธนาการ แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเรื่องยาก เพราะถ้าหากรอดจากไอ้ชั่วที่ล็อกตัวเขาจากด้านหลังได้ ก็ยังมีไอ้หน้าหล่ออีกสามคนด้านหน้าที่ยืนหัวเราะเยาะอยู่

 

ตาย ๆ ไปเถอะ แกจะได้ไม่ต้องทนเจ็บไง เสียงจากเด็กหนุ่มที่คงอายุน้อยที่สุดว่ากลั้วหัวเราะ

 

อะ... อย่า... ปล่อยผมไปเถอะ... อึ่ก!” เขาไม่แน่ใจเลยว่าตอนนี้กลิ่นเหม็นอับจากบรรยากาศโดยรอบ หรือกลิ่นเลือดตนเองที่มันเด่นชัดมากกว่ากัน

 

ไม่ได้หรอก แกมันอยู่รกโลกนานเกินไปแล้ว

 

พวกเราแค่ช่วยตำรวจจัดการคนชั่วให้หมดโลกไปน่ะ ฟังดูหล่อมากเลยใช่ไหม? คนตัวสูงที่สุดยิ้มขำ พวกมันสามคนก็ไม่ได้ดีไปกว่าไอ้เวรที่กำลังกัดคอเขาเลยสักนิด จากศพของผองเพื่อนที่นอนไม่เหลือสภาพอยู่บนพื้นหลังจากถูกดูดเลือดไปจนหมด เขาไม่ได้เพ้อเจ้อหรอก ไอ้สารเลวพวกนี้เป็นแวมไพร์...

 

 

แวมไพร์ที่ไม่เคยคิดว่าจะมีอยู่จริงในโลก

 

 

หายใจเข้าลึก ๆ

 

อ๊ากกกกกกก!!!!”

 

ภาพในอดีตมากมายฉายเข้ามาคล้ายม้วนหนัง มันซ้อนทับกันตั้งแต่ความทรงจำดี ๆ ในวัยเด็ก ตอนเป็นหนุ่ม กระทั่งช่วงเวลาที่จิตใจมันบิดเบี้ยวจนมีความคิดอยากข่มขืนผู้หญิง เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกผิด และอยากขอโอกาสแก้ตัวจากพระเจ้าสักครั้ง แต่ยมทูตที่กำลังดื่มเลือดเขาอย่างเอร็ดอร่อยคงไม่เห็นด้วยกับคำขอนี้

 

นัยน์ตาเบิกค้างพร้อมหัวใจที่หยุดเต้น ไม่มีอีกแล้วเสียงอ้อนวอนร้องขอชีวิตของคนชั่วที่ขอจากคนชั่วอีกที ตอนนี้เหลือเพียงร่างแน่นิ่งไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ก่อนผิวหนังจะค่อย ๆ ซูบลงติดกระดูกจนเสื้อผ้าหลวมโครก

 

ไอ้เวรนี่หนังเหนียวจริง ๆ

 

ร่างไร้วิญญาณถูกปล่อยลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนชายหนุ่มผิวแทนจะใช้ลิ้นกวาดเลียเอาเลือดเข้าปากเป็นครั้งสุดท้าย มินโฮพยักหน้าเป็นเชิงสั่งให้ซอกจินรีบเอาอกเอาใจไค ด้วยการเก็บซากศพแห้ง ๆ ของมนุษย์ ซึ่งเด็กหนุ่มก็รีบทำตามอย่างว่าง่าย

 

สบายตัวแล้วสิ? แทฮยอนมองเพื่อนสนิทที่แค่นหัวเราะหลังจากได้ยินคำถาม

 

อยากได้คำตอบแบบไหนล่ะ?

 

แล้วแต่แกเถอะ แทฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พลางมองไอ้คนขี้โมโหที่ยังคงไม่มีทีท่าว่าจะสงบลง

 

ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ก็นับไม่ได้เลยว่าไคฆ่าคนไปเท่าไหร่ ทั้งเพื่อดื่มเลือดคลายความกระหาย และฆ่าทิ้งเล่น ๆ เพื่อระบายอารมณ์ ไคยังคงหัวเสีย ซึ่งคงมีอยู่ไม่กี่เรื่องในโลกที่ทำให้ผู้ชายคนนี้หงุดหงิดได้ หนึ่งคือไม่ได้ดั่งใจ สองคือครอบครัวหมาป่า สามคือโอเซฮุน และที่เป็นอยู่ก็เพราะทั้งสามข้อนั้นเกิดขึ้นพร้อมกัน

 

