DON'T GROW UP, IT'S A TRAP #ฟิคเปย์เด็ก | CHANBAEK

ตอนที่ 4 : CHAPTER 03 :: Touch

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 159 ครั้ง
    5 ม.ค. 59

 

 

 

CHAPTER 03

Touch

 



 

 

ทำไรวะ?

 

เด็กหนุ่มหลุดออกจากความคิด ทันทีที่ได้ยินคำทักทายจากกลุ่มเพื่อนสนิทในเช้าวันจันทร์ ชานยอลเงยหน้าขึ้น ยิ้มกับสายตาแปลก ๆ ของพวกมันตอนมองเขาสลับกับนิตยสารอาหารซึ่งกางอยู่บนโต๊ะ

 

อะไรเข้าฝันมึงเนี่ย? โห... เล่มใหม่เอี่ยม กูได้กลิ่นการเสียเงินเพื่อมัน มินโฮก้มลงสูดดมกลิ่น

 

การขบกัดยามเช้าเรื่องระบบการใช้เงินของปาร์คชานยอลนั้นไม่ใช่เรื่องที่ต้องโกรธ เพราะมันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ทุกคนต่างรู้ดีว่าเขามักจะคิดอย่างรอบคอบก่อนใช้จ่ายอยู่เสมอ และนั่นหมายความว่าเด็กหนุ่มคิดอย่างถี่ถ้วนแล้วก่อนซื้อมันมา

 

ชานยอลกำลังตั้งใจศึกษาเมนูอาหารหลากหลายชนิด ทุกรสชาติ แอบถามข้อมูลมาบ้างแล้ว และก็ได้คำตอบว่าคุณแบคฮยอนชอบกินอาหารรสจืด ง่าย ๆ คือไม่ต้องปรุงแต่งอะไร ต่างจากเขาและน้องสาว ที่มักจะทำอาหารรสจัดกินกันอยู่บ่อย ๆ

 

ความมั่นใจลดลงหลังจากรู้อย่างนั้น แน่นอนว่าทุกคนย่อมถนัดในเรื่องที่ทำได้ดี แต่พอรู้ว่าต้องทำอาหารรสจืด เขาก็ต้องบอกตัวเองให้ยั้งมือเอาไว้ การทำอาหารมื้อแรกจะพลาดไม่ได้ เขาอยากสร้างความประทับใจให้อีกฝ่าย ไม่สิ ต้องบอกว่าทำยังไงก็ได้ให้คุณแบคฮยอนคิดว่าเขามีข้อดีบ้าง

 

แซวแต่เช้า การบ้านอังกฤษเสร็จยัง

 

ยังเลยครับ ผมว่าจะมาขอยืมพี่ชานยอลไปลอกสักหน่อย ได้โปรดกรุณาพวกเราที่โง่เง่าเรื่องการเรียนด้วยเถอะ นัมจุนพนมมือขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมโค้งลงต่ำอย่างกวนประสาท ชานยอลยิ้มขำ เขาเอาสมุดออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เพื่อน ๆ เอาไปแบ่งกันลอก

 

กูว่ามึงมีเรื่องอยากเล่ามินโฮล็อกคอเขาเข้าไปใกล้พร้อมมองอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ

 

ก็นะ ชานยอลยิ้มเจื่อน ถอนหายใจเบา ๆ ขณะมองรูปอาหารซึ่งถูกตกแต่งอย่างสวยงามบนหน้ากระดาษมันเงากูไปเจอคุณแบคฮยอนมาแล้ว ที่จริงก็เจอตั้งแต่วันงานโรงเรียน แต่กูไม่ได้เล่าให้มึงฟัง

 

แล้วก็อมขี้ฟันไว้ตั้งนานนะมึง เป็นไงบ้าง แก่งั่กเลยใช่ไหม? มินโฮยังคงไม่ละสายตาจากเขา ขณะส่งสมุดให้แฟนสาวทำการบ้านในส่วนของตนที่ดองไว้

 

เปล่า ยังหนุ่มอยู่เลย ตัวก็แค่นี้เอง ชานยอลยกมือขึ้นระดับปลายคางพลางหลุบสายตาลง เขาหลุดยิ้มออกมาเพียงแค่นึกถึงสีหน้าคุณแบคฮยอนตอนเงยขึ้นมองเขา

 

เขามีเมียยัง?

 

คำถามหยุดโลกเกิดขึ้นจนได้ นั่นสิ มันคือคำถามที่ชานยอลคาใจอยู่เหมือนกัน ว่าคุณแบคฮยอนมีครอบครัวแล้วหรือยัง แต่ถ้าถามไปทั้งที่เพิ่งเจอกันแค่สองหน ก็กลัวจะถูกอีกฝ่ายมองว่าละลาบละล้วง

 

ถ้ามีเมียแล้วจะเลี้ยงกูกับน้องไหวเหรอวะ เขาทำงานเป็นวิศวะโยธานะไม่ใช่เจ้าของบริษัทสินค้าส่งออกต่างประเทศชานยอลไม่แน่ใจว่าตอบไปตามที่คิด หรือเพราะอยากให้ผลลัพธ์ออกมาเป็นอย่างนั้นกันแน่ มินโฮยิ้มขำ พร้อมตบบ่าเขาปุ ๆ

 

นั่นก็เงินเดือนก็สูงอยู่นะมึง มีเมียแล้วก็เลี้ยงได้ เขาให้มึงเดือนละเท่าไหร่เอง

 

เท่าไหร่ห่าไรล่ะ มันเยอะมากเลยต่างหาก ชานยอลขมวดคิ้ว

 

อะไรวะ มึงทำเหมือนว่าไม่อยากให้เขามีเมียยังไงอย่างนั้นแหละ มินโฮเลิกคิ้ว กับท่าทีเพื่อนสนิทซึ่งแสดงออกมาอย่างที่เขาว่าจริง ๆ

 

เด็กหนุ่มพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ หลังจากถูกพูดจี้ใจดำทั้งที่หาเหตุผลให้ตัวเองไม่ได้ว่าเพราะอะไรเขาจึงรู้สึกอย่างนั้น ใช่ ชานยอลไม่อยากให้คุณแบคฮยอนมีครอบครัว ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะรู้สึกเหมือนผู้ชายคนนั้นเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัว และเข้ามาในชีวิตตั้งแต่เขายังเด็กหรือเปล่า

 

ความรู้สึกนี้อาจเป็นความน้อยใจ เหมือนตอนที่รู้ว่าแม่ให้ความสำคัญกับน้องมากกว่า เมื่อตอนเรายังวิ่งเตาะแตะอยู่

 

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง มันจะแปลกเหรอวะ

 

แปลกดิ มึงเป็นอะไรกับเขา? เหมือนโดนไอ้มินโฮตบหน้าเลย ชานยอลรู้สึกหน้าชาอยู่ไม่น้อย เขาชำเลืองมองเพื่อนสนิทที่ขมวดคิ้วส่งสายตามาอย่างเอือมระอา

 

กูเป็นเด็กที่เขาเลี้ยงดู

 

เออ แล้ว?

