[EXO] "FREAK BOY" มนุษย์จงอิน | KAIHUN FEAT.TAO

ตอนที่ 12 : Chapter 11 :: Your Hands (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,976
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    15 เม.ย. 58

 

 

 

Chapter 11

Your Hands

 


 

 

เช้ามืดของวันงานโรงเรียน มันคือปัญหาของหวงจื่อเทาที่คิมจงอินต้องรับผิดชอบ เขาลากเพื่อนให้ลงจากเตียง แถมตบหัวเรียกสติสักสองสามที หรืออาจจะมากกว่านั้น เพราะคิมจงอินไม่เคยนับสักครั้งเวลาทำลงไป

 

เข้าใจความงี่เง่าตอนที่ถูกปลุกทั้งที่ยังนอนไม่เต็มอิ่ม แต่มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ เขาไม่อยากให้งานห้องต้องเสียเพราะไอ้เทาตื่นมาแต่งหน้าไม่ทัน จนต้องเดือดร้อนเพื่อนคนอื่น ๆ มาช่วยแต่งหน้าให้ในนาทีเร่งด่วน ถ้ารีบจนแต่งออกมาไม่หล่อมันก็เฟลอีก เพราะงั้นต้องแก้ปัญหาปลายเปิดก่อน คือลากมันออกมาจากบ้านให้ได้ และคิมจงอินก็ทำสำเร็จ

 

เราสองคนไม่ได้มาถึงเป็นคนแรก ๆ เพราะพวกที่ต้องแต่งหน้าเป็นผีบางคนกับช่างแต่งหน้าจำเป็นได้มาถึงก่อนแล้ว ที่น่าตกใจนั้นไม่ใช่หน้าตาที่แต่งได้หลอน แต่กลับเป็นไอ้ชานยอลที่นั่งนิ่ง ๆ ให้เพื่อนแต่งหน้าตั้งแต่เช้านั่นต่างหาก

 

จงอินกับจื่อเทาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำแล้วกลับมาแต่งหน้า พวกเขาได้สิทธิ์แต่งก่อนคนอื่นเพราะต้องรับหน้าที่ไปยืนแจกใบปลิว เหมือนกับเพื่อนผู้หญิงหน้าตาดีอีกสองสามคนที่ต้องแยกย้ายกันไปอยู่ตามจุด พวกเขาต้องช่วยกันหาเงินเข้าห้อง เพื่อการเที่ยวอย่างราชาในวันสิ้นปี

 

ช่วงแปดโมงครึ่งในสนามหญ้าก็คับคั่งไปด้วยผู้คน ส่วนมากจะเป็นเด็กผู้หญิงที่วิ่งกรูเข้ามาขอใบปลิวบ้านผีสิงที่เขาแจก บางคนก็ขอถ่ายรูปด้วย จงอินไม่ได้คิดว่าเขาฮอตหรืออะไร เพราะถ้าฮอตของจริงก็คงเป็นไอ้เวรแวมไพร์ที่ยืนเก๊กหน้าอยู่ข้าง ๆ เขาได้อย่างไม่รู้จักเหนื่อยต่างหาก

 

ไอ้เทามันเป็นที่นิยมของสาว ๆ ช่างเพ้อฝัน ดีกรีนักว่ายน้ำโรงเรียนที่ชิงเหรียญทองมาได้มากมาย ไหนจะเรื่องชกต่อยที่โดดเด่น กับใบหน้าหล่อเหลาบวกกับผิวสีแทนที่ไหม้กร้านเพราะแดดเผานั่นด้วย

 

 

เอาเถอะ...แค่เป็นหวงจื่อเทา สาว ๆ ก็กรี๊ดกันสลบแล้ว

 

 

เมื่อยหน้ายัง

 

ใกล้ละ คอแห้งชิบหาย แกล้งตอแหลบ่นหิวน้ำดีปะวะ? จื่อเทาหันมาถามความเห็นจากเพื่อนสนิท ที่กำลังหัวเราะในลำคอกับแผนการง่อย ๆ ของเขา

 

ก็ลองดู กูว่ามึงคงได้กอดสารพัดขวดน้ำแทนกองใบปลิว

 

เด็กหนุ่มทั้งสองคนมองไปยังเบื้องหน้าแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ พวกเขายังคงแจกใบปลิวกันต่อไปโดยที่ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานแค่ไหนแล้ว หลายครั้งที่จงอินเงยหน้าขึ้นไปบนอาคารเรียน ตอนนี้เซฮุนก็คงยุ่งไม่ต่างกันสินะ

 

 

ไม่สิ... หมอนั่นคงยุ่งกว่าอยู่แล้ว ป่านนี้คงถูกสาว ๆ รุมถ่ายรูปอยู่ล่ะมั้ง

 

 

คิดแล้วก็ยิ้มกับตัวเอง ก่อนจะส่ายหัวไล่ภาพรอยยิ้มของอีกคนออกไป มันเป็นเรื่องตลกเหลือเกินที่ในหัวของเขามีคำว่าหวง เกิดขึ้น วูบหนึ่งคิมจงอินรู้สึกว่านั่นไม่ใช่ตัวเขา กับความรู้สึกอยากเก็บรอยยิ้มของโอเซฮุนไว้แค่คนเดียว

 

แต่มันก็ไม่นานนักหรอก กับความคิดที่ลอยเข้ามาให้ได้คิด จงอินรู้และเข้าใจดี หรือต่อให้ไม่เข้าใจ เขาก็เชื่อในแววตาของเซฮุนที่พร้อมจะบอกว่าฉันไม่เคยมองใคร ในขณะที่เงาของเขากำลังสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น

 

เป็นห่าไรยืนยิ้มอยู่คนเดียว

 

เด็กหนุ่มผิวแทนหลุดออกจากความคิด จงอินเห็นว่าสีหน้าของไอ้เทาพร้อมจะล้ออยู่ตลอดเวลา ถ้าเกิดว่าเขายังเรียกสติตัวเองกลับมาไม่ได้

 

คิดว่ามึงโคตรน่าสงสาร ที่ต้องหยิบเขี้ยวปลอมฉ่ำน้ำลายขึ้นมาใส่ทุกครั้งที่มีคนมาขอถ่ายรูปด้วย

 

พูดจบคนที่สวมบทเป็นแวมไพร์ถึงกับหน้าเสีย แน่ล่ะ หวงจื่อเทาโคตรลำบากใจกับสิ่งที่ทำอยู่เลย จะไม่ใส่มันก็ได้แหละนะ แต่พอสาว ๆ บอกว่าอยากเห็นเขี้ยวแวมไพร์พี่เทา ไอ้เขาก็ต้องล้วงออกมาจากกระเป๋าแล้วใส่เข้าไปทุกครั้งอย่างปฏิเสธไม่ได้ นี่ขนาดล้างน้ำหลังใช้แล้วนะ กลิ่นน้ำลายยังติดอยู่เลย ให้ตายเถอะ

 

ถ้ายังต้องเรียนต่ออีกปีนึง กูขอสาบานว่าจะไม่มีแวมไพร์ที่ไหนอีก

 

เด็กหนุ่มทั้งสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกันอีกครั้ง นานเลยทีเดียวที่พวกเขาต้องยืนหลังขดหลังแข็งอยู่กับการแจกใบปลิว จนเห็นว่าคู่รักบ้าบอมันลงมาเดินเล่นด้วยกันตามซุ้มกลางสนามนั่นแหละ จื่อเทากับจงอินเลยหาเรื่องอู้สักหน่อย

 

เขาฝากใบปลิวให้แบคฮยอนช่วยแจกต่อ ซึ่งคนตัวเล็กก็พยักหน้ารับอย่างเต็มใจ แถมยังบอกอีกว่าไม่ต้องรีบก็ได้ ผีจีนตาใสบอกให้เขาทั้งสองคนไปนั่งพักผ่อนก่อนแล้วค่อยกลับมา

 

ถามว่าเกรงใจแบคฮยอนไหม ก็เกรงใจนะ แต่ตอนนี้คิมจงอินอยากไปหาโอเซฮุนมากกว่า ถึงจะไม่ได้เข้าไปเจอตรง ๆ เพราะคนเยอะ แต่แค่เดินผ่านไปเห็นหน้าก็ยังดี

 

เขาชอบโอเซฮุนได้มากถึงขนาดนี้เลยเหรอ คิมจงอินไม่เคยรู้สึกเสียความเป็นตัวเองแบบนี้มาก่อน...

