[EXO] "FREAK BOY" มนุษย์จงอิน | KAIHUN FEAT.TAO

ตอนที่ 16 : Chapter 15 :: Your Teddy (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    7 ก.ค. 58

 

 

 

Chapter 15

Your Teddy

 


 

 

เคยคิดว่าหน้าฝนมีดีแค่ตอนนอน จนถึงทุกวันนี้เซฮุนก็ยังคงคิดอย่างนั้น บรรยากาศเย็นสบายใต้ผ้านวมอุ่น ๆ ทำให้ไม่อยากลุกไปไหน แต่ในเมื่อถึงเวลา เปลือกตาก็ค่อย ๆ ลืมขึ้นให้ตื่นจากฝันเพื่อมาพบความเป็นจริง

 

นี่เป็นครั้งแรกที่เซฮุนรู้สึกเหมือนกึ่งหลับกึ่งตื่น เมื่อเห็นว่าใบหน้าอีกคนซึ่งห่างอยู่แค่คืบเดียว อีกทั้งยังจ้องมาจนชวนให้รู้สึกอายอีก คนตรงหน้าเพียงแค่อมยิ้มหลังจากเห็นว่าเขาตื่นแล้ว เด็กหนุ่มตัวผอมรู้สึกร้อนหน้าขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ทันทีที่นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนไม่ได้นอนคนเดียว แต่มีใครอีกคนนอนอยู่ข้าง ๆ และกอดเขาเอาไว้ เพื่อมอบไออุ่นในคืนวันฝนตกและหลับไปพร้อม ๆ กัน

 

จงอินไม่ได้อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำเหมือนเมื่อคืน ตอนนี้ผู้ชายที่กำลังยิ้มขณะสบตากันอยู่ในชุดเมื่อวานเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เซฮุนหลุบสายตาลงมองสภาพตัวเอง แน่นอนว่าทุกอย่างยังอยู่ครบแม้ว่ามันจะมีเพียงแค่ชิ้นเดียว

 

อรุณสวัสดิ์

 

ไม่เคยคิดมาก่อนว่าการตื่นมาเจอจงอินเป็นคนแรกและได้ยินคำทักทายยามเช้าด้วยรอยยิ้มจะทำให้รู้สึกดีได้ถึงขนาดนี้ เซฮุนค่อย ๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงจมูกแล้วขยี้ตาอย่างขลาดอาย ซึ่งจงอินเพียงแค่ยิ้มขำกับท่าทางของเขา

 

เมื่อคืนฉันนอนกรนหรือเปล่า

 

ไม่

 

ทำไมรีบตอบจังเลยล่ะ นายน่าจะใช้เวลาคิดสักสองสามวิ

 

ฉันเลือกที่จะให้นายสบายใจนะถึงได้ตอบอย่างนั้น อยากฟังความจริงไหมล่ะ จงอินขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้มองเห็นหน้าคนเพิ่งตื่นได้ชัด ๆ แม้ว่าเจ้าตัวจะอายจนแทบจะซุกหน้าลงกับผ้าห่มตอนคุยกับเขาก็ตาม

 

ฉันกรนเหรอ

 

ดังมากด้วย

 

พูดจริง...? เซฮุนเบิกตากว้างอย่างตกใจ ยิ่งเห็นว่าจงอินพยักหน้าเป็นคำตอบก็ยิ่งอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี

 

เซฮุนนอนแยกกับพ่อแม่ตั้งแต่เริ่มจำความได้ เพราะฉะนั้นเขาไม่รู้หรอกว่าตอนหลับทำอะไรลงไปบ้าง ซึ่งในหัวมันมีแต่เรื่องน่ากังวลอยู่เต็มไปหมด เขานอนกรนดังแค่ไหน ละเมอไหม นอนดิ้นจนเผลอกระชากผ้านวมมาห่มคนเดียวหรือเปล่า

 

ล้อเล่น

 

...

 

นายแค่ส่งเสียงงึมงำน่ะ จงอินไหวไหล่เล็กน้อยเหมือนอึดอัด รำคาญ

 

หา? อึดอัด... รำคาญ?

 

ใช่ นายเอาแต่ อื้อ!! อื้ออ... แบบนี้ เซฮุนขมวดคิ้วมองคนที่เลียนเสียงจนฟังดูน่าเกลียด เขาไม่ค่อยอยากเชื่อน้ำเสียงทะเล้นที่หลุดออกมาจากปากคนจริงจังสักเท่าไหร่ ชั่วอึดใจเลยทีเดียวที่เด็กหนุ่มทั้งสองสบตากัน จนกระทั่งจงอินหลุดหัวเราะออกมานั่นแหละ เซฮุนถึงได้รู้ว่าโดนแกล้งเข้าให้แล้ว

 

อันไหนเล่นอันไหนจริงบอกด้วยแล้วกัน เซฮุนหรี่ตามองคนตรงหน้า ก่อนจะพลิกตัวนอนหันหลังอย่างหน่าย ๆ เมื่อกี้จงใจถอนหายใจใส่ด้วย จงอินควรจะรู้ตัวสักทีว่ากำลังหัดเป็นคนขี้แกล้งแทนคนจริงจัง

 

เหมือนรู้ว่าฉันชอบกอดจากข้างหลัง

 

ถึงกับนอนตัวเกร็งเมื่อรู้สึกได้ถึงวงแขนซึ่งสอดเข้ามาใต้ผ้าห่ม ก่อนที่จงอินจะรั้งร่างของเขาให้ขยับเข้าไปชิดกับแผงอกแกร่งในที่สุด เซฮุนไม่ได้ตัวเล็กขนาดที่จะจมหายเข้าไปในอ้อมกอดของผู้ชายคนนี้ เด็กหนุ่มคิดว่าเขาตัวโตเกินกว่าจะเป็นฝ่ายถูกกอดด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่เหนือบ่ากว่าแรงคนอย่างคิมจงอิน เมื่อเจ้าตัวกระชับอ้อมกอดแล้วเกยคางลงกับไหล่เขาราวกับว่าเรื่องส่วนสูงมันไม่ใช่ปัญหา

 

ใช่ จงอินเคยพูดเรื่องนี้หลายครั้งแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเซฮุนก็ยังเป็นกังวล

 

กี่โมงแล้ว... มันอาจจะเป็นคำถามดีที่สุดในสถานการณ์ตอนนี้ เซฮุนไม่กล้าแม้แต่จะเอี้ยวหน้าหันไปสบตากับคนที่นอนกอดเขาจากข้างหลังทั้งที่ยังไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟัน

 

เก้าโมง

 

นายตื่นนานหรือยัง

 

นานพอที่จะอาบน้ำ เปิดประตูออกไปรับเสื้อผ้า แล้วก็ดูนายหลับ

 

...

 

อยากรู้ไหมว่าทำไมนายถึงส่งเสียงแบบนั้น? เสียงกระซิบข้างหูชวนให้นึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่เขาทั้งคู่เกือบปล่อยให้มันเลยเถิด เซฮุนหดคอลงทันทีที่รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของอีกฝ่าย เขาทิ้งช่วงเวลาไปชั่วอึดใจก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบ เพราะฉันกอดนายเอาไว้แบบนี้ไง

 

...

 

หรือว่าเป็นคนขี้รำคาญกันแน่นะ? จงอินตั้งใจกระซิบเบา ๆ เซฮุนหมั่นไส้ผู้ชายคนนี้อยู่ไม่น้อยที่เอาแต่พังหัวใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่รู้หรือไงว่ากำลังปั่นป่วนความรู้สึกคนอื่นอยู่

 

นายนอนคนเดียวก็น่าจะรู้ไม่ใช่เหรอว่าเวลาถูกกอดมันน่าอึดอัด แถมตอนหลับใครจะไปรู้ตัว เซฮุนตอบไปตามความจริง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อนึกขึ้นได้ว่าบางทีมันอาจสื่อความหมายให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด เขารีบหันหน้าเข้าหาอีกฝ่ายแล้วส่ายหน้าแต่จงอินก็เอาแต่ยิ้ม

 

ฉันไม่รู้หรอกว่าการถูกนอนกอดมันน่าอึดอัดหรือเปล่า

 

...

