[EXO] "FREAK BOY" มนุษย์จงอิน | KAIHUN FEAT.TAO

ตอนที่ 29 : SPECIAL CHAPTER :: (2/2) -- (100%) END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,361
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    5 เม.ย. 59

M

 

 

SPECIAL CHAPTER 02

 

 


 

เราสองคนคงแก่เกินกว่าจะลุยเครื่องเล่นพวกนั้นแล้ว

 

อ่า นั่นสินะ เซฮุนยิ้มขำ มองคนข้าง ๆ ที่ส่ายศีรษะไล่ความมึนงงขณะตั้งสติหลังลงมาจากไวกิ้ง วันนี้เราลุยทุกอย่างที่หันไปเห็น จนเขาเริ่มจะเห็นใจจงอินแล้ว

 

ทั้งคู่นั่งบนเก้าอี้ยาว ทอดสายตามองไปยังผู้คนมากมายที่พาครอบครัวมาพักผ่อนหย่อนใจในวันหยุด บางคนไม่ได้ชอบเครื่องเล่น สังเกตได้จากสีหน้าที่อิดโรยตอนถูกลูกชายกระตุกชายเสื้อ ชี้โบ้ชี้เบ้อย่างตื่นเต้น แต่สุดท้ายคนเป็นผู้นำครอบครัวที่น่าจะทำงานมาตลอดอาทิตย์ ก็ตัดสินใจพาลูกชายไปขึ้นเครื่องเล่น ก่อนจะหันไปทำหน้าเหยเกใส่ภรรยาที่อุ้มเด็กทารกเป็นครั้งสุดท้าย

 

บางคนมาเพื่อใช้เวลาไปกับความสนุก บางคนอยากย้อนวันเวลาไปซึมซับวัยเด็กที่ผ่านไป และนั่นหมายถึงเขาทั้งคู่ แม้อากาศจะหนาวเย็นจนควันออกปาก แต่มือข้างซ้ายของโอเซฮุนกำลังอุ่นได้ที่เมื่อสอดประสานกับมือข้างขวาของคิมจงอินซึ่งวางอยู่ข้างตัวโดยไม่มีใครเห็น

 

อัยการหนุ่มที่ไม่ค่อยสนิทกับเครื่องเล่นไม่บ่นอะไรสักคำ หนำซ้ำยังอมยิ้มเมื่อเขาใช้นิ้วชี้สะกิดหลังมือเป็นเด็ก ๆ เซฮุนก้มหน้ามองอีกคนเล็กน้อย ก่อนเราจะหลุดยิ้มออกมาพร้อมกันโดยหาเหตุผลไม่ได้ว่าบนโลกนี้มีเรื่องอะไรที่น่าตลก

 

วันหยุดที่มีเพียงยี่สิบสี่ชั่วโมง และโอเซฮุนได้ใช้มันหมดไปกับการนอนทั้งหมดเกือบสิบชั่วโมง พอถึงตอนนี้ก็รู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อยกับเวลาที่ล่วงเลยไปอย่างน่าเสียดาย แต่จงอินกลับบอกว่าวันหยุดของเราไม่ได้มีแค่วันเดียว ถ้าหากเขาอยากพาไปเสี่ยงตายบนไวกิ้งอีก ผู้ชายคนนี้ก็ยินดีจะนั่งเป็นเพื่อน

 

เซฮุนอยากโทรไปหาปาร์คชานยอลที่อเมริกา เพื่อบอกว่าแฟนของเขาน่ารักกว่าฮอบบิทที่พูดภาษาอังกฤษได้แล้วเสียอีก

 

เราไม่ได้เดินจับมือกันอย่างเปิดเผย จงอินยังคงเป็นสุภาพบุรุษและนึกถึงเขาก่อนเสมอ ผู้ชายพูดน้อยต่อยหนักบอกว่า เราไม่ใช่เด็ก ๆ ที่จะทำอะไรก็ได้ตามความรู้สึกอีกแล้ว อย่างเช่นการเดินจับมือกัน โดยไม่แคร์สายตาคนรอบข้างว่าจะมองอย่างไร  

 

เราทำอย่างนั้นไม่ได้ ซึ่งไม่เกี่ยวกับความอับอาย แต่มันเป็นเรื่องการแคร์ความรู้สึกคนที่เรารัก จงอินพูดอยู่เสมอว่า ความรักของเราไม่ผิด แต่ใช่ว่าทุกคนจะยอมรับได้คนครึ่งโลกยังไม่เปิดใจเรื่องรักร่วมเพศ เรายังเป็นตัวประหลาดในสายตาคนแปลกหน้า ซึ่งมันคงดีกว่าถ้าเขาทั้งคู่จะใช้ชีวิตกันอย่างปกติ โดยไม่ต้องหันไปให้ความสนใจว่าคนอื่นกำลังมองมาด้วยสายตาแบบไหน

 

เซฮุนก็รู้สึกดีกับเหตุผลที่ได้ฟัง และทำความเข้าใจมาตั้งแต่ตอนนั้นว่าการแสดงความรักยังมีอีกหลากหลายวิธี โดยไม่ต้องประเจิดประเจ้อ เพื่อให้คนทั้งโลกรู้ว่าเรารักกันมากแค่ไหน

 

บ้านผีสิงไม่สามารถดึงจุดอ่อนซอนแซงนิมและนักเรียนของเขาออกมาได้ ดูเหมือนว่าคนเงียบ ๆ ที่กลายเป็นคนชอบแหย่แฟนกำลังมีแผนลวงหลอกให้เขาแต๋วแตก ซึ่งก็ขอโทษด้วยที่วันนี้คิมจงอินมีสติครบถ้วน แผนการของโอเซฮุนจึงล่มไม่เป็นท่า

 

เราเที่ยวเล่นกันอยู่ที่นั่นจนฟ้ามืด ทั้งกินข้าว ซื้อขนมโง่ ๆ ที่ตอนเป็นเด็กเคยส่งสายตาเพื่ออ้อนวอนให้พ่อซื้อให้ แล้วก็ยิ้มกับตัวเองเมื่อนึกถึงอดีต

 

พอฟ้ามืดอุณหภูมิก็ลดลงหลายองศา คนตัวผอมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เป็นสัญญาณบอกว่าอีกไม่นานความสนุกของเราจะสิ้นสุดลง จงอินคว้าแขนเขาให้เดินไปด้วยกัน เซฮุนเลิกคิ้วมองแผ่นหลังกว้างกับความสงสัยว่าอีกฝ่ายจะพาไปไหน ทั้งวันเขาถูกตามใจตลอด จนแอบคิดว่าตอนนี้จงอินคงเบื่อสุด ๆ และกำลังลากเขาไปขึ้นรถเพื่อขับกลับบ้านหรือเปล่า

 

 

แต่เซฮุนคิดผิด...

