[EXO] MIDNIGHT FIEND #มิดไนท์ฟีนด์ | KAIHUN

ตอนที่ 12 : CHAPTER 12 :: Run Away With Me

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    15 มิ.ย. 60

(c) Chess theme

 

CHAPTER 12

Run Away With Me

 

 

 

 

คิมจงอินไม่ได้เอาโค้ทกลับไปด้วย เจ้าตัวอ้างว่ายืมใส่แล้วก็ต้องซักคืน ซึ่งเซฮุนคิดว่าคงไม่ใช่การเอาไปเข้าเครื่องปั่นแล้วตากแน่ โธ่ เขารู้หรอกน่า ผู้ชายคนนั้นหวงของบ้างหรือเปล่าเถอะ โอเซฮุนไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดที่จะดูไม่ออกว่าเพราะอะไรเจ้านายถึงเลือกทิ้งมันไว้ แต่ก็ไม่อยากให้ใครรู้เหมือนกันว่าเขากำลังคิดอย่างนี้

 

คนตัวผอมทิ้งตัวนอนบนเตียง ยืดแขนไปจนสุดพลางมองลูกเบสบอลเก่า ๆ ในมือท่ามกลางความเงียบงันยามค่ำคืน เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ากำลังยิ้มเพียงเพราะเห็นรอยฟันของเจ้านายสุดซึนที่ฝังลงบนลูกเบสบอล

 

เราคุยกันหลายเรื่อง เจ้านายเล่าถึงชีวิตวัยเด็ก ผู้ชายคนนั้นบอกว่ามันเกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้น ๆ และจบลงอย่างรวดเร็ว แต่คิมจงอินก็ยังคงจำความรู้สึกตอนได้รับกังหันลมชิ้นแรกที่พ่อทำให้ได้

 

 

ผมยิ้มอย่างมีความสุขตอนมองมันหมุนเป็นวงกลมเวลาถูกลมพัด แต่พอวันถัดมาความสนุกก็หายไป เพราะร่างกายและสมองของผมเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในเวลาข้ามคืน มันเป็นอย่างนั้นทุกวัน ที่ผมมองความเปลี่ยนแปลงของตัวเองผ่านกระจก

 

 

เจ้านายบอกว่าสมัยนั้นมองไปทางไหนก็เจอแต่ทหารกระจายตัวอยู่เต็มไปหมด บ้านที่ยังเป็นหลังคาสังกะสี แผงร้านขายของข้างทาง การปลูกผักสวนครัว เดินเท้าเปล่า และผู้หญิงใช้ผ้าผูกกับตัวเพื่อหิ้วลูกไว้ข้างหลัง... ใช่ เจ้านายใช้คำว่าหิ้ว

 

ผู้ชายคนนั้นต้องกลับบ้านเพราะถูกโทรตาม ซึ่งนอกเหนือจากเรื่องงานโอเซฮุนคงไม่ถามว่าอะไรที่เป็นต้นเหตุให้ผู้ชายคนนั้นรีบกลับ ทั้ง ๆ ที่เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันมาแล้วทั้งวัน

 

คำพูดและแววตาคู่นั้นที่มองเขาเมื่อตอนกลางวันทำให้รู้สึกใจเต้นมาจนถึงตอนนี้ เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ที่มีความคิดว่าอยากให้มันเกิดขึ้นอีก แทนที่จะทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีใครหวั่นไหว ไม่มีใครลืมไปว่าความสัมพันธ์ระหว่างเราทั้งคู่เป็นเพียงเจ้านายกับลูกจ้าง

 

แต่โอเซฮุนโกหกตัวเองไม่เก่งเสียเลย น่าหงุดหงิดเหลือเกินที่เขากำลังปล่อยให้ในหัวมีแต่ภาพของคิมจงอิน

 

คนตัวผอมจ้องลูกเบสบอลใกล้ ๆ เขาหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เพียงเพราะจินตนาการไปถึงช่วงเวลาสั้น ๆ ของเจ้านายที่ได้เป็นเด็ก เขาอยากรู้เหลือเกินว่าเมื่อเจ็ดสิบปีที่แล้วคิมจงอินจะเป็นเด็กไร้เดียงสาแค่ไหน ผู้ชายที่โชคชะตากำหนดให้เกิดมาเป็นหมาป่า แต่กลับต้องใช้ชีวิตอยู่ในสังคมมนุษย์เพราะถูกเหล่าฮันเตอร์ไล่ล่า...

 

 

เจ้านายก็คงมีเรื่องให้คิดมากมายเลยสินะ

 

 

คนตัวผอมหลุดจากความคิด ทันทีที่เสียงสมาร์ทโฟนสั่นครืด เขาเอื้อมมือไปหยิบมันมาดูเบอร์โทรเข้า ก่อนจะยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทที่ย้ายไปอยู่ต่างประเทศโทรมา

 

ไงอ้วน ใช้เบอร์เดิมแสดงว่าตอนนี้อยู่โซลแล้วล่ะสิ?

 

( แน่นอน ออกมาดื่มกันหน่อยไหมที่รัก )

 

วันนี้เนี่ยนะ

 

( ใช่ แฟนใหม่ฉันอยากยืนยันกับตาว่าเพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาลัยที่ชื่อโอเซฮุนเนี่ย เป็นแค่เพื่อนหรือว่ามีอะไรในกอไผ่หรือเปล่า )

 

เซฮุนหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ซึ่ง ยุนโบรา ก็คงคิดเช่นกันถึงได้ถอนหายใจกับความคิดอกุศลที่ไม่น่าเกิดขึ้นระหว่างเรา เขาและเธอสนิทกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง ด้วยความที่เป็นชายหญิงจึงถูกจับตามองว่าคบกัน แต่ก็ใช่ว่าทั้งคู่จะหวั่นไหวเพราะคำพูดคนอื่น

 

( นะ ออกมาเจอกันหน่อย ฉันทนคิดถึงพวกนายต่อไปไม่ไหวแล้ว )

 

คิดถึงแล้วหนีไปอยู่ถึงนิวยอร์กทำไมแม่คุณ ว่าแต่มีใครไปบ้าง แจ็คสันว่าไง?

 

( พลาดได้เหรอ หมอนั่นตอบตกลงคนแรกเลยจะบอกให้ ) เธอหัวเราะ

 

จูฮยอกกับโซยูล่ะ?

