[EXO] "NERDY BOY" มนุษย์แบคฮยอน | CHANBAEK

ตอนที่ 18 : Chapter 17 :: My Precious (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,870
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    22 ก.พ. 58

 

 

 

Chapter 17

My Precious

 


 

 

แบคฮยอนใช้เวลาในแต่ละวันไปกับการปรับตัวให้เข้ากับบ้านหลังใหม่ แม้ว่าจะยังรู้สึกเกรงใจแต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความเป็นกันเองของครอบครัวปาร์ค โดยเฉพาะเจ้าของบ้านอย่างคุณลุง ที่ตอนแรกก็ดูเหมือนจะน่ากลัวเพราะเป็นคนไม่ค่อยพูด แต่พอได้คุยกันตอนทานมื้อเย็นในแต่ละวันแบคฮยอนถึงได้รู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้ต่างไปจากชานยอลเลย

 

 

โดยเฉพาะเรื่องฟอร์มจัดชอบพูดตรงข้ามกับความรู้สึกนะ...ยิ่งเหมือนถอดแบบกันมาอย่างกับจับวาง

 

 

ส่วนลู่หานกับเจโน่ก็ไม่มีปัญหาเพราะแบคฮยอนกับพี่ชายชาวจีนก็พอรู้จักนิสัยส่วนตัวกันมากพอสมควรจากการสอนพิเศษอยู่แล้ว เจโน่เป็นเด็กขี้เหงา พอมีคนเออออห่อหมกด้วยเด็กคนนั้นเลยดูเหมือนจะมีความสุขมาก จริงอยู่ที่เจโน่สนิทกับลู่หานแต่ทั้งคู่ก็ยังมีช่องว่างต่อกันอยู่

 

อาจเป็นเพราะอายุและภาษาที่ใช้สื่อสาร หรือนิสัยที่ตรงกันข้ามเลยกลายเป็นว่าลู่หานทำได้ดีแค่ในเรื่องดูแลน้องมากกว่าจะเป็นเพื่อนเล่นพูดคุยด้วยได้ เพราะฉะนั้นเจโน่เลยชอบแบคฮยอนมาก เพราะเพื่อนของพี่ชานยอลคนนี้ทั้งใจดี เขาพูดอะไรไปก็เห็นด้วยหมดเลย

 

แต่ก็แค่ช่วงอาทิตย์แรกเท่านั้นแหละที่เด็กน้อยได้สนุกกับเพื่อนใหม่ ตอนนี้เจโน่ได้แค่นอนกอดหมอนอิงอยู่ในห้องนั่งเล่นชั้นล่างหลังจากถูกพี่ชายคนรองเฉดหัวไล่ลงมาเพราะเจ้าตัวอ้างว่าจะอ่านหนังสือสอบและนี่คือเหตุผลที่ทำให้เขาไม่ได้อยู่เล่นกับพี่แบคฮยอน

 

หันไปทางด้านขวาก็เห็นพ่อนั่งวาดรูปอยู่ แต่ภาพที่ออกมามันก็ดูดีเกินกว่าที่พ่อจะบอกว่าแค่วาดเล่น ๆ แก้เซ็งระหว่างพักฟื้น ภายในห้องนั่งเล่นมีเพียงแค่เสียงทีวีที่เปิดทำลายความเงียบ ทั้งเขาและพ่อไม่มีใครสนใจจะดูมันและปล่อยให้เวลาผ่านไปจนกว่าจะนึกขึ้นได้ว่ามีอะไรน่าสนใจกว่าการนอนอยู่เฉย ๆ ตรงนี้

 

พี่ลู่หานก็ไม่อยู่บ้านสองวันแล้ว เห็นว่าไปทำรายงานบ้านเพื่อนและคงจะค้างถึงวันอาทิตย์เลย เจโน่ได้แต่คิดว่าถ้าเขาเรียนมหาลัยแล้วชีวิตก็คงจะยุ่งยากแบบนั้น ซึ่งมันเป็นเรื่องที่เด็กน้อยยังจินตนาการไม่ออก

 

นอนเบื่อได้ไม่นานเด็กน้อยก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่งทำตาเป็นประกายทันทีที่เห็นว่าพี่แบคฮยอนเดินลงมาแล้ว พี่ชายตัวเล็กโค้งหัวให้พ่อของเขาก่อนจะนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวก่อนจะหันมายิ้มให้

 

ร่างเล็กลูบหน้าขากลบอาการประหม่า เขาเห็นว่าตอนนี้คุณลุงละสายตาออกจากสมุดวาดเขียนแล้วเงยหน้ามองมาทางนี้