 

 

สองขาหยุดยืนอยู่หน้าสถานที่ที่เป็นความทรงจำซึ่งไม่ค่อยดีนัก ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มเริ่มเจือจางลงขณะเงยหน้าขึ้นมองชิงช้าสูงใหญ่ จงอินมองเสี้ยวหน้าคนรัก ก่อนจะยิ้มบาง ๆ เมื่ออีกฝ่ายหันมาสบตากันอย่างไม่เข้าใจ

 

เรา... จะขึ้นไปบนนั้นเหรอ? เสียงของคนถามมาพร้อมแววตาซึ่งเต็มไปด้วยกังวล เซฮุนไม่อยากขึ้นไปบนนั้น เรื่องนี้เขารู้เป็นอย่างดี

 

อืม ไปกันเถอะ

 

แต่--

 

ขาทั้งสองข้างเดินขึ้นไปบนชิงช้าโดยการชักนำของจงอิน เซฮุนรู้สึกเหมือนตอนนี้เขาเป็นเด็กอนุบาลที่กำลังถูกคุณพ่อลากไปโรงเรียนวันแรก คนตัวผอมยื้อดึงอยู่เล็กน้อยเพื่อแสดงความไม่เต็มใจให้อีกฝ่ายรู้ แต่สุดท้ายสิ่งที่ได้ยินก็คือเสียงประตูกระเช้าปิดลง

 

ทุกคนต้องมีเรื่องน่าจดจำและเรื่องที่ไม่อยากนึกถึง ซึ่งการนั่งบนชิงช้าตอนกลางคืนก็เป็นอีกอย่างหนึ่งที่เซฮุนรู้สึกอึดอัด แม้เหตุการณ์ที่ทำให้ฝังใจจะผ่านไปนานแล้วก็ตาม

 

มีคนเคยบอกนายไหม ว่าถ้าอยากทำลายเรื่องแย่ ๆ ก็ให้สร้างเรื่องดี ๆ กลบทับมัน

 

ไม่เคยหรอก เซฮุนมองเสี้ยวหน้าคนรักที่กำลังทอดสายตาไปยังเบื้องหน้า จงอินดูใจเย็น จนเกิดคำถามในหัวว่าผู้ชายที่คบกันมานานหลายปีกำลังคิดอะไรอยู่

 

ชายหนุ่มผิวแทนหันมาสบตากับคนที่กำลังแสดงออกทางสีหน้าถึงความไม่เข้าใจ เขากุมมือเซฮุนไว้แล้วเอามาวางบนตักตนเอง ก่อนจะสอดประสานกันเพื่อมอบความอบอุ่นในคืนหนาวเหน็บ และขับไล่ความกลัวที่กำลังกัดกร่อนหัวใจคนรักของเขา

 

งั้นฉันก็เป็นคนแรกน่ะสิ?

 

นายก็เป็นคนแรกของฉันแทบทุกเรื่องอยู่แล้วนี่

 

ใครจะกลั้นยิ้มไหว ตอนนี้เซฮุนกำลังทำหน้าทำตาน่าหยิกแค่ไหน ซึ่งเขาไม่อยากให้ใครมาเห็น แววตาคู่นั้นยังคงเต็มไปด้วยความประหม่า ราวกับกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ซ้ำสองถ้าหากเขายังไม่คลายความสงสัยนี้

 

คิมจงอินไม่ถนัดเรื่องพูด คิดว่าอย่างนั้นนะ... ชายหนุ่มปล่อยให้ความเงียบโดยรอบทำงานอยู่ครู่หนึ่ง สบตากับคนตัวผอมที่เขาอยากใช้ชีวิตด้วยกันไปจนถึงวันสุดท้าย ก่อนจะล้วงเอาบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน

 

เซฮุนมองตามพลางเลียริมฝีปาก เพียงชั่วอึดใจเดียวช่อดอกไม้แห้งขนาดเล็กกว่ากำมือที่ผูกด้วยเชือกก็ถูกนำออกมา บอกตามตรงว่าเขารู้สึกไม่ค่อยดีกับการได้เห็นสิ่งนี้ในรอบหลายปี แม้ว่าจะเก็บมันเอาไว้เป็นอย่างดี แต่ก็--

 

...

 

จงอินคงไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอึดอัดจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว ในวินาทีนี้มีอะไรที่เชื่อได้บ้าง ไม่มีเลยสักอย่าง แม้แต่วันนั้นที่ราบรื่นจนถึงตอนจูบ ผู้ชายคนนี้ก็ปิดท้ายด้วยการบอกเลิกก่อนจะเดินลงจากกระเช้า และทิ้งเขาให้นั่งจมกับน้ำตาอยู่ตรงนี้ตามลำพัง

 

เซฮุนแบมือออกมาอย่างไม่เต็มใจนัก ถึงจะกลัวซ้ำรอย แต่เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าจงอินคิดจะทำอะไร คนตัวผอมหลุบตามองมือตนเองที่กำลังรับช่อดอกไม้แห้งเล็ก ๆ ก่อนจะหลับตาลง หัวใจเต้นตึกตักผิดจังหวะ หวาดกลัวว่าในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าจะต้องเจอเรื่องเลวร้ายอีก

 

คิมจงอินจะกลายเป็นผู้ชายนิสัยไม่ดีไปเลยที่พาโอเซฮุนมาเที่ยวเล่นสนุกทั้งวันแล้วลากมาบอกเลิกซ้ำสองที่นี่เพราะเบื่อการใช้ชีวิตคู่แล้ว คนตัวผอมกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ถึงความเย็นบางอย่างที่ร่วงลงมาจากส่วนก้านของช่อดอกไม้แห้งจนสัมผัสกับมือของเขา

 

แหวนเกลี้ยงสีเงินเป็นเหมือนเวทมนตร์ ที่ขับไล่ความทุกข์ใจไปจากโอเซฮุนไปจนหมดสิ้นเพียงเสี้ยววินาที ชายหนุ่มเงยหน้ามองคนรักก่อนจะเบิกตาโพลงเมื่อจู่ ๆ พ่อคนใจเย็นก็เลื่อนใบหน้าเข้ามาจูบโดยไม่ปล่อยให้มีโอกาสได้ตั้งตัว

 

เขาอยากจะชกท้องจงอินแรง ๆ สักครั้งที่กล้าดีปั่นหัวให้กลัวอยู่นานสองนาน แล้วปิดท้ายด้วยการจูบปลอบใจจนอยู่ ๆ น้ำตามันไหลออกมาได้อย่างไรก็ไม่รู้ มือที่กลัวว่าจะปล่อยจากกันกำลังเลื่อนขึ้นมาโอบใบหน้าเขาเอาไว้ ช่วยไล้น้ำตาออกอย่างเบามือก่อนจะประคองให้เอียงเล็กน้อยเพื่อปรับองศาจูบที่แนบแน่น

 

รักษาเท่าชีวิตนะ โอเคไหม? เสียงกระซิบมาพร้อมมือที่ชูขึ้นมาตรงระดับปลายคาง เพื่อให้เห็นว่านิ้วนางข้างซ้ายของจงอินก็มีแหวนหน้าตาเหมือนวงนี้อยู่เช่นกัน

 

เซฮุนขมวดคิ้วพลางฟาดแขนคนตรงหน้าก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างโล่งใจ คนที่เพิ่งหลุดพ้นจากความกังวลถูกประคองให้เอนลงไปซบไหล่อุ่น ๆ ที่เขามักจะนอนซบแล้วหลับไปทุกคืน กอดของจงอินอุ่นกว่าเสื้อโค้ทที่ใส่อยู่เสียอีก มันอุ่นมากจนหลอมแหวนเย็น ๆ ได้เมื่อมันถูกสวมเข้ามายังนิ้วของเขา