 

แต่ถ้าถามว่าเป็นฝ่ายกอดแล้วรู้สึกยังไง ฉันก็คงตอบว่ารู้สึกดี

 

เซฮุนไม่เคยรู้มาก่อนว่าการเป็นฝ่ายถูกกอดจะรู้สึกดีแค่ไหน เขาไม่เคยเข้าใจความรู้สึกเด็กสาวกลุ่มแฟนคลับที่พอถ่ายรูปด้วยกัน จับมือ หรือแม้แต่ขอให้เขากอด พวกเธอจะยิ้มกลับไปอย่างมีความสุขทุกครั้ง ซึ่งมันอาจเหมือนโอเซฮุนในตอนนี้ใช่ไหม? ที่มีความสุขจนไม่สามารถกักกั้นรอยยิ้มเอาไว้ได้

 

แต่ฉันไม่ได้รำคาญนายนะ

 

แต่ถึงรำคาญก็เป็นเรื่องช่วยไม่ได้ เด็กหนุ่มผิวแทนพูดอย่างหน้าตาเฉย ทั้งคู่สบตากันอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งจงอินยิ้มออกมานั่นแหละเซฮุนถึงได้โล่งใจ ให้ฉันกอดบ่อย ๆ เดี๋ยวก็คงชินไปเอง อดทนหน่อยแล้วกันนะ

 

...

 

นอนต่อเถอะ สักสิบโมงค่อยลุกมาอาบน้ำก็ได้

 

เซฮุนรู้สึกเหมือนตัวเบาเป็นปุยนุ่น เมื่อศีรษะของเขาถูกช้อนให้ขยับเข้าไปนอนทับแขนผู้ชายอย่างคิมจงอิน เซฮุนรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ในอ้อมกอดนี้ทั้ง ๆ ที่เขายังหาเหตุผลให้ตัวเองไม่ได้ว่ามันมีอะไรกันล่ะที่น่ากลัว?

 

เด็กหนุ่มผิวแทนอมยิ้มพลางเอาคางเกยศีรษะทุยคนที่เป็นฝ่ายขยับตัวเข้ามากอดเขาเอง อย่าว่าแต่เซฮุนจะรู้สึกแปลก ๆ เลย คิมจงอินเองก็ไม่ได้ต่างกันนักหรอก กับสิ่งแปลกใหม่ที่เพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรก ถึงจะเคอะเขินอยู่บ้าง แต่สักวันหนึ่งเราทั้งคู่คงคุ้นเคยกับมัน

 

พอนอนแบบนี้แล้วขามันเลยออกไปจากเตียงล่ะ

 

เกิดเป็นคนขายาวก็ทำใจหน่อยนะคุณนักเรียน

 

ฉันควรขยับขึ้นไปนอนหนุนหมอนเหมือนเดิมไหม

 

วิธีแก้ที่ดีที่สุดในตอนนี้คือหดขาเข้ามาใต้ผ้าห่ม หรือไม่ก็ก่ายขามาที่ฉัน

 

อันหลังนั่นตลกแล้ว เด็กหนุ่มตัวผอมเงยหน้าขึ้นสบตากับคนรักที่กำลังยิ้มขำ ซึ่งเขาคิดว่ามันคงเป็นโรคติดต่อ โอเซฮุนถึงได้ยิ้มตามอย่างที่เป็นอยู่

 

จงอินไม่ได้แกล้งอะไรอีก มีเพียงแค่สัมผัสอุ่น ๆ จากริมฝีปากที่จรดลงบนหน้าผากเท่านั้นที่เซฮุนรู้สึกได้ ไม่อยากกลับบ้านแล้ว... เขาอยากรวบรวมความกล้าบอกจงอินว่าเราอยู่ที่นี่ต่ออีกสักคืนได้ไหม แต่สิ่งที่โอเซฮุนทำได้ในตอนนี้ก็แค่กอดอีกฝ่ายเอาไว้แล้วบอกตัวเองว่าอย่าโลภมากนักเลย

 

 

.

.

 

 

เสียงบ่นอุบอิบของนักเรียนเกิดขึ้นเพราะฝนช่วงเช้าที่ตกลงมาอย่างหนักจนทำให้เสื้อผ้าและรองเท้าเปียกปอนจากการวิ่งหลบหนีสายฝนเข้าอาคารเรียน พอสาย ๆ หน่อยแดดก็เริ่มออก แต่ถึงอย่างนั้นบนท้องฟ้าก็ยังคงมีกลุ่มก้อนเมฆสีเทา

 

เซฮุนมองร่มสีขาวในมือแล้วก็อมยิ้มอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้า แน่นอนว่าเขาไม่ใช่เด็กผู้ชายที่ชอบพกร่มไปไหนมาไหน แต่นี่คือกรณีพิเศษกับร่มที่ซื้อมาจากคังวอนโด มันถูกใช้งานตอนเขากับจงอินเดินไปสถานีรถไฟด้วยกัน เซฮุนยังจำความรู้สึกตอนไหล่ข้างซ้ายเปียกได้ มันเย็นยะเยือกแต่ก็อบอุ่นไปทั้งหัวใจ

 

ก้มลงมองนาฬิกาข้อมือคือเวลาหกโมงเย็น ตรงตามเวลานัดอย่างที่หวงจื่อเทาโทรมากำชับแทนที่จะแชทบอกเหมือนอย่างทุกครั้ง ราวกับหมอนั่นกลัวว่าเขาจะลืมนัดยังไงอย่างนั้น

 

เด็กหนุ่มหุบร่มลงแล้วตรงเข้าไปในสระว่ายน้ำ ระหว่างทางก็เดินสวนกับนักกีฬาว่ายน้ำบางคนที่ออกมาพร้อมกระเป๋าใบใหญ่ซึ่งถูกเหวี่ยงไปข้างหลัง พร้อมกลุ่มผมที่เปียกลู่ระเข้ากับโครงหน้า

 

เซฮุนวางกระเป๋าเป้ลงบนแสตนด์ปูนดิบแล้วทอดสายตาไปยังสระว่ายน้ำ ในละแวกนี้ไม่มีคนอยู่แล้ว พอเห็นอย่างนั้นเลยต้องก้มลงมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง

 

เด็กหนุ่มตัวผอมนั่งเสียเวลาทิ้งไปเปล่า ๆ อยู่ราว ๆ สิบนาที เซฮุนไม่ได้รีบไปไหน แต่การนั่งอยู่คนเดียวตรงนี้โดยที่ไม่เห็นหวงจื่อเทาแหวกว่ายอยู่ในสระว่ายน้ำ เลยคิดว่าน่าจะโทรถามสักหน่อย

 

ฮัลโหล นายอยู่ไหนเนี่ย ฉันมาถึงสระว่ายน้ำแล้วนะ

 

( เข้ามาที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าได้ไหม ฉันเพิ่งอาบน้ำเสร็จน่ะ )

 

ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันนั่งรอที่เดิมแล้วกัน รีบ ๆ มานะ

 

( ไม่เอาสิ นายน่ะเข้ามาหาฉัน )

 

จะให้เข้าไปทำไม ดูนายเปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอ ไม่เอาหรอก

 

( เร็ว ๆ นะ )

 

เฮ้ หวงจื่อเทา?!”

 

เซฮุนขมวดคิ้วมองสมาร์ทโฟนในมือที่ถูกอีกฝ่ายตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใยแล้วขยับปากก่นด่าไอ้คนเจ้าเผด็จการ ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่อาทิตย์ความกวนก็ยังคงที่ไม่ลดลงไปเลยใช่ไหม คอยดูเถอะ ถ้าผลการแข่งขันว่ายน้ำออกมาคือแพ้นะ จะล้อเอาให้อาย

 

ขายาวก้าวลงจากแสตนด์ปูนดิบแล้วตรงไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า กลิ่นคลอลีนลอยแตะจมูกแม้ว่าจะเดินห่างออกมาจากสระว่ายน้ำพอสมควรแล้ว มันคือเสน่ห์ของกีฬาประเภทนี้ที่เซฮุนคิดว่าจื่อเทาคงชอบ

 

เซฮุนเคยเรียนว่ายน้ำตอนม.ปลายปีหนึ่งเทอมแรก แต่ห้องเปลี่ยนชุดของนักว่ายน้ำกับนักเรียนทั่วไปนั้นถูกแยกกัน แน่นอนว่าของนักกีฬาย่อมดูดีกว่า เด็กหนุ่มมองพื้นที่มีรอยเท้าเปียกน้ำอยู่เป็นจุด พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นป้ายบอกทางว่าด้านขวาคือห้องอาบน้ำ ส่วนทางซ้ายคือห้องเปลี่ยนชุด เซฮุนชะโงกหน้าเข้าไปเล็กน้อย พอเห็นว่าไม่มีใครเดินเพ่นพ่านอยู่ข้างในเลยตัดสินใจเดินเข้าไป

 

เทา

 

มาแล้วเหรอ?