 

มึงว่าตอนนี้เซฮุนกำลังทำอะไรอยู่

 

เป็นเรื่องปกติที่ไอ้เทาจะเล่นเกมถามตอบเพื่อเพิ่มความตื่นเต้นให้กับเรื่องไร้สาระ ถ้าเราต้องไปเจอกับอะไรสักอย่าง มันเป็นการฆ่าเวลาที่เพื่อนชาวจีนคิดว่ามันเป็นจังหวะดีที่จะได้ใช้ไอคิวอีคิวที่มีอยู่ ซึ่งจงอินก็ไม่ได้ถามกลับไปว่าทำไม? เพราะเขารู้อยู่แก่ใจดีว่านิสัยไอ้เพื่อนคนนี้เป็นยังไง

 

มันก็แค่เป็นคนชอบเรื่องสนุกมากกว่าจะเสียเวลาให้กับความน่าเบื่อ ถึงจะสองสามนาทีก็ตาม

 

ถ่ายรูปกับแขกมั้ง

 

คิดเหมือนกูเลย จื่อเทาหัวเราะ

 

ทั้งสองคนเดินไปตามระเบียงทางเดินที่เต็มไปด้วยนักเรียนหลากหลายชั้นปี มีบางคนที่มองตามแล้วส่งเสียงกรี๊ดเบา ๆ ไล่หลัง จื่อเทาชอบเวลาได้รับความสนใจจากเด็กผู้หญิง และนี่คงเป็นเรื่องหนึ่งที่เขากับจงอินคิดไม่เหมือนกัน

 

จงอินไม่ชอบเป็นจุดเด่น ในขณะที่จื่อเทาชอบเช็กเรตติ้งอย่างถึงขีดสุด

 

ทั้งคู่หยุดยืนอยู่หน้าห้องเรียนของเซฮุนก่อนที่เมดสาวจะเข้ามาต้อนรับให้เข้าไปข้างใน บรรยากาศห้องนี้คึกครื้นจนทำขนมและเครื่องดื่มเสิร์ฟแทบไม่ทัน ไม่ต้องเดาให้ยากเลยว่าคนที่ถูกรุมอยู่ตรงหน้ากระดานจะเป็นใคร

 

เชิญนั่งก่อนนะคะ

 

เด็กหนุ่มทั้งสองนั่งลงโดยที่ยังไม่ละสายตาจากกลุ่มคนหน้ากระดานดำ เสียงกรีดร้องของเหล่าแฟนคลับสาวยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ซึ่งจงอินได้มีโอกาสเห็นหน้าเซฮุนแค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น ก็ตอนที่มีคนแทรกตัวออกมาหลังจากถ่ายรูปคู่ได้สำเร็จ

 

นายท่านจะสั่งอะไรดีคะ?

 

เอาชาเอิร์ลเกรย์ร้อนมาสองที่ บอกโอเซฮุนด้วยว่ามีคนมาหา จื่อเทานั่งไขว่ห้าง เขารับเมนูที่เมดสาวส่งมาให้แล้วสั่งโดยที่ยังไม่ได้เปิดอ่าน และไม่ลืมที่จะสบตากับเธอตามประสาผู้ชายเจ้าชู้

 

ค...ค่ะ...

 

เสียงกรี๊ดเบา ๆ ลอยเข้ามาในหูอีกแล้ว และนั่นเป็นคำตอบว่าการเช็กเรตติ้งของหวงจื่อเทาเป็นผลสำเร็จ เมดสาวคนนั้นเดินแทรกเข้าไปหาเซฮุน เขาเห็นว่าเมดบอยเลิกคิ้วแล้วมองมาตรงนี้ ก่อนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย จะเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

 

จื่อเทาโบกมือให้เมดบอยที่ยังคงถูกสาว ๆ รุมล้อม โดยที่ไม่รู้เลยว่าต้นเหตุที่สร้างรอยยิ้มให้กับเซฮุนนั้นคือคนที่อยู่ข้างตัวเขา เมดบอยหันไปยิ้มให้กับแฟนคลับรุ่นน้อง แล้วยิ้มให้กล้องอีกครั้ง จงอินเห็นว่าคนตัวผอมแอบชูนิ้วขึ้นมาเป็นเชิงบอกว่าให้รออีกหน่อย

 

กูไปก่อนนะ

 

อ้าว ไม่อยู่ก่อนล่ะ เดี๋ยวเซฮุนก็มาแล้ว

 

กูไม่อยากรบกวนเวลางาน เดี๋ยวเมดบอยขวัญใจสาว ๆ โดนไล่ออกแล้วจะยุ่ง

 

ไอ้ห่านี่ก็ขี้แซะเหลือเกิน

 

ทั้งคู่หัวเราะแล้วแท็กมือกัน ก่อนจงอินจะเดินออกมาจากห้อง และไม่ลืมที่จะหันไปมองเจ้าของรอยยิ้มตาสระอิเป็นครั้งสุดท้าย

 

แค่นี้แหละที่อยากเห็น คิมจงอินไม่ได้อยากแย่งโอเซฮุนมาจากสาว ๆ กลุ่มนั้น เขารู้ดีว่านั่นเป็นส่วนหนึ่งในโลกของเซฮุน ผู้หญิงเหล่านั้นคือกำลังใจหนึ่งที่ทำให้เซฮุนรู้สึกดี พวกเธอทำให้หมอนั่นรู้สึกว่าไม่ได้อยู่ตามลำพัง

 

อีกอย่าง... คิมจงอินไม่สามารถเป็นโลกทั้งใบให้โอเซฮุนได้ รวมถึงทุก ๆ คนบนโลกนี้ด้วย พวกเขาต่างเป็นส่วนหนึ่งของอีกคน แต่คงไม่ใช่ทั้งหมด เพราะฉะนั้นเขาอยากให้เซฮุนมีโลกใบใหญ่ของตัวเอง โดยที่มีคิมจงอินคนนี้เป็นส่วนประกอบ

 
 

 

เราสองคนยังมีเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันอีกเยอะ เขาคิดอย่างนั้น (:

 
 

 

.

.