 

ชอบไหม? คนถูกถามเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกคนที่โน้มลงมาใกล้ เขาพยักหน้าเป็นคำตอบพร้อมรอยยิ้มที่กว้างขึ้น เพียงเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเอามือของเราทาบกัน เพื่อให้เห็นสัญญาใจเล็ก ๆ ที่ไม่พิเศษเลิศหรูเหมือนใคร

 

นี่คือวิธีลบความกลัวของนายเหรอ จงอินนิ่งไปหลายวินาทีระหว่างใช้ความคิด ซึ่งเซฮุนก็ไม่คิดรบเร้าถ้าหากว่าผู้ชายคนนี้ต้องการคำพูดดี ๆ เพื่อให้บรรยากาศในกระเช้าของเราอบอวลไปด้วยความสุขกว่าที่เป็นอยู่

 

ไม่เชิงหรอก ชายหนุ่มผิวแทนยิ้ม ฉันแค่อยากแก้ไขในสิ่งที่ทำผิดพลาดไป ส่วนจะลบความกลัวไปจากนายได้ไหม มันก็ขึ้นอยู่กับนาย

 

ผู้ชายที่เคยมีแต่ความมั่นใจกำลังมองมาอย่างประหม่าและรู้สึกผิด หากเป็นเมื่อตอนนั้นโอเซฮุนคงไม่กล้าคิดไปเองว่าอีกฝ่ายจะคิดแบบไหน แต่ตอนนี้เขาโตแล้ว และเชื่อว่ารู้จักคิมจงอินดีพอ ถ้าไม่รวมไอ้เรื่องเซอร์ไพรส์เมื่อครู่นี้น่ะนะ...

 

ถ้าไม่ได้ล่ะ?

 

คิ้วหนากระตุกเล็กน้อยกับคำตอบ ซึ่งมันเป็นเรื่องยากเหลือเกินที่เซฮุนจะกลั้นยิ้มเอาไว้ภายใต้ใบหน้าจริงจังเพราะหวังอยากแกล้งเอาคืน แต่สุดท้ายเขาก็พ่ายแพ้เพราะถูกเชยคางขึ้นไปสบตาใกล้ ๆ จนปลายจมูกชนกัน

 

 

งั้นไปโมเทลที่คังวอนโดไหมล่ะ ฉันว่าที่นั่นจะช่วยลบอะไรไปได้บ้าง

 

 

60%

 

 

 

อัยการหนุ่มไม่ใช่คนที่จะพูดแล้วปล่อยผ่านไปเฉย ๆ เมื่อตอนนี้เราทั้งคู่กำลังนั่งฟังเสียงล้อเสียดสีไปกับรางรถไฟด้วยความเร็วสูง มุ่งตรงไปยังคังวอนโดโดยไม่มีการเตรียมกระเป๋าใด ๆ ก่อน เพลงบัลลาดคลอผ่านหูฟังคนละข้าง นึกแล้วก็หลุดขำออกมากับสีหน้าของจงอินซึ่งดูเหมือนว่าไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับการตัดสินใจอย่างปุปปับในครั้งนี้

 

ผู้ชายที่มักจะจริงจังอยู่เสมอ พอทำตัวเป็นเด็กแล้วก็น่ารักไปอีกแบบ ปาร์คชานยอลกับหวงจื่อเทาต้องหัวเราะเยาะและแซวเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุดกับการเห่อแฟนทั้งที่คบกันมาไม่รู้กี่ปีแล้วแน่ ๆ

 

ซอนฮวาคลอดลูกคนที่สองแล้วนะ เป็นเด็กผู้หญิง เซฮุนเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ขณะมองเสี้ยวหน้าคนรักซึ่งกำลังอมยิ้ม ที่เพื่อนร่วมห้องสมัยมัธยมสามารถทำเพื่อนของเขาท้องป่องได้ถึงสองครั้ง

 

เป็นไงบ้าง หน้าเหมือนเพื่อนนายหรือเพื่อนฉัน เซฮุนนึกเสียดายที่เขารู้ช้ากว่าจงอินอีกแล้ว เป็นเพราะตารางงานที่แน่นจนแทบไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่น จึงทำให้เขารู้สึกผิดกับซอนฮวาอยู่ไม่น้อย

 

แน่นอนว่าต้องเพื่อนฉันร้อยเปอร์เซ็นต์

 

ตลกน่า แดซอนก็หน้าเหมือนพ่อแล้ว คนนี้ต้องหน้าเหมือนแม่สิ

 

เราต่อล้อต่อเถียงกันเป็นเด็ก ๆ จนกระทั่งอีกฝ่ายคว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมา ค้นหาเฟซบุ๊กผู้ชายเห่อลูกเห่อเมีย จงอินเอนศีรษะมาทางเขาเล็กน้อยพร้อมเปิดอัลบั้มรูปให้ดู เด็กทารกแรกเกิดในอ้อมกอดคุณแม่ยังสาว มีทั้งรูปตอนหลับ ตอนตื่น ทุก ๆ อริยะบทถูกถ่ายเก็บไว้โดยคุณพ่อ

 

เซฮุนหลุดยิ้มออกมากับความน่าชังของพยานรักตัวน้อย จนเอื้อมไปสไลด์จอด้วยตัวเองเมื่อจงอินทำได้ไม่ทันอย่างใจ ชายหนุ่มผิวแทนชำเลืองมองคนรักที่ดูมีความสุขอย่างเก็บไม่มิด ตั้งแต่ซอนฮวาคลอดลูกคนแรก เขาก็เห็นว่าเซฮุนดูจะตื่นเต้นกับการซื้อของไปรับขวัญหลานยิ่งกว่าเพื่อนคนอื่น ๆ ที่สนิทกับเธอตอนสมัยเรียนเสียอีก

 

แม้เวลาอยู่กับเด็กจะเก้ ๆ กัง ๆ เพราะไม่รู้วิธีเลี้ยง แต่พอมีเวลาอยู่ด้วยกัน เขาก็เห็นว่าเซฮุนพยายามค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต ศึกษาวิธีเลี้ยงเด็กและซื้ออาหารบำรุงไปฝากซอนฮวาอย่างตั้งใจ ในขณะที่คนอื่น ๆ เพียงแวะเวียนไปเยี่ยมบ้าง ซื้อของไปฝากบ้างตามมารยาท

 

 

แม้ว่าสมัยเรียนมัธยมจะไม่สนิทกัน แต่จงอินคิดว่าซอนฮวาต้องรู้สึกได้ถึงความจริงใจของเซฮุนแน่ เขาเชื่ออย่างนั้น

 

 

น่ารัก

 

อยากมีบ้างเหรอ?

 

เขาจ้องหน้าระหว่างรอคำตอบ แต่เซฮุนกลับเงียบแล้วให้รูปถ่ายในเฟสบุ๊กจงแดเป็นที่ยึดสายตาอย่างเช่นก่อนหน้านี้ คนตัวผอมไหวไหล่อย่างไม่ยี่ระ ซึ่งต่อให้คบกันได้แค่สองวัน คิมจงอินก็ดูออกว่าอีกฝ่ายกำลังบ่ายเบี่ยงที่จะตอบคำถาม

 

ถ้านายชอบเด็ก... งั้นเรามีลูกกันสักคนดีไหม?

