[EXO] "FREAK BOY" มนุษย์จงอิน | KAIHUN FEAT.TAO

ตอนที่ 13 : Chapter 12 :: Your Decision (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,432
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    30 เม.ย. 58

 

 

 

Chapter 12

Your Decision

 



 

เส้นผมปลิวไหวไปกับสายลมที่พัดผ่าน เสียงรถยนต์บนท้องถนนยังคงเป็นสิ่งเดียวที่ทำลายความเงียบในละแวกนี้ เรียวนิ้วทั้งสิบสอดประสานกันจนไม่มีที่ว่าง เกือบห้านาทีเห็นจะได้ที่เด็กหนุ่มทั้งสองคนเดินจับมือกันไปตามฟุตปาธถนน

 

รู้สึกได้ถึงเหงื่อชื้นที่ซึมออกตามฝ่ามือ แต่ถึงอย่างนั้นเซฮุนก็ไม่อยากคลายมือออก ไม่แม้แต่จะมีความคิดนี้อยู่ในหัว หลายครั้งที่ทั้งคู่หันไปสบตากันโดยบังเอิญ แล้วก็หลุดหัวเราะอย่างขลาดเขินเหมือนเด็กหนุ่มเพิ่งมีความรัก

 

...ฝนตก?

 

จงอินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าก่อนจะหลับตาลงเมื่อหยาดฝนหยดลงมากระทบแก้ม สถานการณ์ตอนนี้เริ่มจะไม่ดีแล้ว มันคงไม่ดีแน่ถ้าฝนตกลงมาทั้ง ๆ ที่ทั้งคู่ยังหาที่หลบไม่ได้ จงอินกระชับมือเซฮุนเอาไว้แล้ววิ่งไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่ห่างจากตรงนี้ราว ๆ ห้าสิบเมตร สายฝนไม่เคยเตือนให้รู้ว่าจะตกหนักหรือแค่ปริ่มปรอยให้ได้ชื่นฉ่ำ เพราะพอมาถึงป้ายรถเมล์สภาพของทั้งสองคนก็เปียกปอนไปเกือบครึ่งแล้ว

 

เซฮุนขยี้ผมที่เปียกระเข้ากับโครงหน้า ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจเมื่ออีกฝ่ายถอดเสื้อคลุมแขนยาวออกมาเช็ดผมให้กับเขา เด็กหนุ่มมีโอกาสได้สบตากับคนตรงหน้าเพียงแค่ครู่เดียว ก่อนที่จงอินจะหันไปสนใจกับกลุ่มผมของเขาซึ่งเปียกปอนไปด้วยน้ำฝน

 

เซฮุนยืนนิ่งแล้วหลุบสายตาลง เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มไม่ได้ทำให้รู้สึกหนาวเลยสักนิด เพราะการได้รับความใส่ใจจากคนตรงหน้า ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็เปียก แต่จงอินก็ยังเลือกที่จะดูแลเขาก่อน

 

เซฮุนไม่ชอบฝน เพราะมันทำให้รองเท้าคู่เก่งของเขาสกปรก แต่ตอนนี้ขอคิดใหม่ ถ้าแลกกับการได้เห็นจงอินในมุมนี้ เซฮุนก็คิดว่าการปล่อยให้รองเท้าเปียกมันก็คุ้มค่าเลยทีเดียว

 

ขอโทษนะ ถ้าพาขึ้นรถเมล์ตั้งแต่แรกนายก็คงไม่เปียกแล้วเด็กหนุ่มผิวแทนยังคงช่วยเช็ดผมให้คนที่มีส่วนสูงพอ ๆ กัน และเซฮุนก็ส่ายหน้าเป็นคำตอบ

 

ถ้าเป็นอย่างนั้นเราก็คงไม่ได้จับมือกัน แล้วฉันก็... เสียงของเด็กหนุ่มตัวผอมเบาหวิว เซฮุนเลียริมฝีปากคลายความตื่นเต้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายรู้สึกดีที่ได้อยู่ตรงนี้กับนายด้วย จงอินไม่ได้พูดอะไรอีก ผู้ชายคนนี้เอาแต่จ้องหน้าราวกับว่าเขาพูดอะไรผิดไป

 

เซฮุนขมวดคิ้วเมื่ออยู่ ๆ เสื้อแขนยาวตัวเดิมก็โปะลงบนศีรษะเขาจนแทบมองไม่เห็นอะไรนอกจากความมืดและรองเท้าของตัวเอง พอจับเสื้อออกก็เห็นว่าคนตรงหน้ากำลังเสยผมที่เปียกลู่ขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่เซฮุนได้เห็นหน้าผากของจงอินชัด ๆ

 

ถ้าไม่อยากถูกจูบตรงนี้ก็ห้ามพูดอะไรแบบนั้นอีก

 

เด็กหนุ่มตัวผอมก้มลงมองมือตัวเองที่ถูกจงอินกุมเอาไว้ทันทีที่รถเมล์ขับมาเทียบจอด เซฮุนไม่สามารถกลั้นยิ้มไว้ได้ กับการที่คนเข้าใจยากหันมากระชับเสื้อแขนยาวให้คลุมศีรษะของเขาเอาไว้ ก่อนที่ทั้งคู่จะวิ่งฝ่าสายฝนขึ้นรถเมล์ไปในเสี้ยววินาที

 

เก้าอี้สองตัวทางด้านขวาคือตัวเลือก เซฮุนแทรกตัวเข้าไปนั่งชิดกับขอบหน้าต่างก่อนและตามด้วยจงอิน เด็กหนุ่มนั่งห่อไหล่เพราะความหนาวเย็นจากแอร์

 

ตอนแรกไม่หนาวนะ พอขึ้นมาแล้วหนาวเลย

 

เด็กหนุ่มตัวผอมถูมือไปกับหน้าขา แต่เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นแหละที่ความหนาวเหน็บจะคุกคามเขาได้ เซฮุนเลิกคิ้วขึ้นมองคนข้าง ๆ ที่เลื่อนมากุมมือเขาเอาไว้ ก่อนจะประคองไปวางลงบนมือตัวเอง ก่อนจะก้มหน้าลงพ่นลมหายใจอุ่น ๆ รดลงมา

 

เซฮุนนั่งนิ่ง มือทั้งสองข้างนั้นประคองมือของเขาเอาไว้แล้วคลึงเบา ๆ ราวกับว่าจะช่วยคลายความหนาวให้ จงอินหันมาสบตากันแล้วยิ้มบาง ๆ ก่อนจะจับมืออีกข้างของเขาขึ้นมาทำแบบในทีแรก

 

ดีขึ้นไหม?