เขาอยากให้มันเป็นเลือดของคิมจงอินที่เลอะคมเขี้ยวอย่างในตอนนี้ ชายหนุ่มผิวแทนทอดสายตามองไปยังตู้คอนเทนเนอร์เก่า ๆ แม้พยายามทำทุกอย่างเพื่อขับไล่ความคิดบ้า ๆ แต่ในหัวของเขาก็ยังคงถูกปั่นป่วนด้วยเรื่องเซฮุนอยู่ค้างคืนกับไอ้ลูกหมานั่นในช็อลลาใต้

 

ฉันว่าแกรีบกลับไปเตรียมตัวดีกว่า เหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่วันแล้ว แทฮยยอนเริ่มเป็นกังวล ถ้าหากไคยังเอาแต่ไล่ฆ่าคนเพื่อระบายอารมณ์อย่างนี้ เขาก็กลัวว่าวันชี้เป็นชี้ตายไอ้บ้านี่จะไม่ไหว

 

คราวนี้แกต้องชนะนะ ฉันไม่อยากไปงานศพแกเร็ว ๆ นี้ มินโฮล้วงสองมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง พูดกลั้วหัวเราะเพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลาย

 

ไม่มั่นใจในตัวฉันหรือไง? ไคเลิกคิ้วมองด้วยท่าทีสบาย เขาไม่ได้กลัวไอ้ลูกหมาเลยสักนิด ชนะก็คือชนะ ถ้าแพ้ก็แค่ตาย ไม่มีใครอยู่ร้องห่มร้องไห้ให้อยู่แล้ว

 

มันไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก ฉันอยากให้แกรีบพิสูจน์ตัวเองมากกว่าว่ะ

 

แกก็รู้ว่าแวมไพร์ส่วนใหญ่เหม็นขี้หน้าแกเพราะอะไร พวกมันรอเวลาที่จะเหยียบแกอยู่ ไครู้ว่าแทฮยอนกำลังหมายถึงเรื่องอะไร และนี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่เขาอยากเอาชนะคิมจงอินให้ได้

 

ถ้านับเผ่าพันธุ์แวมไพร์เป็นสี่ส่วน ก็สามารถแบ่งพวกที่เกลียดขี้หน้าไคได้เป็นสามส่วน ไอ้พวกกร๊วกเกลียดที่เขามีเลือดหมาป่า แต่กลับทำอะไรไม่ได้เพราะท่านอัลฟอนโซ่โปรดปรานเขา และอีกหนึ่งส่วนที่เหลือคือพวกขี้ประจบเอาใจ แต่ลับหลังพวกก็พร้อมเหยียบเขาอยู่เหมือนกัน

 

ไคต้องฆ่าหัวหน้าจ่าฝูงอย่างคิมจงอินให้ได้ เพื่อพิสูจน์ตัวเองว่าเขาเลือกเป็นฝั่งแวมไพร์มากกว่าฝั่งหมาป่าที่มีสายเลือดเดียวกันอยู่ครึ่งหนึ่ง

 

ฉันจะไปกับแกด้วย ไอ้พวกหมาป่ามันชอบเล่นพวก มากันเป็นฝูงแล้วอ้างว่าตัวเองแข็งแกร่ง เพราะฉะนั้นมินโฮจะไม่ยอมให้ไคไปเผชิญหน้าตามลำพังเด็ดขาด

 

มันใช่เรื่องของแกหรือไง ไอ้โง่

 

เชื่อเถอะว่าฉันกับไอ้เวรนี่ถนัดนักล่ะเรื่องยุ่งชาวบ้าน แทฮยอนพูดสีหน้านิ่ง 

 

ถ้าเกิดพวกมันเล่นหมาหมู่ แกจะทำยังไง?มินโฮพยายามชักแม่น้ำทั้งโลกมาให้เพื่อนยอมใจอ่อน กระทั่งซอกจินวิ่งกลับมาหยุดอยู่ข้าง ๆ ชายหนุ่มผิวแทนหวังรอคำชม ก่อนเขาจะได้เห็นรอยยิ้มชั่วร้ายนั่นที่ราวกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่

 

ก็ฆ่ามันให้หมดนั่นแหละ

 

 

 

50%

 

 

  

เชฟโรเลตคาเมโรสีน้ำเงินเข้มชะลอความเร็วลงเมื่อพบใครคนหนึ่งยืนอยู่หน้าบ้านร้างกลางป่าของเขา ขายาวก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มที่สื่อให้อีกคนรับรู้ว่าเซอร์ไพรส์แค่ไหนที่เห็นโอเซฮุนเป็นฝ่ายมาหาเขาเองถึงที่นี่

 

คุณจะหายไปหลังจากผมดีดนิ้วหรือเปล่านะ? ไคแสร้งยิ้มพร้อมดีดนิ้วเป็นท่าประกอบ พอเห็นว่าคนฟังไม่ตลกจึงเดินตรงไปหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่เอาแต่จ้องมองมาด้วยสายตาไม่พอใจในตัวเขานัก แหงล่ะ โอเซฮุนปฏิบัติอย่างหยาบคายแบบนี้กับเขาเสมอ เปลี่ยนใจอยากหนีไปกับผมแล้วหรือไง?

