DON'T GROW UP, IT'S A TRAP #ฟิคเปย์เด็ก | CHANBAEK

ตอนที่ 7 : CHAPTER 06 :: Hero

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,013
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 157 ครั้ง
    18 ม.ค. 59

T
h
e
m
y

 

 

 

CHAPTER 06

HERO

 

 

 

พี่เซฮุน คุณจงอินทำงานอะไรเหรอครับ?

 

ชานยอลหันไปถามผู้จัดการหนุ่มพร้อมล้างแก้วไปด้วย อีกฝ่ายไม่ได้ตอบคำถามทันที อันที่จริง เขาคิดว่าพี่เซฮุนคงไม่ค่อยชอบพูดถึงเจ้าของร้านนัก จากที่เห็นลับฝีปากกันอยู่บ่อยครั้ง ทั้งที่เขาเพิ่งเข้ามาทำงานพิเศษที่นี่แค่สองวัน

 

เป็นสถาปนิกที่คิดเรียนสถาปัตเพราะอยากทำงานกับแฟน เด็กหนุ่มเลิกคิ้ว เขาเห็นว่าพี่เซฮุนกลอกตามองไปรอบข้าง เพื่อดูว่าตอนนี้คนที่กำลังถูกกล่าวถึงอยู่ในละแวกนี้หรือเปล่า ก่อนจะพลิกตัวหันมามองหน้าเขาฉันก็ไม่ค่อยรู้อะไรหรอกนะ แต่เมียเก่าผู้ชายคนนั้นเรียนวิศวะ เข้าใจอารมณ์คนโรแมนติกโง่ ๆ แบบไม่คิดไหม นั่นแหละ คิมจงอิน

 

พี่ครับ เบาเสียงหน่อย... ชานยอลยกมือขึ้นป้องปาก ทำท่ากระซิบเพราะกลัวพนักงานคนอื่นได้ยิน ในขณะที่อีกคนแค่จิ๊ปากหน่าย ๆ

 

ก็มันเรื่องจริง ไม่มีใครปฏิเสธได้ เจ้านายก็ดูเหลาะแหละเกินกว่าที่จะเลี้ยงลูก แต่เมียของเขาก็บ้างานจนอดคิดไม่ได้ว่าที่ทำอย่างนั้นเพราะอยากเลิกกับเขาหรือเปล่า

 

มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอครับ

 

มันแย่ที่นอกจากทำงานเป็นผู้จัดการร้านแล้ว ฉันยังต้องเป็นพี่เลี้ยงเด็กด้วยเนี่ยสิ ถึงเขาจะให้เงินเพิ่มก็เถอะ แต่คิมแทโอก็เป็นเด็กที่โคตรน่าเอาขี้เถ้าอุดปากเหลือเกิน เซฮุนถอนหายใจ พลางทอดสายตาไปอย่างไร้จุดหมายขณะถึงถึงหน้าเด็กหน้าเด็กตัวแสบนั่น

 

พี่ทำงานที่นี่นานแค่ไหนแล้วครับ

 

ก็เกือบ ๆ สามปีมั้งนะ

 

โห นานเหมือนกันนะครับเนี่ย

 

ก็นานพอ ๆ ที่ไอ้เด็กก้อนออกมาหายใจบนโลกนั่นแหละ พี่เซฮุนง่วนอยู่กับการเช็กสต๊อกของ จะว่าไปแล้ว ผู้ชายคนนี้คงสนิทกับคุณจงอินมาก ถึงได้พูดออกมาได้อย่างไม่กลัวใครได้ยิน

 

แล้ว... พี่สนิทกับคุณแบคฮยอนไหมครับ?

 

ไม่ถึงกับสนิทหรอก นาน ๆ ทีเขาถึงจะมา แต่ถ้าถามถึงคุณจูฮยอนก็อีกเรื่องนึง มือที่กำลังเช็ดแก้วถึงกับชะงักไป เด็กหนุ่มชำเลืองมองคนอายุมากกว่า ในหัวก็เอาแต่คิดว่าอยากรู้อะไรมากกว่านี้

 

อ๋อ... แฟนคุณแบคฮยอนใช่ไหมครับ

 

อ่าฮะ

 

เธอมาที่นี่บ่อยเหรอ?

 

เกือบทุกวันเลยล่ะ เธอมาอยู่สองเวลา เจ็ดโมงกับช่วงทุ่มสองทุ่ม แล้วแต่ว่าจะเข้าหรือออกเวรตอนไหน ผู้หญิงคนนั้นติดกาแฟหนักมากชนิดว่าสองช็อตยังเอาไม่อยู่

 

อะไรกัน นินทาฉันอยู่เหรอ?

 

เด็กหนุ่มสะดุ้งสุดตัว หลังจากรู้ว่ามีบุคคลที่สามได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่นี้เข้า ชานยอลหันไปตามเสียงพร้อม ๆ กับพี่เซฮุน ก่อนจะเห็นดวงหน้าขาวของหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ รอยยิ้มของเธอทำให้เด็กหนุ่มรู้ว่า ผู้หญิงสวยไม่จำเป็นต้องแต่งหน้าจัดเสมอไป

 

แบบนี้คนโบราณเรียกว่าดวงแข็ง พูดถึงปุ๊บก็มาปั๊บเลยนะครับ พี่เซฮุนกดเครื่องสั่งออเดอร์ โดยไม่ถามว่าอีกฝ่ายจะรับอะไร หญิงสาวตัวเล็กยังคงยิ้ม ก่อนจะหันมาหยุดสายตาอยู่ที่เขา

 

ว่าไงชานยอล เลิกเรียนแล้วก็มาทำงานต่อแบบนี้ เหนื่อยไหม?