 

 
 

โทษทีนะ วันนี้พ่อโทรตามให้รีบกลับบ้าน สงสัยไปเห็นบุหรี่ในกระเป๋ากางเกง

 

เห็นจื่อเทาทำหน้าหงอยแล้วก็เอ็นดู เซฮุนยีหัวเพื่อนตัวสูงขณะที่ทั้งคู่เดินลงมาจากอาคารเรียนด้วยกัน ท่ามกลางแสงแดดสีส้มที่กำลังจะถูกความมืดดูดกลืน

 

ไม่เป็นไรน่า พูดอย่างกับฉันเป็นเด็กอนุบาลที่จะต้องมีคนไปส่งบ้านทุกครั้งงั้นแหละ

 

ก็ว่าไปนั่น นี่ไม่ได้กะไปส่ง จะขอไปกินข้าวเย็นด้วยต่างหาก จื่อเทาเลิกคิ้วอธิบายหน้าตาเฉย ก่อนที่จะหลุดหัวเราะออกมาเพราะถูกมืออีกคนผลักหน้าเบา ๆ

 

ไว้วันหลัง ว่าแต่นายสูบบุหรี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?

 

ยังไม่ได้สูบเลยเถอะ อันนั้นของรุ่นพี่

 

จริง? เซฮุนขมวดคิ้วมองจับผิดคนข้าง ๆ ที่พยักหน้าช้า ๆ พร้อมทำหน้าเนือย

 

ใจก็อยากลองสูบอยู่นะ แต่เจ้าของบุหรี่ซองนั้นไม่อนุญาตน่ะสิ นึกไปถึงพี่มินซอกแล้วก็หลุดยิ้มออกมา วันนั้นพี่เขาเมาเลยต้องลากกลับไปส่งที่คอนโดไง หยิบจับอะไรได้ก็ยัดใส่กระเป๋ากางเกง พอกลับมาถึงบ้านเลยลืมเอาออก นั่นแหละ แม่คงไปเห็นเข้าแล้วฟ้องพ่อแหง

 

ดีใจด้วยนะ เซฮุนตบบ่าอีกคนปุ ๆ

 

ขอบคุณค่ะเซฮุนโอป้า จื่อเทาดัดเสียงแล้วย่อตัวลงทำท่าถอนสายบัว

 

อ้อล้อเหรอ เดี๋ยวชกหัวหลุด คนตัวผอมมองคาดโทษปนยิ้มก่อนจะชนอีกคนจนเซเสียหลักไปทางด้านข้าง

 

จื่อเทาหรี่ตามองคนตัวผอมที่แกล้งทำหน้าตาเฉยหลังจากเปิดศึกกับเขา ก่อนจะชนไหล่คืนบ้าง ทั้งคู่เล่นสลับกันชนเหมือนเด็ก ๆ จนกระทั่งไปถึงหน้าโรงเรียน

 

เด็กหนุ่มชาวจีนส่งเพื่อนขึ้นแท็กซี่แล้วโบกมือลา เซฮุนแยกเขี้ยวใส่มนุษย์ขี้แกล้งที่ปั้นหน้าอ้อล้อใส่เขาจนถึงวินาทีสุดท้าย ถ้าอยู่กับหวงจื่อเทาทั้งวันมีหวังได้เป็นบ้าไปอีกคนแน่ หมอนั่นเพี้ยนชะมัด

 

วันนี้รถไม่ติด เซฮุนกลับมาถึงบ้านเร็วกว่าที่คิด ซึ่งมันเป็นเรื่องดีสำหรับคนที่เหนื่อยมาทั้งวัน กับหน้าที่บอยเมด...แต่ไม่ได้เดินเสิร์ฟอะไรเลยสักอย่างเดียวน่ะนะ

 

วางกระเป๋าแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง เป็นอีกครั้งที่เซฮุนให้เพดานเป็นที่ยึดสายตา วันนี้ได้เจอจงอินแค่เดี๋ยวเดียวเอง ไหนบอกว่าให้หาเหยื่อรอก่อนซอมบี้บุกไง ผู้ชายคนนั้นแค่แวะมานั่งยิ้มให้เขาแล้วก็ออกไป จะรอแค่สองสามนาทีก็ไม่ได้ ไม่รู้เหรอว่ามีคนอยากเจอ

 

คว้ามือถือขึ้นมาจ้อง อยากคุยกับจงอินแล้ว นั่นคือสิ่งที่เซฮุนรู้ เด็กหนุ่มเข้าหน้าจอหลักแล้วมองแอพลิเคชั่นที่เรียงอยู่ข้างกัน ส่งข้อความ...หรือว่าเฟซไทม์ดีนะ

 

เพียงแค่วินาทีเดียวเท่านั้นที่เขาใช้เวลารวบรวมความกล้า ถ้าเป็นกับคิมจงอิน โอเซฮุนไม่เคยมีคำว่าพร้อมอยู่แล้ว นัยน์ตามองไปยังหน้าจอแอพเฟซไทม์ ถ้าโชคดีผู้ชายคนนั้นคงว่างรับสาย แต่ถ้าโชคร้ายก็แค่ปล่อยเซอร์ไปแล้วรอคุยคืนนี้ทีเดียวก็ได้ วันนี้เซฮุนมีข้ออ้างแล้วว่าจะคุยเรื่องอะไร เพราะงั้นมันไม่ใช่เรื่องที่ต้องอาย

 

( ไง )

 

...ไง

 

 
 

ปัญญาอ่อน... ทำไมต้องไง กลับด้วยเนี่ย...

 

 
 

อยู่ข้างนอกเหรอ? เซฮุนมองอีกคนผ่านหน้าจอมือถือ เขาเห็นว่าที่ที่จงอินอยู่นั้นมันไม่ใช่ส่วนไหนส่วนหนึ่งของบ้าน หรือบนรถเมล์อย่างที่น่าจะเป็น

 

( ใช่ )

 

ฉันนึกว่านายกลับไปแล้วซะอีก เห็นเงียบหายไปทั้งวันเลยประโยคนี้แอบใส่ความน้อยใจเข้าไปนิดนึง เขาเห็นว่าจงอินหลุบตาลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาอมยิ้ม

 

( เห็นนายยุ่ง ๆ เลยคิดว่าคงดีกว่าถ้ารอให้นายเป็นฝ่ายโทรมาก่อน )

 

ไม่ใช่ลืมหรอกเหรอ

 

( นายทั้งคน จะลืมได้ไง )

 

...

 

ผู้ชายคนนั้นกำลังยิ้มขำ หลังจากประสบความสำเร็จที่ทำให้เขาพูดไม่ออก คิมจงอินร้ายกาจจริง ๆ ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้นะ ถ้าอยู่ใกล้ ๆ คงมีคนตายแน่ ๆ และนั่นคงไม่ใช่ใครนอกจากโอเซฮุนคนนี้

 

( หายเหนื่อยหรือยัง? )

 

ยัง ทำไงดี

 

รู้สึกอยากหยิกแขนตัวเอง ที่หัดพูดอ้อล้อตอบกลับไปแบบนี้ เขาจะโทษว่าเป็นเพราะหวงจื่อเทาได้ไหม พออยู่กับหมอนั่นบ่อย ๆ เลยซึมซับอะไรแบบนี้มา

 

( ไปเที่ยวกัน )

 

หา?

