[EXO] "NERDY BOY" มนุษย์แบคฮยอน | CHANBAEK

ตอนที่ 9 : Chapter 08 :: My Feeling Depends On You (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,042
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    30 พ.ย. 57

 

 

 

Chapter 8

My Feeling Depends On You

 

 

 

 

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ปาร์คชานยอลกลายเป็นคนขี้โมโห

อ้อ...

...ตั้งแต่เกิด

 

 

ตลอดคาบบ่ายเด็กตัวสูงเอาแต่นั่งเขียนตัวหนังสือโง่ ๆ ลงไปบนสมุดเล่มเดิมโดยไม่คิดจะหันไปมองคนข้าง ๆ ที่กำลังตั้งใจเรียนหนังสือผ่านตัวหนังสือของเขา อันที่จริงปาร์คชานยอลอยากปริปากพูดเหลือเกินเพราะตอนนี้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นมดงานโง่ ๆ ที่กำลังสร้างความดีให้กับผู้พิการทางสายตาอย่างไอ้บ้านนอกโดยที่มันไม่รู้ตัวเลยว่าลึก ๆ แล้วเขากำลังหงุดหงิดอยู่ถึงได้เงียบปากมาเป็นชั่วโมงแบบนี้

 

แต่ดูมันดิครับ...ตาตี่ ๆ ที่กำลังกระพริบปริบ ๆ ตอนมองมือลายมือเขานั่นน่ะ ไหนจะคิ้วทั้งสองข้างที่กำลังขมวดเข้าหากันเหมือนว่าอ่านไม่เข้าใจ วูบหนึ่งเห็นว่ามนุษย์ฮอบบิทเงยหน้าขึ้นไปมองอาจารย์ผู้สอนก่อนจะพยักหน้าหงึกอย่างกับมันเชื่อมโยงลายมือขั้นเทพของเขาเข้ากับสิ่งที่อาจารย์กำลังอธิบายได้

 

พูดสิไอ้บ้านนอก พูดอะไรก็ได้ให้ปาร์คชานยอลคนนี้ได้รู้สึกดีขึ้นมาบ้างหลังจากหงุดหงิดมานานเป็นชั่วโมงตั้งแต่เห็นมันไปงุ้งงิ้งอยู่กับดาวโรงเรียนอย่างฮันซอนฮวาเมื่อตอนเที่ยง พยายามปลอบใจตัวเองว่าที่เขารู้สึกแบบนี้คงเป็นเพราะหมั่นไส้ที่คนเห่ย ๆ อย่างมันได้รับความสนใจจากผู้หญิงสวย มากกว่าความรู้สึกอย่างอื่นที่ตัวเขาไม่อยากยอมรับ

 

 
 

ใช่ ปาร์คชานยอลขอยอมรับว่าอิจฉามันดีกว่าจะให้คิดเป็นอย่างอื่น

 

 
 

ช่วงบ่ายสองเศษ ๆ มีนักเรียนคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาในห้องก่อนจะขออนุญาตอาจารย์เพื่อแจ้งว่าหลังเลิกเรียนให้มนุษย์ฮอบบิทไปรับของที่ห้องพักครูเพราะมีพัสดุส่งมาจากมกโพ จังหวะนั้นเด็กหนุ่มหันขวับไปมองคนข้าง ๆ ทันที เขาเห็นว่าตาตี่ ๆ ที่มองอะไรไม่เห็นกำลังวาวเป็นประกายหลังจากได้ยินประโยคนั้น

 

ตามสัญญาว่าต้องพาไปตัดแว่น คนที่ไม่มีเรียนเสริมต่างเก็บของเตรียมกลับบ้านและตัวเขาก็เช่นกัน แต่พอหันมาอีกทีไอ้บ้านนอกก็หายไปแล้ว คาดว่ามันคงรีบไปเอาของที่ห้องพักครู ไหนพวกแก๊งคนแคระบอกว่าพ่อแม่ไอ้เตี้ยเสียแล้ววะ แล้วใครหน้าไหนส่งของมาให้ ญาติพี่น้องที่ยึดบ้านไปน่ะเหรอ? ฟังดูไม่เข้ากันเลยสักนิด

 

หยิบหูฟังขึ้นมาใส่แล้วล้วงกระเป๋ากางเกงไปตามทางเดินยาวอย่างไม่เร่งรีบ เสียงพูดคุยจ้อเจื้อยของคนรอบข้างที่เดินสวนไปมานั้นเป็นเรื่องปกติซึ่งไม่จำเป็นต้องใส่ใจ กดเร่งระดับเสียงขึ้นเพื่อกลบเสียงเหล่านั้นก่อนจะหยุดยืนอยู่หน้าห้องพักครู

 

ไอ้บ้านนอกกำลังโค้งหัวขอบคุณอาจารย์ เขาเห็นว่ามันกอดซองสีน้ำตาลขนาดใหญ่ที่น่าจะห่อหลายชั้นไว้แนบอก แค่ครู่เดียวเท่านั้นไอ้เตี้ยก็เดินออกมา มันดูระวังทุกฝีก้าวจนเขาไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะมันไม่ได้ใส่แว่นหรือเพราะกลัวของที่กอดอยู่แนบอกตกพื้นกันแน่

 

นั่นอะไร

 

กรอบรูป เพื่อนเราส่งมาให้ รอยยิ้มของคนตัวเล็กดูภูมิใจตอนเล่าถึงใครอีกคน ชานยอลได้แต่มองสิ่งที่ไอ้เตี้ยเรียกว่ากรอบรูปก่อนจะพยักหน้าส่ง ๆ

 

รูปรุ่นไรงี้น่ะเหรอ

 

ไม่ ๆ รูปเพื่อนจะส่งตามมาทีหลัง แต่นี่เป็นรูปเรากับพ่อแม่ พูดจบเด็กตัวสูงก็เดินลงบันไดไปก่อน พอเสียงเงียบหายไปอีกทั้งยังรู้สึกว่าเดินอยู่คนเดียวเลยหันหลังไปดูแล้วก็พบว่าไอ้บ้านนอกมันกำลังก้าวลงบันไดอย่างระมัดระวังด้วยการก้าวขาขวาและตามด้วยขาซ้ายลงขั้นเดียวกัน

 

ถ้าจะระวังขนาดนี้มึงไม่บอกให้เพื่อนมึงห่อใส่ตู้คอนเทนเนอร์มาเลยล่ะห่า หันไปด่ามันสักดอก วันนี้กูเหลืออดกับมึงมากพอแล้วนะไอ้บ้านนอก  มัวแต่เดินเอื่อยแบบนั้นชาติหน้าจะถึงร้านแว่นไหมกูอยากจะรู้นัก

 

ก็เรามองไม่เห็นนี่ ชานยอลรีบมากทำไมไม่ไปตั้งแต่เมื่อวานล่ะ

 

อ้าว กวนตีนงี้ปากแตกอีกสักแผลดีไหมล่ะ ชานยอลมองคาดโทษมนุษย์ฮอบบิทที่กำลังคลานลงมาทีละก้าวจนตอนนี้หยุดอยู่บันไดขั้นเดียวกับเขา ทั้งคู่สบตากันอย่างหยั่งเชิง แน่นอนว่าปาร์คชานยอลจะไม่ยอมแพ้มันเด็ดขาดไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม แต่เด็กหนุ่มก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นเมื่ออีกฝ่ายแลบลิ้นใส่เดี๋ยวปั๊ด!!!”

