[EXO] MIDNIGHT FIEND #มิดไนท์ฟีนด์ | KAIHUN

ตอนที่ 11 : CHAPTER 11 :: The old baseball with bite mark.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,736
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    14 มิ.ย. 59

(c) Chess theme

 

 

CHAPTER 11

The old baseball with bite mark.

 


 

 

แทบจำไม่ได้แล้ว ว่าฝันดีหน้าตาเป็นอย่างไร

 

เป็นอีกครั้งที่เซฮุนตื่นกลางดึก พร้อมเหงื่อที่ซึมตามขมับและซอกคอหลังจากวิ่งหนีความตายในฝันได้สำเร็จ แผงอกยังคงกระเพื่อมจากอาการตื่นตระหนก... หวาดกลัว... และโล่งใจที่เป็นเพียงความฝัน แทบนึกไม่ออกเลยว่าถ้าหากเป็นความจริง เขาจะทำอย่างไรถึงจะหลุดพ้นจากคมเขี้ยวแหลมคมนั่นได้

 

มือขวาเสยผมขึ้นค้างไว้กลางศีรษะ ปล่อยให้ตัวเลขบนนาฬิกาปลุกข้างหัวเตียงเดินหน้าไปเรื่อย ๆ กระทั่งหัวใจกลับมาเต้นในจังหวะปกติ เขาจึงทิ้งตัวลงกลับไปนอนอีกครั้ง

 

เซฮุนกระชับผ้าห่มขึ้นปิดถึงริมฝีปาก แม้จะเหงื่อออกแต่ความกลัวว่าจะถูกกัดคอมันเอาชนะความร้อนได้อย่างขาดลอย ภาพของแวมไพร์หนุ่มก่อนลงจากรถยังคงอยู่ในความคิด มันน่ากลัวไม่ต่างจากความฝันเมื่อครู่เลยสักนิด ไคยังคงถนัดเรื่องข่มขวัญเขาได้เป็นอย่างดีเหมือนในวันแรก และคาดว่าเมื่อตอนเย็นคงไม่ใช่ครั้งสุดท้าย

 

...คงนอนต่อไม่หลับแล้ว จะเรียกว่าโชคดีได้ไหมที่พรุ่งนี้คือวันหยุด เซฮุนเลยไม่ต้องพยายามสะกดจิตตัวเองให้หลับเพื่อตื่นไปทำงานให้ทัน เหงื่อที่เคยเกาะตามขมับเริ่มแห้งเหือดไปตามสภาพอากาศกลางดึกที่เพิ่งเข้าสู่ฤดูหนาว

 

เสียงถอนหายใจคือสิ่งเดียวที่ได้ยิน ซึ่งมันเป็นหลักฐานอย่างหนึ่งที่ทำให้รู้ว่าโอเซฮุนยังมีชีวิตอยู่ คนตัวผอมยังคงหวาดกลัวเมื่อนึกไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ กลิ่นคาวเลือดของนักรบหมาป่าสาวยังลอยอยู่ใต้จมูก ตอนนั้นเซฮุนพยายามตั้งสติแม้ว่าจะกลัวจนตัวสั่น ทั้งเรื่องรอดจากการถูกกัดคอ และร่างของหญิงสาวที่กระตุกเป็นพัก ๆ เมื่อบาดแผลจากรอยฟันของแวมไพร์กำลังทำร้ายเธอ

 

เลือดสีเข้มที่ไหลออกมาเป็นฟองคล้ายน้ำร้อนที่กำลังเดือด ปากแผลเริ่มไหม้และมีควันอ่อน ๆ ลอยออกมา เขาจึงประคองร่างหญิงสาวไว้พร้อมหันซ้ายขวา แน่นอนว่าโอเซฮุนไม่สามารถพาหมาป่าไปรักษาที่โรงพยาบาลได้ ดังนั้นเขาจึงรีบควานหาโทรศัพท์เพื่อติดต่อหาโดคยองซู มากกว่าเจ้านายที่มีนัดพบปะกับประธานบริษัทอื่นอยู่ในขณะนั้น

 

หมาป่าสาวคว้าแขนเขาไว้พร้อมออกแรงบีบ ดวงตาคู่นั้นแข็งเกร็งจนน้ำตาไหล เธอพยายามยื้อลมหายใจตัวเองไว้ขณะพิษของคมเขี้ยวแวมไพร์กำลังเล่นงาน จนอดคิดไม่ได้ว่าที่เจ้านายต้องนอนพักฟื้นในคืนนั้น ก็คงเคยตกอยู่ในสภาพแบบเดียวกับเธอเหมือนกันใช่ไหม?

 

ไม่นานนักคยองซูกับไอรีนก็มาถึง ทั้งสามคนรีบประคองหมาป่าสาวที่ได้รับบาดเจ็บไปขึ้นรถและพากลับที่พักโดยเร็วที่สุด

 

หลังจากถึงมือหมอที่รักษาอาการบาดเจ็บของหมาป่าได้ คยองซูก็พาเซฮุนออกมาจากตรงนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงเสียงข้าวของแตกซึ่งเกิดจากโทสะ ทนายความหนุ่มอ้างว่าเขาไม่ควรอยู่ใกล้จ่าฝูงที่กำลังโมโห ซึ่งมนุษย์อย่างเขาพอจะเข้าใจ เบไอรีนคงทนเฉยไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่เห็นหลักฐานอยู่คาตาว่าฝั่งแวมไพร์จงใจจะฆ่าหมาป่าในฝูงของเธอ

 

 

 

*

 

 

...

 

อ้าวเซฮุน ตื่นแล้วเหรอลูก?

