DON'T GROW UP, IT'S A TRAP #ฟิคเปย์เด็ก | CHANBAEK

ตอนที่ 11 : CHAPTER 10 :: Rain

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,845
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 177 ครั้ง
    26 ม.ค. 59

(c) Chess theme

 

 

 

CHAPTER 10

 RAIN

 



 

หลังจากผ่านไปร่วมเดือน แผลของชานยอลก็ดีขึ้นตามลำดับจนหายดี และแบคฮยอนก็ได้ซื้อสมาร์ทโฟนเครื่องใหม่ให้เพราะเครื่องเก่าพังไปพร้อม ๆ กับอุบัติเหตุเมื่อคราวนั้น ชานยอลลำบากใจที่จะรับไว้ แต่สุดท้ายก็ต้องตามใจคนอายุมากกว่าอยู่ดี

 

อดที่จะยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นเจ้าเด็กยักษ์ยืนบ่นอุบอิบอย่างเสียดาย กับเรื่องสภาพการใช้งานของมือถือเครื่องเก่าที่คงใช้ได้อีกหลายปี และรูปมากมายที่ไม่เคยเอาลงคอมพ์ มันน่าเสียดายแค่ไหนกับความทรงจำที่ย้อนกลับไปช่วงเวลานั้นไม่ได้ จึงมีรูปถ่ายไว้คอยให้นึกถึง

 

แบคฮยอนยังจำแววตาซื่อ ๆ ของชานยอลได้ ตอนเจ้าตัวรวบรวมความกล้าเพื่อขอรูปที่เคยถ่ายกับเขาเมื่อตอนเราไปสวนสนุกด้วยกัน ใช่ มันมีแค่นั้นแหละ สีหน้าเด็กตัวสูงในชุดนักเรียนตอนกำลังมองมาอย่างขลาดอายนั่นน่าเอ็นดูน้อยเสียที่ไหนกัน แบคฮยอนไม่ได้อยากใจร้ายหรอกนะ แต่เขาก็เลือกโกหกไปว่ามันหายไปหมดแล้วตอนล้างเครื่อง ถ้าอยากได้รูปก็มาถ่ายด้วยกันใหม่แล้วกัน ซึ่งชานยอลก็ไม่ได้งอหน้าอย่างเสียดาย กลับกันแล้วเจ้าเด็กนั่นยังทำหน้าตื่นราวกับไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ก่อนที่ใบหน้าและหูทั้งสองข้างจะขึ้นสีจัด

 

เขาพาเด็กหนุ่มไปหัดขับรถในวันหยุดสุดสัปดาห์ ซึ่งเจ้าเด็กยักษ์ก็เรียนรู้ได้เร็วและอ้างว่าพอมีเซนส์อยู่บ้างจากเกมตู้ที่ชอบไปเล่นกับเพื่อน จนอดแซวไม่ได้ว่า ชอบ ที่ว่าเนี่ย เคยไปกับเพื่อนสักกี่ครั้งกัน

 

แบคฮยอนไม่ชอบตัวเองเวลารู้สึกแบบนี้นัก กับการที่เขานึกถึงเด็กคนนั้น และเป็นฝ่ายเริ่มทักไปก่อน แม้ชานยอลจะไม่พูดถึงและยกเรื่องนี้มาแซวให้ต้องรู้สึกเสียฟอร์ม แต่เขาก็รู้แก่ใจดี

 

การหักห้ามใจ การพยายามทำให้ความรู้สึกคงที่ มันเป็นเรื่องยากเกินกว่ามนุษย์คนหนึ่งจะทำได้ แม้ว่าบยอนแบคฮยอนจะพยายามแล้ว แต่สุดท้ายพอได้เห็นหน้าเจ้าเด็กยักษ์ ความตั้งใจที่พยายามจะถอยก็กลับไปเป็นศูนย์ แต่จะให้ทำอย่างไรได้ ทั้งตัวเขาและอีกฝ่ายต่างก็ไม่อยากหันหลังให้กัน เราจึงไม่พูดถึงเรื่องนั้น และใช้เวลาอยู่ด้วยกันเหมือนปกติในความไม่ปกติ

 

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความซื่อ ความอ่อนน้อมถ่อมตนหรือเปล่าที่ทำให้เด็กคนนั้นน่าเอ็นดูถึงขนาดนี้ แบคฮยอนเริ่มกลัวตัวเองเข้าไปทุกที กับความรู้สึกที่มันเริ่มเพิ่มมากขึ้นเพราะสิ่งที่อีกฝ่ายแสดงออก และสิ่งที่ทำให้แม้ไม่ได้ร้องขอ

 

หากไม่รู้สึกอะไรเลยก็อาจจะดีกว่านี้ แต่มันก็แค่ความคิด เมื่อบยอนแบคฮยอนรู้สึกไปแล้ว และมันทำให้เขาต้องนั่งทบทวนตัวเอง ว่าที่เป็นอยู่คือความชั่ววูบ เพราะระยะห่างที่เขากับจูฮยอนมีต่อกันหรือเปล่า บยอนแบคฮยอนถึงได้เริ่มเอนเอียงไปทางเด็กอายุสิบเก้าเข้าไปทุกที

 

เขาก็แค่มนุษย์คนหนึ่งที่ยังมีความรัก โลภ โกรธ หลง จึงเอนเอียงไปตามสิ่งเร้าที่เข้ามามีผลกระทบต่อชีวิต แต่เพราะยังมีความผิดชอบชั่วดีค้ำคออยู่ แบคฮยอนจึงแสดงออกได้ไม่มากนัก แม้ว่าจะอยากใช้เวลาอยู่กับชานยอลมากขึ้น แต่พอคิดอย่างนั้น... หน้าเบจูฮยอนก็ลอยเข้ามาในความคิด เพื่อย้ำบอกว่าเธอไม่ได้ผิด และเขาอาจจะแค่เผลอใจไปกับสิ่งแปลกใหม่ที่เข้ามาทำให้ใจเต้น