 

( คอนเฟิร์มเรียบร้อย )

 

โอเค งั้นขอเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บนึง

 

( เยี่ยม คืนนี้ไม่เมาไม่กลับ เจอกันที่เดิมนะ )

 

เซฮุนแค่นหัวเราะในลำคอหลังจากยัยตัวแสบวางสายไป บทจะกลับมาก็ไม่บอกไม่กล่าว สมัยเรียนชอบทำตัวปุบปับอย่างไรปัจจุบันก็ยังไม่เปลี่ยนสินะ

 

ตั้งแต่เรียนจบทุกคนก็แยกย้ายไปมีชีวิตเป็นของตัวเอง จนไม่ค่อยมีเวลาได้พบปะเพื่อนฝูงเพราะเวลาว่างไม่ตรงกัน โซยูหุ้นกับที่บ้านเปิดร้านอาหาร แจ็คสันเคยทำงานบริษัท แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ลาออกมาเอาดีเรื่องเต้นจนได้เข้าไปเป็นครูฝึกในโรงเรียนสอนเต้นแห่งหนึ่ง ส่วนโบราเป็นบล็อกเกอร์เกี่ยวกับเครื่องสำอาง หญิงสาวเลือกทำงานเกี่ยวกับด้านนี้ ซึ่งนิวยอร์กก็เป็นชีวิตที่ตอบโจทย์ให้เธอเป็นอย่างดี

 

เซฮุนมีโอกาสได้เจอจูฮยอกบ้างในช่วงวันหยุดเพราะเป็นพนักงานออฟฟิศเหมือนกัน เรานัดกันไปกินข้าวและโยนโบว์ลิ่ง นั่นคือสิ่งที่เขาทำได้ หลังจากเลือกเส้นทางที่แตกต่างกันไป

 

คนตัวผอมยังคงนึกถึงช่วงเวลาดี ๆ ที่กลายเป็นเพียงความทรงจำ เขาคิดถึงตอนนั้นแต่การย้อนเวลากลับไปก็เป็นเพียงเรื่องเพ้อเจ้อซึ่งไม่มีทางเกิดขึ้นได้ เรื่องเพื่อนกลุ่มนี้ก็เป็นหัวข้อสนทนาหนึ่งในตอนกลางวันที่ทำให้คิมจงอินนั่งจ้องหน้าเขาอย่างตั้งใจ

 

 

มนุษย์จำเป็นต้องมีสังคม มีเพื่อน หมาป่าก็จำเป็นต้องมีฝูงเหมือนกัน

 

 

เซฮุนจำได้ว่าเขาหัวเราะ เพราะสีหน้าซื่อ ๆ ของเจ้านายที่พูดประโยคนั้นออกมาโดยไร้เล่ห์เหลี่ยมอย่างซีอีโอเหมือนทุกที บางครั้งคิมจงอินก็ดูเหมือนมีอะไรในใจอยู่ตลอดเวลา แต่บางครั้งผู้ชายคนนั้นก็ดูออกง่ายจนเหมือนคนไม่คิดอะไร

 

 

 

*

 

 

 

หนุ่มราศีเมษดันประตูเข้าไปในร้านประจำแถบชานเมืองที่เขาและเพื่อน ๆ มักจะมาดื่มกัน เนื่องจากเป็นร้านของรุ่นพี่ที่โซยูมีอิทธิพลมากพอจะทำให้เราทุกคนดื่มได้โดยไม่ต้องกังวลว่ากระเป๋าจะฉีกหรือไม่

 

เซฮุนยิ้มกว้างทันทีที่สายตามองเห็นกลุ่มเพื่อนสนิทซึ่งขาดเพียงจูฮยอกคนเดียวที่ยังมาไม่ถึง ชาวต่างชาติหน้าตาดีคนนั้นคาดว่าคงเป็นแฟนใหม่ของโบรา คนตัวผอมยกมือขึ้นเตรียมทักทายเพื่อนที่กำลังคุยกันอย่างออกรส ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตกใจทันทีที่ถูกใครคนหนึ่งควบจากข้างหลัง พร้อมใช้มือปิดปากและลากเขาออกไปข้างนอก

 

อื้อ!!!!!!!!!!” คนตัวผอมถูกถูลู่ถูกังลากเข้าไปในตรอกแคบข้างร้านซึ่งเป็นทั้งที่จอดรถและที่ทิ้งขยะ เซฮุนยังคงพยายามดิ้น เขาไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยว่าเจ้าของมือเย็นเฉียบนี้เป็นใคร

 

แผ่นหลังชนกับกำแพงปูนดิบตามด้วยใบหน้าคมที่เลื่อนเข้ามาใกล้จนแทบรับรู้ได้ถึงลมหายใจ อีกทั้งสองมือที่ทาบลงบนผนังอย่างแรงเพื่อกักกั้นคนตรงหน้าให้อยู่ในอาณัติ ชายหนุ่มยกยิ้มมองคนตัวผอมซึ่งเลี่ยงการสบตากับเขาโดยการเบือนหลบไปอีกทาง

 

...ต้องการอะไรอีก เขาชอบเวลาที่เซฮุนใจกล้าและกลัวไปพร้อม ๆ กัน น้ำเสียงที่กำลังสั่นมันทำให้แวมไพร์หนุ่มรู้สึกตื่นเต้นว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างไรเมื่อได้เจอกันอีกครั้ง

 

ผมตามมาดูคนสองมาตรฐาน

 

... เซฮุนขมวดคิ้ว ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองใบหน้าคมที่อยู่ในระยะใกล้

 

ข้อแรก ผมหงุดหงิดที่เห็นคุณหัวเราะเวลาอยู่กับไอ้ลูกหมานั่น ส่วนข้อสอง

 

ไคละมือข้างหนึ่งออกจากผนังปูนดิบ ก่อนจะเชยคางมนให้หันมาสบตากันตรง ๆ และปล่อยให้เวลาล่วงเลยผ่านไปชั่วอึดใจ เพื่อจดจ้องใบหน้าคนที่ทำให้เขาหงุดหงิดมาตลอดทั้งวัน

 

ผมคิดถึงคุณ

 

มีเพียงเสียงดนตรีเบา ๆ ที่ทำลายความเงียบในเวลานี้ เซฮุนไม่ได้ตอบคำถามหรือแสดงออกให้เห็นว่ารู้สึกรังเกียจผู้ชายอย่างเขาแค่ไหน ซึ่งไคก็พร้อมรับมือถ้าหากคนเป็นคู่ชีวิตยังไม่เข้าใจเรื่องโชคชะตาที่ผูกเราเอาไว้ด้วยกัน