 

คนตัวผอมหยุดนิ่งอยู่หน้าประตูห้องทั้งที่มือยังกำลูกบิดไว้อยู่ สายตาพลันมองไปยังใบหน้าคมได้รูปของชายหนุ่มผิวแทนซึ่งนั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหาร โดยถือแก้วน้ำเปล่าไว้ตามมารยาท

 

ผู้ชายคนนั้นไม่ได้ใส่สูทกับนาฬิกาเรือนละหลายล้านอย่างทุกวัน คิมจงอินอยู่ในลุคสบาย ๆ ด้วยสเวตเตอร์สีเทาและโค้ทสีดำตัวยาว รอยยิ้มที่ส่งมานั้นเป็นเรื่องผิดวิสัย ซึ่งเซฮุนก็พอเข้าใจว่าอีกฝ่ายคงไม่อยากทำให้บรรยากาศตึงเครียดขณะที่ยายยังอยู่ตรงนี้

 

อรุณสวัสดิ์

 

ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะลูก คุณเขาไม่ได้เอางานมาให้หลานทำถึงบ้านหรอกนะ มานั่งนี่สิ หญิงชรายิ้มขำ พลางพยักหน้าเรียกหลานชายคนเล็กให้มานั่งด้วยกัน ซึ่งคนตัวผอมก็ทำตามแม้ว่าใบหน้ายังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ ผิดจากทุกครั้งที่มักจะเลิกคิ้วอย่างสงสัย หรือขยับปากถามด้วยความใคร่รู้ว่าลมอะไรที่พัดคิมจงอินมาถึงที่นี่

 

ตามสบายนะ เดี๋ยวยายจะเข้าครัวสักหน่อย วันนี้เซจองอยู่บ้าน มันคงดีถ้ายายได้นั่งดูเธอกินข้าวให้เต็มอิ่ม

 

โธ่ เดี๋ยวพี่ก็ลุกมากินเองนั่นแหละ ยายนั่งอยู่เฉย ๆ เลย

 

ยายรู้น่า เราคุยกับคุณจงอินไปเถอะ ยายจะไปทำของอร่อย ๆ ให้พี่กิน เธอหัวเราะพลางยันตัวลุกขึ้น พาร่างแก่ชราเข้าไปในครัวแล้วทิ้งเขาไว้กับคิมจงอินเพียงสองคน

 

ไม่ผิดคาดสักเท่าไหร่

 

หมายถึงอะไร

 

คิดว่าคงเห็นคุณทำหน้าหงิกเหมือนอยากจะสาปส่งหมาป่าอย่างผมที่เอาแต่หายนะมาสู่คุณไม่หยุด

 

ย่าห์ หน้าผมบอกอย่างนั้นหรือคุณแค่เดาเอาจากกลิ่น เซฮุนถลึงตามอง พลางแค่นหัวเราะกับคำพูดคำจาของเจ้านาย

 

คิมจงอินไม่ตอบ ผู้ชายคนนั้นนั่งนิ่งแต่ตากลับกวาดตามองตัวเขาราวกับว่ากำลังจับผิดสังเกตอะไรบางอย่าง

 

เมื่อคืนนอนหลับหรือเปล่า?

 

เซฮุนยังรู้สึกหมดอาลัยตายอยากกับเหตุการณ์เรื่องเมื่อวานจึงพยักหน้าส่ง ๆ แบบขอไปที และปล่อยให้บรรยากาศโดยรอบถูกความอึดอัดกลืนกินมากกว่าจะโต้ตอบบทสนทนากับเจ้านายในวันหยุดสุดสัปดาห์อย่างอารมณ์ดี

 

จะผิดไหมถ้าจะบอกว่าเขาไม่รู้สึกดีเลยสักนิดที่เห็นอีกฝ่ายมาหาถึงบ้าน โอเซฮุนอยากโทษตัวเองว่าที่กำลังโกรธ น้อยใจ ผิดหวัง หรืออะไรก็ตามที่ทำให้รู้สึกแย่ก็เพราะเขาเป็นมนุษย์ หรือเกิดมาเป็นคนราศีเมษ กรุ๊ปเลือดโอ ถึงได้รู้สึกแบบนั้นมากกว่าการยกเหตุผลดี ๆ มาปลอบใจตัวเอง เพื่อให้พูดคุยกับคนตรงหน้าได้อย่างสะดวกใจแทนที่จะประชดประชันแบบนี้

 

รู้และเข้าใจว่าคิมจงอินเป็นหมาป่า ไม่ใช่พระเจ้าที่จะรู้เห็นทุกอย่างและเข้ามาช่วยเขาได้ตลอดเวลาเหมือนซุปเปอร์แมน แต่การถูกแวมไพร์คุกคามอีกครั้ง พร้อมขู่ให้กลัวด้วยคำพูดเหล่านั้น อีกทั้งยังทำร้ายนักรบหมาป่าสาวในฝูงของคุณไอรีนจนเกือบปางตาย มันก็ทำให้โอเซฮุนรู้สึกเบื่อหน่ายที่ต้องใช้ชีวิตอยู่กับวงโคจรแบบนี้เต็มที

 

คุณคงรู้ทุกอย่างผ่านกลิ่นความรู้สึกผมแล้ว

 

เชื่อเถอะว่าผมไม่ได้มาเพราะเรื่องนั้น

 

คนตัวผอมเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของประโยคเมื่อครู่ เราสบตากันท่ามกลางความเงียบอยู่ราว ๆ ห้าวินาที ก่อนเจ้านายจะเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ พร้อมคว้าแขนเขาให้ลุกขึ้นยืนด้วยกัน

 

วันนี้อากาศดี ออกไปเดินเล่นกันหน่อยไหม?