 

จงอินไม่ควรถามอะไรทั้งนั้น เพราะตอนนี้สมองของเขาได้ตายอย่างสนิทไปแล้ว เซฮุนอยากขอบคุณตัวเองที่ยังมีสติพยักหน้าเป็นคำตอบ ทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าวจนอยากจะเอามันแนบลงกับกระจกเย็น ๆ ข้าง ๆ เสียให้ได้

 

นายเปียกหมดแล้ว... ฉันช่วยเช็ดให้นะ พูดจบก็เอาเสื้อคลุมออกจากศีรษะตัวเองแล้วซับหน้า เช็ดผมให้อีกคนให้อย่างเบามือ มันคือวิธีแก้เขินที่ไม่ถูกต้อง เซฮุนเพิ่งรู้ตัวก็ตอนที่ได้สบตากับจงอินระหว่างที่เขาช่วยเช็ดผมให้

 

ขอบคุณจงอินที่หลับตาลง แล้วยอมปล่อยให้เขาได้มีโอกาสหายใจจนทั่วปอด นี่เป็นครั้งแรกที่เซฮุนทำแบบนี้ และเป็นครั้งแรกที่ได้รับแบบนี้เช่นกัน บางทีมันอาจจะเป็นอีกข้อหนึ่งที่ทำให้รู้ว่า ถ้าจะอยู่กับผู้ชายคนนี้ เขาต้องรู้จักการเป็นผู้ให้และเป็นผู้รับ โดยที่ไม่มีใครเอาเปรียบใคร เพื่อความสบายใจของทั้งสองฝ่าย

 

จงอินลืมตาขึ้น ตอนนี้ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ใกล้กันจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่ผ่อนออกมา เด็กหนุ่มผิวแทนยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมออกจากดวงหน้าขาวอย่างเบามือ เซฮุนปล่อยให้หัวใจของเขาทำงานหนักอยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่คิดจะจัดการกับมัน จนกระทั่งจงอินเอาเสื้อตัวนั้นมาคลุมไหล่ให้กับเขาอีกครั้ง

 

อย่าเป็นหวัดนะ ถ้ากลับถึงบ้านให้รีบอาบน้ำสระผม เป่าผมให้แห้งก่อนแล้วค่อยนอน

 

นายก็ด้วย

 

จงอินยิ้มแล้วพยักหน้าเป็นคำตอบอย่างว่าง่าย ทั้งคู่นั่งนิ่งแล้วทอดสายตาไปยังเบื้องหน้า จากตรงนี้คงใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงปลายทาง ซึ่งมันก็มากเกินพอแล้วสำหรับความสุขในวันนี้ ที่เซฮุนอยากแบ่งไปให้วันอื่น ๆ ด้วย

 

เด็กหนุ่มหลุบสายตาลงมองมือที่เคยวางราบอยู่กับหน้าขา เมื่อตอนนี้มันกำลังสัมผัสกับปลายนิ้วก้อยของคนข้าง ๆ ที่เลื่อนเข้ามาจนกระทั่งวางทาบทับบนหลังมือในที่สุด

 

เซฮุนค่อย ๆ หงายมือ แล้วปล่อยให้เรียวนิ้วของอีกคนสอดประสานเข้ามาเติมเต็มความอบอุ่น แทบลืมไปหมดแล้วว่าคิมจงอินคนที่เขาเคยพยายามเดาใจอยู่ตลอดเวลาเป็นยังไง หลังจากได้เห็นอีกมุมหนึ่งของอีกฝ่ายที่คาดไม่ถึง

 

งั้นเดี๋ยวฉันเอาเสื้อกลับไปซักให้

 

เพราะ?

 

ก็มันเลอะน้ำอัดลมเพราะฉัน แล้วก็เปียกฝนเพราะฉันด้วยเซฮุนหันไปมองเสี้ยวหน้าอีกฝ่าย ที่ยังคงทอดสายตาไปยังเบื้องหน้า

 

เอาไปก็ให้แม่บ้านซัก จงอินหันเข้าหาอีกฝ่ายที่กำลังกระพริบตาปริบ ๆ ไม่เห็นจะซึ้งเลย ซักเองสิ

 

ก็ไม่ได้กะจะให้นายซึ้งสักหน่อย เด็กหนุ่มตัวผอมเลิกคิ้วมอง ผู้ชายคนนี้เห็นเขาเป็นคนยังไงกัน โอเซฮุนไม่ได้อยากเอาใจคนที่ชอบถึงขนาดยอมเอาเสื้อไปซักให้เองแล้วอ้างว่าไม่ใช่ฝีมือแม่บ้านหรอกนะ

 

งั้นฉันจะเอากลับไปซักเอง

 

ไม่ได้สิ ฉันจะเอากลับไปให้แม่บ้านซัก เธอรีดผ้าเก่งด้วย

 

ฉันก็มีแม่บ้านเหมือนกัน จงอินบีบจมูกรั้นของคนข้าง ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว ถ้าอยากซักมากก็มาซักด้วยตัวเองที่บ้านฉัน

 

เรื่องอะไรล่ะ ฉันไม่เคยซักผ้า

 

ก็หัดซะสิ ขนาดเรื่องเต้นยังแกะท่าได้ เรื่องแค่นี้คงไม่เหลือบ่ากว่าแรงโอเซฮุนหรอกมั้ง?

 

อะไรกัน จะหาเรื่องแกล้งฉันหรือไง เซฮุนขมวดคิ้วมองคนข้าง ๆ ที่เหมือนจะหลุดยิ้มออกมา แต่ก็ยังเก๊กฟอร์มไว้ได้อยู่

 

เปล่า จะหาเรื่องชวนไปที่บ้านต่างหากล่ะ

 

...

 

ซักผ้าเสร็จ กินข้าว แล้วออกไปเที่ยวกันอีก แบบนั้นจะยอมตกลงไหม?

 

อยากเกลียดจงอินอีกแล้ว เซฮุนเพียงแค่สบตากับคนเจ้าเล่ห์ที่กำลังยิ้มเหมือนผู้ชนะ ผู้ชายคนนี้ไม่รู้เหรอว่าแค่ออกปากชวนไปที่บ้าน โอเซฮุนคนนี้ก็พร้อมจะเขินได้แล้ว ต้องแกล้งกันก่อนสินะ แล้วแบบนี้เขาจะไปไหนได้อีก เซฮุนรู้สึกเหมือนตกหลุมรักจงอินซ้ำ ๆ เหมือนคนถูกสาปยังไงอย่างนั้น

 

เราจับมือกันอีกแล้ว แต่มันต่างจากเดิมตรงที่มือของเขาอยู่ตรงกลางระหว่างมือทั้งสองข้างของจงอิน ความอบอุ่นถูกถ่ายทอดผ่านทางฝ่ามือ ความหนาวเหน็บที่เกิดขึ้นจากน้ำฝนและแอร์ในรถเมล์นั้นถูกลืมไปโดยปลิดทิ้ง เซฮุนชอบความรู้สึกแบบนี้ และอยากรู้สึกไปเรื่อย ๆ

 

 
 

เซฮุนเริ่มชอบฝน... เพราะมันทำให้โลกใบนี้มีแค่เขากับจงอิน

 

 

 

50%

 

 

  

วันนี้จื่อเทาพาไปเจอพี่มินซอกอีกแล้ว และเขาก็ได้พบกับบรรยากาศเดิม ๆ เหมือนคราวก่อนไม่มีผิด จงอินไม่ได้พูดอะไรมากระหว่างที่ทั้งสามคนอยู่บนโต๊ะอาหาร เขาไม่ได้ซีเรียสที่จะต้องทนเลี่ยนตอนเพื่อนสนิทอ้อร้อใส่รุ่นพี่ยิ้มยากคนนั้น

 

พอกินข้าวเสร็จพี่มินซอกก็ขอตัวแยกกลับไปก่อน ซึ่งจื่อเทาก็ไม่ได้ว่าอะไร หนำซ้ำยังกอดคอเพื่อนสนิทเดินเล่นต่อในห้างอย่างสบายอกสบายใจอีกด้วย

 

ไม่ไปกับพี่มินซอกล่ะวะ?

