[EXO] "NERDY BOY" มนุษย์แบคฮยอน | CHANBAEK

ตอนที่ 8 : Chapter 07 :: My Eyes Are Glasses Of Yours. (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,632
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 167 ครั้ง
    30 พ.ย. 57

 


 

Chapter 7

My eyes are glasses of yours.




 

 

เสียงกุกกักดังมาตั้งแต่ช่วงเช้าแล้ว ถ้าไม่บอกคงคิดว่าแผ่นดินไหวจนข้าวของตกพื้น แต่เปล่าเลย...พอหันเข้าไปก็เห็นไอ้บ้านนอกในสภาพชุดนักเรียนกำลังเดินเป๋อยู่เพราะมองไม่เห็นทาง นานพอสมควรกว่ามันจะแต่งตัวเสร็จ ซึ่งถ้าปาร์คชานยอลใจดีกว่านี้อีกนิดก็คงเดินไปช่วยมันเก็บของแล้ว

 

เนื่องจากมนุษย์ฮอบบิทแว่นแตกเมื่อคืนก่อน วันนี้เขาทั้งสองคนเลยต้องเดินไปขึ้นรถเมล์ แน่นอนว่าปาร์คชานยอลจะไม่มีทางโชว์หล่อปั่นจักรยานให้มันซ้อนท้ายแน่ เพราะงั้นฝันต่อไปซะ

 

ไอ้เตี้ยเดินตามหลังจนแทบเรียกว่าจะสิงร่าง หลายครั้งที่ชานยอลหันไปมองคาดโทษด้วยสายตาแต่ถึงอย่างนั้นไอ้บ้านนอกก็เพียงแค่ถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งแล้วช้อนตามองราวกับขอความเห็นใจว่า ก็เรามองไม่เห็นง่ะ

 

เดินประกบงี้ไม่ขี่คอกูเลยล่ะ

 

แค่อุ้มเราเปลี่ยนหลอดไฟชานยอลยังไม่ไหวเลย ถ้าให้ขี่คอมีหวังชานยอลคอหักแน่ นั่นไง ต่อให้ไม่มีแว่นปากมันก็ไม่ได้สงบลงสักนิด เด็กหนุ่มมองไอ้บ้านนอกด้วยหางตาก่อนจะผลักหัวไปแรง ๆ ทีนึง ตอนแรกเกือบจะรู้สึกผิดแล้วที่ใช้กำลัง แต่พอเห็นมันยิ้มตาหยีอย่างอารมณ์ดีแบบนั้นก็เลยเปลี่ยนใจ

 

เพราะมึงอ้วนหรอก

 

เราอ้วนเหรอ แบคฮยอนก้มลงมองสารร่างตัวเองก่อนจะบีบพุงผ่านเสื้อนักเรียนให้อีกคนดู แบบนี้ที่มกโพเรียกว่ากำลังสมบูรณ์เพราะอยู่ดีกินดี ส่วนอย่างชานยอลน่ะ...

 

จะแซะไรกูอีกล่ะ ถ้าพูดจากวนตีนมึงจะได้แว่นดำสามมิติอันใหม่ด้วยกำปั้นกูแน่ พูดจบก็กำหมัดโชว์

 

อย่างชานยอลเรียกผอมโซเนื้อติดกระดูกเพราะอดอยากปาก...โอ๊ะ!!!” ร่างเล็กกุมหัวตัวเองเพราะถูกคนตัวสูงตบหัวอีกแล้ว

 

อย่างกูนี่เรียกหุ่นพระเอกการ์ตูนเว้ยไม่ใช่แห้ง

 

พระเอกการ์ตูนไม่ขอบตาดำงี้หรอก

 

กูก็นอนดึกป่ะ ชีวิตเด็กม.ปลายมันเหนื่อยแค่ไหนมึงก็น่าจะรู้ดี กูเพลีย กูเหนื่อยหน้ากูเลยโทรมแบบนี้

 

โหเราว่าไม่มั้ง อย่างชานยอลคงเกินคำว่าโทรมแล้ว เหมือนคนตายมากกว่าอ่ะ

 

ห่านี่!!!”

 

อั่ก!!! ...คึคึ คนตัวเล็กจับท่อนแขนแกร่งที่กำลังงัดคอเขาจากข้างหลังเอาไว้ ชานยอลไม่ได้ออกแรงมากจนหายใจไม่ออก แต่มันก็เจ็บสำหรับคนที่ไม่เคยเล่นรุนแรงมาก่อนอย่างเขา แต่ถ้าให้เลือกระหว่างยืนมองตลับเมตรอยู่ห่าง ๆ กับเล่นกันตามประสาเด็กผู้ชายแบบนี้ แบคฮยอนขอเลือกอย่างหลังดีกว่า

 

จนกระทั่งรถเมล์ขับเทียบจอดฟุตปาธนั่นแหละคนตัวสูงถึงได้ปล่อยแขนออก ภาพทุกอย่างยังคงพร่ามัวเหมือนในทีแรก สิ่งที่แบคฮยอนมองเห็นชัดเจนที่สุดในตอนนี้มีเพียงแค่กระเป๋าเป้ของชานยอลที่อยู่ใกล้ระดับสายตาเท่านั้น

 

สองขารีบวิ่งเข้าไปประกบหลังอีกคน แม้แต่ที่เหยียบตรงประตูทางขึ้นรถเมล์ก็ยังเลือนราง แบคฮยอนเผลอเอื้อมไปกำชายเสื้อชานยอลไว้อย่างไม่ตั้งใจ ตอนนั้นเด็กตัวสูงถึงได้รู้ว่าคนที่เดินตามอยู่ข้างหลังกำลังลังเลและกลัวที่จะก้าวขึ้นมาเพราะมองไม่เห็นทาง

 

เราขอจับหน่อยนะ

 

ไอ้บ้านนอกรีบเงยหน้าขึ้นมาแก้ตัวอย่างกับรู้ว่าถ้าปล่อยไปนานกว่านี้เขาต้องด่ามันแล้วรีบแกะมือออกอย่างรังเกียจแน่ ซึ่งมันอาจจะเป็นอย่างนั้นกับปาร์คชานยอลเมื่อสามอาทิตย์ที่แล้ว แต่ตอนนี้เด็กตัวสูงเพียงแค่ปั้นหน้านิ่งแล้วคว้าข้อมือคนตัวเล็กให้เดินขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

 

เขาเห็นว่ามนุษย์ฮอบบิทกำลังตกใจ สายตาคู่นั้นดูตื่นตระหนกแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้เอ่ยถามออกมาให้สถานการณ์ที่เป็นอยู่ต้องอึดอัด ซึ่งถือว่าดีแล้วเพราะเขาก็ขี้เกียจจะปากดีกลับไปเพราะสิ่งที่เพิ่งหยิบยื่นให้ไอ้บ้านนอกเมื่อครู่นี้

 

ทางซ้ายว่างอยู่

 

หลังจากแตะบัตรโดยสารหน้าประตูรถเรียบร้อยเด็กหนุ่มก็ก้มหน้าลงกระซิบข้างหูอีกคนพร้อมชี้ไปยังเป้าหมาย มนุษย์ฮอบบิทหรี่ตามองแล้วพยักหน้าหงึกก่อนจะเดินงมโข่งอย่างทุลักทุเล และมันทำให้เขาหงุดหงิดจนต้องตามไปหิ้วคอเสื้อลากไปนั่งที่เองจนได้

 

ชานยอลชอบดูวิวหรือเปล่า

 

ไม่

 

ถ้าไม่ชอบงั้นเราขอนั่งข้างในนะ เด็กหนุ่มเพียงแค่พยักหน้าส่ง ๆ แล้วปล่อยให้มนุษย์ฮอบบิทเข้าไปนั่งด้านใน

 

เขาเห็นว่าแววตาคู่นั้นดูเป็นประกายขึ้นมาเพียงแค่มองออกไปนอกกระจกรถ วินาทีนั้นปาร์คชานยอลได้แต่คิดในใจว่าคนบ้านนอกนี่มันบ้านนอกจริง ๆ ตื่นตาตื่นใจได้กะอีแค่เห็นตึกพาณิชย์ข้างถนน