 

พูดอะไร

 

ตามที่รู้สึก เหมือนที่พูดไปก่อนหน้านี้ หึงก็บอกว่าหึง แล้วผมก็ไม่สนด้วยว่าคุณจะอ้างเรื่องผมเกือบทำคุณตายไปแล้วกี่ครั้ง เพราะที่พูดไปทั้งหมดมันคือสิ่งที่ผมรู้สึก ไคว่าด้วยท่าทีสบาย ๆ ก่อนจะหลุบสายตามองต้นคออีกคนที่ถูกเสื้อคอเต่าสีดำปิดบังร่องรอยเอาไว้

 

ฟังดูย้อนแย้งดี เซฮุนแค่นหัวเราะ

 

คนเราเปลี่ยนไปตามกาลเวลาน่าเซฮุน ตอนแรกคุณก็ไม่ได้หัวเราะเวลาคุยกับไอ้ลูกหมานั่น และตอนนี้ผมก็เหมือนกัน พูดเองก็หัวเสียเอง ไคจ้องดวงหน้าขาวแล้วทิ้งจังหวะไปครู่หนึ่งผมไม่ได้อยากฆ่าคุณ

 

แล้วที่โผล่มาแบบแปลก ๆ ทุกครั้งนี่คืออะไร ตั้งใจจะปั่นหัวเจ้านายผมแค่นั้นเหรอ? ก็อยากรู้เหมือนกันว่าอะไรคือเหตุผลที่แท้จริงของผู้ชายคนนี้

 

คุณคิดอย่างนั้น? แวมไพร์หนุ่มเลิกคิ้วมอง สาบานเลยว่าเขารักที่จะมองหน้าเซฮุนมากกว่าการเบือนหลบไปทางอันสักวินาทีเพื่อหัวเราะกับประโยคนั่น

 

ผมไม่ได้อยากช่วยคุณหรอกนะ แต่วิธีปั่นหัวเจ้านายได้ดีที่สุดคงไม่ใช่เรื่องผม

 

คุณพูดถูก แต่ก็ไม่ทั้งหมด ไคยิ้ม เขายังคงกักกั้นคนตัวผอมไว้โดยไม่ยอมให้เดินเข้าไปหาเพื่อนฝูงด้านในโดยที่เขายังไม่ได้พูดหรือทำอะไรสักอย่างให้หายคิดถึงเพราะผมไม่ได้มาเพราะเรื่องจงอิน

 

แล้วมาทำไม ห้ามตอบว่าคิดถึง ถ้าพูดแบบนั้นผมจะอ้วกใส่แจ็คเก็ตคุณเดี๋ยวนี้ ให้ตาย... คนกำลังกลัวที่ไหนถึงพูดจาน่ามันเขี้ยวแบบนี้ออกมาได้ถ้าไม่ใช่โอเซฮุน ไคยิ้มขำจนอดไม่ได้ที่จะดึงแก้มให้ยืด ซึ่งคนตรงหน้าก็รีบปัดมือออกทันที

 

บอกไปสิ ว่ามาเพื่อตาย

 

เสียงปริศนาเรียกความสนใจจากทั้งคู่ให้หันไปตรงปากทางเข้าตรอก เงาหญิงสาวหุ่นผอมเพรียวสี่คนหยุดยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่าเป็นใคร เนื่องจากแสงจันทร์ที่สาดมาจากด้านหลัง ย้อนแสงทำให้มองไม่เห็นใบหน้าพวกเธอ

 

อา น่ารำคาญจริง ๆ แวมไพร์หนุ่มสบถ ก้มหน้าสงบสติอารมณ์พลางเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้ม ก่อนจะละสองมือออกมาและหันไปเผชิญหน้ากับหญิงสาวกลุ่มนั้น

 

ขึ้นรถกลับบ้านซะเซฮุน

 

หญิงสาวคนกลางเดินออกมาข้างหน้าก้าวหนึ่งพร้อมสะบัดกรงเล็บหลังจากพูดจบ ดวงตาสีแดงเข้มฉายแววน่าเกรงขามตามด้วยคมเขี้ยวแหลมคมเมื่อมองไปยังไค

 

คุณไอรีน?

 

ที่ขนมาทั้งฝูงแบบนี้เป็นเพราะไม่มั่นใจฝีมือตัวเอง หรือว่าอยากปาร์ตี้เซ็กซ์หมู่กับผมล่ะคนสวย? แวมไพร์หนุ่มขยับแจ็คเก็ตสีดำ พลางบิดคอจนเกิดเสียงกร๊อบเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ที่กำลังจะเกิดขึ้น เซฮุนมองทั้งสองฝั่งสลับกัน กระทั่งกลุ่มหมาป่าสาวก้าวเข้ามาใต้แสงไฟ

 

พูดไปเถอะ เพราะอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าปากแกก็คงทำได้แค่อมเลือดก่อนจะสำลักมันออกมา ไอรีนแค่นยิ้ม พร้อมหมาป่าในฝูงซึ่งยืนอยู่ข้างหลังที่ปล่อยกรงเล็บออกมาเตรียมพร้อมจัดการไค

 

ผมชอบคนอารมณ์รุนแรงนะ แต่วันนี้คุณมาผิดเวลาไปหน่อย

 

แกทำฮเยริตาย

 

หมายถึงนักรบลิ่วล้อที่คุณส่งไปเดินตามเซฮุนต้อย ๆ ใช่ไหม? อ๊า... ไคขมวดคิ้วอย่างกวนประสาท ชูนิ้วชี้ขึ้นมาระดับปลายคางพร้อมเขย่ามันเธอตายแล้วเหรอ แย่จัง ตอนนี้เล็บสวย ๆ ของพวกคุณคงเต็มไปด้วยเศษดินเพราะช่วยกันขุดหลุมฝังเธอใช่ไหม?