 

มีอะไรที่จะทำให้คุณเปลี่ยนใจไม่ยุ่งเกี่ยวกับตระกูลคิมได้ไหม

 

เซฮุนไม่ยอมเสียเวลาเพื่อสร้างบทสนทนาน่าตื่นเต้นสำหรับเราเลยสักนิด ทันทีที่ได้ยินคำถามนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าไคก็เจื่อนลงแต่สุดท้ายเขาก็หลุดขำออกมากับคำขอที่แม้แต่ตัวเองยังนึกภาพไม่ออกเลยว่าจะทำได้หรือเปล่า ให้ตายเถอะว่ะโอเซฮุน เก่งเหลือเกินนะเรื่องยั่วโมโหคนอื่นเนี่ย

 

ขอเตือนไว้เลยนะว่าถ้าการที่คุณลงทุนมาถึงที่นี่เพราะเรื่องงี่เง่าอย่างนี้ ผมจะโมโห

 

ผมมาเพราะเรื่องนี้

 

ว้าว ไคเบือนหน้าหันไปอีกทางพลางเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้ม มือข้างหนึ่งเท้าเอวก่อนจะกำมือป้องปากเพื่อสงบสติอารมณ์ หากเป็นคนอื่นเชื่อเถอะว่ามันคงไม่มีโอกาสได้หายใจเข้าปอดมาจนถึงวินาทีนี้แน่

 

เหตุผลอะไรที่ผมต้องทำตามที่คุณขอด้วยล่ะที่รัก?

 

ชายหนุ่มผิวแทนขยับเข้าใกล้อีกฝ่ายจนระยะของใบหน้าห่างกันเพียงคืบ เซฮุนไม่ได้ผลักไสหรือเบือนหน้าหลบ กลับกันแล้วคนตัวผอมยังคงมองมาอย่างแน่วแน่ราวกับอยากบอกว่าจริงจังกับเรื่องนี้มากแค่ไหน

 

ถ้าหากคุณตอบว่าเพราะรักมันล่ะก็ สาบานตรงนี้เลยว่าวันนั้นผมจะเชือดคอคิมจงอินแล้วฉีกร่างมันเป็นชิ้น ๆ ให้ตายคาที่ต่อหน้าคุณ

 

คนถูกขู่กำมือแน่นจนขึ้นข้อขาว หากสีหน้ายังคงนิ่งเฉยเพื่อแสดงให้อีกฝ่ายเชื่อว่าโอเซฮุนหนักแน่นและไม่กลัวแวมไพร์อย่างไค แม้ว่าความจริงมันจะเป็นความรู้สึกอย่างเดียวที่เด่นชัดที่สุดในใจก็ตาม

 

ทั้งที่เป็นคนให้กำลังใจเจ้านายให้ฮึดสู้แท้ ๆ เซฮุนโกรธตัวเองเหลือเกินที่สุดท้ายก็ถูกความกลัวเล่นงานทันทีที่แยกทางกับเจ้านาย เขาอยากเป็นคนหนักแน่นให้มากกว่านี้ เพื่อที่จะได้ยืนหยัดอยู่ข้าง ๆ คิมจงอินด้วยความไว้ใจ ไม่ใช่ดาหน้ามาเพื่อขอร้องไคอย่างนี้

 

คุณไม่ใช่คนไม่ดี บางทีการต่างคนต่างอยู่มันอาจทำให้ทุกอย่างดีขึ้นก็ได้

 

ล้อเล่นหรือเปล่าเซฮุน? แวมไพร์หนุ่มแค่นหัวเราะ ถ้าทุกคนคิดอย่างนั้นได้โลกนี้จะมีสงครามหรือไง คิดหน่อยสิที่รัก

 

 

และผลออกมาคือไคอาจจะชนะ

ผู้ชนะตามคำทำนายคือคนที่มีเขี้ยว คนที่อยู่อย่างโดดเดี่ยว

 

 

 “ถ้าผมไม่ตายมันก็ต้องตาย เรื่องง่าย ๆ ที่คำตอบไม่มีความซับซ้อนเลยสักนิด จนถึงตอนนี้ไคก็ยังคงหัวเสียเพราะคนตรงหน้า เขาจ้องมองผิวขาวที่ถูกเสื้อโค้ทและผ้าพันคอช่วยทุเลาความหนาวเหน็บ มองควันที่พ่นออกมาทุกครั้งที่หายใจ มองคนใจร้ายที่ยอมอ่อนข้อกับเขาเพราะคน ๆ หนึ่ง แวมไพร์เลือดเย็นจึงคว้าข้อมืออีกฝ่ายให้เข้ามาในบ้านด้วยกัน

 

 

หนีไปด้วยกันไหม... แค่ก!