 

ไม่จำเป็นต้องเกาะติดกันตลอดเวลาหรอก พี่เขารักอิสระ จื่อเทาตอบอย่างไม่ยี่หระ ซึ่งจงอินก็ไม่อยากถามให้มากความ ในเมื่อมันโอเค พี่มินซอกโอเค ทุกอย่างก็ต้องโอเคอยู่แล้ว

 

ทั้งคู่หยุดยืนอยู่หน้าร้านขายของที่ระลึก จงอินมองเสี้ยวหน้าเพื่อนสนิทที่เพ่งสายตาเข้าไปในร้านเหมือนคนกำลังสนใจอะไรบางอย่าง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเมื่ออยู่ ๆ ไอ้บ้าดีเดือดมันก็ยิ้มกว้างแล้วก้าวเข้าไปในร้านโดยไม่บอกไม่กล่าว และเขาก็ต้องตามเข้าไปอย่างปฏิเสธไม่ได้

 

จื่อเทากวาดสายตาไปตามโซนตุ๊กตา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เด็กหนุ่มชาวจีนมายืนมองหาที่สุดของความน่ารักให้ใครสักคน แต่ไหนแต่ไรเขาคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่จะหยิบจับตัวไหนไปก็ได้ เพราะเชื่อว่ายังไงคนรับก็ต้องดีใจ

 

แต่คราวนี้มันต่างออกไป เมื่อเขากำลังเป็นกังวลว่าตัวไหนจะทำให้ผู้รับแสดงออกทางสีหน้าในตอนนั้นเลยว่าดีใจและชอบมันสักแค่ไหน ซึ่งมันคงจะดีไม่น้อย ถ้าเกิดคน ๆ นั้นบอกกับเขาว่าฉันนอนกอดมันทุกคืนเลย

 

มึงว่าตัวไหนน่ารักที่สุด? จื่อเทาเอาตุ๊กตาสองตัวมาประกบกัน แต่ดูเหมือนว่าไอ้ขี้เก๊กจะไม่สนใจในสิ่งที่เขาพูดไปเลยสักนิด

 

ถามทำไม ในเมื่อมึงก็มีคำตอบในใจอยู่แล้วว่าตัวไหนน่ารักที่สุด เด็กหนุ่มชาวจีนขยับปากบ่นอุบอิบ เขาเกลียดไอ้จงอินก็ตรงที่รู้ดีไปหมดนั่นแหละ มันก็ใช่ที่เขาชอบตัวสีน้ำตาลมากกว่าสีขาว แต่แค่มันหลับหูหลับตาชี้ว่าตัวไหนโอเค แค่นั้นก็จบแล้วนี่หว่า

 

จงอินเดินไปโซนของที่ระลึก ก่อนจะย่อตัวลงมองกล่องดนตรีหมีนั่งบนเปียโนหลังสีขาว เขาไม่รู้ตัวว่าหลุดยิ้มออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนนี้เสียงบ่นของเพื่อนสนิทที่เลือกไม่ถูกว่าจะเอาตัวไหนเป็นเหมือนเสียงแมลงวันที่บินอยู่ข้างหู

 

โธ่มึง... ช่วยเลือกหน่อยดิ

 

ให้ใครล่ะ

 

...

 

เสียงของไอ้คนเอาแต่ใจเงียบไป ระหว่างรอให้เพื่อนชาวจีนตอบ เขาก็จับกล่องดนตรีขึ้นมาลองไขลานดู ก่อนจะยิ้มออกมากับเสียงของมัน จะว่าคล้ายเสียงของเปียโนก็คงไม่ผิด แต่เด็กหนุ่มคิดว่าเครื่องดนตรีในแต่ละชนิดมีเสน่ห์ในตัวของมันเอง

 

จงอินรู้สึกเหมือนต้องมนต์สะกด เขาเอาแต่ยิ้มขณะมองหมีบนเปียโนขยับหัวไปมาเป็นจังหวะ ถ้าเป็นก่อนหน้านี้คงมีลังเลกันบ้างถ้าจะหยิบมันไปวางบนเคาน์เตอร์แล้วจ่ายเงิน แต่ตอนนี้มันต่างออกไป เมื่อเขานึกถึงใบหน้าของใครอีกคน ที่มักจะบ่นงึมงำกับตัวเองว่านอนไม่ค่อยหลับ ซึ่งมันเป็นเหตุผลหนึ่งที่เขามักจะเล่นเปียโนเพลงเบา ๆ เพื่อกล่อมให้ใครอีกคนผล็อยหลับไป ขณะที่เรายังเฟซไทม์กันอยู่

 

ให้คนยิ้มยาก

 

จงอินหัวเราะในลำคอกับคำตอบของเพื่อนสนิท เขาอยากจะตอบกลับไปเหลือเกินว่าพี่มินซอกอาจจะชอบหนังสือวิธีเลิกบุหรี่มากกว่าตุ๊กตาที่เจ้าตัวไม่น่าจะชายตามอง แต่พอคิดอีกแง่ว่าถ้าเป็นตุ๊กตาที่มาจากเด็กในสังกัด บางทีพี่มินซอกอาจจะชอบก็ได้

 

ความน่ารักของมันขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนให้ จงอินหยัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ตรวจสอบหาตำหนิรอบ ๆ กล่องดนตรีก่อนจะหันไปยิ้มให้เพื่อนสนิท

 

จื่อเทาชอบคำตอบนี้ มันเรียกรอยยิ้มและเพิ่มความมั่นใจให้เขาอีกเป็นเท่าตัว ทั้งคู่เดินไปหยุดที่เคาน์เตอร์และให้แคชเชียร์คิดเงิน จงอินหันไปมองเพื่อนสนิทที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนไม่ยอมห่อใส่ถุงแล้วบอกว่าจะอุ้มกลับบ้านเอง

 

 

อ่าใช่...ไอ้หมอนี่เป็นคนขี้เห่อ เรื่องนี้เขารู้ดีที่สุด

 

 

 

.

.

 

 

 

เซฮุนมาถึงสระว่ายน้ำตอนเกือบทุ่มนึง พอรู้ว่าเพื่อนชาวจีนใกล้จะลงแข่งก็เลยนึกเป็นห่วง อาสามาช่วยจับเวลาให้ แต่พอมาถึงก็พบแต่ความว่างเปล่า ไม่มีเงาของคนที่ควรจะกระโดดลงน้ำจากแท่นอย่างที่ควรจะเป็น

 

วางกระเป๋าลงแล้วเดินไปหยุดอยู่ข้างขอบสระ แสงไฟสว่างจ้าที่เปิดอยู่โดยรอบทำให้มองเห็นน้ำใสได้อย่างถนัดตา แต่แค่ครู่เดียวเท่านั้นที่เซฮุนได้กวาดมองหาคนตัวสูง ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ตรงกลางสระ เมื่อร่างใครคนหนึ่งลอยขึ้นมาบนผืนน้ำ

 

เทา!!!”

