[EXO] "FREAK BOY" มนุษย์จงอิน | KAIHUN FEAT.TAO

ตอนที่ 26 : Chapter 25 :: Your Wound (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    28 ม.ค. 59

 M

 

 

 

Chapter 25

Your Wound

 

 

 

เวลามีความรัก มนุษย์มักรู้สึกว่าโลกนี้มีแค่เขาสองคน

แต่เมื่อไหร่ที่พวกเขาพบกับความผิดหวัง

วันนั้นคงรู้สึกเหมือนว่ายืนอยู่บนโลกนี้ตามลำพัง

 

 

 

ร่างหนักอึ้งไร้เรี่ยวแรงนอนอยู่บนเตียงนุ่ม อาการป่วยที่ควรลดลงกลับเพิ่มขึ้นจนไม่อยากลุกไปไหน แต่พอรู้ตัวว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องส่วนตัว เซฮุนจึงค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นปราดไปทั้งร่างกาย

 

สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ห้องที่คุ้นเคย ไม่ว่าจะเป็นการถูกตกแต่งอย่างเรียบง่าย ไปจนถึงเปียโนหลังนั้นซึ่งเต็มไปด้วยความทรงจำ เซฮุนไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้มาที่นี่อีกครั้ง มันเหมือนความฝัน ซึ่งรอยยับบนที่นอนคงเป็นสิ่งยืนยันได้ดี ว่ามีใครคนหนึ่งที่กอดเขาเอาไว้ตลอดทั้งคืน

 

นาฬิกาบนหัวเตียงบ่งบอกเวลา ตอนนี้ก็เที่ยงกว่า ๆ แล้วกับการหลับลึกของคนป่วย เซฮุนค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วตรงออกไปเปิดประตู ประคองร่างที่เกิดจากพิษไข้และเหตุการณ์เมื่อคืนลงไปข้างล่าง จนเห็นว่าคนผิวแทนกำลังง่วนกับอะไรบางอย่างอยู่บนโต๊ะในห้องนั่งเล่น

 

ใบหน้าที่มีแผลถลอกและรอยฟกช้ำไม่ได้มองมาอย่างเฉยชา ตอนนี้จงอินกำลังยิ้มบาง ๆ หลังจากเห็นว่าเขายืนอยู่ตรงนี้ ก่อนจะละความสนใจจากกระเป๋าบนโต๊ะทุกอย่าง

 

อรุณสวัสดิ์

 

เป็นเช้าวันแรกในรอบหลายเดือนที่ทำให้เด็กหนุ่มตัวผอมยิ้มได้ เมื่อก่อนเขาคิดว่าแค่ได้ยินเสียงจงอินตอนโทรปลุกวันนั้นก็จะกลายเป็นวันดี ๆ ได้แล้ว แต่พอเกิดเรื่องมากมายที่ทำให้เราต่างได้เรียนรู้ชีวิต เขาจึงรู้ว่าคงไม่มีอะไรดีไปกว่าการมีกันและกันในชีวิตอีกแล้ว

 

ตอนเช้ามืดนายไข้ขึ้น เลยคิดว่าวันนี้คงนอนซมตลอดทั้งวัน ฉันเลยโทรไปหาซึลกิ แต่บังเอิญไปรู้มาว่านายยังมีงานที่ยังทำไม่เสร็จเด็กหนุ่มผิวแทนหลุบสายตาลงพลางถูปลายจมูกอย่างขลาดอาย กับคนป่วยที่มองมาด้วยสายตาไม่ต่างจากเมื่อคืนนี้

 

นายไปบ้านฉันมาเหรอ

 

อืม จงอินขานตอบในลำคอแล้วเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ที่จริงฉันขอให้ซึลกิบอกเพื่อนนายว่าวันนี้นายคงไปเรียนไม่ไหว พวกเขาก็เป็นห่วงงานที่ใกล้ถึงกำหนดส่ง เลยบอกว่าถ้าทำไม่ไหวก็บอก คีบอมอาสาจะช่วยทำให้

 

...

 

ฉันก็เลยพาซึลกิไปเอาโน้ตบุ๊กที่บ้านนาย โกหกป้าแม่บ้านนิดหน่อยว่านายยังนอนไม่ตื่นเลยใช้ฉันมาเอาของ ถึงจะถูกถามเรื่องแผลบนหน้าก็เถอะ แต่การโกหกด้วยการพูดความจริงว่าเข้าไปช่วยเพื่อนตอนมีเรื่อง มันก็ทำให้เธอสบายใจ

 

เราสบตากันโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรอีก ตอนนี้ทุกอย่างมันชัดเจนแล้วว่าคิมจงอินคนที่เคยเย็นชานั้นได้หายไปและแทนที่ด้วยซอนแซงนิมคนเดิม คนที่เป็นห่วงเป็นใยโอเซฮุนอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร

 

ให้ฉันทำงานที่นี่เหรอ

 

โดดเรียนกันเถอะ

 

...

 

โดดเรียนแล้วใช้เวลาอยู่ด้วยกันโดยที่ไม่ต้องคิดอะไรสักวันหนึ่ง

 

แววตาของจงอินที่มองมาราวกับจะบอกว่าไม่ได้พูดเล่น เซฮุนไม่ได้พยักหน้าหรือขานตอบตกลง แต่คาดว่าอีกฝ่ายคงเข้าใจมันได้โดยที่เขาไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น

 

เราต่างวางตัวไม่ถูกเพราะระยะห่างที่ขาดหายไปหลายเดือน หรืออาจเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้นถึงทำให้ไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่ายได้นานเท่าที่ควร เซฮุนเม้มริมฝีปากพลางก้มหน้าเล็กน้อย ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินเข้าไปในห้องครัว

 

ฉันไม่มีเวลาทำอาหารก็เลยแวะซื้อมาจากข้างนอก อ้อ โทรศัพท์ของนายวางอยู่ข้าง ๆ โน้ตบุ๊กนะ แต่ดูเหมือนว่าแบตใกล้จะหมดแล้ว ส่วนสายที่ชาร์จอยู่ข้างปลั๊กทีวี

 

เซฮุนคว้ามือถือขึ้นมา ก่อนจะพบว่ามีสายที่ไม่ได้รับจากเพื่อนที่มหาลัยทั้งหมดสิบห้าสาย แต่ในนั้นกลับไม่มีของหวงจื่อเทา คนที่มักจะกวนประสาทเขาด้วยการโทรเข้าหรือส่งข้อความมาทุกวัน

 

เด็กหนุ่มตัวผอมถอนหายใจเบาหวิว เขารู้สึกว่าความเปลี่ยนเปลงในครั้งนี้มันต่างไปจากเมื่อตอนจบมอปลาย เซฮุนเป็นห่วงจื่อเทาที่เมื่อคืนเขาปล่อยให้ยืนอยู่ตามลำพังแล้ววิ่งมาหาจงอินที่บ้าน แต่หากจะให้โทรไปตอนนี้ มันก็คงไม่ใช่เวลาที่สมควรนัก

 

จงอินกำลังง่วนอยู่กับการแกะอาหารใส่จาน เซฮุนมองแผ่นหลังกว้างนั้นก่อนจะตรงเข้าไปหา สวมกอดจากข้างหลังพร้อมซบหน้าลงกับไหล่ เพื่อยึดเหนี่ยวจิตใจที่กำลังอ่อนแรงลงเพราะเรื่องราวมากมายที่ถาโถมเข้ามา

 

ไปนั่งรอสิ อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว

 

ฉันกอดนายไว้แบบนี้ไม่ได้เหรอ

 

...