 

อ่า เซฮุนขานตอบแล้วมองไปยังห้องเปลี่ยนชุดตรงกลางที่ประตูถูกปิดไว้

 

เขาหยัดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวยาวซึ่งด้านหลังเต็มไปด้วยล็อกเกอร์สีเทาเข้ม บางตู้ถูกเปิดทิ้งไว้เพราะไม่มีเจ้าของ บางตู้ถูกล็อกด้วยแม่กุญแจ มีรูปถ่ายและสติ๊กเกอร์แปะไว้แสดงถึงความเป็นเจ้าของ

 

ข้างนอกฝนตก นายเอาร่มมาหรือเปล่า

 

แหงอยู่แล้ว ฉันไม่ยอมลงทุนเดินตากฝนเพื่อมาหานายหรอกนะหวงจื่อเทา

 

โห ดูพูดเข้า ถ้าความใจร้ายสามารถระบุเป็นตัวตนได้ มันก็คงหน้าตาเหมือนนายแน่ ๆ

 

ถ้างั้นความเอาแต่ใจ เผด็จการก็คงหน้าเหมือนนาย

 

ทั้งคู่ตอบโต้กันผ่านข้ามประตูห้องอาบน้ำ เซฮุนได้ยินเสียงหัวเข็มขัดที่ดังทำลายความเงียบปะปนกับเสียงหัวเราะในลำคอของเราทั้งคู่ ซึ่งมันห่างหายไปช่วงหนึ่งหลังจากหวงจื่อเทาเอาแต่เก็บตัวทุ่มเทไปกับการซ้อมการแข่งขันว่ายน้ำอยู่หลายอาทิตย์

 

เซฮุน

 

หื้ม?

 

เรามาเล่นเกมใช้สมองกันเถอะ เสียงจากหนุ่มชาวจีนทำเอาคนฟังขมวดคิ้วเล็กน้อย ชื่อเกมว่า สมมติ เป็นไง?

 

นายจะเปลี่ยนเสื้อผ้านานถึงขนาดต้องพึ่งเกมฆ่าเวลาเลยเหรอ

 

เอาน่า เล่นกันสักสองสามคำถาม เซฮุนไหวไหล่แล้วขานตอบตกลงในลำคอกลับไป สมมติว่าถ้าเราไม่รู้จักกัน ตอนนี้นายจะทำอะไรอยู่

 

เด็กหนุ่มตัวผอมนั่งนิ่งแล้วใช้เวลาไปกับการครุ่นคิด ซึ่งมันก็ไม่ยากนักสำหรับคำถามนี้ เซฮุนคิดว่าการจินตนาการถึงช่วงเวลาที่มีเพื่อนมันยากกว่าให้จินตนาการเรื่องอยู่คนเดียวมาตลอดหลายปีเป็นไหน ๆ

 

ซ้อมเต้นเหมือนเดิม

 

แล้วการที่มีฉันเข้ามาในชีวิตนายเนี่ย... มันดีไหม? ลำดับเสียงของจื่อเทานั้นมีจังหวะจนผิดแปลกไปจากผู้ชายขี้เล่น อ่า... คือฉันหมายถึงทั้งกลุ่มน่ะ

 

จะชวนทำซึ้งเหรอ ถ้าหัวเราะปิดท้ายฉันจะโกรธนะ แอบหวาดระแวงกับคำถามจริงจังที่มาจากปากคนเจ้าเล่ห์อย่างหวงจื่อเทา แต่ถึงอย่างนั้นภายใต้บานประตูห้องแต่งตัวก็ยังคงเงียบ ไม่มีแม้แต่เสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ หรือคำพูดที่ทำให้รู้ว่าเป็นเรื่องตลก

 

ฉันจริงจัง

 

...

 

ฉันอยากรู้ว่าชีวิตของนายที่มีฉันเข้าไปวุ่นวายน่ะ มันดีกว่าที่เคยอยู่ตัวคนเดียวหรือเปล่า?

 

เซฮุนไม่รู้ว่าควรตอบคำถามนี้ไปในทางไหน ระหว่างติดตลกเหมือนทุกครั้ง หรือควรตอบไปตามที่คิดว่ามันเป็นเรื่องดีเหลือเกินที่ชีวิตของเขาได้มีเพื่อนที่จริงใจแบบนี้

 

มันก็ต้องดีอยู่แล้วสิ

 

ดีที่ว่าคือยังไง มีความสุขไหม?

 

เฮ้ หวงจื่อเทา?

 

เวลาอยู่ด้วยกัน ไปเที่ยวเล่นบ้าบอคอแตก นายสบายใจหรือเปล่า

 

อืม ฉันสบายใจ

 

สิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นเวลาอยู่กับหวงจื่อเทาก็คือความเงียบ เด็กหนุ่มตัวผอมมองไปยังบานประตูห้องเปลี่ยนชุดที่เพิ่งถูกปลดล็อก มันยังคงปิดไว้อยู่อย่างนั้นและไม่ได้ถูกเปิดออกโดยคนที่อยู่ด้านใน ชั่วอึดใจเลยทีเดียวที่เซฮุนปล่อยให้ความรู้สึกแปลก ๆ กลืนกิน หวงจื่อเทาเป็นอะไร? นั่นคือคำถามเดียวที่อยู่ในหัวของเขาในตอนนี้

 

เด็กหนุ่มหยัดตัวลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะเดินไปหยุดอยู่หน้าประตู ไม่มีแม้แต่เสียงหัวเข็มขัดที่เคยได้ยิน หรือการหยิบยกกระเป๋าใส่เสื้อผ้าขึ้นมาสะพายจนได้ยินเสียงเสียดสี เซฮุนเอื้อมมือไปข้างหน้าแล้วค่อย ๆ ดันประตูเข้าไป และสิ่งแรกที่เห็นกลับไม่ใช่ใบหน้าทะเล้นของเพื่อนชาวจีน แต่มันคือตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ที่มีสร้อยเหรียญทองห้อยอยู่ที่คอ

 

เซฮุนยืนนิ่งกับภาพตรงหน้า เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ควรพูดอะไรกับความสงสัยที่มีตัวตนอยู่ในระดับสายตา เด็กหนุ่มเสยผมขึ้นทั้งที่ยังไม่ละสายตาออกห่างจากความน่ารักของมันที่มาพร้อมหลักฐานของชัยชนะ เพียงแค่ครู่เดียวตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลก็ค่อย ๆ ลดระดับลง

 

เขารู้สึกได้ว่ารอยยิ้มของเพื่อนชาวจีนนั้นไม่ใช่สัญญาณที่ดีนัก เซฮุนเลียริมฝีปากคลายความประหม่าแล้วภาวนาต่อพระเจ้าว่าขอให้เรื่องในหัวเป็นเพียงแค่ความกังวลบ้า ๆ ที่คงไม่เกิดขึ้นจริง

 

นายบอกว่าสบายใจเวลาอยู่ด้วยกัน ฉันเองก็รู้สึกอย่างนั้น

 

...

 

ฉันรู้นะว่าตอนแรกนายระแวงฉัน ไม่สนิทใจเวลาอยู่ด้วยกัน ซึ่งตัวฉันเองก็พยายามแสดงให้นายเห็น ให้นายรับรู้ด้วยตัวเองว่าฉันไม่เหมือนพวกเวรนั่น คนที่คำว่าเพื่อนยังไม่สมควรที่จะได้รับ

 

...

 

“แต่ตอนนี้นายไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้วนะเซฮุน

 

เจ้าของชื่อไม่รู้ว่าควรพูดยังไงในสถานการณ์ที่ไม่ว่าใครก็น่าจะทำความเข้าใจได้ไม่ยาก แต่เชื่อเถอะว่าเซฮุนไม่เคยลังเลเลยสักครั้งกับการโต้ตอบบทสนทนากับหวงจื่อเทา หากแต่วินาทีนี้เขารู้สึกเหมือนกำลังเป็นใบ้

 

นายอาจจะยังไม่สนิทกับไอ้จงอิน ไอ้ชานยอล หรือแม้แต่แบคฮยอน แต่คนพวกนั้นเป็นเพื่อนที่ดี ฉันมั่นใจ

 

 

ตึกตึก... ตึกตึก...