 

อะ.. ไม่ครับ คงไม่ต้องถามว่าอีกฝ่ายรู้จักชื่อเขาได้อย่างไร ผู้หญิงคนนี้หน้าตาไม่ต่างจากในรูปที่เคยเห็นเมื่อวันนั้นเลยสักนิด เธอคือคุณเบจูฮยอน คนรักของคุณแบคฮยอนที่คบหากันมานานเป็นสิบปี

 

ชานยอลโค้งศีรษะทำความเคารพ ทุกอย่างดูประหม่าไปหมดเมื่ออยู่ต่อหน้าหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักของคุณแบคฮยอน เขาไม่สามารถแยกแยะความรู้สึกได้เลย แววตาของเธอเป็นประกาย อีกทั้งรอยยิ้มสวยที่แสดงออกอย่างจริงใจ

 

ยุ่งอยู่หรือเปล่าเซฮุน?

 

คนถูกถามส่ายหน้าเป็นคำตอบ มีอะไรครับ?

 

ขอยืมตัวลูกมือนายสักเดี๋ยวได้ไหม? เธอยิ้มพลางชี้มายังเขา ซึ่งพี่เซฮุนก็มองเราทั้งคู่สลับกัน

 

อย่าจีบแล้วกัน เด็กนั่นอ่อนกว่าคุณตั้งรอบนึงเลยนะ

 

เบื่อคนรู้ทันจัง คุณจูฮยอนหัวเราะ พร้อมคว้าแก้วกาแฟเดินไปยังเคาน์เตอร์บาร์ไม้ติดกระจกร้านด้านหน้า และไม่ลืมที่จะกวักมือเรียกเขาให้ไปนั่งด้วยกัน

 

ชานยอลยืนตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง แน่ล่ะ เขาคงไม่สามารถเดินตามไปอย่างงง ๆ แล้วเอาแต่มองหน้าเธอเพราะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้แหละที่ได้หัวใจคุณแบคฮยอนไป เด็กหนุ่มหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมบอกตัวเองว่าต้องแยกแยะทุกเรื่องออกจากกันให้ได้

 

เพราะนอกจากไอ้มินโฮแล้ว ก็ไม่มีใครรู้เลยว่าเด็กอายุสิบเก้าคนนี้คิดอกุศลกับผู้อุปการะของตนเอง และแน่นอนว่าตอนนี้ในสายตาของคุณจูฮยอน ก็คงเห็นเขาเป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่แฟนของเธอรับเลี้ยงดูอยู่

 

สั่งอะไรดื่มไหม ฉันเลี้ยงเอง เธอว่า พลางขยับเก้าอี้ตัวสูงเล็กน้อยเพื่อให้เขานั่งอย่างสบาย ๆ

 

ไม่เป็นไรครับ วันนี้ผมลองดื่มที่ชงเองจนปวดหัวไปหมดแล้ว เด็กตัวสูงยิ้มเจื่อน และเธอก็ยิ้มอย่างสดใส ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกผิด ที่ตกหลุมรักคนของเธอ

 

สมแล้วที่แบคฮยอนเอ็นดูเธอ

 

อะ... เหรอครับ ชานยอลเกาท้ายทอย บอกตามตรงว่าไม่ได้ขลาดเขินกับประโยคเมื่อครู่ แต่เขาแค่ไม่รู้จะวางตัวแบบไหน ระหว่างอยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ ที่ทั้งสวย ดูฉลาด และเป็นคนที่คุณแบคฮยอนรัก

 

 

ให้ตายเถอะ เธอคือคนที่น่าอิจฉาที่สุดในโลก

 

 

ใช่สิ เขาน่ะน่าโมโหมากเลยนะ เวลาคุยกันทีไรก็เอาแต่โม้ว่าเธอเป็นเด็กดีอย่างนั้นอย่างนี้ จนฉันเริ่มจะหึงเข้าให้แล้ว หญิงสาวหัวเราะ ซึ่งมันคงเป็นเรื่องที่เธอทำให้มันตลกเพื่อให้เขารู้สึกผ่อนคลายกับการคุยกันครั้งแรกระหว่างเรา หรือไม่ก็เพราะมันเป็นนิสัยของเธออยู่แล้ว

 

ไม่หรอกครับ ผมว่าเขารักคุณมาก ๆ เลยนะ

 

จริงเหรอ? เราสบตากัน แล้วเธอก็หลุดขำออกมาอีกครั้งฟังแล้วน่าขนลุกแปลก ๆ

 

ทำไมล่ะครับ?

 

มันก็นานมากแล้วที่เราสองคนไม่ได้ยินคำว่ารักจากปากอีกฝ่าย มันเลยน่าขำนิดหน่อยน่ะเธอยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม

 

น่าขำเหรอครับ?

 

อื้ม หญิงสาวยิ้มทุกอย่างมันเป็นลำดับ และเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เพราะฉะนั้นการแสดงออกด้วยคำพูดว่ารักมันเลยเกิดขึ้นแค่ช่วงที่เรายังเป็นวัยรุ่นน่ะ

 

ผมไม่เคยมีความรัก แต่ฟังแล้วดูน่าใจหายจังเลยครับ ชานยอลมองอีกฝ่ายด้วยความกังวลใจอยู่ลึก ๆ เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าระยะเวลาจะทำให้ความรักจืดจางลงหรือเปล่า แต่จากที่ฟังที่คุณจูฮยอนเล่า และเอาไปเปรียบเทียบกับพ่อแม่ มันก็ดูเหมือนจะมีส่วนจริงอยู่

 

มันขึ้นอยู่กับคนด้วยน่ะ บางคนก็รักที่จะแสดงออกด้วยคำพูด แต่บางคนก็ให้การกระทำสื่อแทน เธอยิ้มแต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันไม่รู้สึกหรอกนะ

 

ให้ตายเถอะ ปาร์คชานยอลต้องเป็นยอดมนุษย์แน่ ๆ ที่สามารถนั่งฟังเรื่องแบบนี้ได้โดยไม่ลุกเดินหนีออกไปหน้าร้าน แล้วเอาหัวโขกป้ายต้อนรับอย่างบ้าคลั่งเพราะรับไม่ได้ ใจนึงก็คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ต้องรับฟัง แต่อีกใจก็อยากรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณแบคฮยอน

 

 

และเขาก็ได้แต่นั่งเงียบ โดยไม่แสดงความคิดเห็นใด ๆ ออกไป

 

 

เด็กหนุ่มรู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ ที่เลือกปล่อยให้คุณจูฮยอนคิดอย่างนั้นต่อไป มากกว่าการเตือนสติบอกเธอให้หันไปสนใจคุณแบคฮยอนบ้าง ต่อให้ใครหลายคนจะบอกว่าปาร์คชานยอลเป็นคนดี แต่เขายอมเป็นคนเลวเพราะไม่อยากให้ทั้งคู่ปรับความเข้าใจกัน และรักกันมากขึ้นกว่าที่เป็นอยู่

 

 

เด็กหนุ่มไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้ แล้วเห็นว่าคุณแบคฮยอนมีความสุขแค่ไหนเวลาอยู่กับเธอ

 

 

ผมขอโทษครับ... คุณแบคฮยอน

 

 

.

.

 

 

การใช้ชีวิตของเด็กหนุ่มเริ่มปั่นป่วน หลังจากได้พูดคุยกับคุณจูฮยอนในวันนั้น เธอเป็นคนดีเกินกว่าที่จะได้รับรู้ว่าไอ้เด็กบ้าคนหนึ่งกำลังมีใจให้คนรักของเธอ แต่เรื่องของหัวใจมันห้ามกันยากเหลือเกิน ฉะนั้น เด็กหนุ่มจึงเลือกเก็บเอาไว้ในใจเหมือนในทีแรก

 

ชานยอลถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วน นึกโกรธตัวเองที่ไม่รู้จักดูแลหัวใจ ถึงได้ปล่อยให้มันคิดไปต่าง ๆ นานา ทั้งเรื่องนัดกินข้าวเวลาสองทุ่มที่ว่านั่น... ที่มันตรงกับเวลาว่างของคุณจูฮยอน พอมีเรื่องให้คิด เรื่องน่าปวดหัวก็ตามมาเรื่อย ๆ

 

อย่างเช่นคุณแบคฮยอนกับคุณจูฮยอนรักกันมากแค่ไหน วัน ๆ หนึ่งคุยเรื่องอะไรกันบ้าง ตอนที่คุยกับเขาแล้วสลับหน้าจอไปคุยกับเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าของคนตัวเล็กนั้นฉีกกว้างกว่าเดิมหรือเปล่า? เวลาอยู่ด้วยกันสองคนเป็นอย่างไร ไปจนถึงเรื่องบนเตียงที่ไม่อยากนึกถึง

 

เด็กหนุ่มหยุดยืนอยู่บนฟุตปาธ ก้มหน้าดูรูปที่เขาแอบถ่ายคุณแบคฮยอนในสวนสนุกด้วยความคิดถึง อยากเจอจัง ทำไมหนึ่งร้อยสี่สิบสี่ชั่วโมงมันถึงยาวนานขนาดนี้ เขาอยากเป็นคนที่โผล่ไปหาคุณแบคฮยอนได้โดยไม่ต้องพึ่งเหตุผล อยากพูดว่ารัก พูดว่าคิดถึงให้หายอึดอัดเท่าที่ต้องการ แต่สิ่งที่ปาร์คชานยอลทำได้ก็คือ ส่งข้อความไปถามอีกฝ่ายด้วยประโยคสุดเบสิกว่าทำอะไรอยู่

 

ซึ่งก็ได้คำตอบเป็นโลเกชั่นไซต์ก่อสร้าง เด็กหนุ่มดูนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้ก็เกือบห้าทุ่มแล้ว แต่คุณแบคฮยอนก็ยังตรวจงานไม่เสร็จ ซึ่งเด็กอย่างเขาก็ถูกความเป็นห่วงเล่นงานอีกจนได้ เมื่อขาที่ควรเดินกลับบ้าน มันวกหันหลังแล้วมุ่งตรงไปยังซุปเปอร์มาร์เก็ตเพื่อเลือกวัตถุดิบดี ๆ ในการทำอาหาร

 

ชานยอลไม่ได้คิดอยากเอาใจ แต่พอคิดว่าอีกฝ่ายคงปวดหัวกับงานจนไม่ยอมออกไปกินข้าว เขาก็คงยอมปล่อยให้เป็นเหมือนทุกครั้งไม่ได้ ทั้งที่มีแฟนเป็นหมอ แต่คุณแบคฮยอนก็ชอบละเลยเรื่องสุขภาพ แล้วเขาจะอยู่เฉย ๆ ได้อย่างไรกัน

 

เสียงน้องสาวตะโกนไล่หลังไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มหยุดให้ความสนใจ ชานยอลเข้าครัวแล้วก้มหน้าก้มตาทำมื้อเย็นอย่างขะมักเขม้นและใส่กล่องเป็นอย่างดี เขาใช้เวลาไปราว ๆ หนึ่งชั่วโมงกับเมนูสามอย่าง ก่อนจะหันไปสั่งซูยองให้ล็อกบ้านดี ๆ

 

พอลงจากรถเมล์ก็กวาดสายตาไปรอบข้าง ก้มลงมองหน้าจอมือถือเป็นระยะ พร้อมขายาวซึ่งกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปตามตำแหน่งโลเกชั่นที่อีกฝ่ายแชร์มา จนกระทั่งมาถึงไซต์ก่อสร้างในที่สุด

 