 

ทำไมวะ เหตุผลแค่นี้ไม่พอเหรอ?

 

พอ ถ้าคำพูดนี้เป็นของคนอื่น มินโฮยกขาทั้งสองข้างขึ้นไขว้บนโต๊ะ พลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหันมามองหน้าเพื่อนสนิทอีกครั้งแต่พอเป็นมึงก็แปลกทันที

 

...

 

คนที่ไม่มีท่าทีกับเรื่องความรู้สึก ขนาดมีสาวมาสารภาพรักมึงยังยิ้มให้แล้วบอกว่า ขอบคุณมากนะ แต่ฉันชอบที่จะเป็นเพื่อนกับเธอมากกว่า นั่นน่ะ แต่เสือกกล้ามีความคิดแบบนี้กับผู้ชายด้วยกันได้ยังไงวะ?

 

มึงพูดไรเนี่ย ที่กูรู้สึกอย่างนั้นไม่ได้หมายความว่า--

 

มึงชอบคุณแบคฮยอน?

 

ยังพูดไม่ทันจบก็ต้องกลืนคำพูดลงคอไปหมด สองเพื่อนซี้ตัวสูงจ้องตากันเหมือนอยากกดหัวอีกฝ่ายให้อ้าปากยกธงยอมแพ้ ท่ามกลางเสียงโหวกเหวกยามเช้าในห้องเรียน

 

มินโฮไม่ได้พูดเวอร์ไปกว่าความจริงเลย เมื่อเขาปฏิเสธเด็กผู้หญิงที่เข้ามาสารภาพรักไปอย่างนั้นประมาณสี่ครั้งเห็นจะได้ แต่การที่เขารู้สึกแบบนั้นกับคุณแบคฮยอน มันก็ยังไม่ชัดเจนถึงขนาดจะฟันธงได้สักหน่อย ชานยอลไม่เคยชอบผู้ชายมาก่อน ตอนโดนบังคับให้หอมแก้มไอ้นัมจุนเพราะเล่นเกมแพ้ก็แทบล้วงคออาเจียน

 

ไอ้ห่า กูล้อเล่น ทำหน้าจริงจังไปได้ มินโฮกุมท้องขำ เห็นสีหน้าเพื่อนสนิทซีดเป็นไก่ต้มแล้วก็ทนปั้นหน้าแกล้งต่อไปไม่ไหว

 

 

ปาร์คชานยอลคนจริงจัง

ทุกคนต่างรู้จักเจ้านี่ในมุมนี้มาตลอด

 

 

พอเลยมึง ชานยอลผลักหัวเพื่อนสนิทจนเซไปด้านข้าง แต่มินโฮยังหัวเราะไม่หยุด

 

มึงก็เลิกทำตัวเป็นตุ๊ดสักทีสิ

 

ตุ๊ดห่าไรล่ะ

 

อ๊าก!” มินโฮหดคอ ทันทีที่ถูกมือใหญ่ของเพื่อนสนิทบีบเข้าให้ก็เวลามึงพูดถึงคุณแบคฮยอน มันเหมือนคนกำลังมีความรักนี่หว่า

 

เลอะเทอะ กูพูดด้วยความเคารพทั้งนั้น

 

ถ้าไม่ใช่ก็ไม่เห็นต้องดิ้นเลยนี่คะ พี่ชานยอลขา อ๊ากกกกก!” ทุกสายตาหันมาทางโต๊ะกลางห้องเป็นตาเดียวกัน เพื่อน ๆ ต่างหัวเราะเมื่อตัวแสบประจำห้องได้ถูกเอาคืนบ้างเสียที คงไปเล่นไม่เข้าเรื่อง ปาร์คชานยอลถึงเป็นฝ่ายลงมืออย่างที่เห็นโอ๊ะ!”

 

สองหนุ่มที่กำลังงัดคอกันอยู่เงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นรองเท้านักเรียนหญิงกับเรียวขาเล็กหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ชานยอลค่อย ๆ เลื่อนระดับสายตาขึ้น ก่อนจะพบว่าเด็กสาวลูกครึ่งชาวจีนยืนกอดสมุดหลายเล่มไว้แนบอก ขณะมองมายังเขา

 

อรุณสวัสดิ์จื่อวีคนสวย

 

อรุณสวัสดิ์ มินโฮ เด็กสาวอมยิ้ม ก่อนจะมองเด็กหนุ่มตัวสูงอีกคนชานยอลด้วยนะ

 

อรุณสวัสดิ์

 

จื่อวีเพิ่งย้ายเข้ามาตอนมอปลายปีสองเทอมแรก แต่เธอก็ได้รับความสนใจจากคนรอบข้างเพราะเป็นคนน่ารักทั้งหน้าตาและนิสัย ไม่กระโตกกระตากเหมือนกลุ่มของจองอึนจีที่ชอบใส่กางเกงวอร์มซ้อนในกระโปรงอีกที ห้าวกระโดดตบหัวผู้ชายเป็นว่าเล่น

 

ฉันจะเอาการบ้านอังกฤษไปส่งน่ะ ทำเสร็จกันหรือยัง

 

แป๊บ ลอกอยู่ ๆ นัมจุนและคนอื่น ๆ เงยหน้าขึ้นเพียงเสี้ยววิ เพื่อรั้งให้เด็กสาวที่รับหน้าที่นี้รอพวกเขาอีกสักหน่อย

 

ไม่เป็นไร เธอวางไว้เลย เดี๋ยวฉันเอาไปส่งให้เอง ชานยอลลุกขึ้นรับกองสมุดมาจากอีกคน ซึ่งเด็กหนุ่มก็พอจะดูออกว่าจื่อวีดูไม่ค่อยเต็มใจโยนหน้าที่ให้เขานัก