 

กรรรรซ์

 

เสียงครางขู่ในลำคอของฝูงหมาป่าสาวตอนมองไปยังแวมไพร์หนุ่มที่กำลังทำท่าเอามือคุ้ยอากาศเป็นท่าประกอบนั้นทำให้เซฮุนใจไม่ดีเอาเสียเลย เขาไม่ได้เป็นห่วงไค แต่ก็ไม่อยากให้หมาป่ากับแวมไพร์ต่อสู้กันและพบจุดจบเป็นกองเลือดบนพื้นเหมือนที่เขาเห็นกับตาในลานจอดรถวันนั้น

 

 

และที่คุณฮเยริตาย... ก็เพราะตามปกป้องเขา

 

 

คนอย่างแกไม่สมควรเกิดมาด้วยซ้ำ เธอกัดฟันกรอดกับโทสะที่ปะทุขึ้นหนักกว่าเดิมเพราะถูกยั่วยุ ก่อนที่ความอดทนของเหล่าหมาป่าสาวจะสิ้นสุดลงเมื่อเห็นไคขยับปากพูดว่า

 

‘So are you, mutts.’ (คุณก็เหมือนกัน พวกหมาพันทาง)

 

กรรรรซ์!!!!!!”

 

ฝูงหมาป่าสาวคำรามลั่นสู้เสียงเพลงในร้านที่เปลี่ยนเป็นจังหวะชวนให้ลุกขึ้นเต้น ไคยิ้มมุมปากก่อนจะเหวี่ยงร่างลิ่วล้อนักรบหมาป่าอัดกำแพงจนผนังปูนดิบร้าวเมื่อฝั่งนั้นเป็นฝ่ายเริ่มก่อน แวมไพร์หนุ่มผลักคนตัวผอมออกจากระยะอันตรายทั้งจากตัวเขาและกลุ่มหมาป่า อ้าปากโชว์คมเขี้ยวแหลมคมข่มขู่ศัตรู

 

ไอรีนมือสั่น มองภาพหมาป่าในฝูงที่พุ่งเข้าไปจัดการกับแวมไพร์ชั่วพร้อม ๆ กันโดยไม่แคร์เรื่องศักดิ์ศรีหรือเรื่องที่ตกลงกับจงอินไว้ ว่าถ้าเป็นเรื่องของไค ผู้ชายคนนั้นจะจัดการเองในศึกวันที่สองพี่น้องสายเลือดเดียวกันแต่คนละเผ่าพันธุ์จะต้องเผชิญหน้า

 

ไอรีนไม่สามารถปล่อยไอ้สารเลวที่ใช้คมพิษคร่านักรบสาวในฝูงเธอได้ หญิงสาวเข้าใจเหตุผลของจงอิน เข้าใจสิ่งที่คยองซูพยายามเตือนตอนที่เธอกำลังจะกลายร่างเป็นหมาป่าเต็มตัวเพราะเรื่องฮเยริตาย เข้าใจเหตุผลของคุณท่านที่เป็นเพื่อนสนิทกับพ่อของเธอ เบไอรีนเข้าใจทุกอย่าง แต่เธอแค่ไม่อยากยอมรับและทำตามเพราะการตายของไคมันควรเป็นข่าวดีที่สุดสำหรับทุกคน

 

นัยน์ตาสีแดงเพ่งมองไปยังแวมไพร์หนุ่มที่กำลังถูกรุมแต่ก็ไม่ถึงกับจนตรอก ไคเป็นคนมีฝีมือ จึงทำให้หมาป่าสาวบางคนเจ็บสาหัสเพราะคมเขี้ยวที่ฝังลงไปบนซอกคอและแขน ไอรีนวิ่งตรงเข้าไปด้วยความเร็วสูง พร้อมกระโดดตะปบแวมไพร์หนุ่มจนร่างกระเด็นไปชนกับถังขยะสีเขียวใบใหญ่

 

เซฮุนกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ยืนพิงกับผนังเย็นเฉียบพร้อมมองไปยังชายหนุ่มที่เสียหลักจนถูกรุม เขาได้ยินมาว่าจ่าฝูงมีพลังมากกว่านักรบหลายเท่าตัวนัก และแวมไพร์ตัวคนเดียวอย่างไคคงไม่สามารถทำอะไรได้มากเท่าที่ควร

 

กรรรรรรรรซ์!!!”

 

เสื้อยืดสีเทาขาดเป็นริ้วและแจ็คเก็ตหนังก็เช่นกัน สภาพไคตอนนี้แทบดูไม่ได้ เขาเห็นใบหน้าเปื้อนเลือดในวงล้อมหมาป่าสาวเพียงแวบเดียวเท่านั้น แต่กลับไม่มีเสียงอ้อนวอนร้องขอชีวิตหลุดออกจากปากแวมไพร์หนุ่มเลยสักคำ

 

 

ปู่บอกกับพ่อผมว่าตามความน่าจะเป็นแล้ว ไคกับแม่ของเขาคงถูกจับเสียบประจานต่อหน้าเหล่าแวมไพร์และตายไปอย่างทุกข์ทรมาน

ไม่มีใครรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นและลูกชายของเธอยังมีชีวิตอยู่

แม่ของเขาฆ่าตัวตาย

ไคไม่เหลือใคร ทั้งพ่อและแม่

 

 

 

พอเถอะคุณไอรีน พอ!”

 

เซฮุนตะโกนห้าม เสียงของเขานั้นไม่ได้มีความกล้าเลยสักนิดถ้าเทียบกับความกลัวภาพตรงหน้า ฝูงหมาป่าสาวที่ยังคงตวัดกรงเล็บลงบนร่างแวมไพร์หนุ่มซ้ำ ๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย วูบหนึ่งเขาเห็นว่าไคหันมาทางนี้ และยิ้มบาง ๆ โดยที่โอเซฮุนไม่มีวันเข้าใจว่ามันคืออะไร

 

ไอรีน!!!”