 

แบคฮยอนพร่ำบอกตนเองอยู่ทุกครั้งที่หัวใจมันเริ่มเดินหน้าความคิด ว่าชานยอลยังเด็ก และเขาก็คงเหงาจนอยากได้รับการเติมเต็ม แต่พอผ่านไปอีกสักพัก ทุกอย่างอาจจะเปลี่ยนไป

 

ไม่มีอะไรแน่นอน ใช่ เขารู้ สักวันหนึ่งชานยอลอาจจะเริ่มมองหาคนอื่นก็ได้ ส่วนตัวเขาก็ต้องย้ำคิดให้ดี ว่าขนาดจูฮยอนที่คบกันมาเป็นสิบปียังรู้สึกห่างเหินถึงขนาดนี้ ความรู้สึกที่เขากับชานยอลมีต่อกันมันก็อาจจะจางลงไปสักวันหนึ่งก็ได้ และพอคิดอย่างนั้น ความกังวลก็เพิ่มมากขึ้นจนผู้ชายวัยสามสิบสี่คิดไม่ตกว่าจะจัดการกับความรู้สึกตนเองอย่างไร มีเรื่องราวมากมายที่ต้องคิดและละเลยไปไม่ได้

 

 

แต่พอเป็นเรื่องหัวใจ เขาก็ไม่อยากวิ่งหนีมันเหมือนกัน

 

 

รอนานไหมครับ?

 

แบคฮยอนส่ายหน้าเป็นคำตอบ ถ้าหากบอกว่านานก็กลัวรอยยิ้มที่แต่งแต้มอยู่บนใบหน้าเด็กคนนี้จะหายไป คนตัวเล็กลุกขึ้นยืน พร้อมแย่งกระเป๋าเป้หนัก ๆ มาสะพายให้ระหว่างที่ชานยอลกำลังหันไปโบกมือลาเพื่อนร่วมงานในร้านกาแฟ

 

เด็กหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นอย่างตกใจ พลางมองไปยังไหล่บางและยื่นมือไปหวังจะขอคืน แต่เขาก็ต้องยืนนิ่งเหมือนถูกสาปเป็นหิน เมื่อคุณแบคฮยอนเข้ามาติดกระดุมเสื้อเม็ดบนให้ ในสายตาคนรอบข้างตอนนี้ ปาร์คชานยอลคงเป็นเด็กประถมที่กำลังได้รับการดูแลจากผู้ปกครอง แต่ก็ดีเหมือนกันที่ไม่มีใครระแคะระคายใจ จนรู้สึกได้ว่าหัวใจของเด็กคนนี้มันเต้นแรงแค่ไหนเวลาอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้

 

ยิ้มหวานเชียวนะ

 

ครับ?

 

ไม่ชวนกลับบ้านด้วยกันเลยล่ะ ฉันจะได้แวะไปส่งด้วย ชานยอลเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ มองตามแผ่นหลังคนอายุมากกว่าที่เดินนำหน้าไปโดยไม่หันมาเลยสักนิด และพอไม่ได้ยินคำตอบ เจ้าตัวจึงหันกลับมาขมวดคิ้วเล็กน้อย

 

...ครับ?

 

ฉันกำลังพูดถึงเด็กผู้หญิงที่ชอบเธออยู่

 

อ๋อ จื่อวี เด็กหนุ่มยิ้มพลางหันกลับเข้าไปในร้าน ตอนนี้เด็กสาวยังง่วนอยู่กับบัญชีที่พี่เซฮุนขอให้ช่วย เดี๋ยวพ่อเธอมารับน่ะครับ คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะ

 

แบคฮยอนขมวดคิ้ว มองคาดโทษเจ้าเด็กยักษ์ที่พูดจาซื่อ ๆ ออกมาได้อย่างน่าหงุดหงิด ที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้คือห่วงเด็กผู้หญิงคนนั้นหรือไง ตลกแล้วมั้ง เธอนี่มัน...

 

ครับ? โอ้ย!” ชานยอลยืนห่อไหล่ กระพริบตาปริบ ๆ พลางลูบแขนตนเอง เมื่ออยู่ ๆ คุณแบคฮยอนก็ฟาดมาอย่างแรงเสียอย่างนั้นตีผมทำไมครับ

 

บอกให้ทำอะไรก็จะทำตามหมดเลยใช่ไหม?

 

มันไม่ดีเหรอครับ เด็กหนุ่มมองตามอีกฝ่ายที่เดินนำไปก่อนอีกแล้ว เขาจึงต้องเร่งฝีเท้าให้ทันเดี๋ยวนี้คุณเริ่มใช้กำลังกับผมแล้วนะ แถมมือหนักด้วย ข้างในต้องแดงแน่ ๆ เลย

 

ก็เธอชอบทำให้ฉันหงุดหงิด ดูทำเข้า นั่นคือท่าทางของคนเจ็บหรือไง ทำเป็นลูบขงลูบแขน ฟาดอีกสักทีดีไหม

 

คุณก็บอกสิครับว่าผมทำอะไรผิด ไม่ใช่ตีเสร็จแล้วก็เดินหนี แบบนี้ผมก็ไม่รู้น่ะสิเด็กหนุ่มว่าพร้อมเดินตามต้อย ๆ ที่ผมทำตามทุกอย่างก็เพราะไม่อยากขัดใจคุณนะ

 

แม้แต่เรื่องที่ฉันจะไปส่งเด็กผู้หญิงที่ชอบเธอน่ะเหรอ แบคฮยอนอ้อมไปยืนอยู่ข้างประตูรถฝั่งคนขับ เราสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เจ้าเด็กซื่อบื้อจะหลุดยิ้มออกมาอะไร?