 

เหนี่ยวเลย

 

 

ดูมัน!!! ยังมีหน้ามาต่อประโยคได้ เห็นวันนี้กูใจดีด้วยแล้วทำเคลิ้มเหรอ!!!

 

 

ชักช้างี้มึงน่าจะเกิดเป็นหอยทากให้รู้แล้วรู้รอด ทนดูมันคลานต่อไปไม่ไหวสุดท้ายเลยแย่งกรอบรูปมาถือให้แล้วหิ้วคอเสื้ออีกคนให้เดินลงมาด้วยกัน

 

โอ๊ะ! ด...เดี๋ยวสิชานยอล แบคฮยอนเบิกตาอย่างตกใจ ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมด เขารู้สึกหวาดเสียวกับการเดินลงบันไดทั้งที่มองเห็นได้ไม่ชัดเลยรีบคว้าแขนแกร่งเอาไว้อย่างทุลักทุเล

 

ทั้งสองคนเดินไปด้วยกันทั้งสภาพอย่างนั้น แบคฮยอนรู้สึกได้ถึงความใจดีของเพื่อนคนนี้ที่หันมาบอกให้ระวังพื้นต่างระดับแม้ว่าจะน้ำเสียงนั้นจะดูรำคาญเขาก็ตาม มือของชานยอลยังไม่ปล่อยจากคอเสื้อข้างหลังเลย ป่านนี้มันคงยับยู่ยี่ไปหมดแล้ว ถึงจะรุนแรงไปหน่อยแต่มันก็สมเป็นชานยอลดี

 

 

 

 

 

ร้านแว่นอยู่ไม่ห่างจากโรงเรียนมากนัก ไฟในร้านสว่างจ้ายิ่งกว่าห้องทดลองของอัมเบรลล่าคอร์ปอเรชั่น ชานยอลต้องลากมนุษย์ฮอบบิทเข้าไปข้างในเพราะถ้าขืนปล่อยให้มันเดินสุ่มสี่สุ่มห้ามีหวังชนตู้กระจกเขาแตกเสียหายหลายแสนอีก

 

ยืนคุยกับพนักงานเรื่องความสั้นของสายตา แน่นอนว่าปาร์คชานยอลเลือกที่จะถอยมานั่งฟังเพลงเล่นมือถือรอแล้วปล่อยให้มันยืนทำหน้าบื้อตอบคำถามไปตามลำพัง แต่ไอ้ความคิดในหัวเนี่ยมันน่ารำคาญจังว่ะครับ พอปล่อยเซอร์มันแล้วแต่ไอ้มือไม่รักดีก็เสือกดึงหูฟังออกเพื่อที่จะฟังว่าไอ้บ้านนอกถูกถามอะไรบ้าง

 

เอาแบบราคาไม่แพงแต่ใช้ได้นาน พอจะมีไหมครับ?

 

แบรนด์ไหนก็ได้เหรอคะ?

 

ครับ ยังไงก็ได้ขอแค่คุณภาพดีก็พอ ได้ยินเสียงหัวเราะเจื่อน ๆ ตามหลังประโยคนั้น ซึ่งพนักงานก็ไม่ได้เซ้าซี้ขายแว่นยี่ห้อแพง ๆ ให้มัน

 

งั้นรอสักครู่นะคะ

 

เด็กตัวสูงเดินไปหาคนที่กำลังดูแว่นหลากสีที่วางอยู่บนตู้กระจกระหว่างพนักงานเลือกแว่นสำเร็จรูปที่อยู่ในตู้โชว์ ชานยอลเท้าศอกลงแล้วมองหน้ามนุษย์ฮอบบิทที่ลองใส่แว่นเลนส์ปกติก่อนจะขมวดคิ้ว

 

อันนี้สามแสนห้าหมื่นวอนแน่ะ... เสียงกระซิบแหบ ๆ ของมันที่ดูเหมือนกลัวว่าพนักงานจะได้ยินเข้าทำให้เด็กตัวสูงลอบยิ้มในใจ ยิ่งตอนมนุษย์ฮอบบิทหันหลังไปดูเพื่อให้แน่ใจว่าหญิงสาวจะไม่ได้ยินก็ยิ่งตลก

 

ก็ซื้อเลยสิ แบรนด์นี้ถือว่าดังนะเว้ย...

 

ไม่เอาอ่ะ เรามีงบแสนสาม...

 

ทำไมมึงยาจกแบบนี้วะฮอบบิท...

 

โหดูพูดสิ...รู้งี้ไม่น่าไปช่วยเลย... คนตัวเล็กย่นจมูกแล้วถอดแว่นออก เห็นมันทำหน้าเหมือนคนแพ้แล้วก็รู้สึกดีขึ้นหลังจากหงุดหงิดมาตลอดทั้งวัน

 

ไหนบอกว่าทิ้งกูไว้ตรงนั้นไม่ได้ไง...เป็นคนพูดจากลับกลอกตั้งแต่เมื่อไหร่วะ... เด็กหนุ่มทั้งสองคนยังคงกระซิบกระซาบกันอยู่อย่างนั้นแม้ว่าบทสนทนาเรื่องราคาแว่นจะผ่านไปแล้ว

 

ถ้าย้อนเวลาได้เราจะปล่อยให้ชานยอลโดนรุมตื้บ...

 

ปากดี...

 

โอ๊ะ!” แบคฮยอนหลับตาปี๋เพราะโดนดีดหน้าผากเข้าเต็มแรง ทันทีที่ลืมตาขึ้นก็พบว่าชานยอลกำลังยิ้มล้อเขาอยู่ ร่างเล็กลูบเหม่งป้อย ๆ แล้วหยิกพุงคนตัวสูงเป็นการแก้แค้น

 

โอ้ย!! ไรวะ!!”

 

หายกัน

 

ไม่หาย กล้าดียังไงมาแตะต้องตัวกู

 

ทีชานยอลยังดีดเหม่งเราเลยอ่ะ

 

นั่นมันกรณียกเว้น มึงหยุดก้าวร้าวกับกูได้แล้วฮอบบิท นับวันชักจะแข็งข้อเข้าไปทุกที พอมีสาวมาจีบแล้วห้าวเหรอ เด็กหนุ่มโน้มหน้าลงไปมองใกล้ ๆ พร้อมส่งสายตาคาดโทษข่มขู่ ซึ่งปาร์คชานยอลก็ได้รู้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้สะทกสะท้านอะไรเลย

 

 

นี่กูกากหรือมันแข็งแกร่งกันแน่วะตอบ - -

 

 

ชานยอลรู้ได้ไงว่าซอนฮวาชอบเรา

 

เอ้าจริงดิ? ตอนแรกก็เดาว่าคงเป็นอย่างนั้นแต่ก็ห้าสิบห้าสิบ ชั่งใจว่าบางทีฮันซอนฮวาอาจจะเข้ามาคุยกับมันขำ ๆ แต่ไม่ได้จริงจังไรงี้ แล้วที่แซวไปเมื่อกี้ก็ประชดล้วน ๆ ด้วยห่าจิก

 

ใช่ ซอนฮวาบอกว่าชอบเรา

 

อะไรวะ! มันไม่ง่ายเกินไปหน่อยเหรอ?!”

 

 
 

กริบ...