 

เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงที่ดังมาจากด้านหลัง ก่อนจะพบร่างชายหนุ่มที่วิ่งเข้ามาพร้อมดวงตาสีเหลือง ใบหน้าที่มีขนตามสันกรามและคาง อ้าปากคำรามก้องจนกรงเล็บทั้งหมดที่เคยตะกุยร่างแวมไพร์หนุ่มหยุดลง

 

เธอไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้

 

นายห้ามฉันไม่ได้หรอกคยองซู หญิงสาวยันตัวลุกขึ้น สบตากับชายหนุ่มผู้เป็นเพื่อนสนิทพร้อมหอบหายใจ

 

ที่เธอเป็นแบบนี้เพราะใกล้ถึงวันพระจันทร์เต็มดวง อย่าให้อะไรมาเปลี่ยนความตั้งใจง่าย ๆ สิ

 

ความตั้งใจของฉันคือฆ่ามัน และนั่นคือสิ่งที่พวกนายควรทำมาตั้งนานแล้ว!” ไอรีนชี้ไปยังร่างที่จมกองเลือดอยู่บนพื้น

 

ผู้นำจ่าฝูงจะเป็นคนตัดสินเองว่าสิ่งไหนควรและไม่ควร เธอไม่ใช่ผู้พิทักษ์ความตาย เบจูฮยอน นัยน์ตาสีเหลืองแปรเปลี่ยนกลับไปเป็นสีน้ำตาลเช่นเดิม เขาเรียกชื่อจริงของหญิงสาวเพื่อบอกให้อีกฝ่ายรู้ถึงความจริงจัง สงครามไม่ได้จบเพราะความตายของเขา เธอก็รู้

 

...

 

ถือว่าฉันขอร้อง

 

เป็นครั้งแรกที่ผู้ชายคนนั้นออกปากพูดแบบนี้กับเธอ นักรบสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังหันไปมองไอรีนเพื่อรอดูว่าจ่าฝูงจะทำอย่างไรต่อ ระหว่างทำตามที่วางแผนกันไว้ว่าจะแก้แค้นให้ฮเยริ หรือยอมหักยอมงอเพราะคำพูดของเพื่อนสนิท

 

 

และเบไอรีนก็ได้ให้คำตอบทุกคนเป็นดวงตาที่เปลี่ยนสีอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะเดินหนีไปจากตรงนั้นโดยที่ไม่พูดอะไรอีก

 

 

รีบพาคนเจ็บไปทำแผล คยองซูกล่าวกับซึลกิเสียงเรียบ ซึ่งเธอก็พยักหน้าก่อนจะเข้าไปประคองหมาป่าสาวในฝูงออกไปขึ้นรถที่จอดอยู่ด้านนอก

 

ทนายความหนุ่มมองไปยังคนตัวผอมที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เขานึกเห็นใจมนุษย์อย่างโอเซฮุนอยู่ไม่น้อยที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ซ้ำ ๆ โดยไม่รู้ว่าต้องรับมืออย่างไร

 

คุณควรรีบไปจากตรงนี้ตอนที่เขายังไม่ฟื้นตัวคนตัวผอมเห็นด้วยกับคำแนะนำของคยองซู แต่เขาไม่แน่ใจเลยว่าที่ยังยืนอยู่ตรงนี้เป็นเพราะกลัวจนขยับขาไม่ออก หรือเพราะอะไรกันแน่

 

แค่ก!” เสียงกระอักเลือดของคนที่นอนอยู่บนพื้นเรียกความสนใจจากหมาป่าหนุ่มให้หันไปมอง สายตาของคยองซูนั้นเรียบเฉยจนคาดเดาความคิดไม่ออก ซึ่งไคเองก็เช่นกันพอแผลหาย ฉันก็ออกไปตามหาเขาอีกอยู่ดี

 

... คยองซูมองริมฝีปากแวมไพร์หนุ่มที่กำลังยกยิ้มและเลอะไปด้วยคราบเลือด

 

ห้ามพวกเธอทำไม แกไม่ได้อยากให้ฉันตายหรอกเหรอ?

 

ทุกอย่างที่ทำลงไปย่อมมีเหตุผล แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะต้องเล่าให้แกฟัง ไคหัวเราะทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น มือหนาทาบลงบนบาดแผลซึ่งเปรอะไปด้วยเลือด พร้อมยันตัวเองขึ้นนั่งพิงกับกำแพง

 

ความจริงคือแกมีเยื่อใยกับฉัน คยองซู

 

...

 

เรามันพี่น้องกัน แกไม่ปล่อยให้ฉันโดนยัยตัวแม่นั่นฆ่าตายหรอก

 

เซฮุนคิดว่าไคควรสงบปากสงบคำ มากกว่าการยั่วโมโหทนายหนุ่มให้ปล่อยกรงเล็บออกมาปาดคอตนเองหลังจากที่คุณไอรีนทำไม่สำเร็จ สายตาคุณคยองซูนั้นยังไม่ต่างไปจากเดิม ไม่ฉายแววตระหนกหรือสั่นไหวกับประโยคเมื่อครู่เลยสักนิด

 

จงอินจะเป็นคนฆ่าแกเองกับมือ นั่นคือความต้องการของฉัน

 

พูดจบชายหนุ่มก็เดินออกไปจากตรงนั้น เซฮุนยืนนิ่ง ปล่อยให้เวลาล่วงเลยผ่านไปชั่วอึดใจพร้อมมองไปยังไคที่กำลังกะเทาะซองบุหรี่ออกมาคาบไว้กับปากด้วยมือเดียว คนตัวผอมรู้ดีว่าไม่ควรอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ คนที่ดีแต่ยั่วโมโหและทำร้ายคนอื่น

 

เพื่อนคุณทำหมาป่าในฝูงเธอตาย และนี่คือสิ่งที่คุณควรได้รับ

 

จะซ้ำเติมกันเหรอ ใจร้ายจริง ๆ เลยนะ ไคหัวเราะ

 

คุณฮเยริเป็นผู้หญิง แค่คุณรุนแรงกับเธอก็แย่แล้ว ทำไมต้องทำถึงตายด้วย เซฮุนหวังว่าอีกฝ่ายจะคิดและสำนึกผิดได้บ้าง แต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่พูดออกไปจะเป็นเพียงแค่ลมปากที่ปลิวไปกับสายลม

 

แวมไพร์กับหมาป่าสมานแผลเองได้ แต่การที่ผู้หญิงคนนั้นตายก็เป็นเพราะร่างกายอ่อนแอเอง ชายหนุ่มที่กำลังถูกพิษของกรงเล็บหมาป่าเล่นงานพ่นควันสีหม่นขึ้นไปบนอากาศอย่างใจเย็นมีแต่คนแข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่บนโลกนี้ได้ ไม่รู้เหรอ?