 

ให้ฉันงี่เง่าเถอะ ฉันอยากทำแบบนี้มาตั้งนานแล้ว

 

เสียงคนป่วยดูอ่อนแรง แต่วงแขนที่โอบกอดเอวหนาไว้กลับกระชับแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าจะถูกแกะออก จงอินยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอื้อมมือขึ้นวางลงบนศีรษะทุย และตอนนั้นเด็กหนุ่มผิวแทนก็ได้รู้ว่า มื้อเที่ยงคงไม่สำคัญเท่ากับคนที่กอดเขาจากข้างหลังอีกแล้ว

 

 

 

 

แบคฮยอนกอดกระถางต้นไม้ไว้แนบอกขณะเดินขึ้นไปบนทางลาดชัน มันคือต้นไทรที่อาจารย์ให้มา ท่านบอกว่าถ้าหลังบ้านมีพื้นที่กว้างพอก็ควรเอาไปปลูกไว้ ซึ่งคนตัวเล็กก็ไม่ปฏิเสธในสิ่งที่อาจารย์หยิบยื่นให้ แต่การแบกของหนักขึ้นรถเมล์แล้วเดินไปไหนมาไหนมันก็หนักเอาเรื่องเหมือนกัน แต่ไม่เป็นไร เพื่อบ้านที่น่าอยู่ แบคฮยอนสู้ตาย

 

แต่พอเปิดประตูหน้าบ้านก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นคนบางคนที่ไม่คิดว่าจะมาอยู่ที่นี่ได้ ซึ่งนั่นก็คือหวงจื่อเทาซึ่งนั่งอยู่บนซีเมนต์ข้างกระถางดอกไม้ ด้วยสภาพใบหน้าสะบักสะบอมพร้อมกระเป๋าสะพายหนึ่งใบ คนตัวเล็กทำตาปริบ ๆ ก่อนอีกฝ่ายจะลุกขึ้น

 

จื่อเทาปีนรั้วเข้ามาเหรอ

 

จะโทรแจ้งตำรวจไหมล่ะ ไม่พูดอย่างเดียว คนตัวสูงโยนมือถือมาให้ซึ่งแบคฮยอนก็รับไว้อย่างทุลักทุเลด้วยมือเดียว โดยที่ยังมีกระถางต้นไม้อยู่ในอ้อมกอด

 

หูย ถ้าตกทีมีหน้าจอแตกเลยนะ อย่าโยนแบบนี้ซี่ ไม่ได้เล่นลิงชิงบอลกันสักหน่อยอะ

 

ดูเหมือนว่าเพื่อนชาวจีนจะอารมณ์ไม่ค่อยดี ซึ่งถ้าถามออกไปก็คงไม่ได้คำตอบและอาจทำให้จื่อเทาโมโหกว่าที่เป็นอยู่อีกด้วย แบคฮยอนไม่อยากโดนเขวี้ยงมือถือใส่ เพราะฉะนั้นเขาจึงเดินท่าปูไปหยุดอยู่หน้าประตูบ้านด้านใน วางกระถางต้นไม้ลงแล้วไขกุญแจ

 

เดี๋ยวเราเปิดแอร์ให้นะ จื่อเทาจะได้เย็น ๆ

 

คนตัวสูงเข้าไปด้านในโดยที่ไม่ยีหัวเขาหรือพูดกวนประสาทเหมือนอย่างที่ชอบทำ แบคฮยอนรู้สึกไม่ดีเลยอะ ต้องมีเรื่องแย่ ๆ เกิดขึ้นกับจื่อเทาแน่ ๆ แต่มันจะเป็นเรื่องอะไรกันล่ะ หวังว่าจื่อเทาคงไม่ได้ไปชกต่อยกับใครจนต้องหนีมาหลบซ่อนตัวที่มกโพนะ ทำไงดีอะ บ้านเขาไม่มีหลุมหลบภัยด้วย ซ่อนจื่อเทาไว้ไม่ได้

 

จื่อเทาหิวไหม

 

...

 

เดี๋ยวเราจะต้มรามยอนแหละ เพราะเราหิว แบคฮยอนมองอีกคนที่ทิ้งตัวนอนบนโซฟา พร้อมก่ายท่อนแขนลงกับหน้าผากราวกับว่าเหน็ดเหนื่อยกับทุกอย่างบนโลกใบนี้

 

คนตัวเล็กวางกระเป๋าเป้ลงเงียบ ๆ แล้วเดินเข้าครัวอย่างเจียมตัว จื่อเทาต้องได้รับการพักผ่อนและควรทำแผลบนหน้าด้วย เดี๋ยวเอากล่องยาไปวางไว้บนโต๊ะแล้วแกล้งดีดนิ้วให้รู้ตัวดีไหมนะ แต่เอ๊ะ... นี่มันบ้านเขาไม่ใช่เหรอ

 

หูย รามยอนเหลือตั้งสองห่อ เราต้มเผื่อจื่อเทาด้วยดีกว่าแกล้งเพิ่มระดับเสียงขึ้นหวังให้คนที่อยู่ด้านนอกได้ยิน แต่ก็เปล่าประโยชน์ เมื่อตอนนี้เพื่อนชาวจีนยังคงนิ่งเงียบเหมือนเดิม T_T

 

ผ่านไปสิบนาทีทุกอย่างก็เรียบร้อย แบคฮยอนเข้ามาในห้องนั่งเล่นพร้อมหม้อรามยอนและถ้วยใบเล็กสำหรับสองคน จัดแจงวางอุปกรณ์ทุกอย่างโดยไม่ไถ่ถามว่าคนตัวสูงจะกินด้วยหรือเปล่า เขานั่งคุกเข่า กระพริบตาปริบ ๆ มองเพื่อนชาวจีนด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะรวบรวมความกล้า แล้วจิ้มแขนแกร่งเบา ๆ

 

นายกินเถอะ ฉันแค่อยากอยู่เงียบ ๆ

 

...โอเคเลย คนตัวเล็กค่อย ๆ หดแขนกลับมา แล้วนั่งขัดสมาธิลงฝั่งตรงข้ามโซฟาตัวที่เพื่อนนอนอยู่ แต่ไหนแต่ไรเราก็ไม่ค่อยสนิทกันอยู่แล้ว และทุกครั้งที่คุยกันได้ก็เพราะจื่อเทายิงมุกตลก ซึ่งนี่เป็นครั้งแรกที่แบคฮยอนเห็นอีกฝ่ายอยู่ในสภาพแบบนี้

 

ขอโทษที่ไม่บอกก่อนว่าจะมา

 

ไม่เป็นไร จื่อเทาจะมาตอนไหนก็ได้อะ บ้านเราเปิดรับเพื่อนทุกคนเลย คนตัวเล็กดีใจที่อีกฝ่ายยอมพูดอะไรบ้าง มากกว่าการนอนแขนก่ายหน้าผากเงียบ ๆ

 

แต่ในเวลาแบบนี้ ฉันไม่รู้เลยว่าควรยืนอยู่ส่วนไหนของโลก

 

แบคฮยอนสูดเส้นรามยอนทั้งที่ยังไม่ละสายตาจากคนตรงหน้า จื่อเทากำลังโดนตำรวจตามจับจริง ๆ หรือเปล่าเนี่ย แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงจื่อเทาก็ควรมอบตัวอะ

 

แต่อย่าบอกใครได้ไหม ตอนนี้คนตัวเล็กมองเห็นแค่ริมฝีปากของเพื่อนชาวจีนที่กำลังสั่นเครือ อีกทั้งน้ำเสียงที่เหมือนคนกำลังจะร้องไห้ ซึ่งนั่นทำให้เขาใจไม่ดีเอาเสียเลยทั้งไอ้ชานยอล ไอ้จงอิน... ไม่ว่าใคร

 

...

