[EXO] "NERDY BOY" มนุษย์แบคฮยอน | CHANBAEK

ตอนที่ 24 : Chapter 22 :: My Time

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    1 มี.ค. 58

 

 
 

Chapter 22

My Time

 



 

เราสองคนเดินไปตามทางยาว ผ่านสายตาของเพื่อนร่วมสายชั้นในแต่ละห้องที่มองมา ชานยอลทำหน้าเหมือนคนจะจามแสดงละครตบตาคนอื่น ๆ  จนพอลับสายตาผู้คน เราก็หัวเราะออกมาแล้วจับมือกันวิ่งลงบันไดเหมือนเด็ก ๆ

 

เด็กสองคนวิ่งผ่านห้องพักครู ผ่านห้องน้ำ ผ่านห้องพยาบาล แบคฮยอนไม่ได้ถามว่าจุดหมายในการออกมาในครั้งนี้คือที่ไหน ถึงจะประหลาดใจแต่มันก็แฝงไปด้วยความตื่นเต้นอยู่ลึก ๆ

 

ตั้งแต่อยู่กับผู้ชายคนนี้ มันทำให้ได้รู้ว่าชีวิตคนเราในบางครั้งก็ไม่จำเป็นว่าต้องเคร่งครัดกับทุกเรื่องเสมอไป ลองปล่อยให้เป็นไปตามความรู้สึกบ้างก็ได้ แต่อย่าให้เกินขอบเขตก็พอ

 

ทั้งคู่หยุดอยู่ข้างรั้วที่คุ้นตา แบคฮยอนจำได้ว่าครั้งหนึ่งชานยอลเคยสวมบทเป็นโจรขโมยเก้าอี้แล้วให้เขารอรับอยู่อีกฝั่ง แต่ตอนนี้มันต่างออกไป เมื่อคนตัวสูงปีนขึ้นไปคาบกับรั้วแล้วยื่นมือลงมาพร้อมรอยยิ้ม

 

เรากำลังทำผิดกฎ เรื่องนี้แบคฮยอนรู้ตัวดี แต่ครั้งนี้คนตัวเล็กกลับรู้สึกว่ามันน่าสนุก เพียงเพราะอีกฝ่ายกำลังยิ้มและหัวเราะเมื่อเราวิ่งไปด้วยกัน

 

ควันสีขาวลอยไปตามอากาศทุกครั้งที่หายใจ แม้ว่าคนรอบข้างจะมองอย่างสงสัยว่าทำไมเด็กนักเรียนทั้งสองถึงได้ออกมาวิ่งเล่นในเวลานี้ แทนที่จะนั่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแล้วตั้งใจเรียน

 

แบคฮยอนลืมเรื่องความหนาวไปจนหมดสิ้น เราหยุดยืนอยู่หน้าร้านออมุกที่อยู่ไม่ห่างจากสวนสาธารณะมากนัก ชานยอลคุยกับคุณป้าแม่ค้าอย่างเป็นมิตร แม้เธอจะแอบบ่นอยู่เล็ก ๆ ว่าทำไมเราทั้งสองคนถึงไม่ไปโรงเรียน แต่ชานยอลก็ตอบกลับไปว่า เราออกมาทัศนศึกษา ตอนนี้ครูปล่อยให้ออกมาหาอะไรกินรองท้องน่ะครับ ซึ่งสีหน้าและท่าทางตอนพูดก็ดูน่าเชื่อถือ ในสายตาของคุณป้าที่ไม่คิดว่าจะถูกเด็กโกหก

 

ชานยอลกดแก้วกระดาษออกมาจากเครื่องให้แบคฮยอนถือเอาไว้ เขาเห็นว่าคนตัวสูงเลือกออมุกที่แช่อยู่ในน้ำซุปร้อน ๆ ขึ้นมาทาน้ำจิ้มให้อย่างตั้งใจ ก่อนจะยื่นไม้ให้กับเขา

ชานยอลรับถ้วยกระดาษเปล่ามาตักน้ำซุปใส่ แบคฮยอนยืนมองอีกคนจัดการทุกอย่างแม้กระทั่งตอนควักเงินออกมาจ่าย เขารู้สึกแปลก ๆ ที่กำลังเขินมือใหญ่ตอนเปิดกระเป๋าเงิน อีกทั้งเสียงทุ้มต่ำตอนโค้งหัวขอบคุณคุณป้านั่นอีก

 

ชานยอลมาที่นี่บ่อยเหรอ

 

เคยมาเดินเล่น แต่ไม่เคยกินร้านนี้ ลองดูสิ ชานยอลถือถ้วยออมุกเสียบไม้เอาไว้แล้วมองมายังเขาอย่างลุ้น ๆ เป่าด้วยนะ มันร้อน

 

น่ารักอีกแล้วอ่ะ พอเห็นแบบนี้แบคฮยอนก็อยากบอกซอนฮวาว่าเธอคิดผิดที่เคยหาว่าชานยอลเป็นผู้ชายไม่เอาไหน ถ้าเป็นแฟนด้วยคงปวดหัวตายวันละร้อยหน แต่เขากลับรู้สึกว่าคนที่ได้คบกับชานยอลคือคนที่โชคดีที่สุด

 

แบคฮยอนยิ้มแล้วก้มลงกัดอย่างพอดีคำ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าคนตัวสูงยังคงมองมาอย่างจริงจังและหวังคำตอบ ตอนนั้นเขาเลยพยักหน้าหงึกพร้อมชูนิ้วโป้ง

 

อร่อยมากเลยอ่ะ ชานยอลเป็นคนมีเซนส์เรื่องของกินเหมือนกันนะเนี่ย

 

รอยยิ้มเกิดขึ้นบนใบหน้าชานยอลอีกครั้ง แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องเล็กน้อยแต่ผลลัพธ์ก็คือความสุข ถ้าเกิดว่าตัวเขาทำให้แบคฮยอนยิ้มได้

 

คนตัวเล็กปิดปากหัวเราะเพราะกลัวจะพ่นของกินออกมา กับท่าทางของชานยอลที่กำลังอ้าปากเงยหน้าขึ้นเพราะความร้อน พอเห็นอย่างนั้นแบคฮยอนเลยรีบเข้าไปลูบแขนช่วย

 

เราสองคนยืนกินอยู่หน้าร้าน ท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมา ก่อนจะปิดท้ายด้วยการไปเดินเล่นรอบสวนสาธารณะ แล้วผลัดกันเล่าถึงเรื่องวัยเด็ก

 

 

 

 

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกทีพวกเราทุกคนก็หมกมุ่นอยู่กับการอ่านหนังสือสอบปลายภาค วันนี้จุนมยอนโทรชวนให้ไปบ้านคยองซูด้วยกัน เห็นว่าทั้งสามคนมีนัดติว ถ้าได้แบคฮยอนไปด้วยคงประเทืองปัญญาขึ้นกว่าเดิมเป็นไหน ๆ แต่แผนก็ล่มไปเพราะจงแดไม่สบาย ต้องนอนแหงกอ่านหนังสืออยู่ที่บ้าน คยองซูเลยบอกว่าถ้าจุนมยอนจะมาคนเดียวก็นั่งทับไข่เล่นอยู่ที่บ้านไปเถอะ

 

แบคฮยอนรู้สึกดีใจอยู่ลึก ๆ ที่หันไปเห็นว่าตอนนี้ชานยอลเองก็กำลังตั้งใจอ่านหนังสืออยู่เช่นกัน สายตาคู่นั้นที่กำลังจับจ้องอยู่กับหน้าหนังสือผ่านเลนส์แว่นกรอบสีดำ ใช่แล้วล่ะ คุณลุงเพิ่งพาชานยอลไปตัดแว่นถนอมสายตาเพื่อใช้เวลาอ่านหนังสือ พอเห็นว่าพักหลังมานี้พ่อลูกใช้เวลาอยู่ด้วยกันบ่อยขึ้นแบคฮยอนก็ดีใจ ถึงจะฟังดูเวอร์ แต่เขารู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ กับการเห็นคนรักมีความสุข