 

 

 

*

 

 

 

ลมหนาวพัดผ่านชวนให้เดินห่อไหล่ สองมือสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด ใช่ ตอนนี้หนุ่มราศีเมษปลอดภัยเพราะเดินอยู่ข้าง ๆ หมาป่า ถ้าแวมไพร์นึกบ้าบิ่นกระโดดออกมากัดคอใครสักคน เขาก็อยากจะขอให้ผู้โชคดีคนนั้นเป็นเจ้านายมากกว่าเขา

 

 

อืม ทั้งหมดที่คิด ๆ น่ะ... โอเซฮุนแค่ล้อเล่น

 

 

คยองซูเล่าให้ผมฟังแล้ว

 

ตอนไหน

 

เมื่อเช้า

 

ช้าชะมัด จงอินหันไปมองคนข้างตัวที่ยังคงทำหน้าไม่เอาโลก และยังคงแสดงออกให้รู้สึกได้ว่าเขามันแย่เหลือเกินที่ปล่อยให้ไครุกรานโอเซฮุนได้อีกครั้ง คุณควรรู้ตั้งแต่เมื่อคืน หลังจากนั้นก็รีบมาหาผมที่บ้าน แล้วก็พูดอะไรสักอย่างให้ผมรู้ว่าจะไม่ตายวันนี้หรือวันพรุ่ง

 

ไคไม่ทำคุณถึงตายหรอก

 

งั้นเหรอ มีอะไรเป็นหลักประกันได้บ้างล่ะว่าผมจะไม่โดนเขาดูดเลือดจนตายเข้าสักวัน?

 

ชายหนุ่มหยุดฝีเท้า ปล่อยให้เสียงรถบนถนนเบื้องหลังทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดในเวลานี้ เซฮุนหันตัวกลับมามองเขาที่ยืนอยู่ข้างหลัง ดวงตาคู่นั้นมองมาอย่างคาดคั้นว่าโอเซฮุนควรได้คำพูดที่ทำให้โล่งใจมากกว่านี้ ซึ่งคิมจงอินคงให้ไม่ได้

 

 

แต่เขาจะทำให้เห็นเอง

 

 

เซฮุนเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ ทันทีที่อีกฝ่ายเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพร้อมถอดโค้ทตัวนอกออก ก่อนจะคลุมไหล่ให้เขาและกระชับให้เสียดิบดี จมูกแดงแล้ว

 

ก็ผมเป็นคน ผมยังรู้จักคำว่าหนาวอยู่ -- อ๊า!” เซฮุนหลับตาแน่น เอากับเขาสิ! เจ้านายมาหาเขาถึงบ้าน พาออกมาข้างนอก ถอดเสื้อโค้ทให้ใส่ และตอนนี้ยังเอามืออุ่น ๆ นั่นทาบลงกับแก้มเขาอีก!

 

ทำเสียงเหมือนนายเอกหนังโป๊อีกแล้ว

 

หึ... ดูบ่อยล่ะสิ เซฮุนแค่นหัวเราะ เขาพยายามจะแกะมืออุ่น ๆ ออกทั้งที่ยังอยากให้มันอยู่ข้างแก้ม แต่ถ้าปล่อยให้นานกว่านี้คงเสียฟอร์มแย่

 

ผมแทบจะเรียกยายคุณว่าเพื่อนได้แล้ว มันก็ต้องมีบ้างกับเรื่องแบบนั้น จงอินเลิกคิ้วมองคนตรงหน้าที่กำลังใช้มือเย็น ๆ แกะมือเขาออกแต่ก็ไม่เป็นผลแต่ผมชอบทำมากกว่าดูนะ

 

เรื่องของคุณเถอะ -- อื้อ!!!” คนตัวผอมเหลือกตามอง เพราะสองมืออุ่น ๆ ออกแรงบีบแก้มจนริมฝีปากสีเชอร์รี่ยู่เข้าหากัน

 

ก็เพราะมันเป็นเรื่องของผม คุณถึงต้องจำเอาไว้ให้ดี

 

ไอ่อ่ากอำ(ไม่อยากจำ)

 

เถียงได้แบบนี้แสดงว่าหายกลัวแล้วสินะ อา... คิมจงอินนี่สุดยอดจริง ๆ

 

ชายหนุ่มผิวแทนมองดวงหน้าขาวที่กำลังประท้วงเขาผ่านทางสายตาและคิ้วซึ่งขมวดเข้าหากัน เซฮุนกลอกตามองรอบตัว พอเห็นมีคนเดินผ่านและมองมา จึงพยายามแกะมือหนาออกอีกครั้ง เพราะท่าทางการยืนของเราทั้งคู่มันผิดปกติเกินไป

 

ตรงไหน? เซฮุนเลิกคิ้วกับคำถามที่ไม่รู้ว่าเจ้านายกำลังหมายถึงอะไร สายตาคู่นั้นยังคงจ้องมองมาอย่างคาดคั้นคำตอบ ซึ่งคนตัวผอมก็ได้แต่ขมวดคิ้วพร้อมขยับปากถามแบบไม่มีเสียงว่าอะไร?’ “ไคทำอะไร ตรงไหนบ้าง?

 

พอขยายคำถามสีหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความสงสัยก็เปลี่ยนไป เซฮุนยืนนิ่งสบตากับอีกฝ่าย จึงนึกขึ้นได้ว่าแวมไพร์บ้านั่นได้สร้างความน่าอับอายให้เขาไว้อย่างไรบ้าง คนตัวผอมเม้มริมฝีปาก ก่อนจะเบิกตากว้างอีกครั้งเมื่อเจ้านายใช้นิ้วชี้เกี่ยวคอเสื้อคอเต่าสีขาวของเขาลง

 

...

 

...