 

หา? เซฮุนเลิกคิ้วอ้าปากหวอ เห็นอย่างนั้นอัยการหนุ่มจึงหลุดขำออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ จงอินเก็บสมาร์ทโฟนใส่ในกระเป๋าเสื้อโค้ท แล้วปล่อยให้เพลงเล่นผ่านหูฟังเพื่อทำลายบรรยากาศที่เขาเป็นคนสร้างขึ้น

 

ฉันไม่เคยมีความคิดว่าอยากมีลูก จนกระทั่งเห็นว่านายตื่นเต้นกับการเลี้ยงเด็ก คนตัวผอมได้แต่กระพริบตา มองใบหน้าซึ่งเต็มไปด้วยความอบอุ่นของอัยการหนุ่มขณะสบตากับเขาแต่เรามีลูกกันเองไม่ได้ เพราะฉะนั้น... มันจะดีไหมถ้าเกิดว่าเราไปรับเด็กจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาเลี้ยงดู?

 

บนรถไฟตอนกลางคืนมีผู้โดยสารนั่งกระจายตัวกันอยู่ประปราย บางคนผล็อยหลับหัวโขกกับกระจกเป็นระยะเพราะความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวัน บางคนดูหนังฟังเพลงผ่านโทรศัพท์มือถือ แต่ชายหนุ่มสองคนที่นั่งอยู่ด้วยกันในตอนนี้ กำลังฟังเสียงความรู้สึกของกันและกัน

 

ฉันก็เคยคิดแบบนี้นะ แต่ก็-- เซฮุนเลียริมฝีปากพลางหลุบสายตาลงใช้ความคิด จะว่าอย่างไรดี มันคือสิ่งที่ผุดเข้ามาในหัวเพียงชั่ววูบตอนได้อุ้มหลาน จึงคิดว่าถ้าเขาและจงอินมีลูก บ้านของเราอาจจะอบอุ่นยิ่งขึ้นก็ได้ แต่มันไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องแม่อุ้มบุญหรือเรื่องอื่น ๆ ที่อาจจะสร้างปัญหามาให้อีกสารพัด เซฮุนจึงเลือกเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจโดยไม่เล่าให้อีกฝ่ายฟัง

 

แต่อะไรเหรอ?

 

พ่อแม่ฉัน พ่อแม่นาย พวกเขาอาจจะรู้สึกแย่กว่าเดิมถ้ารู้ว่าเราคิดจะเลี้ยงเด็ก คนตัวผอมหันไปมองคนข้าง ๆ อีกครั้ง จนถึงตอนนี้แววตาของจงอินก็ยังคงอ่อนโยน อบอุ่นเหมือนเมื่อนาทีก่อน

 

ทำไมถึงคิดแทนคนอื่นล่ะ ถ้าถึงเวลานั้นจริง ๆ บางทีท่านอาจจะแย่งกันอุ้มลูกของเราก็ได้ รอยยิ้มของจงอินเป็นเหมือนเวทมนตร์บางอย่าง ที่สามารถชะล้างความรู้สึกแย่ ๆ ออกไปได้เสมอ และครั้งนี้ก็เช่นกัน

 

นายก็อยากมีลูกเหรอ? แววตาของเซฮุนตอนนี้เหมือนเด็กที่อยากรู้คำตอบว่าเหมือนอย่างที่ใจคิดหรือไม่ ชายหนุ่มผิวแทนอมยิ้มพร้อมพยักหน้า ก่อนจะวางมือลงบนศีรษะทุยของโอเซฮุนคนเดิม คนที่มักจะคิดมากอยู่เสมอถ้าเป็นเรื่องของคนที่แคร์

 

คิ้วผูกกันเป็นเชือกแล้ว เซฮุนปล่อยให้คนข้าง ๆ นวดหัวคิ้วพร้อมหลับตาลง รับสัมผัสที่มีผู้ชายคนนี้เพียงเท่านั้นที่สามารถทำให้รู้สึกผ่อนคลายได้

 

ความรักของเรามันทำให้เด็กต้องเจ็บหรือเปล่านะ

 

หืม?

 

เด็กทุกคนเป็นสีขาว เขาจะเรียกเราว่าพ่อได้โดยไม่รู้สึกอะไร จนกระทั่งวันที่เขาไปโรงเรียน เซฮุนเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง งานโรงเรียนที่ต้องมีผู้ปกครองฝ่ายหญิง วันนั้นลูกจะเกิดคำถามว่าทำไมเขาถึงมีพ่อสองคน แต่ไม่มีแม่

 

จงอินฟังความกังวลของเซฮุนที่สามารถเกิดขึ้นได้จริง ซึ่งมันเป็นเรื่องยากที่จะปลอบอีกฝ่ายว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี และเด็กจะต้องเข้าใจ เขาและเซฮุนต่างไม่เคยเลี้ยงลูกมาก่อน แต่เราเคยเป็นเด็ก ดังนั้นจงอินคิดว่าถ้าหากมีโอกาสได้ให้โอกาสใครสักคน เขาก็จะพยายามทำหน้าที่พ่อให้ดี

 

ฉันกลัวว่าเด็กโตขึ้น เข้าใจโลกมากขึ้น เขาจะรับสิ่งที่เราเป็นไม่ได้ และตะโกนใส่หน้าเราทั้งคู่ด้วยคำพูดร้ายกาจ จนลืมไปว่าตอนเป็นเด็กเขาเคยรักและโหยหาพ่อมากแค่ไหน

 

มันเป็นเรื่องดีที่เรารู้ถึงปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้น นั่นหมายความว่าฉันกับนายยังมีเวลาที่จะวางแผนชีวิตนะเซฮุน

 

...

 

ถ้าอยู่ ๆ ลูกจะเกลียดเราเพราะเรื่องเพศ ก็เป็นเพราะเราปิดบังความจริงเขา แต่เราจะไม่ทำอย่างนั้น

 

เสียงประตูเปิดเมื่อมาถึงที่หมาย ก่อนรถไฟจะเคลื่อนตัวออกไปเมื่อผู้โดยสารลงชานชาลาเป็นที่เรียบร้อย จงอินปล่อยให้ผู้คนเดินลงบันไดไปก่อน จนเหลือเขากับเซฮุนอยู่ที่นี่ตามลำพัง

 

อัยการหนุ่มค่อย ๆ กุมมือคนรักไว้เพื่อเพิ่มความมั่นใจให้กับสิ่งที่ยังไม่มาถึง ใช่ว่าเขาจะไม่กลัว ไม่กังวล แต่เป็นเพราะรู้และตระหนักถึงปัญหาเหล่านั้น เขาจึงอยากหันหน้าเข้าหาอีกฝ่าย เพื่อวางแผนกันว่าจะต้องทำอย่างไร

 

เราจะทำให้ลูกรู้ว่าความรักไม่ใช่เรื่องที่ผิด

 

...

 

ฉันจะเลี้ยงให้เขาน่ารักเหมือนนายเลยดีไหม?