 

 
 

เด็กตัวสูงยืนค้างอยู่ท่านั้นเมื่อตอนนี้ทั้งไอ้บ้านนอกและพนักงานขายแว่นต่างหันมามองเป็นตาเดียวกันหลังจากที่เขาเผลอตะโกนซะเสียงดัง กระซิบกระซาบอะไรไม่รู้จักแล้ว ตอนนี้เขากำลังงงไปหมดว่าทำไมผู้หญิงสวย ๆ อย่างฮันซอนฮวาถึงได้รุกหนักตั้งแต่วันแรกที่เข้าหาไอ้บ้านนอก

 

ขอโทษครับ พอดีเรามีเรื่องไม่เข้าใจกันนิดหน่อย... ชานยอลหันไปยิ้มเจื่อนกับพนักงานสาว เธอได้แต่ยิ้มแล้วขยับปากพูดแบบไม่มีเสียงว่า ไม่เป็นไรค่ะตามสบายเลย

 

ชานยอลเสียงดังทำไมเนี่ย

 

เพราะมึงนั่นแหละ ถ้าไม่ถามก็ไม่คิดจะบอกกันเลยดิ

 

อ้าว ชานยอลอยากรู้ด้วยเหรอ

 

มาถึงขนาดนี้ไม่อยากรู้เลยมั้ง ไม่อยากพูดถึงสีหน้าไอ้บ้านนอกเลยครับ ปาร์คชานยอลไม่ได้คิดไปเองแน่ ๆ ว่ามันกำลังลองเชิงเขาอยู่

 

เล่าก็ได้ เราแลกเบอร์กับซอนฮวาแล้วนะชานยอลจำไว้ดี ๆ นั่น กวนตีนกูอีก

 

แลกเบอร์ด้วย?

 

ไลน์ก็แอด

 

อ้อ...กะจะคุยกันทุกทางเลยดิ ไม่บอกไปด้วยล่ะว่าบ้านช่องอยู่ไหน เด็กตัวสูงเลิกคิ้วมอง พอหันเงาตัวเองผ่านกระจกร้านแล้วก็อยากร้องไห้ ตอนนี้กูเหมือนมนุษย์ป้าที่กำลังประสบปัญหาชีวิตหลังจากจับได้ว่าผัวไปมีเมียน้อยยังไงอย่างนั้น

 

ซอนฮวาบอกว่าเริ่มต้นจากเพื่อนกันก่อนก็ได้ เราว่าเธอเป็นคนดี

 

โห เวลาจะจีบใครก็ต้องพยายามทำตัวเป็นคนดีให้อีกฝ่ายเห็นทั้งนั้นป่ะวะ

 

ก็ยังดีกว่าทำตัวถ่อยนะเราว่า

 

หลอกด่ากูอีกละ อยากจะโบกหัวมันสักดอกแต่กำลังโมโหอยู่ ไม่สิ...ถ้าโมโหก็ต้องตบหัวมันได้ดิวะแต่นี่อะไร -_-

 

เธอน่ารักดี

 

ก็เลยจะคบกันว่างั้น

 

ยังไม่ได้บอกเลยว่าจะคบ ทำไมชานยอลต้องพูดแปลก ๆ ด้วยเนี่ย ร่างเล็กหรี่ตามองคนตรงหน้าที่กำลังเลิกลั่กทำตัวไม่ถูก เด็กตัวสูงเบือนหลบไปอีกทางแล้วปั้นหน้าปั้นตาให้เป็นปกติก่อนจะหันกลับมาสบตากับอีกคน

 

มึงโดนหลอกแน่ฮอบบิท ผู้หญิงสวย ๆ ที่ไหนจะมาชอบผู้ชายเตี้ย ซื่อบื้ออย่างมึงวะ รวยก็ไม่รวย

 

ตอนแรกเราก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน แต่นั่นคือเหตุผลที่ซอนฮวาบอกว่าเป็นเพื่อนกันไปก่อนจนกว่าเราจะชอบ เธอจะรอเรา

 

โห สวีทสัด ๆ

 

ชานยอลอิจฉาสินะ ร่างเล็กหันเข้าหาเคาน์เตอร์หลังจากที่พนักงานเอาแว่นมาให้

 

โท้ะ ๆ ๆ ไม่ได้คิดว่ากูหวังดีกับมึงเลยสินะ? นี่คือสิ่งที่คนดีเขาทำกันมึงไม่รู้เหรอ

 

ชานยอลกำลังอิจฉาที่เห็นคนอื่นได้รับสิ่งที่ดีกว่าก็เลยแสดงออกมาอย่างนั้น แบคฮยอนสวมแว่นแล้วหันไปมองรอบข้างเพื่อลองสายตาก่อนจะหันมาพยักหน้ายิ้มบอกพนักงานว่าโอเคแล้ว

 

ต้องให้บอกไหมว่ากูไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด ฮันซอนฮวาสวยก็จริงแต่ระดับกูแล้วไม่เคยง้อใครว่ะ ชานยอลกำลังเลือดขึ้นหน้า นี่เขาเป็นบ้าอะไรถึงได้มาถกเถียงเรื่องส่วนตัวของมนุษย์ฮอบบิททั้งที่มันไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลยสักนิดเดียว มึงเห็นผู้หญิงนมโตที่มากับยัยนั่นไหม ชอนฮโยซองน่ะ นั่นก็ชอบกูมาตั้งนานแล้ว

 

พูดจบแบคฮยอนก็ค้างอยู่ในท่ายื่นเงินสดให้พนักงานขายก่อนจะหันมามองอีกคนที่กำลังดูเหมือนว่ากำลังโมโหอยู่

 

จริงเหรอ

 

เออดิ

 

แล้วทำไมชานยอลไม่ตกลงกับเธอดูล่ะ เราว่าฮโยซองเป็นคนดีเหมือนกัน

 

ก็ไม่ได้ชอบจะให้ทำไงวะ กูไม่ได้เหมือนมึงที่จะได้เออออห่อหมกกับผู้หญิงสวย ๆ ที่เข้ามาจีบวันแรก หงุดหงิดว่ะ มันจะให้เขาคบกับผู้หญิงคนนั้นเพื่อที่จะได้เป็นแพ็คคู่หรือไงกัน

 

เรายังไม่ได้ตกลงเลย ก็บอกแล้วไงว่าเริ่มจากเพื่อน แบคฮยอนอธิบาย ทั้งคู่ไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้พวกเขากำลังถกเถียงกันอยู่ต่อหน้าพนักงานสาว

 

เรื่องของมึงเหอะงั้น ชานยอลจิ๊ปากแล้วเดินไปคว้าเอากระเป๋าเป้บนโซฟาขึ้นมาสะพายอย่างหัวเสีย ชักจะไม่แน่ใจแล้วว่าเขากำลังจะเป็นบ้าเพราะโมโหมันอย่างไร้เหตุผล หรือเพราะหงุดหงิดตัวเองที่เก็บเรื่องของมันมาเป็นประเด็นอย่างจริงจังกันแน่

 

ดีแล้ว

 

อะไร? หันกลับไปมองคนตัวเล็กที่เดินมาทางนี้พร้อมถุงกระดาษใส่กล่องแว่นใบเล็ก แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายยิ้ม ๆ แล้วส่ายหน้าเป็นคำตอบ

 

ชานยอลกลอกตาไปมาอย่างไม่เข้าใจ ตอนนี้มนุษย์ฮอบบิทเอากรอบรูปไปถือเองก่อนจะเดินนำไปหยุดอยู่หน้าประตูร้านแล้ว หน้าโง่ ๆ ของมันยังเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เขาไม่เข้าใจความหมายจนกระทั่ง...