 

ตอนนี้โอเซฮุนทั้งอับอายที่ถูกแวมไพร์ซึ่งเป็นผู้ชายด้วยกันสร้างรอยไว้ตรงซอกคอ และรู้สึกว่าอยากให้เจ้านายพูดอะไรสักอย่างเพื่อทำให้เขารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง ยกตัวอย่างเช่นโมโห เกรี้ยวกราด ที่บังอาจทำตัวแย่ ๆ กับเลขาคนแรกที่มีชีวิตได้ยาวนานขนาดนี้ แต่พอคิดดูอีกที... ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่คิมจงอินจะต้องโมโหสักหน่อย

 

คยองซูเล่าให้ผมฟังว่าหมอนั่นอยากยั่วโมโหผมด้วยเรื่องของคุณ ตอนแรกผมคิดว่าอาจจะเป็นรอยช้ำตรงข้อมือ ไม่ก็... รอยจากการถูกบีบคอ สีหน้าชายหนุ่มผิวแทนไม่ได้ต่างไปจากเมื่อครู่แต่ก็ไม่เหมือนเดิม ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่าว่าเจ้านายถอนหายใจแรงขึ้น และท่าทางการยืนก็เหมือนจะไม่อยู่สุขสักเท่าไหร่

 

ตอนนั้นผมนึกว่าจะตายแล้วด้วย เซฮุนพยายามพูดเหมือนว่าสถานการณ์ตอนนี้มันปกติ เขาจัดคอเสื้อตนเองให้ปิดร่องรอยนั้นพลางมองเสี้ยวหน้าเจ้านายที่เหมือนว่ากำลัง...

 

 

สงบสติอารมณ์?

 

 

คุณเป็น --

 

ทำไมไม่ระวังตัว?

 

อะไรนะ? ยังถามเรื่องแรกไม่ทันจบก็ต้องเปลี่ยนมาถามทวนประโยคเมื่อครู่ คิมจงอินเป็นบ้าอะไรอยู่ดี ๆ ก็โพล่งออกมาราวกับว่ามนุษย์ธรรมดาอย่างเขาจะมีพลังไปต่อสู้กับแวมไพร์ได้

 

ตอนถูกทำรอยน่ะขัดขืนมันบ้างหรือเปล่าเถอะ

 

อ้าว พูดแบบนี้ก็สวยเลยไหมเจ้านาย? เซฮุนแค่นหัวเราะ ถ้าตอนนี้ใส่เสื้อยืดจะถลกแขนเสื้อจริง ๆ ด้วย เจ้านายก็เจ้านายเถอะ พูดแบบนี้ลูกจ้างก็หัวร้อนได้เหมือนกัน

 

คุณนี่มัน -- ถามสิ ถามว่าเขากลัวแค่ไหน ไม่ใช่อยู่ดี ๆ ก็ทำท่าทางหัวเสีย พูดจาอะไรก็ไม่รู้ คิดว่าโอเซฮุนอยากโดนดูดคอจนเป็นรอยคิสมาร์คมากหรือไง

 

เพราะคุณนั่นแหละ

 

ผมทำไม? จงอินพยายามหายใจเข้าลึก ๆ แล้วจ้องหน้าเลขาที่ชอบทำให้เขาหงุดหงิด

 

จริงอยู่ที่ผมไม่ใช่ผู้ชายตัวเล็กที่จะสู้ใครไม่ได้ แต่ผมไม่เหมือนพวกคุณที่จะเอากรงเล็บสู้กับแวมไพร์หรือเปล่า เนี่ย ผมมีแค่นี้ ดูมือผม เซฮุนชูสองมือขึ้นมา พร้อมกวาดตามองเล็บตนเองที่ยายตัดให้จนสั้นกุดแทบแกะเปลือกส้มไม่ได้

 

ไวเท่าความคิด คนเป็นเลขาเซไปด้านหน้าตามแรงดึงจนปลายจมูกแทบชนกับจมูกเจ้านาย ข้อมือเย็นยะเยือกเพราะสภาพอากาศที่โผล่พ้นออกมากำลังถูกกุมไว้ด้วยความอุ่นจากมือจ่าฝูงหมาป่า และโอเซฮุนรู้สึกเหมือนว่า... หัวใจมันจะหลุด... ออกมา

 

งั้นย้ายมาอยู่ด้วยกันเลยไหมล่ะ?

 

หา?

 

ถ้าผมมีนัดกินข้าวข้างนอก คุณก็ต้องไปด้วย นอนบนเตียงที่ทำให้ผมมองเห็นคุณได้จนถึงตอนเช้า อยู่ในจุดที่ผมจะเข้าไปคว้าตัวคุณไว้ได้ทัน

 

เจ้านาย... ไม่คิดว่าประโยคเมื่อครู่มันฟังดูแปลก ๆ เหรอ มีแค่โอเซฮุนคนเดียวหรือเปล่าที่รู้สึกว่าหน้าหนาวมันร้อนทั้งที่ตัวเขาเย็นจนแทบเป็นน้ำแข็ง

 

จะทำแบบนั้นได้ไง ผมเป็นแค่เลขานะ คุณทุ่มเทเพื่อลูกจ้างแบบนี้ทุกคนเลยเหรอ? เซฮุนไม่ชอบตัวเองตอนนี้ ที่เขาอยากให้คำตอบออกมาว่า แค่คุณคนเดียวซึ่งมันเป็นเรื่องบ้าบอชะมัด

 

คุณรู้คำตอบอยู่แล้ว เซฮุน

 

...

 

จงอินจ้องตาอีกคนที่กำลังหน้าขึ้นสีจัด ตอนนี้เจ้าตัวคงทำได้แค่กะพริบตาพร้อมกลืนน้ำลายลงอย่างฝืดคอ ให้ตายสิ... เป็นเพราะใกล้จะถึงวันพระจันทร์เต็มดวงหรือเปล่า คิมจงอินถึงได้อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ เหมือนหมาบ้าได้ขนาดนี้ เขาโมโหไอ้ซากศพโง่นั่นแล้วมาลงกับอีกฝ่ายแบบนี้ได้อย่างไร

 

ซึ่งถ้าเขาเป็นเซฮุนคงหัวเสียเหมือนกันที่ถูกเจ้านายงี่เง่าใส่ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามนุษย์ที่ไหนจะเอาพลังไปสู้พวกเหนือธรรมชาติอย่างหมาป่าและแวมไพร์ ยกเว้นแต่ว่ามันผู้นั้นจะเป็นจ่าฝูงหมาป่าที่ยืนซื่อบื้ออยู่ตรงนี้

 

 

ใช่ เขานี่แหละที่สู้มนุษย์อย่างโอเซฮุนไม่ได้

 

 

 

ผมไปอยู่ด้วยไม่ได้หรอก ผมมีครอบครัวที่ต้องดูแล

 

คุณยังดูแลตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ

 

เรื่องนั้นผมรู้น่า!” เซฮุนแยกเขี้ยว เจ้านายพูดมันออกมาอย่างหน้าตาเฉยได้ไงกัน

 

ตอนมองหน้าเขา คุณรู้สึกเหมือนตอนมองผมหรือเปล่า?