หนีไปด้วยกัน... แล้วผมจะยอมทิ้งทุกอย่าง

ลืมว่าเคยแค้นมากแค่ไหน... ลืมว่าอยากทำอะไร...

ถ้าคุณใช่สำหรับผมจริง ๆ มันก็คงดี

 

 

ถ้าผมยอมไปกับคุณล่ะ!”

 

ขายาวชะงักหน้าโซฟาตัวเก่าหลังจากที่โอเซฮุนโพล่งคำถามบ้า ๆ ออกมา เราอยู่ท่ามกลางความมืดอยู่ชั่วอึดใจก่อนที่ไคจะเดินไปเปิดไฟให้แสงสว่างสีส้มฉายจนทั่วห้องนั่งเล่นในบ้านไม้ ชายหนุ่มผิวแทนเดินกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่เพิ่งหยิบยื่นข้อเสนอซึ่งเขาคิดว่าน่าจะเป็นตัวเลือกสุดท้ายที่โอเซฮุนอยากมองมัน

 

สิ้นไร้ไม้ตอกขนาดนั้นเลยเหรอ? ใบหน้าคมเลื่อนเข้าไปใกล้ ยิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายมีปฏิกิริยาตอบโต้สะดุ้งเล็กน้อยก็ยิ่งอยากหัวเราะ

 

คุณเคยชวนผมหนีแล้วบอกว่าจะลืมทุกอย่าง

 

อ่า เรื่องนั้นผมจำได้ ไคแสร้งขมวดคิ้วพร้อมพยักหน้าครุ่นคิด หลังจากนั้นคุณก็กลับไปใช้ชีวิตอย่างปกติ มีความสุขกับไอ้เวรนั่น การยอมกัดฟันทิ้งทุกอย่างเพื่อคุณทั้งที่รู้ว่าในอนาคตผมต้องโดนล่าหัวมันเลยกลายเป็นแค่เรื่องโง่ ๆ ที่ทำให้ผมดูน่าสมเพชทุกครั้งที่นึกถึง

 

ก็คุณคุกคามผมตลอด จะให้วางใจได้ยังไง?

 

เพราะผมไม่รู้ว่าคุณเป็นคู่ชีวิตถึงได้ทำอย่างนั้นไง... ไคพูดเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแข็งกร้าวมองไปยังคนที่กำลังหาข้ออ้างเพื่อให้เขาเป็นคนผิด แล้วตอนนี้มันยังไงล่ะเซฮุน ไว้ใจผมแล้วเหรอถึงได้กล้าชวนผมหนี?

 

...

 

มองหน้าผมสิ มองแล้วท่องให้ขึ้นใจว่าผมคือคิมไค ไม่ใช่คิมจงอิน

 

เซฮุนก้าวถอยจนแผ่นหลังชิดกับผนังจากการถูกคนตรงหน้าไล่ต้อน เขาไม่สามารถขึ้นเสียงหรือแย้งออกมาอย่างที่เคยทำ เพราะฝ่ายเป็นต่อในวินาทีนี้คือแวมไพร์ ไควางมือลงบนกำแพงไม้ เลื่อนหน้าเข้าใกล้เพื่อบังคับให้คนตัวผอมมองหน้าตนเองอย่างที่ต้องการ

 

เสนอตัวเองถึงขนาดนี้ คงรักมันมากเลยสินะ?

 

...

 

อะไรกัน ไม่เชื่อฝีมือเจ้านายคนเก่งของคุณหรือไง เขาเป็นถึงผู้นำจ่าฝูงของโลกใบนี้เลยนะ

 

ผมเชื่อใจเขา

 

แล้วมันเรื่องหอกหักอะไรที่พาคุณมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะ? ไคยังคงคาดคั้นและไล่ต้อนให้เขาจมไปกับความโง่ของตนเอง

 

เซฮุนคิดมาตลอดทางระหว่างมาที่นี่ว่าสิ่งที่กำลังทำมันช่างโง่เง่าสิ้นดี จินตนาการไม่ออกเลยว่าจะเป็นอย่างไรถ้าหากเจ้านายรู้เข้า ไคไม่ยอมอ่อนข้อเลยสักนิดเมื่อเป็นเรื่องของหมาป่า แต่โอเซฮุนก็ไม่สามารถข่มตาหลับอย่างสบายใจได้ทั้งที่มีความกังวลอยู่เต็มอกขนาดนี้

 