 

 

 

ชานยอลอย่าคบกับคนที่ไม่ได้ชอบนะ

 

 

60%

 



 

 

พอกลับไปถึงบ้านมนุษย์ฮอบบิทก็รีบเห่อแกะกรอบรูปออกมาดูใหญ่เลย ถามว่าตอนนั้นปาร์คชานยอลกำลังทำอะไรอยู่ก็คงพูดได้อย่างเต็มปากว่าเดินผ่านไปเฉย ๆ โดยไม่ได้หยุดดูรูปหรือผลักหัวมันแล้วบ่นอุบอิบกับความเห่อ แอร์ก็ยังไม่เปิด หน้าต่างก็เหมือนกัน ท่าทางมันจะดีใจมากกับพัสดุชิ้นแรกที่ส่งมาจากมกโพ

 

เขาเห็นว่าไอ้บ้านนอกยกกรอบรูปไปทาบกับผนังแล้วยืนนิ่งอยู่ท่านั้นพร้อมมือที่ค่อย ๆ ขยับมุมให้เท่ากัน ถ้าก่อนหน้านี้เขาทั้งสองคนไม่ได้คุยเรื่องของฮันซอนฮวา บางทีปาร์คชานยอลอาจจะเข้าไปตบหัวมนุษย์ฮอบบิทเบา ๆ แล้วช่วยจับกรอบรูปไว้ให้หากว่ามันจะตอกตะปูเข้ากับผนัง

 

แต่สิ่งที่เด็กหนุ่มทำก็แค่โยนกระเป๋าไว้มุมห้องแล้วคว้าผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำ เขาไม่ได้ทำอะไรสักอย่างเหมือนที่คิดเอาไว้ วันนี้ปาร์คชานยอลรู้สึกเหนื่อยกว่าวันไหน ๆ อาจเป็นเพราะผลลัพธ์จากการช่วยมนุษย์ฮอบบิทเรียนหนังสือตลอดทั้งวันไปจนถึงเรื่องที่ปล่อยให้มันเข้ามาวิ่งเล่นในหัวเขามากเกินไป

 

รู้ว่าไอ้จงอินกับไอ้เทาเพื่อนหน้าโง่กำลังคิดอะไรอยู่ แน่นอนว่าเป็นเพื่อนกันมาหลายปีมีครั้งไหนบ้างที่จะอ่านใจกันไม่ออก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากยอมรับความรู้สึกตัวเองเลยว่ากำลังรู้สึกดี ๆ กับไอ้บ้านนอกทั้งที่เคยรำคาญมันจนแทบไม่อยากอยู่ใกล้

 

ตลับเมตรที่เคยใช้เป็นอาวุธถูกวางไว้บนชั้นวางของให้ฝุ่นจับเล่นมาสักพักแล้ว มันเป็นอีกเรื่องที่ทำให้รู้ว่าปาร์คชานยอลนั่นแหละที่ปล่อยให้อีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้เขามากเกินไปจนความรำคาญเปลี่ยนเป็นความรู้สึกบางอย่างที่เขาก็รู้ว่ามันคืออะไร

 

 

หรือความจริงมันอาจจะเป็นตัวเขา...ที่พยายามเข้าไปอยู่ใกล้ ๆ ไอ้บ้านนอกโดยไม่รู้ตัวก็ได้

 

 

บางทีปาร์คชานยอลน่าจะหาเวลาอยู่กับตัวเองเพื่อทบทวนและหาคำตอบว่าเขาควรจะปล่อยให้ความรู้สึกที่เป็นอยู่มันไปในทางไหน

 

แค่วันแรกยังขนาดนี้ ถ้าต่อไปไอ้บ้านนอกมันตกลงปลงใจคบกับฮันซอนฮวาเขาจะไม่หงุดหงิดตายเลยหรือไง เวรเอ้ย...มันจริงอย่างที่ใครเขาพูดนั่นแหละว่าคนเราหลอกคนอื่นได้ แต่ที่หลอกไม่ได้เลยก็คือตัวเอง ซึ่งปาร์คชานยอลก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าอะไรเป็นอะไร แต่ที่เป็นอยู่มันก็คือความปอดแหกกับฟอร์มจัดที่กินไม่ได้เท่านั้น

 

เสียงของตกแตกทำให้เด็กตัวสูงหลุดออกจากความคิด แค่ครู่เดียวเท่านั้นก็เอื้อมมือไปปิดฝักบัว ใช้เวลาเช็ดตัวลวก ๆ เพียงแค่ไม่กี่วิ รีบใส่กางเกงนอนขายาวแล้วออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นทั้งที่ยังไม่สวมเสื้อ สองขาหยุดยืนกับที่เมื่อพบว่าไอ้บ้านนอกยืนนิ่งอยู่ตรงหน้ากรอบรูปที่แตกกระจายอยู่บนพื้น

 

...

 

...

 

ไม่มีใครพูดอะไรแม้แต่ตัวเขาที่ควรจะตะโกนถามไปว่าทำห่าไรของมึงวะ หรือคำด่าอะไรสักอย่างเช่นโง่เอ้ย ทำยังไงให้ตกแตก เหมือนอย่างเคย แต่เพราะสีหน้าและแววตาของอีกคนที่กำลังมองมา วินาทีนั้นปาร์คชานยอลรู้สึกเหมือนคำพูดของเขาถูกกลืนลงคอไปหมดพร้อมกับน้ำลาย

 

เด็กหนุ่มยืนมองอีกคนที่กำลังก้มลงเก็บเศษกระจกทีละชิ้นอย่างไม่เร่งรีบ เขาจะทนยืนอยู่ตรงนี้เฉย ๆ โดยที่ไม่ทำอะไรสักอย่างได้แค่ไหน? อาจจะสักครึ่งนาทีเองมั้งสุดท้ายปาร์คชานยอลก็เดินไปเอาไม้กวาดกับที่โกยก่อนจะเข้าไปดึงแขนเล็กให้ลุกขึ้นยืน

 

ถอยออกไป เดี๋ยวกูทำเอง แบคฮยอนมองคนตัวสูงที่ก้มลงเก็บรูปถ่ายของเขาและครอบครัวขึ้นมาจากซากเศษกระจก

 

เดี๋ยวเราเก็บเอง...

 

ไปอาบน้ำ

 

...