 

ยอมรับว่าคาดหวังคำตอบ และคิมจงอินไม่อยากให้โอเซฮุนเสียเวลาคิดเลยสักวินาทีเดียว แต่สุดท้ายเขาก็โล่งอก เพราะรับรู้ได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจอีกฝ่ายที่มันเร่งจังหวะขึ้น พร้อมกลิ่นความขลาดอายปะปนกับความประหม่าหลังจากได้ยินคำถามนั้น

 

เขาคือคิมไค ส่วนคุณคือคิมจงอิน เจ้านายสุดเอาแต่ใจอันดับหนึ่ง เซฮุนพยายามที่จะปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้เป็นปกติแล้ว ซึ่งมันคงจะดีกว่านี้ถ้าอีกฝ่ายยอมปล่อยมือเขา และรักษาระยะห่างเอาไว้สักนิดจะเหมือนกันได้ไง

 

เหมือนว่าคำถามของเจ้านายได้ย้อนมาถามเขา โอเซฮุนก็ประหลาดใจเหมือนกันที่รู้สึกอย่างนี้ทั้ง ๆ ที่คิมจงอินและคิมไคหน้าตาเหมือนกันจนแทบแยกความแตกต่างไม่ออก แต่เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารู้สึกหวาดกลัวตลอดเวลาที่อยู่กับแวมไพร์อย่างไค

 

แต่พออยู่กับเจ้านาย ความหวาดกลัวที่เคยมีก็คงแค่ช่วงแรกที่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นหมาป่าเท่านั้น เซฮุนไม่รู้เลยว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร และเมื่อไหร่ กับความรู้สึกปลอดภัย อุ่นใจ และรู้สึกดีที่ได้ต่อล้อต่อเถียงกับคิมจงอินในทุก ๆ วัน

 

และนั่นมันอาจเป็นเหตุผลที่เขานึกน้อยใจที่เจ้านายไม่อยู่ตรงนั้น ในช่วงเวลาที่โอเซฮุนอยู่ใกล้คมเขี้ยวแวมไพร์ใจโหดเหี้ยมอย่างไค

 

ขอโทษที่หงุดหงิดใส่

 

สำนึกได้ก็ -- ดีแล้ว เซฮุนพึมพำพร้อมชักมือกลับ เขาพยายามแล้วที่จะบังคับความรู้สึกให้ปกติ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสัมผัสได้จากกลิ่นบ้า ๆ นี่

 

ให้ตาย... อยู่ดี ๆ เราทั้งคู่ก็กลายเป็นคนใบ้ขึ้นมา อีกทั้งยังกลอกตาไปทางอื่นเพราะทนมองหน้ากันและกันนาน ๆ ไม่ได้เสียอย่างนั้น

 

เป็นหมาป่าตัวอุ่นตลอดเวลาอยู่แล้วใช่ไหม งั้นผมใส่จริงจังเลยนะ

 

ตามสบายเถอะ ชายหนุ่มผิวแทนกระแอมไอ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงพลางชำเลืองมองเลขาช่างพูดที่สอดแขนเข้าไปในโค้ทสีดำตัวนั้น ในเมื่อโอเซฮุนอยากเปลี่ยนไปเรื่องอื่น คิมจงอินก็คงไม่แย้ง เพราะเขาก็กลัวว่าจะหลุดพูดอะไรที่มันน่าอายออกไปอีก

 

ระวัง!”

 

เสียงที่ตะโกนมาจากด้านข้างเรียกความสนใจชายหนุ่มทั้งสองคนให้หันไป เซฮุนแทบมองไม่ทันด้วยซ้ำว่ามันเกิดอะไรขึ้นเพราะภาพมันไวมาก แต่สิ่งที่ตาเห็นคือเด็กชายวัยประถมสี่ห้าคนที่ยืนอยู่ในสวนสาธารณะและกำลังมองมาทางนี้ ในมือมีไม้เบสบอลกับถุงมือสีน้ำตาลเก่า ๆ

 

ได้ยินเสียงรองเท้ากระทบกับพื้นซีเมนต์ซึ่งเกิดจากการกระโดด แต่ที่ทำให้ทุกคนหยุดนิ่งก็คือมือทั้งสองข้างของชายหนุ่มผิวแทนซึ่งวางอยู่บนพื้นเหมือนเท้าทั้งสองข้าง พร้อมปากที่... คาบลูกเบสบอลเอาไว้

 

 

 

เดี๋ยวนะ...

 

 

แผล่ะ...

 

 

เสียงคายลูกบอลลงพื้นเป็นสิ่งเดียวที่เซฮุนและเด็กประถมกลุ่มนั้นได้ยิน เจ้านายค้างนิ่งอยู่ท่านั้นพลางกลอกตามองเมื่อรู้ตัวว่าเผลอแสดงพฤติกรรมหมา ๆ ออกมาโดยไม่ตั้งใจ

 

สะ -- สุดยอด! ถ้าคุณรับไว้ไม่ทันป่านนี้กระจกรถคันนั้นคงแตกไปแล้วแน่ ๆ คนเป็นเลขาช่วยแก้หน้าด้วยการหัวเราะกลบเกลื่อน เซฮุนย่อตัวลงเก็บลูกเบสบอลขึ้นมาพร้อมถลึงตามองเจ้านายที่ยังคงช็อกกับสิ่งที่ตนเองเพิ่งทำลงไปคุณ... ลุกขึ้น...

 

...