 

 

 

 

พอมาถึงโรงเรียนเด็กหนุ่มก็ปล่อยไอ้เตี้ยไปตามยถากรรม มันไม่ใช่เหตุผลที่น่ารักเลยถ้าเกิดว่าปาร์คชานยอลคนนี้จะตามติดมนุษย์ฮอบบิททุกฝีก้าวเพราะเป็นห่วงเป็นใยการมองเห็นของมัน ตลกน่า...เขาช่วยเป็นตาเทียมให้ไอ้บ้านนอกตั้งแต่ออกจากบ้านมาจนถึงโรงเรียนได้ก็ถือว่าหล่อสัดจัสตินบีเบอร์แล้ว

 

แต่ความคิดเมื่อก่อนหน้านี้ก็สลายเป็นผุยผงทันทีที่เด็กตัวสูงหันไปทางโต๊ะข้างหน้าต่าง เขาเห็นว่าไอ้บ้านนอกกำลังหรี่ตาขมวดคิ้วมองกระดานระหว่างอาจารย์พูดอย่างไม่เข้าใจ อย่าว่าแต่มันจะมองไม่เห็นเลย ขนาดคนสายตาดีอย่างเขายังต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากกับการแกะลายแทงสมบัติบนกระดานดำ ลายมืองี้กูว่าจารย์น่าจะไปเรียนแพทย์

 

มองข้ามไปซะชานยอล อย่าไปสนใจมากนักเลยมึงไม่ได้เป็นพระเอกการ์ตูนตาหวาน ปลายนิ้วชี้เคาะลงบนหนังสือที่เปิดคนละหน้ากับบทเรียนเพื่อพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ แต่ก็เหมือนเดิม...ถ้าจะบอกว่าไอ้บ้านนอกเป็นแม่เหล็กเขาก็เชื่อเพราะตอนนี้ไอ้ตาเฮงซวยทั้งสองข้างมันกำลังหันไปมองริมหน้าต่างอีกแล้ว

 

มนุษย์ฮอบบิทเอาแต่เกาหัวแต่ก็ก้มหน้าก้มตาจดใส่สมุดอย่างตั้งใจ ไหนจะท่าทางเหมือนลูกหมาอยู่ในกล่องที่ติดป้ายหาบ้านเพื่อรอคนมารับไปอุปการะนั่นอีก สุดท้าย...แม่เหล็กนั้นก็ดึงดูดให้เขาลุกขึ้นยืนท่ามกลางความงุนงงของอาจารย์และเพื่อนร่วมห้อง

 

ภาพตรงหน้ามันไม่ชัดเอาเสียเลย แต่เขาเห็นว่าชานยอลกำลังยกโต๊ะตรงมาทางนี้ท่ามกลางเสียงตะโกนถามของหวงจื่อเทาแต่ถึงอย่างนั้นคนตัวสูงก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ชานยอลเพียงแค่วางโต๊ะลงติดกับโต๊ะของเขาก่อนจะเดินกลับไปยกเก้าอี้

 

ภาพทุกอย่างอยู่ในสายตาเพื่อนร่วมห้องและอาจารย์ ปาร์คชานยอลเพียงแค่ชำเลืองมองหนังสือของคนตัวเล็กก่อนจะเปิดหนังสือตัวเองให้เป็นหน้าเดียวกัน เด็กหนุ่มคว้าสมุดอีกคนมาวางไว้ตรงกลางระหว่างโต๊ะ...ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองกระดานแล้วจดมันลงไปอย่างตั้งใจ

 

ทุกคนกำลังประหลาดใจอย่างถึงขีดสุดโดยเฉพาะคิมจงอินกับหวงจื่อเทาที่หันไปมองหน้ากันเพราะเพื่อนของเขานึกสติแตกอะไรขึ้นมาถึงได้ลากโต๊ะลากเก้าอี้ไปนั่งข้าง ๆ ไอ้เด็กใหม่ที่มันเคยบ่นด่าอยู่ตลอดเวลาพูดถึง

 

เสียงพวกคนแคระคุยกันดังมาถึงหลังห้อง ได้ยินแว่ว ๆ ว่า ต้องเป็นเพราะปาร์คชานยอลแน่ ๆ แบคฮยอนถึงได้แว่นแตกหน้าช้ำแบบนั้นแต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะต้องเก็บมาใส่ใจ เด็กหนุ่มเคาะมือลงบนหนังสือเบา ๆ ขณะมองไปยังอาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าห้อง

 

หมอนี่สายตาสั้น และแว่นก็แตกเพราะผม เพราะงั้นผมจะรับผิดชอบโดยการช่วยโน้ตให้จนกว่าหมอนี่จะซื้อแว่นใหม่

 

แล้วหน้าพวกเธอไปโดนอะไรมาล่ะ?

 

เด็กหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองหน้าคนข้าง ๆ ที่กำลังรอว่าเขาจะตอบยังไง เพราะอย่างที่คุยกันเมื่อคืน แน่นอนว่าปาร์คชานยอลไม่ต้องการให้เรื่องนี้ถึงหูผู้ปกครองถึงเรื่องชกต่อยกับคู่อริ

 

ผมโดนปล้นชานยอลเลยเข้ามาช่วยครับครู

 

...

 

เด็กตัวสูงมองอีกคนอย่างไม่เชื่อหูตัวเองท่ามกลางเสียงซุบซิบในห้องเรียน บางคนเชื่อว่ามันเป็นอย่างที่ไอ้บ้านนอกพูดเพราะคนอย่างมันคงไม่โกหก แต่บางคนก็ไม่เชื่อว่าคนอย่างเขาน่ะเหรอที่คิดจะช่วยเหลือใคร

 

อ้อ...งั้นเหรอ อาจารย์วัยกลางคนพยักหน้าช้า ๆ กับคำอธิบายของเด็กเจ้าปัญหาประจำห้อง เพื่อนในห้องยังคงไม่ละสายตาจนกระทั่งชานยอลมองเรียงคนนั่นแหละทุกอย่างเลยกลับเข้าสู่สภาพปกติ

 

มองไร หันไปถามไอ้หน้าเอ๋อซึ่งมันคงเป็นคนสุดท้ายที่กล้ามองหน้าเขาโดยไม่หลบสายตาไปก่อน ร่างเล็กทำตาปริบ ๆ ก่อนจะส่ายหน้ายิ้ม ๆ แล้วก้มลงมองปากกาในมือคนตัวสูงที่กำลังขีดเขียนลงบนสมุดอย่างตั้งใจ

 

เมื่อกี้ชานยอลเท่จัง

 

อย่าคิดว่ากูกำลังปกป้องมึงล่ะ

 

แต่เราคิดไปแล้วอ่ะทำไงดี ชานยอลเหล่มองไอ้เตี้ยที่กำลังกวนประสาทเขาด้วยคำพูดแม้ว่าดวงตาคู่นั้นยังคงไม่ละห่างจากตัวหนังสือที่เขาเพิ่งเขียนลงไป

 

กูก็แค่ไม่อยากถูกเรียกไปห้องปกครองเพราะรอยช้ำบนหน้าก็เท่านั้นแหละ

 

แต่เมื่อกี้เราก็ช่วยชานยอลนะ

 

ใครขอครับ? ที่พูดไปน่ะคิดว่าจะเท่เท่ากูเหรอ เร็วไปร้อยปีว่ะ เด็กตัวสูงหันไปแขวะ ซึ่งไอ้บ้านนอกก็แค่อมยิ้มชอบใจเท่านั้น

 

ชานยอลเป็นผู้ชายที่เท่แบบทุลักทุเลในสายตาเราเสมอแหละ

 

จะชมหรือจะหลอกด่า เอาดี ๆ

 

ชมสิ! เวลาพยายามมันจะเหมือนเก๊กมากกว่าอ่ะ แต่เวลาพลาดแล้วดันเท่ขึ้นมานี่สิ ยกนิ้วเลย!” แบคฮยอนว่าแล้วชูนิ้วหัวแม่มือให้ดู