 

คุณ... เหมือนกำลังหึงผมเลยครับ

 

ย่าห์ ปาร์คชานยอล ตบปากตัวเองไปสามทีเลยนะ คนถูกจับได้ถึงกับถลึงตามอง แต่เด็กตัวสูงกลับอมยิ้มแล้วตบปากตนเองอย่างเต็มใจ

 

ผมมันสมควรโดนตีจริง ๆ ด้วย เดี๋ยวแถมให้อีกสองทีนะครับ นี่แน่ะ แบคฮยอนได้แต่มองเจ้าเด็กยักษ์ที่เบิ้ลตบปากตัวเองหวังจะกวนประสาทเขา ชี้หน้าคนอายุน้อยกว่าอย่างเอาเรื่องก่อนจะเข้าไปในรถ

 

เดี๋ยวนี้ชักจะเอาใหญ่แล้ว

 

ผมจะทบทวนตัวเองครับ คนตัวเล็กถอนหายใจหนัก ๆ กับคำตอบที่มาพร้อมศีรษะที่ก้มค้างไว้ เขาหันไปมองเด็กหนุ่มที่แอบเงยหน้าขึ้นมา ก็อดไม่ได้ที่จะยีผมเพราะเอ็นดูและมันเขี้ยว ชานยอลไม่แม้แต่จะแกะมือเขาออก หนำซ้ำยังถูศีรษะตนเองราวกับลูกหมาอีก

 

เหมือนบัดดี้เลย

 

งั้นคุณก็ต้องปฏิบัติกับผมให้เท่าบัดดี้นะ

 

พูดอะไรของเธอเนี่ย นั่นหมานะ แบคฮยอนยิ้มขำ แต่เจ้าเด็กยักษ์กลับอมยิ้ม

 

เป็นบัดดี้ดีจะตายครับ

 

รถยังคงเคลื่อนตัวไปบนถนนในเวลาค่ำคืน ฝนกำลังตก... ชานยอลรู้สึกดีที่มันตกลงมาตอนที่เขากับคุณแบคฮยอนอยู่ในรถด้วยกัน คนตัวเล็กหันไปทางเด็กหนุ่มเป็นระยะ มองเสี้ยวหน้าเด็กคนนั้นที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ซึ่งแน่นอนว่ามันดีกว่าตอนที่เจ้าตัวเอาแต่พูดคำว่าขอโทษ พร้อมสีหน้าหงอย ๆ

 

ยังไงล่ะ? ชานยอลส่ายหน้าไม่ยอมตอบคำถาม จนกระทั่งรถจอดไฟแดง แบคฮยอนจึงเท้าแขนไว้กับพวงมาลัยก่อนจะหันเข้าหาเด็กตัวสูงเมื่อยแก้มแล้วมั้ง เอาแต่ยิ้มอยู่ได้

 

เด็กหนุ่มยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม เมื่อถูกมือคนอายุมากกว่าทาบลงบนแก้มพร้อมสายตาที่มองมากะเอาให้ตาย คุณแบคฮยอนต้องมีเวทย์มนตร์แน่ ๆ เขาเชื่ออย่างนั้น ชานยอลจับมือเย็นเฉียบเอาไว้ก่อนจะเปลี่ยนเป็นประคองไว้หลวม ๆ คนตัวเล็กพิงศีรษะลงกับท่อนแขนที่พาดอยู่กับพวงมาลัย โดยที่ยังไม่ละสายตาจากเด็กหนุ่มที่กำลังช่วยให้ความอุ่นกับมือเขาด้วยการพ่นไอร้อนลงไป

 

อุ่นแล้วครับ

 

ไม่ว่าจะเป็นการกระทำหรือคำพูด มันทำให้เด็กคนนี้น่ารักจนอดยิ้มไม่ได้ ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาเฝ้าดูเด็กคนนี้มาตั้งแต่อายุสิบสี่ ตอนนั้นปาร์คชานยอลตัวสูงแค่ปลายคางเขาเอง จมูกก็โด่งขึ้น สันกรามก็เห็นชัด นึกแล้วก็ตลกดี ที่วันนั้นเราเดินสวนกันในโรงเรียน แต่ชานยอลไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนี้แหละที่เพิ่งรับอุปการะเจ้าตัวและน้องสาว

 

เราเจอกันโดยที่อีกฝ่ายไม่เคยรู้ ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ชานยอลกับเพื่อน ๆ นั่งติวกันก่อนสอบในแมคโดนัล แบคฮยอนไปตามโลเกชั่นที่อีกฝ่ายแชร์มา นั่งมองอยู่ห่าง ๆ ด้วยความเอ็นดูและภาคภูมิใจในความขยัน จนได้เกรดเฉลี่ยสวย ๆ มาอวดเขาทุกเทอม

 

แบคฮยอนเห็นการเจริญเติบโตของเด็กคนนี้มาตลอด

 

อุ่นไหม?

 

เขาทาบมือลงบนแก้มเด็กหนุ่มอีกครั้ง ชานยอลอมยิ้มอย่างขลาดอายพร้อมพยักหน้าเป็นคำตอบ ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก ผู้คนมากมายไม่ว่าจะเป็นพนักงานกินเงินเดือนหรือนักเรียน ต่างกำลังวิ่งหาที่หลบฝนพร้อมกอดตนเองคลายความหนาว แต่ยกเว้นในรถยนต์คันนี้ ...ที่อบอุ่นทั้งร่างกายไปจนถึงหัวใจ

 

 

 

.

.