ไม่น่าเป็นคนหัวอ่อนเชื่อเรื่องดวงเลย... ยิ่งพอรู้ว่าผู้หยั่งรู้ทำนายอะไรไว้ก็ยิ่งอยากหาทางโกงความจริง เซฮุนก้มหน้านิ่งอย่างถอดใจ ถ้าหากไคจะต่อว่าด้วยคำพูดที่แรงกว่านี้เขาก็คงไม่มีอะไรจะตอบโต้

 

ดวงหน้าขาวถูกเชยขึ้นให้สบตากับแวมไพร์หนุ่มซึ่งมีใบหน้าเหมือนกับคนที่เขารัก เซฮุนเลียริมฝีปากคลายความประหม่า ขณะถูกแผดเผาด้วยแววตามีความหมายของอีกคน

 

จูบผมสิ

 

...

 

ทำให้ผมหลงคุณจนโงหัวไม่ขึ้น แล้วหลังจากนั้นผมจะเก็บเรื่องนี้ไปคิดอีกที

 

ไคกำลังท้าทายเขาด้วยแววตาและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ซึ่งโอเซฮุนไม่รู้เลยว่าคำพูดของอีกฝ่ายจะเชื่อได้จริงหรือเป็นกับดักที่เตรียมไว้หัวเราะเยาะคนไร้หนทางเล่น ๆ ทั้งที่ต่อว่าเขาด้วยคำพูดร้ายกาจไป แต่อยู่ ๆ ก็เปลี่ยนใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น คนตัวผอมนิ่งงันโดยไม่กล้าขยับตัว กระทั่งอีกฝ่ายจับมือเขาทาบลงบนแก้มเย็นเฉียบ แวมไพร์หนุ่มยังคงรอและมั่นใจว่ามนุษย์โง่ ๆ ที่สิ้นไร้ไม้ตอกจะต้องทำ... และไคคิดไม่ผิด

 

ดวงหน้าขาวเอียงคอปรับองศาที่เหมาะสมเพื่อจูบคนร้ายกาจที่เป็นฝ่ายยื่นข้อเสนอให้ ไควางมือลงบนสะโพกกลมก่อนจะอุ้มร่างคนตัวผอมเข้าเอวขณะที่เขากำลังบดขยี้ริมฝีปากคนใจร้ายอย่างหลงใหล เขาไม่เคยอยากรุนแรงกับใครมากขนาดนี้มาก่อน เซฮุนคือคนแรกที่ไคอยากบดขยี้และทะนุถนอมไปในเวลาเดียวกัน ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนจะเป็นบ้ากับการไล่ต้อนลิ้นที่กำลังจูบตอบเขาเพราะคำสั่ง เพราะมันคงไม่เกิดขึ้นถ้าโอเซฮุนมีทางเลือกที่ดีกว่านี้

 

ลืมตาแล้วมองหน้าผม... เสียงแหบพร่ากระซิบบอกคนตรงหน้าซึ่งกำลังตัวสั่นเมื่อถูกอุ้มไปบนโซฟา เซฮุนทำหน้าเหมือนคนกำลังจะตายเพราะความฝืนใจ เขาจึงถอดเสื้อตนเองออกแล้วโยนทิ้งออกไปก่อนจะโน้มลงไปบดขยี้ริมฝีปากคนใต้ร่างอีกครั้ง

 

...

 

เรียกชื่อผม เซฮุน

 

 

สักครั้ง เพื่อยืนยันว่าผู้ชายอย่างเขาไม่ได้เป็นแค่ตัวแทนของคิมจงอิน

 

 

ค... ไค

 

นอกจากกรงเล็บของหมาป่าแล้ว... ริมฝีปากของโอเซฮุนก็คงอาบไปด้วยพิษเช่นกัน ไคยังคงพยายามเอาชนะอีกฝ่ายด้วยความขี้แพ้ของตน จาบจ้วงและเอาแต่ใจ จูบซ้ำ ๆ และถอนริมฝีปากออกมามองดวงตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

 

 

แม้ภายนอกจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่ในใจเขากลับพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ

 

 

ถ้าไม่นับแวมไพร์ผู้เป็นแม่แล้ว... ไคก็แทบจะไม่รู้จักความรักเลย น้าชายเคยพร่ำสอนว่าระหว่างความรักของพ่อแม่กับความรักเชิงชู้สาวมันอาจจะต่างกันอยู่สักนิด แต่พอถึงเวลาเหมาะสมแวมไพร์ผู้ไร้เดียงสาที่หัวใจเต็มไปด้วยความเหงาจะรู้ได้ด้วยตัวเองว่ามันต่างกันอย่างไร

 

ความเชื่อเรื่องคู่ชีวิตใช่ว่าจะมาพร้อมความรัก ดังนั้นไคจึงตั้งคำถามให้ตัวเองว่าในความต้องการครอบครองโอเซฮุนนั้นเป็นเพราะคิดว่าต้องทำหรือว่าเขารู้สึกกับอีกฝ่ายจริง ๆ กันแน่ แต่จางอี้ชิงผู้เป็นน้าก็ตอกย้ำให้ความคิดเขาไปอีกทางว่ามันไม่ข้องเกี่ยวกับเรื่องความรู้สึก

 

 

แล้วไอ้ความเจ็บปวดบ้า ๆ ในตอนนี้มันคืออะไรกัน?