 

เด็กหนุ่มเบิกตาอย่างตกใจ ต่อให้อีกฝ่ายคว่ำหน้าอยู่อย่างนั้นเขาก็จำได้ไม่ผิดแน่ เซฮุนยังไม่ละสายตาจากตรงนั้น เขาถอดรองเท้าออกแล้วกระโดดลงไปในน้ำในวินาทีถัดมา

 

คงเป็นครั้งแรกที่เขาว่ายน้ำได้เร็วที่สุด ในหัวเอาแต่บอกว่าทุกวินาทีคือชีวิตของใครอีกคน เพียงแค่อึดใจเดียวเซฮุนก็ว่ายไปถึง สองแขนช่วยประคองร่างคนตัวสูงให้เงยหน้าขึ้นจากผิวน้ำ ก่อนจะสะดุ้งอย่างตกใจเมื่ออยู่ ๆ คนที่เหมือนจะจมน้ำตายก็พุ่งใส่เขา

 

บู๊ง!!!”

 

เล่นบ้าอะไรของนายเนี่ย?!”

 

เซฮุนขมวดคิ้วแล้วปัดน้ำใส่หน้าอีกคนอย่างหัวเสีย หากแต่คนขี้เล่นกลับหัวเราะพอใจ หลังจากแกล้งอีกฝ่ายได้สำเร็จ

 

ตกใจเหรอ

 

ยังจะถามอีก?

 

จื่อเทายังคงยิ้ม เขาไม่รู้สึกผิดเลยสักนิดที่ทำให้เซฮุนหงุดหงิดแบบนี้ จะยอมคัดลายมือคำว่าขอโทษสักห้าร้อยจบก็ได้ถ้ามันจะทำให้คนตรงหน้ารู้สึกดีขึ้น แต่ขออีกแค่แป๊บเดียวนะ แค่รู้ว่าเซฮุนกลัวการที่จะเสียเขาไป หวงจื่อเทาก็มีความสุขจนแทบจะสำลักออกมาอยู่แล้ว

 

ถ้าเป็นนักว่ายน้ำ แล้วตายเพราะว่ายน้ำนี่... คงไม่มีใครนึกสงสารฉันแน่ ๆ เด็กหนุ่มพูดติดตลก จนถึงตอนนี้เซฮุนก็ยังมองด้วยสายตาคาดโทษอยู่อย่างนั้นเซฮุนนา...

 

คนเราพลาดกันได้ทั้งนั้น ถ้าเกิดนายเป็นตะคริวตอนที่ว่ายน้ำอยู่คนเดียวจะทำยังไง ถ้าเมื่อกี้มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แล้วฉันไปช่วยไม่ทันแล้วจะเป็นยังไง คิดบ้างไหมหวงจื่อเทา?

 

เจ้าของชื่อหุบยิ้มลง มันชักจะไม่ใช่เรื่องตลกแล้วที่สายตาของเซฮุนแข็งกร้าวคล้ายว่าจะร้องไห้แบบนั้น ทั้งคู่ยังคงลอยอยู่ในน้ำ จื่อเทาโอบใบหน้าขาวเอาไว้ ก่อนจะค่อย ๆ รั้งอีกฝ่ายเข้ามากอด

 

ขอโทษ

 

...

 

ฉันคิดน้อยเกินไปเองแหละ ขอโทษนะเซฮุน

 

ความสุขที่เกิดขึ้นชั่วครั้งชั่วคราวถูกกดทับด้วยความรู้สึกผิด สีหน้าเซฮุนเมื่อครู่นี้เป็นเหมือนเข็มแหลมที่ทิ่มแทงลงกลางอกเขา จริงอยู่ที่หวงจื่อเทาอาจจะรู้สึกดี กับการที่อีกฝ่ายแสดงออกว่าเป็นห่วงเขามากแค่ไหน แต่ถ้ามันล้ำเส้นจนทำให้อีกฝ่ายรู้สึกแย่ เขาก็ไม่เอาเหมือนกัน

 

ฉันอยากชกหน้านายจริง ๆ น้ำเสียงนั้นปะปนไปด้วยความโกรธ ซึ่งมันเรียกรอยยิ้มให้กับคนที่กำลังรู้สึกผิดได้ จื่อเทาผละตัวอีกคนออกแล้วยีหัวเบา ๆ เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะเห็นเซฮุนร้องไห้ เพื่อยืนยันว่าเจ้าตัวเสียใจจริง ๆ หรอก การที่อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้นเร็วเท่าไหร่ มันก็ยิ่งดีเท่านั้น

 

จะดีเหรอ ชกเสร็จก็ต้องลำบากมาทำแผลให้ฉันอีกนะ? จื่อเทาปั้นหน้าจริงจัง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเพราะถูกปัดน้ำใส่หน้าอีกรอบ

 

ยังจะกวนอีก

 

ฮ่า ๆ

 

น่าจะปล่อยให้ลอยอยู่อย่างนั้นจนกลัวจะขาดใจตายจริง ๆ

 

นายทำแบบนั้นไม่ลงหรอก โอเซฮุนไม่ใช่คนใจร้าย ฉันรู้จักเขา จื่อเทาขมวดคิ้วจริงจัง เขาจับข้อมือคนตัวผอมที่ตั้งใจจะประทุษร้ายเขาเอาไว้แล้วปั้นหน้าเหรอหรา

 

ถ้าฉันว่ายน้ำไม่เป็น แผนนายก็จบเห่

 

ต่อให้เป็นอย่างนั้น นายก็คงกระโดดลงมาช่วยฉันอยู่ดี จื่อเทายิ้มพอใจ

 

เข้าข้างตัวเองชัด ๆ ถ้าว่ายน้ำไม่เป็น กระโดดลงไปฉันก็ตายก่อนไปถึงตัวนายน่ะสิเซฮุนพยายามชักมือกลับ แต่อีกคนไม่ปล่อยให้เป็นอย่างนั้น

 

งั้นฉันก็คงยกเลิกการตายกะทันหัน แล้วก็ว่ายน้ำกลับไปช่วยนายแทน เด็กหนุ่มชาวจีนหัวเราะ ก่อนจะนิ่วหน้าเจ็บเมื่ออีกคนโหม่งหัวมาโขกกับจมูกเขาซะเต็มแรง โห แรงอาฆาต...

 

เสื้อผ้าฉันเปียกหมดเลยเห็นไหม? จื่อเทาหลุบสายตาลงมองเสื้อเชิ้ตสีขาวของอีกคนที่เปียกจนแนบผิวหนังแล้วก็อมยิ้ม เซฮุนไม่ได้รู้สึกขลาดอายกับสายตาของเขาที่มองทะลุเสื้อผ้าจนเห็นเนินผิว นี่จะเรียกว่าเป็นข้อดีของการเป็นเพื่อนสนิทได้ไหมนะ?

 

มีชุดวอร์มให้เปลี่ยนน่า เลิกทำหน้าหงิกสักทีดิ๊

 

ไม่ งานนี้นายผิดเต็ม ๆ หวงจื่อเทา เซฮุนหรี่ตาคาดโทษคนตรงหน้า แล้วเอี้ยวตัวว่ายกลับไปยังฝั่ง แต่ก็ถูกอีกคนรั้งแขนเอาไว้ให้หันมาสบตากันอีกครั้ง

 

นี่

 

...