 

แต่ว่า--”

 

ไม่เป็นไรน่า ไอ้ชานยอลมันทำการบ้านเสร็จแล้ว ไม่ลำบากหรอก พูดจบมินโฮก็มองทั้งคู่ที่เอาแต่มองหน้ากัน บรรยากาศดูกระอักกระอ่วนแต่ก็น่ารักไปอีกแบบ คนขี้อาย ไม่ค่อยพูด พออยู่ด้วยกันแล้วมันน่าชงจริง ๆแต่มึงคงยกคนเดียวไม่ไหวปะวะ สมุดตั้งกี่เล่ม

 

ชานยอลก้มลง เลิกคิ้วมองเพื่อนสนิทที่มองมาราวกับว่ากำลังคิดอะไรพิเรนทร์ ๆ อยู่ สาบานให้ตายว่าไอ้หอกนี่กำลังจะสร้างเรื่องให้เขาอีกแล้ว

 

มึงช่วยจื่อวีเอาไปส่งดิ

 

ไอ้มินโฮ

 

อะไรวะ แค่ยกการบ้านไปส่งเอง เจ้าของชื่อลุกขึ้น ยกมือป้องปากกระซิบเพื่อนสนิทอย่างคนมีแผนโอกาสพิสูจน์ตัวเองมาถึงแล้วเพื่อน มึงจะได้รู้ใจตัวเองสักทีว่าชอบผู้ชายจริงเปล่า?

 

คำกระซิบของเพื่อนสนิทสร้างความสงสัยให้จื่อวีที่ยืนรออยู่ ชานยอลพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ สบตากับอีกฝ่ายขณะใช้ความคิดกับสิ่งที่มินโฮล้างสมองเขาไปเมื่อครู่

 

สิ่งแวดล้อมและคนรอบข้างทำให้เด็กหนุ่มเลือกมองในสิ่งที่อยากมอง รับรู้ในสิ่งที่อยากรู้ และคิดในสิ่งที่อยากให้เป็น เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่อยากตั้งคำถามให้ตัวเองว่ากำลังรู้สึกอย่างไรกับผู้มีพระคุณ มันมากเกินกว่าความเคารพอย่างที่เพื่อนมองออก หรือที่เบื้องลึกของจิตใจมันรู้สึกแต่เขาไม่อยากยอมรับกันแน่

 

ชานยอลพยักหน้า ลุกขึ้นยืนพร้อมผายมือออกให้จื่อวีนั่งลงบนเก้าอี้แทน ซึ่งภาพที่เห็นทำให้มินโฮถึงกับเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง และเด็กสาวก็เช่นกัน เธอเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

 

นั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวพวกมันก็ลอกเสร็จแล้ว เราจะได้ยกไปส่งพร้อมกัน

 

อ้อ... จ้ะ เธอหลบสายตา ยิ้มบาง ๆ พลางหยัดตัวลงนั่ง

 

สวีทแต่เช้าเลยโว้ยยยยยยยย

 

คู่รักคู่ใหม่เหรออออออออออออ

 

เด็กสาวไม่ได้เงยหน้าขึ้น ขณะที่พวกบ้านั่นส่งเสียงแซวให้พวกเราต้องอับอาย ชานยอลแค่ยืนนิ่ง กดดันเพื่อนในกลุ่มเร่งมือปั่นการบ้าน แต่เขาก็รับรู้ได้ว่าตอนนี้แก้มของจื่อวีกำลังแดงแค่ไหน

 

 

.

.

 

 

ชานยอลทำการบ้านให้เพื่อนลอกแบบนี้ประจำเลยเหรอ

 

เปล่าหรอก ฉันแค่ทำการบ้าน ส่วนไอ้พวกนั้นมันมาลอกเอง

 

ทั้งคู่หลุดยิ้มออกมา ขณะอุ้มกองสมุดการบ้านไปส่งที่ห้องพักครู ซึ่งแน่นอนว่าจื่อวีถือไม่ถึงสิบเล่ม และส่วนที่เหลือชานยอลยกมันเองทั้งหมด

 

เธอได้กลับบ้านเกิดบ้างหรือเปล่า?เด็กหนุ่มเป็นคนเริ่มบทสนทนาอีกครั้ง ชานยอลรู้ว่าตอนนี้กำลังพยายาม ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่เขาถนัดนัก แต่คำพูดของผู้มีพระคุณที่บอกกับเขาในวันแรกที่เจอกัน และคำพูดของไอ้บ้ามินโฮนั้น... ทุกอย่างยังฝังอยู่ในหัว

 

 

โอกาสพิสูจน์ตัวเองมาถึงแล้วเพื่อน มึงจะได้รู้ใจตัวเองสักทีว่าชอบผู้ชายจริงเปล่า?

วัยมัธยมยังมีเรื่องน่าทำอีกเยอะ อย่าพลาดมันไปเพราะพอใจกับสิ่งที่มีอยู่แล้วสิ

 

 

บางทีปาร์คชานยอลอาจจะปิดกั้นตัวเองเกินไป เพราะพอใจในสิ่งที่มีอยู่อย่างที่คุณแบคฮยอนพูดจริง ๆ ก็ได้

 

จากที่เรียนห้องเดียวกันมาปีครึ่ง แทบนับได้เลยว่าเขาและเธอคุยกันไปกี่ประโยค จื่อวีเป็นคนไม่ค่อยพูด และเขาก็เช่นกัน ทั้งคู่แค่ยิ้มให้กันตอนเดินผ่าน ทักทายคำว่าอรุณสวัสดิ์ และกลับดี ๆ นะ เมื่อบังเอิญเดินสวนทางกัน

 

แต่ตอนนี้เรากำลังเดินไปด้วยกัน พูดคุยเรื่องบ้านเกิดของจื่อวีที่อยู่ในแผ่นดินใหญ่ และเรื่องเครื่องดนตรีที่อีกฝ่ายถนัด ชานยอลชอบเล่นกลอง ส่วนจื่อวีชอบเล่นไวโอลิน มีบางครั้งที่บังเอิญแขนชนกัน และเขารู้สึกได้ว่าความประหม่าที่เกิดขึ้น มันต่างจากตอนเวลาอยู่กับคุณแบคฮยอนอย่างสิ้นเชิง

 

 

เพราะกับจื่อวี เขาประหม่า แต่ไม่รู้สึกใจเต้นแรง

 

 

ชานยอลจ๊ะ

 

เจ้าของชื่อหยุดฝีเท้า หันไปตามเสียงเรียกพร้อมมองดวงหน้าขาวที่กำลังขึ้นสีระเรื่อ บนระเบียงทางเดินยาว ซึ่งอีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงห้องเรียนแล้วหลังจากนำการบ้านส่งในห้องพักครูเรียบร้อย

 

บ่ายวันอาทิตย์นี้ฉันกับเพื่อนจะไปเล่นดนตรีที่บ้านพักคนชรา... เอ่อ ถ้าชานยอลว่าง แล้วอยากไปทำกิจกรรมกับคุณตาคุณยายที่นั่น...