 

ชานยอลจริงจังมากกว่าทุกครั้ง มันอาจจะดูธรรมดาที่อีกคนพูดห้วน ๆ กับเขาแต่คราวนี้มันต่างออกไป แบคฮยอนยืนมองคนตัวสูงเก็บซากกรอบรูปไปตั้งไว้ข้างพนังก่อนจะก้าวข้ามเศษกระจกมาหยิบไม้กวาดกับที่โกยอีกครั้ง

 

น่าแปลกที่ไม่ถูกด่าว่าโง่ แต่มันก็ดีเหมือนกันเพราะเขาคงไม่อยากร้องไห้ออกมาให้ดูเหมือนเด็กอนุบาลเพราะความซุ่มซ่ามของตัวเองที่ตอกตะปูไม่แน่นจนรูปตกลงมาแตกต่อหน้าต่อตา

 

แบคฮยอนก้มลงมองรูปถ่ายที่อยู่ในมือ รูปนี้ถ่ายที่ท่าเรือมกโพเมื่อนานมาแล้ว ละแวกนั้นเต็มไปด้วยเรือหาปลาลำเล็ก แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นมีเรือของพ่อด้วย แม้แต่ตอนถ่ายรูปเสร็จรอยยิ้มบนใบหน้าของเราก็ยังไม่จางหายไป การที่เราสามคนยืนจับมือกันโดยมีเขาอยู่ตรงกลาง บยอนแบคฮยอนยังจำความรู้สึกนั้นได้ดีว่ามันเป็นยังไงตอนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของฝ่ามือของพ่อกับแม่

 

 

 

 

ตอนนี้ทั้งสองคนนั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะญี่ปุ่นที่มีหม้อรามยอนสำเร็จรูปเดือดพร้อมกิน แต่ไอ้บ้านนอกกลับนั่งเหม่อมองตะเกียบในมือเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก ถึงปาร์คชานยอลจะเป็นผู้ชายถ่อย ๆ เหมือนอย่างพวกแก๊งห้องสมุดว่าไว้แต่เขาก็ไม่ได้ใจร้ายพอที่จะตอกย้ำคนที่กำลังเสียใจได้ลงคอ

 

แทบลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้หงุดหงิดคนตรงหน้ามากแค่ไหน มันคงจะดีกว่าถ้าหากไอ้บ้านนอกพูดจากวนประสาทเขาแทนที่จะนั่งทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้อยู่รอมร่อแบบนี้ ชานยอลมองคนตัวเล็กและก็ได้แต่คิดว่าจะต้องทำยังไงสถานการณ์ในตอนนี้ถึงจะดีขึ้น?

 

รูปน่ะ เอาไปใส่กรอบใหม่ก็ได้ นี่อาจจะเป็นคำปลอบใจห่วยแตกที่สุดในโลก แต่เขาไม่รู้เลยว่าจะต้องพูดยังไงไอ้บ้านนอกถึงจะยอมง้างปากกินมื้อเย็นแล้วพูดกวนประสาทเขาเหมือนอย่างเคย

 

เราก็คิดอย่างนั้น แต่ก็อดรู้สึกแย่ไม่ได้เลย... เสียงของคนตัวเล็กแผ่วลงอีกทั้งยังสั่นเครือแม้ว่าเจ้าตัวจะพยายามปรับให้เป็นปกติแล้วก็ตามตอนแรกเราโทษตัวเองที่ทำอะไรไม่รอบคอบ...ก็รู้ว่ามันเอาไปใส่กรอบใหม่ได้...แต่...

 

...

 

...มันทำให้เรานึกถึงงานศพขึ้นมา

 

เด็กหนุ่มนั่งนิ่ง สุดท้ายไอ้บ้านนอกก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหวจนต้องยกมือขึ้นปิดหน้าสะอื้น รามยอนในหม้อคงเป็นหมันไปโดยปริยาย ชานยอลเพียงแค่เอื้อมไปกดปิดสวิตซ์ไฟแล้วปล่อยให้อีกคนร้องไห้จนกว่าจะพอใจ

 

ไอ้บ้านนอกอาจจะเสียใจที่ทำกรอบรูปแตก แต่แน่นอนว่ามันไม่ใช่ต้นเหตุของน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้แม้ว่าคนตัวเล็กจะพยายามปาดมันออกอย่างลวก ๆ แล้วก็ตามที ปลายจมูกรั้นแดงระเรื่อ นี่เป็นอีกครั้งที่มนุษย์ฮอบบิทดูน่าสงสารจนคนปากหมาอย่างเขาไม่กล้าที่จะขยับตัวทำอะไรสักอย่าง

 

พ่อเราตายตอนอายุเก้าขวบ...วันนั้นเป็นวันเกิดเรา...

 

...

 

พ่อรีบออกจากท่าเรือเพื่อที่จะเข้าไปซื้อเค้กในเมือง...แต่รถของพ่อไปชนกับรถอีกคัน... ยิ่งพูดน้ำเสียงนั้นก็ยิ่งแย่เข้าไปทุกที แต่ชานยอลก็เลือกที่จะปล่อยให้อีกคนพูดต่อไปโดยไม่คิดจะขอให้หยุดนั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ทำให้เรารู้จักกับคำว่าโลกพัง...

 

...

 

หลังจากนั้นเราก็ไม่เคยจัดงานวันเกิดอีกเลย...

 

คนตัวเล็กเม้มปากแน่นก่อนจะถอดแว่นออกมาเช็ดน้ำตา แม้ว่าจะพยายามเช็ดยังไงแต่น้ำตาที่เพิ่งไหลออกมามันก็หยดลงไปอีกอยู่ดี มันเหมือนกับความรู้สึกของแบคฮยอนไม่มีผิด ที่ไม่ว่าจะพยายามเข้มแข็งสักแค่ไหนแต่พอนึกถึงเรื่องการจากไปของพ่อกับแม่ทีไรเขาก็กลายเป็นคนอ่อนแอขึ้นมาทันที

 

เราเพิ่งเสียแม่ไปเพราะโรคมะเร็ง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากเลย แม่เป็นคนเจ้าเนื้อ...แต่พอเป็นมะเร็งแล้วก็เริ่มผอมลงจนซูบไปหมด

 

...

 

ไม่มีใครสนใจเราแม้กระทั่งญาติพี่น้อง จนช่วงที่แม่อาการหนักลุงกับป้าก็ย้ายเข้ามาอยู่บ้านด้วย เขาอ้างว่าจะได้ดูแลแม่สะดวกขึ้น แต่ความจริงแล้วพวกเขาแทบไม่ทำอะไรเลยนอกจากกิน ๆ นอน ๆ

 

...

 

พวกเขาทำเหมือนเราเป็นผู้อาศัย ถึงจะเป็นญาติกันแต่พวกเขาก็แสดงความเห็นแก่ตัวออกมาได้อย่างน่าเกลียด...แม่เรารู้เรื่องนี้ดี...นี่คือเหตุผลที่ทำให้เรามาอยู่ที่นี่

 

เพราะอะไร? เด็กหนุ่มถามเสียงเรียบ

 

เพราะแม่รู้ว่าถ้าเราอยู่ต่อคงได้เป็นบ้าตายแน่ พวกเขาทำเหมือนที่นั่นเป็นบ้านของตัวเอง เอาของไปใช้ไม่เคยขอสักคำ ตอนที่แม่อาการทรุดตัวลงแม่บอกให้เราเอาเงินก้อนนี้มาอยู่โซล...พอเรียนจบแล้วก็ให้กลับไปเอาบ้านคืน....แม่บอกให้ประหยัดแล้วก็พยายามอยู่คนเดียวให้ได้...

 

...

 

แต่การอยู่คนเดียวมันไม่ง่ายเลยนะว่าไหม... ไอ้บ้านนอกร้องไห้อีกแล้ว อันที่จริงดูเหมือนว่าจะหยุดสะอื้นไปได้ครู่หนึ่งแล้วก็กลับมาอาการหนักอีกครั้งหลังจากเล่าเรื่องของแม่

 

เล่าต่อสิ ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ชานยอลจ้องหน้าเขาโดยที่ไม่หันหน้าหนีเหมือนอย่างเคย กลับกันแล้วผู้ชายคนนั้นยังแสดงออกทางสายตาว่ากำลังตั้งใจฟังในสิ่งที่เขาพูด กูฟังอยู่

 

...