 

ตอนที่รู้ว่าฉันกำลังจะตายน่ะ หัวใจของนายมันรู้สึกยังไงเหรอ? เซฮุนนิ่งไป กับสีหน้าของจื่อเทาที่จริงจังไปกว่าทุกครั้ง

 

ความเงียบโรยตัวรอบสระว่ายน้ำ กับคำถามแปลก ๆ ที่ไม่รู้ว่าควรตอบยังไง ในเมื่อต่างคนต่างรู้ว่าความสัมพันธ์ที่เรียกว่าเพื่อนแบบที่เป็นอยู่มันไม่บริสุทธิ์ใจ แต่โอเซฮุนกลับแกล้งทำเป็นปกติ เพื่อให้เวลาช่วยลบเลือนความรู้สึกนั้นไป เผื่อว่าสักวันหนึ่งหวงจื่อเทาจะมองเขาเป็นแค่เพื่อนจริง ๆ สักที

 

เซฮุนเคยคิดว่าจื่อเทาเป็นคนลืมอะไรง่าย ๆ จากที่ได้ฟังประวัติการคบผู้หญิงมา และเขาเชื่อว่าความรู้สึกที่มีต่อเขามันคงไม่ยืดยาวไปกว่าใคร และนี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่เซฮุนมักจะแกล้งตายอยู่เสมอ เวลาจื่อเทาแสดงออกให้เห็นว่าที่เป็นอยู่มันมากกว่าเพื่อนกัน

 

โอเซฮุนยังเด็กเกินไปที่จะจัดการเรื่องความรัก นอกจากแกล้งทำเป็นเฉย ทำเป็นไม่รับรู้ถึงความรู้สึกของหวงจื่อเทาแล้ว เขาก็ทำอะไรไม่ได้อีก

 

ก็กลัวน่ะสิ เด็กหนุ่มตัวผอมปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุด ลึก ๆ แล้วเซฮุนก็ได้แต่ภาวนาว่าจื่อเทาจะหัวเราะออกมา แล้วพูดกวนประสาทเขาเหมือนกับทุกครั้ง แต่มันไม่ใช่อย่างนั้น...

 

 

เมื่อคนตัวสูงเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้... ด้วยแววตาที่ต่างออกไป

 

 

มันหมายความว่าฉันก็สำคัญกับนายใช่ไหม? เซฮุนไม่ได้ตอบคำถามในทันที เขามองดวงตาคู่นั้นที่มองมาอย่างคาดหวัง ซึ่งก็พอจะรู้อยู่ว่าอีกฝ่ายอยากได้ยินคำตอบแบบไหน แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่าจะตอบยังไงให้มันดูกลาง ๆ จนไม่ให้ความหวัง หรือตัดพ้อจนเสียเพื่อน

 

ทุกคนในโลกสำคัญหมดนั่นแหละ ถามอะไรบ้า ๆ อีกแล้ว ฉันจะขึ้นฝั่ง เซฮุนเบี่ยงตัวหลบ แต่ก็ถูกอีกคนคว้าไหล่เอาไว้

 

ถูกอย่างที่นายว่า... ทุกคนล้วนแต่สำคัญ จื่อเทายิ้มบาง ๆ พลางไล้นิ้วหัวแม่มือไปตามใบหน้าขาวที่ฉ่ำไปด้วยหยดน้ำ แต่มันต้องมีหนึ่งคนที่เป็นที่สุด

 

...

 

รู้ตัวสักทีสิเซฮุน

 

ประโยคนี้เล่นเอาพูดไม่ออก มันไม่ชัดเจน แต่ก็ทำให้คิดไปในทางอื่นไม่ได้ เซฮุนรู้สึกหน้าร้อนผ่าวเมื่ออีกคนคลายมือออกจากแก้มเขา หวงจื่อเทาตอนอยู่ในโหมดจริงจังนี่น่าอึดอัดใจเป็นบ้า

 

เซฮุนคิดว่ามันต้องแย่แน่ ๆ ถ้าเกิดว่ายังอยู่เฉย ๆ แล้วปล่อยให้ความสัมพันธ์ที่เรียกว่าเพื่อนสิ้นสุดลงถ้าริมฝีปากของเราทั้งคู่แตะกัน เขามองริมฝีปากอีกคนที่เลื่อนเข้ามาใกล้ ก่อนจะปล่อยให้ตัวเองค่อย ๆ จมลงไปในน้ำเพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์ในตอนนี้

 

จื่อเทาชะงักอยู่ท่านั้น ก่อนจะหลุบสายตาลงมองใครอีกคนที่กำลังดำน้ำและปล่อยฟองอากาศลอยขึ้นมา ถึงจะเฟลอยู่บ้างที่ถูกปฏิเสธทางอ้อมแบบนี้ แต่สำหรับสถานะคนเป็นเพื่อนที่จู่ ๆ ก็นึกพูดอะไรเลี่ยน ๆ ขึ้นมา หวงจื่อเทาจะพยายามเข้าใจก็ได้ว่าเซฮุนคงตกใจ

 

 

เพราะฉะนั้น... เขาจะถือว่าครั้งนี้เป็นคำเตือน

เพื่อให้เซฮุนได้รู้ว่า หวงจื่อเทาไม่ได้คิดแค่เพื่อนเหมือนอย่างที่เจ้าตัวเข้าใจ

 

 

.

.

 

 

เวลาห้าโมงเย็นของวันศุกร์ เป็นเวลาที่ใครหลายคนกำลังปวดหัวอยู่กับการเรียนเสริม หรือใครบางคนที่กำลังตั้งใจเต้นอยู่ในห้องซ้อม แต่ไม่ใช่คิมจงอินและโอเซฮุน เมื่อในเวลาท้องฟ้าเป็นสีส้ม เขาทั้งคู่กำลังนั่งอยู่บนโขดหินริมแม่น้ำ แล้วปล่อยให้กระแสลมเย็นพัดผ่าน

 

เซฮุนกำลังปลดปล่อยความคิดถึงออกมาทีละนิด หลังจากกักเก็บมันไว้ตลอดสัปดาห์ มันเป็นเรื่องน่าเสียดายอยู่เล็กน้อยที่เขากับจงอินอยู่คนละห้อง จนทำให้การเจอกันเป็นเรื่องยาก แต่ถ้าพูดถึงเรื่องดีล่ะก็ อย่างน้อยเขาก็ได้ใช้ความคิดถึงจนคุ้ม อีกทั้งจงอินที่เป็นฝ่ายนัดเจอกัน แม้ว่าเจ้าตัวก็ยุ่งกับการเรียนเสริม แค่นั้นก็ทำให้หัวใจของคนรอพองโตได้แล้ว

 

เด็กหนุ่มหันไปมองอีกคน เขาเห็นว่าจงอินยันมือไว้ข้างหลังแล้วหลับตาลงรับกระแสลมเย็น เซฮุนคิดว่าบางทีจงอินอาจจะเหนื่อยกับการเรียนและอ่านหนังสือ หรือไม่ก็แน่นท้องหลังจากกินทุกอย่างที่เขาไม่ชอบไปจนหมด ซึ่งการปล่อยให้อีกฝ่ายผ่อนคลายกับบรรยากาศที่ธรรมชาติสร้างขึ้นมันก็คงดี

 

เซฮุนหยิบก้อนหินขนาดเหมาะมือขึ้นมา รูปร่างของมันดูธรรมดาและไม่มีอะไรพิเศษไปกว่าก้อนอื่น เขาโยนมันขึ้นบนอากาศแล้วรับไว้ก่อนจะหันไปทางคนข้าง ๆ เป็นระยะ จงอินกำลังนวดคอคลายอาการปวดเมื่อย ตอนนั้นเซฮุนเลยหยิบปากกาเมจิกขึ้นมาละเลงลงไปบนก้อนหิน

 

ทำอะไรน่ะ?