 

ไม่ใช่แค่ชานยอลคนเดียวที่ไม่ถนัดการเข้าหาเพศตรงข้าม จื่อวีก็คงเช่นกัน เมื่อตอนนี้เธอกำลังบีบมือตัวเองแน่น ราวกับว่ากำลังรวบรวมความกล้าที่มีอยู่

 

ไป... ด้วยกันไหม

 

เด็กหนุ่มไม่ได้ตอบในทันที ซึ่งจื่อวีก็ไม่ได้คาดหวังว่าอีกฝ่ายจะตอบตกลงตั้งแต่แรกแล้ว เธอพอจะมองออกว่าชานยอลเป็นคนอย่างไร ตั้งแต่เริ่มให้ความสนใจผู้ชายคนนี้ตอนปลายเทอมที่แล้ว โลกของจื่อวีก็ปั่นป่วนไปหมด

 

ชานยอลเป็นคนสุภาพ ไม่โผงผาง ไม่กะล่อน ทุกอย่างคือสิ่งที่ดึงดูดผู้หญิงอย่างเธอเอาไว้

 

ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้คุยกัน และไม่รู้เลยว่าจะมีโอกาสดี ๆ แบบนี้อีกหรือเปล่า เพราะฉะนั้น เธอจึงไม่อยากให้ทุกอย่างจบลงแค่เรากลับไปเป็นแค่เพื่อนร่วมห้องกันเหมือนที่ผ่านมา

 

บ้านพักคนชราเหรอ เยี่ยมเลย เด็กหนุ่มยิ้ม เธอรู้ว่าเขากำลังฝืนและนั่นคือรอยยิ้มของการปฏิเสธ ซึ่งจะตามมาด้วยความผิดหวังเป็นคำสุภาพ แต่ฉันไม่แน่ใจว่าวันนั้นจะว่างหรือเปล่า... ขอโทษด้วยนะ

 

ไม่เป็นไรเลย ฉันแค่ชวนเฉย ๆ น่ะ ชานยอลไม่ต้องคิดมากนะ จื่อวียิ้มเจื่อน ทัดผมกับใบหูพลางหลุบสายตาลง ชานยอลรู้ว่าเธอกำลังเสียหน้า ฉะนั้นเขาควรทำอะไรสักอย่าง

 

ไว้ใกล้ถึงวัน ฉันจะบอกเธออีกทีได้ไหม?

 

จ้ะ เธอพยักหน้าพร้อมส่งยิ้มให้อีกฝ่ายสบายใจ พอชานยอลหันไป รอยยิ้มที่ฝืนไปเกือบนาทีก็ค่อย ๆ หุบลง

 

ไม่น่าพูดออกไปเลย...

ทั้งที่เพิ่งมีโอกาสได้คุยกันอย่างจริงจังครั้งแรกแท้ ๆ

ชานยอลต้องคิดว่าเธอกำลังให้ท่าแน่ ๆ

 

อ่าใช่ เด็กหนุ่มหมุนตัวกลับ ทำเอาคนที่จมอยู่กับความคิดยืดหลังตรงพร้อมเลิกคิ้วมอง

 

วะ-- ว่าไงจ๊ะ

 

ลืมไปเลยว่าไม่มีทั้งไลน์ทั้งเบอร์ของเธอ ขอโทษนะ ฉันมันซื่อบื้อจริง ๆ ชานยอลหัวเราะกับความทึ่มของตนเอง เขายื่นสมาร์ทโฟนให้จื่อวีแอดไอดีของเธอลงไป โดยไม่รู้เลยว่าหัวใจของเด็กสาวกำลังเต้นแรงมากแค่ไหน

 

ถ้าเป็นไปได้... ก็อยากให้ไปนะ

 

ทั้งคู่สบตากัน แต่ก็แค่ครู่เดียวเท่านั้นชานยอลก็พยักหน้า เขาหมุนตัวกลับ ก้าวขาไปยังประตูห้องเรียน ในขณะที่ในหัวมีแต่เรื่องของใครอีกคนวิ่งวนเวียนอยู่เต็มไปหมด ทั้ง ๆ ที่เขาคุยกับจื่อวี

 

ที่ไม่รับปาก... ก็เพราะคาดหวังว่าวันนั้นคุณแบคฮยอนอาจจะบอกให้เขาไปหาที่คอนโด

 

มันเป็นความหวังที่พยายามย้ำบอกตนเองว่า ปาร์คชานยอลเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง ที่อยากใช้เวลาอยู่กับผู้มีพระคุณ... คนที่เป็นคนในครอบครัวมากกว่าจะคิดไปในทางอื่นได้

 

 

.

.

 

 

อรุณสวัสดิ์ มาถูกด้วยแฮะ

 

ที่จริงตอนนี้เที่ยงครึ่งแล้วล่ะครับ

 

เด็กหนุ่มยิ้มเจื่อน มองเจ้าของใบหน้าง่วง ๆ ที่ดูก็รู้ว่าเพิ่งลุกจากเตียงมาเปิดประตูให้เขา คุณแบคฮยอนยิ้มทั้งที่ยังไม่ลืมตา ใช่... คนตัวเล็กไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าวันนี้เด็กอายุสิบเก้าอย่างเขาเซ็ทผมมาด้วย

 

ตามสบายเลยนะ ครัวอยู่ทางนั้น ถัดไปเป็นห้องน้ำ แบคฮยอนหลับตา ทิ้งตัวลงนอนคว่ำกับโซฟาพลางชี้ไปยังประตูสีกรมท่าอย่างแม่นยำส่วนตรงนั้น ห้องนอน

 