 

ย่าห์... นี่มันใช่เวลามาทำให้เขินเหรอ เซฮุนผลักไหล่อีกคนเบา ๆ ก่อนที่เขาจะหลุดหัวเราะออกมาพร้อม ๆ กัน

 

คนตัวผอมเอนซบกับศีรษะคนรัก และปล่อยให้จงอินโอบไหล่เดินไปด้วยกัน ท่ามกลางชานชาลาที่เงียบสงบยามค่ำคืน เราคุยกันว่าจะเป็นเด็กผู้หญิงหรือเด็กผู้ชายดี วางแผนกันตั้งแต่ส่งเข้าเรียนอนุบาล และเตรียมจัดแจงห้องซึ่งมีแต่เปียโนกับของสะสมไว้เป็นห้องของลูก

 

เรื่องในอนาคตอาจจะน่ากลัวจนอยากฝังตัวเองให้อยู่กับความสุขในปัจจุบัน แต่ถ้าหากมีผู้ชายคนนี้อยู่เคียงข้าง... โอเซฮุนก็พร้อมที่จะลองดูสักครั้ง

 

 
 

 

 
 

ราวกับเดจาวูไม่มีผิด จงอินพาเขามาพักที่เดิมและเป็นฝ่ายอาบน้ำก่อนเหมือนวันนั้น เซฮุนปล่อยให้น้ำอุ่นชะล้างร่างกายแล้วยิ้มกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ จนอดคิดไม่ได้ว่าอาทิตย์หน้าเราทั้งคู่จะจบลงแค่การนอนดูหนัง แล้วหลับไปก่อนรายการเพลงจะเล่นหรือเปล่า

 

น่าตลกดีที่เราทั้งคู่นั่งรถไฟมาเพื่อค้างที่นี่ โดยไม่มีแพลนว่าจะเดินเล่นในเกาะนามิ และเก็บภาพเป็นที่ระลึกลงเฟสบุ๊กสักรูปสองรูป

 

คนตัวผอมเดินออกมาพร้อมผ้าเช็ดตัวและชุดคลุมอาบน้ำ ราวกับภาพซ้อนทับที่เห็นผู้ชายคนเดิมนั่งง่วนอยู่กับการคุยโทรศัพท์ในสภาพเดียวกันกับเขาตรงปลายเตียง จงอินต่างไปจากเมื่อตอนมอปลายแค่ไม่กี่อย่าง หนึ่งคือทรงผม สองคือท่าทางที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น แต่แววตาที่มองเขาก็ยังคงเหมือนเดิม

 

แค่นี้ก่อนนะ ไว้เจอกัน

 

คุยกับใครเหรอ? เขาถามอย่างใคร่รู้ ก่อนจะตรงเข้าไปหาอัยการหนุ่มที่อยู่ ๆ ก็อ้อนด้วยการอ้าแขนออกกว้าง

 

เซฮุนวางมือลงบนไหล่อีกฝ่าย หลุบสายตามองกลุ่มผมที่ยังไม่แห้งดีแล้วช่วยเช็ดให้อย่างเบามือ เหมือนวันนั้น... ภาพทุกอย่างยังคงซ้อนทับราวกับย้อนเวลาไปตอนอายุยี่สิบ เขารู้สึกได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นแรงของเด็กมอปลายสองคน กับการอยู่ค้างด้วยกันตามลำพังในค่ำคืนวันฝนตก แต่วันนี้เปลี่ยนเป็นหิมะที่ร่วงโรยลงมาจากท้องฟ้า

 

ไอ้เทาน่ะ มันโทรมาชวนไปดื่ม แต่คืนนี้ฉันดันมีนัดกับนายเสียก่อน

 

เบี้ยวเพื่อนครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะคุณอัยการ?

 

โทษคุณผู้กำกับเวทีเลยแล้วกันครับ ตัวคุณมีแต่กาว ผมจะไปไหนได้ คำพูดคำจาของจงอินทำเอาคนฟังนักหมั่นไส้ จนต้องขยี้กลุ่มผมอีกคนแรง ๆ แต่สุดท้ายเอวของเขาก็ถูกรวบกอดจนได้

 

ง่วงเหรอ? เซฮุนลูบศีรษะอีกฝ่ายอย่างเบามือ หากแต่จงอินกลับนิ่งเงียบ ไม่ตอบคำถามงั้นรอเดี๋ยวนะ ฉันจะไปใส่เสื้อผ้าแล้วปิดไฟนอนกัน

 

แต่ยังไม่ทันได้คว้าชุดเดิมขึ้นมาใส่ เขาก็ถูกดึงจนล้มลงไปบนเตียงเสียก่อน เซฮุนนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อสิ่งที่สัมผัสได้นั้นไม่ใช่ฟูกนุ่ม ๆ แต่กลับเป็นร่างของอัยการหนุ่มที่รูปร่างพอ ๆ กับเขา

 

อ่า ตัวหนักจังครับคุณผู้กำกับเวที

 

หรือนายจะขึ้นมาอยู่บนตัวฉัน? เซฮุนแค่นหัวเราะมองคนใต้ร่าง ที่เอาแต่ยิ้มขำอย่างพอใจเมื่อเห็นเขาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ จงอินเป็นคนไม่ชอบถูกท้าทาย ดังนั้นร่างของเขาจึงถูกจับพลิกให้นอนลงกับเตียง

 

จากที่ตามองเห็น สีหน้าจงอินก็ไม่ได้ต่างไปจากเดิมมากนัก แต่ในด้านของความรู้สึก ผู้ชายคนนี้เซ็กซี่เป็นบ้าตอนที่คร่อมทับร่างของเขาไว้ อีกทั้งชุดคลุมอาบน้ำที่หลวมจนมองเห็นอกแกร่งสีแทน กลิ่นสบู่ที่ใช้เหมือนกันกำลังปลุกปั่นอารมณ์เราทั้งคู่ในตอนนี้

 

ทับทั้งคืนเลยดีไหม?

 

จงอินไม่ปล่อยให้เขาตอบคำถามหรอก สิ่งที่เซฮุนทำได้ดีในตอนนี้คือส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ เมื่อถูกจู่โจมระลอกแรกด้วยจูบร้อนจากอัยการหนุ่ม ให้ตายเถอะ พอเป็นเรื่องแบบนี้ทีไรผู้ชายจริงจังก็กลายเป็นเสือร้ายทุกทีสิน่า...

 

ทุกทีที่มีอะไรกัน เขามักจะนึกถึงคำพูดของปาร์คชานยอลอยู่เสมอว่า ไอ้จงอินเอาไม่เป็นหรอกซึ่งเซฮุนทำได้แค่ยิ้มขำ แล้วหันไปมองอัยการหนุ่มที่นั่งเงียบราวกับยอมรับว่ามันเป็นความจริง

 

 

ของแบบนี้ใครเขาจะเอามาอวด ถ้าไม่ใช่ปาร์คชานยอล

 

 
 

CUT

 

 
 

เมื่อกี้ไอ้เทาถามถึงนาย แถมยังพูดปิดท้ายอีกว่างอนมาก ฉันเลยอยากรู้ว่าเพื่อนรักกับแฟนของฉันไปแอบคุยกันตั้งแต่เมื่อไหร่? พอเป็นเรื่องหวงจื่อเทา จงอินก็แสดงความหึงหวงออกมาอย่างชัดเจนต่างจากคนอื่น

 

เซฮุนยิ้มขำ พลิกตัวนอนข้าง ๆ คนรักพร้อมกระชับเสื้อคลุมอาบน้ำแล้วหันหน้าเข้าหาอีกฝ่าย ล่าสุดฉันวางสายกะทันหันเพราะงานเข้าน่ะ ไว้ค่อยไปง้อทีหลังแล้วกัน

 

คุยกันบ่อยหรือไง ไม่เห็นเล่าให้ฟังเลย?