 

 

แต่สำหรับฉัน

 

...

 

ให้มันเป็นข้อยกเว้นสำหรับนายได้ไหม?

 

คนตัวสูงไม่เคยแสดงสีหน้าประหม่าแบบนี้มาก่อน หวงจื่อเทาคือผู้ชายทะเล้นและไม่เคยกังวลเกี่ยวกับเรื่องใด ๆ นั่นคือสิ่งที่เซฮุนรู้ เด็กหนุ่มทั้งสองคนสบตากันแล้วปล่อยให้ความเงียบทำงาน คล้ายกับว่าสิ่งที่เคยหวาดกลัวมันกำลังกระซิบอยู่ข้างหูเขาแล้วพูดว่า ถึงเวลาแล้ว ยังไงอย่างนั้น

 

 
 

ได้โปรด... อย่าพูดมันออกมา...

 

 
 

เลิกเป็นเพื่อนแล้วมาเป็นแฟนกันเถอะ ฉันชอบนายจะแย่อยู่แล้วเซฮุน

 

 

 

 

60%

 

 

  

เซฮุนจำไม่ได้ว่าเขานั่งอยู่หน้าสระว่ายน้ำนานแค่ไหนหลังจากถูกใครอีกคนสารภาพรักโดยไม่ทันตั้งตัว คน ๆ นั้นที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิท บรรยากาศหลังฝนตกชื้นแฉะ หยดน้ำจากใบไม้ร่วงลงบนน้ำขังข้างฟุตปาธคือสิ่งเดียวที่เขาได้ยิน ละแวกนี้ไม่มีคนอยู่แล้ว จะมีก็แต่ตุ๊กตาหมีตัวโตที่ถูกวางให้นั่งอยู่ข้าง ๆ โดยที่เขาไม่แม้แต่จะหันไปเชยชมความน่ารักของมัน

 

เซฮุนยังคงอยู่ตรงนี้แม้ว่าหวงจื่อเทาจะออกไปจากที่นี่แล้วสักพักใหญ่ คำพูดที่มาพร้อมรอยยิ้มของผู้ชายคนนั้นยังคงวิ่งวนอยู่ในหัวไม่หยุด เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรในเวลานี้นอกจากปล่อยให้เวลาผ่านไปแล้วนั่งอยู่เฉย ๆ จนกว่าสติจะกลับมา

 

 

 ‘ฉันไม่เคยจริงจังกับใครมาก่อน นายคือคนแรกที่ฉันรู้สึกว่าอยากทำทุกอย่างให้มันพิเศษ

 

...

 

พอรู้ว่านายสำคัญ รู้ว่านายพิเศษกว่าคนอื่น ๆ ฉันก็อยากให้มันออกมาดี

 

...

 

พยายามให้เรื่องของเราค่อยเป็นค่อยไป อยากให้นายสบายใจเวลาอยู่ด้วยกัน และช่วงเวลานั้นฉันก็จะได้พิสูจน์ตัวเองด้วยว่าจริงจังกับนายมากแค่ไหน จื่อเทาหัวเราะฉันอยากมั่นใจตัวเองก่อนน่ะ ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่แค่ชั่วครั้งชั่วคราว

 

เทา... คือ...

 

ฉันรู้ว่าตอนนี้นายอาจจะตกใจ หรืออยากปฏิเสธแทบแย่ แต่ช่วยฟังก่อนได้ไหม อย่าเพิ่งตัดสินตอนนี้ ตอนที่ฉันอยากให้นายเริ่มมองฉันมากกว่าเพื่อน

 

...

 

ช่วยเก็บไปคิดก่อนได้ไหม อย่าเพิ่งรีบด่วนตัดสินใจ

 

สำหรับคนที่ไม่รู้อะไรเลย คำพูดของจื่อเทานั้นไม่ได้จงใจกดดันเขาสักนิด กลับกันแล้วสายตาผู้ชายคนนั้นยังแฝงไปด้วยความประหม่า อีกทั้งคำพูดที่ส่งมาเหมือนกลัวว่าจะถูกเกลียดหลังจากสารภาพรักนั่นทำให้เซฮุนรู้ว่าหวงจื่อเทากำลังจริงจังจริง ๆ

 

บางทีนายอาจจะอยากใช้เวลาคิดเรื่องนี้โดยไม่มีฉันอยู่กดดันนะ... ว่าไหม?

 

จื่อเทายังคงยิ้ม เพื่อให้บรรยากาศกดดันในตอนนั้นคลายตัวลง เด็กหนุ่มตัวผอมเอาแต่ยืนนิ่งเพราะทำตัวไม่ถูก เซฮุนรู้สึกได้ถึงมือแกร่งที่โคลงศีรษะเขาก่อนที่เสียงแผ่วเบาจะกระซิบข้างหูเป็นครั้งสุดท้ายว่า

 

หวังว่าพรุ่งนี้เราจะยังได้เจอกันอีก อย่าหลบหน้าฉันนะ

 

เซฮุนเอนหลังพิงกับม้านั่งแล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าในเวลาพลบค่ำ มันมืดครึ้มเหมือนกับความรู้สึกของเขาในตอนนี้ไม่มีผิด เซฮุนถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่ากับเรื่องราวในหัวซึ่งมันถูกผูกเป็นปมแน่นขึ้นจนยากที่จะแก้ได้ง่าย ๆ

 

ไม่เคยคิดว่าทุกอย่างจะยุ่งเหยิงได้ถึงขนาดนี้ อาจเป็นเพราะโอเซฮุนมัวแต่มองเห็นความสุขที่ได้รับ เลยมองข้ามความรู้สึกของหวงจื่อเทาไปว่าสักวันหนึ่งผู้ชายคนนั้นคงเข้าใจว่าความรู้สึกที่เขามีให้ยังไงมันก็แค่เพื่อน

 

แต่เซฮุนลืมคิดไปว่ามันไม่ง่ายเมื่อความรู้สึกคนสองคนไม่เหมือนกัน เขาคิดแค่เพื่อนแต่หวงจื่อเทาไม่ได้คิดอย่างนั้น โอเซฮุนเหมือนตัดช่องน้อยแต่พอตัว กอบโกยเอาความสุขแล้วขุดดินกลบปัญหาที่มองเห็นอยู่ทุกวัน

 

แต่เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้น ถ้าหวงจื่อเทารู้เรื่องระหว่างเขากับคิมจงอิน

 

เด็กหนุ่มตัวผอมอุ้มตุ๊กตาหมีขึ้นมาแล้วเดินออกไปจากตรงนั้นอย่างเอื่อยเฉื่อย เขาหยุดฝีเท้าเมื่อมาถึงหน้าอาคารเรียน เซฮุนยืนอยู่ตรงนั้นท่ามกลางเสียงฟ้าร้องอยู่เกือบครึ่งนาที แล้วปล่อยให้ความคิดในหัวสั่งการว่าควรจะทำอะไรในช่วงเวลาที่มีแต่ความสับสนรายล้อมอยู่รอบข้าง

 

ไม่อยากกลับบ้าน...