 

 

ออกไป

 

เซฮุนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นหลังจากความหนักอึ้งบนร่างผละออก เขายันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างไม่เข้าใจพร้อมมองไปยังแผ่นหลังเปลือยเปล่าของคนที่เดินไปหยุดอยู่หน้าตู้โชว์แก้ว ผู้ชายคนนั้นไม่หันมามองเขาเลยสักนิด

 

ออกไปให้พ้นหน้าผมเดี๋ยวนี้

 

แล้ว...

 

ออกไปจากที่นี่ก่อนที่ผมจะฆ่าคุณ!”

 

เซฮุนเลียริมฝีปาก มันกำลังสั่นเพราะความโง่ที่พาตัวเองมาไกลถึงที่นี่และคำถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับแวมไพร์เยือกเย็นอย่างไค เขาเห็นว่าแวมไพร์หนุ่มกำหมัดแน่นราวกับย้ำให้รู้ว่าจะทำอย่างที่ว่าจริง ๆ ถ้าหากโอเซฮุนยังคงไม่ไปไหน

 

เข็มนาฬิกายังคงเดินไปข้างหน้าพร้อมกับความว่างเปล่าที่โรยตัวรอบทั้งคู่ ไคมองคนที่เรียกว่าคู่ชีวิตผ่านตู้กระจกตรงหน้าซึ่งกำลังเอาหลังมือถูปากตนเองหลังจากถูกบดขยี้ไปนับครั้งไม่ถ้วน ชายหนุ่มขบกรามแน่นเพื่อข่มความเกรี้ยวกราดในใจ กระทั่งอีกฝ่ายเดินออกไป เสียงปิดประตูบ้านจึงเป็นสัญญาณสุดท้ายที่บอกคิมไคว่าไม่ต้องฝืนอีกแล้ว

 

...

 

ชายหนุ่มผิวแทนทรุดตัวนั่งลงกับพื้น ชันเข่าขึ้นพร้อมทอดสายตามองไปยังเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย ไคพยายามไม่สนใจว่าเซฮุนจะกลับอย่างไรทั้งที่ไม่มีรถจอดอยู่หน้าบ้าน ไม่ยินดียินร้ายกับสิ่งใดในโลกนี้ทั้งนั้น เพราะเขาเลือกจะพาตัวเองจมไปกับความมืดมิดในใจอย่างที่ทำมาตลอด

 

แน่นอนว่าใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าคิมไคเป็นแวมไพร์ไร้เหตุผลและทำทุกอย่างเพื่อสนองความต้องการตนเอง แต่พอเป็นเรื่องที่ข้องเกี่ยวกับฝั่งหมาป่าและโอเซฮุนมันกลับมีความรู้สึกเข้ามายุ่งเกี่ยวเสียอย่างนั้น ครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่แวมไพร์หนุ่มต้องจมอยู่กับความรู้สึกแย่ ๆ เมื่อนึกย้อนไปถึงเรื่องราวต้นเหตุที่สร้างให้เขาเกิดมาบนโลกใบนี้

 

สร้างมาเพื่อให้รู้ว่าพ่อไม่รัก สร้างมาเพื่อให้พบความสูญเสียจนต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว คิมจงอินมีครอบครัว มีคนรัก มีคนเข้าใจ มีคนคอยอยู่เคียงข้าง แล้วเขาล่ะ? มันเรื่องบ้าบออะไรที่ไคต้องเผชิญหน้าอยู่บนโลกอันโหดร้ายเพื่อพบว่าตัวเองอาภัพจนไม่รู้ว่าชีวิตนี้มีความหมายสำหรับใครหรือไม่

 

แม้แต่ตอนที่โอเซฮุนกอดเขา จูบเขา ก็ยังทำให้รู้สึกได้ว่าความสุขจอมปลอมในวินาทีนั้นมันก็แค่ทางกาย แต่ทางใจนั้นคิมจงอินก็เป็นฝ่ายได้ไป... และมันเป็นอย่างนี้เสมอ

 

 

ต่อให้พยายามสักเท่าไหร่ ไคก็ไม่สามารถเอาชนะจงอินได้ นั่นคือเรื่องจริงที่เขาหลอกตัวเองมาตลอด

 