 

ให้ฉันอยู่ที่นี่เหมือนคนไร้ตัวตนสักวันสองวันเถอะนะแบคฮยอน

 

 

 

40%

 

 

เซฮุนนอนอยู่บนเตียง มองอีกคนที่กำลังเคร่งเครียดอยู่กับโปรแกรมตัดต่อในโน้ตบุ๊ก ใช่ จงอินกำลังช่วยทำงานให้เขา แม้จะใช้โปรแกรมไม่ค่อยถนัด แต่อีกฝ่ายก็บอกว่าพอทำได้เพราะเคยใช้อยู่บ้างตอนมอปลาย

 

เขาอยากพูดอะไรบ้าง แต่ก็พอจะรู้อยู่ว่าจงอินคงไม่ปล่อยให้คนป่วยลุกขึ้นมานั่งทำงานทั้งสภาพอย่างนี้แน่ ครั้นจะให้นอนมันก็ไม่หลับแล้ว เซฮุนจึงได้แค่นอนมองจอโน้ตบุ๊กสลับกับใบหน้าอีกฝ่าย แล้วปล่อยให้เสียงคลิ๊กเมาส์ทำลายความเงียบ

 

ความกังวลถึงจื่อเทายังไม่จางหายไป แน่นอนว่าเรื่องนี้เราทุกคนต้องใช้เวลา โอเซฮุนคงเป็นคนใจร้ายมากถ้าหากหลับหูหลับตามีความสุขที่ได้กลับมาอยู่กับจงอินอีกครั้ง แล้วปล่อยให้จื่อเทาเสียใจอยู่ข้างหลังโดยไม่รู้สึกอะไรเลย

 

คนป่วยขยับเข้าไปนอนเบียด ซบศีรษะหาเอวหนาของคนที่นั่งทำงานอยู่ ไม่สนแล้วว่าจงอินจะรำคาญไหม ในเมื่อปล่อยให้เขาอยู่ที่นี่โดยไม่ไล่กลับบ้าน เซฮุนก็อยากเอาแต่ใจให้มากกว่านี้สักหน่อย

 

ถ้ายังไม่หลับ ฉันจะวางยานายจริง ๆ แล้วนะ

 

วางยาเลยเหรอ... ฉันกินยาไปตั้งหลายเม็ดแล้ว นายก็เห็น... เซฮุนเงยหน้าสบตากับคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แววตาภายใต้แว่นกรอบสีดำนั้นกำลังคาดโทษ หากไม่ได้น่ากลัวเหมือนกับครั้งก่อน ๆ

 

นั่นยาแก้ปวด

 

ฉันรู้... ตอนนี้ดีขึ้นแล้วนะ ไม่ปวดหัวด้วย จงอินหันกลับไปให้ความสนใจกับโปรแกรมตัดต่อ แต่เสียงของเซฮุนก็เรียกความสนใจจากเขาได้ง่าย ๆ จนไม่มีใจอยากทำงาน

 

แล้วตัวล่ะ หายปวดหรือยัง?

 

...

 

จงอินทำสำเร็จแล้ว สุดท้ายเซฮุนก็พูดไม่ออกเมื่อถูกถามอย่างนั้น เด็กหนุ่มพลิกตัวนอนหันหลังพร้อมดึงผ้าห่มขึ้นจนถึงคอ ทำเอาคนที่กำลังตั้งใจปั่นงานถึงกับหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้

 

เซฮุนสะดุ้งพร้อมหดคอลง เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสเย็น ๆ จากหลังมือของใครอีกคนที่เขาเพิ่งหันหลังให้ ไม่เอาแต่ใจแล้วก็ได้ ถ้าจงอินจะหยิบยกเรื่องน่าอายขึ้นมาพูดอีก

 

วันนี้เราโดดเรียนกันอย่างจริงจัง ได้ยินเสียงจงอินคุยโทรศัพท์กับเพื่อนเรื่องฝากเลกเชอร์ ซึ่งทำให้เขารู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย เซฮุนไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ พอรู้ตัวอีกทีห้องที่เคยสว่างก็มืดลงเมื่อถึงช่วงพลบค่ำ และคนที่เคยนั่งทำงานอยู่ตรงนี้ก็ไม่อยู่แล้ว

 

ตื่นแล้วเหรอ?

 

คนตัวผอมมองไปยังประตูห้องตามด้วยแสงสว่างจากหลอดไฟที่เพิ่งเปิด เซฮุนพยักหน้าเป็นคำตอบ ก่อนที่จงอินจะเดินมาพร้อมผ้าเช็ดตัวผืนหนึ่ง อาบน้ำสิ ฉันเปิดน้ำอุ่นไว้ให้ในอ่าง

 

ขอบคุณนะ เขารับมาถือไว้พร้อมลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องน้ำ มันคงถึงเวลาแล้วที่จงอินจะไปส่งเขาที่บ้าน ถึงจะน่าเสียดาย แต่อย่างน้อยวันนี้เราก็ได้อยู่ด้วยกัน แม้ว่ามันจะเป็นแค่การนั่ง ๆ นอน ๆ มองอีกคนช่วยทำงานให้ก็ตาม

 

คนตัวผอมถอดเสื้อออกแล้วห้อยไว้บนราว ยังไม่ทันได้ถอดกางเกงก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าอีกคนตามเข้ามาและไม่ลืมที่จะล็อกกลอนห้องน้ำ

 

เดี๋ยวช่วยสระผมให้

 

ฉะ-- ฉันสระเองได้ แค่นี้เอง เซฮุนยิ้มเจื่อน ดันแผงอกคนตรงหน้าออกไป ก่อนจะเบิกตากว้างอีกครั้งเมื่อจงอินคว้าข้อมือของเขาเอาไว้พร้อมกดลง ก่อนจะคว้าหัวกางเกงนอนเอาไว้ดะ... เดี๋ยวสิจงอิน

 

เขินเหรอ เมื่อคืนก็เห็นหมดแล้ว

 

อย่าพูด... คนตัวผอมหน้าขึ้นสีจัด พยายามแกะมืออีกฝ่ายออกแต่ก็ไม่เป็นผล

 

ถ้าไม่อยากให้มองก็รีบลงไปแช่น้ำอุ่นสิ

 

เซฮุนรู้สึกเหมือนหน้ากำลังจะระเบิด คนป่วยรู้สึกได้ถึงความร้อนในร่างกายที่อีกนิดเดียวก็กลายเป็นภูเขาไฟแล้ว หลังจากที่อีกฝ่ายจัดแจงช่วยถอดกางเกงให้จนตอนนี้ร่างกายของเขาไม่หลงเหลืออะไรอีก

 

คนตัวผอมเดินลงไปในอ่างอย่างขลาดอาย นั่งลงพร้อมเอนหลังลงไปทีละนิดจนริมฝีปากจมลงไปในน้ำ สายตายังไม่ละออกห่างคนผิวแทนที่กำลังก้มลงพับขากางเกงขายาวขึ้นจนถึงหัวเข่า