 

ไคยิ้ม ก่อนจะสำลักเลือดออกมาจนคนมองสะดุ้งอย่างตกใจ ปากที่เคยพูดแต่เรื่องแย่ ๆ กำลังสั่นระริก มวนบุหรี่ที่อยู่ระหว่างนิ้วชี้และนิ้วกลางตกลงไปบนพื้นตามด้วยร่างของแวมไพร์หนุ่มที่ทรุดลงไป

 

เซฮุนยืนตัวแข็งเพราะทำอะไรไม่ถูก คนที่เคยอวดเก่งเมื่อก่อนหน้านี้กำลังงอขาเข้าหาตัว และมีเลือดสีดำไหลออกจากปาก ดวงตาคู่นั้นแข็งเกร็ง มองมายังเขาราวกับอยากพูดอะไรสักอย่างกระทั่งหมดสติไป

 

คุณ

 

เขาเรียกหนึ่งครั้งแต่ก็ได้รับความเงียบเป็นคำตอบ คนตัวผอมก้าวเข้าไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนจะคว้าเอาท่อนโฟมที่ทิ้งอยู่ข้างถังขยะขึ้นมาเขี่ย ๆ ร่างชายผิวแทนซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น

 

...คุณ

 

...

 

ไม่มีเสียงตอบรับ เซฮุนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลายที่กำลังตีกันในความคิด ว่าสิ่งที่ไคได้รับมันสมควรแล้ว กับความบ้าบิ่นไร้จิตสำนึกจนทำให้คนดี ๆ ต้องตายไป แต่ก็มีจุดเล็ก ๆ จุดหนึ่งที่รู้สึกเห็นใจอีกฝ่ายที่ไม่เหลือใคร

 

เขาควรจะเดินไปจากตรงนี้ หรือไปให้ไกลจากบุคคลอันตรายที่ไม่ควรอยู่ใกล้ แต่ยายไม่เคยสอนให้โอเซฮุนเป็นคนใจร้าย ที่จะเพิกเฉยไม่สนใจคนที่กำลังเดือดร้อน

 

ความย้อนแย้งตีกันอยู่ในความคิดไม่หยุด คนตัวผอมกระฟัดกระเฟียดเพราะโมโหตัวเองที่ตัดสินใจเรื่องง่าย ๆ แค่นี้ไม่ได้ ยายไม่มีทางรู้ด้วยซ้ำว่าโอเซฮุนกำลังเจออะไร ดังนั้นเธอคงไม่มีทางรู้แน่ถ้าทางเขาจะเดินหนีไปและปล่อยให้...

 

 

 

พิษจากกรงเล็บหมาป่าแล่นเข้าสู่หัวใจเย็นยะเยือกนั่น

 

 

 

RRRrrrr!!!

เสียงโทรศัพท์มือถือทำให้คนที่กำลังตกอยู่ในห้วงความคิดสะดุ้งสุดตัว เซฮุนรีบควานหามันก่อนจะพบว่าคนที่โทรเข้ามาคือยุนโบรา

ฮัลโหล...เขากดรับสายพร้อมมองไปยังร่างแวมไพร์หนุ่มที่ใบหน้าซีดเซียวเพราะเสียเลือดมากเกินไป

( อยู่ไหนเนี่ย ใกล้ถึงหรือยัง? )

คนตัวผอมไม่ได้บอกว่าตอนนี้เขาอยู่ข้างร้านและสามารถผลักประตูเข้าไปเซอร์ไพรส์ พร้อมยกดื่มเพียว ๆ เพื่อให้ลืมเรื่องเมื่อครู่ได้โดยไม่รู้จักคำว่าเมา แต่สิ่งที่โอเซฮุนทำก็คือมองร่างหมดสภาพของไค พร้อมนึกย้อนไปถึงเจ้านายในคืนวันที่ต่อสู้กับแวมไพร์จนต้องนอนพักฟื้นเป็นคืน

แต่ตอนนั้นคิมจงอินยังได้รับการรักษา ซึ่งนั่นหมายความว่าถ้าโอเซฮุนปล่อยไคไว้ที่นี่...

 

( เซฮุน ฟังอยู่หรือเปล่า? )

 

 

ไคไม่เหลือใคร ทั้งพ่อและแม่

 

 

ขอโทษนะโบรา แต่ฉันคงไปไม่ได้แล้ว

 

 

 

*

 

 

บ้าไปแล้ว แกต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ โอเซฮุน แกมันโง่

 

คนตัวผอมเอาแต่สบถด่าตัวเองขณะหิ้วปีกแวมไพร์หนุ่มมาจนถึงรถตัวเอง จนถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือด เหมือนว่ามันคละคลุ้งอยู่ใต้จมูก สีหน้าไคดูแย่ลงกว่าเดิม เซฮุนจึงจับแก้มอีกคนพลิกซ้ายทีขวาที แต่รอยเล็บของหมาป่าที่ลากตั้งแต่สันกรามไปจนถึงซอกคอก็ไม่มีทีท่าว่าจะเลือนหายไป ถ้าหากว่าร่างกายแวมไพร์สมานแผลได้เหมือนหมาป่าจริง ๆ

 

ซ่าดีนัก นี่มันคือผลกรรมที่ทำร้ายคนอื่นไว้เยอะ เซฮุนแค่นหัวเราะพร้อมผลักแก้มไคเบา ๆ แต่ก็ถูกมือหนาคว้าไว้

 

คนถูกจับได้ว่าแอบลอบทำร้ายทีเผลอถลึงตามองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เพราะแวมไพร์หนุ่มที่เคยหมดสติไม่เหลือท่ากำลังค่อย ๆ ลืมตาหันมามองเขาด้วยใบหน้าซีดเซียว

 

ยังไม่ไปอีก หลงรักผมแล้วล่ะสิ... ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ พลางกลืนน้ำลาย

 

ผมจะพาคุณไปปล่อยข้างทางต่างหาก

 

อะไรก็ช่างเถอะ แต่คุณทำให้ผมรู้ว่าการลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นคุณอยู่ตรงนี้มันเป็นเรื่องที่ผมอยากให้เกิดขึ้นอีก

 

เพ้อเจ้อ เจ็บตัวอยู่ก็เงียบปากแล้วสมานแผลตัวเองไป เซฮุนยืนโงนเงน เพราะคนตรงหน้าทิ้งตัวเข้ามา ก่อนจะเอนหลังเพราะเสียหลักจนเขาต้องใช้สองมือกอดเอวไว้อย่างปฏิเสธไม่ได้

 

อยากกอดผมเหรอ

 

อยากโดนอ้วกใส่แจ็คเก็ตเยิน ๆ มากสินะ เซฮุนแค่นหัวเราะ เขาปล่อยมือออกเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมันเป็นเรื่องคิดไปเอง แต่กลับกลายเป็นว่าไครั้งกอดร่างของเขาเอาไว้ พร้อมสบตากันในระยะใกล้