 

นิ้วกลางสินะ ร่างเล็กยิ้มเจื่อนทันทีที่อีกคนชูนิ้วกลางขึ้นมาระดับสายตาเขาก่อนจะหันกลับไปสนใจกระดานดำอีกครั้ง

 

ชานยอลจะจดให้เราไปอ่านทีหลังเหรอ

 

บนกระดานเขียนอะไรกูก็เขียนตามนั้นแหละ ส่วนจะเก็บไปทบทวนทีหลังหรือเปล่าก็แล้วแต่มึง

 

ใจดีจัง

 

เงียบปากซะ กูเสียสมาธิ เด็กตัวสูงพูดทั้งที่ยังไม่ละสายตาออกจากกระดานดำ แบคฮยอนเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะลากเก้าอี้เข้าไปใกล้ชานยอลทีละนิดเพราะยังมองเห็นได้ไม่ชัด จนไหล่ของทั้งคู่ชนกันโดยไม่รู้ตัว

 

ลายมือสวยนะเนี่ย

 

เงียบ

 

ตอนเป็นเด็กชานยอลเคยได้รางวัลคัดลายมือไหม

 

จะเหลือเหรอ มึงคงไม่เคยได้ล่ะสิ เด็กตัวสูงแค่นหัวเราะพลางละสายตาจากกระดานดำมามองเสี้ยวหน้าของร่างเล็กที่กำลังใจจดใจจ่ออยู่กับสมุดที่เขาเพิ่งเขียนลงไป

 

ไม่เคยหรอก เราลายมือไม่สวย ไอ้เตี้ยไม่ได้เถียงหรือขุดเอาเรื่องดีของตัวเองมาข่มทับ มันเป็นแบบนี้ตลอดเลยจนอดคิดไม่ได้ว่ามนุษย์ฮอบบิทมันไม่สู้คนหรือว่าจริง ๆ แล้วมันไม่ชอบเอาชนะกันแน่?

 

เย็นนี้โทรไปลางานซะ กูจะพาไปซื้อแว่น

 

จริงอ่ะ?!” แบคฮยอนทำตาโต มันเป็นเรื่องเหลือเชื่ออีกแล้วที่ชานยอลกำลังใจดีกับเขา

 

ถ้าพูดมากกว่านี้กูจะเปลี่ยนใจ เอาปากกาเคาะเหม่งคนขี้สงสัยไปเบา ๆ แล้วหันไปจดจ้องอยู่กับกระดานต่อ ซึ่งเด็กหนุ่มไม่แน่ใจเลยว่าอันที่จริงเขากำลังตั้งใจโน๊ตข้อความลงไปหรือแค่อยากหลีกเลี่ยงการมองหน้าไอ้เตี้ยกันแน่

 

เราจะโทรไปลางาน

 

เออ

 

เราจะนั่งเงียบ ๆ ด้วย ชานยอลจะได้ใจดีกับเรา

 

กูไม่ได้ใจดี แค่รำคาญมึง เค๊?

 

โอเค รำคาญก็รำคาญ นั่น ขนาดกูพูดไม่ดีขนาดนี้แล้วยังมีหน้ามาทำเสียงลัลล้า เอาสันปากกาไปแดกอีกสักทีดีไหมมนุษย์ฮอบบิท

 

เที่ยงนี้ไปกินข้าวกับพวกกูแล้วกัน

 

หา?

 

หรือมึงจะเดินเกาะหลังพวกคนแคระไปกินข้าวล่ะ กูคิดสภาพออกเลยว่าพวกมันต้องประคบประหงมมึงจนทุกคนในโรงอาหารต้องหันไปมองแน่

 

จริงด้วย พวกประธานก็งี้แหละ ใจดีกับเราจนน่าเกรงใจ แบคฮยอนหัวเราะ

 

ใจดีกับประสาทแดกมึงต้องแยกแยะให้ออกดิ เรียนก็เก่ง อย่าโง่ เอาปากกาเคาะหัวเบา ๆ ไปอีกที เขาเห็นว่าไอ้บ้านนอกแอบลูบเหม่งตัวเองป้อย ๆ พลางยิ้มเจื่อนเพราะถูกดุ หรือมึงอยากไปกินข้าวกับพวกคนแคระก็ตามใจ

 

ไม่ ๆ เราจะไปกับชานยอลนะ แบคฮยอนรีบแก้ตัวก่อนจะหยีตาลงเพราะกลัวถูกปากกาเคาะเหม่งอีก

 

ร่างเล็กค่อย ๆ ลืมตาขึ้นแล้วก็เห็นว่าตอนนี้ชานยอลกำลังมองหน้าเขา โดยที่ไม่บ่นไม่ด่า หรือแม้แต่ทำร้ายร่างกายเหมือนอย่างเคย น่าแปลกจัง บยอนแบคฮยอนต้องคิดไปเองแน่ ๆ ว่าแววตาคู่นั้นไม่ได้รำคาญเขาอย่างที่ปากเจ้าตัวพูด

 

แต่มันทำให้คนตัวเล็กรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจ ว่าแววตาของชานยอลกำลังมองเขาแบบไหนกันแน่...

 

 

 

50%

 

 

 

  

 

ชานยอล นั่นลูกชิ้นของเรานะ

 

มึงเขียนชื่อไว้เหรอถึงได้มาตู่ว่าเป็นของตัวเอง อายกูไหมเนี่ย

 

อะไรอ่ะ เอามาคืนเราเลย

 

กูไม่ คืน

 

จงอินกับจื่อเทามองเพื่อนสนิทกับไอ้เด็กใหม่ที่นั่งเถียงกันอยู่ฝั่งตรงข้าม จะว่าไปแล้วมันสองคนก็กัดกันอย่างกับหมาตั้งแต่หย่อนดากลงบนเก้าอี้ในโรงอาหาร นี่เหรอคือคนที่บอกว่ารำคาญนักรำคาญหนา แต่พอไอ้เด็กใหม่มันนั่งอยู่เฉย ๆ ก็แอบเหล่มอง หาเรื่องแกล้งมันตลอด

 

ตั้งแต่ไอ้ชานยอลดีดดิ้นหนีออกจากบ้านนี่ก็คงเป็นครั้งแรกล่ะมั้งที่เขาทั้งสองคนเห็นมันหัวเราะอย่างมีความสุขกะอีแค่แย่งวิญญาณลูกชิ้นในชามของไอ้เตี้ยได้ ไหนจะเหตุการณ์ลากโต๊ะไปนั่งข้าง ๆ ท่ามกลางสายตาเพื่อนทั้งห้องนั่นอีก

 

ถึงเจ้าตัวจะอ้างว่าเป็นความผิดของมันที่ทำให้แว่นไอ้เด็กใหม่แตกก็ตาม แต่คนที่รู้จักปาร์คชานยอลดีที่สุดก็คงไม่พ้นคิมจงอินกับหวงจื่อเทา เคยมีเหรอที่ไอ้เพื่อนตัวดีมันจะรู้สึกผิดเวลาสร้างความเดือดร้อนให้ใคร นิสัยมันห่ามหยาบกระด้างแค่ไหนพวกเขาน่ะรู้ดีกว่าใคร

 

จงอินยิ้มขำพลางส่ายหน้าเบา ๆ มีเพียงแค่จื่อเทาเท่านั้นที่ยังคงนั่งขมวดคิ้วมองภาพตรงหน้าทั้งที่มือยังคงตักข้าวเข้าปากอย่างต่อเนื่อง เด็กหนุ่มคว้าเอามือถือขึ้นมาแกล้งทำเป็นกดเล่นไปเรื่อยแต่จริง ๆ แล้วเขากำลังไลน์คุยกับไอ้จงอินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

 

 

PM  12:24 เป้าหมายอยู่ที่ 12 นาฬิกา พิกัดชัดเจน

ตรวจพบความผิดปกติ ฐานสองทราบแล้วเปลี่ยน

 