 

เรื่องที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟังหรือเล่าไปแล้วไม่รู้สึกดีขึ้น...ก็เล่ามา

 

...

 

หรือถ้าอยากใช้เวลาไปกับการร้องไห้ งั้นก็ฟังเรื่องของกูฆ่าเวลาก่อน

 

ประโยคนี้ไม่ได้มากับความฟอร์มจัด ชานยอลเลียริมฝีปากแล้วหลุบตาลงหลังจากคนตัวเล็กหยุดสะอื้นได้แล้ว นับว่าเป็นเรื่องดีแม้ว่าดวงหน้าขาวนั้นยังคงเต็มไปด้วยน้ำตา

 

กูเป็นเด็กธรรมดาที่เคยอยู่ในครอบครัวที่คิดว่ามีความสุข มีบ้านหลังใหญ่ มีของเล่นเต็มไปหมด วันหยุดพ่อแม่ลูกออกไปเที่ยวด้วยกัน แต่นั่นมันก็แค่ตอนยังจำความไม่ได้ ชานยอลยังคงก้มหน้าอยู่อย่างนั้น แบคฮยอนรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อยที่คนตรงหน้ากำลังเล่าเรื่องส่วนตัวให้เขาฟัง ทุกอย่างเปลี่ยนไปตอนกูอยู่เกรดสอง เมื่อพ่อกับแม่เริ่มทะเลาะกัน แล้วมันก็ค่อย ๆ หนักขึ้นจนเด็กอายุเจ็ดขวบกลัวการเห็นพ่อแม่อยู่ด้วยกัน

 

...

 

คิดว่ามึงคงจิตนาการไม่ออก...ว่าตอนพ่อแม่ตะโกนข้ามหัวลูกระหว่างกินข้าวทั้งเช้าเย็นเป็นเวลาสองปีมันรู้สึกยังไง

 

...

 

กูกลายเป็นคนติดหูฟัง มันช่วยทำให้กลายเป็นคนหูหนวกได้จนกว่าจะหลับไป ห้องนอนเป็นที่เดียวที่ทำให้หลุดพ้นจากความอึดอัดของครอบครัวได้ จนวันหนึ่งก็แจ็คพ็อตไปได้ยินอะไรดี ๆ เข้า ชานยอลนิ่งไปครู่หนึ่ง แบคฮยอนเชื่อว่าตอนนี้คนตรงหน้าก็คงรู้สึกแย่ไม่แพ้กันแม่ขอหย่ากับพ่อ

 

...

 

ตอนนั้นกูยังไม่รู้เลยว่าหย่ากันมันหมายความว่ายังไง แต่พอได้ยินแม่บอกว่าจะย้ายออกไปอยู่กับผู้ชายอีกคนที่ดีกว่าคนห่วยแตกอย่างพ่อเท่านั้นแหละ...

 

ได้แต่หัวเราะสมเพชตัวเองอยู่ในใจ เขารู้สึกเหมือนได้ไปยืนอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง...แล้วมองตัวเองตอนเป็นเด็กที่นั่งชันเข่ากอดขาแอบฟังอยู่ตรงบันได

 

พ่อก็เป็นผู้ชายห่วยแตกอย่างที่แม่ว่าจริง ๆ

 

...

 

หลังจากนั้นก็เกิดคำถามว่าใครจะเอากูไปเลี้ยง ให้ตายเถอะ...ถ้าย้อนเวลากลับไปได้กูคงไม่ยืนโง่เป็นตัวอะไรสักอย่างให้คนที่ไม่รักกันแล้วตัดสินใจว่าใครกันที่จะรับก้อนเนื้อที่เคยเกิดขึ้นจากความรักไปเลี้ยงดูแบบส่ง ๆ ให้มันโตเป็นผู้ใหญ่

 

...

 

พ่อตะโกนเสียงดังว่าถ้าแม่จะไปก็ไปแต่ตัวแต่อย่าเอาลูกไปด้วย ฟังดูเหมือนรักลูกมากใช่ไหม? แต่แม่ก็ตอกกลับมาจนพ่อหน้าชาเหมือนกัน ตอนนั้นจับใจความไม่ได้หรอก...แต่ไม่นานมานี้กูก็ได้รู้แล้วว่าแม่หมายถึงอะไร เด็กตัวสูงแค่นยิ้มกับเรื่องราวในวัยเด็กที่ยังคงตามหลอกหลอนเขามาจนถึงทุกวันนี้พ่อเคยแต่งงานกับผู้หญิงคนจีนมาก่อนตามการตกลงของผู้ใหญ่ พ่อยอมทำตามที่ปู่กับย่าขอจนกระทั่งมีลูกชายคนแรกให้ฝ่ายนั้นได้พ่อถึงได้ขอหย่า

 

...

 

เอาเถอะ ถึงจะมารู้ทีหลังว่าอันที่จริงกูมันก็แค่ลูกเมียน้อยมันก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกแย่ไปกว่าเดิมนักหรอก พอพ่อกับแม่จัดการเรื่องหย่าเรียบร้อยแม่ก็ย้ายของออกไปอยู่กับผู้ชายคนนั้น เราไม่ได้ลากันเลยด้วยซ้ำ หรือบางทีมันอาจจะเป็นความตั้งใจของแม่ที่อยากให้มันออกมาเป็นแบบนี้ ชานยอลเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง สิ่งนึงที่กูกับมึงเคยเจอเหมือนกันก็คือการสูญเสียคนที่รักมากที่สุดไปตอนอายุเก้าขวบ

 

พอก่อนไหม...

 

ชานยอลเงยหน้าขึ้นมองอีกคนที่กำลังมองมายังเขาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ตอนนี้เด็กหนุ่มได้รู้แล้วว่าเขากำลังพ่นความในใจออกมาจนแทบจะหมดเปลือกอยู่แล้ว ไอ้บ้านนอกลุกขึ้นมานั่งข้าง ๆ เขาก่อนจะชันเข่าเข้าหาตัว

 

เรากลัวชานยอลร้องไห้ ถ้านั่งอยู่ตรงนั้นเราจะมองเห็น

 

...

 

แต่จะร้องก็ได้นะ เรานั่งอยู่ตรงนี้มองไม่เห็นหรอกตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ไอ้บ้านนอกหยุดร้องไห้และหันมาเป็นฝ่ายปลอบใจเขาแทนแบบนี้

 

คนตัวเล็กชำเลืองมองมาเป็นระยะก่อนจะหันกลับไปมองข้างหน้าทันทีที่เห็นว่าเขากำลังจ้องอยู่ มันก็นานมากแล้วที่ปาร์คชานยอลไม่ได้รู้สึกแบบนี้ ความเศร้าในวัยเด็กเป็นเหมือนแผลสดตลอดเวลาที่นึกถึง มันไม่เคยทุเลาลงเลยแม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานมากแล้ว

 

พ่อสนใจแต่งาน เด็กหนุ่มถูกเลี้ยงด้วยเงินมาตลอดตั้งแต่แม่จากไป เขาไม่เคยสัมผัสคำว่าครอบครัวอีกตั้งแต่พ่อกับแม่ทะเลาะกันอย่างหนัก...ยอมรับว่าเขาก็เป็นเด็กธรรมดาทั่วไปที่ยังต้องการความรักจากพ่อแม่ และเขาก็ลืมมันไปหมดแล้วว่าความรู้สึกนั้นเป็นยังไง