ไฟสปอร์ตไลท์ฉายอยู่เป็นจุดทำให้ไซต์ก่อสร้างไม่น่ากลัวจนเหมือนบ้านผีสิง ชานยอลเลียริมฝีปากพลางชะเง้อหน้ามอง หากเดินเข้าไปเฉย ๆ โดยไม่บอกคุณแบคฮยอนก่อนคงถูกมองไม่ดีแน่ ยังไงปาร์คชานยอลก็ชอบตัวเองเวลาเป็นเด็กดีในสายตาอีกฝ่ายมากกว่าเป็นไหน ๆ เอาไงดี... ทำเป็นส่งข้อความถามเรื่องกินข้าวดีไหมนะ แต่ถ้าอีกฝ่ายตอบว่ากินแล้วล่ะ? ก็คงต้องเก็บทุกอย่างกลับบ้านใช่ไหม

 

ปาร์คชานยอลทำอะไรโง่ ๆ จนติดเป็นนิสัย แม้แต่ตอนขาพามาถึงที่นี่ก็ยังคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรกับอาหารทั้งสามอย่างนี้ เด็กหนุ่มถอนหายใจแล้วเอาหัวโขกผนังกับความซื่อบื้อ ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อหันไปเห็นว่าตอนนี้มีใครคนหนึ่งมายืนอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

 

ก็ยืนมองอยู่ตั้งนาน คิดว่าคนงานซะอีก มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้น่ะเรา? คุณแบคฮยอนหัวเราะ ซึ่งแน่นอนว่ามันคือเรื่องดี แต่เดี๋ยวนะ... เด็กที่อีกฝ่ายอุ้มอยู่น่ะคือ...

 

นั่นแทโอเหรอครับ?

 

อ๋อ ใช่ พอดีวันนี้แม่แทโอว่าง ก็เลยขอเอาลูกไปอยู่ด้วยวันนึง แต่ผ่านไปได้ไม่ถึงครึ่งวันแทโอก็ร้องโยเยหาพ่อแล้ว พอโทรตามไอ้จงอิน ทางนั้นก็หัวเสียใหญ่เลย เพราะมันไปเรื่องงานที่ต่างจังหวัด กว่าจะกลับก็พรุ่งนี้เช้า ฉันก็เลยไปรับหลานมา อย่างน้อยแทโอก็ชอบขนมที่ฉันให้น่ะนะ

 

ชานยอลไม่รู้ว่าทำไมต้องเขินที่คุณแบคฮยอนหัวเราะเบา ๆ พลางกอดโอ๋เด็กตัวน้อยซึ่งผล็อยหลับไปแล้ว เขาอมยิ้มพลางเกาท้ายทอย คำพูดมันจุกอยู่ที่คอแล้ว ในหัวเอาแต่คิดว่าจะอธิบายอย่างไรให้อีกฝ่ายเข้าใจได้โดยไม่ต้องเกิดคำถาม

 

เห็นว่าโลเกชั่นที่คุณแชร์มามันอยู่ใกล้บ้าน ผมก็เลยทำกับข้าวมาให้น่ะครับ เผื่อว่าคุณจะอยู่ทำงานจนดึก แต่ถ้าคุณกินแล้วก็ไม่เป็นไรนะ ผมจะ-- อีกฝ่ายทำให้เขาหยุดพูดด้วยของเล่นเด็กที่แตะอยู่ตรงริมฝีปาก คนตัวเล็กยิ้มบาง ๆ พลางหลุบสายตาลง มองถุงพลาสติกในมือเขาก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากัน

 

กำลังหิวพอดีเลย

 

เชื่อเถอะ ชานยอลพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดแล้ว แม้จะรู้สึกได้ถึงความร้อนบนใบหน้าซึ่งมันลามไปจนถึงใบหู แต่การกลั้นยิ้มทั้งที่รู้สึกดีสุด ๆ มันก็เป็นเรื่องยากจริง ๆ

 

ขอบคุณที่ยืดเวลาให้เราได้อยู่ด้วยกัน โดยไม่บอกว่าฉันอิ่มแล้ว

 

 

.

.

 

 

หลังจากนั่งมองคุณแบคฮยอนจัดการมื้อเย็นตอนดึกเสร็จ เขาก็จัดการเก็บโต๊ะแล้วบอกให้อีกฝ่ายไปนั่งทำงานต่อ ชานยอลไม่เคยรู้สึกว่าเบื่อเลยสักวินาทีเดียวกับการอยู่ที่นี่ เพื่อมองอีกคนนั่งเคลียร์เอกสารอยู่บนโต๊ะทำงานอย่างตั้งใจ โดยมีแทโอโชว์พุงอยู่บนตัก ชานยอลไม่ใช่คนรักเด็กเสียทีเดียว ชนิดว่าถ้าเจอก็ไม่ถึงขั้นอยากวิ่งเข้าใส่ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ เมื่อเขากำลังรู้สึกดีที่คิมแทโอเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาไม่กดดันกับความเงียบ

 

หลายครั้งที่คนตัวเล็กคัดจมูก แต่ดวงตาคู่นั้นก็ยังคงไม่ละออกห่างจากเอกสารบนโต๊ะ วิศวกรหนุ่มเป็นคนจริงจัง และดูเท่มากเวลามองจากมุมนี้ ถ้าโตขึ้นเขาก็อยากเป็นผู้ใหญ่แบบคุณแบคฮยอน

 

อัปป้า...

 

...

 

คนตัวเล็กละสายตาจากโต๊ะทำงาน พลางมองไปยังเด็กน้อยสามขวบที่กำลังตั้งเค้าเตรียมงอแงหลังจากรู้สึกตัว ซึ่งชานยอลคงไม่ปล่อยให้เป็นอย่างนั้น เมื่อเด็กหนุ่มค่อย ๆ ช้อนตัวแทโอแล้วลุกขึ้นยืน พร้อมตบหลังปุ ๆ

 

แทโอย่า ไม่ร้องนะโชคดีที่งานเสร็จพอดี ไม่อย่างนั้นการโอ๋ให้แทโอสงบคงเป็นเรื่องยาก แบคฮยอนเก็บเอกสารใส่แฟ้มเตรียมพร้อมกลับคอนโด พลางมองไปยังเด็กตัวสูงที่กำลังโอ๋น้องในอ้อมกอด

 

อัปป้า... ตะโอจะไปหาอัปป้า เด็กน้อยเบ้ปาก เกาะหลังพี่ชายตัวโตพร้อมบีบน้ำตาขณะมองหน้าอาแบคฮยอน

 

เดี๋ยวอาจะพาไปหาอัปป้า แต่ตอนนี้แทโอต้องหยุดร้องไห้ก่อน โอเคไหม?