 

เซฮุนรู้สึกเหมือนไข้จะขึ้น เมื่อใบหน้าและร่างกายต่างพร้อมใจกันร้อนระอุยิ่งกว่าน้ำอุ่นที่แช่อยู่เพียงเพราะอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตากัน จงอินตรงเข้ามานั่งบนอ่างหินขัดพร้อมวางขาทั้งสองข้างลงในน้ำ

 

หัวใจเต้นตึกตักเพียงเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ข้างหลัง คนป่วยถูกช้อนศีรษะให้เงยหน้าขึ้น ก่อนที่กลุ่มผมสีเข้มจะเปียกด้วยน้ำอุ่น เขาสบตากับคนผิวแทนที่ก้มหน้าลงมาเล็กน้อย มองใบหน้าเรียบเฉยแต่มีเสน่ห์ของผู้ชายคนนี้และจดจำทุกวินาทีที่อยู่ด้วยกันเอาไว้ เซฮุนไม่รู้เลยว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เขาได้มีโอกาสทำอย่างนี้หรือเปล่า และเพราะไม่รู้อนาคต เขาจึงอยากกอบโกยความสุขเอาไว้ให้มากที่สุด

 

เปลือกตาปิดลงแล้วปล่อยให้อีกคนชโลมแชมพูลงบนศีรษะ เขารู้สึกได้ถึงความใส่ใจจากมือทั้งสองข้างที่ค่อย ๆ เกาอย่างเบามือ ความผ่อนคลายในวินาทีนี้เป็นเพราะเขากำลังแช่น้ำอุ่นอยู่ในอ่างและมีคนช่วยสระผมให้ หรือเป็นเพราะว่าตอนนี้โอเซฮุนได้ใช้เวลาอยู่กับคิมจงอินกันนะ?

 

เคยทำแบบนี้ให้ใครหรือเปล่า

 

อยากเขินตอนนี้เหรอ ไม่ดีมั้ง

 

...

 

เซฮุนลืมตาขึ้นมาสบตากับเจ้าของรอยยิ้มที่ยังคงก้มหน้าสระผมให้กับเขา ทำไมต้องรู้ทันอยู่เรื่อย แค่ตอบตามเฉย ๆ ไม่ได้หรือไงนะ...

 

งั้นอย่าทำแบบนี้กับใครอีกได้ไหม

 

จงอินไม่ได้ตอบคำถาม เซฮุนไม่แน่ใจเลยว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ระหว่างไม่อยากรับปาก หรือแค่อยากแกล้งให้เขากระวนกระวายใจเล่น ๆ เด็กหนุ่มตัวผอมสบตากับอีกฝ่าย กับความงี่เง่าที่สาดใส่จงอินไม่หยุดเพราะได้ใจ แค่จงอินยอมให้อยู่ด้วย ก็เลยคิดว่าจะเอาแต่ใจยังไงก็ได้สินะ

 

ขอโทษ

 

หลับตาสิ

 

อีกครั้งที่จงอินตีมึนทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเขา ถึงจะหงอยเพราะเรื่องเมื่อครู่ แต่เซฮุนก็หลับตาลงเพื่อให้อีกคนล้างแชมพูออกให้ เพียงครู่เดียวก็สะอาด จงอินคว้าเอาผ้าขนหนูมาเช็ดผมคนป่วยที่นั่งเปลือยร่างชันเข่าอยู่ในอ่าง

 

จงอิน

 

หืม?

 

ฉันเป็นห่วงจื่อเทา

 

 เด็กหนุ่มผิวแทนชะงักมือ เมื่ออีกคนเอี้ยวหน้าหันมาพร้อมแววตาที่เต็มไปด้วยความหมาย เซฮุนกำลังพูดถึงเรื่องที่เขาเองก็กังวลมาตลอดทั้งคืน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ตอบอะไร ชั่วอึดใจเลยทีเดียวที่จงอินทำเพียงแค่เช็ดผมให้อีกฝ่าย ซึ่งเด็กหนุ่มตัวผอมก็พอจะเดาออกว่าภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยและความเงียบโดยรอบในเวลานี้ คงมีเรื่องให้คิดอยู่มากมายเช่นกัน

 

นายเองก็เหมือนกันใช่ไหม?

 

จงอินนิ่งไปกับคำพูดที่คล้ายกับของแหลมคมที่ทิ่มลงกลางใจ หลายปีที่ผ่านมา ไม่เคยเลยสักครั้งเดียวที่เขาจะทำให้เพื่อนต้องเสียความรู้สึก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาลงมือทำมัน และเพราะว่าเป็นครั้งแรก จงอินจึงคิดว่าเวลาอาจจะช่วยเยียวยาเราทุกคนได้ แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย เขาไม่สามารถทนรอได้โดยที่ไม่จัดการอะไรสักอย่าง

 

นัยน์ตาคมหลุบมองมืออีกคนที่กุมมือเขาเอาไว้ ราวกับจะบอกว่าตอนนี้คิมจงอินไม่ได้อยู่คนเดียว เด็กหนุ่มผิวแทนถอนหายใจเบาหวิวขณะสบตากับคนตรงหน้า ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนตัวลงไปในอ่างน้ำแล้วประคองร่างเซฮุนให้นั่งอยู่ตรงหว่างขา

 

จงอินซบหน้าลงกับไหล่คนป่วย กอดร่างเปลือยเปล่าใต้น้ำอุ่นในอ่าง พร้อมถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า เขาต้องการที่ยึดเหนี่ยวจิตใจในเวลานี้ ซึ่งโอเซฮุนเป็นคนเดียวที่สามารถช่วยได้

 

คนตัวผอมเอนศีรษะซบคนที่นั่งซ้อนอยู่ข้างหลัง ตอนนี้เราทุกคนต่างก็เหน็ดเหนื่อยกับปัญหาทั้งหมด จงอินคงไม่ชอบแสดงด้านอ่อนแอให้ใครเห็น ฉะนั้น เขาจึงเลือกที่จะนั่งอยู่เฉย ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายได้ใช้เวลาอยู่กับความคิดตนเอง

 

พรุ่งนี้เราไปหาไอ้เทากันนะเซฮุน

 

อื้ม ไปสิ

 

คนตัวผอมยิ้มบาง ๆ พร้อมเอื้อมมือขึ้นลูบศีรษะทุยอีกคนเป็นการปลอบใจ โอเซฮุนจะไม่วิ่งหนีความผิดอีกแล้ว เขาจะเผชิญหน้ากับมัน และยอมรับบทลงโทษที่จะตามมาทุกอย่าง ขอแค่ได้อธิบาย ส่วนจื่อเทาจะเข้าใจหรือโกรธไปมากกว่าเดิมเขาก็ไม่ว่า

 

นายตัวเปียกแล้ว เซฮุนเอี้ยวหน้าหันไปสบตากับคนที่นั่งซ้อนอยู่ข้างหลัง และเป็นอีกครั้งที่จงอินไม่ตอบด้วยคำพูด แต่ผู้ชายคนนี้เลือกที่จะจูบเขาแทน

 

หลายครั้งที่เซฮุนเป็นกังวลเรื่องแผลของอีกฝ่าย แต่จงอินก็แสดงให้เห็นว่าความต้องการมักจะนำหน้าความเจ็บปวดอยู่ก้าวหนึ่งเสมอ หัวใจเต้นแรงอีกครั้งกับรสจูบที่แนบแน่นยิ่งขึ้น พร้อมฝ่ามือที่ลูบไปตามเนินผิวของเขาอย่างช้า ๆ

 

จะทำตรงนี้เหรอ...