 

 

แล้วแว่นที่สวมอยู่มันก็ทำให้ชานยอลหล่อขึ้นด้วย

 

 

มองอะไร

 

มองแฟน

 

มองทำไม

 

แฟนหล่อเลยมอง

 

มองแล้วจะทำยังไง แบคฮยอนย่นจมูกเมื่อชานยอลละมือข้างหนึ่งออกจากหนังสือ ก่อนจะอ้าออกกว้างเป็นเชิงบอกให้เขาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดนั้น

 

ชานยอลไม่ได้ยิ้ม เขาหมั่นเขี้ยวตอนเห็นไอ้บ้านนอกคลานขึ้นเตียงมาอยู่ในอ้อมกอดเขาเหมือนลูกหมาอยากอ้อนเจ้านาย ไหนจะขาสั้น ๆ ที่ยกขึ้นมาก่ายตัวเขานั่นอีก

 

โห ชานยอลไฮไลท์ข้อความเยอะจัง แบคฮยอนมองหนังสือฟิสิกส์ในมือคนตัวสูง เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าชานยอลจะจริงจังกับการอ่านหนังสือขนาดนี้ นี่ใช่ไททันโลกแดงของเขาจริง ๆ เหรอเนี่ย

 

ไม่ดีเหรอ

 

ดีสิ เราว่ามันดีมาก ๆ เลยอ่ะที่ชานยอลตั้งใจ ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวสูงที่ถอดแว่นออกแล้วก้มลงมาจุ๊บปาก ก่อนจะเลื่อนไปหอมแก้มและหยุดที่ขมับ

 

ครบห้านาทีปลุกด้วยนะ แบคฮยอนนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วหลุบตาลงมองอีกคนที่ขยับลงมานอนซบอกเขา ได้ยินเสียงถอนหายใจแผ่วเบาอย่างเหนื่อยอ่อน ราวกับว่าหนังสือฟิสิกส์ได้ดูดพลังของชานยอลไปจนแทบไม่มีแรงเหลือ

 

แบคฮยอนเม้มปากแล้วค่อย ๆ ดึงหนังสือออกจากมือคนตัวสูงออกมาวางไว้ข้างตัว ร่างเล็กนิ่งอยู่ท่านั้นเพื่อสังเกตท่าทีอีกฝ่าย และดูเหมือนว่าตอนนี้ไททันตัวโตจะผล็อยหลับไปแล้ว พอเห็นอย่างนั้นเลยก้มลงจุ๊บกลุ่มผมสีเข้มเหมือนที่ชานยอลชอบทำกับเขาทีนึง

 

แหะ พอทำแบบนี้แล้วก็เขินจัง

 

 

ก๊อก ๆ

 

 

เสียงเคาะประตูห้องฉุดให้เด็กตัวสูงตื่นจากการหลับใหล ชานยอลดีดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วเสยผมขึ้นอย่างหัวเสียหลังจากถูกขัดจังหวะการงีบพักผ่อน เขาได้แต่บอกกับตัวเองในใจว่าถ้าคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามประตูคือไอ้เด็กเจโน่ งานนี้มีจบศพไม่สวยแน่

 

ชานยอล อยู่ข้างในหรือเปล่า?

 

ครับ

 

อืม พ่อกลับมาแล้วนะ

 

ครับ

 

แบคฮยอนมองแผ่นหลังกว้างที่หยุดอยู่ที่เดิม เขาเห็นว่าท่าทางของชานยอลเปลี่ยนไปหลังจากรู้ว่าใครยืนอยู่อีกฝั่งของประตู  จากที่อยู่บ้านหลังนี้มาสักพักใหญ่ ๆ แบคฮยอนคิดว่ามันแปลกที่คุณลุงจะมาเคาะประตูเพื่อบอกลูกชายว่ากลับมาถึงแล้ว ต่อให้สองพ่อลูกจะสนิทกันมากขึ้นกว่าที่เคยก็เถอะ

 

ชานยอลเงยหน้าขึ้นพลางถอนหายใจ คนตัวสูงเดินกลับมาพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ แล้วคว้าเอาหนังสือฟิสิกส์ขึ้นมา ก่อนจะยีหัวเขาพลางชี้ไปยังโต๊ะที่มีหนังสือเปิดค้างเอาไว้ เป็นเชิงไล่ให้ไปอ่านหนังสือต่อ

 

ชานยอลจะไปไหนเหรอ

 

พ่อเรียกไปทดสอบความรู้น่ะ ว่าเขามีลูกเป็นคนหรือควายกันแน่ ชานยอลพูดติดตลกพร้อมถอยหลังไปทีละก้าว วูบหนึ่งแบคฮยอนเห็นว่าใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มนั้นเลือนหายไปตอนที่คนตัวสูงหันหลัง และนั่นทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเลย

 

 

 

 

ทันทีที่สอบปลายภาคเสร็จ ใครหลาย ๆ คนก็วิ่งลงไปกลางสนาม แล้วพร้อมใจกันโปรยชีทกระดาษขึ้นบนอากาศอย่างโลกอก สิ้นสุดกันสักทีกับความทรมานในการเป็นนักเรียน แต่เด็กเหล่านั้นก็โล่งอกได้แค่ตอนนี้เท่านั้น เพราะพอรู้ตัวอีกที พวกเขาก็ต้องกลับไปเคร่งเครียดกับการเข้ามหาลัย

 

แก๊งห้องสมุดแทบผวาเมื่อพบว่าหนึ่งในสามทหารเสือเข้ามาชวนไปกินเนื้อย่าง ในทีแรกทั้งสามแคระดูลำบากใจ แต่สุดท้ายก็ยอมไปด้วยเพราะแบคฮยอนชวน

 

ซอนฮวาโทรมางอแงว่าทำข้อสอบไม่ได้ แต่นั่นก็แค่ประโยคปลายเปิดเท่านั้นแหละ หลังจากนั้นเจ้าตัวก็ทำเสียงงุ้งงิ้งถามเขาว่าวันจบการศึกษาอยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า ซึ่งแบคฮยอนก็ตอบกลับไปว่า เราอยากให้ซอนฮวาเรียนจบพร้อมกัน แค่นั้นแหละ...เธอถึงกับเซ็งไปเลย

 

 

หลังจากกินเนื้อย่างเสร็จทุกคนก็แยกย้ายกลับบ้าน ตอนนี้ชานยอลแต่งตัวอยู่ในห้องและเขาก็ลงมารออยู่หน้าบ้าน แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าตอนพลบค่ำแล้วหายใจเข้าปอดลึก ๆ ชีวิตวัยมัธยมผ่านพ้นไปแล้วสินะ เขารู้สึกเหมือนก้าวบันไดการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นไปอีกขั้นหนึ่งเลย

 

แต่ก็อดใจหายไม่ได้ที่ต้องแยกจากเพื่อน ๆ ไป ถึงจะรู้จักกันได้แค่ปีเดียว แต่แบคฮยอนก็ผูกพันกับทุกคนแม้กระทั่งคิมนัมจุนที่ชอบแกล้งเขาอยู่เสมอ ไหนจะเพื่อนในชมรมห้องสมุดที่หยิบยื่นแต่ความหวังดีให้อีก ทุกคนเป็นคนดีมาก ๆ เลย

 

เฮ้

 

ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อคนตัวสูงดีดนิ้วตรงระดับใบหน้าเพื่อดึงสติเขาให้กลับมา และภาพที่เห็นมันทำให้หัวใจที่เคยอยู่ในระดับปกติเต้นแรงยิ่งขึ้น กับการแต่งตัวของชานยอลที่ต่างไปจากทุกครั้ง

 