 

เด็กน้อยเดินตาแป๋วมาหยุดอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มทั้งสอง จงอินเห็นว่าเจ้าก้อนกลม ๆ บางคนอ้าปากหวอจนเห็นฟันหลอที่หายไป เหตุการณ์เมื่อครู่นี้กำลังสร้างความอับอายให้กับเขา ซีอีโอหนุ่มที่กำลังจะได้ขึ้นหน้าปกนิตยสารชื่อดังประจำเดือนพฤศจิกายนกระแอมไอพลางจัดแจงสเวตเตอร์ให้เข้าที่ ขมวดคิ้วปั้นหน้าขรึม แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าต่อให้โหดแค่ไหนก็กลบภาพหมาป่าในร่างคนที่กระโดดใช้ปากงับลูกเบสบอลไปไม่ได้

 

แปรงฟันก่อนนอนทุกวันจะทำให้ฟันแข็งแรงแบบเจ้านายพี่ จำไว้เซฮุนคืนลูกเบสบอลให้เด็ก ก่อนจะมองฝ่ามือตนเองซึ่งชุ่มไปด้วยน้ำลายเจ้านายที่คงเผลอปล่อยมันออกมาโดยไม่รู้ตัวเพราะจิตใต้สำนึกของการเป็นหมาป่ามันพุ่งพล่านไม่ดูเวล่ำเวลา

 

จงอินใช้นิ้วชี้ถูปลายจมูกอย่างขลาดอาย เขากลายเป็นคนพูดไม่เก่งขึ้นมาเพราะสายตาของเซฮุนและกลุ่มเด็กน้อยตรงหน้า

 

พี่ทำได้ไงอะ

 

หือ?

 

เห็นพี่แล้วนึกถึงเจ้าลักกี้หมาบ้านเลยอะ มันอายุเจ็ดขวบ ผมว่ามันน่าจะกระโดดรับจานร่อนได้สูงพอ ๆ กับพี่ เด็กที่ตัวเล็กที่สุดพูดอย่างไร้เดียงสา แต่เขากลับได้ยินเสียงครางฮึมในลำคอของหมาป่าที่ถูกเอาไปเปรียบเทียบกับหมาธรรมดาซึ่งต่อให้ซื้อมาแพงแค่ไหนก็ไม่สามารถเทียบรุ่นกับจ่าฝูงได้

 

ดูไว้ ดื่มนมเยอะ ๆ จะได้ตัวสูงแบบนี้ เซฮุนพูดกลั้วหัวเราะ ก่อนจะเดินไปยืนซ้อนหลังเจ้านายพร้อมบีบไหล่เป็นเชิงบอกให้สงบสติอารมณ์เย็นไว้...

 

ทำไงอะ บอกหน่อย ผมอยากกระโดดสูงมั่ง

 

นะฮะ ๆ บอกพวกเรานะ

 

พี่กระโดดสูงถึงตึกหกสิบสามไหมฮะ

 

พี่ฮะ

 

เดี๋ยวก็ฆ่าทิ้งซะหรอก!”

 

...

 

...

 

เซฮุนเม้มปาก ชำเลืองมองเจ้านายที่กำลังถลึงตาใส่กลุ่มก้อนตัวน้อยซึ่งกำลังทำตาแป๋ว โอ้คุณพระ... จะเรียกว่าโชคดีได้ไหมที่คิมจงอินไม่ขู่เด็กด้วยการโชว์ดวงตาสีแดง เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นเขาคงเดาเหตุการณ์ล่วงหน้าได้เลยว่าฉากต่อไปเด็กคงวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง และแหกปากร้องเสียงดังเรียกความสนใจจากคนรอบข้างจนทำให้เขาทั้งคู่กลายเป็นผู้ใหญ่ใจบาปได้

 

ขี้หวงอะ แค่นี้ทำไมต้องดุด้วย

 

ผู้ใหญ่นิสัยไม่ดี

 

ไม่ถามก็ได้ เนอะพวกเรา

 

ฮึ

 

กลุ่มก้อนตัวน้อยถอดใจ เริ่มทยอยถอยออกไปซึ่งบางคนก็ยังบ่นงึมงำที่พี่ชายตัวโตหวงวิชาไม่ยอมบอกว่าทำไมถึงกระโดดได้สูงขนาดนั้น บางคนหันมาแลบลิ้นปลิ้นตา ยั่วโมโหจ่าฝูงหมาป่า ซึ่งเจ้าตัวก็ขยับปากบ่นเหมือนอยากเอาเลือดหัวเด็กมาย้อมกรงเล็บ

 

ผมไม่เอาแล้ว มันมีแต่รอยฟันกับน้ำลาย อี๋!”

 

ย่าห์ พูดจาไม่น่ารักเลยนะ เซฮุนย่อตัวลงพร้อมยีหัวเจ้าตัวน้อยที่ย่นจมูกหลังจากโดนดุ

 

ก็ตอนแรกมันไม่มีรอยฟันนี่

 

ให้พี่ขอโทษได้ไหมล่ะ รู้จักการให้อภัยหรือเปล่า? เซฮุนดึงแก้มนิ่มจนยืด เจ้าตัวเล็กงอหน้าพร้อมมองลูกเบสบอลเก่า ๆ ในมือที่เก็บได้จากโรงเรียน

 

เอาไป

 

ฮะ? เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นสบตากับพี่ชายจอมกระโดดสูง ก่อนจะเห็นเงินสดจำนวนมากที่ชีวิตนี้เคยเห็นแค่ในทีวีแต่ไม่เคยจับ เซฮุนมองแบงค์ห้าหมื่นวอนสี่ใบที่เจ้านายยัดใส่มือเด็ก ก่อนจะย่อตัวนั่งยอง ๆ ข้างเขา พร้อมสบตากับเจ้าตัวน้อยในระยะใกล้

 

เอาเงินซื้อลูกเบสบอลอันใหม่ซะ ที่เหลือก็ให้คุณแม่ บอกเขาให้พาไปกินของอร่อย ๆ ถ้าเป็นคนดีก็อย่าหัดผูกใจเจ็บ คนผิดคือเด็กที่เขวี้ยงเบสบอลไม่เป็นจนมันลอยออกมาตรงนี้ โอเค๊?