 

( ลุกขึ้นได้แล้ว ไปเที่ยวกัน )

 

เซฮุนดีดตัวลุกขึ้นนั่งพลางขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ จงอินอารมณ์ไหนทำไมอยู่ ๆ ถึงชวนไปเที่ยวทั้งที่วันนี้เป็นวันปกติ หรือว่าจะตีความหมายผิด ผู้ชายคนนี้อาจจะชวนล่วงหน้าก็ได้

 

วันไหน

 

( ชวนวันนี้ก็ไปวันนี้สิ เลิกทำหน้าซื่อบื้อสักทีคุณนักเรียน )

 

เขาเห็นว่าจงอินลุกขึ้นเดิน มีบางครั้งที่ละสายตาจากหน้าจอขึ้นไปมองทางข้างหน้า แต่เดี๋ยวนะ...ทำไมละแวกนั้นมันคุ้นจัง

 

จงอิน

 

( ว่าไง )

 

ตอนนี้นายอยู่ไหน ไม่อยากคิดไปเองเลย แต่เซนส์ที่กำลังบอกในตอนนี้มันทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างน่าประหลาด จงอินเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะหันมามองกล้องมือถืออีกครั้งหลังจากหยุดเดิน

 

( เดินมาตรงระเบียงหน่อย )

 

เซฮุนมองหน้าจอมือถือแล้วก็กลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ ดูเหมือนว่างานนี้เซนส์ของเขาจะทำงานได้ดีเอาเรื่อง เด็กหนุ่มตัวผอมลุกขึ้นแล้วเปิดประตูระเบียงออกไป แล้วก็พบว่าคนที่อยู่ในสาย...กำลังยืนอยู่หน้าประตูบ้านเขา

 

มาตั้งแต่เมื่อไหร่

 

( สักพักแล้ว )

 

เมื่อกี้ไปหลบอยู่ที่ไหนมา ทำไมฉันไม่เห็นนายเลยล่ะ

 

( จะเห็นได้ไง ก็นายเอาแต่ก้มหน้าเล่นมือถือ )

 

อ่า...งั้นเหรอ... เซฮุนยิ้มเจื่อนพลางเกาท้ายทอยแก้เขิน เราสบตากันจากระยะนี้อยู่ราว ๆ ครึ่งนาที แล้วปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่าน

 

( ลงมาสักทีสิ วันนี้ฉันรอนายมาทั้งวันแล้วนะ )

 

ประโยคธรรมดา ๆ ของผู้ชายคนนั้น ทำไมถึงทำให้หัวใจพองโตได้ถึงขนาดนี้ โอเซฮุนแทบลืมความเหน็ดเหนื่อยทั้งวันไปโดยปลิดทิ้ง เพียงแค่รู้ว่าคนที่ชอบรอ เขามาตลอดทั้งวัน

 

 

นายจะได้รอฉันอีกแค่นาทีเดียวเท่านั้นแหละคิมจงอิน...

 

 

 

50%

 

 

 

  

 

จะไปไหน? เซฮุนเลิกคิ้วถามคนที่เดินนำหน้าเขาไปประมาณสองก้าว ทั้งที่ทางไปยืนรอแท็กซี่อยู่ทางขวามือ

 

ข้ามถนนไปขึ้นรถเมล์ฝั่งนั้น จงอินหันมายิ้มพลางเลิกคิ้วเล็กน้อยเป็นเชิงถามความเห็นคนที่เอาแต่ใช้แท็กซี่เป็นยานพาหนะมาตลอดครึ่งค่อนชีวิตอาจจะถึงช้าหน่อย อยากลองเปลี่ยนบรรยากาศดูไหม?

 

ฉันเคยนั่งแล้วน่า เซฮุนหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่เขาทั้งคู่จะข้ามถนนไปด้วยกัน

 

เซฮุนโตแล้ว เขามักจะบอกพ่อกับแม่แบบนี้อยู่เสมอ เท่าที่จำได้ก็ตอนอายุเก้าขวบล่ะมั้งที่เขายังต้องให้พ่อแม่จูงมือข้ามถนนอยู่ พอโตขึ้นมาอีกหน่อย เด็กวัยนั้นก็เริ่มมีความคิดว่าสามารถทำอะไรได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งผู้ใหญ่อีกแล้ว หรือเรียกง่าย ๆ ว่าอวดเก่งนั่นแหละ เซฮุนไม่ยอมให้พ่อแม่จับมือเดินข้ามถนนอีกตั้งแต่ตอนนั้น

 

 

แต่ตอนนี้...เขาอยากจับมือจงอิน

 

 

เด็กหนุ่มตัวผอมหยุดฝีเท้า ตอนที่คนข้าง ๆ ยกมือขึ้นกันเป็นเชิงบอกให้หยุดยืนอยู่กับที่ก่อน เมื่อรถยนต์ขับมาด้วยความเร็วสูง มือของจงอินสัมผัสกับแผงอกเขาเพียงแค่เบาบาง ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนออกเมื่อเขาหยุดยืนแล้ว

 

พอรถขับผ่านไป ผู้ชายคนนี้ก็หันมาพยักหน้าบอกให้ข้ามถนนได้ เขาเห็นว่าจงอินโค้งหัวขอบคุณรถคันที่จอดรอให้เราข้ามถนน ซึ่งมันเป็นอีกมุมหนึ่งของผู้ชายคนนี้ที่เขาคิดว่าน่ารัก

 

กินข้าวเสร็จแล้วจะไปไหนต่อไหม หรือว่าเราจะแยกย้ายกันกลับบ้านเลย เซฮุนถามระหว่างยืนรอรถเมล์

 

โทรขอพ่อแม่ก่อนสิ จะได้คำนวณเวลาถูกว่าหลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว เราจะไปไหนกันต่อได้บ้าง

 

เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก พ่อกับแม่ไม่ว่าเรื่องฉันกลับบ้านดึกอยู่แล้ว

 

ไม่ได้ให้โทรเพราะกลัวนายจะถูกว่า แต่ให้โทรเพื่อบอกให้เขารู้ ว่าตอนนี้ลูกชายทำอะไร อยู่ที่ไหน กับใคร จงอินหันมาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนกับทุกครั้งที่พวกเขาปล่อยให้นายเป็นอิสระ อยากทำอะไรก็ทำ มันไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่สนใจว่านายกำลังทำอะไรอยู่หรอกนะ

 

...

 

โทรสิ จงอินหลุบตาลงมองสมาร์ทโฟนบนมือเขา เด็กหนุ่มตัวผอมยังคงให้สมองคิดตามกับประโยคเมื่อครู่นี้อยู่ เซฮุนไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย เขาคิดแค่ว่าพ่อกับแม่ไว้ใจอยู่แล้ว เลยไม่ต้องบอกอะไรก็ได้

 

เซฮุนไม่ได้พูดอะไรอีก เขาหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออก แล้วปล่อยให้ความคิดในหัววิ่งชนกันระหว่างรอสาย

 

แม่เหรอครับ เด็กหนุ่มชำเลืองมองคนข้าง ๆ ที่นั่งมองเขาอย่างตั้งใจ ให้ตายเถอะ คิมจงอินในตอนนี้เหมือนครูฝ่ายปกครองมากกว่าครูสอนเปียโนซะอีก ผมออกมาข้างนอกกับจงอินนะ อ๋อไม่มีอะไรครับ ผมก็แค่อยากโทรบอก

 

กะแล้วว่าแม่ต้องประหลาดใจที่ลูกชายโทรมารายงานตัว ทั้งที่ร้อยวันพันปีไม่เคยทำแบบนี้ เซฮุนเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย เมื่ออยู่ ๆ จงอินก็แบมือออกมา พร้อมกับพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่า เอามือถือมานี่

 

สวัสดีครับคุณแม่ ผมจงอินนะครับ เซฮุนรู้สึกได้ว่าเวลาคุยปกติน้ำเสียงของจงอินก็จะเป็นอีกอย่างนึง แต่พอเวลาคุยกับผู้ใหญ่ น้ำเสียงนั้นก็จะเป็นอีกอย่างเช่นกัน ครับ ผมกำลังจะพาเซฮุนไปข้างนอก เลยอยากโทรมาขออนุญาตก่อนน่ะครับ