 

เดี๋ยวนะ จงอินมองอีกคนที่กำลังง่วนอยู่กับปากกาเมจิกและก้อนหิน เขาเห็นว่าเซฮุนแอบหันมายิ้มขำแล้วก็หันไปสนใจกับมันเหมือนในทีแรกเสร็จแล้ว

 

เด็กหนุ่มผิวแทนเลิกคิ้วมองก้อนหินที่ถูกวางลงบนมือเขา รอยปากกาเมจิกสีดำนั้นแต่งแต้มรอยขีดเขียนหน้าตาให้ก้อนหินดูมีชีวิต มันเป็นสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่สามารถเรียกรอยยิ้มจากคนที่เหน็ดเหนื่อยจากการเรียนได้อย่างน่าประหลาด

 

เซฮุนซบหน้าลงกับหัวเข่าแล้วหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ถ้าไม่เข้าข้างตัวเองไปหน่อย เขาคิดว่าจงอินคงชอบก้อนหินที่ถูกวาดหน้าตาลงไปอยู่พอสมควร เมื่อเจ้าตัวเอาแต่ยิ้ม แล้วก็มองมันอยู่อย่างนั้น

 

นี่หน้าฉันเหรอ

 

เหมือนไหม...?

 

จงอินไม่ยอมตอบ แต่สายตาคู่นั้นที่มองมาพร้อมรอยยิ้มก็ทำให้เขารู้สึกดีได้อยู่ดีนั่นแหละ เซฮุนมองอีกคนที่เก็บก้อนหินอีกก้อนขึ้นมา แล้วเอาปากกาเมจิกไปวาดบ้าง วินาทีนั้นคือการรออย่างใจจดใจจ่อ ไม่ว่าหน้าตาของหินจะออกมาสวยหรือแย่แค่ไหน แต่ถ้ามันมาจากผู้ชายคนนี้มันก็ต้องดี

 

เขาเห็นว่าจงอินเงยหน้าขึ้นมามองเป็นระยะ มันไม่นานเกินไปหน่อยเหรอสำหรับการวาดรูปเล่น ๆ บนก้อนหิน เซฮุนแทบรอไม่ไหวแล้วว่ามันจะออกมาเป็นหน้าตายังไง แต่ที่ทำได้ก็คือรอ แล้วก็แอบชะโงกหน้ามอง

 

จงอินกระดิกนิ้วชี้เรียกให้ขยับเข้าไปใกล้ ซึ่งเซฮุนก็ทำตามอย่างไม่อิดออด ผู้ชายจริงจังกำมันไว้ในมือ แล้วพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้ขยับเข้ามาใกล้กว่านี้ จนกระทั่งไหล่ของทั้งคู่เบียดกัน

 

อะไรเนี่ย เซฮุนเลิกคิ้วมองคนข้าง ๆ ที่กำลังหัวเราะในลำคออย่างพอใจกับรูปใบหน้าบนก้อนหิน ที่มันออกมาบ้องแบ๊วเหมือนอะไรสักอย่างทำไมมีจุดตรงแก้มด้วยล่ะ

 

ก็แก้มของนายชอบแดงเวลามองหน้าฉันนี่จงอินอธิบาย และดูเหมือนว่ามันจะใช่อย่างที่อีกฝ่ายพูด เมื่อเขารู้สึกว่าใบหน้ากำลังร้อนอีกแล้ว

 

นายก็ชอบทำหน้าง่วงเหมือนกัน เซฮุนว่าแล้วหยิบหินก้อนใหม่ขึ้นมาวาด แล้วหันมันเข้าหาอีกคน

 

นายก็ชอบทำหน้าแบบนี้นะ จงอินก้มหน้าวาดลงไปบนหินก้อนใหม่ แล้วเอาให้คนข้าง ๆ ดู

 

เซฮุนเลิกคิ้วมอง กับก้อนหินที่ถูกวาดดวงตาเป็นรูปหัวใจ จนถึงตอนนี้ผู้ชายจริงจังก็ยังคงหัวเราะ ที่เห็นเขาแสดงออกทางสีหน้าแบบนี้

 

เวอร์จัง

 

ไม่ชอบเหรอ งั้นโยนทิ้งแล้วกัน

 

ไม่ ๆ อย่าทำแบบนั้นนะ!” เซฮุนรีบคว้าข้อมือคนที่ทำท่าจะเขวี้ยงก้อนหินลงแม่น้ำเอาไว้ ก่อนที่ทั้งคู่จะหันมาสบตากันท่ามกลางความเงียบในสวนสาธารณะยามเย็น มุมที่ห่างไกลจากสายตาผู้คน

 

ล้อเล่น เด็กหนุ่มตัวผอมหลุบสายตาลงมองอีกมือของจงอินที่แบออก เซฮุนไม่รู้ตัวเลยว่าผู้ชายคนนี้แอบสลับก้อนหินไปอยู่ในมืออีกข้างตั้งแต่เมื่อไหร่ และไม่ว่าจะเป็นมายากล หรืออะไร แต่สุดท้ายแล้วมันก็จบลงที่ความรู้สึกดี ๆ

 

อย่าโยนทิ้ง... ไม่รู้เลยว่าจะต้องพูดอะไรในสถานการณ์แบบนี้ มันทั้งรู้สึกดี เขิน แล้วก็อบอุ่นไปทั้งหัวใจ

 

จงอินวางก้อนหินลงไปที่เดิม แต่มันไม่เหมือนเดิมตรงที่ทั้งสี่ก้อนมีชีวิตเพราะหน้าตาที่ถูกแต่งเติมไปด้วยปากกาเมจิกสีดำ เซฮุนอมยิ้มกับความน่ารักของมัน ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเมื่ออีกฝ่ายยื่นกล่องสีน้ำตาลล้วนมาให้

 

อะไรเหรอ

 

ยานอนหลับ

 

หา?

 

เอากลับไปเปิดที่บ้านนะ ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มหายไปแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงแค่คิมจงอินคนที่กำลังมองมาด้วยสายตาประหม่า ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้แสดงมุมนี้ออกมาบ่อยนัก

 

เปิดตรงนี้ไม่ได้เหรอ เซฮุนรู้สึกว่ากำลังเป็นฝ่ายได้เปรียบ ถ้าจงอินแกล้งเป็นเฉยแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดคน คนที่เป็นฝ่ายเขินอาจจะเป็นเขาเองก็ได้ แต่จงอินในมุมนี้ก็น่ารักดีเหมือนกัน

 

ถ้าเปิดตรงนี้ นายต้องห้ามมองหน้าฉันห้านาที เด็กหนุ่มอมยิ้มกับคำตอบของคนข้าง ๆ วินาทีนี้เขาควรจะเลือกข้อไหนดีล่ะ ระหว่างยอมไม่มองหน้าจงอินสักหน้านาที หรือปล่อยให้ตัวเองเพ้อเจ้อตลอดทั้งคืนหลังจากเห็นว่าหน้าตาของยานอนหลับเป็นยังไง?