 

เด็กหนุ่มตัวผอมถามอย่างขลาดอาย แต่สุดท้ายอีกฝ่ายก็ให้คำตอบเป็นอุ้งมือที่กอบกุมส่วนนั้น เซฮุนหน้าขึ้นสีจัด หลับตาเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสที่มาจากมือและริมฝีปากที่พรมจูบลงบนซอกคอของเขา

 

 “ค้างด้วยกันอีกคืนนะ

 

คนป่วยไม่รู้ว่าเสียงที่กำลังกระซิบข้างหูเป็นประโยคขอร้องหรือเปล่า และเขาก็พยักหน้าเป็นคำตอบโดยไม่เสียเวลาคิดเลยสักวินาทีเดียว ใช่... มันคือสิ่งที่เซฮุนต้องการอยู่แล้ว ในเมื่อมีโอกาสได้อยู่กับคิมจงอิน วินาทีนี้พื้นที่ส่วนอื่นในเกาหลีใต้ก็คงไม่จำเป็นอีกต่อไป

 

ร่างกายกำลังร้อนระอุเพราะถูกปั่นป่วน เซฮุนบิดเร่าในอ่างอาบน้ำเมื่อมืออีกฝ่ายเร่งจังหวะชักจนน้ำกระเซ็นออกจากอ่าง เขาบีบต้นแขนแกร่งแน่นเพื่อระบายอารมณ์ที่กำลังพุ่งสูงขึ้นตามลำดับ อายตัวเองเหลือเกินที่เบื้องลึกของจิตใจมันชอบให้จงอินสัมผัสแบบนี้ แม้ว่าเมื่อคืนจะเจ็บจนเกือบลุกไม่ไหว แต่เด็กหนุ่มตัวผอมก็ไม่ปริปากห้ามอีกฝ่ายให้หยุดมือเลยสักคำเดียว

 

โอเซฮุนไม่รู้จักเข็ดหลาบกับความเจ็บปวดจริง ๆ

 

เพียงชั่วอึดใจความรู้สึกทุกอย่างถูกปลดปล่อยออกมา เซฮุนอายเหลือเกินที่เห็นความลามกของตนเองลอยอยู่บนผิวน้ำ ก่อนจงอินจะลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าที่เปียกไปด้วยน้ำทิ้งลงบนพื้น คนป่วยถูกประคองให้ลุกจากอ่าง แน่นอนว่าอีกฝ่ายไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ออกปากบอกว่าไม่ไหว เพราะเมื่อคืนเพิ่งผ่านบทรักชุดใหญ่ไป จงอินจึงเลือกกลืนคำพูดทั้งหมดของเขาด้วยการจูบอย่างดูดดื่ม

 

ก็บอกไปแล้วไงว่าโอเซฮุนไม่รู้จักเข็ดหลาบ...

 

คนป่วยถูกดันถอยหลังจนชิดกับผนังเย็นเฉียบโดยที่ริมฝีปากยังไม่ละออกห่าง ก่อนที่น้ำอุ่นจากฝักบัวจะชโลมร่างของเราทั้งคู่จนบรรยากาศโดยรอบพร่ามัวไปด้วยไอน้ำ เราจูบกันครั้งแล้วครั้งเล่า โดยไม่มีใครกังวลถึงอาการป่วยไข้ที่อาจจะพุ่งขึ้นสูงได้ถ้าหากเปียกน้ำนานเกินไป

 

เซฮุนยอมป่วย เขาไม่อยากสนใจอะไรทั้งนั้นถ้าคิมจงอินอยู่ตรงนี้ เด็กหนุ่มเพียงแค่เผยอปากรับจูบแล้วปล่อยให้ฝ่ามือซึ่งเต็มไปด้วยฟองสบู่ลูบไปตามลำตัว ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกจับพลิกให้หันเข้าหาผนังเย็นเฉียบ

 

เซฮุนเอี้ยวหน้าหันไปสบตากับคนที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลัง แววตาของคิมจงอินเคยทำให้โอเซฮุนตกหลุมรักได้อย่างไร วันนี้เขาก็ยังคงรู้สึกไม่ต่างไปจากเดิม เราทำเรื่องลามกกันอีกครั้ง แล้วปล่อยให้สมองขาวโพลนไปด้วยไอน้ำ แม้ว่าจะเจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจ แต่ในวินาทีนี้ ทั้งคู่ก็เลือกกอดกันเอาไว้มากกว่าผลักไสอีกฝ่ายออกไป

 

 

 

 

 
 

เห็นบอกว่าไปค้างบ้านเพื่อนน่ะ ไม่ได้บอกว่าจะกลับเมื่อไหร่

 

อ่า... เหรอครับ ขอบคุณมากนะครับคุณป้า

 

เห็นหอบกระเป๋าใบใหญ่ออกไป คงอยู่กับเพื่อนที่คณะมั้ง

 

จงอินและเซฮุนโค้งศีรษะให้กับคุณแม่ของจื่อเทา หลังจากได้คำตอบแล้วว่าอีกฝ่ายไม่อยู่ที่นี่ ทั้งสองคนเดินออกมาหยุดอยู่ข้างรถ พร้อมมองหน้ากันอย่างคิดไม่ตกว่าตอนนี้เพื่อนชาวจีนอยู่ที่ไหน มือถือก็โทรไม่ติด ครั้นจะถามเพื่อนที่มหาลัยก็ไม่มีเบอร์

 

เดี๋ยวลองไปดูที่เอกพละ

 

เซฮุนพยักหน้า แล้วทั้งคู่ก็ขึ้นไปบนรถ ใช้เวลาเกือบสี่สิบนาทีในการเดินทางไปถึงมหาลัยแห่งชาติโซล จอดรถเรียบร้อยแล้วมุ่งตรงไปยังเอกพละ เดินวนถามอยู่นานจนได้รู้ว่าหวงจื่อเทาไม่ได้มาเรียน และไม่มีใครรู้ว่าไปไหน

 

ความกังวลเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว มีหลายอย่างในความคิดที่ส่งไปในทางไม่ค่อยดีนัก เซฮุนกลัวเหลือเกินว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับจื่อเทา อย่างเช่นเมาไม่ได้สติจนถูกปล้น หรือแม้แต่การไปมีเรื่องกับคนอื่นต่อ แม้ว่าเจ้าตัวจะเจ็บถึงขนาดนั้น

 

ทำไงดี... ลองถามชานยอลดูไหม เผื่อว่าจื่อเทาจะ...