 

นั่นคือคำตอบในหัวที่สั่งการให้ขาทั้งสองข้างเดินขึ้นบันไดไปยังห้องซ้อมแทนที่จะออกไปหน้าโรงเรียนแล้วเรียกแท็กซี่กลับบ้าน เด็กหนุ่มถอนหายใจแล้วหมุนลูกบิดดันประตูเข้าไป ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตกใจทันทีที่เห็นว่าจงอินนั่งรออยู่ในนั้นพร้อมกระเป๋าเป้ซึ่งวางอยู่ข้างตัว

 

ไม่มีใครเอ่ยทักทายอีกฝ่ายก่อน ในวินาทีแรกเซฮุนเห็นว่าจงอินมองหน้าเขา ก่อนจะค่อย ๆ ลดระดับสายตาลงมองตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ในอ้อมกอดซึ่งห้อยเหรียญทองไว้ที่คอ

 

น่าแปลกที่เซฮุนรู้สึกได้ว่าอารมณ์ของอีกฝ่ายกำลังเปลี่ยนไปทั้งที่ใบหน้ายังคงเรียบเฉยเหมือนในทีแรก เด็กหนุ่มตัวผอมเลียริมฝีปากคลายความอึดอัดที่มาพร้อมความเงียบในห้องสี่เหลี่ยมขณะที่ใครอีกคนยังคงไม่ละสายตาออกห่างตุ๊กตาตัวนี้

 

มานานแล้วเหรอ

 

มันอาจจะเป็นคำถามที่โง่ที่สุด แต่เซฮุนไม่อยากปล่อยให้ความกลัวกัดกินความรู้สึกของเราทั้งคู่มากไปกว่านี้ เขาแคร์จงอินมากพอ ๆ กับแคร์ความรู้สึกตัวเอง ไม่ว่าผู้ชายคนนั้นจะกำลังคิดอะไรอยู่กับตุ๊กตาตัวนี้ เขาก็ต้องรีบอธิบายให้เข้าใจ

 

สักพักแล้วล่ะ จงอินละสายตาจากตุ๊กตาหมีแล้วสบตากับคนรักที่ยังคงยืนอยู่หน้าประตู เขาเห็นว่าเซฮุนกำลังกระอักกระอ่วน ฉันโทรหานาย แต่เห็นไม่รับสายเลยมานั่งรอ

 

...

 

เด็กหนุ่มตัวสูงทั้งสองคนปล่อยให้ความเงียบภายในห้องซ้อมเต้นเล่นงาน เซฮุนไม่รู้ว่าจะต้องอธิบายยังไงกับเรื่องที่เขาไม่แน่ใจว่าจงอินจะรู้หรือเปล่า ถ้าจะให้โพล่งออกไปว่าหวงจื่อเทามาสารภาพรักและนี่คือหลักฐาน

 

 

แต่หวงจื่อเทาที่เป็นเพื่อนสนิทของคิมจงอินนะ

 

 

ถ้าฉันกลับบ้านไปแล้วนายจะไม่นั่งรอเก้อเหรอ

 

จงอินไม่ได้ถามถึงตุ๊กตาหมีที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตา เด็กหนุ่มผิวแทนนิ่งไปชั่วอึดใจก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นยืน ขายาวสาวก้าวเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าคนตัวผอมก่อนจะหลุบสายตาลงมองตุ๊กตาหมีที่เขาเป็นคนช่วยเพื่อนสนิทเลือกเองกับมือ

 

 

และตอนนี้มันคือสิ่งเดียวที่คั่นกลางระหว่างเราสองคนเอาไว้

 

 

ไม่มีทางที่นายจะทำอย่างนั้น

 

...

 

ฉันเชื่อว่านายจะต้องโทรกลับมาทันทีที่รู้ว่าฉันติดต่อไป

 

อะไรที่ทำให้นายเชื่อใจฉันขนาดนั้น เสียงของเซฮุนแผ่วลง ความรู้สึกแย่ที่จมอยู่กับความคิดมานานกำลังถูกเยียวยาด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ของคนตรงหน้าจงอิน ฉัน...

 

...

 

มันคือของจื่อเทา คือ... เซฮุนไม่รู้ว่าจะต้องอธิบายยังไง ทั้งที่จงอินก็ไม่ได้แสดงท่าทีร้อนใจว่าจะเอาคำตอบเดี๋ยวนี้ แต่เขากลับเป็นกังวลจนเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก ฉันไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ เขา...

 

จะต้องอธิบายยังไงกับความสัมพันธ์ยุ่งเหยิงระหว่างเขาทั้งสามคน เซฮุนเพียงแค่สบตากับคนตรงหน้าที่ดูเหมือนว่าจะเป็นกังวลไม่ต่างจากเขาเลย เด็กหนุ่มตัวผอมหลุบสายตาลงมองตุ๊กตาหมีที่ถูกอีกฝ่ายแย่งไปถือให้ ก่อนที่ข้อมือของเขาจะถูกคว้าเอาไว้แล้วเดินออกมาจากห้องซ้อมด้วยกัน

 

จงอิน

 

...

 

สิ่งเดียวที่เซฮุนมองเห็นคือแผ่นหลังของอีกฝ่าย คนที่คิดว่าต่อให้อะไรจะเกิดขึ้นจงอินก็จะเป็นคนที่ใจเย็นที่สุด แต่ในเวลานี้เขากลับรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับผู้ชายคนนี้

 

จงอินกำลังไม่พอใจงั้นเหรอ?

 

ทั้งคู่ไม่ได้เดินทางกลับบ้านด้วยรถเมล์เหมือนทุกครั้ง เมื่อจงอินจูงมือเขาไปหยุดอยู่ข้างฟุตปาธแล้วเรียกแท็กซี่ เด็กหนุ่มเข้าไปนั่งข้างในและตามด้วยคนผิวแทน จงอินเลือกที่จะวางตุ๊กตาตัวนั้นไว้ติดขอบประทูแทนที่จะให้มันคั่นกลางระหว่างเรา

 

อากาศตอนฟ้ามืดหลังฝนตกเริ่มเย็นเมื่อใกล้เข้าสู่ฤดูหนาว เรียวนิ้วทั้งห้าถูกเติมเต็มด้วยไออุ่นของใครอีกคน หากแต่ความรู้สึกนี้มันต่างออกไปจากเดิม เมื่อมันมีความกลัวแทรกเข้ามา

 

 

ความอบอุ่นที่เซฮุนรู้สึกว่ามันพร้อมจะหายไปทุกเมื่อหลังจากนี้

 

 

.

.

 

 

ตุ๊กตาหมีถูกวางพิงผนังห้องทันทีที่ปิดประตูลง เด็กหนุ่มทั้งสองยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นโดยที่ไม่มีใครเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างแล้วบ่นถึงบทเรียนที่น่าปวดหัวตลอดวัน จงอินวางกระเป๋าลงข้างตุ๊กตาตัวนั้น ในหัวของเขายังคงมีแต่เรื่องของเพื่อนสนิทอย่างหวงจื่อเทาที่เซฮุนเล่าให้ฟังในรถ

 

ไม่กลับบ้านเหรอ

 

อืม

 

หมายถึง...

 

ฉันจะค้างที่นี่

 

เซฮุนหันไปมองคนข้าง ๆ อย่างไม่เชื่อหูตัวเอง แน่นอนว่ามันไม่ใช่เรื่องปกติที่คิมจงอินบอกว่าจะค้างด้วย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ถามหาเหตุผลว่าเพราะอะไร

 

ฉันคงนอนไม่หลับ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามีคนกำลังรอคำตอบเรื่องนั้นจากปากนาย ถึงไอ้บ้านั่นมันจะเป็นเพื่อนสนิทของฉันเอง จงอินหันมาสบตากับคนข้าง ๆ เซฮุนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุบสายตาลงพร้อมถอนหายใจแผ่วเบา

 

เทาไม่ได้ขอให้ฉันตอบคืนนี้หรอก

 

ไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหน ฉันก็ร้อนใจทั้งนั้นเซฮุน

 

ฉันอยากปฏิเสธเขาไปเดี๋ยวนั้น แต่ฉันก็กลัวว่ามันจะส่งผลไปถึงตัวนาย เด็กหนุ่มตัวผอมสวนกลับไปในทันที แน่นอนว่ามันคือเรื่องเดียวที่เซฮุนกลัวที่สุดในตอนนี้ เพราะเรื่องระหว่างเขากับจงอินมันเป็นเรื่องที่รู้กันแค่สองคน

 

 

ถ้าถามว่าผิดไหมที่ไม่บอกเรื่องนี้กับใคร เขาก็ไม่สามารถตอบได้เหมือนกัน

อะไรคือความถูกต้อง และอะไรคือความผิด?

 

 

ในเมื่อความรักเกิดขึ้นกับคนสองคน และคิดว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องจำเป็นที่ต้องป่าวประกาศให้โลกได้รับรู้ แต่มันกลับเป็นเรื่องจำเป็นขึ้นมาเมื่อมีบุคคลที่สามเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

 

รู้มานานแล้วใช่ไหม? คำถามของจงอินทำให้เขารู้สึกผิดอยู่ในใจ เซฮุนพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่าย

 

ฉันคิดว่าเขาคงเลิกชอบฉันไปเอง ถ้าเกิดว่าฉันกับเขายังรักษาระดับความเป็นเพื่อนเอาไว้

 

ให้ตายเถอะ...

 

ฉันขอโทษ...