เสื้อยืดสีขาวที่อยู่ข้างในถูกสวมทับด้วยแจ็กเก็ตสีดำ อีกทั้งผมที่เซ็ทให้ตั้งขึ้นนั่นอีก วันนี้ชานยอลหล่อจังเลยอ่ะ

 

คนตัวสูงจูงมือเขาเดินไปที่ลานจอดรถในบ้าน แบคฮยอนหันซ้ายขวาดูว่ามีใครมองอยู่หรือเปล่าแต่ก็พบเพียงแค่ความเงียบ

 

เราขึ้นไปนั่งในรถของพี่ลู่หาน แบคฮยอนก็เพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้ว่าชานยอลขับรถเป็นแต่ยังไม่มีใบขับขี่ แต่ถ้าพี่ลู่หานให้ยืมมาแบบนี้แสดงว่าเจ้าตัวคงไว้ใจน้องชายอยู่พอสมควร

 

ชานยอลหันมาคาดเข็มขัดให้คนตัวเล็กที่เอาแต่ทำหน้าเอ๋อตอนมองเขา ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะรู้ดีว่าสิ่งที่ทำทุกอย่างตั้งแต่การแต่งตัวนั้นมันพิเศษไปกว่าทุกวัน

 

เราจะไปเดทกันวันนี้เลยเหรอ

 

ต้องวันนี้ ชานยอลยิ้มแล้วจับมือคนรักมาจูบเบา ๆ ก่อนจะเข้าเกียร์

 

ร่างเล็กขยับเข็มขัดให้เข้าที่แล้วมองไปยังเบื้องหน้า แน่นอนว่าแบคฮยอนรอคอยเดทสุดพิเศษที่ชานยอลเคยวางแผนไว้เมื่อคราวนั้นมานาน เขาอยากรู้เร็ว ๆ จังว่าชานยอลจะทำเรื่องโรแมนติกอะไรให้ต้องเขินอีก

 
 

 

 

เนื่องจากยังอิ่มกับเนื้อย่างอยู่ เราเลยข้ามขั้นตอนการเดทข้อที่หนึ่งไป ที่แรกที่ชานยอลพาไปคือโซลทาวเวอร์ ข้างบนนี้มีคู่รักกำลังถ่ายรูปกัน บางคู่ก็เกี่ยวแม่กุญแจเข้ากับรั้ว แล้วเขวี้ยงลูกกุญแจไปไกล ๆ

 

ชานยอลจับมือคนตรงหน้าขึ้นมาให้แบออก ก่อนจะวางแม่กุญแจที่เขาเคยซื้อเก็บไว้ลงไป เด็กตัวสูงเห็นแววตาคู่นั้นที่กำลังส่องประกาย เขารู้ว่าตอนนี้ไอ้บ้านนอกตัวแสบกำลังตื่นเต้นกับสิ่งที่ไม่เคยทำ

 

เราจะทำเหมือนในหนังใช่ไหมอ่ะ

 

ถ้าจะเหมือน นางเอกก็ต้องเขียนชื่อพระเอกลงไปด้วย ชานยอลล้วงกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตก่อนจะยื่นปากกาเมจิกที่เตรียมมาให้กับคนตัวเล็กโดยที่ไม่หันไปมอง

 

แบคฮยอนยิ้มตาหยีแล้วรับปากกามาเขียนชื่อชานยอลลงไปอย่างตั้งใจ บรรยากาศข้างบนนี้ดีจัง ไม่แปลกใจเลยที่คู่รักหลาย ๆ คู่จะกลับไปพร้อมกับความสุข

 

ชานยอลเขียนชื่อใครลงไป

 

คิมจงแดมั้ง ถามโง่ ๆ เด็กตัวสูงหรี่ตามองคนตัวเล็กแล้วก็แบมือออกให้ดู เขาเห็นว่าไอ้บ้านนอกกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ก่อนจะแบมือของตัวเองบ้าง

 

ของเราเขียนตัวใหญ่กว่าอีก

 

เออ อารมณ์ว่ามองจากเกาะเชจูมาตรงนี้ก็ยังเห็น

 

แต่อย่างของชานยอลต้องใช้แว่นขยาย...โอ๊ะ!!!” แบคฮยอนจับแก้มตัวเองหลังจากถูกอีกคนดึงมันยืดออกเพราะหมั่นเขี้ยว พอหันไปอีกทีก็เห็นว่าชานยอลเดินไปหยุดอยู่ข้างรั้วแล้ว แถมยังหันกลับมามองกดดันอีก

 

ถ้าช้ากว่านี้กูจะเอากุญแจไปเกี่ยวกับคนอื่นแล้วนะ

 

ไม่นะ! ชานยอลต้องเกี่ยวกับเราคนเดียวเท่านั้น!” เด็กตัวสูงยิ้มขำกับท่าทางของมนุษย์ฮอบบิทที่รีบวิ่งตามมาหยุดอยู่ข้างเขาพร้อมไขกุญแจออกเตรียมเกี่ยว

 

ทั้งคู่สบตากันอยู่แค่ครู่เดียวชานยอลก็จับมือคนตัวเล็กให้เอาแม่กุญแจเกี่ยวกับรั้ว ก่อนที่เขาจะเกี่ยวของตัวเองคล้องกับของแบคฮยอนอีกที

 

เราเคยได้ยินมาว่า ถ้าโยนลูกกุญแจไปไกล ๆ แล้วความรักจะยืนยาวล่ะ แบคฮยอนถือลูกกุญแจไว้ตรงระดับใบหน้า พอตั้งท่าจะโยน คนตัวเล็กก็ค้างอยู่อย่างนั้นเมื่อถูกคว้าข้อมือเอาไว้

 

ขอแลกนะ แบคฮยอนทำตาปริบ ๆ มองคนตัวสูงที่เอากุญแจของเขาใส่เข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ต ก่อนจะเอากุญแจของตัวเองวางลงมาแทน

 

แล้วเราจะไม่โยนเหรอ

 

ไม่เห็นต้องทำตามคนอื่นเลย เราต้องมีสไตล์เป็นของตัวเองดิ ชานยอลเลิกคิ้วพร้อมอธิบายให้ฟัง แต่ดูเหมือนว่าแบคฮยอนยังคงมึน ๆ และอยากเขวี้ยงลูกกุญแจไปให้ไกล

 

งั้นเราจะเก็บของชานยอลไว้ด้วย ร่างเล็กว่าแล้วเอาลูกกุญแจใส่เข้าไปในกระเป๋าเงิน

 

ป่ะ ถ่ายรูปกัน

 

ชานยอลไม่ปล่อยให้เสียเวลา เพราะยังมีอีกหลายโปรแกรมในตารางเดทที่ยังรันไม่ไปถึงไหน เด็กตัวสูงล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วกดเข้าแอพกล้อง แบคฮยอนเอียงศีรษะชนกับแก้มคนตัวโตกว่าแล้วชูสองนิ้วพร้อมรอยยิ้ม

 

 

แช่ะ!!!

 

 

วันนี้จะเป็นอีกหนึ่งในความทรงจำดี ๆ ของเรา

 

 

 

 

เราไปดูหนังรอบดึกกันต่อ เป็นครั้งแรกที่แบคฮยอนรู้สึกเหมือนอยู่ในหนังซอมบี้ก็ตอนออกมาจากโรงหนังตอนเที่ยงคืนเศษ ๆ แล้วพบว่าบรรยากาศโดยรอบมันเงียบสงบ จนน่ากลัวแปลก ๆ ชานยอลเพียงแค่ยิ้มขำแล้ววางมือลงบนศีรษะเขา ก่อนที่เราจะเดินไปที่ลานจอดรถ

 

หิวไหม?