 

 

 

หญิงสาวชุดสีม่วงทั้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้อย่างเหนื่อยอ่อน แม้ว่ากลิ่นโรงพยาบาลจะไม่สดชื่นเท่าข้างนอก แต่มันก็ดีกว่ากลิ่นคาวความเป็นความตายของคนไข้ที่อยู่ในมือเธอ ซึ่งมีเปอร์เซ็นต์รอดน้อย แต่สุดท้ายเธอและทีมแพทย์ก็ทำสำเร็จ

 

จูฮยอนไม่สนใจว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว เธอเพียงแค่ทอดสายตามองไปยังผนังสีขาวด้านหน้าเพื่อให้สมองและร่างกายได้พักผ่อน เมื่อช่วงเช้าเธอใช้เวลาอยู่กับแบคฮยอน ช่วงบ่ายวิ่งวุ่นอยู่ในแผนกฉุกเฉิน และผ่าตัดเคสรถชนยาวมาจนถึงตอนนี้

 

ตลกสิ้นดีที่เธอรู้สึกว่าอยู่ที่ไหนก็กดดันเหมือนกัน แต่จะต่างกันแค่ตรงที่เธอไม่ต้องช่วยให้บยอนแบคฮยอนรอดพ้นจากความตายเหมือนคนไข้ ตั้งแต่เบจูฮยอนจมกับเรื่องความเปลี่ยนแปลงระหว่างเธอและคนรัก กับเรื่องงานแต่ง การใช้ชีวิตในแต่ละวันของเธอก็เต็มไปด้วยความกังวล

 

เธอรู้ว่ากำลังพยายามจนดูฝืน ซึ่งแบคฮยอนเองก็เช่นกัน และมันคงไม่ผิดที่เราทั้งคู่อยากทำให้มันดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ เราแคร์กันมาก ใช่ แต่ก็นั่นแหละ... ขึ้นชื่อว่าพยายาม เมื่อไหร่ ก็คงรู้สึกถึงความกระอักกระอ่วนได้ไม่ยากเลย

 

เราไม่ได้มีเซ็กส์กันมาสักพักแล้ว ไม่แม้แต่จะนั่งซบ คลอเคลียกันอย่างเสน่หา ไม่ใช่ว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ต้องการ แต่เราทั้งคู่ก็แค่นั่งกินข้าว คุยกันเรื่องทั่วไปเหมือนปกติ รวมไปถึงเรื่องตีมงานแต่งว่าอยากได้แบบไหน ซึ่งแบคฮยอนก็ตอบมาว่า ตามใจเลย

 

บอกตามตรงว่าเบจูฮยอนไม่มีไอเดียอยู่ในหัวสักนิด บางทีถ้าเจ้าวิศวะบ้านี่คิดจะช่วยกันคิดอะไรบ้างก็คงดีหรอก อดไม่ได้จึงเอื้อมมือไปตบหัวอย่างแรง เล่นเอาคนนั่งกินข้าวอยู่ถึงกับถลึงตามองคาดโทษ ง้างมือขึ้นทำท่าจะตบหัวเธอคืนบ้าง

 

 

นั่นแหละ สุดท้ายเราทั้งคู่ก็ตกลงตีมงานแต่งกันยังไม่ได้

 

 

ยังไม่กลับอีกเหรอคะหมอเบ

 

อ้อ ยังหรอก คุณจะกลับแล้วใช่ไหม ขับรถดี ๆ นะ หญิงสาวยิ้มทักทายอินเทิร์นที่หยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

 

*Intern = แพทย์จบใหม่

 

ค่ะ หมอเองก็อย่ากลับดึกมากนะคะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว จูฮยอนพยักหน้าก่อนอีกฝ่ายจะโค้งศีรษะบอกลา

 

 

การแต่งงานคือการประสบความสำเร็จในชีวิตนะลูก อย่าให้แบคฮยอนต้องรอนานเลย

 

 

ใครกันที่บอกว่าชีวิตเป็นของเรา ตราบใดที่ยังใช้ชีวิตอยู่บนความหวังของคนเป็นพ่อเป็นแม่ เบจูฮยอนก็ไม่รู้เลยว่าจะใช้ชีวิตให้มีความสุขได้อย่างไร ในเมื่อต้องแบกรับความต้องการของคนรอบข้างเอาไว้ มากกว่าความฝันตนเอง

 

นึกแล้วก็ตลกดี ขอโทษที่ตอนนี้เธอไม่รู้สึกเลยว่าแบคฮยอนกำลังรออยู่ แม้เจ้าตัวจะเป็นฝ่ายบอกว่าแม่หาร้านชุดแต่งงานไว้ให้แล้ว ถ้าว่าง ๆ ก็อยากให้เข้าไปเลือกชุดด้วยกัน ซึ่งตอนนั้นเธอก็แค่พยักหน้าตกลง ก้มหน้าก้มตาให้ความสนใจกับจานอาหาร เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังทำหน้าแบบไหน

 

 

เบจูฮยอนจะบอกอีกฝ่ายอย่างไร ว่าเธอยังไม่มีความพร้อมกับเรื่องนี้เลย

 

 

 

...!!!”

 

หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกถึงความเย็นที่แนบอยู่กับแก้มข้างซ้าย พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นใบหน้าเรียบเฉยของหมอรุ่นพี่ที่ใช้เวลาทำงานอยู่ในห้องเดียวกันมาร่วมครึ่งวัน

 

เหม่อไปถึงไหน?

 

ฉันคิดว่ารุ่นพี่กลับไปแล้วซะอีก

 

กำลังจะกลับ แต่พอดีผ่านมาเห็นเธอนั่งอยู่ตรงนี้เลยแวะดูสักหน่อยชายวัยกลางคนนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ รุ่นน้อง พร้อมเปิดฝากระป๋องเครื่องดื่มให้ จูฮยอนโค้งศีรษะเล็กน้อย เธออดยิ้มไม่ได้กับน้ำใจที่ผู้ชายนิ่ง ๆ กำลังหยิบยื่นให้

 

ฉันว่าจะค้างที่นี่น่ะค่ะ

 

หืม? วันนี้เวรของหมอคังไม่ใช่หรือไง?