 

งั้นขอเปิดตรงนี้นะ...

 

ให้ตายเถอะ เสียงสบถของคนข้าง ๆ เรียกรอยยิ้มให้กว้างเข้าไปอีก กล่องสีน้ำตาลดูราบเรียบ ไม่มีโบว์ผูกให้รู้สึกว่าพิเศษ แต่เซฮุนก็ยังคงตื่นเต้นกับการเปิดฝากล่องขึ้นมา

 

เศษกระดาษที่ถูกตัดเป็นฝอยกลบบังของที่อยู่ข้างใน เซฮุนกำมันออกมายัดไว้ตรงหน้าขาเพื่อไม่ให้มันปลิวไปไหน พลางชำเลืองมองคนข้าง ๆ ที่เห็นเพียงแค่ขายาวเท่านั้น

 

 

อยากเห็นหน้าจงอินในตอนนี้จัง เจ้าตัวกำลังทำหน้าแบบไหนอยู่นะ

 

 

...

 

ไม่ใช่ครั้งแรกที่เซฮุนได้รับของขวัญจากคนอื่น แน่นอนว่าเขามักจะได้มันทุกเทศกาลวาเลนไทน์ ปีใหม่ และทุกงานที่ขึ้นเต้นคัฟเวอร์ เขาดีใจที่ทุกคนรู้สึกดีกับเขา ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ชอบพอของเหล่านั้น แต่สำหรับกล่องดนตรีชิ้นนี้ เขาดีใจที่มันมาจากคน ๆ นี้ ซึ่งมันต่างกันเป็นไหน ๆ

 

เพิ่งสามนาทีเองเหรอ ทำไมเวลาเดินช้าแบบนี้ล่ะ เซฮุนเลียริมฝีปากแล้วมองมือหนาที่วางอยู่บนหน้าขา จงอินไม่ยอมตอบอะไรกลับมา เขาเลยไม่สามารถจับอารมณ์ผ่านน้ำเสียงได้เลยว่าอีกฝ่ายกำลังรู้สึกยังไง

 

เห็นบอกว่านอนไม่ค่อยหลับ เลยคิดว่ามันน่าจะช่วยได้ คำตอบนี้น่ารักเกินไปแล้ว เซฮุนรู้สึกเมื่อยหน้าไปหมดกับเหตุผลที่เต็มไปด้วยความใส่ใจของผู้ชายคนนี้

 

ให้ฉันเปิดฟังเวลานอนไม่หลับเหรอ

 

อืม... เสียงขานตอบในลำคอนั้นแผ่วเบา แต่เขาได้ยินชัดเจนเป็นอย่างดี

 

ทุกคืนฉันฟังนายเล่นเปียโนจนหลับไป แล้วที่ให้กล่องดนตรีมาแบบนี้ หมายความว่านายจะไม่เล่นเปียโนให้ฉันฟังอีกแล้วเหรอ?

 

เซฮุนลุ้นกับคำตอบจนใจเต้นแรงไปหมด ถ้าจงอินตอบว่าใช่ รอยยิ้มบนใบหน้าคงถูกดูดกลืนหายไปจนไม่มีเหลือแน่ ๆ เขาชอบกล่องดนตรี แต่ก็ชอบที่จะหลับไปพร้อมกับเสียงเปียโนของจงอินเหมือนกัน

 

คิดว่าอย่างนั้นเหรอ

 

...

 

แค่เห็นว่ามันน่ารักเลยซื้อให้น่ะ อีกอย่าง... เพลงที่ยังไม่ได้เล่นให้ฟังก็ยังมีอีกเยอะ เซฮุนกลั้นยิ้มไม่ไหวแล้ว เขาจะยอมโดนดุที่ไม่ยอมทำตามกติกา แต่ตอนนี้ขอหันไปมองหน้าจงอินหน่อยได้ไหม

 

นายดีกับทุกคนแบบนี้เลยหรือเปล่า ทั้งคู่สบตากัน เซฮุนเพิ่งรู้ตัวว่าคำถามนี้มันสองแง่สองง่ามชวนให้คิดไปในทางไม่ดีได้ ทั้งที่จริงเขาก็แค่อยากถามว่า ฉันพิเศษกว่าคนอื่นหรือเปล่า มันก็แค่นั้น

 

อะไรที่เป็นข้อจำกัดความของความดีล่ะ?

 

ไม่รู้สิ เข้าใจผิดจนได้... เซฮุนยิ้มเจื่อน ฉันแค่จะบอกว่านายเป็นคนดีจัง

 

เซฮุนพูดตามที่รู้สึก ตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกันจนถึงวันนี้ ภายนอกจงอินดูเป็นคนเย็นชา ไม่ค่อยพูด แต่ภายในก็อีกเรื่องหนึ่ง เซฮุนไม่ได้คิดไปเองแน่ว่าลึก ๆ แล้วผู้ชายคนนี้เป็นคนอ่อนโยน

 

 

ทุกอย่างผ่านการกระทำ... มันบอกได้อย่างชัดเจนแล้วว่าจงอินเป็นคนดี

 

 

คนดีสำหรับนายเป็นยังไง ไหนลองบอกมาสักสองข้อสิ จงอินยันมือไว้ข้างหลังอีกครั้งระหว่างรอคำตอบจากอีกคน เซฮุนนิ่งไประหว่างใช้ความคิด ซึ่งเขาคาดว่าเจ้าตัวคงกำลังเรียบเรียง ความเป็นที่สุดของคิมจงอิน อยู่แน่ ๆ

 

นายใส่ใจ

 

ฉันฟังอยู่

 

นายใจดี

 

อ่าฮะ

 

ครบสองข้อแล้ว

 

แค่นั้นเหรอที่ทำให้ฉันเป็นคนดีในสายตานายได้แล้ว? จงอินยิ้มขำ กับคำตอบที่อีกฝ่ายหยุดคิดไปเกือบนาที เซฮุนปั้นหน้านิ่ง แม้ว่าแก้มทั้งสองข้างจะขึ้นสีระเรื่อ

 

ฉันบอกไม่ถูกหรอก ความเป็นนายมันอัดแน่นอยู่ตรงนี้เต็มไปหมดเลย เซฮุนตบหน้าอกตัวเองเบา ๆ เป็นท่าประกอบ มันดูจริงใจ ซื่อตรง จนอีกคนกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่ได้

 

งั้นเหรอ

 

จริง ๆ นะ นายอาจจะคิดว่าตัวเองไม่ได้ดีไปกว่าใคร แต่เรื่องแบบนี้ต้องให้คนอื่นมอง เซฮุนพยายามอธิบาย คนอย่างจงอินต้องคิดว่าตัวเองมีข้อเสียอยู่อีกเป็นร้อยแน่ ๆ

 

ถ้าแค่นั้นก็สามารถเป็นคนดีได้

 

ทั้งคู่ปล่อยให้เสียงนกที่โบยบินอยู่บนท้องฟ้าส่งเสียงทำลายความเงียบคั่นบทสนทนา จากที่เคยเป็นฝ่ายได้เปรียบ ตอนนี้ดูเหมือนว่าเซฮุนจะแพ้อย่างย่อยยับ เมื่อหัวใจของเขากำลังเต้นเร็วแรงเพราะสายตาของอีกคนที่มองมาพร้อมรอยยิ้ม และมือที่เลื่อนมากุมมือของเขาโดยไม่รู้ตัว

 

มือของจงอินอุ่น มันทำให้นึกถึงวันนั้นที่เขาทั้งคู่เปียกปอนไปด้วยฝนจนทำให้เกิดบรรยากาศฟุ้ง ๆ ที่เรียกว่าความสุข เขาชอบบรรยากาศในวันนั้นและวินาทีนี้ เพียงเพราะว่ามีคิมจงอินอยู่ข้าง ๆ

 

งั้นฉันดีพอที่จะเป็นแฟนนายได้หรือยัง...โอเซฮุน?