อ๋อ... ครับ ชานยอลกลอกตา ไม่รู้ว่าตกใจอะไรกะอีแค่คุณแบคฮยอนชี้ห้องนอนให้ดู นั่นคือการแนะนำสถานที่เท่านั้นแหละ แล้วมันเกิดบ้าอะไรขึ้นกับความคิดในหัวของเขากันล่ะ ให้ตายสิ

 

เร็ว ๆ นะชานยอล ฉันหิวแล้ว

 

เด็กหนุ่มหลุดยิ้ม พร้อมพยักหน้าแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ลืมตาขึ้นมามองเขาด้วยซ้ำ เด็กตัวสูงเดินเข้าไปในครัว กวาดสายตาไปรอบ ๆ เพื่อให้รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน ก่อนจะคว้าเอาผ้ากันเปื้อนสีเข้มที่ห้อยอยู่ด้านข้างมาสวม

 

ถึงคุณแบคฮยอนจะดูเหมือนคนไม่ชอบทำอาหาร แต่จากเนื้อผ้ากันเปื้อนที่บ่งบอกว่าไม่ได้ใส่แค่ครั้งสองครั้ง ก็ทำให้เด็กหนุ่มจินตนาการไปว่ามันต้องมีสักวันหยุดที่ผู้ชายคนนี้ลุกขึ้นมาทำอาหารกินเองบ้าง

 

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ตั้งใจทำอาหารถึงขนาดนี้ เขาใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงในการทำกับข้าวสามอย่างตามสูตรที่จำใส่สมอง แน่นอนว่าไม่มีการจดใส่โพยเด็ดขาด ถ้าคุณแบคฮยอนเห็น เด็กที่คุยอวดว่าทำอาหารเป็นมีโพย ปาร์คชานยอลก็คงดูกระจอกไปในพริบตา

 

เด็กหนุ่มจัดโต๊ะอย่างสวยงาม ถ้าพวกไอ้มินโฮมาเห็น คงโดนแซวยันชาติหน้าแน่ ๆ กับการที่ทุกอย่างมันดูดีจนไม่อยากเชื่อว่าปาร์คชานยอลตั้งใจทำให้ผู้มีพระคุณ

 

หันไปทางคนที่ยังหลับอยู่ ตอนนี้คงปลุกได้โดยไม่ต้องกลัวโดนดุแล้ว ขายาวก้าวไปหยุดอยู่ข้างโซฟา ก่อนจะนั่งลงยอง ๆ คุณแบคฮยอนครับ

 

...

 

คุณ...

 

แพรขนตาของอีกฝ่ายไม่ได้ยาวเหมือนผู้หญิง แต่ก็เข้ากับใบหน้าขาวยามหลับจนไม่อยากละสายตาไปไหน ชานยอลเหมือนเป็นคนใบ้ ที่ตอนนี้เขาเอาแต่นั่งจ้องหน้าอีกฝ่ายที่ยังหลับลึกแม้ว่าจะมีเด็กอย่างเขาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของตน

 

 

อายุสามสิบสี่จริง ๆ เหรอ?

 

 

คุณแบคฮยอนดูเหมือนคนอายุยี่สิบกลาง ๆ มากกว่าคนจะเข้าใกล้เลขสี่ ถ้าบอกว่าเป็นเพราะตัวเล็กก็อาจจะมีส่วน แต่ยังไงก็ยังหน้าเด็กอยู่ดี

 

เมื่อคืนอยู่ทำงานจนดึกเลยสินะ เห็นอย่างนี้แล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้จริง ๆ คุณแบคฮยอนคงเหนื่อย ไหนจะมีเขากับน้องสาวเป็นภาระอีก

 

เด็กหนุ่มไม่รู้ตัวว่ากำลังยื่นนิ้วชี้ออกไปใกล้แก้มขาวเข้าไปทุกที สายตาของเขายังไม่ละออกห่างเปลือกตาที่ปิดสนิท ก่อนจะสะดุ้งจนแทบหงายหลังทันทีที่นิ้วชี้ถูกคว้าเอาไว้ด้วยมือเดียว

 

คนตัวเล็กลืมตาขึ้น ในขณะที่ปาร์คชานยอลได้แข็งทื่อเป็นก้อนหินไปแล้ว เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายเอื้อก เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไอ้นิ้วนรกนั่นมันยื่นออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่!

 

เด็กตัวสูงหัวใจเต้นตึกตัก เมื่อตอนนี้เขากำลังสบตากับอีกคนซึ่งใบหน้าอยู่ไม่ห่างกันมากนัก คำต่อว่ากลายเป็นบอลลูนสีขาว มันวิ่งวนอยู่ในหัวเขาเต็มไปหมดเมื่อความเงียบเกิดขึ้น

 

อายุก็แค่นี้ แต่ข้อนิ้วใหญ่ชะมัด

 

...

 

ถ้าจำไม่ผิด ผู้ชายจะหยุดสูงตอนอายุยี่สิบหรือเปล่านะ? เสียงงัวเงียทำให้คนอายุมากกว่าน่าเอ็นดูขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ชานยอลอยากเขกหัวตัวเองสักสิบครั้ง ให้สมกับความคิดบ้า ๆ ที่เกิดขึ้นในวินาทีนี้

 

บางคนก็... สิบแปดมั้งครับ

 

นั่นแหละฉันเลย คนตัวเล็กยิ้มขำ ก่อนจะจ้องใบหน้าหล่อของเด็กหนุ่มที่กำลังมองมาอย่างประหม่าไม่ต่างจากวันแรก

 

ความเงียบกลับมาทักทายปาร์คชานยอลอีกครั้ง แถมยังกอดคอความกระอักกระอ่วนมาเป็นเพื่อนอีกด้วย เด็กหนุ่มไม่กล้าชักมือกลับ เขาไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะกลัวหรือกำลังรู้สึกดีอยู่กันแน่?

 

แต่แล้วคุณแบคฮยอนก็ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเขาทำงานหนักอีกครั้ง เมื่ออยู่ ๆ มือที่เคยจับนิ้วชี้เขาไว้เริ่มคลายออก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นทาบฝ่ามือกันและกันในที่สุด...