KIM.J-

เป้าหมายกำลังสร้างบาเรียสีชมพู ล็อกเป้าเรียบร้อยแล้ว

รอคำสั่งจากฐานหนึ่ง พร้อมยิง RPG แสกกลาง 12:25  PM

 

 

เด็กหนุ่มทั้งสองคนเท้าคางมองท่าเดียวกันก่อนที่ชานยอลจะชะงักมือที่ยีหัวคนตัวเล็กจนยุ่งเหยิงไปหมด ริมฝีปากที่กำลังยิ้มกว้างค่อย ๆ หุบลงทันทีเมื่อรู้ตัวว่ากำลังทำเรื่องผิดมหันต์คือการแหกกฎตลับเมตร (ซึ่งก็แหกมานานแล้วด้วย)

 

ได้ยินเสียงมนุษย์ฮอบบิทบ่นอู้อี้ถึงลูกชิ้นที่เขาเพิ่งแย่งกินไปก่อนจะเอาด้ามช้อนเคาะหัวมันอีกครั้งเป็นการสั่งให้หยุด แต่ไอ้เตี้ยเสือกขมวดคิ้วทำปากจู๋ใส่ เหอะ...มันคงคิดว่าตัวเองน่ารักมากมั้งน่ะถึงได้ทำหน้าแบบนั้นใส่เขา ซึ่งมันก็เสือกเป็นอย่างนั้นด้วยชิบหายเอ้ย

 

วันนี้เพื่อนเราดูอารมณ์ดีนะบีหนึ่ง

 

กูก็คิดเหมือนมึงว่ะบีสอง

 

ชานยอลหรี่ตามองไอ้ทุยทั้งสองที่หลุดหัวเราะชอบใจออกมาได้อย่างไม่เกรงกลัวตีนไปทาบปาก ไอ้บ้านนอกเงยหน้าขึ้นมองตามประสา แต่ถึงอย่างนั้นมันก็สนใจกินข้าวเที่ยงมากกว่าการอ้าปากถามว่าคุยอะไรกันอยู่เหรอ

 

ฉันให้ แบคฮยอนมองผู้ชายผิวสีแทนที่กำลังคีบหมูในกล่องอาหารญี่ปุ่นให้ จงอินกำลังยิ้มพร้อมพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้เขาลองกินชิ้นนั้นดูคิดว่าแทนลูกชิ้นที่หมามันคาบไปกินแล้วกันนะ

 

ร่างเล็กมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างชั่งใจ พอชำเลืองตาไปทางซ้ายก็เห็นว่าหวงจื่อเทากำลังทำตาโตอ้าปากก่อนจะเอาไหล่ชนแขนแซวเพื่อน พอหันไปหาคนข้าง ๆ ก็ผงะเล็กน้อยกับสีหน้าของชานยอลที่กำลังแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจ

 

กินซะสิพระเอกอุตส่าห์แบ่งให้ทั้งที

 

เรารู้แล้ว คนตัวเล็กว่าแล้วเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยราวกับว่าจะบังไม่ให้คนตัวสูงแย่งของกินไปได้อีก ชานยอลเบ้ปากหลังจากได้ยินเสียงไอ้บ้านนอกงึมงำขอบคุณไอ้จงอินเบา ๆ ยิ่งตอนเพื่อนหอกหักส่งยิ้มมาก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ ทีกับมันล่ะมีขอบคงขอบคุณ กับกูน่ะหนาหลอกด่าได้เป็นเสื้อผ้า (เป็นชุด)

 

ไหนมาชิมครึ่งนึงดิ๊

 

ไม่ ชานยอลถอยไปเลยคนตะกละ

 

ไรวะ ขอคำนึงดิ เด็กตัวสูงแกล้งยื่นช้อนไปแต่ก็ถูกตีเบา ๆ จนต้องชักมือกลับ ชานยอลไม่รู้ตัวว่าหลุดยิ้มออกมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วในวันนี้ คงมีแค่จงอินกับจื่อเทาเท่านั้นที่มองเห็นการกระทำทุกอย่าง

 

แล้วตกลงเอาไง เห็นว่าเย็นนี้มึงจะพามันไปซื้อแว่นใหม่ก่อน? จื่อเทาเข้าเรื่องทันทีที่นึกขึ้นได้

 

เราชื่อแบคฮยอน

 

เรื่องนั้นกูรู้แล้ว จื่อเทาพยักหน้าส่ง ๆ ก่อนจะหันเข้าหาชานยอลอีกครั้งโดนขนาดนี้ไม่เอาคืนไม่ได้นะกูคันตีนแล้วไอ้ชิบหาย ถ้าเป็นเรื่องเพื่อนเด็กเขียวถึงไหนถึงนั่น ชานยอลเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มพลางหลุบตาลง แน่นอนว่าเขาก็มีความคิดเดียวกับไอ้เทา พอพูดถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วก็หงุดหงิดจนอยากไปซัดหน้าพวกเวรนั่นไว ๆ

 

จะดีเหรอ ชานยอลยังเจ็บอยู่เลยนะ

 

กินข้าวต่อไป เด็กหนุ่มผลักหัวคนข้าง ๆ ที่กำลังเคี้ยวข้าวจนแก้มป่อง

 

เมื่อคืนตำรวจมาช่วยเราทันก็จริง แล้วถ้าคราวหน้าเขาไม่ได้ช่วยแต่กลายเป็นจับชานยอลแทนล่ะ

 

ไม่ต้องห่วงหรอก พวกเราไม่ถูกจับง่าย ๆ แน่ จงอินยิ้ม

 

แต่แผลอ่ะ... แบคฮยอนเอานิ้วชี้จิ้มหน้าตัวเองประกอบขณะมองหน้าชานยอล

 

บางทีคนเราก็คุยกันด้วยเหตุผลไม่ได้ว่ะเด็กใหม่ มันต้องคุยด้วยตีน เดี๋ยวพี่ชานยอลคนเก่งจะไปทวงค่าแว่นมาคืนเอง ส่วนลื้อก็นั่งอยู่เฉย ๆ โอเค๊? จื่อเทาเอาช้อนชี้หน้าคนตัวเล็กที่ดูเหมือนว่าจะไม่ยินดีกับเรื่องนี้สักเท่าไหร่

 

ชานยอล

 

หนวกหูน่า... เด็กตัวสูงไม่หันไปมองคนข้าง ๆ เขารู้ว่าไอ้บ้านนอกมันต้องห้ามไม่ให้เขาไปต่อยกับพวกเวรตะไลที่รุมกระทืบเขาเมื่อคืนแน่ ไว้ค่อยคุยเรื่องนี้แล้วกัน

 

เออ

 

ทั้งสี่คนเงียบไป พอเห็นแบบนี้แบคฮยอนเลยรู้ว่าชานยอลกับเพื่อนต้องแอบไปตกลงกันลับหลังเขาแน่ ๆ ถึงจะเป็นห่วงแต่คนตัวเล็กก็ทำอะไรได้ไม่มาก จะห้ามก็ไม่ได้อีก เขาไม่มีสิทธิ์ขนาดนั้น

 

มานั่งกับพวกเราแล้วเพื่อน ๆ ไซส์มินิไม่ถามหาแย่เหรอ

 

ถามสิถาม พูดจบก็หันกลับไปข้างหลังแล้วก็เห็นว่าแก๊งห้องสมุดนั่งถัดไปอีกสี่โต๊ะกำลังมองมาทางนี้ด้วยสายตาแปลก ๆ เหมือนอย่างเคยแต่พวกเขาเข้าใจ ไม่เป็นไรหรอก

 

ให้มันแน่เถอะ ชานยอลพูดลอย ๆ ก่อนจะดูดน้ำในแก้ว

 

มันคงนินทาพวกเรายับเลยอ่ะดิ จื่อเทาส่ายหน้าหน่าย ๆ พลางเลิกคิ้วหาเรื่องเมื่อหนึ่งในกลุ่มนั้นเผลอมาสบตากับเขาเข้า พอแก๊งคนแคระเห็นเลยรีบหันกลับไปกินข้าวต่ออย่างตั้งใจ

 