 

ไม่บ่อยสักหน่อย หมอนั่นก็เพื่อนฉันเหมือนกันนะ ทำเหมือนฉันแอบเล่นชู้ไปได้

 

ก็ถ้ามันไม่เคยชอบนายน่ะนะ จงอินเขี่ยปลายจมูกรั้นคนตัวผอมอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะเสยกลุ่มผมที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อจากกิจกรรมรักอย่างเบามือ

 

ว่าได้เหรอ ถึงไอ้เวรนั่นจะมีคนของมันแล้ว แต่ก็ยังแกล้งมาวอแวกับเซฮุน กวนตีนให้เขาหึงเล่นอีก

 

เราคุยกันระหว่างรอคน ๆ นั้นตรวจอาการที่โรงพยาบาลน่ะ จื่อเทาบอกเรื่องนี้กับนายหรือเปล่า? จงอินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เพื่อนสนิทเคยเล่าให้ฟัง ว่าคนที่กำลังเป็นเจ้าของหัวใจของมันไม่สบายหนัก จนต้องไป ๆ มา ๆ โรงพยาบาลเพื่อเฝ้าไข้ นอกจากเรื่องเมื่อตอนนั้น นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นจื่อเทาสูญเสียความเป็นตัวเอง

 

ชายหนุ่มผิวแทนยิ้มบาง ๆ พลางเงยหน้ามองเพดานกับเรื่องความรักของเพื่อนสนิทที่คาราคาซังมาหลายปี จะว่าแฟนก็ไม่ใช่ เพราะไอ้เวรนั่นไม่กล้าขออีกฝ่ายเริ่มต้นใหม่เพราะอายในสิ่งที่ตัวเองเคยเป็น และกลัวว่าจะทำร้ายคน ๆ นั้นเพราะสันดานของมัน

 

จริง ๆ เราสามคนน่าจะหาเวลาไปดื่มกันสักหน่อย

 

แล้วเราก็ต้องช่วยกันหิ้วปีกจื่อเทาไปส่งใช่ไหม เฮ้อ แค่คิดก็หนักแล้ว

 

นาน ๆ ทีน่า เราควรพามันไปเคาะกะโหลกบ้าง เขาเข้าใจรอยยิ้มของจงอินในตอนนี้ เพราะทุกคนเป็นเพื่อนกัน เราถึงต้องช่วยกันในเวลาใครคนหนึ่งมีปัญหา

 

เมื่อไหร่ที่คนหนึ่งทุกข์ใจ เพื่อนที่อยู่อีกฟากโลกก็ไม่เคยลังเลที่จะติดต่อมาหา แม้ว่าความเป็นห่วงนั้นล้วนจะเต็มไปด้วยคำหยาบคายเพื่อเตือนสติ แต่จงอินกับจื่อเทาก็โชคดีเหลือเกินที่มีชานยอลและแบคฮยอนเป็นเพื่อน

 

ดังนั้น พวกเราทุกคนจึงอยากให้จื่อเทาสมหวังในความรัก และมีความสุขกับชีวิตคู่สักที

 

นึกย้อนกลับไปตอนนั้นแล้วก็น่าเหลือเชื่อเหมือนกันนะ เซฮุนวางมือไว้ข้างตัว จังหวะการหายใจกลับเข้าสู่ปกติ เงยหน้าขึ้นมองเพดานเฉกเช่นเดียวกับคนรักที่อยู่ข้างกาย ฉันไม่คิดเลยว่าชีวิตของเราจะเดินมาเส้นทางเดียวกันได้

 

จงอินไม่ได้พูดเสริม หรือออกความเห็นใด ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่อีกฝ่ายเพียงแค่กุมมือเขาไว้ ก่อนจะสอดประสานเรียวนิ้วกันในที่สุด

 

ฉันเคยกลัวว่าจะมองหน้าจื่อเทาไม่ติด กลัวว่าเราจะต้องเลิกกันเพราะทนเห็นเพื่อนเจ็บไม่ได้ แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกดีมากเลยนะ คนตัวผอมหันไปมองเสี้ยวหน้าคนรักอีกครั้ง มองเพื่อเก็บรายละเอียดเพื่อจดจำเหมือนทุก ๆ วันว่าผู้ชายที่เขารักเปลี่ยนแปลงไปมากน้อยแค่ไหน

 

อย่างเช่น...? จงอินหันมาสบตากัน เราทิ้งจังหวะให้ความเงียบได้ทำงานอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่เซฮุนจะพลิกตัวขยับเข้าไปใกล้ ๆ คนตรงหน้า

 

นาย

 

...

 

ฉันรู้สึกว่าถ้าโลกนี้ยังมีนายอยู่ ฉันก็จะผ่านปัญหาทุกอย่างไปได้ ไม่สิ... ทุกอย่างจะผ่านปัญหาทุกอย่างไปได้ด้วยดีถ้ามีเรา’”

 

จงอินไม่เคยเบื่อที่จะฟังเซฮุน ไม่ว่าอีกฝ่ายจะพูดแบบนี้มาแล้วกี่พันครั้ง เขาก็ยังรักที่จะฟังและยิ้มอย่างมีความสุขเหมือนอย่างเคย

 

จื่อเทาบอกฉันว่า อย่ารู้สึกผิดกับวัยเด็กของเราเลย เรื่องในวันนั้นอาจทำให้เราทุกคนต้องเจ็บปวด แต่สำหรับฉันในตอนนี้ มันคือบทเรียนที่ทำให้รู้ว่า ความรักที่ไม่สมหวังคือลูกศรนำทางให้ฉันเจอคนที่เหมาะสมกับหัวใจตัวเอง

 

เขายังคงฟัง และมองดวงตาคู่นั้นที่ทอประกายอยู่เสมอ จงอินขยับตัวเข้าหาคนรักพร้อมรั้งเอวคอดเข้าหาตัว กดริมฝีปากลงไปเพื่อแสดงความรักเพียงเบาบาง ก่อนจะปิดท้ายที่หน้าผากเหมือนกับทุกครั้ง

 

พอได้ยินอย่างนั้น ฉันก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกไปได้อย่างไม่รู้สึกผิดอีกแล้วเซฮุนหลับตาลง บดเบียดเข้าหาอ้อมกอดอุ่น ๆ ของคนตรงหน้าพร้อมผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก

 