 

เรายังแน่นป๊อปคอร์นอยู่เลยอ่ะ ชานยอลหิวเหรอ

 

ถามดูไง เผื่อว่าหลุมดำในท้องมึงยังทำงานอยู่ คนตัวสูงยิ้มขำแล้วแทรกตัวเข้าไปในรถ

 

ท่ามกลางความเงียบในลานจอดรถห้างสรรพสินค้า ละแวกนี้มีรถจอดอยู่เพียงแค่สองคันเท่านั้น ชานยอลวางมือลงบนพวงมาลัย พลางเคาะปลายนิ้วชี้ลงเป็นจังหวะราวกับว่ากำลังใช้ความคิด แบคฮยอนเดาว่าในหัวผู้ชายคนนั้นอาจจะกำลังเรียบเรียงตารางเดทว่ามาถึงไหนแล้ว

 

กลับบ้านกันไหม ดึกแล้ว

 

ถึงจะอยากอยู่เดทกันต่ออีกสักหน่อย แต่แบคฮยอนก็เป็นห่วงไททันตัวโตที่เหนื่อยสะสมมานานเป็นเดือน ๆ กับการอ่านหนังสือ ไหนวันนี้จะเพิ่งสอบเสร็จอีก

 

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่แบคฮยอนเดาว่าที่ชานยอลพยายามตั้งใจเรียนให้มากขึ้น ก็เพื่อที่จะสร้างความดีเอาไว้เป็นข้อต่อรองกับคุณลุง ถ้าเกิดชานยอลจะขอย้ายไปอยู่มกโพกับเขา

 

จะรีบกลับทำไม บ้านมันไม่หนีไปไหนหรอกน่า ป่ะ ไปเดินเล่นแม่น้ำฮันกันดีกว่า ตอนนี้บรรยากาศคงกำลังดี แบคฮยอนพยักหน้าช้า ๆ ชานยอลจะเห่อเดทอะไรนักหนา กะจะทำทุกอย่างภายในวันเดียวเลยหรือไงกัน

 

กลัววันหลังพี่ลู่หานไม่ให้ยืมรถเหรอ

 

เออดิ ขี้เกียจเข้าไปขอยืมมัน เสียฟอร์มเป็นบ้า

 

แบคฮยอนหัวเราะแล้วกดเลื่อนกระจกลง เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นรถก็ขับออกมาจากห้างสรรพสินค้า ร่างเล็กเอาคางเกยกับขอบหน้าต่าง หลับตาลงแล้วปล่อยให้กระแสลมเย็นพัดผ่านให้รู้สึกดี

 

ชอบจัง

 

ลมเหรอ

 

เปล่า เราชอบเวลาอยู่กับชานยอลแบบนี้

 

แบคฮยอนพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ และมันคงเป็นอย่างนั้นสำหรับคนตัวเล็ก กับความพิเศษที่รู้สึกได้ในทุก ๆ วัน เด็กตัวสูงหันไปมองคนรักที่ยังคงยิ้มรับสายลมอย่างอารมณ์ดี จนถึงตอนนี้ปาร์คชานยอลก็ยังคงยืนยันคำเดิมว่า ความสุขของแบคฮยอนก็คือความสุขของเขา

 

เหมือนกัน

 

 

 

 
 

ขับรถเล่นจนเกือบถึงตีสองรถคันสีขาวก็จอดลงในลานจอดรถสวนสาธารณะยออึยโด ที่สามารถมองเห็นแม่น้ำฮันได้จากตรงนี้ รอบข้างเงียบสงบ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนอยู่แถวนี้เลย แม้ว่าจะเป็นตอนกลางคืน แต่ยังมีเด็กวัยรุ่นที่ปั่นจักรยานเล่นกับเพื่อน ยังมีคู่รักที่นั่งกินลมชมวิวอยู่ในสนามหญ้า

 

ประตูรถถูกเปิดออก ร่างเล็กสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดก่อนจะหันไปยิ้มให้คนตัวสูงที่ยื่นมือมา ซึ่งแบคฮยอนก็เดินไปจับมืออย่างไม่อิดออด เวลากลางคืนมันดีอย่างนี้นี่เองสินะ เราสามารถเดินจับมือกันได้โดยที่ไม่ต้องแคร์สายตาใคร ในทีแรกมันธรรมดา แต่พอรู้ตัวอีกทีเรียวนิ้วของเราก็ค่อย ๆ สอดประสานกันในวินาทีถัดมา

 

เด็กหนุ่มทั้งสองคนหยุดอยู่ข้างริมแม่น้ำ แบคฮยอนวางมือไว้กับราวเหล็กแล้วกวาดสายตามองความสวยงามของที่นี่ ซึ่งเป็นเสน่ห์อีกอย่างหนึ่งของกรุงโซล

 

พอหันไปหาคนข้าง ๆ ก็พบว่าตอนนี้ชานยอลกำลังยิ้มตอนทอดสายตาไปยังเบื้องหน้า แต่แบคฮยอนคิดไปเองหรือเปล่านะ ว่าแววตาคู่นั้นดูเศร้าแปลก ๆ

 

ชานยอล

 

อืม

 

ขอบคุณสำหรับวันนี้นะ

 

แค่วันนี้เหรอ

 

จริง ๆ แล้วเราอยากขอบคุณชานยอลทุกวันเลยล่ะ แบคฮยอนรีบตอบเพราะไม่อยากให้อีกคนเข้าใจผิด ซึ่งชานยอลก็แค่หัวเราะในลำคอแล้วหันหน้าเข้าหาเขา

 

ขอบคุณแล้วต้องทำไง? คนเจ้าเล่ห์ถามพร้อมโน้มใบหน้าลงมา ซึ่งแบคฮยอนก็ยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บแก้มเบา ๆ เหมือนทุกครั้งที่อีกคนต้องการ แต่มันต่างออกไปตรงที่หลังจากผละตัวออกมา ชานยอลเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ แทนที่จะเป็นพูดเรื่องทะลึ่งปิดท้าย

 

ชานยอล

 

ว่าไง

 

ถึงเราจะคบกันนานไม่เท่าคู่อื่น ๆ แต่เราจะไม่มีความลับต่อกันใช่ไหม? ประโยคนี้ทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กตัวสูงเลือนหายไป ชานยอลสบตากับคนตัวเล็กกว่าที่กำลังฉายแววสงสัยแล้วก็พูดไม่ออก

 

อืม

 

แล้วถ้าเราถามว่าชานยอลเป็นอะไร ชานยอลจะพูดความจริงกับเราใช่ไหม?

 

...อืม

 

แบคฮยอนรู้สึกไม่ค่อยดีเลย จริงอยู่ที่ความสงสัยมันเกิดขึ้นและทำให้ต้องการคำตอบ แต่อีกใจก็คาดหวังว่าชานยอลจะเลิกคิ้วขึ้นแล้วบ่นกลับมาว่า พูดงี้หมายความว่ากูมีความลับอยู่หรือไง มึงนี่นะ!’ มากกว่าการที่อีกฝ่ายแสดงท่าทีออกมาว่าเขากำลังเดาถูกแบบนี้

 

ชานยอลกำลังปิดบังอะไรเราอยู่หรือเปล่า

 

คำถามนี้ผุดเข้ามาให้ได้คิดตั้งแต่กลับมาจากทริปปีใหม่ แต่แบคฮยอนก็ไม่อยากปักใจคิดมากเพราะเห็นว่าชานยอลก็ยังคงหัวเราะเฮฮา และยังคงแสดงออกว่ารักเขาเหมือนเดิม แต่ไม่รู้สิ...ความเหมือนเดิมที่ว่า...มันก็ยังมีอะไรบางอย่างที่ทำให้รู้สึกเอะใจว่าอีกฝ่ายเปลี่ยนไป

 

มันชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ

 

คนอื่นอาจจะดูไม่ออก แต่เราเป็นแฟนกัน แค่ชานยอลเปลี่ยนไปนิดเดียวเราก็รู้สึกได้แล้ว ประโยคนี้ทำเอาเด็กตัวสูงจุกอยู่ไม่น้อย เขากำลังรู้สึกผิดที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกอย่างนั้นชานยอลกำลังทำให้เรากลัวนะ

 

กูก็กลัวเหมือนกัน

 

เสียงลมพัดหวีดหวิว แบคฮยอนรู้สึกหนาวเสียดขึ้นมาที่หน้าอกอย่างไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ มือที่เคยอยู่ในอุณหภูมิปกติเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก ซึ่งมันคงไม่ได้มาจากการจับราวเหล็กนานเกินไป

 

เรื่องที่กูจะพูดต่อไปนี้ มึงตั้งใจฟังให้ดีนะ

 

 

ตึกตึก...ตึกตึก...