 

เธอต้องเป็นลูกยักษ์แน่ ๆ สายตาของอีกฝ่ายตอนมองมือของเรานั้นเต็มไปด้วยความเอ็นดู หากว่าเขาไม่เข้าข้างตัวเองจนเกินไป

 

ชานยอลกำลังจะตายอยู่แล้ว เขารู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตเข้าอย่างจัง แต่เด็กหนุ่มก็รักที่จะรู้สึกแบบนี้จนไม่อยากชักมือกลับ ไม่เลยสักนิดเดียว

 

เขาพยายามทำหน้าให้เป็นปกติที่สุด แต่มันก็ช่วยอะไรได้ไม่มากนัก สักวันหนึ่งปาร์คชานยอลจะชินกับความประหม่าบ้า ๆ นี้ได้ใช่ไหม สักวันเขาจะยิ้มและหัวเราะได้โดยไม่รู้สึกอะไร...

 

 

ได้จริง ๆ เหรอ?

 

 

อา หอมชะมัด

 

...

 

แปรงฟันก่อนนะ เดี๋ยวจะฟาดให้เรียบเลย

 

เสียงคนตัวเล็กไกลออกไปแล้ว และแค่ครู่เดียวเสียงน้ำจากก๊อกก็ดังขึ้น ชานยอลทิ้งตัวนั่งลงไปกับพื้นพรมสีกรมท่าอย่างคนหมดแรง ทาบมือกับหน้าผากตนเองพร้อมมืออีกข้างที่วางอยู่ตรงหน้าอกข้างซ้าย

 

 

คุณแบคฮยอนทำอย่างนั้นได้ยังไง?

ไม่สิ... คุณแบคฮยอนทำอย่างนั้นกับเขาโดยไม่รู้สึกประหม่าเลยได้ยังไงกัน?

 

 

ชานยอลกำลังฟุ้งซ่าน เขาต้องเรียกสติกลับมาให้ได้ก่อนที่อีกฝ่ายจะล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ แต่ทำไมมันถึงยากอย่างนี้นะ หัวใจนี่ก็เต้นแรงไม่หยุดเลย

 

 

.

.

 

 

อร่อย

 

...ชอบไหมครับ

 

ชอบจนอยากกินแบบนี้ทุกวันเลยล่ะ

 

ใจคอจะไม่ปรานีกันเลยใช่ไหม คุณแบคฮยอนเล่นฮุคหมัดตรงพร้อมรอยยิ้มมาอย่างนั้นได้ยังไงกัน ชานยอลคนหน้าโง่แค่ถือตะเกียบค้างไว้ เขาเอาแต่มองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย โดยไม่แสดงสีหน้าเหยเกให้รู้ว่ากับข้าววันนี้มันห่วยแตกจนอยากเททิ้ง

 

ผมทำได้นะ เอ่อ ผมหมายความว่าถ้าคุณอยากกินเมื่อไหร่ก็โทรเรียกใช้ผมได้เลยแบคฮยอนยิ้มขำ คีบหมูชุบแป้งทอดชิ้นสุดท้ายเข้าปากแล้วเอาตะเกียบชี้หน้าเด็กหนุ่มที่พูดจาไม่น่ารักอีกแล้ว

 

ที่ฉันบอกให้เธอมาทำกับข้าวให้กินนี่คิดว่าใช้เหรอ?

 

เอ่อ... เปล่านะครับ... คือ...

 

ตีมือหักเลยดีไหม ตบปากตัวเองสามทีเลย คนอายุมากกว่าเลิกคิ้วมองหาเรื่อง ซึ่งชานยอลก็ทำตามอย่างว่าง่าย เห็นอย่างนั้นก็นึกขำอยู่ในใจ แต่ก็กลั้นยิ้มเอาไว้แล้วมองคาดโทษ

 

ผมไม่ได้คิดอย่างนั้นครับ... เห็นไหมว่าผมชอบพูดอะไรโง่ ๆ

 

ตบอีกสามครั้ง

 

...

 

สายตาเด็กตัวสูงหงอยเหมือนกำลังจะบอกเขาว่ารู้สึกผิดแล้ว ชานยอลตบปากตัวเองสามครั้งพร้อมโค้งศีรษะปิดท้ายเป็นการขอโทษ

 

ที่ฉันบอกให้เธอมา ก็เพราะว่าอยากให้มา เด็กหนุ่มกำลังโดนดุ เขาจึงทำได้แค่นั่งหลังตรง พยักหน้ายอมรับความโง่ของตนเองเท่านั้นเพราะถ้าหิวจริง ๆ สู้ขับรถไปรับเธอออกไปกินด้วยกันไม่ดีกว่าเหรอ

 

ดีครับ...

 

เพราะงั้นเลิกคิดได้แล้ว เดี๋ยวบอกให้มาทำทุกวันอย่างที่พูดจริง ๆ ซะเลย แบคฮยอนหลุดยิ้มออกมา เมื่อเห็นว่าอีกคนก้มหน้าลูบศีรษะป้อย ๆ หลังจากถูกเขาเคาะด้วยตะเกียบไปเบา ๆ

 

ถ้าผมมาจริง ๆ คุณอย่าบ่นนะ

 

เว้นแต่ว่ากับข้าวมื้อนั้นไม่อร่อย

 

เรื่องนั้นบ่นจนผมหูชาได้เลยครับ ชานยอลรีบตอบ ถ้าเป็นเรื่องกับข้าวเขายอมให้ว่าเท่าไหร่ก็ได้เลย

 

 

แต่เดี๋ยวนะ...

 

 

หมายความว่า...

 

 

คุณแบคฮยอนกำลังยิ้ม

 

 

ผมมาหาคุณ... วันไหนก็ได้เหรอครับ? ไม่ถึงสามวินาทีเลยด้วยซ้ำ ชานยอลก็ยิ้มออกมาอย่างขลาดอายหลังจากเห็นว่าคุณแบคฮยอนพยักหน้าเป็นคำตอบ

 

แต่ต้องนัดก่อนนะ เพราะถ้าฉันออกไซต์งานก็อาจจะกลับดึก เดี๋ยวกับข้าวของเธอจะรอเก้อ

 

ครับ ชานยอลกำลังมีความสุข สุขมากจนไม่สามารถกลั้นยิ้มเอาไว้ได้ถ้าอยากกินอะไรเป็นพิเศษก็บอกผมนะ

 

ตกลงครับเชฟ แบคฮยอนโค้งศีรษะเล็กน้อย เรียกรอยยิ้มจากเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามได้เป็นอย่างดี

 

 

.

.