จงอินยิ้มบาง ๆ เขายังคงนึกถึงความเจ็บปวดในอดีตทุกครั้ง เพื่อย้ำให้ตนเองใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง เราต่างรอวันเวลาที่เหมาะสม เพื่อให้โลกได้สั่งสอนว่าชีวิตเป็นอย่างไร ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการงาน ปัญหาครอบครัว หรือความรัก ทุกอย่างจะถูกขับเคลื่อนด้วยเวลา

 

มันเป็นสิ่งเดียวที่จะพิสูจน์ให้เราได้รู้ว่าอะไรคือความเหมาะสม และอะไรที่เข้ามาเพื่อพิสูจน์เรา ...ให้บทเรียน ...ให้น้ำตา ...รอยยิ้ม  

 

เพราะแม้แต่คนที่เคยสมหวังในความรัก ก็ใช่ว่าจะพบแต่ความสุขไปจนสุดทาง คนเหล่านั้นต่างก็เคยเรียนรู้ความเจ็บปวด เมื่อครั้งที่ความรักต้องจบลง

 

มีรัก มีสมหวัง มีสุข มีเสียใจ เราหลีกเลี่ยงความรู้สึกเหล่านี้ไปไม่ได้

เพราะนี่คือชีวิต... ชีวิตที่ทุกคนต้องเรียนรู้

 

 

 

THE END

 

จบจริงจัง แง ใจหายอะ คงคิดถึงซอนแซงนิมแย่เลย แต่ไม่เป็นไรนะคะ เราคิดพล็อตไคฮุนเรื่องใหม่ได้แล้ว คาแรกเตอร์คล้าย ๆ ซอนแซงนิมเลยค่ะ แต่จะโตกว่าหน่อย แหะ ถ้าได้ฤกษ์งามยามดีเมื่อไหร่ เราจะเปิดฟิคเรื่องใหม่ให้แฟน ๆ ไคฮุนได้อ่านกันนะคะ ไม่ต้องคิดมากนะ เราไม่เลิกเขียนไคฮุนเพราะเรื่องข่าวแน่ ๆ ค่ะ เรายังอยู่กับทุกคนนะ จับมือกันไว้แน่น ๆ :)