 

เธอพยักหน้า ก่อนจะหันมาสบตากับอีกฝ่ายฉันไม่อยากกลับคอนโด มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย

 

ก็ว่าอย่างนั้น เพราะพักนี้เธอดู... ชายหนุ่มขมวดคิ้วเพ่งมองดวงหน้าขาว พร้อมกระดิกนิ้วชี้ระดับจมูกเธอเครียด

 

พี่ดูออกด้วยเหรอคะ? เธอหลุดขำออกมา

 

ฉันไม่ได้เก่งแค่เรื่องดูอาการคนไข้ด้วยตาเปล่าหรอกนะ จูฮยอนส่ายหน้าพลางยิ้มขำ เธอดื่มน้ำผลไม้ที่อีกฝ่ายให้มา แล้วปล่อยให้ความเงียบโดยรอบทำงานปัญหาหัวใจหรือไง

 

โธ่ พี่คะ ช่างฉันเถอะน่าหญิงสาวพูดอย่างอ่อนใจ พลางมองใบหน้าเรียบเฉยของอีกฝ่ายที่แฝงไปด้วยความกวนเล็กน้อย กลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันก็หายแล้ว

 

เห็นพยาบาลคุยกันว่าเธอกำลังจะแต่งงาน กังวลเรื่องนี้อยู่หรือเปล่า?

 

อ๊า ให้ตายเถอะ หญิงสาวหลับตาพลางถอนหายใจหน่าย ๆ ไม่ต้องนึกเลยว่าใครเป็นคนกระจายข่าวนี้ นอกจากโกพาดา พยาบาลสาวท้องแก่ที่เธอเข้าไปขอคำปรึกษาเรื่องชีวิตคู่ เพราะเห็นว่าท้องลูกคนที่สองแล้ว และเธอก็ยังทำงานอยู่โรงพยาบาลได้โดยไม่มีปัญหาครอบครัว

 

ใช่สินะ

 

ค่ะ เรื่องนั้นแหละ สุดท้ายก็ต้องยอมรับอย่างอ่อนใจ ทำเอาคนฟังถึงกับหลุดขำออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ตลกมากเหรอคะ

 

ผู้หญิงมั่นใจในตัวเองกำลังมีเรื่องที่คิดไม่ตก เห็นจุดอ่อนเธอแล้วก็ตื่นเต้นพิลึก

 

ย่าห์ ทุกคนก็ต้องมีมุมนี้กันทั้งนั้นแหละ พี่ก็เหมือนกัน ติดแค่ว่าฉันไม่รู้ เธอแค่นหัวเราะขณะมองหน้าอีกฝ่าย

 

ก็ผีเฝ้าโรงพยาบาลอย่างเธอเอาแต่สนใจคนไข้ จะไปรู้เรื่องของคนอื่นได้ยังไง ชายหนุ่มส่ายหน้าหน่าย ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน จูฮยอนเบิกตากว้างเมื่ออยู่ ๆ รุ่นพี่ก็ดึงมือเธอให้ลุกขึ้นด้วย

 

อะไรคะ?

 

เข้าไปเปลี่ยนชุดไป เดี๋ยวฉันจะรออยู่ตรงนี้

 

ฉันบอกพี่ไปแล้วนี่คะว่าจะค้างที่--

 

ไป – เปลี่ยน – ชุด

 

ชายหนุ่มถลึงตาพร้อมกดเสียงลงต่ำ จูฮยอนขยับปากบ่นพร้อมชักมือกลับแต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมปล่อย คนถูกดุถึงกับถอนหายใจหนัก ๆ จริงอยู่ที่รุ่นพี่เป็นคนเด็ดขาด และชอบดุพวกอินเทิร์นที่ทำตัวไม่ถูกเวลาเจอเคสใหม่ ๆ แต่นั่นมันคือตอนเวลางานเท่านั้น

 

มีแค่ไม่กี่คนที่ออกคำสั่งกับเธอได้ หนึ่งคืออาจารย์สมัยเรียนหมอ สองคือรุ่นพี่ แม้แต่พ่อกับแม่ยังต้องขอความสมยอมจากเธอก่อนเลย แต่ที่ตลกกว่านั้นคือ ตอนนี้เบจูฮยอนยืนอยู่หน้าล็อกเกอร์ และเปลี่ยนกลับเป็นชุดลำลองเรียบร้อยแล้ว

 

เพียงครู่เดียวหญิงสาวก็ออกมาพร้อมมวยผมที่คลายออก จูฮยอนมองไปยังชายวัยกลางคนซึ่งนั่งอยู่ที่เดิม และเธอก็ชะลอฝีเท้าลง

 

ฉันนึกว่าพี่กลับไปแล้วซะอีก

 

ก็บอกว่าจะรอ ไม่ถึงสิบห้านาทีก็ลืมแล้วหรือไงหมอเบ บอกตามตรงว่าเธอหมั่นไส้ใบหน้ามึน ๆ ของรุ่นพี่เสียจริง ยิ่งตอนมองมาเหมือนไม่มีอะไร แต่ที่จริงกำลังตั้งใจกวนประสาทเธอน่ะ

 

ฉันจอดรถอยู่ชั้นห้า พี่ล่ะคะ?