 

 

ทีวีคือสิ่งเดียวที่ทำลายความเงียบในโถงกว้าง เวลาบ่ายสองครึ่ง ชานยอลกำลังนั่งรอคุณแบคฮยอนอาบน้ำ ผ่านไปประมาณสิบห้านาทีอีกฝ่ายก็ออกมาในชุดเตรียมพร้อมเหมือนคนกำลังจะออกไปข้างนอก

 

ครับแม่

 

...

 

ผมอาบน้ำแล้ว กำลังจะออกไปเดี๋ยวนี้เลย

 

เด็กตัวสูงไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง แต่ก็แกล้งทำเป็นหูหนวกไม่ได้ คุณแบคฮยอนเอาสมาร์ทโฟนแนบหูกับไหล่ เดินคุยโทรศัพท์ไป ใส่นาฬิกาข้อมือไป ก่อนจะหมุนตัวหันกลับมามองเขา

 

ผมจะพาชานยอลไปด้วย

 

 

เดี๋ยวนะ...?

 

 

ครับ เขาอยู่กับผม เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หลุบสายตาลงมองคนตัวเล็กตรงหน้า ในชุดเชิ้ตลายทาง ข้างในเป็นเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ ก่อนที่เจ้าตัวจะเปิดสปีกเกอร์โฟน พูดสิ

 

อะ... สวัสดีครับ เสียงทุ้มของเด็กหนุ่มกรอกเข้าไปในสาย มันเบามาก แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะไปเอาความมั่นใจจากไหนกล่าวทักทายคนในสาย ชานยอลยังคงงุนงงกับชื่อตัวเองที่เข้าไปอยู่ในบทสนทนาของคุณแบคฮยอน

 

( สวัสดีจ้ะ ชานยอลใช่ไหม? )

 

ครับ... ผมเอง เด็กหนุ่มทำตัวไม่ถูก ในขณะที่อีกฝ่ายเอาแต่ยิ้มขณะยืนถือโทรศัพท์ไว้ใกล้ริมฝีปากของเขา

 

( เป็นยังไงบ้างลูก สบายดีนะ? )

 

ครับ ผมสบายดี...

 

ไว้ค่อยถามตอนเราไปถึงแล้วกันครับแม่ แล้วเจอกันนะ

 

( โอเคจ้ะ ขับรถดี ๆ นะลูก )

 

ครับคนตัวเล็กวางสายไปแล้ว ตอนนี้คงถึงเวลาที่ชานยอลจะได้แสดงความสงสัยผ่านทางสีหน้าสักที

 

แม่คุณรู้จักผมด้วยเหรอครับ? เด็กหนุ่มมองตามแผ่นหลังคนอายุมากกว่าที่กำลังเดินไปคว้ากุญแจรถและกระเป๋าเงินที่วางอยู่บนโต๊ะ

 

ฉันกับแม่สนิทกันมาก เราคุยกันแทบจะทุกเรื่องเลย คุณแบคฮยอนหันมายิ้มอย่าคิดมาก พ่อกับแม่ฉันเป็นคนดี

 

...

 

มันเกินกว่าที่คิดไปนิด ตอนนี้ชานยอลได้รู้อีกอย่างว่าโลกใบเล็กของเขามันเริ่มกว้างขึ้น เมื่อหันไปเห็นคนอื่นที่ไม่ได้มีแค่คุณแบคฮยอน

 

ท่านไม่ได้คิดว่าผมเป็นภาระให้คุณ... ใช่ไหมครับ?

 

ถ้าคิดอย่างนั้น ฉันก็คงไม่ได้เลี้ยงดูเธอกับซูยองมาจนถึงทุกวันนี้หรอก วางใจเถอะ ท่านจะรักเธอเหมือนที่ฉันรัก

 

จู่ ๆ หัวใจก็เต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมาเสียอย่างนั้น ชานยอลไม่สามารถพ่นความกลัวออกไปได้อีก เมื่ออีกฝ่ายจงใจหยุดความกังวลเหล่านั้นเอาไว้ด้วยประโยคเมื่อครู่

 

ตอนนี้เด็กชายชานยอลมีสองทางเลือก หนึ่ง คือให้ฉันไปส่งที่บ้าน หรือ--” เจ้าของชื่อมองเรียวนิ้วทั้งสองที่ชูขึ้นระดับปลายคางตนเอง ไปบ้านพ่อกับแม่ฉันที่ซูวอน

 

...

 

มีเวลาสิบวินาที ตอนนี้เหลืออีกแค่ห้าวิ ติ๊กต่อก ติ๊ก--

 

ผมจะไปกับคุณครับ!”

 

เรื่องอะไรจะปฏิเสธ ต่อให้จะประหม่ากับการไปเจอคุณพ่อกับคุณแม่ของคุณแบคฮยอนก็ตามที แต่ในเมื่ออีกฝ่ายพูดอย่างนี้ เขาก็จะเชื่อว่าทุกอย่างจะเป็นไปได้ด้วยดี

 

 

ชานยอลเชื่อ... ขอแค่คำพูดนั้นออกมาจากปากคุณแบคฮยอน

 

 

 

 

TBC

 

 
 

ไขคดีบ้านสามหลังเนาะ โอ้ย อ่านเมนท์แล้วขำแรงมาก คือพากันคิดไกลไปไหนนนนนนนนนนน คือตอนเขียนเราไม่ได้คิดไรเลยเว้ยคุณ 5555555555555555

แบบ บ้านพ่อแม่ก็บ้านหลังแรก คอนโดก็บ้านหลังที่สอง และที่บอกว่าบ้านชานยอลเป็นหลังที่สามก็เพราะว่าชานยอลเพิ่งให้กุญแจบ้านตัวเองกับแบคฮยอน ตอนนั้นแบคฮยอนเลยรู้สึกแบบ รู้สึกดีอะ ที่น้องมันเปิดใจรับเราเป็นส่วนนึงในครอบครัวนะไรงี้

 

5555555555 บางคนบอก ก็ออนนี่เน้นตัวหนานี่คะ หนูเลยคิดเยอะ!!!