 

เด็กหนุ่มตัวผอมมองใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มของคนข้าง ๆ ก็เขินอีกแล้ว ผู้ชายคนนี้เหมือนกำลังแสดงความรับผิดชอบ ทั้ง ๆ ที่มันเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่ต้องใส่ใจก็ได้ เซฮุนไม่มีเพื่อนสนิทมานานแล้ว แต่ตอนที่เคยมี คนพวกนั้นก็ไม่เคยออกปากขอกับพ่อแม่ของเขาแบบนี้ ส่วนใหญ่จะไล่ให้ไปขอเองเสียมากกว่า

 

ฮ่า ๆ ครับคุณแม่จงอินหัวเราะ เซฮุนไม่รู้หรอกว่าคนในสายกำลังพูดอะไร ถึงได้ดึงรอยยิ้มออกมาจากใบหน้าผู้ชายคนนี้ได้อย่างง่าย ๆ

 

ดูเหมือนว่าจงอินกับแม่ของเขาจะคุยถูกคอกันเข้าไปอีก

 

พอดีวันนี้ตั๋วหนังลดราคา แถมเรื่องที่อยากดูก็จะออกโรงวันพรุ่งนี้แล้ว มันจะเป็นไรไหมครับถ้าเกิดว่าพวกเราจะขอดูหนังต่อ เซฮุนเลิกคิ้วมองอีกคนอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ทั้งที่เมื่อกี้ที่ถามว่าถ้ากินข้าวเสร็จแล้วเราจะไปไหนกันไหม แต่ผู้ชายคนนี้ก็...

 

 

คิดไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว...หรือแค่ขออนุญาตแม่ไปอย่างนั้นกันนะ?

 

 

จงอินหันมายิ้มแล้วขานตอบคนในปลายสาย แม่ไม่ขัดอยู่แล้วเรื่องนี้เซฮุนรู้ดี นี่เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้รู้ ว่าต่อให้ผู้ชายคนนี้นั่งอยู่เฉย ๆ โดยที่ไม่ต้องพูดหรือทำอะไรให้มันดูพิเศษเหมือนอย่างที่เคยคาดหวังไว้ ว่าถ้ามีแฟน โอเซฮุนอยากให้เขาแสดงออกยังไง อยากให้พูดอะไรที่มันชวนใจสั่นบ้างไหม แต่สำหรับคิมจงอิน...

 

 

ไม่ต้องเลย... แค่ที่เป็นอยู่มันก็เพียงพอแล้ว

เพราะทุกอย่างที่เป็นคน ๆ นี้ มันพอดีสำหรับโอเซฮุนแล้ว

 

 

แล้วผมจะพาเซฮุนไปส่งที่บ้านนะครับ สวัสดีครับคุณแม่

 

...

 

เรียบร้อย

 

ความจริงมันเรียบร้อยตั้งแต่ฉันโทรไปบอกแม่แล้ว เซฮุนรับมือถือคืนมา ก่อนจะลุกขึ้นยืนตามอีกคนเมื่อรถเมล์ขับมาจอดเทียบข้างฟุตปาธ

 

จงอินเอาแต่ยิ้มแล้วเดินนำขึ้นไปก่อน บนรถมีผู้โดยสารอยู่แค่ไม่กี่คน ส่วนมากจะเป็นคนวัยทำงาน และนักเรียนที่สะพายกระเป๋าเป้ใหญ่นั่งสัปหงกอยู่ จงอินเลือกที่นั่งทางด้านหลัง แล้วยืนรอจนกระทั่งเขาเดินไปถึง

 

เข้าไปนั่งข้างในสิ

 

หา นี่ยืนรอให้ฉันเข้าไปนั่งก่อนเหรอ เซฮุนขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปนั่งชิดกับหน้าต่าง เป็นอีกครั้งที่ผู้ชายคนนี้ทำให้เขาประหลาดใจ

 

ฉันชอบนั่งติดขอบหน้าต่าง มันทำให้มองเห็นอะไรได้มากขึ้นนะจงอินหยัดตัวนั่งลงข้าง ๆ ก่อนจะวางกระเป๋าเป้ไว้บนตัก

 

ถ้าชอบ แล้วทำไมถึงให้ฉันนั่งล่ะ

 

ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ตอบคำถามในทันที มันเป็นเรื่องปกติอีกนั่นแหละที่คิมจงอินจะยิ้มบาง ๆ เพื่อทิ้งระยะเวลาให้เขาจมอยู่กับความสงสัย ก่อนที่จะคายคำตอบออกมา

 

จงอินชี้นิ้วออกไปนอกกระจกเมื่อรถเมล์จอดป้ายข้างหน้าให้ผู้โดยสารลง เซฮุนเห็นคุณแม่ในชุดสาวออฟฟิศนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงป้ายรถเมล์ โดยมีเด็กหญิงในชุดอนุบาลนั่งสะอื้นอยู่ข้าง ๆ

 

นายคิดว่าเด็กคนนั้นร้องไห้ทำไม

 

...ก็ เซฮุนนิ่งไปครู่หนึ่ง ตอนนี้คำถามที่อยู่ในหัวคือทำไมจงอินถึงได้ถามขึ้นมาแบบนี้ แทนที่เขาจะคิดตามว่าทำไมเด็กคนนั้นถึงร้องไห้โดนแม่ดุมั้ง... ทำไมถึงถามล่ะ

 

ฉันชอบคิดไปเรื่อยเปื่อย เวลานั่งรถเมล์แล้วเจออะไรที่มันสะดุดตา ก็จะคิดว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น จงอินยิ้มกับภาพที่เห็น ก่อนจะหันมาสบตากับคนข้าง ๆ

 

แล้วนายคิดว่าเด็กคนนั้นร้องไห้เพราะอะไร

 

ตอนนี้หกโมงครึ่งแล้ว ถ้าให้เดา ผู้หญิงคนนั้นอาจจะเพิ่งเลิกงานเลยไปรับลูกช้า จนเด็กคนนั้นงอแง เธอเลยซื้อขนมมาแลกกับน้ำตาของลูก

 

เซฮุนไม่ได้สนใจภาพคุณแม่กับลูกสาวอย่างที่อีกคนกำลังอธิบาย ตอนนี้เขาเพียงแค่มองรอยยิ้มบนใบหน้าของจงอินเท่านั้น เด็กหนุ่มได้แต่สงสัยว่าเรื่องธรรมดาของคนอื่นสามารถสร้างรอยยิ้มให้จงอินได้ด้วยเหรอ

 

ความมืดน่ากลัวสำหรับเด็กเสมอ เมื่อที่ตรงนั้นไม่มีพ่อกับแม่อยู่

 

...