 

 

มันอาจเป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจ แต่กูอยากให้มึงฟังจนจบ

 

 

ตึกตึก...ตึกตึก...

 

 

กู...จะไปเรียนเมกา

 

 

รู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน เรือชมวิวที่ลอยอยู่กลางแม่น้ำหยุดนิ่ง รวมไปถึงผู้คนที่กำลังปั่นจักรยานอยู่ก็เช่นกัน แบคฮยอนรู้สึกมึนงงและทำตัวไม่ถูก เขาไม่รู้แม้แต่วิธีผ่อนลมหายใจเข้าออกด้วยซ้ำ

 

เดี๋ยวนะชานยอล

 

นี่...

 

เด็กตัวสูงโอบใบหน้าขาวให้เงยขึ้นมาสบตากันเมื่ออีกฝ่ายกำลังพยายามหลบสายตาเขา ชานยอลไม่ได้รู้สึกดีเลยที่ต้องทำอย่างนี้ ยิ่งตอนที่เห็นว่าแววตาที่มองผ่านเลนส์แว่นมันทอประกายราวกับคนจะร้องไห้ เขาก็ยิ่งรู้สึกผิด

 

เราสบตากันอีกครั้ง สายตาของแบคฮยอนเหมือนกำลังบอกให้เขาพูดอะไรสักอย่างเพื่อเยียวยาเรื่องน่าตกใจเมื่อครู่นี้ มือเล็กเลื่อนขึ้นมาจับท่อนแขนของเขาเอาไว้ ชานยอลรู้สึกได้ว่ามืออีกคนกำลังสั่น

 

นี่คือสิ่งที่ชานยอลปิดบังเรามาตลอดเหรอ

 

...

 

ชานยอลวางแผนมานานแล้วใช่ไหม

 

...

 

แล้ว...ที่เลือกบอกหลังสอบเสร็จ เพราะกลัวว่าถ้าเรารู้ก่อน เราจะเครียดจนอ่านหนังสือไม่รู้เรื่องใช่ไหม

 

...

 

...

 

คราวนี้เป็นทีของเด็กตัวสูงที่กำลังมือสั่น ปาร์คชานยอลกำลังรู้สึกผิดอย่างสุดหัวใจเมื่ออีกฝ่ายก้มหน้าลงเล็กน้อย เราสองคนยืนนิ่งอยู่ท่านี้โดยที่ไม่มีใครพูดอะไรอีก หรือความจริงแล้ว คำพูดทุกอย่าง รวมไปถึงคำขอโทษ อาจจะจุกอัดแน่นอยู่ที่คอ

 

เรารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นวัวเลย...

 

...

 

วัวที่ถูกเลี้ยงให้มีความสุข ก่อนจะถูกลากไปเชือด แบคฮยอนทำหน้าเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ และชานยอลก็เดาไม่ผิด เมื่อในวินาทีถัดมาน้ำตาก็ไหลออกจากดวงตาคู่นั้น ทำไมชานยอลทำแบบนี้ล่ะ ทำให้เรามีความสุขมาจนถึงตอนนี้ แล้วก็...

 

แบคฮยอน

 

ทำไงดี...เราเจ็บไปหมดแล้ว

 

ชานยอลรั้งอีกฝ่ายเข้ามากอดแล้วหลับตาลง แบคฮยอนเคยคิดว่าอ้อมกอดนี้เคยให้แต่พลังงาน มันเคยแชร์ความทุกข์และคืนความสุขให้กันและกัน แต่ตอนนี้แบคฮยอนรู้สึกไร้เรี่ยวแรง เขาได้แต่ปล่อยให้แขนทั้งสองข้างแกว่งไปมา และทอดสายตามองไปบนท้องฟ้าอย่างไร้จุดหมาย

 

เราเคยคิดว่าถ้าชานยอลไปอยู่อเมริกาจริง ๆ เราจะทำยังไง จะใช้ชีวิตอยู่ยังไง แต่พอชานยอลบอกว่าจะพยายามหาทางไปอยู่มกโพด้วยกันให้ได้ เราก็ลืมเรื่องนั้นไปแล้วอ่ะ...

 

ชานยอลไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่กอดคนรักเอาไว้แน่น ๆ เพื่อย้ำให้รู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้ และรู้สึกผิดเหลือเกินที่ปิดบังความลับเอาไว้อยู่หลายเดือน

 

ชานยอลโกหกเราเหรอ

 

ไม่ใช่อย่างนั้น นอกจากเรื่องที่ไม่ได้บอกว่าจะไปเมกากูก็ไม่เคยโกหกมึงเลยแบคฮยอน

 

งั้นอธิบายให้เราฟังอีกสิ เรารู้สึกเหมือนจะตายเลยเสียงของคนตัวเล็กแผ่วเบาเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง ชานยอลรู้สึกได้ถึงวงแขนที่ตวัดกอดรอบเอวเขาราวกับอยากรั้งเอาไว้

 

...

 

ที่เป็นแบบนี้ ชานยอลทำให้รู้สึกเหมือนเรามาเดทส่งท้ายก่อนเลิกกันยังไงอย่างนั้นเลยอ่ะ เราจะต้องเลิกกันเหรอ...

 

จะไม่มีใครเลิกกับใครทั้งนั้น ชานยอลกระซิบบอกข้างหูคนในอ้อมกอด

 

ชานยอลผละตัวออกพร้อมโอบใบหน้าขาวเอาไว้แล้วสบตากัน เขาเห็นว่าแว่นสายตาของคนตัวเล็กขึ้นฝ้าน้ำตา แต่ถึงอย่างนั้นมันก็อาจจะดีกว่าถ้าจะให้แบคฮยอนมองเห็นได้ไม่ชัดตอนที่เขากำลังอยู่ในสีหน้าแบบนี้

 

ถ้าคิดแบบเด็ก ๆ กูจะย้ายไปอยู่มกโพกับมึงก็ได้ แต่ถ้าทำแบบนั้นเราสองคนก็จะต้องเจอปัญหาที่ตามมา ทั้งเรื่องพ่อกูที่เหมือนว่าจะไม่ได้คาดหวัง แต่เอาจริง ๆ แล้วมีพ่อคนไหนบ้างที่ไม่คาดหวังในตัวลูกเลย

 

...

 

สักวันนึงพ่อก็ต้องรู้เรื่องของเรา

 

พอได้ยินแบบนี้...แบคฮยอนก็รู้สึกว่าอนาคตมันน่ากลัวเหลือเกิน แน่นอนว่าความลับไม่มีในโลก แต่การให้ผู้มีพระคุณอย่างคุณลุงต้องเสียใจเพราะเรื่องของเรา แบคฮยอนก็คงไม่รู้สึกดี แต่ถ้าจะให้เลิก ใจมันก็ทำไม่ได้

 

กูคุยกับไอ้จงอินตอนเดินไปส่งมันขึ้นแท็กซี่วันที่เรากลับจากทะเล กูถึงคิดได้ว่ายังมีอะไรอีกเยอะที่เราต้องคิด

 

...