 

กูไม่อยากร้องไห้ มันน่าสมเพชเกินไป

 

แต่มันก็ยังดีกว่าเก็บไว้ไม่ใช่เหรอ ชานยอลหันเข้าหาอีกคนก่อนจะสบตากัน เขาเห็นว่าดวงหน้าขาวนั้นมีคราบน้ำตาอยู่ เด็กหนุ่มกำมือแน่นเมื่อจู่ ๆ มือมันก็พาลจะยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้ แต่ดีที่ยั้งตัวเองไว้ได้ทัน

 

เส้นอืดหมดแล้ว เด็กตัวสูงเปลี่ยนประเด็น แบคฮยอนมองอีกคนที่กำลังเปิดฝาหม้อออกก่อนจะคีบเส้นรามยอนใส่ถ้วยใบเล็กแล้วก้มหน้าก้มตากินโดยที่ไม่พูดอะไรอีก เขารู้ว่าชานยอลไม่ชอบกินรามยอน ยิ่งสภาพเส้นอืด ๆ เจ้าตัวยิ่งกินไม่ลง แต่ว่าตอนนี้...

 

แบคฮยอนมองยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่ละสายตาไปไหนจนกระทั่งคนตัวสูงโน้มตัวไปหยิบตะเกียบกับถ้วยใบเล็กที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมายัดใส่มือเป็นเชิงบังคับนั่นแหละเขาถึงได้ยอมกิน

 

ต่อให้ชานยอลร้องไห้ฟูมฟายเราก็ไม่สมเพชหรอก

 

...

 

เราดีใจนะที่ชานยอลเล่าให้ฟัง เด็กหนุ่มยังคงก้มหน้าก้มตากินอย่างตั้งใจ บางทีเขาน่าจะฝืนตัวเองหันไปด่ามันแล้วผลักหัวแรง ๆ สักหน่อยเผื่อว่าสถานการณ์ในตอนนี้จะดีขึ้น จากตอนแรกที่จะช่วยมันกลายเป็นว่าตอนนี้เขาทั้งสองคนกลับจมดิ่งอยู่กับเศร้าด้วยกันเสียอย่างนั้น

 

ดีใจทำไม ก็แค่มีคนแบ่งความทุกข์มาให้

 

มุมมองของชานยอลเป็นยังไงไม่รู้หรอก แต่สำหรับเราการเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครสักคนฟังมันต้องพึ่งความไว้ใจด้วย เหมือนที่เราไว้ใจชานยอล

 

... เด็กหนุ่มมองคนตัวเล็กที่กำลังค่อย ๆ ยิ้มราวกับกลัวว่าเขาจะโพล่งคำหยาบออกมาให้ได้หน้าชาเล่น และมันคงเกิดขึ้นได้ง่าย ๆ กับปาร์คชานยอลคนเมื่อตอนกลางวัน

 

ที่พูดไปไม่ได้หมายความว่าจะให้ชานยอลไว้ใจเราเหมือนกันหรอกนะ เราก็แค่... ยังพูดไม่จบก็ถูกปิดปากด้วยมือคนตัวสูง

 

พอได้แล้ว

 

...

 

ความซื่อบื้อของมึงจะทำให้ลำบากในอนาคตรู้บ้างไหม? แบคฮยอนเพียงแค่กระพริบตาเท่านั้น เพียงชั่วอึดใจเดียวชานยอลก็ปล่อยมือออกแล้ววางตะเกียบลง โชคดีที่มึงได้เจอกับพวกแก๊งคนแคระ ถึงพวกมันจะบ้า ๆ บอ ๆ แต่ก็เป็นคนดี แต่ถ้ามึงเจอคนไม่ดีจะทำไงวะ คนอย่างมึงน่ะหลอกง่ายที่สุดในโลกแล้วไม่รู้เหรอ?

 

เรารู้

 

รู้แล้วทำไมไม่ระวัง อย่างกูเนี่ยนึกไงถึงยอมให้ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยง่าย ๆ ทั้งที่กูก็ไม่มีเงินสักวอนมาช่วยเป็นค่ามัดจำ ไม่คิดว่าจะถูกหลอกแดกบ้างเหรอ

 

ปาร์คชานยอลกำลังจะเป็นบ้าที่กำลังโมโหความซื่อบื้อของไอ้บ้านนอกทั้งที่ตอนแรกมันก็คือเขาเองไม่ใช่เหรอต้องการให้มันออกมาเป็นแบบนี้แม้ว่าเพื่อนสนิทจะห้ามแล้วว่าอย่า ทำไมต้องรู้สึกแย่ขนาดนี้ด้วย...ถ้าเกิดมันไปเจอคนอื่นที่ไม่ใช่เขาล่ะ...อะไรจะเกิดขึ้น?

 

เราไม่เคยคิดว่าจะถูกชานยอลหลอก

 

...

 

แล้วมันก็คงไม่เป็นอย่างนั้นด้วย

 

มั่นใจเกินไปแล้ว คนเราดูกันแค่ภายนอกได้หรือไงหัดใช้สมองคิดซะบ้างเถอะ เด็กตัวสูงทำท่าจะลุกขึ้นยืนแต่ก็ถูกอีกคนคว้าแขนเอาไว้จนต้องกลับไปนั่งเหมือนเดิม

 

ทั้งคู่สบตากัน แบคฮยอนยังคงจับแขนแกร่งเอาไว้ด้วยสองมือราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหนีไป ชานยอลไม่ได้แกะมือออก เขาเพียงแค่มองเงาตัวเองจากดวงตาคู่นั้นอย่างไม่เข้าใจ

 

ที่ชานยอลเตือนเราจะจำเอาไว้ ต่อไปนี้เราจะไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ อีก ร่างเล็กพูดทั้งที่ยังจ้องหน้าคนตัวสูงอยู่อย่างนั้น แต่สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วเราจะขอเชื่อในความซื่อบื้อของตัวเองได้ไหม?

 

...

 

เราดีใจที่ชานยอลอยู่ตรงนี้

 

...

 

อย่ารำคาญเราเลยนะ

 

รู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน ปาร์คชานยอลเบิกตาอย่างตกใจเมื่อจู่ ๆ ไอ้บ้านนอกก็คุกเข่าขึ้นก่อนจะเข้ามากอดเขา วงแขนเล็กที่กอดหลวม ๆ นั้นค่อย ๆ แน่นขึ้นเมื่อตัวเขาไม่ได้แสดงออกว่ารังเกียจ

 

ตัวของไอ้บ้านนอกอุ่นอย่างน่าใจหาย มันนานมากแค่ไหนแล้วที่ปาร์คชานยอลไม่ได้กอดใครสักคนไม่ว่าจะด้วยความรู้สึกแบบไหน มือทั้งสองข้างที่วางอยู่บนพื้นค่อย ๆ เอื้อมขึ้นมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ มันจะเป็นอะไรไหมถ้าเกิดว่าเขาจะแสดงความอ่อนแอออกมา

 

และมันจะเป็นอะไรไหม...ถ้าเกิดว่าปาร์คชานยอลอยากจะกอดคนตรงหน้าเอาไว้เพื่อขับไล่ความรู้สึกแย่ ๆ ที่ฝังอยู่ในใจออกไปให้หมด

 

...