 

สรุปผมผิดเหรอฮะ

 

ถ้ากระจกรถคันนั้นแตกใครจะรับผิดชอบ จงอินชี้ไปด้านหลัง เจ้าตัวน้อยมองตามตาแป๋วก่อนจะทำหน้าสลด

 

ผมฮะ

 

จากหมาป่าขี้โมโหกลายเป็นผู้ชายอ่อนโยนได้อย่างไม่น่าเชื่อ เซฮุนเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะหลุดยิ้มออกมา กับท่าทางแข็ง ๆ ซึ่งดูเหมือนว่าเจ้าตัวคงไม่ถนัดทำมันนัก ชายหนุ่มผิวแทนยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยีหัวก้อนกลม ๆ เพียงสองทีก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วเดินไปจากตรงนี้

 

กลับบ้านนะ อย่าเอาเงินออกมาจนกว่าจะเจอแม่ เข้าใจไหม? คนตัวผอมพับเงินใส่กระเป๋ากางเกงเจ้าตัวน้อยที่พยักหน้าหงึกอย่างว่าง่าย และมองภาพขาสั้น ๆ ที่วิ่งกลับเข้าไปในสวนสาธารณะ

 

หันไปทางเจ้านายสุดซึนที่เดินไม่รอ แต่ไม่ทันลุกขึ้นยืนก็ต้องชะงักเพราะเห็นลูกเบสบอลเก่า ๆ บนพื้นที่เป็นต้นเหตุ เขาเก็บมันขึ้นมาพลิกดูอยู่ในที ตลกดีที่รูซึ่งเกิดจากฟันของหมาป่ากลับน่าเอ็นดูขึ้นมาเมื่ออยู่บนลูกเบสบอลเก่า ๆ

 

นึกย้อนไปถึงเมื่อไม่กี่นาทีก่อน สีหน้าและแววตาของเจ้านายตอนมองเจ้าตัวเล็กอย่างรู้สึกผิดนั้นสร้างรอยยิ้มให้คนที่เคยตกอยู่ในความกลัวได้โดยไม่รู้ตัว ผู้ชายปากแข็งที่ไม่ค่อยแสดงออกด้านความอ่อนโยน เวลาใจดีก็น่ารักเอาเรื่องเหมือนกันแฮะ

 

คุ้ยหญ้าอยู่หรือไง จะไปกันตอนไหนครับคุณเลขา?

 

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้โอเซฮุนคงตะโกนเถียงไปอย่างไม่แคร์เจ้านายลูกจ้างแล้ว แต่ตอนนี้เขาเพียงไหวไหล่และพยายามกลั้นรอยยิ้มอย่างสุดความสามารถ กระทั่งอีกฝ่ายสาวเท้าเดินกลับมาหา โอเซฮุนจึงรีบยัดลูกเบสบอลเก่า ๆ ที่มีรอยฟันใส่เข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทโดยไม่ให้เจ้านายเห็น

 

ช้า

 

อะไรเล่า คนตัวผอมบ่นพึมพำ เขาอยากจะเถียงเหลือเกินแต่ก็ทำได้แค่ปล่อยให้ร่างกายลุกขึ้นตามแรงดึงของเจ้านายจอมเผด็จการ

 

เซฮุนมองแผ่นหลังของอีกฝ่าย ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ จางหายไปและแทนที่ด้วยความร้อนผ่าวบนใบหน้า ต้นเหตุมาจากมืออุ่น ๆ ของเจ้านายซึ่งกำลังเลื่อนลงไปจนหยุดอยู่ที่มือเขา จนนิ้วของเราสอดประสานกันอย่างไม่คาดคิดมาก่อน

 

นี่ เจ้านาย

 

ผมไม่ตอบหรอก

 

...

 

หมั่นไส้คนรู้ทันจริง ๆ กลัวเสียฟอร์มมากเลยใช่ไหมถึงได้พูดดักแล้วจับมือแน่นขึ้น พอเขาจะชักมือกลับก็รั้งไว้จนหน้าแทบจะคะมำไปข้างหน้า สุดท้ายเราก็เดินขนาบข้างกัน โดยที่ไม่มีใครต้องมองแผ่นหลังของใครอีก

 

ตอนนี้โอเซฮุนบ่นลับหลังไม่ได้แล้ว เขาเขย่ามืออยู่ราว ๆ สองสามครั้งเพื่อเตือนให้ปล่อยถ้าอีกฝ่ายเผลอทำมันโดยไม่ตั้งใจ แต่เจ้านายกลับออกแรงดึงจนไหล่ของเราชนกัน และตอนนี้แทบไม่หลงเหลือช่องว่างตรงกลางที่เป็นตัวสร้างระยะห่างของเราอีกต่อไป ...คนเอาแต่ใจชำเลืองมองราวกับว่าอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็เลือกที่จะเงียบ

 

 

เงียบ... จนเขาแทบจะได้ยินเสียงหัวใจตัวเองอยู่แล้ว

 

 

 

TBC

 

 เห็นมีหลายคนเข้าใจผิดว่าหมาป่าสาวที่โดนกัดคือไอรีน ไม่ใช่น้า เป็นนักรบสาว(เบต้า)ในฝูงของไอรีนค่ะ แง อ่านดี ๆ เด้อ เดี๋ยวเข้าใจผิด ถ้าเจอคำผิดหรือเราเบลอตรงไหนทักได้นะคะ เราไม่ได้เขียนมาอาทิตย์นึงแล้วรู้สึกฝืด ๆ 