 

TBC

ไม่ต้องเลือกแล้ว เอามาเป็นผัวให้หมด

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,530 ความคิดเห็น

  1. #2514 mayrin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 21:26
    สงสารทั้งไคทั้งจงอิน ไคโดดเดี่ยวเพราะไม่เหลือใครก็จริง ในขณะที่จงอินก็เป็นลูกที่ไม่ได้เกิดจากความรักของพ่อแม่ กอดนะทั้งสองคน สงสารเซฮุนด้วยเหมือนกัน ถึงจะมีความอิจฉาที่น้องฮุนได้ควบสอง ฮรือออ ผิดมั้ยที่ฟินกับทั้งสองคน จะบ้าตายชอบทั้งคู่เลือกไม่ถูกจริงๆ
    #2,514
    0
  2. #2417 chickenkyung (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 15:53
    โอ๊ยยยยเซฮุนลูกแม่มายังไงอ่ะ ถ้าจงอินจับได้มีหนาวแหง
    #2,417
    0
  3. #2398 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 20:53
    ไม่ ไม่ทีมไคแล้ว เราว่าไคเริ่มไร้เหตุผล นาทีนี้ทีมจงอิน ทำให้มั่นใจที่สุด
    #2,398
    0
  4. #2303 sssssss9497 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 04:07
    สงสารไคจังเลย การรอคอยนีีสิ้นสุดแล้ววไปอ่านต่อเลยยเย้
    #2,303
    0
  5. #2261 areeratwongpar1 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 15:35
    ยังรออยู่นะคะพี่มลินนน
    #2,261
    0
  6. #2258 nat_ayth4972 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 11:52
    ไรท์จ๋า อยากอ่านต่อแล้ว
    #2,258
    0
  7. #2257 monkeyheroh (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 07:49
    ไรท์ขา มาต่อเถอะน้าาาา
    #2,257
    0
  8. #2256 sosh (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 22:01
    น่าสงสารคิมไค เด็กน้อยของน้าอี้ชิงแวมไพร์ไม่เคยมีความรัก ถ้าได้เจอเซฮุนก่อนคงไม่เป็นแบบนี้ เชื่อว่าคำทำนายของผู้หยั่งรู้หมายถึงคิมจงอินมากกว่า หมาป่าก็มีเขี้ยว โดดเดี่ยวคือคำว่าจ่าฝูงที่ต้องแบกรับตัดสินใจทุกอย่างคนเดียว ฮืออ ไรท์มาต่อหน่อยจิ เอาให้ยืดยาวสู้ฟิคซอมบี้ไปเล้ยย
    #2,256
    0
  9. #2250 foreversehun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 15:48
    ตอนแรกก็สงสารไค แต่ตอนนี้ชักสงสารตัวองแล้วค่ะพี่มลิน คือหนูอ่านวนมาสามรอบเศษแล้วค่ะ แต่พี่ก็ยังไม่มาต่อสักที/ฮื่อออออออ/
    #2,250
    0
  10. #2249 ppang_kh (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 00:17
    จะร้องไห้กับไคฮืออออ สงสารเขา ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยเนอะ ;(
    #2,249
    0
  11. #2243 Mintkh (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 19:54
    3p เลยได้มั้ย 5555555555
    #2,243
    0
  12. #2242 weixiao_swaggy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 00:32
    อยากอ่านต่อแล้วหือออออออออ กลับมาอัพด้วยนะพี่ .คุกเข่า
    #2,242
    0
  13. #2233 chanbaeklp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:53
    อ่านมาถึงตอนนึ้แล้วจินตนาการถึงฉากที่ไคกะจงอินจะสู้กันเลยอ่ะ รู้สึกเหมือนไคจะยอมแพ้ตอนสู้กันอ่ะ ฮื้ออออ สงสารไค
    #2,233
    0
  14. #2228 donejaija (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 18:15
    สงสาร ทำไมรู้ากว่าไคดูแล้วพระเอกมากกว่าหว่า //มาซบอกแฟบๆนี้มามะไค
    #2,228
    0
  15. #2216 Ai Tegochoi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 19:11
    ทีมจงอินค่ะ...ความรัก แบบเจ้านายคนนี้หาได้จากไหนคะ รักจังงง ความรักแบบไคคือความสงสารมากกว่ารักนะคะ
    #2,216
    0
  16. #2213 PaoPao94 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 00:24
    ฮือๆ สงสารคิมไค
    รีบมาต่อไวๆนะไรท์
    #2,213
    0
  17. #2212 under_spoon (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 13:57
    โธ่ ไม่ต้องเลือกแล้วค่ะเซฮุน สามพีไปเลย 
    พิไคแซ่บจีจี้ 
    มีความรู้สึกว่าคุณพ่อของจงอินไม่ได้รักแม่ของจงอิน
    ความจริงแล้วพ่อจงอินรักแม่ของไคแต่อยู่ด้วยกันไม่ได้ น่าสงสาร
    จงอินอ่ะ ทำไมต้องสาดน้ำใส่ด้วย คุณพ่อใจร้าย
    แล้วน้องฮุนกลับบ้านยังไงเนี่ย 
    #2,212
    0
  18. #2211 Blue.idol (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 18:48
    ยังรออยู่นะคะพี่มลิน..
    #2,211
    0
  19. #2210 weixiao_swaggy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 01:44
    หืออออออ คิดถึง มาต่อเร็วๆนะคะ
    #2,210
    0
  20. #2209 Around_Alone (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 12:20
    สงสารทั้งคู่เลยจริงๆแล้ว โอยยยย