พวกเขาแค่บอกว่าชานยอลเป็นคนถ่อย นายก็ด้วย แต่จงอินโดนน้อยสุดแค่เรื่องตัวดำ

 

เออเชื่อ ฉันมันดำ เจ้าของชื่อพูดอย่างปลง ๆ

 

ทำไมเชื่อวะเพื่อน จื่อเทามองเพื่อนอย่างขำ ๆ เหมือนกับรู้ว่าไอ้จงอินต้องยิงมุกกลับมาอย่างหน้าตายแน่ ๆ

 

ก็ถ้าบอกว่ากูไปดำบนหัวพ่อมึงเหรอ ก็จะยังไงอยู่ เพราะหัวพวกมันเสือกดำกันทุกคนเลยไง พูดจบชานยอลกับจื่อเทาก็หัวเราะออกมา เหลือแค่แบคฮยอนที่นั่งทำตาปริบ ๆ เพราะไม่เข้าใจมุกนี้

 

บอกเลยว่าคิมจงแดนี่ตัวดี กูว่าจะแกล้งดึงกางเกงพละมันหลายทีละ เอาให้อายกลางสนาม จื่อเทากระตุกยิ้มมุมปาก

 

อย่าทำอย่างนั้นนะ จงแดน่ะขี้อายสุด ๆ เลย ถ้านายทำอย่างนั้นเขาต้องสติแตกแน่

 

ช่วยไม่ได้ มันเสือกปากดีหาว่าพวกกูถ่อยเองทำไม ชานยอลแค่นหัวเราะ ถึงนิสัยเขาทั้งสามคนจะเป็นอย่างที่พวกมันว่าก็ตาม แต่ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์นินทาว่าร้ายเขา!

 

ไม่ถึงขนาดนั้นซะหน่อย จริงอยู่ที่ชานยอลถูกมองว่าเป็นคนถ่อย แต่เราก็ช่วยแก้ตัวไปแล้วนะว่าชานยอลอาจจะไม่ได้ถ่อยแบบนี้หรอก แต่ชานยอลอาจจะเป็นมาตั้งแต่เกิดแล้วก็ได้

 

นี่มึงช่วยกูแล้วช่ะ เด็กตัวสูงหรี่ตามองคนตัวเล็กที่ยังมีหน้าทำตาใสขณะมองเขา

 

ช่วยสิ! ถ้าเรามีปีกชานยอลก็จะเห็นว่ามันสยายออกกว้างเหมือนนกฟินิกส์เลย พูดจบคนตัวเล็กก็อ้าแขนออกกว้างทั้งที่ข้าวเต็มกระพุ้งแก้มทั้งสองข้างจนน่าหมั่นเขี้ยว

 

 

 

กริบ...

 

 

โอเค ไม่มีนกฟินิกส์... ร่างเล็กยิ้มเจื่อนนั่งห่อไหล่สงบเสงี่ยมเจียมตัว

 

แล้วเป็นไงบ้าง อยู่บ้านกับไอ้เชี่ยนี่แล้วอึดอัดบ้างป่ะ? จื่อเทาถามด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็นสุด ๆ ชานยอลเลิกคิ้วคาดโทษเพื่อนสนิทที่เสือกถามเรื่องไม่เป็นเรื่องทั้งที่เขาก็เล่าให้ฟังทุกอย่างแล้ว

 

อึดอัดสิ ชานยอลเอาแต่ใจมากเลยอ่ะ

 

เดี๋ยว ๆ บางทีมึงก็น่าจะตอบว่าตอนแรกก็ยากหน่อยแต่ตอนนี้เราเข้ากันได้ดีมากเลย อะไรอย่างนี้สิห่า

 

งี้แหละ อยู่กับมันก็เหมือนเลี้ยงวัวเลี้ยงควาย อดทนหน่อยนะฉันผ่านจุดนั้นมาแล้ว จงอินโน้มตัวไปตบบ่าร่างเล็กปุ ๆ นั่นยิ่งทำให้ชานยอลถึงกับตาเหลือก

 

เหี้ยยังหาอาหารกินเอง แต่อย่างมันน่ะยิ่งกว่า <- ไอ้เทา

 

ทำไมถึงเปรียบอย่างนั้นล่ะ แต่ก็จริงแหละ ชานยอลไม่เคยหยิบจับอะไรเองเลย ถ้ามือหงิกด้วยเราคงคิดว่าเป็นง่อยไปแล้ว <- ไอ้บ้านนอก

 

ไหนลองซิ พี่พจมานขาาาาา <- ไอ้จงอิน

 

สรุปกูเป็นเพื่อนพวกมึงป่ะครับ ชานยอลทุบโต๊ะโชว์จนจานชามสะเทือนหากแต่เพื่อนสนิททั้งสองกลับหัวเราะร่วนโดยไม่มีท่าทีจะเกรงกลัวสีหน้าเขาในตอนนี้เลย พอหันไปหามนุษย์ฮอบบิท มันกำลังมองมาทางนี้ทั้งที่เช็ดปากอยู่ ซึ่งเขาสามารถอ่านทางแววตามันได้ว่ามีปัญหาเหรอชานยอล ซ่ามากเดี๋ยวเราทุบดั้งยุบเข้าไปในกะโหลกซะเลย

 

เซ็งครับ คนที่ควรจะถูกแกล้งควรเป็นมนุษย์เตี้ยที่นั่งทำหน้ากวนตีนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ เด็กหนุ่มมองคาดโทษมนุษย์ฮอบบิทอยู่แค่ไม่กี่อึดใจทุกอย่างก็หยุดการเคลื่อนไหวพร้อมสายตาประชาชนทั้งหลายที่มองมาทางนี้เมื่อมีใครอีกคนหยัดตัวนั่งลงข้าง ๆ ไอ้เตี้ย

 

สวัสดีแบคฮยอน

 

เจ้าของชื่อขมวดคิ้วเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวร่างผอมเพรียวที่วางแก้วน้ำลงตรงหน้าเขา แบคฮยอนมองเห็นเธอได้ชัดเจนเพราะทั้งคู่นั่งใกล้กันพอสมควร เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเท้าคางมอง แน่นอนว่าภาพทุกอย่างนั้นอยู่ในสายตาทั้งสามหนุ่ม

 

ไงชานยอลเด็กตัวสูงหันไปทางด้านซ้าย หญิงสาวที่คุ้นหน้าคุ้นตาหยัดตัวนั่งลงข้างเขาก่อนจะแค่นยิ้มให้ โอ๊ะโอ...จอนฮโยซอง

 

ลมอะไรพัดมาเหรอคนงาม

 

ลมคิดถึงมั้ง วันนั้นเจอกันก็ไม่ทักเลยนะใจจืดใจดำเหลือเกิน

 

มันเป็นเคล็ดว่าห้ามทักผู้หญิงก่อน ว่าแต่... ยังถามไม่ทันจบก็ต้องอ้าปากค้างทันทีที่เสียงบทสนทนาของคนที่นั่งอยู่ทางด้านขวาลอยเข้ามาให้ได้ยิน

 

ฉันได้ยินว่านายชอบดื่มนมชมพู ฉันก็ชอบเหมือนกันนะ

 

จริงเหรอ แล้วเธอรู้ได้ไงอ่ะ

 

ไม่บอกหรอก เอาเป็นว่าฉันเลี้ยงที่นายอุตส่าห์เก็บเหรียญให้ฉันวันนั้น

 

โห เก็บเหรียญให้ถึงกับต้องเลี้ยงน้ำเลยเหรอ งี้ถ้าช่วยชีวิตจากภัยธรรมชาติคงได้โล่พระราชทาน จื่อเทาหัวเราะแล้วหันไปแท็กมือกับจงอิน และประโยคเมื่อครู่มันทำให้หญิงสาวดาวเด่นประจำโรงเรียนในแก๊งนางฟ้าถึงกับชักสีหน้า

 

แน่นอนว่าใคร ๆ ต่างก็รับรู้ถึงความเย็นชา หยิ่ง และไม่เป็นมิตรของฮันซอนฮวา แต่ถึงอย่างนั้นผู้ชายหลายคนก็มีความพยายามที่จะพิชิตใจเธอซึ่งคงไม่พ้นอยากเอาชนะ แต่เท่าที่เห็นซอนฮวาก็มีแฟนแค่ไม่กี่คน ส่วนมากจะเป็นพวกลูกคนรวยหล่อได้เรื่อง แต่ประเด็นหลักอยู่ที่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมยัยนี่ถึงได้ซื้อน้ำมาฝากไอ้บ้านนอกแล้วชวนคุยด้วยรอยยิ้มแบบนั้นวะ?