เออ อันนี้ยอมรับผิดก็ได้ เพราะทำจริง แต่ทำแบบนี้ทุกเรื่อง ทุกตอนเลย ตัวหนาท้ายตอนตลอดดดด 55555555555555555555555555

 

ตอนหน้าไปเจอพ่อแม่เค้าน้า อิอิ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 159 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,909 ความคิดเห็น

  1. #3895 ???? (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 03:48

    ชานยอลรู้ใจตัวเองเร็วๆนะ ไหนๆก็โสดแล้วพ่อแม่เค้าก็จะพาไปเจอ จีบเลยนุเตง มัมหมีเป็นกำลังใจให้ ;—;

    #3,895
    0
  2. #3881 sunshinyi19 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 16:28
    เอ็นดู~
    #3,881
    0
  3. #3850 KrisWu เฮียอู๋สุดหล่อ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 22:16
    ชานยอล... ขนาดนี้คือแกนักแบคฮยอนเต็มๆแล้วล่ะ

    I knew I love you befor I meet

    you~
    #3,850
    0
  4. #3830 RaineyRainn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 16:56
    เรื่องบ้านหลังที่3 ตอนแรกเราคิดแบบไรท์แหละค่ะ บ้านหลังแรกคือบ้านพ่อแม่ หลังสองคือคอนโด หลังสามคือบ้านชานยอล แต่พออ่านเมนท์ก็ลังเลหรือมันจะมีอะไรมากกว่านั้น5555


    สรุป ชานยอลตกหลุมรักคุณแบคฮยอนเข้าเต็มเปาแล้วค่ะ5555
    #3,830
    0
  5. #3810 ไคมาอิรุ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 10:26
    อ่านแล้วใจฟูมากเลยยย
    #3,810
    0
  6. #3781 RayNyu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 01:29
    เนิบนาบแบบอบอุ่นจริงๆค่ะ
    #3,781
    0
  7. #3748 asnmaok (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 09:21
    ดีต่อใจ เขียนดีมากเป็นธรรมชาติอ่านแล้วไม่สดุดเลย
    #3,748
    0
  8. #3728 fanajaks (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 12:48
    เห้อ ก็นึกว่าคุณแบคฮยอนจะมีครอบครัวแล้ว ชอบความทำอาหารให้กินจริงๆ มันน่ารักมากกกก
    #3,728
    0
  9. #3705 p H x 0 q (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 20:43
    โว้วววบ้านสามหลัง!!!! นี่ก็แบบนึกว่ามีครอบครัวนู่นนี่เคยเลี้ยงดูใครมา โว้วง55555555555
    #3,705
    0
  10. #3699 jimin's (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 14:02
    โง้ย หนูนึกว่าคุณแบคฮยอนจะมีครอบครัวไปแล้ว แง้มหัวใจเต้นแรงไปหมดอะะ
    #3,699
    0
  11. #3659 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 23:21
    ตกใจ นึกว่าแบคซุกเด็กไว้เปย์ในสต็อคไว้อีก.. 55555
    แต่ดีงามมากอ่ะ ถึงขั้นพ่อแม่แบครู้ว่าแบคเปย์เด็กแต่ไม่ว่า แถมยังเอ็นดูชานยอลแบบนี้ด้วยแล้ว ดีจัง.. แต่ที่น่าเป็นห่วงคือ.. แบคมีเมียรึยังคะ. หรือมีผัวมาก่อน?
    #3,659
    0
  12. #3641 JP_Spectrum (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 20:35
    ฮือคาแรคเตอร์แบคมีเสน่ห์มากกกกชอบบบบบ
    #3,641
    0
  13. #3621 XMCB_BB (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 13:13
    ชานชอบแบคเข้าให้แล้วจริงๆ เผื่อใจไว้บ้างก็ดีนะหนู คนแบบแบคนี่ส่วนมากไม่โสดอะ
    #3,621
    0
  14. #3599 geejajaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 18:27
    กรี๊ดดด พ่อหนุ่มชานยอลนี่ยังไงหนอ แบบนี้ยังไม่เรียกว่าชัดเจนเหรอ จื่อวี่ กับ แบคฮยอน ดูใจชานยอลก็ชัดเจนไปแล้วนะ เอาเถอะ ลุ้นๆ
    #3,599
    0
  15. #3595 CassXotic (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 00:58
    อ้าว นี่ก็ตกใจบ้านหลังที่ 3 นะ แบบ เอ๊ย แบคแอบเลี้ยงต้อยป่าววะ ????????????????
    #3,595
    0
  16. #3585 xxmaarnficxx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 01:34
    'ท่านจะรักเธอเหมือนที่ฉันรัก' โอ้โฮฮฮ
    #3,585
    0
  17. #3563 mamodictator (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 03:53
    ไปเจอะ่อแม่เลยอ่ะ โมเม้นพี่ชานคงฟินแบบบรรยากาศครอบครัวๆอ่ะเน๊าะ ดีงามอะไรขนาดนี้~ พี่มลินไม่ผิดหรอกค่ะ นี่คงผิดเองที่คำนวณคำว่าบ้านหลังที่สามไปไกลมาก 5555555555
    #3,563
    0
  18. #3400 Freedom_×× (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 17:45
    ชยอลนางเหมือนเป็นคนหล่อเลือกได้ 55555 เป็นการพูดบอกไม่คบกับหญิงแบบสุขภาพดี (?) ชอบค่าาาาา
    #3,400
    0
  19. #3395 whatupnan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 19:25
    ยอลชอบก็บอกว่าชอบสิ
    โอ้ยยยย ทำไหมเขินง่าสาสส
    อิยอลแกอย่าทำมีพิรุทสิ ใจหายด้วยเลย
    คุณแม่พ่อต่องน่ารักเหมือนๆแบคแน่เลยยย
    #3,395
    0
  20. #3294 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 00:08
    ขำ นึกว่ามีเมียแล้ว5555555
    #3,294
    0
  21. #3290 พี่เสือชานยอล (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 20:18
    นี่ก็เข้าใจว่าแบคซุกเด็ก5555555
    #3,290
    0
  22. #3281 jellyj (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 23:25
    อ้าวแต่เราก็เข้าใจถูกนะว่าบ้านหลังที่สามคือแบบนั้น ไม่ใช่แบบ ซุกเด็ก 5555555
    #3,281
    0
  23. #3131 harleyshn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 22:05
    ตอนแรกก็คิดงั้นนึกว่าแบคเลี้ยงเด็กเยอะฮา5555555
    #3,131
    0
  24. #3129 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 21:15
    นึกว่าแบคมีพันธะแล้วซะอีกกก555
    #3,129
    0
  25. #3012 EATWELL (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 19:13
    ขำ5555555ตอนแรกก็งงว่าบ้านสามหลังมีบ้านใครบ้าง
    #3,012
    0