 

มันไม่ใช่ความผิดของนายเลยเซฮุน ไม่ใช่ จงอินถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนจะมองดวงหน้าขาวที่เต็มไปด้วยความกังวล คล้ายกับว่าโอเซฮุนกำลังแบกรับโลกใบนี้ไว้คนเดียวฉันน่าจะรู้ตั้งแต่แรก แต่ทุกอย่างมันกลับบิดเบือนไปหมด

 

สิ่งที่ทำให้เพื่อนสนิทอย่างหวงจื่อเทาเปลี่ยนไปคือเซฮุนงั้นเหรอ นี่เป็นครั้งแรกที่จงอินรู้สึกว่าเซนส์เขาทำงานผิดพลาด เขาเข้าใจมาตลอดว่าคิมมินซอกคือคนเดียวที่อยู่ในหัวไอ้บ้านั่น แต่มันไม่ใช่เลย...

 

 

ทั้ง ๆ ที่มันก็แสดงให้เห็นอยู่ตลอดว่ากระตือรือร้นแค่ไหนถ้าเป็นเรื่องของเซฮุน

 

 

ไม่เป็นไร จงอินวางมือลงบนศีรษะคนตรงหน้าแล้วยิ้มบาง ๆ เพื่อบอกอีกฝ่ายว่าทุกอย่างจะต้องดีขึ้น แต่เซฮุนไม่ใช่คนโง่ที่จะดูไม่ออก

 

ตอนนี้จงอินคงลำบากใจที่สุดเพราะหวงจื่อเทาก็เพื่อนสนิท ส่วนเขาก็คือแฟนที่เพิ่งคบกันได้ไม่นาน อีกทั้งยังไม่มีใครรับรู้เรื่องนี้ ถ้าหวงจื่อเทารู้เมื่อไหร่ ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนสนิทจะเป็นยังไง และเขาจะมองหน้าหมอนั่นยังไง

 

เซฮุนไม่ได้คิดว่าตัวเขามีดีขนาดที่คนสองคนต้องมาแย่ง แต่ถ้าให้ลองคิดกลับกันว่าจะต้องรู้สึกยังไง เขาก็คงรู้สึกแย่ที่ชอบคน ๆ เดียวกับเพื่อนสนิท ซึ่งถ้าตกอยู่ในสภาวะเดียวกับจงอิน แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะอธิบายให้เพื่อนเข้าใจว่าฉันคบกับคนที่แกชอบอยู่ และถ้าเขาตกอยู่ในสภาวะเดียวกับหวงจื่อเทา เซฮุนเองก็ไม่รู้เลยว่าจะทำใจยอมรับความจริงแล้วมองเพื่อนสนิทคบกับคนที่ตัวเองชอบต่อไปได้ไหม

 

คงห้ามไม่ให้คิดมากไม่ได้ใช่ไหม?

 

นายก็เหมือนกัน เซฮุนรู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้าง เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายิ้มออกมา ซึ่งมันไม่ใช่รอยยิ้มฝืนอย่างที่เป็นกังวลอยู่อย่าคิดอะไรเองคนเดียวนะ นายยังมีฉันอยู่ตรงนี้

 

จงอินพยักหน้าพร้อมยิ้มบาง ๆ แล้วกุมมือคนช่างพูดเอาไว้ก่อนจะรั้งอีกฝ่ายเข้ามากอดเพื่อเพิ่มความมั่นใจให้ตัวเอง เด็กหนุ่มผิวแทนหลับตาลงพร้อมกระชับกอดให้แน่นขึ้น ตั้งแต่ได้ฟังจากปากเซฮุน ในหัวของเขามันก็มีเรื่องให้คิดไม่ได้หยุด

 

จื่อเทาคือเพื่อนที่ดีที่สุด แต่ถึงอย่างนั้นการเสียสละคนรักให้เพื่อนมันก็ไม่ใช่ทางออกสำหรับเรื่องนี้ จงอินพยายามคิดหาทางแก้ไขกับสิ่งที่เขาไม่คิดว่ามันจะออกมาในรูปแบบนี้ ทุกอย่างมันพลิกผัน คำถามแรกคือ แล้วคิมมินซอกล่ะ ไอ้เทามันเอาไปไว้ไหน?

 

จงอิน

 

หืม?

 

นายจะไม่เลิกกับฉันเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม

 

...

 

คำถามนี้เป็นเหมือนหอกแหลมที่ทิ่มลงกลางอก แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันคืออีกทางเลือกหนึ่งที่ผุดเข้ามาในหัวอย่างไม่ตั้งใจ จงอินถอนหายใจเบาหวิวอย่างไม่ให้อีกคนได้รู้ตัว ก่อนจะกอดแน่นยิ่งขึ้น

 

ฉันจะไม่เลิกกับนาย

 

...

 

อย่าพูดแบบนี้อีกนะ

 

เซฮุนรับรู้ได้ถึงความอึดอัด ความกังวล ที่ถาโถมมายังเด็กอย่างเขาทั้งสองคนแม้ว่าจงอินจะพยายามแล้ว แต่เขากลับรู้สึกว่ายังไงมันก็ไม่ง่าย ทางออกสำหรับเรื่องนี้จะเป็นยังไง มันจะมีทางไหนที่จะทำให้เขารักษาเพื่อนไว้ได้และไม่เสียคนรักไปบ้างไหม?

 

 

.

.

 

 

ตามสบายนะจงอิน ราตรีสวัสดิ์จ้ะ

 

ขอบคุณครับคุณป้า ราตรีสวัสดิ์ครับ

 

เด็กหนุ่มโค้งหัวก่อนที่แม่ของเซฮุนจะปิดประตูลง ตอนนี้จงอินอยู่ในชุดนอนของเซฮุนซึ่งเขาไม่ได้กังวลเรื่องไซส์เพราะส่วนสูงไม่ได้ต่างกันนัก เด็กหนุ่มผิวแทนหันไปทางใครอีกคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงซึ่งแสดงท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ ราวกับว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องของตัวเอง

 

เป็นอะไรไป

 

นั่นน่ะสิ ฉันกำลังเป็นอะไร เซฮุนกลอกตาแล้วเกาหัว จะว่าไปแล้วนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อยที่จงอินเข้ามาในห้องนี้ ทำไมถึงต้องตื่นเต้นด้วย

 

ฝนตกเหมือนคืนนั้นเลย จงอินยิ้มแล้วเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าต่าง เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นเจ้าตัวก็ปิดผ้าม่านลงแล้วเดินเข้ามาหาเขา

 

เทาทักมาแล้ว

 

ตอบไปหรือยัง?

 

ยังไม่ได้ตอบ เซฮุนมองสมาร์ทโฟนในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่าย ทั้งแชทแล้วก็คำถามนั้น

 

ทำไมล่ะ

 

ฉันไม่รู้ เซฮุนส่ายหน้าแล้วหยัดตัวนั่งลงกับขอบเตียงพร้อมปิดสมาร์ทโฟนให้อยู่ในระบบสั่นสะเทือนแล้วคว่ำมันลงกับผืนเตียง

 

เพราะฉันเหรอ? จงอินนั่งข้าง ๆ คนคิดมากแล้ววางมือลงบนศีรษะทุย ซึ่งเซฮุนก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธ

 

ไม่ใช่อย่างนั้น เขาเงียบไป เป็นเพราะฉันไม่สะดวกใจที่จะคุยกับเขาในตอนนี้น่ะ

 

ทั้งคู่หันมาสบตากันแล้วปล่อยให้เสียงฝนข้างนอกกลบความเงียบในห้องนี้ แม้จะพยายามทำให้บรรยากาศผ่อนคลายสักแค่ไหน แต่ดูเหมือนว่ามันจะช่วยอะไรได้ไม่มากนัก กับความกังวลถึงเรื่องหวงจื่อเทา จงอินดันศีรษะคนข้าง ๆ ให้เอนลงมาซบกับไหล่ตนเองแล้วหลุบสายตาลง

 

ฉันจะลองคุยกับมันดู

 

คุยยังไง บอกได้ไหม?

 

...