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,767 ความคิดเห็น

  1. #6763 nana (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 16:25

    รักเรื่องนี้จริงๆค่ะ

    #6,763
    0
  2. #6744 mayrin (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 23:31
    ชอบฟิคเรื่องนี้มากกกกกกๆๆๆเลยค่ะ มันไม่ได้มีแค่ค.รัก แต่มันสอนการใข้ชีวิตของเราได้ในหลายๆอย่างเลย อย่างเช่นมุมมองของค.รักในเพศเดียวกัน ประเด็นการยอมรับได้ของคนในสังคม ซึ่งมันจริงมาก การอ่านฟิคเรื่องนี้ทำให้เราได้คิดในหลายๆเรื่องจริงๆ รู้สึกยินดีกับเทาที่ในสุดก็ได้มีค.รักที่เหมาะกับตัวเองเสียที ถึงจะไม่รู้ว่าเปนใคร แต่ก้ดีใจที่เทาได้มีค.สุขในท้ายที่สุด เพราะเราอินน่ะค่ะ รู้สึกเหมือนเขามีตัวตนอยุ่จริง เลยดีใจตามไปด้วย สุดท้ายรู้สึกมีค.สุขกับซอนแซงนิมนักเรียนของเขา ค.รักของทั้งคู่เรียบง่ายแต่สวยงาม เปนค.รักแบบที่ใครๆก็อยากมี ดูแลกันและกันไปนานๆนะค่ะ คุณสองคน ไม่สิคุณทุกคนที่อยู่ในฟิคนี้จะอยู่ในหัวใจของเราตลอดไป
    #6,744
    0
  3. #6696 pawitt (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 20:13
    กลับมาอ่านรอบที่ 2 แงง คิดถึงอัยการกับผู้กำกับมากเด้อ
    #6,696
    0
  4. #6674 anyotherhae (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 21:16
    ชอบมากเลยค่ะ ขอบคุณที่เขียนเรื่องดีๆ แบบนี้ให้อ่านนะคะ ครั้งแรกอ่านไปแค่ครึ่งเดียว สลัดอารมณ์ของเรื่องออกจากหัวไปไม่ได้เลยทั้งวัน รอที่จะมาอ่านต่อแทบไม่ไหว อินกับทุกตัวอักษรจริงๆ ค่ะ ^^ แอร๊ย ชอบความรักของไคฮุน มิตรภาพของตัวละคร ฮื้อ ~ เหมือนโตไปพร้อมๆ กันเบย เป็นกำลังใจให้สำหรับงานเขียนต่อๆ ไปนะคะ <3
    #6,674
    0
  5. #6672 Zaiwwl (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 06:03
    รออ่านไคฮุนของไรท์นะคะ ขอบคุณที่แต่งฟิคที่ดีต่อใจขนาดนี้มานะคะ ขอบคุณที่ทำให้คนที่รักไคฮุน มีความสุขขข ขอบคุณค้าาาาา
    #6,672
    0
  6. #6660 Linseyyy13 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:51
    จบแล้ว...
    ใจหายเบาๆ
    เรารักฟิคเรื่องนี้จัง
    เหมือนได้เรียนรู้ความจริงของชีวิตมากขึ้นจากฟิคเรื่องนี้
    ขอบคุณนะคะมลินเวิว :)
    #6,660
    0
  7. #6620 arthipnm (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 20:49
    โคตรดี เหมือนได้ดูหนังดีๆเรื่องนึง ชอบความคิดของเค้าอ่ะลึกซึ้งจัง โตขึ้นก็เข้าใจชีวิตมากขึ้นอ่ะเนาะ จบแล้วแบบจบจริงๆคงคิดถึงซอนแซงนิมจริงๆ จะกลับมาแวะเวียนตามความคิดถึงเรื่อยๆเนอะ ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆมานะคะ เริ้บบบ~
    #6,620
    0
  8. #6555 sapphire- (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 19:44
    นี่เป็นครั้งแรกที่อ่านฟิคไคฮุน และพี่ก็ทำให้หนูชิปคู่นี้แล้วอะ
    #6,555
    0
  9. #6502 NTTD_3001 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 19:50
    จบแล้ว...จบแบบจริงจังเลยสินะ เราพึ่งมาอ่านฟิคเรื่องนี้ ฟิคเรื่องนี้ให้อะไรหลายๆอย่าง เราชอบการเล่าเรื่องของไรต์นะ มันเข้าใจง่าย ชอบบทบรรยาย เรื่องนี้ทำให้เราเข้าใจในเรื่อง"เพื่อน"หลายเรื่องเลยแหละ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนที่แคร์ความรู้สึกของคนอื่นมากกว่าตัวเองจนทำให้เสียสิ่งดีๆไป ยอมรับว่าอ่านฟิคเรื่องนี้ไปเสียน้ำตาไปหลายตอนมาก... ขอบคุณที่ผลิตฟิคดีๆแบบนี้มาให้อ่านนะคะ ขอบคุณค่ะ
    #6,502
    0
  10. #6493 xxmaarnficxx (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 14:58
    ในที่สุดก็ได้อ่านตอนสุดท้าย ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคที่เรารักมาก เเล้วตอนจบอยู่ในช่วงที่หลายๆอย่างยังไม่ลงตัว เลยกะว่าจะเคลียร์เเล้วมาอ่าน จนถึงวันนี้ เราแทบจะซึมซับทุกตัวอักษรในตอนนี้เลย มันดีกับใจมากจริงๆ ฟิคเรื่องนี้ให้อะไรกับเราเยอะ ทั้งมนุษย์แบคฮยอนก็ด้วย เพราะเราเริ่มอ่านช่วงคาบต่อมัธยมกับมหาลัย คงไม่มากไปถ้าจะบอกว่าฟิคเรื่องนี้สอนเราเยอะมาก เห็นได้ชัดคือเรื่องเพื่อน นับไม่ถ้วนจริงๆกับการเสียน้ำตาที่ได้อ่านหลายๆตอน เเล้วอีกอย่างคือได้ข้อคิด ได้คำสอนในการใช้ชีวิตหลายอย่าง เราไม่เคยรู้สึกว่าฟิคคือเรื่องไร้สาระ ส่วนหนึ่งก็มาจากการอ่านฟิคของพี่ มันให้อะไรที่มากกว่านั้น ขอบคุณพี่มิ้วจริงๆที่ทำให้เรามีความสุขกับการอ่านได้ขนาดนี้ เราแน่ใจว่ายังไงมนุษย์จงอินก็คือฟิคอันดับ1ในใจเราตลอดไปแน่นอน ทุกตัวละครจะยังอยู่ในความทรงจำเราเสมอ เเล้วเราต้องกลับมาอ่านบ่อยๆแน่ๆ รักเรื่องนี้จริงไม่เคยผิดหวังที่ได้เข้ามาอ่าน ที่อยากบอกเรื่องคือนี่แหละ จุดเริ่มต้นที่เราอ่านไคฮุน รอฟิคเรื่องใหม่นะคะ ตอนนี้ก็ยังอ่านแฝดวนไปก่อน สุดท้ายนี่ขอให้พี่มิ้วมีกำลังใจในการเขียนฟิคต่อไปเรื่อยๆค่ะ รักนะ.
    #6,493
    0
  11. #6492 Kannika Tankam (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 23:40
    คงจะคิดถึงซอนแซงนิมไปอีกนานเลย อบอุ่นมากเรื่องนี้
    #6,492
    0
  12. #6483 Parkbaekhynu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 23:00
    ตอนแรกอ่านมาถึงครึ่งเรื่อง เราชั่งใจนะว่าจะอ่านเรื่องนี้ต่อดีมั้ย เรายอมรับว่าตอนแรกจะไม่อ่านต่อเพราะข่าวไคตัลแต่พอเราคิดดีๆเราว่าเราควรยินดีกับเขาดีกว่าไม่ใช่เหรอ ตอนนี้เรายังทำใจไม่ได้ แต่เราชอบทัศนคติของคนเขียนนะ เธอสัญญากับเราแล้วนะว่าจะมาแต่งไคฮุนให้เราอ่านต่ออีก เราจะรอนะ????
    #6,483
    0
  13. #6478 pim pimmi (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 18:28
    งื้อออออ ชอบ จบจริงๆแล้วสินะ
    #6,478
    0
  14. #6461 R_rainnie (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 10:06
    เฮ้ออ ใจหายยยจบไปแล้วววง่า กว่าจะผ่านอุปสรรคมาได้ วันเวลาที่เสียไปช่างคุ้มค่า หลายๆอย่างเขัามาเป็นบทเรียนและสอนให้เราเข้มแข็งมาถึงวันนี้ก็จับมือกันต่อไปนะจบอินเซฮุน ห่วงก็แต่จื่อทาวววววววนี่แหละ ที่บอกว่าคาราคาซังมาหลายปีนี่คนๆนั้นคือคนเดิมหรอ?! มินซอกหรอ? หรือแฟนใหม่จื่อเทากันนะ?! เฮ้ออ ถ้าใช่มินซอก ยังไงล่ะแค่คิดก็เตรียมดราม่ารอมนุษย์มินซอกล่ะง่ะ รอเสมอรอไรท์ไปอัฟ รอเรื่องใหม่ด้วย สู้ๆค่ะ
    #6,461
    0
  15. #6445 Oohsiriya96 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 21:26
    เป็นฟิคที่น่าประทับใจมาก ตั้งแต่เริ่มจนจบ เราชอบทุกตอน มักจะแฝงข้อคิดต่างๆที่สามารถเอามาปรับใช้ในชีวิตประจำวันได้เลยแหละ ในเรื่องของคู่ชิปก็ดีกับใจเหลือเกิน ขอบคุณมลินค่ะที่สรรสร้างฟิคดีๆแบบนี้มาเพื่อเรา ขอบคุณนะ อยู่ด้วยกันนานๆนะ ขอบคุณซอมบี้ที่ทำให้เรามาเจอกัน เป็นกำลังใจให้นะคะ :)
    #6,445
    0
  16. #6442 DECEMSine (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 22:08
    ใจหายสุดๆเลยค่ะ ตอนไปที่ชิงช้านี่แบบความรู้สึกตอนนั้นไหลเข้ามาเลย ขอบคุณนะคะ
    #6,442
    0
  17. #6441 Beamxm99 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 23:19
    รักพี่มิ้วตรงเน้ รอๆๆๆ #ไคฮุน
    #6,441
    0
  18. #6440 Byunoil99 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 23:02
    ชอบบบ อ่านเรื่องนี้แล้วได้ข้อคิดในเรื่องความรักที่ต้องเจออุปสรรคต่างๆของแต่ละคนอ่ะว่าจะไปผ่านไปได้ด้วยดีมั้ย.. คือมันดีมากอ่ะ ดีจริงๆ ชอบอ่านฟิคพี่มลินมากๆเลย ติดตามเกือบทุกเรื่องงง สู้ๆน้าา รอฟิคไคฮุนน เราจะจับมือไปด้วยกันน
    #6,440
    0
  19. #6439 iTIM98 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 08:51
    ละมุนมากเลยพี่มิ้วว รอเรื่องต่อไปของพี่นะคะ สู้ๆ!
    #6,439
    0
  20. #6438 nbbwink (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 11:26
    เย้รอเรื่องใหม่นะคะพี่มิ้ว
    #6,438
    0
  21. #6437 Just read (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 12:13
    จบแล้ววววว ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆค่ะเริ้บๆ
    #6,437
    0
  22. #6436 Park K. (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 10:18
    มีเรื่องใหม่ด้วยหรอออ ตื่นเต้นนนนน>_______< ปักหมุดรอเลยค่ะพี่มิ้ว
    #6,436
    0
  23. #6435 kh_hk (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 10:14
    เย้ๆๆๆๆ..!!!!

    จะรอนะ
    #6,435
    0
  24. #6434 Be_goong (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 22:43
    ใจหาย~ เราคงคิดถึงฟิคเรื่องนี้มากๆ แล้วก็คิดถึงฮอบบิทด้วยล่ะ

    จะรออ่านผลงานเรื่องต่อๆไป & ขอบคุณที่แต่งฟิคสนุกๆให้อ่าน จับมือกันแน่นๆค่ะ
    #6,434
    0
  25. #6433 secret girl (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 20:56
    ขอให้เทาสมหวังเถอะ
    #6,433
    0