 

ฮึก

 

ถ้าร้องไห้แล้วหมีจะกินอัปป้านะ... ชานยอลหลุดยิ้มออกมอย่างห้ามไม่ได้กับคำขู่ของคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างหลัง

 

ไม่เอานะ! หมีจะกินอัปป้าไม่ได้!”

 

งั้นก็หยุดเดี๋ยวนี้เลย คนเก่งเขาไม่ร้องไห้กันหรอก

 

ตะโอไม่ได้ร้องไห้ ตะโอแค่น้ำตาไหลเฉย ๆ

 

ขี้โม้จัง อาไม่เชื่อหรอก เมื่อกี้ยังร้องหาอัปป้าอยู่เลย

 

ตะโอไม่ได้ร้อง!”

 

จริงเหรอ ไหนขออาดูใกล้ ๆ ซิ

 

ชานยอลชำเลืองมองอีกคนที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เด็กน้อยซึ่งอยู่ในอ้อมกอดของเขา คุณแบคฮยอนคงชอบเด็กมากจริง ๆ การพูดคุยและสีหน้าที่แสดงออกถึงดูเป็นธรรมชาติขนาดนี้

 

อา... จริงด้วยแฮะ

 

แบคฮยอนพาตะโอไปหาอัปป้านะ

 

ได้ แต่เราต้องเกี่ยวก้อยสัญญากันก่อน

 

เด็กหนุ่มชอบที่จะยืนอยู่เฉย ๆ แบบนี้ แล้วฟังบทสนทนาระหว่างผู้ชายอายุสามสิบสี่กับเด็กวัยสามขวบ มองดวงตาคู่นั้นที่มองเด็กน้อยอย่างเอ็นดู แม้ว่าสีหน้าจะอิดโรยจากการทำงานมาทั้งวัน

 

 

มันตลกดี ที่เขาคิดว่าตอนนี้เราทั้งสามคนเหมือนพ่อแม่ลูกกัน

 

 

ตั๋นยาอะไร...

 

สัญญาว่าแทโอจะหลับตา แล้วก็ห้ามงอแงจนกว่าอัปป้าจะมา ไม่งั้นหมีบุกโลกแน่

 

อะไรอะ! ตำไมหมีนิสัยไม่ดีอีกแล้ว! แบคฮยอนไย่หมีไปได้ไหม

 

ไม่ได้หรอก หมีมันตัวใหญ่มาก ๆ เลยนะ อัปป้าคนเก่งของแทโอก็สู้ไม่ได้ คนตัวเล็กทำหน้าจริงจัง พร้อมอ้าแขนออกเพิ่มความเวอร์ให้เด็กกลัวขณะที่เรากำลังเดินออกไปขึ้นรถ

 

งั้นพี่ก็ได้ พี่ชายไย่หมีให้อัปป้าของตะโอทีนะ เด็กน้อยหันมาสบตาเขาหวังขอความช่วยเหลือ ดวงตาแป๋ว ๆ กับแก้มยุ้ย ๆ ดูน่ารักขึ้นมาอย่างน่าประหลาด เพียงเพราะเด็กคนนี้หันมาให้ความสนใจ

 

แทโออยากให้พี่ทำอะไรนะ?

 

ไย่หมีให้อัปป้าของตะโอ พี่ชายตัวไหย่ ต้องไย่หมีได้ ปล่อยให้แบคฮยอนโดนกินแล้วช่วยอัปป้าของตะโอนะ...

 

อะไรกัน ดูพูดเข้าสิ คนตัวเล็กเลิกคิ้ว พร้อมดึงแก้มยุ้ยอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะมองเด็กตัวสูงที่เอาแต่ยิ้มขำ เหมือนว่าเห็นด้วยกับคำพูดเด็กอายุสามขวบขำอะไรน่ะเรา

 

กำลังคิดว่าจะช่วยไล่หมีให้แทโอยังไงน่ะครับ

 

มันตลกมากเลยสินะ ใช่ซี้ ฉันมันไม่มีดวงกับเด็ก คุณแบคฮยอนถอนหายใจพลางมองตัดพ้อเด็กสามขวบ และไม่ลืมที่จะชี้หน้าขู่ให้รีบหลับตา ซึ่งแทโอก็ทำตามทันทีเพราะกลัวพ่อถูกหมีกิน

 

ไม่เห็นจะตลกเลย ผมชอบเวลาคุณอยู่กับเด็กนะ

 

หืม? คนตัวเล็กเลิกคิ้ว และนั่นทำให้เด็กหนุ่มเบิกตากว้างกับคำพูดโง่ ๆ ที่หลุดปากออกไป

 

อ๋อ ผมหมายถึงว่าดูคุณเล่นกับเด็กแล้วเพลินดีครับ น้องก็คุยเก่ง ผมชอบฟัง ชานยอลหัวเราะ ก่อนจะเบือนหน้าหลบไปอีกทางแล้วสบถด่าตัวเอง

 

เด็กหนุ่มเปิดประตูรถ โดยมีเด็กน้อยวัยสามขวบนั่งบนตัก เกาะแหมะดิ้นยุกยิกอยู่ในอ้อมกอดเขากับการถูกบังคับให้หลับตาจนกว่าพ่อจะมา ยิ่งเห็นว่าเจ้าตัวแอบลืมตาระหว่างที่คุณแบคฮยอนไม่เห็น ก็ยิ่งรู้สึกว่าคิมแทโอน่าเอ็นดู

 