 

เรื่องคนรอบข้าง อนาคต เงิน ทุกอย่างที่เป็นองค์ประกอบสำคัญ กูจะใช้ชีวิตแบบขอไปทีไม่ได้แล้ว และกูก็ไม่อยากให้มึงคอยหาเลี้ยงกูฝ่ายเดียวอีก ถ้าเกิดว่าพ่อรู้เรื่องของเราแล้วหยุดส่งเสียกูขึ้นมา

 

แบคฮยอนไม่รู้ว่าน้ำตาหยุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนนี้เขารู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนผ่านปลายนิ้วหัวแม่มือที่ไล้อยู่บนแก้มเขา กับแววตาคู่นั้นที่จริงจังไปกว่าทุกครั้ง

 

เรากำลังโตขึ้น แค่รักกันมันไม่พอจริง ๆ

 

 

ตกลงว่าไง

กูจะไปอยู่มกโพกับแบคฮยอน

เหรอ

มึงคิดว่าไงวะ?

คิดว่าเป็นวิธีแก้ปัญหาที่ง่อยดี

...

ขอพ่อไปย้ายไปอยู่มกโพกับแบคฮยอนแล้วอ้างว่าหมอนั่นอยู่คนเดียว เป็นห่วง รักเพื่อนมาก แบบนี้เหรอวะ

...

นิสัยอย่างมึงนี่เดาไม่ยากนะ ถ้าเกิดพ่อไม่อนุมัติ มึงก็คงพยายามชักแม่น้ำทั้งโลกมาอ้างเพื่อที่จะทำให้เขาใจอ่อน แต่ถ้าไม่ได้ผล ร้อยทั้งร้อยมึงก็คงหนีไปมกโพอยู่ดี ถูกไหม?

...อืม

เราจะจบม.ปลายอยู่แล้วชานยอล อายุขึ้นเลขสองแล้ว เราจะโตขึ้นทุกครั้งที่เข้าวันใหม่ แต่กูขอถามหน่อยว่านี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดแล้วเหรอ?

...

มึงคิดแค่ว่าอยากอยู่กับแฟน ทิ้งแฟนไม่ได้ ระยะทางจากโซลไปมกโพมันไกลเกินไป ความคิดถึงจะทำร้ายมึงสองคน

หรือมึงคิดว่ามีวิธีที่ดีกว่านี้ล่ะ?

มีเยอะแยะ แต่มึงเสือกมีคำตอบในใจอยู่แล้ว ทางเลือกเหล่านั้นเลยกลายเป็นเศษขี้เถ้าที่มึงไม่อยากมองเห็น

...

ถึงไอ้เทาจะบอกว่ากูเป็นผู้ใหญ่ที่สุดในกลุ่ม แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นหรอก ทุกคนมีมุมที่ยังเป็นเด็กและมุมที่โตเป็นผู้ใหญ่กว่าคนอื่น หลายครั้งมึงก็แสดงออกให้กูเห็นว่ามึงเป็นคนมีมุมมองที่แตกต่าง แค่มึงเป็นคนใจร้อน

...

คิดดี ๆ ชานยอล เรากำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่

 

 

หลังจากนั้นกูก็เก็บคำพูดของไอ้จงอินมาคิด แต่การเล่าเรื่องนี้ให้มึงฟังตอนใกล้สอบมันก็คงไม่เข้าท่าสักเท่าไหร่ กูก็เลยลองหาทางออกด้วยตัวเอง แบคฮยอนยังคงตั้งใจฟังอีกคนอธิบาย ถึงจะยังไม่รู้สึกดีขึ้น แต่มันก็ไม่แย่ไปกว่าในทีแรกที่ได้รู้ความจริงจากปากชานยอล กูรู้สึกเหมือนเจอทางตัน คิดยังไงก็คิดไม่ออก เลยกลับไปหาพี่โบราที่ร้านกาแฟ

 

...

 

กูอยากถามความรู้สึกของคนถูกนอกใจเพราะระยะทางอีกครั้ง แต่เธอก็บอกว่า โซลกับมกโพไม่ได้อยู่ไกลกันเป็นทวีปสักหน่อย มันใช่เรื่องที่ต้องมากังวลขนาดนั้นเหรอ บางทีเรื่องระยะทางมันอาจจะเป็นแค่ข้ออ้างของคนที่คิดนอกใจก็ได้ ถ้าคนสองคนซื่อสัตย์ต่อกันเรื่องระยะทางมันก็เป็นแค่ปัญหาของความคิดถึงเท่านั้นแหละ

 

...

 

ถามว่าเชื่อใจมึงไหม ถ้ามีคนร้อยคนถือปืนอยู่ตรงหน้ากู และมึงคือหนึ่งคนที่ยืนอยู่ในนั้น กูเชื่อว่ามึงจะเป็นคนสุดท้ายที่จะยิง ชานยอลนิ่งไปครู่หนึ่งขณะสบตากันหรือบางทีมึงอาจจะไม่ได้ใส่กระสุนไว้ตั้งแต่แรกเลยก็ได้

 

ถ้าพี่โบราพูดอย่างนั้น แล้วทำไมชานยอลถึงจะไปอเมริกาล่ะ อยู่ที่โซลไม่ได้เหรอ แบคฮยอนไม่เคยงี่เง่าแบบนี้มาก่อน แต่เรื่องนี้มันเกินกว่าที่สมองจะเอาชนะหัวใจได้ ถ้าชานยอลถูกห้ามไม่ให้ไปอยู่มกโพด้วยกันเขาก็พอจะเข้าใจ อย่างน้อยแบคฮยอนก็ยังสามารถทำตามแผนที่เคยวางไว้ สำหรับการนั่งรถไฟไปกลับมกโพ-โซล ทุกอาทิตย์

 

กูปรึกษาไอ้จงอินกับไอ้เทามา หลายชั่วโมงเลยกว่าจะได้คำตอบ

 

...

 

อยู่โซลมันก็ได้นะ แต่พ่อเคยบอกกูว่าการไปเรียนต่างประเทศ ทางเลือกและเครดิตมันสูงกว่า มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ที่สังคมวัดกันที่ตรงนี้ อีกอย่าง...การไปอยู่ที่นั่นมันอาจทำให้กูมองเห็นโลกได้กว้างขึ้น ชานยอลยิ้มบาง ๆ ก่อนจะถอดแว่นขึ้นฝ้าน้ำตาออกมาเช็ดให้มึงเองก็เหมือนกันนะแบคฮยอน

 

มองโลกได้กว้างขึ้นนั่นไม่ได้หมายความว่าชานยอลจะมองเห็นคนอื่นที่ดีกว่าเราใช่ไหม

 

นึกแล้วว่าต้องคิดแบบนี้ ชานยอลส่ายหน้าแล้วสวมแว่นคืนให้กับคนที่เอาแต่จ้องเขาอย่างจริงจังกูรักมึงจนยอมทำขนาดนี้แล้ว จะเอาความรู้สึกจากไหนไปให้คนอื่นอีกวะ

 

...