 

 

 

TBC

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,767 ความคิดเห็น

  1. #6761 ohchalin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 11:48
    มาวินมากแงงง ชอบผช.แบบนี้จริงๆนะมาฮุกหนักตู้มๆไปเลย
    #6,761
    0
  2. #6739 mayrin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 17:15
    ฮรืออออ เป็นค่ะ เป็นแฟนค่ะ เป็นผัวก็ยังได้วินาทีนี้ ฮรืออออ ตกหลุมคิมจงอินจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว แง้ๆๆ
    #6,739
    0
  3. #6716 Sec.Kim (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 13:20
    กรี๊ดดดดดดดดดเเดเเเดดลหลกงกวกงกบกบกวงกบกวกวกวปบปวแบแนแนยกกสอกนกขอสอสำนไยยกวดสดสด
    #6,716
    0
  4. #6701 ʙʜ❥∞ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 11:46
    กรี้ฟหหกดดเเ้้้เกหฟฟ เออเนี่ยตุ๊กตาที่เทาเทาซื้ออ่า ให้พี่หมินจริงๆใช่มั้ย คงไม่ได้ซื้อมาให้เซฮุนนะ กลัวใจยัยแพนด้าเหลือเกินฟฟฟฟ
    #6,701
    0
  5. #6697 noonakh (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 14:33

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เขินมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เขินมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ไม่ไหวแล้ววววว

    #6,697
    0
  6. #6687 PiPoTweeTy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 14:26
    แง่งงงงงงง อบอุ่นหัวใจ
    #6,687
    0
  7. #6682 POWEROFMONEY (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:28
    ล้องห้ายยยยยยยยยยยยยยย
    #6,682
    0
  8. #6669 viewweeyong (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 11:47
    มาเป็นแฟนเราก็ได้นะ><
    #6,669
    0
  9. #6664 sosh (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 23:25
    เขินกับความจงอิน><
    #6,664
    0
  10. #6648 Linseyyy13 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:05
    จงอินขอเป็นแฟนแล้ว
    โอเซฮุนยังอยู่ดีมั้ยยย
    ใจเต้นตึกตัก สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแน่ๆอ่า >//<
    #6,648
    0
  11. #6604 arthipnm (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 15:48
    ฮืออออกลั้นยิ้มไม่ไหวแล้วอยู่คลีนิกทำฟัน โอ้บยยจงอินขอโคฟตัวเองเป็นก้อนหินได้มั้ยน่ะ
    #6,604
    0
  12. #6572 hunkeng (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 19:27
    อี๊~~~~~~เขิลแร๊งงงงงงฉากจบ555555
    #6,572
    0
  13. #6537 sapphire- (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 20:47
    ดีพอแล้วเป็นเลย เป็นเลยยยยวี้ดดดดด?|?<*\$~$_$%\
    #6,537
    0
  14. #6515 LuvJongin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 23:05
    อยากสลับร่างกับโอเซ จงอินน่ารักเกินไปป
    #6,515
    0
  15. #6510 แมวเอง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 16:46
    เคยแอบคิดเล่นๆว่าจงอินจะไม่กล้าคบกับเซฮุนเพราะเพื่อน แต่มาตอนนี้บั้บบ โอ้ยยยยยย ขอกันแบบนี้เลยหรอค่ะ ใจสั่นจนแทบวาย เขินแรงมว้ากกกกกกกกก อิจฉานังเจี๊ยบ ชีวิตชนีน้อยบางคนยังไม่เคยมีใครขอเป็นแฟนได้ละมุนขนาดนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ ใครก็ได้!! โคลนนิ่งจงงินที เจาๆๆๆๆๆๆๆๆๆ><
    #6,510
    1
  16. #6509 แมวเอง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 16:45
    เคยแอบคิดเล่นๆว่าจงอินจะไม่กล้าคบกับเซฮุนเพราะเพื่อน แต่มาตอนนี้บั้บบ โอ้ยยยยยย ขอกันแบบนี้เลยหรอค่ะ ใจสั่นจนแทบวาย เขินแรงมว้ากกกกกกกกก อิจฉานังเจี๊ยบ ชีวิตชนีน้อยบางคนยังไม่เคยมีใครขอเป็นแฟนได้ละมุนขนาดนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ ใครก็ได้!! โคลนนิ่งจงงินที เจาๆๆๆๆๆๆๆๆๆ><
    #6,509
    0
  17. #6473 gguitar (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 00:19
    //โคฟเวอร์เป็นพีพรายนำ้ จื่อเทา มาอยู่กับพี่นะ

    ฮืออออออ สงสารจริงจัง หน่วงพาร์ทน้องจื่อมาก
    #6,473
    0
  18. #6452 sss.doofa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 22:45
    อมกมากกกกกกกก ช็อตนี้เราตายยย เขินแทนฮุนมากอ่าาาา =////=
    #6,452
    0
  19. #6350 -mumo- (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 20:57
    จงอิน คุณกำลังทำให้เกิดแผ่นดินไหวขนาด 8 ริกเตอร์ ในหัวใจของคนอ่านอ่ะ สะเทือนมากค่ะ
    #6,350
    0
  20. #6281 Luluhanooh (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 18:11
    เขินนนนน
    #6,281
    0
  21. #6277 scimat (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 21:30
    อ่านตอนนี้ทีไรก็ตายยย น่ารักๆ
    #6,277
    0
  22. #6094 fianna (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 21:18
    โอ้โหหหห จงอินเล่นกันแบบนี้เลย ตายค่ะตายๆๆๆๆ
    #6,094
    0
  23. #6069 chaiki (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 07:52
    ตอนดำน้ำหนีจูบโคตรรรรน่ารักก555555



    เกิดเป็นเซฮุนต้องทำไงคะ 😍😍
    #6,069
    0
  24. #5953 Yuha*_guzz, (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 09:08
    ทำไมจงอินน่ารักแบบนี้ รอจนถึงเวลาแบบสมควรอ่ะ ถึงจะขอเป็นแฟน แบบ แมนไปไหน

    แม่หนูรักเค้า หนูอยากได้คิมจงอิน ฮือออ
    #5,953
    0
  25. #5908 pitchafon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 10:45
    เป็นแฟนหรือยังงงงง ย๊ากกกกกก
    #5,908
    0