 

แค่เหรียญเอง ไม่เห็นต้องตอบแทนขนาดนี้เลย

 

นายรังเกียจเหรอ? หญิงสาวถึงกับหน้าเสีย นี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอรู้สึกว่ากำลังถูกปฏิเสธแม้จะไม่ใช่การสารภาพรัก ฉันอุตส่าห์รวบรวมความกล้ามาคุยกับนายเลยนะ

 

โห ดูพูดเข้า เธอกำลังจะบอกว่าเราน่ากลัวใช่ไหม ร่างเล็กเลิกคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจแต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะออกมาเบา ๆ

 

บ้าน่า ถ้านายน่ากลัวปาร์คชานยอลก็คงเป็นหมาตัวโตที่ถูกล่ามโซ่ไว้ตามเสา

 

อ้าว ทำไมพาลล่ะหื้อ เด็กตัวสูงชะโงกมองผู้หญิงหน้าหยิ่งที่กำลังถามเขาผ่านทางสายตาว่าแล้วไง?

 

โอเค งั้นเราจะดื่ม ขอบคุณมากนะ แบคฮยอนยิ้มตาหยีแล้วอ้าปากงับหลอด

 

ฉันชื่อฮันซอนฮวา พูดจบผู้ชายซื่อ ๆ ที่ตัวสูงกว่าเธอนิดหน่อยก็คายหลอดออกก่อนจะรีบกลืนในทันที

 

ขอบคุณนะซอนฮวา

 

ชอบเวลานายเรียกชื่อฉันจัง หญิงสาวเท้าศอกมองยิ้มอย่างไม่ละสายตา และปาร์คชานยอลก็เช่นกัน เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกนั่งไม่ติดเก้าอี้เพียงแค่เห็นว่าท็อปสตาร์ระดับโรงเรียนกำลังนั่งอ้อล้อไอ้บ้านนอกต่อหน้าต่อตาเขา

 

ถ้าจะบอกว่าอิจฉาก็อาจจะเป็นอย่างนั้น แต่พอนึกได้ว่าเขาก็ไม่ได้รู้สึกพิศวาสกลุ่มผู้หญิงที่ชอบเดินเฉิดฉายหักอกผู้ชายไปวัน ๆ อย่างแก๊งนางฟ้านี่หว่า เพราะฉะนั้นไอ้อาการงิดแดกแบบนี้มันคืออะไรกัน เขากำลังไม่พอใจสุด ๆ เลยให้ตายสิ

 

ได้ยินว่าแว่นนายแตกเพราะถูกลอบทำร้ายเหรอ เจ็บมากไหม?

 

ตอนนี้เราไม่ค่อยเจ็บแล้ว แต่ถ้ามือไปโดนก็มีบ้าง

 

 

เหอะ...เป็นห่วงมากก็ลากไปห้องพยาบาลแล้วทำแผลให้กันซะเลยซี้!

 

 

เหรอ นึกว่ายังเจ็บอยู่ฉันจะได้พาไปทำแผลที่ห้องพยาบาล ซอนฮวาหัวเราะ

 

 

นั่น!! กูเดาผิดที่ไหนกันล่ะ!!

 

 

ไม่มีแว่นคงลำบากแย่เลย

 

มาก ๆ แต่เธอสายตาปกติใช่ไหม ดีแล้วจะได้ไม่ต้องใส่แว่นเหมือนเรา แบคฮยอนยิ้มแล้วอ้าปากงับหลอดอีกครั้ง ซึ่งท่าทางที่เจ้าตัวเป็นมันทำให้เธอรู้สึกดีมากขึ้นกว่าที่เคย

 

ฮันซอนฮวาเคยมีแฟนมาแล้วหลายคน พวกนั้นก็ดีแต่ใช้เงินสปอยล์ผู้หญิง ซื้อนั่นซื้อนี่ให้อย่างกับว่าบ้านเธอจนยังไงอย่างนั้น ผู้ชายที่ดีแต่หน้าตาแต่สมองเท่าเมล็ดถั่วอย่างมากก็คบได้แค่เดือนเดียวเท่านั้นแหละ

 

จนกระทั่งเธอได้เจอกับบยอนแบคฮยอน คนที่ไม่มีอะไรโดดเด่นเลยสักนิด เขาเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาที่แค่ก้มเก็บเศษเหรียญให้แล้วเดินไปโดยไม่ขอเบอร์หรือหยอดคำหวานใส่ หลายครั้งที่เดินสวนกันแต่บยอนแบคฮยอนก็เอาแต่มองไปข้างหน้าราวกับว่าเธอไม่มีตัวตน

 

ใช่แล้ว ผู้ชายคนนี้จำไม่ได้ว่าเราเคยเจอกันมาก่อน ซึ่งมันทำให้หญิงสาวรู้สึกกับอีกฝ่ายไปในทางบวก แบคฮยอนมองเธอต่างจากคนอื่น ซึ่งมันทำให้ฮันซอนฮวารู้สึกว่ามันจะดีแค่ไหนนะ...ถ้าเกิดว่าเธอได้เข้าไปอยู่ในสายตาของผู้ชายธรรมดาคนนี้

 

ไปนั่งด้วยกันไหมแบคฮยอน โต๊ะเราอยู่ทางนั้น เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงของหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ชานยอล ซึ่งคนตัวสูงก็ได้แต่นั่งขมวดคิ้วมองเพื่อนสนิททั้งสองที่ทำท่ารูดซิปปากเป็นเชิงบอกว่าข้าไม่ขอออกความเห็น

 

อะไรนะ

 

ยัยนั่นชื่อฮโยซอง เขาเห็นว่าซอนฮวาแอบวางมือลงบนไหล่ไอ้บ้านนอก และมันน่าหมั่นไส้จับใจเมื่อมือเรียวสวยที่เคลือบเล็บสีส้มอ่อนค่อย ๆ เลื่อนมาจนแทบเรียกว่าโอบไหล่มนุษย์ฮอบบิทได้แล้ว

 

ปฏิเสธสิ... ชานยอลเนียนก้มหน้าลงพูดเบา ๆ เขาหวังว่ามนุษย์ซื่อบื้อจะได้ยินเสียงของเขาแล้วก็ทำตาม

 

นั่งตรงนั้น? แบคฮยอนชี้ไปที่สาวสวยสองคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่โต๊ะทางด้านขวาก่อนที่พวกเธอหันมาโบกมือ...ไม่สิ...อันที่จริงต้องเรียกว่ากระดิกนิ้วเสียมากกว่า

 

ตอบไปว่าไม่ไป...กินข้าวอยู่... ชานยอลพูดย้ำ เขากำลังหงุดหงิดไอ้บ้านนอกที่กำลังกดดันให้เขาต้องแหกกฎตัวเองเข้าไปทุกที

 

ไปนั่งด้วยกันนะ ซอนฮวาเขย่าไหล่คนตัวเล็กเบา ๆ ซึ่งแบคฮยอนก็ได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหันไปหาชานยอลโดยไม่รู้ตัว

 

เด็กตัวสูงขมวดคิ้วจ้องคนตัวเล็กกว่า แต่ยังไม่ทันได้สั่งการทางสายตาร่างของมนุษย์ฮอบบิทก็ถูกซอนฮวากับฮโยซองดึงให้ลุกขึ้นยืนเสียแล้ว เด็กหนุ่มอ้าปากค้างมองทั้งสามคนเดินไปด้วยกัน ครั้นจะเรียกไอ้บ้านนอกก็ไม่รู้ว่าจะห้ามมันด้วยประโยคไหน สุดท้ายปาร์คชานยอลก็ทำได้แค่ถอนหายใจอย่างหัวเสียเท่านั้น