 

ตอนเป็นเด็ก ฉันคิดว่าพอฟ้ามืดแล้วผีจะออกมาน่ะ จงอินหัวเราะเมื่อนึกไปถึงเรื่องราวที่แม่เคยเล่าให้ฟังตอนเขาสามคนนั่งกินข้าวกันในวันหยุด แต่มันก็แค่การคาดเดา บางทีเด็กคนนั้นอาจจะดื้อจนถูกตี คนเป็นแม่เลยต้องซื้อขนมมาอุดปากให้เงียบ หลังจากรู้สึกผิดว่าใจร้ายกับลูกเกินไป

 

จงอินพูดติดตลก แต่เซฮุนไม่คิดอย่างนั้น เขาทั้งสองคน ไม่มีใครรู้หรอกว่าอะไรที่ทำให้เด็กคนนั้นร้องไห้ แต่สิ่งที่เซฮุนรู้ก็คือมุมมองที่แตกต่างของผู้ชายคนนี้ ที่ทำให้เขาคิดได้ว่าบางทีสิ่งที่เห็น มันอาจจะเป็นอีกอย่างหนึ่งก็ได้

 

ถ้าโอเซฮุนมองเห็นอย่างหนึ่ง คิมจงอินก็จะมองเห็นอีกอย่างหนึ่ง และสิ่งที่ผู้ชายคนนี้เป็น มันคืออีกข้อที่ทำให้เขาสนใจ เซฮุนรู้สึกสนุกทุกครั้งกับการมองเห็นโลกที่กว้างกว่าที่เป็นอยู่ หรือองค์ประกอบในนั้นที่เขามองข้ามไป แต่จงอินกลับมองเห็นมัน

 

คิมจงอินชอบนั่งชิดขอบหน้าต่างเพื่อมองสภาพแวดล้อมนอกกระจกรถเมล์ แต่พอเป็นโอเซฮุน เขาเลือกที่จะใส่หูฟังแล้วสไลด์จอมือถือ เล่นโซเชียลทุกแอพที่มีอยู่จนกว่ารถจะขับไปถึงเป้าหมาย เซฮุนไม่เคยสนุกไปกับการเดินทาง จนกระทั่งวันนี้

 

.

.

 

 

หลังจากกินข้าวเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินไปบนฟุตปาธด้วยกันแล้วพูดคุยเรื่องงานโรงเรียนในวันนี้ เด็กหนุ่มหันไปมองรอบข้าง เซฮุนไม่เคยรู้สึกว่าแสงจากเสาไฟที่ประดับอยู่ข้างทางกับลมเย็นที่พัดผ่านจะเพิ่มบรรยากาศระหว่างเราได้มากขึ้นขนาดนี้

 

มันตลกจริง ๆ ที่โอเซฮุนยังยิ้มได้แม้ว่าขาทั้งสองข้างจะล้าไปหมดแล้ว แต่เขาก็ไม่ปริปาก หรือแสดงออกทางสีหน้าให้อีกฝ่ายรู้

 

เซฮุนอยากอยู่กับจงอินนาน ๆ เรื่องปวดขาน่ะไว้ค่อยบ่นตอนอยู่คนเดียวก็ได้ เหตุผลทุกอย่างเอามาหักลบกันได้เสมอถ้าแลกกับการได้อยู่กับคนที่เขาชอบต่ออีกสักหน่อย  

 

ทั้งคู่หยุดอยู่หน้าตู้ซื้อตั๋วหนัง เซฮุนรีบควักกระเป๋าเงินออกมาเพื่อช่วยจ่าย ซึ่งจงอินก็ไม่อิดออดเลยสักนิดเดียว

 

นึกว่าจะไม่รับไว้ซะอีก

 

ถ้าฉันทำอย่างนั้น นายจะลำบากใจใช่ไหม? จงอินยังคงจดจ้องอยู่กับโปรแกรมหนังโดยที่ไม่หันมามองหน้าเขา

 

อื้ม

 

ถ้าหารสองคนจะดีกว่า เพราะถ้านายขอจ่ายเอง ฉันก็คงไม่สบายใจเหมือนกัน จงอินหันมายิ้มพร้อมแตะใบเสร็จตั๋วหนังลงบนปลายจมูกรั้นของคนตรงหน้าเบา ๆ แล้วเดินนำไปข้างหน้า ก่อนจะหยุดฝีเท้าลงฉันไม่ค่อยดื่มน้ำเวลาดูหนัง ถ้าดื่มโคล่าแก้วเดียวกันคงไม่เป็นไรใช่ไหม? เด็กหนุ่มอมยิ้มกับคำถามธรรมดา ๆ อีกครั้งแล้วพยักหน้าเป็นคำตอบ

 

ทั้งสองคนเข้าไปในโรงหนังกับโคล่าแก้วเดียวในเวลาถัดมา เซฮุนไม่ค่อยมีสมาธิระหว่างดูหนังเลย หลายครั้งที่เขาเอาแต่ชำเลืองมองคนข้าง ๆ ว่ากำลังทำสีหน้าแบบไหน เซฮุนคิดว่าเขาอยากมองหน้าจงอินมากกว่าหนังตลกมากกว่าเป็นไหน ๆ

 

ไม่เอาน่า... ถ้าเกิดหนังจบแล้วจงอินมาชวนคุยทีหลังแต่ดันคุยไม่รู้เรื่องนี่จะงานงอกเลยนะโอเซฮุน แค่นั่งเฉย ๆ แล้วสนุกไปกับจอภาพใหญ่ ๆ ตรงหน้าก็สิ้นเรื่อง เด็กหนุ่มผ่อนลมหายใจออกยาว ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองจอ สมองของเขาเริ่มผ่อนคลายขึ้นเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของจงอิน ใช่ ก็นี่มันเป็นหนังตลกที่เซฮุนระเบิดหัวเราะออกมาตั้งแต่ได้ดูทีเซอร์ในยูทูป

 

คว้าเอาแก้วโคล่ามาดื่มทั้งที่สายตายังไม่ละออกห่างจากจอหนังที่กำลังดำเนินเรื่องไปอย่างต่อเนื่อง เซฮุนไม่รู้ว่าตัวเองเป็นคนเส้นตื้นหรือเปล่า ถึงได้สำลักน้ำออกมาคาหลอดเพราะเห็นหน้าพระเอกตอนเหวอ

 

แค่ก ๆ เด็กหนุ่มรีบวางแก้วลงแล้วรับผ้าจากอีกคนมาเช็ดปากและจมูก รู้สึกได้ถึงฝ่ามือที่กำลังช่วยลูบหลังให้ พอสติกลับมา...เซฮุนถึงได้รู้ว่าผ้าที่เช็ดไปเมื่อครู่นี้เป็นเสื้อแขนยาวของจงอิน

 

โอเคนะ?

 

รู้สึกผิดที่หยิบมาเช็ดทั้งที่ยังไม่ได้ดูก่อน แต่คำถามที่แสดงออกถึงความเป็นห่วงเป็นใยก็ทำให้อยากขอบคุณการสำลักน้ำเมื่อครู่นี้ เซฮุนพยักหน้าเป็นคำตอบ แต่ก็หลายวินาทีเลยล่ะที่จงอินมองมาเหมือนกำลังดูท่าทีว่าเขาโอเคจริงหรือเปล่า ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าจอหนังอีกครั้ง

 

หนังจบเกือบสี่ทุ่ม เราสองคนออกมาข้างนอกแล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเมื่อสายลมพัดผ่านมาแรงจนเกรงว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าฝนอาจจะตก จงอินก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ นั่นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเวลาของเราสำหรับวันนี้กำลังจะหมดลงแล้ว

 

นายต้องไปขึ้นรถฝั่งนั้นใช่ไหม

 

เด็กหนุ่มพูดทำลายความเงียบ เซฮุนจะไม่ถามว่านายจะไปส่งฉันเลยหรือเปล่า เพียงเพราะจงอินบอกกับแม่เขาว่าจะพาไปส่งที่บ้าน ถ้าถามไปแบบนั้นคงน่าเกลียดตาย เพราะบางทีจงอินอาจจะแค่ขอตามมารยาท เพื่อให้แม่สบายใจเท่านั้น

 

เดี๋ยวฉันไปส่ง

 

แต่มันดึกแล้ว นายคงถึงบ้านดึกแน่ถ้านั่งไปส่งฉันที่บ้านก่อน

 

อย่าพูดทั้งที่ในใจคิดอีกอย่างสิ

 

...