 

จอดรถเธอไว้ที่นี่แล้วกัน ฉันจะไปส่ง

 

ไม่เป็นไรค่ะ ฉันขับกลับเป็นปกติอยู่แล้ว หญิงสาวโชว์พวงกุญแจในมือ

 

ดูสภาพตัวเองบ้างสิเบจูฮยอน ตาเธอทำท่าจะปิดทุกครั้งที่กระพริบตาอยู่แล้ว ฉันไม่อยากรีบกลับเข้าโรงพยาบาลทั้งที่ยังไม่ถึงบ้านเพราะมีเคสฉุกเฉิน แล้วเห็นเธอนอนอยู่บนเตียงคนไข้

 

หน้ารุ่นพี่ก็ไม่ได้ดีไปกว่าฉันหรอกค่ะ หญิงสาวจิ๊ปาก ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่ออีกฝ่ายคว้ากระเป๋าไปถือให้รุ่นพี่?

 

เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าฉันจะแวะไปรับ เธอจะได้ไม่อ้างอีกว่าเดี๋ยวนั่งแท็กซี่มาเอง

 

ชายหนุ่มพูดแค่นั้น ก่อนจะเดินนำหน้าไปโดยที่ไม่หันมาถามความสมัครใจจากเธออีก จูฮยอนขยับปากบ่นอุบอิบ สุดท้ายเธอก็ต้องรีบวิ่งตามไปอย่างปฏิเสธไม่ได้

 

 

.

.

 

 

คืนนี้ไม่ได้เหรอ?

 

( ต้องเป็นพรุ่งนี้จริง ๆ ครับ มันดึกมากแล้ว แถมฝนยังตกหนักอีก เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมรีบออกไปลากรถให้เลย )

 

อา... ให้ตายเถอะ

 

แบคฮยอนสบถอย่างหัวเสียหลังจากวางสายช่างซ่อมรถ ถอนหายใจหนัก ๆ ไปกับเรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้นในคืนวันฝนตก ซึ่งนั่นก็คือการติดแหงกอยู่ในออฟฟิศเพราะรถดันเสียขึ้นมา ชายหนุ่มหันกลับไปมองรถคู่ใจ งมโข่งดูอาการมันมาเกินครึ่งชั่วโมงแล้วแต่ก็ไม่รู้เลยว่าปัญหามันอยู่ที่ตรงไหน

 

ฝนก็ตกโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุดง่าย ๆ แบคฮยอนคว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูอีกครั้งเพื่อเข้าโปรแกรมแชท ไม่รู้ว่าตอนนี้ชานยอลหลับไปแล้วหรือยัง เพราะหลังจากที่เขาบอกว่าจะลองดูอาการรถด้วยตนเอง ก็ไม่ได้ตอบกลับไปอีกเลย

 

เดี๋ยวนะครับ

 

คนตัวเล็กหลุดยิ้มกับแชทล่าสุดเมื่อยี่สิบห้านาทีที่แล้ว เขาต่างหากที่ควรพูดอย่างนั้นเพราะเป็นฝ่ายทิ้งให้อีกฝ่ายรอ เอาเถอะ ชานยอลอาจจะไปอาบน้ำเพื่อเตรียมเข้านอน เพราะตอนนี้ก็เกือบตีหนึ่งแล้ว

 

แบคฮยอนเปิดประตูหลังแล้วคว้าเอากระเป๋าเอกสาร คืนนี้คงไม่มีที่ไหนน่านอนไปกว่าออฟฟิศ แล้วค่อยกลับคอนโดไปอาบน้ำตอนสาย ๆ แต่ยังไม่ทันกลับเข้าไปด้านในก็ต้องหยุดฝีเท้า เมื่อเห็นว่ามีใครคนหนึ่งกำลังวิ่งลงมาจากทางลงลานจอดรถพร้อมร่มอีกหนึ่งคัน

 

 

คน ๆ นั้น... ที่สร้างความประหลาดใจให้เขาอยู่เสมอ

 

 

เมื่อกี้ผมไปหน้าออฟฟิศล่ะครับ แต่ประตูปิดเลยไม่รู้จะเข้าทางไหน บังเอิญจังเลยครับที่เห็นคุณอยู่ที่นี่

 

ก็ฉันรถเสีย จะให้ไปอยู่ไหนล่ะ

 

อ่า... นั่นสินะครับ เด็กหนุ่มตัวสูงในชุดกาเกงขายาวกับเสื้อไหมพรมแขนยาวสีขาวกำลังเกาท้ายทอยแก้เขิน

 

กางร่มยังไงให้ตัวเปียก แบคฮยอนส่ายหน้าหน่าย ๆ จับแขนเสื้อที่ชุ่มน้ำฝนเล็กน้อย ก่อนจะหยุดสายตาอยู่กับเสื้อสีดำที่เด็กหนุ่มกอดอยู่แนบอก

 

ผมเอามาให้ครับ อากาศข้างนอกมันหนาว คุณชอบใส่แค่เสื้อเชิ้ตมาทำงาน ผมไม่อยากให้คุณป่วยอีก

 

เด็กหนุ่มวางร่มลง แล้วคลุมเสื้อแขนยาวสีดำลงบนไหล่บาง เขาเห็นว่าคุณแบคฮยอนดูเก้ ๆ กัง ๆ นิดหน่อย อาจเป็นเพราะไม่คุ้นชินเวลาเป็นฝ่ายได้รับการดูแล แต่นั่นก็ทำให้คนตัวเล็กน่ารักไปอีกแบบ

 

ตอนแรกกะว่าจะนอนออฟฟิศแล้ว

 

กลับไปนอนคอนโดดีกว่าครับ ที่นี่ไม่มีเตียง คุณทำงานมาเหนื่อย ๆ ควรพักผ่อนให้เต็มที่ เดี๋ยวผมไปส่งเอง ชานยอลหยิบร่มขึ้นมา

 

จะนั่งไปนั่งกลับหลายเที่ยวทำไมกัน ดูนาฬิกาบ้างไหม นี่มันกี่โมงแล้วหื้ม?