    เป็นทีมหมาป่าที่ทั้งรักทั้งสงสารคุณแวมไพร์จับใจเลยล่ะค่ะ ตอนช่วง50%หลังนี่คงเจ็บน่าดู ยิ่งประโยคที่บอกว่า "ภายนอกดูได้เปรียบแต่ในใจเขาแพ้อย่างย่อยยับ" เป็นประโยคที่ให้ความรู้สึกอย่างนั้นจริงๆนะคะ เหมือนแพ้มาตั้งแต่แรกแล้วถ้าไม่มีท่านอัลฟรอนโซนี่ก็ไม่เหลือใครแล้วจริงๆ แล้วก็มีเรื่องฝังใจว่าเป็นลูกที่เกิดจากความผิดพลาดไม่ได้มีใครต้องการให้เกิดมา โดดเดี่ยวอยู่ตลอดเวลาเหมือนไม่มีใครคอยอยู่ข้างๆเลย

    ส่วนเรื่องคำทำนายที่บอกว่า "คนที่ชนะคือคนที่มีเขี้ยว และโดดเดี่ยว" ในความรู้สึกเราจริงๆแล้วคิดว่าจงอินก็โดดเดี่ยวไม่แพ้กันกับไคเลยนะ เหมือนมีหน้าที่เป็นจ่าฝูงเพื่อรับความกดดันแล้วทำตามแนวทางที่พ่อพูดทั้งๆที่จริงๆแล้วพ่อก็ไม่ได้อยู่กินกับแม่เพราะความรักเลยนะ แตกต่างกันนิดหน่อยตรงที่จงอินมีเซฮุนอยู่ข้างๆแต่ถ้าเป็นเรื่องครอบครัวนี่ต่อให้มีคนล้อมรอบแต่จงอินก็เหมือนยังโดดเดี่ยวอยู่ดี แล้วทั้งหมาป่าทั้งแวมไพร์ก็มีเขี้ยวทั้งคู่เลยนะความโดดเดี่ยวทางด้านจิตใจก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่เลย

    เอาจริงๆยิ่งอ่านไปก็ยิ่งรักทั้งคุณหมาป่าคุณแวมไพร์ ไม่อยากให้มีใครชนะเลยค่ะไม่อยากให้เกิดการสูญเสีย..
    #2,209
    0
  21. #2208 นต ♡ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 12:48
    พี่มิ้วสนใจเอาหนูไปคู่กับไคไหมคะ วงวารเค้าละเกิน ฮือ เค้าควรได้หนูไปดูแลลลลลล
    #2,208
    0
  22. #2207 .number4 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 03:30
    ไคจ๋า มานัองเถอะ น้องจะสอบไฟนอลเสร็จวันที่9ธค พี่ไคมาอยู่กับน้องนะ กระซิก
    #2,207
    0
  23. #2203 แมงกานีส (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 22:19
    ชอบช่วงทอล์กท้ายตอนมากค่ะ 55555555555
    #2,203
    0
  24. #2199 miscrez (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 20:35
    ไม่เป็นไรนะคะคิมไค เซฮุนเลือกจงอินก็ไม่เป็นไร หนูเลือกพี่ได้ค่ะ หนูจะโอบกอดพี่เอง หนูจะไม่ทำให้พี่ต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไป
    #2,199
    0
  25. #2198 filmdaejoke☆ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 21:20
    อ่านตอนนี้แล้วอยากดึงคิมไคเข้ามากอดแน่ๆจังค่ะ พี่เขาโดดเดี่ยวมามากพอแล้วพี่เขาควรมีคนมาดูแลได้แล้วค่ะ ก็ไม่มีอะไรที่จะบอกคิมไคมากเท่าไหร่นะคะแค่อยากจะบอกว่า หากเซฮุนเลือกจงอินแต่อยากให้คิมไรจำไว้ว่ายังมีหนูรออยู่ตรงนี้ขอบคุณค่ะ
    #2,198
    0