 

อยากทำอะไรก็ทำ ตอนนี้ผมสู้คุณไม่ได้อยู่แล้ว

 

เดี๋ยวจิ้มตาแตก เซฮุนถลึงตา ชูสองนิ้วขึ้นมาทำท่าประกอบว่าไม่ได้พูดเล่น แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มขำราวกับว่าเป็นเรื่องตลก

 

ดุจริง... คุณทำให้ผมอยากรู้เลยว่าบนเตียงจะมาในรูปแบบไหน ระหว่างยั่วสวาทหรือเขินม้วนจนต้องเอาหมอนปิดหน้า ไคหัวเราะในลำคอ เขายังรู้สึกได้ถึงพิษจากกรงเล็บหมาป่าที่แล่นไปทั่วร่าง และมันกำลังกัดกินเขาจนแทบยืนไม่ไหว จึงซบหน้าลงกับไหล่อุ่น ๆ ที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน

 

มโนต่อไป

 

ได้ แต่คุณห้ามไปไหนนะ อย่าไปหาไอ้ลูกหมานั่น...

 

ประสาท เลิกพูดอะไรน่าขนลุกสักทีเถอะ เซฮุนถอนหายใจ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังด่าตัวเองในใจที่เลือกช่วยชีวิตแวมไพร์ที่เคยทำร้ายตัวเอง อีกทั้งยังปล่อยให้อีกฝ่ายพูดจาเลอะเทอะตามประสาคนกวนประสาทใส่ไม่หยุดอีก

 

หนีไปด้วยกันไหม... แค่ก!”

 

ว่าไงนะ? เขาขมวดคิ้วมองอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

 

หนีไปด้วยกัน... แล้วผมจะยอมทิ้งทุกอย่าง เสียงของชายหนุ่มผิวแทนแผ่วเบาคล้ายกระซิบ ดูอ่อนแรงและสิ้นหวัง ลืมว่าเคยแค้นมากแค่ไหน... ลืมว่าอยากทำอะไร...

 

...

 

ถ้าคุณใช่สำหรับผมจริง ๆ มันก็คงดีถ้าเราจะใช้ชีวิต --

 

ใช่? ใช่อะไร พูดดัง ๆ หน่อยได้ไหม?

 

คนตัวผอมขมวดคิ้ว พลางเอื้อมมือไปเปิดประตูรถขณะมองอีกคนซึ่งดูเหมือนว่ากำลังจะสิ้นฤทธิ์รอบสอง แต่ยังไม่ทันถีบไคเข้าไปก็ต้องชะงักทันทีที่เห็นรถสีดำคันหนึ่งขับมาจอดขวางทางเอาไว้ เซฮุนมองชายหนุ่มใบหน้าหล่อได้รูปที่เปิดประตูฝั่งคนขับลงมาในสภาพเชิ้ตขาวกางเกงสแล็คขายาวสีดำขาเต่อพร้อมรองเท้าหนังมันเงาปลายแหลมที่ก้าวมาทางนี้

 

ชายคนนั้นใช้มือข้างเดียวปลดเน็กไทสีเข้มออก ก่อนจะมองมืออีกข้างที่มีอุปกรณ์บางอย่างมาด้วย ซึ่งถ้าไม่เข้าใจผิดไป... มันน่าจะเป็น... เข็มฉีดยา

 

จับเขาพิงกับรถ

 

ค -- ครับ?คนตัวผอมกลืนน้ำลาย พลางมองผู้มาใหม่ที่ใช้เน็กไทคาดปากไคเพื่อให้กัดเอาไว้ ตามด้วยการทิ่มเข็มฉีดยาเข้าไปตรงซอกคอพร้อมใช้นิ้วหัวแม่มือกดยาในหลอดจนสุด

 

อื้อออออ!!!!!”

 

พาเขาไปขึ้นรถผม เซฮุนพยักหน้าแล้วช่วยผู้มาใหม่หิ้วปีกคนเจ็บไปยังเบาะหลังรถยนต์คันนั้น

 

คุณเป็นแวมไพร์เหมือนเขาใช่ไหม? คนตัวผอมไม่ยอมทิ้งความสงสัยไว้ตรงนี้แน่ เขาสบตากับคนตรงหน้าอย่างคาดหวังคำตอบ ซึ่งอีกฝ่ายคงไม่ได้สวมชุดนี้เพราะนึกร้อนในช่วงฤดูหนาวแน่ มีแต่พวกหนาวไม่เป็นเท่านั้นแหละที่จะเป็น --

 

ใช่ ถ้าอยากรู้อะไรมากกว่านี้ก็ตามผมมา น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง ซึ่งเซฮุนคิดว่าผู้ชายคนนี้คงไม่ได้เลวร้ายนัก หากเขาไม่คิดไปเองหรือถ้าไม่กล้า ก็รีบกลับบ้านซะตั้งแต่ตอนนี้

 

ทำไมต้องรีบ ทั้งที่ตัวอันตรายอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้

 

คนฟังรู้สึกไม่ค่อยรื่นหูสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกให้รู้ว่ากำลังไม่พอใจ เขาจึงสบตากับคนตัวผอม และทำใจว่าพวกเหนือธรรมชาติอย่างเขาเป็นตัวอันตรายต่อมนุษย์จริง ๆ

 

งั้นก็รีบไป เพราะถ้าช้ากว่านี้หมาป่าฝูงอื่นจะได้กลิ่นเลือดแวมไพร์จากตัวคุณ และผมกล้าพนันได้เลยว่าพวกมันไม่ได้คิดจะปกป้องคุณเหมือนครอบครัวคิม ชายหนุ่มกล่าวเป็นครั้งสุดท้าย ซึ่งมันได้ผลถ้าหากอีกฝ่ายจะทำให้เขากลัว

 

เซฮุนมองมือตัวเองที่มีคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่ เขาเริ่มสับสนแล้วว่าความอันตรายระหว่างแวมไพร์ตรงหน้าหรือว่าหมาป่าฝูงอื่นที่น่ากลัวกว่ากัน ซึ่งการที่ผู้ชายคนนี้ดูกระวนกระวายเพราะอาการของไค โดยไม่ทำร้ายเขามันก็น่าจะเทความอันตรายไปที่ฝั่งนั้นได้

 

คุณชื่ออะไร?