 

เปลือกตาปิดลงพร้อมกับวงแขนแกร่งที่กอดตอบร่างเล็ก ในทีแรกเด็กหนุ่มไม่กล้าออกแรงมากนักจนกระทั่งได้ยินเสียงกระซิบข้างหูว่า ไม่เป็นไรนะ... เท่านั้น...การกอดในครั้งนี้เลยแนบแน่นขึ้นในวินาทีถัดมา ชานยอลปล่อยให้อีกฝ่ายลูบหลังปลอบใจโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรอีก...และเขาเองก็เช่นกัน...

 

 
 

ตอนนี้มีเพียงแค่เราสองคนเท่านั้น ที่เข้าใจความเศร้าของกันและกันได้ดีที่สุด

 

 

 

TBC

 

 

 

เด็กมีปมทั้งสองคนเล่าเรื่องของตัวเองให้อีกฝ่ายฟัง จากตอนแรกความรู้สึกของชานยอลที่มีต่อแบคฮยอนมันเริ่มชัดขึ้นแล้ว แต่เพราะเหตุการณ์ครั้งนี้ที่ทำให้ชานยอลรู้สึกว่าตัวเขามีตัวตนสำหรับใครสักคน

คนที่กอดเขาไว้แน่น ๆ โดยที่ไม่มีข้อแม้

แล้วแบคฮยอนล่ะ...ตอนนี้แบคฮยอนกำลังมองชานยอลแบบไหนกันนะ?

 

#นี่มันฟิคเศร้าเรอะ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

10,182 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 14:37
    สงสารอบคฮยอน

    เจอหนักกว่าชานยอลอีก
    #10165
    0
  2. #10140 momo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 21:38

    เหมือนจะเศร้า

    แต่ทำไมรู้สึกหวานๆและไออุ่นเยอะๆแบบนี้อ่าาา

    #10140
    0
  3. #10131 areenachesani (@areenachesani) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 00:27
    ฮืออ กอดกันน้า
    #10131
    0
  4. #10104 11507416p (@11507416p) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 09:36
    ฮื่อออเรื่องครอบครัวเป็นอะไรที่ละเอียดอ่อนมาก
    #10104
    0
  5. #10034 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 22:23
    ทีวีเปิดมหันตภัยของแก้ม แล้วกำลังอ่านนี้อยู่ น้ำตาไหลเลย สงสารทั้ง2คนมาก แต่ในความเศร้ามีความอบอุ่นกับความน่ารักอยู่ ชอบมากเลย
    #10034
    0
  6. #10011 morning_507 (@mwatcharapron334) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 21:39
    กำลังซึ้งกับฉากที่ชานแบคเล่าเรื่องของตัวเองให้อีกคนฟัง พออิพี่ชานบอกว่าร้องไห้มันน่าสมเพช เรานี้นิ่งเลย== ขอเกรียดแปบ 5555
    #10011
    0
  7. #9986 boollykate (@Booll) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 16:32
    เศร้าอ่ะ
    #9986
    0
  8. #9954 Mine-Kris* (@minegalaxykris) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 22:05
    น่าเห็นใจด้วยกันทั้งคู่แหละ แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่เริ่มเปิดใจเล่าให้กันฟัง
    จะได้คอยอยุ่ช่วยกัน กอดกันแบบนี้ ~ ดีกว่าอยู่คนเดียวเยอะ
    #9954
    0
  9. #9816 SeiJii EXEL เดสส (@suphidsarah) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 08:36
    น่าสงสารทั้งคู่เลย ฮือ ซึ้งมาก คือไว้ใจกันมากแล้วอ่ะตอนนี้ กอดกันแล้วอ่ะ ฮือดี;_;
    #9816
    0
  10. #9764 sapphire- (@pbcarrot-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 03:01
    นำ้ตาไหลเลยอ่ะ..เศร้า ใันเพิ่มความผูกพันให้ทั้งสองคนจริงๆ
    #9764
    0
  11. #9745 byunbunny09 (@byunbunny09) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 00:29
    น่าสงสารทั้งคู่เลย
    #9745
    0
  12. #9722 KKiawracha (@KKiawracha) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 20:19
    อินจะน้ำตาไหลล????????
    #9722
    0
  13. #9705 gguitar (@ajumma93) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 20:34
    ตอนอ่านนี่เหมือนไปนั่งอยู่หน้าหม้อรามยอนเลย อินจนนนน ? ?
    #9705
    0
  14. #9684 miniaraspring (@miniemint57) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 12:24
    ซึ้งอ่ะ ฮือ T^T ทั้งสองคนเล่าถึงอดีตให้กันและกันฟัง ไว้ใจกัน ตอนกอดกันคืออบอุ่นมากอ่ะ
    #9684
    0
  15. #9638 mamodictator (@mamodictator_13) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:21
    โอ้ยยยยยยยย ไม่ไหวๆ ตอนแรกคิดว่าจะเศร้าเพราะปมสองคนมันดราม่าจริงๆ แต่พอกอดกันเท่านั้นแหละ อินี่ตบเข่าดังฉาดเลย คือดีงามมาก อบอุ่นมากขนาดนั่งอ่านเฉยๆยังสัมผัสได้ แล้วแบคล่ะรู้สึกยังไงกับพี่ชาน จากคำพูดหน้าร้านแว่นนั้นชอบเขาหรือยัง กิ้วๆๆ
    #9638
    0
  16. #9596 little daffodil (@wannyrenesmee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 17:38
    เรื่องเศร้าทั้งคู่ แต่โชคดีจังที่บนโลกนี้ก็ยังมีคนเข้าใจ ซึ้ง
    #9596
    0
  17. #9557 Kimji_sag (@Kimji_sag) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 18:08
    คือเรื่องมันเศร้า แบบเด็กมีปม 2 คนมาเจอกัน 5555
    #9557
    0
  18. #9534 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 21:44
    สงสารแบค
    #9534
    0
  19. #9521 Lipz tick (@songsongtb) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 21:48
    เหมือนค่อยๆเปิดใจทีละนิดเลย
    #9521
    0
  20. #9500 NamPSBBH (@namnapatsamon) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 08:52
    ร้องไห้ตามเลย. TT. เศร้ามาก. แต่ก็แฝงไปด้วยความอบอุ่น
    #9500
    0
  21. #9479 iced tea aha! (@kob25411) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 10:08
    อบอุ่นมากๆเลย ต่างคนก็ต่างเล่าเรื่องตัวเองให้ฟัง น่ารักมากเลย ฮือ
    #9479
    0
  22. #9459 daraxx21 (@daraxx21) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 12:19
    เศร้าอ่าาาาา ชีวิตเด็กมีปม
    #9459
    0
  23. #9449 พังพังพ๊อบ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 17:09
    น้ำตาไหลเลยตอนแบคเล่า ฮือ
    #9449
    0
  24. #9414 เอ็มเอ็ม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 13:32
    เฮลโหล่่ววว นี่เศร้ามากทั้งชานและแบค แต่ยังคงสงสัยแบคนางรู้สึกอัลไลมั้ยนิ
    #9414
    0
  25. #9366 aonniieeee (@wichuda21) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 10:56
    ฮือออออ เรื่องของชานยอลและแบคฮยอนเศร้าจัง ชานยอลชัดเจนกับความรู้สึกตัวเองแล้ว อยากรู้ว่าแบครู้สึกยังไงกับชานยอล
    #9366
    0