 

ผมชอบนั่งรถตอนฝนตก คุณจะว่าผมลงจริง ๆ เหรอ ผมจะเสียใจนะ แบคฮยอนแค่นหัวเราะ ชำเลืองมองเด็กอายุสิบเก้าที่พูดออกมาพร้อมทำตาปริบ ๆ เห็นอย่างนั้นจึงผลักไหล่ไปเบา ๆ

 

ทั้งคู่เดินกางร่มไปด้วยกันจนถึงป้ายรถเมล์ ท่ามกลางกระแสฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก แน่นอนว่าร่มคันเดียวไม่สามารถกันฝนให้คนสองคนได้ ฉะนั้นชานยอลจึงเอนร่มไปทางคนตัวเล็กจนไหล่ข้างซ้ายของตนเองเปียกโชกไปด้วยฝน

 

ไม่มีแท็กซี่เลย เป็นเพราะฝนตกหนัก จึงไม่มีแท็กซี่วิ่งผ่าน วินาทีนี้คงไม่มีอะไรดีไปกว่ารถเมล์แล้ว ชานยอลมองคนข้าง ๆ ด้วยความเป็นห่วง เขาอยากให้คุณแบคฮยอนพักผ่อนเร็ว ๆ จะได้มีเวลานอนเพียงพอ นั่งรถเมล์กันนะครับ

 

ได้สิ เด็กหนุ่มกางร่มให้คนตัวเล็กขึ้นไปก่อน ส่วนเขาค่อยหุบร่มแล้วตามขึ้นไป ชานยอลแตะบัตร T-Money แล้วตรงไปนั่งข้าง ๆ คุณแบคฮยอน กำมือแน่นพลางนั่งห่อไหล่กับความหนาวเย็นบนรถเมล์

 

ยิ่งกว่าลูกหมาตกน้ำอีก หนาวจนสั่นเลย ดูสิ? ถ้าเปียกแล้วจะได้ยินอีกฝ่ายแสดงออกถึงความเป็นห่วงเป็นใยแบบนี้ ชานยอลก็คิดว่าการเปียกฝนมันก็คุ้มค่าเหลือทน เด็กหนุ่มพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ให้นั่งตัวสั่นไปจนถึงปูซานก็ยอม ข้างในใส่เสื้อซ้อนอยู่หรือเปล่า?

 

ครับ ผมใส่เสื้อยืดด้วย

 

งั้นถอดตัวนี้ออกมา คนอายุน้อยกว่าทำตามอย่างว่าง่าย พอหันไปอีกทีก็เห็นว่าคุณแบคฮยอนกำลังถอดเสื้อแขนยาวตัวนอกออก แล้วห่มตรงช่วงอกให้กับเขา ห้ามเป็นหวัดนะ

 

นี่เป็นคำสั่งเหรอครับ

 

คิดว่าเป็นประโยคขอร้องหรือไง

 

อะไรก็ได้ทั้งนั้นครับ ผมชอบจัง ดูพูดเข้าสิ ขอเปลี่ยนคำพูดได้ไหมว่าเจ้าเด็กยักษ์เป็นคนซื่อ ๆ บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่าที่จริงแล้วปาร์คชานยอลอาจจะแกล้งทำ เพื่อให้เขาตกหลุมพรางก็ได้

 

ชานยอลอมยิ้ม ความหนาวเย็นของน้ำฝนคงสู้ความอบอุ่นในใจเด็กผู้ชายอายุสิบเก้าไม่ได้เลยสักนิด เมื่อคุณแบคฮยอนกำลังยีกลุ่มผมที่เปียกน้ำของเขา พร้อมเอาผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กออกมาช่วยซับหน้าให้

 

น่าอายจังเลยครับ ทั้งที่ผมเอาเสื้อตัวนี้มาให้คุณแท้ ๆ

 

ชานยอลเอาแต่ยิ้ม แบคฮยอนจึงขยับตัวนั่งยืดหลังตรงแล้วโอบเด็กตัวสูงให้เอนศีรษะลงมาซบกับไหล่ของเขา ซึ่งเจ้าเด็กยักษ์ก็ไม่มีท่าทีขัดขืน ไม่แม้แต่จะปัดมือออกเพื่อแสดงความแมนให้เขาเห็น

 

ไหล่คุณอุ่นเหมือนฮีตเตอร์เลยครับ

 

ตัวเธอก็เย็นเป็นน้ำแข็งเหมือนกัน

 

ได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่เอาแต่หัวเราะในลำคอ ถ้าหากนี่คือการเอาใจคนอายุมากกว่าอย่างเขา ก็ขอให้รู้ไว้เลยว่าปาร์คชานยอลทำสำเร็จแล้ว คุณครับ ผมมีอะไรจะให้

 

แบคฮยอนมองศีรษะทุย ก่อนจะเลื่อนระดับสายตาไปที่มือใหญ่ของเด็กหนุ่มที่กำไว้ตรงระดับหัวไหล่ของเขา แม้จะงุนงงอยู่เล็กน้อย แต่คนตัวเล็กก็แบมือออกมา และวันนี้หัวใจของผู้ชายวัยสามสิบสี่ก็เต้นแรงอีกครั้ง เมื่อชานยอลค่อย ๆ คลายมือออกแล้วทาบลงกับฝ่ามือเขา ก่อนจะสอดประสานเรียวนิ้วกันในวินาทีถัดมา

 

เธอนี่นะ...