 

ไม่หรอก มันไม่มีทางบอกไอ้ชานยอล

 

เซฮุนมองไปยังคนผิวแทนที่กำลังถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน มันผิดจากที่ตั้งใจไว้ทั้งหมดเลย เขาทั้งคู่ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้อธิบายด้วยซ้ำ ตอนนี้จงอินคงเป็นห่วงว่าจื่อเทาอยู่ที่ไหนมากกว่าการปรับความเข้าใจ ซึ่งเขาก็ไม่รู้เลยว่าจะปลอบใจอย่างไร อีกฝ่ายถึงจะรู้สึกดีขึ้นบ้าง

 

 

 

 

 
 

เป็นครั้งแรกที่หวงจื่อเทานั่งอย่างโดดเดี่ยวอยู่บนทางเดินไม้เทียบท่าเรือริมทะเลโดยไม่มีเพื่อนสนิทอยู่ข้าง ๆ และเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเคว้งคว้าง จนไม่รู้เลยว่าอะไรในโลกนี้จะช่วยเยียวยาให้ได้

 

เขาทอดมองออกไปไกลสุดสายตา ฟังเสียงคลื่นทะเลที่สาดเข้าหาฝั่งพร้อมกระแสลมที่พัดผ่านมาในทุกขณะ เพิ่งผ่านไปหนึ่งวันเองเหรอ ทำไมเขาถึงรู้สึกว่ามันนานเหลือเกินกับช่วงเวลาที่จมอยู่กับเรื่องแย่ ๆ เด็กหนุ่มเจ็บทุกครั้งที่นึกถึงเพื่อนสนิทและคนที่ชอบมาเกินครึ่งปี แม้ว่าลึก ๆ แล้วหวงจื่อเทาก็พยายามบอกตนเองให้ตั้งสติ แล้วทบทวนทุกอย่างใหม่อีกที

 

 

ว่าคิมจงอินและโอเซฮุนอยากทำร้ายเขาจริง ๆ หรือ?

 

 

หลบมาอยู่นี่เอง เราหาตั้งนานอะ

 

จื่อเทาเงยหน้ามองคนตัวเล็กที่ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่จากสภาพแล้วหมอนี่คงเพิ่งเรียนเสร็จ แบคฮยอนยังคงเหมือนเด็กกะโปโลไม่ต่างจากตอนมอปลาย เมื่อเจ้าตัวยื่นแท่งไอติมรสส้มมาให้ด้วยแววตาอย่างนั้น และเขาก็ไม่คิดจะรับมันไว้

 

เร็วซี่ เดี๋ยวละลายหมดนะ

 

ทำไมน่ารำคาญแบบนี้วะฮอบบิท ใครเขาอยากกิน

 

ห้ามเรียกเราแบบนี้ ชานยอลเรียกได้คนเดียว เด็กหนุ่มชาวจีนแค่นหัวเราะ ได้ยินแล้วก็หัวเสียจึงปาไอติมที่อีกคนให้ทิ้งแม่งลงทะเลไปเลย จังหวะนั้นแบคฮยอนถึงกับอ้าปากหวอ ถลึงตามองเขาราวกับว่าชาตินี้คงไม่ให้อภัยแน่ ๆ จื่อเทา!!!!!”

 

ค่าไอติม เขาจับมืออีกคนมา ก่อนจะวางเงินลงไปและไม่ลืมที่จะดันนิ้วทั้งสี่ให้กำเงินเอาไว้ เพราะถ้าขืนปล่อยมือเงินลงลอยไปตามแรงลมแน่ บยอนแบคฮยอนเซ่อแค่ไหน ไม่ใช่แค่ปาร์คชานยอลที่รู้

 

ทำไมเป็นคนแบบนี้อะ เราเสียใจมาก ๆๆๆ

 

ฉันเสียใจกว่านายเป็นร้อยเท่า ยังไม่เห็นจะพูดเลย

 

ก็จื่อเทาไม่ยอมพูด เราก็เลยไม่รู้ว่าจื่อเทาเสียใจแค่ไหนไง เสียงหมอนี่น่ารำคาญชะมัด จื่อเทาจำไม่ได้แล้วว่าเขาถอนหายใจไปแล้วกี่ครั้ง กับคำพูดคำจาที่ตรงไปตรงมาของอีกฝ่าย

 

ฉันเริ่มรู้สึกว่าคิดผิดที่มาหานาย

 

แล้วทำไมจื่อเทาเลือกมาหาเราอะ

 

เพราะคงไม่มีใครนึกถึงว่าฉันจะอยู่ที่นี่ เด็กหนุ่มหันไปมองคนตัวเล็กที่นั่งกินไอติมอยู่ข้าง ๆ ดวงตาคู่นั้นยังคงมองมาอย่างใสซื่อ ดูออกได้อย่างง่ายดายว่าคนอย่างบยอนแบคฮยอนคงไม่มีเล่ห์เหลี่ยมให้กังวล

 

แต่เราเงียบไม่ได้หรอก เราเป็นเพื่อนกัน ก็ต้องคุยกันสิ ไม่ใช่คนแปลกหน้าสักหน่อยอะ

 

แต่ฉันอยากอยู่เงียบ ๆ เข้าใจไหม?

 

ใครจะไปเข้าใจ จื่อเทาไม่ยอมกินข้าว แถมตอนกลางคืนก็เอาแต่กินเบียร์ เมาแอ้แล้วก็หลับบนโซฟา เราต้องตื่นมาเก็บขวดเบียร์ไปทิ้งให้ก่อนไปมหาลัยด้วย จื่อเทาทำบ้านเรารก ไม่ใช่แขกที่น่ารักเลยอะ

 

ก็ตอนนั้นฉันหลับอยู่ ตั้งใจจะลุกขึ้นมาเก็บตอนตื่นไงเล่า

 

โอเค งั้นเราผิดเองที่เก็บให้ งั้นเอาเป็นว่าหายกันกับที่จื่อเทาโยนไอติมซึ่งเต็มเปี่ยมไปด้วยน้ำใจของเราทิ้งลงทะเลแล้วกันนะ เจ้าของชื่อหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสงบสติอารมณ์เพื่อไม่ให้ใช้กำลังกับคนกวนตีนตาใส เมื่อกี้ขอเปลี่ยนคำพูดที่ว่าบยอนแบคฮยอนเล่ห์เหลี่ยมแล้วกันกลับกันเถอะ เราไม่อยากให้จื่อเทาเป็นหวัด

 

ฉันเป็นนักกีฬา ร่างกายแข็งแรงกว่านายร้อยห้าสิบเท่า บอกไว้เผื่อไม่รู้

 

แต่หน้าจื่อเทาดูไม่ได้เลยนะ เยินสุด ๆ เหมือนโดนรถไถเหยียบอะ กลับไปทำแผลกันเถอะ เราจะเบามือให้ได้ สัญญาเลย คนตัวเล็กชูนิ้วก้อยขึ้นมา แต่ก็ว่างเปล่า เมื่ออีกฝ่ายไม่คิดจะเกี่ยวก้อยด้วย เสียใจเลยอะ

 

ไม่ทำ กลับบ้านไปเลยไป

 

เอาแต่ไล่เราอยู่ได้ โทรบอกชานยอลดีกว่า ไม่พูดอย่างเดียว ไอ้เตี้ยแบคฮยอนทำท่าล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วกดโทรหาเพื่อนสนิทของเขาโดยไม่กลัวค่าโทรระยะไกลเลยสักนิด

 

จื่อเทารีบคว้าแขนอีกคนเอาไว้ ต้องพูดไหมว่ารอยยิ้มของมนุษย์ฮอบบิทมันเจ้าเล่ห์แค่ไหน หลังจากรู้ว่าผู้แพ้ในเกมนี้คือเขา

 

ให้ตายสิวะ!” เด็กหนุ่มสบถออกมาอย่างหัวเสีย ไม่ว่าอะไรก็ขัดใจไปซะทุกอย่างเลย!