 

มึงเป็นไรวะเพื่อน จงอินถามเสียงเรียบทั้งที่ยังไม่ละสายตาจากเพื่อนสนิท เด็กตัวสูงเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะแล้วเงยหน้ามองทั้งสองคนก่อนจะกลอกตาไปมา

 

เปล่า

 

ชัวร์? กูเห็นมึงทำท่าเหมือนจะขาดใจตอนไอ้เด็กใหม่ถูกลากไป จื่อเทาเสริม วินาทีนั้นอยากเถียงกลับไปเหลือเกินว่าไม่ใช่ ยังไงก็ไม่! แต่ปาร์คชานยอลก็เพียงแค่นั่งเงียบไม่ตอบอะไรกลับไป

 

กูเห็นว่าฮโยซองมองมึงตาเยิ้มเลย สงสัยยังชอบมึงอยู่ เด็กหนุ่มรู้ว่าไอ้จงอินไม่ได้อยากพูดเรื่องนี้ และก็รู้ด้วยว่ามันมองออกทุกอย่างแม้กระทั่งเรื่องที่ตัวเขายังไม่เข้าใจแต่สายตามึงตอนมองแบคฮยอนน่ะ...

 

ไรมึง

 

เหย...ปล่อยไอ้จงอินพูดให้จบก่อนดิ จื่อเทายิ้มขำ ปาร์คชานยอลก็เป็นซะอย่างนี้ พอถูกพูดจี้ใจดำเมื่อไหร่คิ้วทั้งสองข้างของมันจะขมวดเข้าหากันก่อนเป็นอันดับแรก แต่มีสิ่งหนึ่งที่มันไม่สามารถปิดบังได้เลย...ก็คือแววตาคู่นั้นที่ไม่เคยโกหก

 

เด็กหนุ่มทั้งสามคนมองไปยังแก๊งนางฟ้าทั้งสี่ พวกเธอกำลังให้ความสนใจกับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างซอนฮวากับฮโยซอง ไอ้บ้านนอกดูงง ๆ แต่ก็มีบางครั้งที่หลุดหัวเราะออกมา ซึ่งเขาไม่มีทางรู้ได้เลยว่าผู้หญิงกลุ่มนั้นสรรหาเรื่องไหนมาพูดให้มันหัวเราะได้

 

กูว่าซอนฮวาปิ๊งแบคฮยอน

 

...

 

เออ กูก็คิดเหมือนไอ้จงอิน

 

แล้วไง ชานยอลพยายามปั้นหน้านิ่ง เออไง? เพราะต่อให้ใช่จริง ๆ มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาป่ะวะ?

 

 

ไม่เกี่ยวเลย...

 

 

ไม่เกี่ยว...อืม...ไม่เกี่ยว

 

 

ไม่เกี่ยวเหี้ยไรล่ะ!!! มึงกลับมาเดี๋ยวนี้นะไอ้บ้านนอก!!!

 

 

คนสวยอยากลองของแปลกเหรอวะ จื่อเทาลูบคางทั้งที่ยังไม่ละสายตาจากโต๊ะนั้น

 

ไม่แน่หรอก ถ้ากูเป็นผู้หญิงแล้วสวยขนาดนั้น กูก็อาจจะเลือกแบคฮยอนเพราะเบื่อผู้ชายหล่อแต่โง่เหมือนพวกมึงก็ได้ จงอินหัวเราะแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่มด้วยท่าทีสบาย ๆ

 

ไหนลองบอกข้อดีมาซิ? เรียนเก่งงี้เหรอ? จื่อเทาถาม

 

ลองยกตัวอย่างมาดิ มึงสนิทกับมันที่สุดน่าจะบอกได้ เหมือนมีนัยยะแฝงอยู่ในประโยคคำถาม เขาเกลียดไอ้จงอินก็ตรงนี้แหละ เวลามันรู้คำตอบดีอยู่แล้วแต่เสือกปั่นหัวคนอื่นน่ะแม่งแย่จริง

 

ข้อดีของมันมีแค่อย่างเดียวคือจ่ายค่าเช่าบ้านให้กูก่อนก็เท่านั้นแหละ ชานยอลเบือนสายตาไปทางอื่น เขากำลังหงุดหงิดตัวเองเกินจะทนที่พอรู้ตัวสายตาก็หันไปทางโต๊ะนั้นทุกที

 

แน่ใจเหรอว่ามีแค่นี้

 

เออดิ ถ้าพูดถึงข้อเสียมันให้เล่าวันนี้ก็ไม่หมดหรอก โห...แล้วมีหน้ามาว่ากูเอาแต่ใจ มึงรู้ไหมว่ามันทำอะไรบ้าง ตอนกลางคืนเปิดแอร์เบอร์หนาว ๆ แล้วเสือกห่มผ้าเป็นดักแด้ ลำบากคนไม่มีผ้าห่มอย่างกูอีกห่า เด็กตัวสูงบ่นอุบอิบ

 

แล้วมึงทำไง ลุกไปเอาผ้าขนหนูมาห่มงี้เหรอวะ?

 

เรื่องไรกูจะยอมลำบากอย่างนั้นล่ะครับเพื่อน ระดับนี้ต้องแย่งสิครับ ชานยอลหัวเราะเมื่อนึกไปถึงสงครามแย่งผ้าห่มตอนกลางคืนกับมนุษย์ฮอบบิท และสุดท้ายก็จบที่ห่มด้วยกันแม้ว่าจะมีบ้างที่แอบกระตุกดึงมาฝั่งตัวเองแต่ไอ้เตี้ยก็ใช่ย่อยที่ไหนกันล่ะ รายนั้นพอรู้ว่าโดนแย่งก็ขยับตัวมาจนแผ่นหลังชนกันจนได้

 

อ้อ... ทั้งสองคนพยักหน้าลากเสียงยานคาง และชานยอลก็ได้รู้ว่าเขาเผลอพูดให้พวกมันคิดไปในแง่นั้นอีกแล้ว

 

เออ มันยังมีข้อเสียอีกเยอะแยะเลย เป็นพวกชอบยืนแปรงฟันนาน ๆ ด้วย แล้วเป็นเชี่ยไรเวลากูอาบน้ำชอบมาเคาะประตูบอกว่า ชานยอล ๆ เปิดประตูหน่อยเราปวดชิ้งฉ่อง อั้นไม่ไหวแล้วสุดท้ายกูก็ต้องห่อผ้าขนหนูออกมาทั้งที่ตัวเปียกอยู่

 

แต่มึงก็ยอมออกมา

 

หรือจะให้มันฉี่ราดล่ะ ลำบากกูไหม?

 

อ่า...ไอ้ชานยอลพูดถูก เด็กหนุ่มหันไปทางไอ้เพื่อนตัวเขียว คำพูดคำจาเหมือนจะเข้าข้างแต่เอาจริง ๆ แล้วเหมือนมันกำลังจะกวนตีนเขาซะมากกว่า

 

เล่าต่อสิ กูกำลังวิเคราะห์ข้อเสียเด็กใหม่อยู่ พอกันเลยว่ะเพื่อนทั้งสอง ชานยอลถอนหายใจเซ็ง ๆ แล้วแอบชำเลืองไปยังมนุษย์ฮอบบิทอีกครั้งและก็พบว่ามันกำลังมองมาทางเขาเช่นกัน แถมยังยิ้มให้อีกด้วย

 

 

ไม่ต้องมายิ้มเลยห่า เมื่อกี้กูห้ามไม่ให้ไปก็ไม่ฟัง เดี๋ยวมึงเจอสงครามเย็นแน่

 

 

กูว่ามันน่ารักดีออก ถ้าอยู่บ้านหลังเดียวกันบางทีกูอาจจะชอบมันก็ได้

 

เหยด พูดจริงป่ะเพื่อน จื่อเทากอดคอจงอินอย่างกับว่าบทสนทนานี้เป็นเรื่องน่าสนุก

 