 

เซฮุนมองอีกฝ่ายที่กำลังจัดแจงคนเจ็บให้นอนลงบนเบาะหลัง ก่อนจะถอยออกมาก้าวหนึ่งพร้อมสบตากับเขาในระยะที่โอเซฮุนคิดว่าปลอดภัยอย่างไม่คาดคิดมาก่อน

 

จางอี้ชิง

 

 

 

 

TBC

 

 

ทำไมเราต้องเลือกทีม ทั้ง ๆ ที่เราสามารถเอาผู้ชายทุกคนในเรื่องเป็นผัวได้

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,530 ความคิดเห็น

  1. #2508 mayrin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 19:01
    งั้นหนูไม่เลือกทีมไม่ค่ะพี่ ขอเหมาสอง มันกร๊าวใจหนูเหลือเกิน ฮือออ เซฮุนช่างน่าอิจฉาา มีผช.มารุมรักแบบนี้ เบลล่า สวอน ต้องมาแล้วใช่มั้ยแบบนี้
    #2,508
    0
  2. #2480 Real_cyyyyy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 00:21
    งั้นก็ขอไม่เลือกนะคะ ทุกคนเป็นของน้องฮุนละกันค่ะ //กระซิบ
    #2,480
    0
  3. #2456 panrak_94 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 23:25
    ทำไมไคดูซาดิสจังฉันจะเกลียดไคก็เพราะปากกับความคิดนั้นแหละจงอินยังน่าเอฌนดูกว่าอ่ะ
    #2,456
    0
  4. #2432 19PJ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 22:53
    เหนื่อใจจังค่ะไรท์ 3Pไปเลยได้มั้ย อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคนTT
    #2,432
    0
  5. #2410 chickenkyung (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 20:34
    ฮึ่ยยยฮุนอย่าใจดีสิ เราทีมจงอินนนนน
    #2,410
    0
  6. #2372 เ ด อ ะ ด อ ล . (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 03:10
    นี่อ่านประโยคของไรท์มาสักพักละ ทำไมจี้ใจเราจังเลย55555555 ชอบมาก !
    #2,372
    0
  7. #2230 suphatra2547 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 14:29
    ควบ2เลย เลือกไม่ได้
    #2,230
    0
  8. #2227 donejaija (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 15:03
    จะไคหรือจงอินก็จงอินexoเหมือนๆกันแหละน่า555 เอาทั้งคู่นั่นแหละ
    #2,227
    0
  9. #2124 1616 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 22:43
    โอ้ยยยยย สองทีมเลยได้ไหม อย่าให้ฉันต้องเลือก5555555
    #2,124
    0
  10. #2095 25_stm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 12:47
    อยากเก็บไว้ทั้งสองทีม 5555555
    #2,095
    0
  11. #2060 ซอฮยอนคนแมน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 20:19
    ไม่ได้ชอบเพราะเป็นจงอิน หรือชอบเพราะไคหรอก เราชอบผู้ชายหื่นกาม โฮ
    #2,060
    0
  12. #1925 Ivyviey (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 08:48
    ชอบไคมากกว่า55555
    #1,925
    0
  13. #1913 RealFon94 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 10:55
    ชอบไคฮุนมากกว่าอ่ะ ความรู้สึกมันแบบเออ อิไคดูจริงใจกะฮุน แต่อิพี่จงอินชอบวางมาดแต่ก็ดูอบอุ่นแนวผู้ใหญ่ๆดี อ่านแล้วชอบจินตนาการว่าคิมไคเป็นเทาในเรื่อง มนุษย์จงอินอยู่เรื่อยเลย555
    #1,913
    0
  14. #1912 BeakByun_CB (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 08:59
    ไครักเซฮุนอ่ะแกมีชวนหนีด้วย
    #1,912
    0
  15. #1900 CHAT (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 15:17
    หลากอารมณ์มาก แต่บอกเลยว่าเซฮุนนี่เริ่มห่วงคนอื่นไปหมด ฮื้อออ ทำไมไม่ห่วงตัวเองงง คุณน้านี่มาตอนจบก็จริง แต่ก็หล่อค่ะ
    #1,900
    0
  16. #1897 aairch_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 12:26
    จริงค่ะทำไมเราต้องเลือกทีม55555555555555ไม่เลือกค่ะดีต่อใจหมด
    #1,897
    0
  17. #1819 อิ__อิ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 23:18
    โอยยย 3P เถอะค่าาา จบเเบบไคไม่ตายได้ไหมม ฮือออออออ ชอบตอนไคบอกจะยอมทิ้งทุกอย่างเเล้วหนีไปด้วยกันกับฮุน มีความละมุมมากเลยค่ะตอนนี้ เขินเเทนฮุนนี่เเล้วนะคะ ไค -///////////////-
    #1,819
    0
  18. #1809 huii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 10:00
    เห็นด้วยกับทอร์คนี้อ่ะ เราสามารถเอาผช.ทุกคนในเรื่องนี้เป็นผัวได้ 555555
    #1,809
    0
  19. #1720 หวัง. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 19:40
    ไคน่าสงสารอ่าาา
    #1,720
    0
  20. #1653 DarkTalL (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 16:09
    ทำไมต้องให้เลือกทั้งๆที่มีพระเอกอยู่แล้ว เอาไคมาเพิ่มให้สับสนทำไมฮืออออ คือตอนนี้ไคแบบผัวมากกก
    #1,653
    0
  21. #1525 pimmomo04 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 03:51
    โอยยยยยยย ชอบอ่าาา
    #1,525
    0
  22. #1474 NookNH94 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 13:46
    ทีมไหนก็ผัวจริงๆค่ะะะ ไม่ขอเลือกเอาทั้งคู่ได้ไหมม 5555555
    #1,474
    0
  23. #1468 lk-czsoung (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 12:32
    ทำไมเราต้องเลือกทีม... ทำไม..
    #1,468
    0
  24. #1374 mynameisD_N (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 11:52
    งื้ออออ แวมไพร์ก็ดีหมาป่าก็ดี ทำไมเราต้องเกิดมาเพื่อเลือกพวกเขาด้วยคะ? #ทีมเจ้านาย เราจับมือกันแล้วววว
    #1,374
    0
  25. #1373 kemino (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 19:41
    ต่อเลย....ต่อเดี๋ยวนี้ ฮือ5555555555
    #1,373
    0