 

เราควรไปบอกเขาพร้อม ๆ กันหรือเปล่าเด็กหนุ่มผิวแทนไม่ได้ตอบคำถามที่เขาพอจะนึกภาพออกว่าสีหน้าของหวงจื่อเทาจะออกมาในรูปแบบไหน หลังจากเห็นว่าเพื่อนสนิทของมันเดินมาพร้อมคนที่ชอบ และบอกว่าทั้งคู่กำลังคบกันอยู่

 

จงอินคิดว่ารู้จักไอ้เวรนั่นดีแล้ว แต่พอมานึกดูอีกที... บางทีเขาอาจจะไม่ได้รู้อะไรมากไปกว่าไอ้ชานยอลเลย จากที่คิดว่าหวงจื่อเทาอ่านใจง่ายที่สุด แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกับครั้งก่อน ๆ ที่อยู่ ๆ ไอ้บ้านั่นมันก็เซอร์ไพรส์เล่นเอาเขาแทบไปไม่เป็น

 

ที่มันเลือกตุ๊กตายังไม่น่าคิดเท่ากับที่มันเอาเหรียญทองซึ่งเป็นหลักฐานของชัยชนะให้กับเซฮุน นั่นแสดงให้เห็นแล้วว่าไอ้เทามันคงไม่ได้เล่น ๆ ให้ตายเถอะ... ตลอดเวลาที่เป็นเพื่อนกันมาไม่เคยเลยสักครั้งที่เขากับไอ้เวรนั่นจะชอบคนเดียวกัน คิดไม่ออกเลยว่าจะต้องพูดยังไงเพื่อที่จะรักษาน้ำใจเพื่อนเอาไว้ได้

 

ฉันผิดเองที่เหมือนไปให้ความหวังเขา

 

ไม่หรอก ถ้าจะมีคนผิดก็คงเป็นฉันที่ไม่ได้บอกมันว่าเราคบกัน

 

...

 

ไม่ว่าจะใจกว้างแค่ไหน แต่ถ้ารู้ว่าเพื่อนสนิทเก็บเงียบเรื่องสำคัญเอาไว้มันคงไม่รู้สึกดีแน่ ยิ่งเป็นเรื่องคนที่มันชอบด้วย

 

เซฮุนผละตัวออกแล้วมองหน้าคนรักที่ดูเป็นกังวลกว่าเมื่อก่อนหน้านี้ เขาไม่อยากให้ใครต้องโทษตัวเองว่าเรื่องนี้มีคนผิด กับเรื่องที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น

 

มันคงรู้สึกเหมือนโดนหลอก ที่ฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้จักนายตั้งแต่แรก

 

...

 

ยิ่งสนิทกันก็ยิ่งพูดยาก ถ้ามันรู้คงเอ๋อไปอีกหลายวัน

 

นายสองคนจะทะเลาะกันหรือเปล่า? เซฮุนถามอย่างร้อนใจ และจงอินก็ส่ายหน้าช้า ๆ

 

ไม่หรอก อาจจะมองหน้ากันอย่างไม่สนิทใจ ไม่ก็ฝืนยิ้ม ฝืนคุยกัน แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นอย่างนั้นตลอดไป คำตอบของจงอินไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด วินาทีนี้เซฮุนได้แต่บอกตัวเองว่าแกนั่นแหละคือตัวปัญหาที่ทำให้เรื่องมันยุ่งยาก และกำลังจะทำให้เพื่อนเขาผิดใจกัน

 

มีวิธีอื่นอีกไหมเซฮุนเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง จื่อเทาก็เป็นเพื่อนที่ดี แน่นอนว่าเขาไม่อยากให้ผู้ชายคนนั้นต้องเสียความรู้สึกกับเรื่องนี้ที่เขาและจงอินไม่ได้ตั้งใจเก็บไว้เป็นความลับ วิธีที่จะทำให้นายสองคนไม่เสียความรู้สึก

 

ไม่มีหรอก เรื่องความรู้สึกมันละเอียดอ่อนก็จริง แต่ก็ใช่ว่าจะอธิบายให้มันฟังไม่ได้ จงอินยีหัวคนข้าง ๆ ที่กำลังปั้นหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่าเขา ไอ้เทามันต้องเข้าใจเรา

 

แน่นะ?

 

อืม อย่างมากก็แค่ตึงกันไปสักสองสามวัน แต่ไอ้เวรนั่นนอยด์ได้ไม่นานหรอก มันขาดฉันได้ที่ไหน เด็กหนุ่มผิวแทนยิ้ม เขาไม่อยากให้เซฮุนต้องเป็นกังวลมากไปกว่านี้แล้ว

 

ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วยก็รีบบอกเลยนะ

 

ช่วย? อะไรล่ะ? จงอินหันหน้าเข้าหาคนตัวผอมที่ยังคงขมวดคิ้วจริงจัง

 

ช่วยพูด ช่วยอธิบาย อะไรก็ได้หมดเลย ท่าทางของเซฮุนมันน่ารักจนเขาอดที่จะยิ้มไม่ได้ จงอินกำมือป้องปากขำ ก่อนจะเอนตัวลงนอนตักอีกฝ่าย

 

เป็นแค่แฟนฉันก็พอแล้ว

 

...

 

คิ้วที่เคยขมวดเป็นปมถึงกับคลายออกเมื่อได้ยินประโยคหยุดโลก จากบรรยากาศที่เคยตึงเครียดมาตลอดตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ กำลังค่อย ๆ ผ่อนคลายโดยผู้ชายเข้าใจยากที่นอนบดเบียดศีรษะอยู่บนตักพร้อมจับมือเขาไปพรมจูบนั่นอีก

 

ฉันจะเป็นทุกอย่างให้นายเลย...

 

หืม... ทุกอย่างเลยเหรอ

 

อืม... ทุกอย่าง

 

รอยยิ้มบาง ๆ ที่จงอินส่งมาราวกับอยากบอกว่า ทุกอย่างต้องดีขึ้น ขอแค่ไว้ใจฉัน นั้นเซฮุนรู้สึกได้ เด็กหนุ่มตัวผอมปัดไรผมออกจากใบหน้าคมขณะสบตากับอีกฝ่าย เราปล่อยให้ความเงียบโรยตัวอยู่ชั่วอึดใจและให้สายตาได้สื่อสารกันแทนคำพูด

 

วันนี้ยังชอบฉันอยู่หรือเปล่า

 

ชอบ มากกว่าเมื่อวานด้วย... เซฮุนมองใบหน้าคมของคนบนตักที่เอาแต่ยิ้มหลังจากได้ยินคำตอบ เขาชอบที่จงอินถามแบบนี้ และก็ชอบที่จะตอบเพื่อให้อีกฝ่ายได้รับรู้ว่าโอเซฮุนคนนี้รู้สึกยังไง

 

 

วันนี้ชอบแค่ไหน... พรุ่งนี้ก็จะชอบให้มากกว่าเดิม

นั่นคือสิ่งที่เขาอยากบอกให้จงอินรู้ในทุก ๆ วัน

 

 

น่ารัก เห็นทีว่าต้องให้คะแนนสักหน่อยแล้ว

 

หัวใจที่หม่นหมองเหมือนก้อนเมฆสีเทาในฤดูฝนกำลังถูกเยียวยาโดยผู้ชายคนนี้ เซฮุนค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลงเมื่ออีกฝ่ายรั้งท้ายทอยเขาให้โน้มลงไป ก่อนที่ริมฝีปากของเราทั้งคู่จะประกบกันอย่างแผ่วเบา

 

จูบของจงอินยังคงอ่อนโยนเหมือนกับทุกครั้ง จะว่าไปแล้วเซฮุนก็เพิ่งรู้ว่าการแสดงความรักด้วยการจูบคือการเพิ่มพลังอีกอย่างหนึ่ง ไออุ่นจากร่างกายอีกฝ่ายนั้นกำลังขับไล่ความกังวลในใจออกไป แน่นอนว่ามันคงไม่จางหายไปทั้งหมด

 

เรื่องของหวงจื่อเทายังคงอยู่ให้ได้คิดและหาทางแก้ไข ขอแค่จงอินอยู่ตรงนี้และจับมือเขาไว้...

 

 

แค่นั้นทุกอย่างก็จะผ่านไปได้ด้วยดีใช่ไหม

 

 

 

ครืดดด...

 

 

โทรเข้า...

หวงจื่อเทา

 

 

 

TBC

 

ถ้ามารู้ทีหลังว่าเพื่อนชอบแฟนเรา และเพื่อนเราก็ไม่รู้ว่าคน ๆ นี้คือแฟนเรา

เราจะยอมเป็นฝ่ายเสียสละ แล้วยอมเลิกกับแฟนเพื่อเพื่อนไหม?