 

จื่อเทาทอดสายตาออกไปยังท้องทะเลอีกครั้ง แล้วปล่อยให้คนข้าง ๆ นั่งกินไอติมโดยไม่คิดต่อล้อต่อเถียงอะไรอีก เด็กหนุ่มไม่ได้รำคาญแบคฮยอนถึงขนาดนั้น แต่เขากลัวว่าถ้าพูดมากไปกว่านี้ ความในใจทั้งหมดที่อยากฝังมันลงดินจะถูกพ่นออกมา

 

ทั้งที่เราอยู่ตรงนี้ ทำไมจื่อเทาถึงอยากอยู่คนเดียวล่ะ

 
 

รูปเซฮุนเสร็จยังวะ

เสร็จแล้ว

เออ ส่งเข้าเมลกูด้วย เดี๋ยวกูเอาไปให้เอง

อ้าว กูส่งให้เซฮุนแล้วว่ะ โทษที กูไม่รู้

มึงได้บอกไหมว่ากูเป็นคนบอกให้ถ่าย

ไม่ได้บอก กูแค่ส่งรูปให้เฉย ๆ ไอ้ห่า จำเป็นไหมล่ะ

จำเป็นดิ มึงไปบอกเซฮุนด้วยนะว่ากูเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้รูปนั้นเกิดขึ้น

 
 

จื่อเทาพูดเองว่าเราเป็นเพื่อนกัน เพราะงั้นเราคงปล่อยให้จื่อเทาเศร้าอยู่คนเดียวไม่ได้หรอก

 
 

ดูแลตัวเองบ้างห่า สภาพหนังหน้ามึงตอนนี้ยิ่งดูไม่ได้อยู่ โทรมเหมือนศพเดินได้

 
 

เพื่อนไม่ได้มีไว้แค่ตอนสนุกสักหน่อยอะ แบคฮยอนเกยคางลงกับหัวเข่าตนเอง พลางมองไปยังเสี้ยวหน้าคนตัวสูงที่ยังคงเหม่อมองออกไปยังทะเลกว้าง

 
 

เข้าใจทุกเรื่องแล้วเซฮุนคืออะไร

มึงเห็นแก่ตัวแบบนี้ แต่ยังเสือกอยากได้ความรักดี ๆ เหรอวะเทา?’

มึงบอกว่าชอบเซฮุนมาก มึงเศร้าที่เขาไม่ตอบรับความรู้สึกของมึง แต่ดูตัวเองสิ

นอนกับคนอื่นด้วยเหตุผลโง่ ๆ แล้วอ้างคนที่ชอบกับคนที่เข้าใจเพื่อไม่ให้ตัวเองดูแย่

มึงช่วยแคร์ความรู้สึกคนอื่น เหมือนที่เขาแคร์มึงได้ไหม?’

คนที่แคร์ว่ามึงจะเสียใจน่ะ มึงช่วยคิดถึงตรงนั้นบ้าง

 
 

เราไม่รู้หรอกว่าจื่อเทาเจออะไรมา แต่การหาทางแก้ด้วยตัวคนเดียวมันเหนื่อยมากเลยนะ

 
 

กูผิดที่ไม่บอกมึงตั้งแต่แรก แต่ถ้ารู้ว่ากูกับมึงชอบคน ๆ เดียวกัน สาบานเลยว่ากูจะบอกมึงตั้งแต่วันแรกที่รู้ตัวว่าชอบเซฮุน

 
 

จื่อเทายังมีเรา มีชานยอล มีจงอิน มีครอบครัวที่บ้านนะ

 
 

เอาเลย

‘...’

กูจะยืนอยู่เฉย ๆ

 
 

เด็กหนุ่มชาวจีนกำมือแน่น ดวงตาพร่ามัวเมื่อหยดน้ำใสมันรื้นขึ้นมาและทำท่าว่าจะไหลอยู่ทุกขณะ กับคำพูดของคนตัวเล็กมาพร้อมภาพเก่า ๆ ของเพื่อนสนิทที่เกิดขึ้นตั้งแต่ตอนมอปลายปีหนึ่ง มันฉายเข้ามาในความคิดเหมือนม้วนฟิล์ม ภาพรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ช่วงเวลาดี ๆ ที่เคยทำด้วยกัน หรือแม้แต่ช่วงเวลาที่เขาทำผิด แต่เพื่อนทั้งสองคนนั้นก็ไม่เคยทิ้งหวงจื่อเทาไป

 

รวมถึงโอเซฮุน ที่เขาพยายามข้ามขั้นให้เป็นคนรัก แม้ว่าอีกฝ่ายอยากหยุดมันไว้แค่ความเป็นเพื่อน

 

 

บางคนอาจจะเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ได้ แต่ไม่ใช่กับฉันหรอกนะ

สำหรับนาย ฉันเห็นเป็นเพื่อนตั้งแต่แรก และตอนนี้กับวันข้างหน้าก็เหมือนกัน

 

 

จื่อเทาจะเห็นทุกคนรออยู่ ถ้าหันกลับไปมองข้างหลังนะ


 

ที่สุดแล้ว... คนใจร้ายคือสองคนนั้น... หรือว่าเป็นหวงจื่อเทาที่ยอมรับความจริงไม่ได้กันแน่?

 

 
 

TBC

 

 

อีก 2 ตอนก็จบแล้ว เรื่องราวจะเป็นอย่างไร เขาทั้งสามคนจะจบปัญหานี้ได้หรือไม่ เห็นหลาย ๆ คนคาดเดาจากสเปมนุษย์แบคฮยอน มันจะเป็นอย่างไร รอออออ นะคะ ตอนต่อไปจะมาเร็ว ๆ นี้ <3