 

 

 

 

TBC

 

 

เด็กยักษ์มันแผนสูงนะคะหัวหน้า 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 177 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,909 ความคิดเห็น

  1. #3902 ???? (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 16:52

    ขอให้ทุกคนเจอคนที่ดีนะคะ แงงง ;—;

    #3,902
    0
  2. #3857 KrisWu เฮียอู๋สุดหล่อ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 00:25
    แบค

    คงชอบที่จะเป็นฝ่ายถูกดูแล ทะนุทะนอม....​ดีใจที่ไม่หลอกตัวเอง
    #3,857
    0
  3. #3824 Kaisoo1234 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 21:59
    ร้ายยยยย แง
    #3,824
    0
  4. #3817 ไคมาอิรุ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 13:58
    ได้ทีนี่เอาใหญ่เลยนะ
    #3,817
    0
  5. #3794 คุณยิปปี้ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 01:17
    ช่วงนี้ได้ มาได้เบยเด็กโข่ง
    #3,794
    0
  6. #3735 fanajaks (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 21:33
    โหชานยอล ตีหนึ่งแล้วยังมาหาอีกอ่ะ จิ๊ อิจฉาคุณแบคจังเลยค่าาา
    #3,735
    0
  7. #3722 ❥You're mine. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 09:57
    คนเจ้าเล่ห์เอ้ยยย เหม็นความรักกกกก
    #3,722
    0
  8. #3711 p H x 0 q (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 21:55
    หมอเบจะมีคู่ให้ใช่มั้ยคะฮือออ ดีแล้วดีแล้วววสงสารนาง นางเป็นคนดี555555 แต่มุขแบมือแล้วจับมือกันนี่น่าเอาไปใช้มากท
    #3,711
    0
  9. #3628 XMCB_BB (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 20:00
    ชานทั้งน่ารักและก็เจ้าเล่ห์ขึ้นมาแล้วเนี่ย แบคไม่ห้ามความรู้สึกของตัวเองก็ดีแล้วนะ ทำตามใจตัวเองบ้างเถอะ

    ขึ้นชื่อว่า พยายาม สุดท้ายมันก็ต้องจบลงแหล่ะ ไม่มีใครพยายามประคับประคองความสัมพันธ์ไปได้ตลอดรอดฝั่งหรอก ขอให้จบแบบไม่ต้องมีใครต้องเจ็บปวดมากแค่นั้นพอ

    หมอเบกับรุ่นพี่ก็โอเคนะคะ น่ารักดี
    #3,628
    0
  10. #3606 geejajaa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 06:51
    แน่ะ ชานยอลหัวสูงงงง แอบห่วงว่าจะไม่สบายนะ แต่เห็นแล้วดํท่าทางอยากจะไม่สบายมากกว่ามั้ง

    หมอจูฮยอนกับรุ่นพี่!!!


    ที่จร้งแบรและจํฮยอนอาจจบกันด้วยดีเพราะเข้าใจกันก็เป็นไพ้
    #3,606
    0
  11. #3579 มิสกาวัน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 12:34
    โฮละมุนมากอ่ะบอกไม่ถูกเลยมันดีมากจริงๆ
    #3,579
    0
  12. #3569 mamodictator (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 14:31
    อบอุ่นอะไรอย่างนี้ ฮื่ออออออออออ พี่ชานดูเลสนัย นี่ซื่อจริงป่ะเนี่ย55555555555
    #3,569
    0
  13. #3537 GalaxyOnlyYou (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 15:47
    ร้ายกาจ 555555
    #3,537
    0
  14. #3532 Lipz tick (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 20:35
    ดีต่อใจมากกก แอบคิดเหมือนกันว่าอิเด็กยักษ์มันแผนสูงรึเปล่า555 แต่เราก็ยังคิดมากเรื่องความสัมพันธ์ของแบคกับจูฮยอนนะ
    #3,532
    0
  15. #3409 Freedom_×× (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 15:14
    ชยอลไม่ได้มาเล่นๆนะคะะะะ
    #3,409
    0
  16. #3408 Freedom_×× (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 15:14
    ชยอลไม่ได้มาเล่นๆนะคะะะะ
    #3,408
    0
  17. #3301 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 01:17
    ก็....นะ
    #3,301
    0
  18. #3277 4.9 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 03:02
    เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเป็นเด็กซื่อๆจริงหรือเปล่า 555
    #3,277
    0
  19. #3138 harleyshn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 01:18
    โล่งใจจูฮยอนคงไม่เสียใจแล้วใช่มั้ยฮือออรุ่นพี่ชอบเธออยู่แน่เลย
    #3,138
    0
  20. #3117 alittlestar (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 08:56
    ไอเด็กนี่มันแผนสูง เธอมันร้ายกาจ แบคฮยอนดูไม่เหมือนผู้ใหญ่ดูเหมือนเด็กอายุ15มากกว่า ส่วนชานยอลดูดูโต และอบอุ่นละมุนลิ้นมาก5555555555555 คุณจูฮยอนก็เริ่มมีคนเข้ามาแล้วบ้าง แบบนี่สิถึงจะแฟร์!!!
    #3,117
    0
  21. #2994 OAMYEOL (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:07
    อย่าว่าแต่ชานยอลเลยที่ใจสั่น เราก็เหมือนกัน
    #2,994
    0
  22. #2851 weirdgirl (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:54
    นางชานมันร้ายยยยยย
    #2,851
    0
  23. #2847 moshii-m (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:11
    โอยยยยยยยยยยยยยยยยย
    อยากได้แบบเด็กยักษ์คร่าาาา
    #2,847
    0
  24. #2724 ikonsouy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:14
    แบคยอลช้าดช้าดดดดดด
    #2,724
    0
  25. #2708 BabyKai (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:03
    เด็กยักษ์มันร้ายยยยย ฮึ่ยยยย ร้ายกาจมากปาร์คชานยอลลลทำชายวัยสามสิบสี่ใจสั่นได้เนี้ย555555555 รุ่นพี่ของจูฮยอนนี่เป็นแบบที่เราคิดไหมนะ..
    #2,708
    0