เรานั่งรถเงียบโดยไม่มีใครพูดอะไร ซึ่งมันน่าเสียดายเหลือเกินกับช่วงเวลาอันน้อยนิดที่จะได้อยู่ใกล้คุณแบคฮยอน เขาอยากพูดอะไรมากกว่านี้ อยากชวนคุย อยากถามถึงอาการคัดจมูกที่อาจทำให้เป็นหวัดได้ถ้าไม่ดูแลตัวเองให้มากกว่านี้ แต่เขาก็แค่นั่งเงียบจนกระทั่งรถขับมาถึงหน้าบ้าน

 

ขอบคุณที่มาส่งผมนะครับ

 

ฉันสิต้องขอบคุณที่อุตส่าห์ทำกับข้าวไปให้กินถึงไซต์งาน คุณแบคฮยอนยิ้ม เอาเถอะ อย่างน้อยคนตัวเล็กก็กินอาหารที่เขาทำจนเกือบหมด ถือว่าวันนี้ภารกิจเสร็จสิ้นไปได้ด้วยดี

 

คุณเหมือนจะไม่ค่อยสบาย เพราะงั้นคืนนี้อย่าสระผมก่อนนอนเลยนะครับ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา ชานยอลมองอีกคนที่พยักหน้าเป็นคำตอบ และตอนนี้ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะทำให้เขาอยู่ต่อแล้วถ้าหายใจไม่ออก ก็นอนหมอนสูง ๆ นะครับ

 

เด็กหนุ่มหลุบสายตาอย่างขลาดอาย เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ หลังจากที่เขาหยิบยื่นความเป็นห่วงเป็นใยให้ ชานยอลค่อย ๆ ประคองร่างเด็กน้อยในอ้อมกอดให้นั่งแทนที่ตนเอง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อแทโอดึงคอเสื้อเขาเอาไว้

 

จะไปไหน!”

 

แทโอ เดี๋ยวเสื้อพี่เขาจะขาดนะ คุณแบคฮยอนเข้ามาจับมือเล็กไว้ ขณะที่ชานยอลกำลังสบตากับเด็กน้อยที่มองมาอย่างดุดัน

 

ไหนบอกว่าจะช่วยไย่หมีให้อัปป้าไง! พี่ชายจะหนีเหรอ! ห้ามนะ! ต้องอยู่ช่วยแบคฮยอนไย่หมี!”

 

ชานยอลทำตาปริบ ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้ามองคนตัวเล็กที่คงเหวอกับประโยคเมื่อครู่เหมือนกัน แทโอยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากคอเสื้อ ซึ่งจะผิดไหมถ้าจะบอกว่าเขารู้สึกดีที่ถูกเด็กคนนี้ห้ามไว้

 

เอาอัปป้ามา!!!!”

 

แทโอ...

 

พี่ชายต้องไปไย่หมีเดี๋ยวนี้!!! ตะโอจะอยู่กับอัปป้า!!!” เด็กน้อยเขย่าคอเสื้ออีกคนจนตัวโยกเอง ชานยอลยิ้มเจื่อน มองคนตัวเล็กเป็นเชิงขอความเห็น

 

“...เอาไงดีครับ

 

อ๊า ให้ตายเถอะ คุณแบคฮยอนถึงกับกุมขมับ เด็กหนุ่มนึกขอโทษในใจที่เขาอยากปล่อยให้แทโองอแงมากกว่าช่วยคนตัวเล็กห้ามปราม

 

ชานยอลอุ้มเด็กน้อยออกมานอกรถแล้วหอมแก้มเสียฟอดใหญ่ แม้เจ้าตัวแสบจะยู่หน้าไม่พอใจ แต่คิมแทโอก็สมควรได้รับรางวัลนี้ คุณแบคฮยอนเปิดประตูออกมา พร้อมเท้าแขนกับหลังคาและมองมาทางนี้ราว ๆ ห้าวินาที ก่อนจะพูดประโยคที่เรียกรอยยิ้มเด็กหนุ่มวัยสิบเก้าในค่ำคืนนี้ได้อย่างง่ายดาย

 

โทษทีนะ คืนนี้ขอค้างด้วยได้ไหม?

 

 

.

.

 

 

 

เพดานบ้านไม่เคยน่ามองขนาดนี้มาก่อนเลย ชานยอลเอาแต่นอนยิ้มอยู่บนโซฟา เพียงแค่คิดว่าตอนนี้อีกคนนอนอยู่บนเตียงของเขา โชคดีที่เปลี่ยนผ้าปูที่นอนไปเมื่อวันก่อน ไม่อย่างนั้นคงเสียฟอร์มแย่ถ้าคุณแบคฮยอนต้องนอนบนเตียงเหม็น ๆ

 

ในทีแรกแทโอไม่ยอมหลับ จนกระทั่งเขาบอกว่าจะนั่งเป็นฮีโร่อยู่ข้างนอกเพื่อรอจัดการหมีให้คุณจงอิน น้องถึงยอมนอนแต่โดยดี ก็นั่นแหละนะ... เด็กที่ถูกความกลัวเล่นงาน จะงอแงแค่ไหนแต่สุดท้ายก็แพ้ความง่วงอยู่ดี

 

แต่เด็กที่ถูกความตื่นเต้นเล่นงานอย่างเขานี่สิจะหลับลงอย่างไร เมื่อในหัวมีแต่คุณแบคฮยอนวิ่งวนอยู่ตลอดเวลา อยากเข้าไปถามว่าหนาวหรือเปล่า เอาผ้าห่มเพิ่มไหม แต่ก็ทำได้แค่นอนคิด เขากลัวคนตัวเล็กไม่สบายจริง ๆ นะ หลังจากอาบน้ำเสร็จก็เห็นว่าหน้าดูซีดเซียวไป แถมยังจามอีกด้วย

 

ชานยอลดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันทีที่ประตูห้องเปิดออก ก่อนจะเห็นว่าคุณแบคฮยอนเดินออกมาด้วยสีหน้าประหลาดใจอยู่เล็กน้อย ยังไม่นอนเหรอ?