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,767 ความคิดเห็น

  1. #6617 arthipnm (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 15:06
    น้ำตาซึมตามจื่อเทา
    #6,617
    0
  2. #6592 Miniminzz (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 11:01
    เจ็บปวดขนาดไหนก็ยังมีเพื่อนคอยเคียงข้างนะ
    เทาสู้ๆ หวังว่าสักวันนายจะยิ้มได้เหมือนเดิม
    #6,592
    0
  3. #6562 Nekoberry (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 12:39
    จงอินอบอุ่นมากกก อย่าจากฮุนไปไหนอีกนะ
    สงสารเทาอ่ะ เข้าใจจงอินกับฮุนหน่อยนะเทาอ่าาาา ดีนะที่หนีมาหาแบคฮยอน กวนตีนหน้าซื้อนี่ยกให้เค้าเลย ????
    #6,562
    0
  4. #6552 sapphire- (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 18:23
    ขอบคุณแบคฮยอนที่ทำให้ยิ้มได้5555555
    #6,552
    0
  5. #6353 exofan_xoxo94 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 00:53
    งื้ออออ เรามีความในใจถึงพี่มลินคะ เราไม่ได้ชิปคู่นี้เลย คือเราอ่านฟิคพี่มลินทุกเรื่องที่เป็นชานแบค เราตามมาอ่านเรื่องนี้เพราะเราชอบบุคลิกของจงอินในมนุษย์แบคฮยอน คือแรกๆก็ลองอ่านดู ที่ไหนได้ เฮ้ยย มันอินอะ มันดีต่อใจ มันให้แง่คิด หลากหลายมุมมอง กลายเป็นว่าติดคะ อยากจะบอกว่าพี่มลินสุดยอดมากที่ทำให้เราเปิดใจและมุมมองเราก็กว้างขึ้น เราชอบการเขียนของพี่มลินมากๆคะ เเละจะติดตามพี่ไปเรื่อยๆเลย เป็นกำลังใจให้คะ
    #6,353
    0
  6. #6288 GYYG (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 00:25
    ฮอบบิททำดีมากๆๆ น้ำตาจะไหล ~~
    #6,288
    0
  7. #6283 eve_popparazzi (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 08:50
    จะจบแล้วหรอ=_= แอบหมันไส้พี่จงอิน555 กลับมานี้จัดหนักมากอ่ะ555 แล้วน้องก็ยอม แบบชดเชยที่จากกันไปสิน่ะ
    #6,283
    0
  8. #6174 sehunnie (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:44
    จื่อเทา TT
    #6,174
    0
  9. #6166 //*\\O~I~L//*\\ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:37
    อยู่คนเดียวจะยิ่งเศร้านะเทา เวลากับเพื่อนจะช่วยให้นายดีขี้น
    #6,166
    0
  10. #6165 Pcy_Bh (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:08
    เป็นเรื่องที่ติดตามมานานกันเลยทีเดียว จะจบแล้วหรอ สงสารเทาจังโดนแบคกวนด้วย 5555555
    #6,165
    0
  11. #6163 ltoeym (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:24
    หน่วงจริงๆ อึดอัดอ่าาาาาาา
    #6,163
    0
  12. #6161 Baeknee 04 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:04
    ฮื้ออออีก2ตอน?? ยังไม่พร้อมเลยฮื่อๆน้ำตาไหลพรากกก สงสารเทามากๆอ่ะแต่คงจะดีขึ้นในไม่ช้า ใช่ไหม คิดถึงมนุษย์ไททันจัง55555555555555555555555อารมณ์เปลี่ยนไวมาก
    #6,161
    0
  13. #6159 kh_kie (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 15:48
    เทาคิดถูกแล้วที่มาหาฮอบบิท เป็นคำพูดซื่อๆใสๆแต่มันทำให้เทาคิดได้ ฮอบบิทเยี่ยมมากกกกก ไคฮุนมันก็ปลอบใจกันแบบนั้นอะเนาะอบอุ่นกันไว้ก่อน ไปหาเทาให้เจอด้วยนะ ปรับความเข้าใจกันจุ้บๆ
    #6,159
    0
  14. #6158 M2Hsmile (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 23:54
    จะจบแล้วหรอออออ... อ่านเพลินไม่รุ้ตัวเลย คิดถึงแย่เลย
    #6,158
    0
  15. #6156 PINNSEUNG (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 00:28
    คำว่า "จะจบแล้ว" มันตะเตือนไตมาก
    #6,156
    0
  16. #6155 SlurPee (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 00:04
    ห๊าาาา จะจบแล้ว ม่ายยน่ะ
    #6,155
    0
  17. #6154 Byunoil99 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 22:29
    ฮือออ จะจบแล้วอ่ออ ม่ายยยยจิงน้าาา
    เพราะฮอบบิททำให้จื่อเทาคิดได้ กับมาเป็นเหมือนเดิมน้าา จื่อเทา สู้ๆ ><
    #6,154
    0
  18. #6153 Koyama Yu (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 19:01
    คือหนูอ่านฟิคชานแบคพี่มาตลอด เป็นแฟนฟิคพี่นั่นแหละ แต่ไม่เคยอินกับไคฮุนเลย เพราะไม่ได้ชิปคู่นี้ แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงเปิดอ่านมนุษย์จงอินทั้งๆที่รู้ว่าไม่ใช่คู่ที่ชอบ แต่อ่านแล้วมันเหมือนเราข้ามความรู้สึกที่เป็นไคฮุนอะ มันอินไปกับตัวละครที่ชื่อคิมจงอินกับโอเซฮุนแล้วก็หวงจื่อเทา ไม่รู้พี่มิ้วจะเข้าใจมั้ย แต่สรุปคือฟิคพี่มันเจ๋งอะ มันดีขึ้นเรื่อยๆ พี่เป็นนักเขียนที่มีพรสวรรค์ ฟิคพี่โคตรมีเสน่ห์ ประทับใจเรื่องนี้เป็นพิเศษเพราะไม่ได้ตามมาอ่านเพราะคู่หลัก อ่านเพราะฟิคมันดีจริงๆ แต่งฟิคต่อไปนะพี่ รับรองว่าจะเป็นแฟนฟิคพี่ต่อไปเรื่อยๆเลย สู้ๆนะคะ <3
    #6,153
    0
  19. #6152 Llynn (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 17:11
    สงสารเทา การเป็นคนที่ไม่ถูกเลือกมันน่าสงสารนะ
    #6,152
    0
  20. #6151 หน้าผากปาร์คยูชอน (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 16:49
    มาเร็วตอนต่อไป นี่เป็นฟิคที่เฝ้ารอที่สุดในตอนนี้เลยค่ะ555555555555 พิมพ์นะคะจะรอซื้อ ขอให้รีปริ๊นท์มนุษย์แบคด้วยเถิดดดดด สงสารจื้อนะ แต่ไคฮุนรักกันดีแบบนี้ดีต่อใจคนอ่านมากๆแล้ว จะไม่พยายามเดาอะไรทั้งนั้น555555 ชานแบคน่ารักกกกกกกเสมอจริงๆๆๆโอยคู่ตัวอย่างคือไอด้อนจริงๆ55555555 ให้คู่นี้มาโผล่นี้เรื่องนี้อีกโหน่ยยยยยย
    #6,151
    0
  21. #6150 NaMo_K (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 13:01
    ใช่เลยประโยคสุดท้ายนั่นที่เราิยากได้ยินจากเทา เรารู้ว่าเทาเสียใจรู้ว่าสองคนนั้นก็มีส่วนผิดบ้าง แต่คนที่ทำให้เทาเสียหลักขนาดนี้มันคือความรู้สึกของตัวเทาเกือบทั้งหมด แม้เราจะขำกับมุขรถไถเหยียบหน้าขนาดไหนแต่เราก็ขอชื่นชมฮอบบิทของชานยอลจริงๆ เพราะความมองทุกอย่างให้เป็นความจริงที่สุด โดยที่ไม่เข้าข้างใครแม้แต่ใจตัวเอง มันทำให้เรามองเห็นว่าที่จริงเเล้วเราน่ะละเลยอะไร ใคร หรือความรู้สึกของใครๆไปบ้าง คิดว่าจากนี้ไปเทาจะได้โตขึ้นไปอีกขั้นนึงนะ แต่แบบอีก 2 ตอนจบ พฮือออออ
    #6,150
    0
  22. #6148 YixingJingleBell (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 07:35
    โอ๊ยยยย ลืมดราม่าเพราะแบคเลยอ่ะ เด็กคนนี้มันน่ารักมากจริงๆนะ
    #6,148
    0
  23. #6147 snowtears (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 23:06
    น้ำตาซึม ฮือออออออ ค่อยๆคิดนะนังจื่อ หลังจากนี้ขึ้นอยู่กับว่าใจกว้างได้แค่ไหนเนี่ยแหละ
    จงอินนี่ชักจะหื่นใหญ่แล้ว ฮือออ คนหนุ่มวัยเลือดลมกำลังร้อนแรงสินะ ㅠ///ㅠ
    ป.ล. แบคน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกก
    #6,147
    0
  24. #6146 xxmaanoi (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 22:46
    รู้สึกใจหายที่ใกล้จะจบแล้วว เราเชื่อว่าจื่อเทาจะต้องเข้าใจจงอินเเละเซฮุนนน ฮอบบิทน่ารักมากๆ เลยย งื้อออ
    #6,146
    0
  25. #6145 channuatsoo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 22:42
    หน่วงเทามากกกก
    #6,145
    0