 

ต่อให้ดีแค่ไหนแต่ถ้าไม่ใช่มึงกูก็รักไม่ลงหรอก

 

เมื่อก่อนชานยอลอาจจะถนัดใช้กำลังมากกว่าแสดงความรู้สึก แต่ตอนนี้แบคฮยอนคิดว่าคนตรงหน้าเปลี่ยนไปแล้ว อย่างที่เจ้าตัวกำลังพูดว่าพวกเราทุกคนกำลังโตเป็นผู้ใหญ่ และการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้ เขาได้แต่หวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้น

 

อดทนรอหน่อยนะ แค่สี่ปี ชานยอลจับหัวไหล่คนตัวเล็กไว้แล้วจ้องหน้าให้กูพิสูจน์ตัวเองให้พ่อเห็น ว่ากูพร้อมที่จะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เขาจะได้วางใจสักที

 

แล้วหลังจากสี่ปีล่ะ ชานยอลจะกลับมาอยู่โซลหรือเปล่า ไม่ได้ไปอยู่ที่นั่นถาวรใช่ไหม? แบคฮยอนรัวคำถาม เด็กตัวสูงรู้สึกว่าตอนนี้เราสองคนกำลังสลับร่างกัน เมื่ออีกฝ่ายกำลังจะสติแตก ในขณะที่อีกคนกำลังใจเย็น

 

แบคฮยอนยังคงรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ ร่างเล็กรู้สึกว่ากำลังถูกชานยอลเอาคืนเมื่ออีกฝ่ายตั้งใจเงียบให้เขารออย่างร้อนใจ เหมือนอย่างที่เขาเคยทำกับชานยอลเมื่อตอนที่ยังไม่ได้คบกัน และที่ทำให้หัวใจหล่นวูบไปอยู่ปลายเท้า ก็ตอนที่ชานยอลส่ายหน้าปฏิเสธ

 

ไม่ใช่โซล เด็กตัวสูงเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาแต่เป็นมกโพ

 

ประโยคหลังทำให้หัวใจที่กำลังเหี่ยวเฉากลับมามีชีวิตได้อีกครั้ง แบคฮยอนถอนหายใจเบาหวิวอย่างโล่งอก ก่อนจะพยักหน้ารับ

 

บอกมาสิว่ารอได้ แค่สี่ปีที่ต้องอยู่กับความอดทน พอหลังจากนั้นกูจะไม่ไปไหนอีกแล้ว ชานยอลอังหน้าผากลงกับหน้าผากอีกฝ่าย แบคฮยอนหลับตาแล้วพยักหน้าเป็นคำตอบ

 

ถ้ารอเพื่อที่จะได้อยู่ด้วยกันในอนาคต เรารอได้...

 

แน่ใจนะ?

 

อือ เราจะรอแค่ชานยอล เพราะงั้นอย่าชอบสาวผมทองนะ พอได้ยินอย่างนี้ชานยอลก็หลุดหัวเราะออกมากับความคิดที่ไม่ว่าใครก็ต้องกลัว

 

เด็กตัวสูงคลอเคลียปลายจมูกรั้นของคนตัวเล็กที่ยังดูเหมือนว่ายังไม่หายเศร้า แต่มันก็เป็นเรื่องช่วยไม่ได้ ชานยอลคิดว่าถ้าเขาเป็นฝ่ายถูกปิดบัง และเป็นฝ่ายขอให้รอก็คงรู้สึกอย่างนี้เหมือนกัน หรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ

 

ที่พามาเที่ยววันนี้ ไม่ใช่เพราะอยากสร้างความทรงจำส่งท้าย แต่กูแค่อยากทำในสิ่งที่เราไม่เคยทำด้วยกัน

 

...

 

ถ้ากูไปอยู่ที่นั่น ทุกครั้งที่ไปดูหนังกูก็จะนึกถึงมึงเป็นคนแรก ชานยอลยิ้มพร้อมเลื่อนลงไปกุมมืออีกคนเอาไว้ทุกครั้งที่หันไปเห็นแม่น้ำ กูก็จะนึกถึงวันนี้

 

...

 

กลับไปเอาบ้านที่มกโพคืนนะ แล้วใช้ชีวิตเหมือนปกติ อย่าอยู่กับความกลัว แต่ให้อยู่กับความหวัง สายตาของชานยอลแน่วแน่ ไม่เหลือคราบผู้ชายขี้เล่นเหลาะแหละเหมือนครั้งแรกที่เราเจอกัน

 

ชานยอลก็เหมือนกันนะ เจ้าของชื่อพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม

 

เรารักกันใช่ไหม?คำถามนี้เด็กตัวสูงต้องการย้ำให้แน่ใจแม้ว่าจะรู้ดีอยู่แล้ว ซึ่งแบคฮยอนก็พยักหน้าเป็นคำตอบอย่างไม่อิดออด

 

เรารักชานยอล

 

กูก็รักมึงนะ ไม่คิดว่าจะรักได้มากถึงขนาดเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้ ในทีแรกปาร์คชานยอลไม่เคยรู้ตัวว่าเขาเปลี่ยนไป จนกระทั่งเพื่อนสนิททั้งสองคนบอกว่า

 

ตั้งแต่มีแบคฮยอน มึงก็เปลี่ยนไปอย่างกับเป็นคนละคน

แต่ในแง่ดีนะ กูเชื่อแล้วว่าความรักเปลี่ยนเหี้ยให้เป็นเจ้าชายได้

 

รวมไปถึงพ่อที่ไม่ค่อยแสดงสีหน้าท่าทางเวลาอยู่ด้วยกัน แต่ตาแก่นั่นกลับยิ้มตอนที่เห็นว่าเขาตั้งใจฟังตอนแกติวฟิสิกส์ให้

 

ถ้าชานยอลไปอยู่ที่นั่นเราจะได้คุยกันไหม เวลามันต้องห่างกันมากแน่เลย แล้วชานยอลวางแผนไว้หรือยังว่าจะลงเรียนที่ไหน พักกับใคร แบคฮยอนคำถามอีกแล้ว แต่คราวนี้มันทำให้เด็กตัวสูงหลุดยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ไอ้บ้านนอกของเขาเคยน่ารักยังไงก็ยังคงเป็นอย่างนั้น

 

ตั้งใจว่าจะพุ่งใส่ MIT* น่ะ ที่นั่นมีชื่อเสียงด้านวิศวกรรม อาจจะหวังสูงหน่อย แต่ได้วิศวกรอย่างพ่อมาช่วยติวโหดให้เลยพอมีหวังอยู่บ้าง” ( MIT คือ Massachusatts Institute Of Technology หรือสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์)

 

ที่ชานยอลอยู่กับคุณลุงบ่อย ๆ ก็เพราะติวหนังสือกันเหรอ?

 

อืม พ่อท่าทางจะดีใจน่าดูที่ลูกชายตั้งใจขนาดนั้น ชานยอลหัวเราะ

 

อ๋อ...ที่ชานยอลตั้งใจเรียนมากขึ้นก็เพราะแบบนี้นี่เอง

 

ที่นั่นเข้ายากน่ะ แต่ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าแฟนมึงเป็นพวกชอบพุ่งชนทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ พูดจบก็ยีหัวคนตัวเล็กเบา ๆ

 

แบคฮยอนยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย เขารู้ดีว่าชานยอลเป็นคนยังไง ถึงจะเคยเกเรไปบ้างแต่ผลการเรียนก็ไม่ได้แย่ ชานยอลเป็นคนหัวดีแต่ขี้เกียจ

 

ส่วนเวลาก็...

 

กี่ชั่วโมงเหรอ

 

สาหัสเลย มันอาจจะเป็นปัญหาสำหรับเรา...นิดนึง ชานยอลยิ้มเจื่อนและดูลำบากใจพอพูดถึงเรื่องเวลาโลก เด็กตัวสูงเลียริมฝีปากแล้วถอนหายใจเบา ๆ

 

กี่ชั่วโมงอ่ะ

 

สิบสี่ชั่วโมง

 

อะไรนะ?

 

เกาหลีเวลาเดินไวกว่าแมสซาชูเซสต์สิบสี่ชั่วโมง

 

ก็หมายความว่าถ้าตอนนี้ที่โซลตีสอง ที่โน่นก็ต้องเที่ยงตรงน่ะสิ

 

ใช่ เวลามึงนอนคือเวลากูกินข้าวเที่ยงน่ะ... เขาเห็นว่าตอนนี้ไอ้บ้านนอกกำลังกุมขมับกับปัญหาที่สองหลังจากถูกเซอร์ไพรส์ว่าแฟนจะหนีไปอยู่อีกฟากนึงของโลก

 

แล้วเราจะคุยกันยังไง

 

มีวิธีแล้วกัน กูไม่ให้เรื่องเวลามาเป็นปัญหาหรอก ชานยอลยิ้ม ก่อนจะล้วงเอาบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ต แล้วแบมือออกให้อีกคนดู

 

...