 

จากสีหน้าสุดอะเลิร์ทของเขาคงไม่สามารถตอบไปในทางอื่นได้ ชานยอลยิ้มเจื่อนพลางพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะลุกไปเปิดไฟ แล้วก็ได้เห็นสีหน้าอิดโรยของคนตัวเล็กที่อยู่ในชุดนอนของเขา

 

เธอเข้าไปนอนกับแทโอได้ไหม ฉันรู้สึกเหมือนจะเป็นไข้ กลัวหลานติดน่ะ

 

ชานยอลไม่ได้ตอบตกลง ขอโทษที่คำขอเมื่อครู่มันไม่สำคัญเท่ากับอาการของคุณแบคฮยอน ขายาวตรงเข้าไปหาอีกฝ่ายแล้วหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมมองด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

 

กินยาหน่อยนะครับ เดี๋ยวผมไปเอาให้

 

อืม รบกวนด้วยนะ ฉันรู้สึกเหมือนหัวจะระเบิดเลย คนตัวเล็กว่า และเด็กหนุ่มก็ไม่ลังเลที่จะเดินเข้าไปในครัวเพื่อเอากระปุกยาในตู้และรินน้ำเปล่าให้ และพอกลับไปที่โซฟา ก็พบว่าตอนนี้คุณแบคฮยอนขึ้นไปนอนขดตัวอยู่บนนั้นแล้ว

 

กินแล้วนอนเลยนะครับ

 

ขอโทษนะ ทำให้เธอต้องลำบากไปด้วยเลย

 

ถ้าลำบากต้องมาจากการฝืน แต่ถ้าทำด้วยความเต็มใจต้องไม่เรียกอย่างนั้นครับ เด็กหนุ่มยิ้มพลางนั่งลงบนพื้น มองอีกฝ่ายลุกขึ้นมากินยาแล้วลงไปนอน และไม่ลืมที่จะดึงผ้าห่มคลุมให้ถึงช่วงไหล่

 

เข้าไปนอนเถอะ ฉันไม่เป็นไร

 

ชานยอลกระพริบตาอยู่ในที แล้วพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก เด็กหนุ่มลุกขึ้นเดินออกมาก่อนจะพิงหลังกับผนัง พลางหันไปมองอีกคนที่นอนหลับตาอยู่บนโซฟา สักพักเลยทีเดียวจนกระทั่งคนตัวเล็กหลับไป

 

ขอโทษที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ แทนที่จะเข้าไปนอนเพื่อตื่นไปโรงเรียนแต่เช้าเหมือนกับทุกวัน แต่ความเป็นห่วงยังคงตรึงขาเด็กหนุ่มไม่ให้ไปไหน ชานยอลก้มหน้าลงพลางถอนหายใจ ก่อนจะเข้าไปหยิบหมอนในห้องแล้วออกมาโดยไม่ปิดประตู หากแทโองอแงเขาจะได้เข้าไปหาน้องในทันที 

 

เด็กตัวสูงนั่งลงบนพื้นพร้อมกอดหมอนไว้แนบอก เอนหลังพิงกับผนังพลางมองอีกคนที่หลับอยู่บนโซฟา คุณแบคฮยอนไม่ใช่คนเหล็กสักหน่อย ทำงานจนดึกเกือบทุกวันอีกทั้งยังพักผ่อนน้อย คงไม่แปลกที่จะป่วย

 

เด็กหนุ่มเสิร์ชหาเมนูสำหรับคนป่วย คิดว่าถ้าทำให้กินก่อนออกไปโรงเรียนคงดีกว่าปล่อยให้คุณแบคฮยอนดื่มกาแฟ เสียงหายใจติดขัดชวนให้เป็นกังวลเข้าไปอีก ชานยอลไม่สนใจแล้วว่าตอนนี้จะกี่โมงกี่ยาม และมีเวลาเหลือให้นอนก่อนตื่นไปเรียนอีกเท่าไหร่ เด็กหนุ่มลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในห้อง ค่อย ๆ ดึงลิ้นชักออกอย่างเบามือเพื่อไม่ให้เด็กสามขวบตื่นขึ้นมางอแง ก่อนจะตรงเข้าไปในครัวเพื่อเปิดน้ำใส่ผ้าขนหนูผืนเล็กขนาดเหมาะมือ บิดพอหมาด ๆ แล้วกลับมาที่เดิม

 

เขาไม่ควรเช็ดตัวให้ มันมากเกินไปสำหรับเด็กอายุสิบเก้าที่ปากบอกว่าเคารพอีกฝ่าย และแม้จะเป็นห่วงแค่ไหน ชานยอลก็อยากให้คุณแบคฮยอนหลับยาวไปจนถึงเช้าแทนที่จะตื่นขึ้นมาเพื่อถามว่าเขากำลังทำอะไร

 

เด็กหนุ่มค่อย ๆ ช้อนศีรษะทุยขึ้นอย่างเบามือ จัดหมอนให้อยู่สูงขึ้นกว่าที่เป็นอยู่เล็กน้อยเพื่อให้คนป่วยหายใจได้สะดวกขึ้น ตอนนี้ยังถือว่าโชคดีที่คุณแบคฮยอนยังไม่ตื่น เขาจึงเอาผ้าขนหนูที่ชุบน้ำเย็นมาพับเป็นสามทบ ก่อนจะเกลี่ยปอยผมหน้าม้าขึ้นเล็กน้อยแล้ววางมันลงไป อย่างน้อยเขาก็อยากให้อีกฝ่ายรู้สึกสบายตัว

 