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,530 ความคิดเห็น

  1. #2517 Sweetener94 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 15:46

    อ่านแล้วยิ้ม หวีดจนจะเป็นบ้าแล้วค่ะ

    #2,517
    0
  2. #2507 mayrin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 18:39
    คือขำความหมาป่ากระโดดงับลูกเบสบอล เห็นนางอายที่ทำแบบนั้นแล้วสงสารปนเอ็นดู โอ๊ยย 2 คนเนี้ยจะน่ารักกันไปไหนนะ มีใจให้กันแล้วนะ ไคจะยังมีโอกาสมั้ยนะ ทีม3p ยังไม่ถอดใจ 555
    #2,507
    0
  3. #2431 19PJ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 22:24
    จับมือกันแล้วว นี่หมาป่าหรือไมโครเวฟอ่าาา>< แต่ตลกตอนคุณเค้ากระโดดงับบอลมาก
    #2,431
    0
  4. #2409 chickenkyung (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 20:21
    โอ๊ยยยโคตรเขิล ตัวจะแตกแล้วค่ะช่วยด้วยยย
    #2,409
    0
  5. #2393 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 18:25
    โอ้ยยยยย หลงแล้ว ขำมาก เห็นลูกบอลแล้วห้ามสัญชาตญาณหมาในตัวไม่ได้เลยทีเดียว
    #2,393
    0
  6. #2093 25_stm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 12:24
    ขอสั่งซื้อเจ้านายแบบคิมจงอิน100ลอตค่าาา อยากได้เอามากกที่บ้าน5555
    #2,093
    0
  7. #1920 iiวมlwรน้oe (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 11:01
    อ่านมานาน ยังไม่เจอชานกับแบคบนชื่อเรื่องเลย - -
    #1,920
    0
  8. #1911 BeakByun_CB (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 08:38
    มีความหวาน
    #1,911
    0
  9. #1896 aairch_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 11:17
    โอ้ยยยยยเขินทำไมเจ้านายถึงดีขนาดนี้ ไม่รู้จะบรรยายยังไงงงงงงงง แต่อบอุ่นใจมากกกกกกกก มากกกกกกกกกกกกก
    #1,896
    0
  10. #1759 KAMSNW (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 23:35
    เจ้านายทำข้าใจสั่น ฮรึกก
    #1,759
    0
  11. #1524 pimmomo04 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 03:30
    เขินนนนนน
    #1,524
    0
  12. #1472 NookNH94 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 13:12
    ยิ้มจนเมื่อยแก้มไปหมดแล้ววว เขินแทนเซฮุนน เจ้านายทำไมอบอุ่นแบบนี้คะ // ขำที่กระโดดงับลูกบอลอ่ะะะ หมาก็คือหมาอ่ะเนอะะะ น่ารักกกก
    #1,472
    0
  13. #1366 Monsday (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 22:54
    ฤดูหนาวไม่ใช่หรอ แต่อ่านแล้วรู้สึกอุ่นขึ้นมา เขินด้วยค่ะ^^
    #1,366
    0
  14. #1352 weirdgirl (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 17:49
    โอ้ยบ้าเอ้ยย เราหยุดยิ้มไม่ได้ เจ้านายคนบว้าาา 
    #1,352
    0
  15. #1349 ming21377 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 03:40
    #ทีมเจ้านาย ไปอีก 55555
    #1,349
    0
  16. #1344 myyungsoo93 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 14:46
    หลงเจ้านายยยย ??
    #1,344
    0
  17. #1330 secret girl (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 11:44
    โอ้ยยยย
    นึกว่าจะมีฉากบอกรักของบอสกับเลขา
    ฮิ้ววววว
    #1,330
    0
  18. #1289 นต ♡ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 00:13
    โอ้ยยยยใจบ่ดีเหลือเกินจ่าฝูงขา
    #1,289
    0
  19. #1285 childy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 23:44
    เขิน เขินจงอินแบบไม่ไหวแล้ว ทำไมถึงน่ารัก ละมุนได้ขนาดนี้ ณ จุดนี้อยากเป็นคุณเลขาจริมๆค่ะ

    อ่านไปเขินไป อ่านไปม้วนไป

    เห้อมมมม ♥♥♥
    #1,285
    0
  20. #1214 pafe_love (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 17:28
    มาต่อไวๆนะคะฮื่อออออ
    #1,214
    0
  21. #1210 แฟนไค94ไลท์ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 14:00
    น่ารักดีนะค่ะ
    #1,210
    0
  22. #1209 Nadear Kamonwan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 06:54
    เขินจงอินไปอีกกกกกก อ๊ากกกกกก จะละมุนไปไหนพ่อคู๊นนนนน สู้ๆนะพี่มลินมาต่อไว้ๆนะคะ
    #1,209
    0
  23. #1208 jasung (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 00:22
    เขินมากกกกกกกกกกกก กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด ลากด.เด็กไปอีกล้านตัว ฮือออออออ
    น่ารักมากๆ เซฮุนมีน้อยใจเจ้านาย เจ้านายก็มีหวงเซฮุน ฮือๆๆๆๆๆ แล้วก็ชอบจับมือคุณเลขาจังนะ ใส่โค้ทให้ด้วย ชวนไปอยู่ด้วยอีก โอ่ยยยยย ตายอย่างสงบ ;___________;
    #1,208
    0
  24. #1207 CHAbejz* (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 23:29
    555555555555555555555555555555555555555555555
    อยู่ดีๆฉากที่ไคด่าจงอินว่า"-ลูกหมา"ก็ลอยมาเลยอ่ะ แล้วก็ตอนที่เซฮุนเิาตีนไก่ให้กินด้วย5555555555555554455544
    มันเป็นสัญชาตญาณสินะจงอิน55555555554
    #1,207
    0
  25. #1204 hunhun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 22:29
    เจ้านายจะเอาความอบอุ่นมาลบความเย็นชาของไคก็บอกกกกตอนที่แลัวแอบหวีดไคตอนนี้กลับมาทวงคืนเหรอคะ คนหรือไม่โครเวฟคะนั่นน่ะอิจฉาเลขาโอหนักมากกกำ
    #1,204
    0