 

ถ้าความเชื่อบอกว่า ความรักจะยืนยาวถ้าเขวี้ยงลูกกุญแจไปให้ไกล ๆ

 

ชานยอลมองลูกกุญแจในมือแล้วจูบมันเบา ๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปกดจูบลงบนริมฝีปากคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งอยู่ สายลมที่พัดผ่านมาเป็นระยะราวกับเป็นพยานในคำสัญญาของเด็กสองคนในเวลานี้ จูบของเราแผ่วเบาแต่ลึกซึ้ง แบคฮยอนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและจริงจังที่อีกฝ่ายตั้งใจส่งมา ก่อนที่ชานยอลจะผละริมฝีปากออกเล็กน้อย แล้วพูดในสิ่งที่ทำให้บยอนแบคฮยอนเข้มแข็ง

 

งั้นกูจะพาความรักของเราไปด้วย...

 

 

 

TBC

 

 
 

เป็นอย่างที่สปอยล์ไว้ใน OPV เลย ถ้าข้อมูลผิดพลาดตรงไหนทักได้เลยนะคะ ถ้าเป็นส่วนที่เราเขียนผิดเราจะแก้จ้า แต่ถ้าข้อมูลอันไหนมันผิด (แบบว่าเวลาเรียนเปิดเทอมปิดเทอมของเกาหลีงี้) หยวน ๆ ให้เราหน่อยเนอะ เราไม่รู้จริง ๆ อะแง 5555

ชานยอลจะไปเรียนมหาลัยชื่อดังเลยนะ ถือว่าหยวน ๆ กันนิดนึง เวอร์นิดเวอร์หน่อยพอกรุบกริบ อยากให้ชานยอลไปอยู่ในที่ดี ๆ น่ะค่ะ 555555555555555555555

อีก 2 ตอนจบแล้วน้า #ร้องไห้หนักมาก #ไททันฮอบบิท


 รายละเอียดสั่งซื้อฟิคในลิงค์นี้เลยคับ! :: >> bit.ly/1AQyPcW  

 

แขนแแขแอหกด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

10,182 ความคิดเห็น

  1. #10114 11507416p (@11507416p) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 15:14
    เอาล่ะ ระยะทาง เรามาดูกัน
    #10114
    0
  2. #10097 family1485 (@family1485) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 21:21
    ระยะทางพิสูจน์ความรัก
    #10097
    0
  3. #10084 windnie06 (@windnie06) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 14:22
    รู้สึกหายใจไม่ออกเลย เศร้าแทน
    #10084
    0
  4. #10049 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 00:09
    ความรักเปลี่ยนคนได้จริงๆ 
    #10049
    0
  5. #9959 เจ้าครีม (@z-1036-none) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 10:43
    ชานยอลดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเลย เศร้าแทนอ่ะ แต่ก็เชื่อว่าทั้งสองคนจะมั่นคงต่อกัน
    #9959
    0
  6. #9825 SeiJii EXEL เดสส (@suphidsarah) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 00:38
    อินี่บ่อน้ำตาตื้น แตกได้แตกดี ฮือ เศร้า แบครอชานยอลนะอีกแค่4ปีเอง---------// อีก2ตอนก็จบแล้วเหรอคะ ฮือ ไม่ค่อยอยากให้จบเลยค่ะ แอ่ก-------
    #9825
    0
  7. #9787 CLAIREY (@saranratchertam) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 23:38
    ชอบมากกกค่ะ ไรท์แต่งเก่งมาก บรรยายและสื่ออารมณ์ของตัวละครได้เก่งจริงๆ //คาราวะ
    #9787
    0
  8. #9776 sapphire- (@pbcarrot-) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 05:09
    แงงงงนำ้ตาไหลเลยอ่ะ
    #9776
    0
  9. #9697 miniaraspring (@miniemint57) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 14:48
    เศร้านะ ที่ต้องอยู่ไกลกัน แต่ความรักของทั้งสองคนก้อไม่ได้ลดลงเลย
    #9697
    0
  10. #9673 patiesweeties (@patiesweeties) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 13:56
    ชานยอลล ทำไมละมุนขนาดนี้
    #9673
    0
  11. #9663 Yoko_13oo (@yoko-sirikorn) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 23:34
    บ่อน้ำตาแตกเลนจ่ะ 😭😭😭
    #9663
    0
  12. #9652 mamodictator (@mamodictator_13) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 04:44
    เพลงของเครียร์มาเลย อดทนเอาไว้ช่วยกันได้ไหมเธออดทนกับความเหงาที่เราต้องเจอ~~~ อยากจะร้องให้จบเพลงนี้คือชานแบคตอนนี้จริงๆ อดทนนะ อดทนๆๆๆ
    #9652
    0
  13. #9623 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:40
    ง่าาา ห่างกันขนาดนั้นเลย แข่มแข็งนะแบคคค
    #9623
    0
  14. #9573 Kimji_sag (@Kimji_sag) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 12:13
    คือไม่มีคำบรรยายจริงๆอ่ะ มันเศร้านะตั้ง4ปีและ14ชม. คือแทบไม่ได้คุยกัน กลัวพี่มลินสาดดราม่ามาแบบ..ชานแม่งไปหลงแหม่มไรงี้ ไม่เอานะค่ะไม่เอา..
    #9573
    0
  15. #9498 iced tea aha! (@kob25411) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 00:24
    เศร้ามากเลยอะ แต่เป็นความเศร้าที่มีความสุขมากๆ ;___;
    #9498
    0
  16. #9381 aonniieeee (@wichuda21) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 14:12
    คงคิดถึงกันน่าดูเลย ข้ามไปตอนหลังจากสี่ปีเลยได้มั้ย เศร้าอะ
    #9381
    0
  17. #9311 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 18:50
    ฮือออ #ร้องไห้หนักมากก #จะจบแล้วอ่าาา #มนุษย์ชานยอลต่อออ 555
    #9311
    0
  18. #9288 Lovely_Luhan (@mindsa123) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 21:24
    เฮ้ออออออ สงสารทั้งคู่อ่ะ แต่มันก็เป็นสิ่งที่จะให้ทั้งคู่โตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น แอบใจหาย อีก2ตอนจบแล้วอ่ะ ไม่อยากให้จบเลย T^T
    #9288
    0
  19. #9252 joylnr (@joylnr) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 13:06
    ความคิดชานยอลโตมากอ่ะ ชอบบบบบ

    น้ำตาซึมเลยยยย 
    #9252
    0
  20. #9238 smile to me ~ (@yimiiz) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 17:19
    ไรท์ทำเราร้องไห้ แงงงงงงงงงงงงงง ;-; โอ๊ยอินง่าาาาาาาาาาา ร้งไห้หนักมั่ก
    #9238
    0
  21. #9205 ❥summer (@kannarinda) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 12:34
    #รู้สึกร้องไห้หนักมาก
    #9205
    0
  22. #9136 nimnimqx (@littlegirl1443) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 12:13
    ขอร้องไห้แป๊บ!! ฮืออออออออ #ร้องไห้นักมาก ทำไมทำม้ายยยย มันเศร้าก็ก็ยังเต็มไปด้วยความละมุน ~
    #9136
    0
  23. วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 17:25
    ง่าาาาาา หยอยทิ้งเเบคตะมายยย~
    #9088
    0
  24. #9054 Yoo Sangeun (@eurng22) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 00:10
    ฮืออออ น่าเศร้าที่ต้องไกลกัน
    #9054
    0
  25. #9022 ~ P E A R ~ (@paphawarin_pear) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 21:19
    ชานยอลหล่อมากเลย แบคนี่ได้แฟนดีดี๊
    #9022
    0