 

เรื่องของความรู้สึกมันยาก ยิ่งต้องพูด ต้องอธิบายกับเพื่อน

จงอิน เซฮุน และจื่อเทาจะทำยังไง?

 



 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,767 ความคิดเห็น

  1. #6702 ʙʜ❥∞ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 23:39
    อ่านชื่อตอนแล้วเอามือกุมใจรอเลย จื่อเทาไม่ได้มาเล่นๆใช่มั้ยคะะะะะฟฟฟฟ
    #6,702
    0
  2. #6651 Linseyyy13 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:16
    อึนเลยยย
    เรื่องของความรู้สึกมันยากจริงๆ
    ไม่มีทางไหนที่จะไม่มีคนเจ็บ
    แต่ขอนะจงอิน ห้ามเลิกกับเซฮุนนะ T T
    #6,651
    0
  3. #6606 arthipnm (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 21:19
    ดีที่เซฮุนบอกจงอิน ไม่เก็บไว้คนเดียวแก้ปัญหาคนเดียวมันคงจะยุ่งเหยืงไปมากกว่าเดิมอีกถ้าทำแบบนั้น สงสารเทาสุดนะตอนนี้เป็นแฟนเพื่อนสนิท เทาก็ไม่เคยรู้ เป็นคนที่ชอบเค้าข้างเดียวอีกเจ็บไปหมดอ่ะ
    #6,606
    0
  4. #6586 Miniminzz (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 08:41
    มันดีที่เซฮุรเลือกจะบอกจงอิน ตอนแรกเราคิดว่าเซฮุนจะนางเอกค่าาา ประมาณว่าเก็บเรื่องนี้ไว้กับตัวเอง แก้ปัญหาเอง ไม่อยากให้จงอินคิดมาก ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ เราจะด่านางค่ะ
    การเลือกจะบอกจงอินน่ะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว จะได้ช่วยกันแก้ไขปัญหา อย่างน้อยก็ไม่ต้อแบกรับความเครียดไว้กับตัวเองทั้งหมด
    งื้อออ ถ้าเป็นจงอินก็ไม่คิดหรอกว่าเทาจะชอบฮุน เพราะเล่นเปิดตัวพี่มินซิกขนาดนั้น
    #6,586
    0
  5. #6575 hunkeng (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 14:26
    มันจะต้องดีขึ้นอย่างที่จงอินบอกจริงใช่ไหมคะ? ฮือออออสงสารทุกคนเลย
    #6,575
    0
  6. #6557 Nekoberry (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 01:30
    รู้สึกดี ที่จงอินบอกว่าจะไม่เลิกกับฮุน โอ๊ยย สงสารเทา แต่ไม่อยากให้จงอินกับฮุนอึดอัดใจ TT
    #6,557
    0
  7. #6540 sapphire- (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 00:11
    ดีที่เซฮุนกับจงอินไม่ได้ทะเลาะกันTT
    #6,540
    0
  8. #6480 Kannika Tankam (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 22:04
    ลำบากใจกับจงอินสุดๆ ไม่ใีทางไหนที่จะไม่เจ็บเลยอ่าา
    #6,480
    0
  9. #6454 sss.doofa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 23:18
    ง่าาาา หนักใจแทน ถ้าเราอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ก็ไม่รู้จะทำไงเหมือนกัน
    #6,454
    0
  10. #6275 Ola[F] (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 18:01
    ลำบากใจแทนเลย
    #6,275
    0
  11. #6112 fianna (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 08:50
    บางทีก็อยากนะ ถ้ามาเจอกับตัวด้วยความรู้สึกเเบบนี้ หาทางออกไม่เจอ แต่เครียดมากกก และมันก็ต้องใช้เวลาสักพัก ปวดใจ
    #6,112
    0
  12. #5868 Reset_Secret (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 01:30
    พี่ควรแต่งให้หนูร้องไห้จนฟูมฟายไปเลย ไม่ใช่มีความรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกรวมกันที่อกแบบนี้ น้ำตามันอยากไหล แต่มันไม่ไหลค่ะ ปากยิ้มแต่ใจไม่โอเค บอกเลอออ
    #5,868
    0
  13. #4614 มักเน่ไลน์94 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กันยายน 2558 / 14:29
    เครียดดดดดดดดด หวังว่าจะไม่ปลีกตัวเองออกมานะจงอินนนน
    #4,614
    0
  14. #4611 clevernook (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 22:38
    หน่วงแทน หนักใจแทนทั้งสามคน โอ๊ยยยยย
    #4,611
    0
  15. #4596 Byunoil99 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2558 / 09:41
    รักสามเศร้า
    #4,596
    0
  16. #4384 ยังโย&โอเซ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 10:21
    และตอนนี้มันคือสิ่งเดียวที่คั่นกลางระหว่างเราสองคนเอาไว้ ถ้าเปรียบตุ๊กตาเป็นเทา รู้สึกเจ็บแทน กลัวใจจงอินอย่าเลิกกับเซฮุนนะ งื้ออออออ
    #4,384
    0
  17. #4381 จียอนตาเข (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 16:51
    กลัวใจจงอินง่อว กลัวเทาเสียใจ กลัวหมดทุกอย่างเลย TT
    #4,381
    0
  18. #4380 B'EAM (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 12:46
    เซฮุนจะพูดยังไงก้บจื่อเทา แล้วระหว่างจงอินกับเซฮุนจะเป็นยังไง จะยังเหมือนเดิมแต่จื่อเทาอาจจะหายไปหรือเข้ามาใกล้(??) 55555 #FIGHTING!!
    #4,380
    0
  19. #4379 พี่ลุ่คนแมนครึ่ง50 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 23:54
    โอ้ยยอยากรู้ตอนต่อไปแบ้ววไรท์อัพน้าาขอร้องอยากอ่านแบ้วววว
    #4,379
    0
  20. #4377 บ่าวของท่านชาน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 14:53
    ฮอลลลลล อยากรู้ตอนต่ไปปป TT
    #4,377
    0
  21. #4374 Yogurt osis (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 12:15
    เรื่องนี้มันยากจริงๆนะ เคยเจอคล้ายๆกันแต่เพื่อนรู้ว่าเราชอบคนนี้ แต่มันก็ไปคบกับเขาคือตอนนั้นแบบ เห้ยอะไรอ่ะแบบ งง มากกแล้วคือเสียความรู้สึกนิดๆ แต่ก็ปล่อยๆไปอ่ะ เหมือนที่จงอินพูด นอยด์มันได้ไม่นานหรอก ไม่เกิน 3 วันด้วยซ้ำ ฮ่าๆ
    #4,374
    0
  22. #4372 kh_kie (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 05:58
    เป็นเีื่องที่ลำบากใจมากอะ กลัวเพื่อนเสียความรู้สึกสินะ จื่อเทาคงหลังเยอะมากเพราะไม่รู้ว่าเซฮุนมีใคร เซฮุนก็กลัวจะมองหน้าเพื่อนไม่ติด จงอินคงลำบากใจกับเพื่อนสนิท แงงงแต่ที่ตัวเลือกว่าจะเลิกกับฮุนนี่ขอร้องอย่านทำนะพี่ ชอบที่ให้กำลังใจกันตลอดรับฟังกันและกันอะจงอินกับเซฮุน ยังไงมันก็ต้องผ่านไปได้สู้ๆนะพี่จงอินนนนนนนนนนนนน
    #4,372
    0
  23. #4371 My Melody (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 00:54
    เค้าไม่เอาดราม่าน้าาาา // ฮรึกกก
    #4,371
    0
  24. #4370 Pharam.ภารัมย์ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 00:08
    กำลังคิดเลยว่าจงอินจะรู้สึกยังไง ดูหงุดหงิดใช้ได้แต่ก็ปล่อยวางได้เหมือน ดีมากทีเดียว ชอบจงอินมากรักและหลง พี่ท่านหล่อมากมาย เซฮุนคอยให้กำลังใจจงอินนะ มาค่อนะพี่มิ้ว รออ่านอยู่นะค่ะ มาต่อนะ มานะๆ จุ๊ฟๆๆๆ
    #4,370
    0
  25. #4369 Ar_Pcy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2558 / 16:48
    มันกำลังจะมาแล้ว
    เตรียมตัวเตรียมใจไว้ดี
    โอ่งรองรับน้ำตา

    #4,369
    0