 

แล้วก็อย่าเกรงใจในความตั้งใจของคนอื่นด้วย

 

เหมือนจงอินเข้ามานั่งในใจยังไงอย่างนั้น เซฮุนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ เหมือนเด็กน้อยที่เพิ่งถูกดุ แต่มันต่างกันตรงที่เขากำลังรู้สึกอบอุ่นหัวใจ เพียงแค่ได้ยินคำว่าความตั้งใจ จากผู้ชายคนนี้

 

ทั้งคู่เดินไปด้วยกันจนถึงป้ายรถเมล์ พวกเขาเลือกที่จะยืนรอแล้วทอดสายตาไปยังท้องถนน เดทอย่างไม่เป็นทางการวันนี้ดูธรรมดาทั่วไป แต่มันก็พิเศษมากมายสำหรับคนที่หวังเพียงแค่อยากอยู่ใกล้ ๆ อย่างโอเซฮุน

 

นี่ เด็กหนุ่มตัวผอมเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม เขาเห็นว่าสีหน้าของจงอินดูเหมือนกำลังชั่งใจที่จะพูดออกมาไปรอป้ายหน้ากันเถอะ

 

ยังอยากอยู่ด้วยกันต่ออีกหน่อย นั่นคือสิ่งที่จงอินคิด แม้ว่าการนั่งรถเมล์จะต้องใช้เวลานาน แต่ถ้าหากคนที่นั่งไปด้วยคือโอเซฮุน เขาคิดว่าระยะเวลาในการเดินทางนั้นมันช่างสั้นเหลือเกิน

 

เซฮุนไม่ได้ตอบอะไรกลับมา นอกจากรอยยิ้มอย่างขลาดอายเหมือนอย่างที่เจ้าตัวชอบแสดงออก จงอินรู้สึกว่ามือของเขากำลังเย็น หากแต่มันไม่ได้มาเพราะสภาพอากาศที่เป็นอยู่ในตอนนี้

 

เด็กหนุ่มทั้งสองคนเดินไปตามฟุตปาธยามค่ำคืนโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก เซฮุนไม่ได้รู้สึกอึดอัดเหมือนก่อนหน้านี้ที่ต้องพยายามลุ้นอยู่ตลอดว่าจงอินจะพูดอะไรบ้าง หรือแม้แต่การคิดอย่างจริงจังว่าควรหาเรื่องไหนมาชวนคุย เพราะสิ่งที่ได้รับในวันนี้มันก็เกินความคาดหมายแล้ว

 

เหมือนฝนจะตกเลย เด็กหนุ่มตัวผอมเงยหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้า

 

นั่นสิจงอินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเช่นกัน ก่อนจะหันไปหาคนข้าง ๆ กลัวเปียกไหม?

 

เด็กหนุ่มทั้งสองคนหยุดฝีเท้าทั้งที่ยังไม่ละสายตาออกจากใบหน้าของกันและกัน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เซฮุนคิดว่าแววตาของจงอินเปลี่ยนไปจากเดิม ถ้าให้เทียบกับครั้งแรกที่เราได้สบตากันอย่างจริงจัง

 

 

กะเล่นเอาตายเลยหรือไง มึงสี่ มันคนเดียว แน่จริงไม่ตัว ๆ ไปเลยล่ะ

ไง? ไม่สู้เหรอวะ?

 

 

แววตาของคิมจงอินคนนั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว...

 

 

 

ถ้าอยู่กับนาย พูดจบก็ส่ายหน้าช้า ๆ เซฮุนเห็นว่าคนข้าง ๆ กำลังยิ้ม และตัวเขาเองก็เช่นกัน

 

คำถามนั้นมันคงดูธรรมดาถ้าหลุดออกมาจากปากคนอื่น แต่เพราะว่ามันมาจากผู้ชายคนนี้ เซฮุนถึงได้รู้สึกว่ามันพิเศษ

 

เขาไม่รู้ว่าไปเอาความกล้ามาจากไหน ถึงได้ตอบแบบนั้นออกไป ทั้งที่มันมีตัวเลือกว่ากลัว หรือ ไม่กลัว ให้อยู่แล้ว

 

แต่ก็แค่อยากให้อีกฝ่ายได้รู้ไว้ ว่าถ้าเป็นเรื่องของคิมจงอิน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหน มันสำคัญสำหรับโอเซฮุนเสมอ

 

มีเพียงแค่เสียงฝีเท้า และเสียงรถที่กำลังขับเคลื่อนบนท้องถนนที่ทำลายความเงียบระหว่างเรา เซฮุนเริ่มปรับตัวเข้ากับโลกของจงอินได้บ้างแล้ว หลังจากความอึดอัดที่เคยมีมันเริ่มเบาบางลงไป

 

หลายครั้งที่ทั้งคู่บังเอิญหันมาสบตากัน แล้วก็เป็นตัวเขาที่สู้ไม่ไหวจนต้องแกล้งทำเป็นหันไปข้างหน้าเพื่อมองทางเดิน สายตาของจงอินคือสิ่งเดียวในตอนนี้ที่โอเซฮุนยังปรับตัวให้ชินไม่ได้ และมันคงทำได้ยากมากด้วย

 

วันนี้สนุกไหม?

 

เบื่อหรือเปล่า?

 

วันหน้าเรามาด้วยกันอีกได้ไหม?

 

นั่นคือคำถามที่อยากพูดออกไป แต่ถ้าถามตอนนี้ก็กลัวว่ามันจะทำลายบรรยากาศดี ๆ ระหว่างเรา เพราะงั้นค่อยถามตอนเฟซไทม์คุยก่อนนอนก็ได้

 

แต่เดี๋ยวนะ... นี่มันก็ดึกแล้ว จงอินอาจจะอยากพักผ่อนมากกว่าการเฟซไทม์คุยกัน ทั้ง ๆ ที่วันนี้เขาสองคนก็ออกไปกินข้าว ดูหนังด้วยกันมาแล้ว

 

เซฮุน

 

อ...อ้อ? เจ้าของชื่อหลุดออกจากความคิดแล้วหันหน้าเข้าหาอีกฝ่าย ก่อนที่ฝีเท้าของทั้งสองคนจะชะลอลงจนกลายเป็นหยุดยืนอยู่กับที่

 

เด็กหนุ่มเลิกคิ้วมองเป็นเชิงถาม เมื่ออีกฝ่ายเอาแต่มองหน้าเขาโดยที่ไม่พูดอะไรต่อ ซึ่งมันต่างไปจากทุกครั้ง คิมจงอินไม่ใช่คนคิดคำพูดนานนัก ถ้าคู่สนทนาคือโอเซฮุนคนนี้

 

ไม่เคยรู้สึกประหม่าขนาดนี้มาก่อน แม้แต่ตอนที่มีเดทครั้งแรกในชีวิต เด็กหนุ่มผิวแทนมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามของคนที่เขาเคยคิดว่าเป็นเด็กผู้ชายที่น่าหมั่นไส้สุด ๆ แต่ตอนนี้ความรู้สึกทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว ไม่มีโอเซฮุนสุดวัลลาบีที่ใคร ๆ ต่างก็เอามานินทาว่าร้าย แต่ตอนนี้มีเพียงแค่โอเซฮุนที่น่าหมั่นเขี้ยวในสายตาคิมจงอินเท่านั้น

 

หวงจื่อเทากับปาร์คชานยอลเคยบอกว่าเขาเป็นผู้ชายประเภทไร้หัวใจ หรือไม่ก็พวกตายด้านไร้ความรู้สึก ซึ่งครั้งหนึ่งคิมจงอินก็เคยหวั่นจนคิดว่าตัวเขาอาจจะเป็นแบบนั้น

 
 

จนกระทั่งได้เจอกับโอเซฮุน...เขาถึงได้รู้ว่าไอ้เพื่อนบ้าพวกนั้นคิดผิด

 

 

 

เรา...ลองเดินจับมือกันดูไหม?