เออดิ ถ้ามันสนใจจะคุยกับกูบ้าง กูคงจีบไปแล้ว

 

ทำไมวันนี้มึงพูดมากจังวะจงอิน เด็กตัวสูงเลิกคิ้วมอง เขาไม่ได้โง่ที่จะดูไม่ออกว่าไอ้เพื่อนหอกหักกำลังกระตุ้นให้เขารู้สึกบางอย่างกับไอ้บ้านนอก ซึ่งตัวเขาก็ไม่อยากยอมรับว่ารู้สึกอย่างนั้นเพียงเพราะเขารู้สึกไม่พอใจกับการที่มีผู้หญิงเข้ามาจีบมัน

 

มึงยังมีข้อเสียมันอีกป่ะล่ะ เล่ามาดิเผื่อไอ้จงอินจะเปลี่ยนใจ ไอ้ห่าเทาก็อีกตัว สามัคคีกันแบบนี้มึงไม่ฟิวชั่นกันเหมือนโกคูกับเบจิต้าไปเลยล่ะห่า

 

เรื่องนอนดิ้นนี่ที่หนึ่ง แถมยังชอบนอนกอดตุ๊กตาเป็นเด็ก ๆ อีก ชานยอลแค่นยิ้ม นี่พูดถึงแค่ข้อเสียเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นนะ ถ้าพวกมันไม่เบื่อไปก่อนก็จะเล่าให้ฟังจนหมดคาบเที่ยงเลยก็ยังได้ นอนน้ำลายยืดด้วย

 

มึงรู้ได้ไงว่ามันนอนน้ำลายยืด

 

...

 

หืม?

 

...

 

ปาร์คชานยอลรู้สึกเหมือนถูกค้อนฟาดหัวอย่างจัง ยิ่งสายตาของเพื่อนสนิททั้งสองที่มองมาราวกับจะคาดคั้นเอาคำตอบก็ยิ่งทำให้พูดไม่ออก นั่นน่ะสิเขารู้ได้ยังไงว่ามนุษย์ฮอบบิทมันนอนน้ำลายไหลถ้าไม่ใช่เพราะว่าเขาน่ะ...

 

 

 

หรือว่ามึงนอนจ้องหน้ามันตอนหลับวะปาร์คชานยอล?

 

 

 

TBC

 

 

ความซึนของชานยอลมาพร้อมกับความรู้สึกแปลก ๆ ที่มีต่อมนุษย์ฮอบบิท ความใกล้ชิดทำให้ความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว ในขณะที่มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินหน้าเข้าหาหนุ่มมกโพเต็มที่เพราะความธรรมดาที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

 

 

นอกจากฮันซอนฮวาและ...

 

 

ปาร์คชานยอล



 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 167 ครั้ง

10,182 ความคิดเห็น

  1. #10175 BangJae_ (@N-finland-bbmm) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 14:12
    คนเขาดูออก 555555
    #10175
    0
  2. วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 14:17
    เพื่อนเขารู้หมดแล้ว

    มีแต่แกที่ไม่รู้อะไรอะ

    ชานยอล ชึนจริงๆ
    #10164
    0
  3. #10152 Timmmmmmmm (@Timmmmmmmm) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 17:34
    เจอคนปากแข็ง;-;
    #10152
    0
  4. #10145 psirikwan43 (@psirikwan43) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 02:07
    มีคนหึง 1ea จ้ะ
    #10145
    0
  5. #10139 momo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 19:18

    กรี๊ดดดเ!!!

    เขินหนัก เขินรุนแรง!!!

    #10139
    0
  6. #10130 areenachesani (@areenachesani) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 23:28
    ว้ายๆๆ เจอคนขี้หึงหนึ่งอัตราา
    #10130
    0
  7. #10103 11507416p (@11507416p) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 23:46
    แหมมมมพี่ชานนนใจลอยไปหาเค้าแล้งม้างงง ยอมรับเถอะ
    #10103
    0
  8. #10086 teynittayasut (@teynittayasut) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 23:13
    อะฮึ๊ยยย จึ๊กก5555
    #10086
    0
  9. #10064 Film08715 (@Film08715) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 01:10
    โฮย....เขินไปอี๊ก
    #10064
    0
  10. #10033 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 21:32
    ชอบจงอินกับเทา555หลอกให้ชานคนปากไม่ตรงใจหลุด 

    สาธยายแบคขนาดนั้น ไหนบอกรำคาญไง5555
    #10033
    0
  11. #9953 Mine-Kris* (@minegalaxykris) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 18:56
    จุดนี้พี่ชานหลุดดดดดข่ะ นี่หรอไม่ได้สนใจเล๊ย(เสียงสุง) 55555555
    ตอนไคกะเทาย้ายฝั่งมาแทคทีมกับแบค โค.ดฮาาาาา
    #9953
    0
  12. #9947 Pawitvp (@limitedhell) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 02:32
    ยังไม่ได้อ่านนะแต่ชื่อตอนก็เขินละอะ ไม่เคยเห็นฟิคเรื่องไหนตั้งชื่อตอนได้เลี้ยน ขนาดนี้มาก่อน เขิน 55555 นี่แค่ชื่อตอนนนนน
    #9947
    0
  13. #9815 SeiJii EXEL เดสส (@suphidsarah) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 08:21
    โอ๊ยยยชานยอลทำไมซึน ชอบเค้าก็บอกว่าชอบ ไม่ต้องมาสาธยายเลยคนปากแข็งงงงงง
    #9815
    0
  14. #9763 sapphire- (@pbcarrot-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 01:17
    งื้อออไม่ไหวแล้วเขินมากปาร์คชานยอลลลชอบก็บอกว่าชอบบบ
    #9763
    0
  15. #9744 byunbunny09 (@byunbunny09) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 00:06
    คนอะไร๊ซึ๊นซึน
    #9744
    0
  16. #9714 pinkqaaaa (@jineulp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 00:39
    เล่าให้หมดเลยมั้ยพี่ชานยอลลลล55555555
    #9714
    0
  17. #9681 miniaraspring (@miniemint57) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 19:04
    เอาแล้วไงชานยอล55555 งานเข้าล่ะ โอ้ย ฮา ตามไปหึงแบคสิยอลลลล ><
    #9681
    0
  18. #9637 mamodictator (@mamodictator_13) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:42
    ความแตกกกกกกกกกกกกกก แล้วปาร์คชานยอล55555555555555 พี่แบคของเราก็ไม่ได้เล่นๆนะ มีคนมาชงมาชอบด้วยง่อววววว หึงก็ไปตามตัวคืนเลยพี่ชาน55555555
    #9637
    0
  19. #9611 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:47
    ฮือออ ยังมีอีกหรออ
    #9611
    0
  20. #9595 little daffodil (@wannyrenesmee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 16:40
    พูดข้อเสียแบคแต่ละอย่างเท่ากับขุดหลุมไว้ดักตัวเองชัดๆ 55555555555
    #9595
    0
  21. #9556 Kimji_sag (@Kimji_sag) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 17:44
    ไม่เกี่ยวเลยชาน....ไม่เกี่ยวเลย โอยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยกรูก็ลั่นแรงครับ 5555555 พี่มลินนี่จริงๆเลย
    #9556
    0
  22. #9536 anglebeebee (@anglebeebee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 04:25
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด ไม่ไหวแล้วพี่มลิน
    แม่มโคตะระเขินเลยยย!!!สุดยอดดด!!
    #9536
    0
  23. #9533 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 21:31
    โดนแก๊งเพื่อนจับไต๋หมดเลย สง5555555
    #9533
    0
  24. #9520 Lipz tick (@songsongtb) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 21:34
    แน้~~~ชานยอลลล
    #9520
    0
  25. #9516 KRIS_WU-KY *-* (@maylovelove10) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 00:02
    อั๊ยยยยยยยยยยยย ย้ะ!!!!!! ปาร์คชานยอลคนปากหนัก! เริ่มรู้สึกกับแบคฮยอนแล้วสินะ !!!
    #9516
    0