หัวใจเต้นแรงเพียงเพราะได้มองคนที่ชอบหลับ ชานยอลไม่สามารถละสายตาไปไหนได้ และเขาก็ไม่อยากทำอย่างนั้น เด็กหนุ่มจึงค่อย ๆ นั่งลง จ้องดวงหน้าขาวในระยะใกล้โดยไม่สนใจเข็มนาฬิกาที่ค่อย ๆ เดินไปเรื่อย ๆ เหมือนความรู้สึกของเขา

 

 

ที่มีแต่จะเดินไปข้างหน้าเพราะชอบคุณแบคฮยอนมากขึ้น ซึ่งมันคงเป็นเรื่องยากที่จะหยุดยั้งแล้ว

 

 

 

TBC

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 157 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,909 ความคิดเห็น

  1. #3898 ???? (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 04:58

    อยากมีแฟนเด็กบ้างเลยอะะ มุแง้ ทำไมพี่ชานยอลมีคนเดียวคะพูดดดด

    #3,898
    0
  2. #3853 KrisWu เฮียอู๋สุดหล่อ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 23:06
    เหมือนสลับบท

    ชานยิลเคะมากกก
    #3,853
    0
  3. #3833 RaineyRainn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 19:32
    ชานยอล หนูลูกละมุนมากก
    #3,833
    0
  4. #3813 ไคมาอิรุ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 12:08
    น้องงง แม่จะหน่วงไปพร้อมๆกับหนูเองงงง
    #3,813
    0
  5. #3776 Niicee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 13:11
    ช่วยด้วย มองแบคแมนไปแล้วฮือ
    #3,776
    0
  6. #3769 PoPyLOvee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 22:40
    ฮืออออโผเด็กที่ดีที่งามมม
    #3,769
    0
  7. #3719 ❥You're mine. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 14:50
    อยากมีชานยอลเปงของตัวเอง ㅜㅡㅠ ยกให้แบ้กคนเดียวนะ
    #3,719
    0
  8. #3708 p H x 0 q (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 21:12
    เด็ก19อบอุ่นได้ขนาดนี้เลยหรอคะ ;-;
    #3,708
    0
  9. #3702 jimin's (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 01:21
    อบอุ่นหัวใจมากๆ TTT______________TTT 
    #3,702
    0
  10. #3624 XMCB_BB (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 16:30
    ชานอบอุ่นจัง ชอบบบบบ ต้องขอบใจแทโอสินะที่ทำให้ชานได้ดูแลแบคตอนป่วยแบบนี้ ชานน่ารักจริงๆนะ ฮืออออ
    #3,624
    0
  11. #3602 geejajaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 22:38
    ชานยอลอบอุ่นมากกกกอ่ะ แอบไปติดสินบนแทโอหรือเปล่าหนอ

    แบคฮยอนนนนนน ไม่รู้พิมพ์ทำไม แต่รักนะคะคนดี
    #3,602
    0
  12. #3566 mamodictator (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 04:58
    เป็นเด็กที่มีความอบอุ่นและจริงใจอะไรขนาดนี้ล่ะพี่ชานนนนนน
    #3,566
    0
  13. #3559 junetcn2 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 10:53
    ชานย๊อลลลลล
    #3,559
    0
  14. #3550 นมสด (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 09:28
    ชานยอลอบอุ่นจนร้อนเลย ชอบบบ
    #3,550
    0
  15. #3297 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 00:34
    แล้วแบ้กล่ะลูกกก
    #3,297
    0
  16. #3179 gergeous (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 20:16
    ชานยอลแบบบโหยยรักเขามากใช่ไหม เป็นคาแรคเตอร์ผู้ชายละมุนละไมที่น่าได้น่าโดนสุดๆ55555555
    #3,179
    0
  17. #3156 SbtS♥ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 15:55
    ชานยอลบริสุทธฺ์ใจมากอ่ะ T_T คือควรได้กันได้แล้วไหมอ่ะยังไง.. แบครักชานยอลยั้ง
    #3,156
    0
  18. #2843 Tangthaii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:37
    ชอบเขาจนเลิกชอบไม่ได้แล้วสินะ
    #2,843
    0
  19. #2716 ikonsouy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:35
    นี่มันวิถีเมียน้อยชัดๆ เด็กปาร์คมันร้ายค่ะ
    #2,716
    0
  20. #2698 BabyKai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:27
    ฮืออออออ ทำไมชานยอลละมุนได้ขนาดนี้นะ ทำไมกัน
    #2,698
    0
  21. #2645 chanbaekjan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:51
    มันจะเป็นไปได้มั้ย
    #2,645
    0
  22. #2628 cblyx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:09
    เหมือนความรู้สึกของแบคกับจูฮยอนไม่เหมือนเดิม เวลาเปลี่ยนอะไรๆก็เปลี่ยน ต่างคนต่างเป็นผู้ใหญ่ด้วย แล้วที่แบคชอบย้ำว่าให้ชานยอลใช้ชีวิตวัยรุ่นให้มันคุ้มค่า อาจจะเพราะช่วงวัยรุ่นแบคไม่ใช่ชีวิตแบบวัยรุ่นให้มันคุ้มค่าแบบนี้รึเปล่า คือชานยอลเป็นเด็กดีมากๆ แบคถึงได้เอ็นดูขนาดนี้ เปลี่ยนจากคำว่าเอ็นดูเป็นคำว่ารักแทนได้มั้ย;-;
    #2,628
    0
  23. #2562 คุณนายปาร์คนานา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:11
    มันรู้สึกอบอุ่นจริงๆนะ น่ารักมากเลย ><
    #2,562
    0
  24. #2270 ปาเลิร์นปาร์คคึ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 04:43
    อบอุ่นแบบครอบครัวหมีสามตัวพ่อแม่ลูกเลยยย พ่อหมีนี่แบบแอรกกกกเขินนน
    #2,270
    0
  25. #2136 _Bcon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:35
    อบอุ่นขนาดนี้ พี่เป็นไมโครเวฟรึป่าวคะ หนูนี่ละลายแทนคุณแบคฮยอนเลยค่ะ ???
    #2,136
    0