 

 

 

TBC

 

 

#นอนอ่อย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,767 ความคิดเห็น

  1. #6738 mayrin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 16:41
    คนบ้าาาาา ฮรือออ แค่ขอจับมือยังต้องอ้อมโลก ฟอร์มจัดได้ขนาดนี้เลยเหรอ แต่ก็นั่นแหละที่มันโคตรเป็นเสน่ห์ของนายเลย ฮรือออ รักนะจงอิน รักมากๆเลยประหนึ่งเป็นน้องฮุนเอง
    #6,738
    0
  2. #6724 kkkup (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 20:09
    รักในความคิดของจงอินมากกก ค่ตคูล เซฮุนก็น่ารักกก เอาไปเลยทั้งใจ 💘
    #6,724
    0
  3. #6647 Linseyyy13 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:38
    ถ้าเซฮุนได้รู้ว่า...บางทีจงอินก็ประหม่าและไม่เป็นตัวของตัวเองเพราะเซฮุน เจ้าตัวคงฟินมากแน่ๆ ><
    เพราะคนอ่านยังฟินแทนเลย 555
    #6,647
    0
  4. #6583 Miniminzz (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 21:00
    ถ้าคิมจงอินจะเป็นผู้ชายที่อบอุ่นขนาดนี้นะคะ เรายกเซฮุนให้เลยจริงๆ พระเอกเรื่องนี้คือดีงาม มีความคิด แล้วก็เท่มากกกกก ถ้าเราเป็นเซฮุนนะเวลานั้นต้องเขินตายแน่ๆเลบ
    #6,583
    0
  5. #6536 sapphire- (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 20:27
    ขอซื้อตัวจงอิน*^*
    #6,536
    0
  6. #6525 panidarwb (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 17:08
    วัลลาบีคือไรอะหนูไม่รู้หนูโง่????????????
    #6,525
    0
  7. #6508 แมวเอง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 11:24
    โอ้ยจะเอาให้คนอ่านตายเลยมั้ยค้าาาา อยากมีแฟนเป็นจงงินนน
    #6,508
    0
  8. #6472 gguitar (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 00:04
    ไคฮุนละมุน 10/10 แต่สงสารจื่อ กลัวเรื่องความสัมพันธ์ของจื่อ+จงอินด้วย ?
    #6,472
    0
  9. #6451 sss.doofa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 22:33
    กรี้ดดดดดดด ความน่ารักนี้มันคืออะไรรร เก๊าอยากได้ผู้ชายแบบจงอินจังงงงงง
    #6,451
    0
  10. #6093 fianna (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 21:00
    ประโยคสุดท้าย ทำเราตายไปอย่างเรียบร้อยแล้วววว
    น่ารักระดับล้านแปด
    #6,093
    0
  11. #5952 Yuha*_guzz, (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 08:56
    น่ารักสุด จงอินเป็นผู้ชายที่แบบ เราอยากได้
    มันจะมีมั้ย บนโลกนี้ 5555555
    #5,952
    0
  12. #5827 Reset_Secret (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 13:30
    อ่านทอล์คกับที่จงอินพูดมาสลับกัน กลายเป็น "เรามาลองนอนอ่อยกันดูไหม?" คลบร้า คลผีทัลเล ฮืออออ
    #5,827
    0
  13. #4883 Kim-kibom (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 20:22
    เค้าเดทกันๆๆๆ ^^
    #4,883
    0
  14. #4593 Byunoil99 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 14:03
    อ๊ากกกก ฟินนนน "เราลองเดินจับมือกันดูไหม" ><"
    #4,593
    0
  15. #4592 Byunoil99 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 14:03
    อ๊ากกกก ฟินนนน "เราลองเดินจับมือกันดูไหม" ><"
    #4,592
    0
  16. #4576 nn_ppl (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2558 / 01:18
    ฮืออ เขินแรง ละมุนมากหง่ะ จิกหมอนนน
    #4,576
    0
  17. #3891 snowtears (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 09:58
    โอยยยยยยยยยยย ผู้ชายอย่างคิมจงอินนี่มีขายที่ไหนไหมคะ สิบล้านก็จะตะกายไปซื้อ คือคุณเธอช่างเลอค่ามาก โอย ตาย จะบ้าตาย นี่มันสุดยอดชายในฝันของสาวๆเลยนะ มาดนิ่งซึนๆแต่พอพูดทีนี่ทำลายล้างมาก แล้วความใส่ใจทุกรายละเอียดของพ่อคุณนี่คือแบบ โอยยยยยยยยย อิชั้นจะบ้าตาย ทำไมคุณถึงดีคะ ตอนนี้อิฉันเข้าทีมคุณอย่างเป็นทางการเลยอะค่ะ ไม่เอานะ หวงห้ามมาแย่งฮุนไปจากจงอินด้วย เขารักกันมากเธอเห็นไหม ㅠ_ㅠ



    หนูเซฮุน หนูก็แสนดีขี้คิดมากจังเลยลูก โหกกกกกก แล้วมีอะไรไม่ชอบพูดด้วยนะ ชอบคิดเองคนเดียว จุดอ่อนคู่นี้อยู่ตรงนี้แหละ คนนึงชอบทำอะไรลึกลับซับซ้อน อีกคนขี้คิดมากแต่ไม่ชอบถาม โอ่ยยยยยย ฮรือออออออ เห็นแล้วคนอ่านก็คี้ดมากตามมมม

    #3,891
    0
  18. #3705 กวางโน้ยยย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 23:02
    หึ๋ยยยยยยย โอ้ยยยยย น่ารักไปดิ ๆๆๆ อ้ายยยยยยยย
    #3,705
    0
  19. #3697 กชมน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 21:25
    จงอินอย่าอ่อยยย เซฮุนเขินหมดแล้ววว#นอนอ่อย
    #3,697
    0
  20. #3458 MAISIEinsane (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 13:41
    จับค่ะจับ ไม่ต้องถาม me *ยื่นมือ*
    #3,458
    0
  21. #3424 _DarkChocolate_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 04:28
    จูบเค้าไปตั้ง2รอบแล้ววว จับมือแค่นี้เขินไม่ทันละม้างงงงงง อ่อยยหนูกำลังจะตายค่ะออนนี่ ฮึก;/////;
    #3,424
    0
  22. #3171 BabyKai (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 22:03
    จับมือฉันซี่ ฮี่ฮี่ ทำหน้าหื่นกาม 
    #3,171
    0
  23. #3163 WuPheem (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 01:57
    ไม่เคยรู้สึกอยากได้จงอินขนาดนี้มาก่อน
    #3,163
    0
  24. #3090 *~หมาน้อยโมเอะ~* (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 15:24
    บร้าาาาาาา เขินแทนเซฮุน คู่นี้เค้าไปเดทกันละ #ทีมจื่อเทา ว่าไง
    #3,090
    0
  25. #3079 HoneyzBenya (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 13:37
    ตายอย่างสมบูรณ์แบบ แอร๊กกกกกก
    #3,079
    0