 

อ้าว เมื่อกี้เห็นเจโน่บอกว่าอ่านหนังสือกันอยู่

 

อ่าใช่ครับ พอดีผมเห็นว่ามันใกล้เที่ยงแล้วเลยลงมาถามคุณลุงว่าอยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า

 

อืม...อะไรที่เป็นพิเศษน่ะเหรอ... ชายวัยกลางคนครุ่นคิดก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนลูกชายที่กำลังลุ้นอยู่ว่าเขาจะตอบอะไร ไม่มีหรอก อยากทำอะไรก็ทำเถอะ ลุงกินได้

 

แล้วรสชาติที่ชอบหรือไม่ชอบล่ะครับ?

 

หืม...

 

ถึงแม่จะบอกว่าผมพอจะทำกับข้าวใช้ได้ นั่นเป็นเพราะว่าเราชอบเหมือนกัน แบคฮยอนเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งพลางยิ้มเจื่อน แม่เคยบอกว่าการทำกับข้าวให้อร่อยคือการทำให้รสชาติออกมาถูกปากคนกินน่ะครับ ผมก็เลย...

 

อ๋อ...อย่างนี้นี่เอง จองซูยิ้มขำแล้วหันไปทางลูกชายคนเล็กที่ดูเหมือนจะชอบใจกับสิ่งที่อีกคนพูดเป็นพิเศษ

 

ลุงไม่กินรสจัด นอกจากนั้นก็ตามใจเราเลยแล้วกัน

 

ผมจะเป็นลูกมือให้พี่เองนะ!” เจโน่โพล่งขึ้นมา

 

พอได้ยินอย่างนั้นร่างเล็กเลยพยักหน้าก่อนจะโค้งหัวขอตัวไปเข้าครัวโดยมีน้องชายคนเล็กของบ้านเดินตามมาติด ๆ เสียงของเจโน่จ้อเจื้อยอย่างอารมณ์ดี และแบคฮยอนก็ไม่ได้รู้สึกรำคาญเวลาน้องเล่าเรื่องเพื่อนที่โรงเรียนหรือแม้แต่การเล่นบาสแล้วฟลุ๊คชู๊ตลงแป้นได้เป็นครั้งแรก เพราะแบคฮยอนชอบที่จะเป็นผู้ฟังถ้ามันทำให้คนเล่ายิ้มออกมาได้

 
 

 

 
 

ทุกคืนก่อนนอนฮอบบิทกับไททันต้องช่วยกันติวหนังสือ ซึ่งชานยอลก็เสนอมาว่าถ้าใครตอบไม่ได้จะต้องถูกปากกาเคาะหัว และแน่นอนว่าปัจจุบันหัวของชานยอลระบมไปหมด ไอ้บ้านนอกมันไม่ออมมือเลย

 

แต่คืนนี้เป็นคราวของแบคฮยอนแล้ว เขาเห็นว่าชานยอลทำท่าหักนิ้วโชว์แล้วบิดคอวอร์มอัพเตรียมจะฆ่าเขาด้วยวิชาภาษาอังกฤษ

 

ชานยอลเอาแต่หัวเราะพอใจตอนที่เห็นแบคฮยอนลูบเหม่งตัวเอง เขาจำศัพท์ยาก ๆ ไม่ได้ ไหนจะไวยกรณ์ที่ยากยิ่งกว่าการเดินหาธนาคารในกรุงโซลนั่นอีกด้วย พอเงยหน้าขึ้นทำตาปริบ ๆ หวังจะขอความเห็นใจแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลเพราะชานยอลยังดูสนุกกับการเอาคืนอยู่เลย

 

เจ็บจัง

 

ทำเป็นบ่น ที่กูโดนนวดมาทั้งอาทิตย์เจ็บกว่านี้ เด็กตัวสูงว่าแล้วเอาปากกาชี้หน้าคนรัก

 

เราไม่ได้ตั้งใจอ่ะ ถ้าชานยอลตอบถูกเราก็ไม่ตีแล้ว

 

กูก็ไม่ได้ตั้งใจเหมือนกัน คนตัวสูงในชุดนอนสีขาวนั่งกอดอกอยู่บนเตียง แบคฮยอนเบ้ปากแล้วเอื้อมมือไปจิ้มแขนแกร่งเบา ๆ

 

เราติวกันเฉย ๆ ดีกว่า ชานยอลเลิกตีเรานะ

 

ไม่ โง่แบบนี้ต้องตี

 

แต่เราเจ็บอ่ะ ดูสิ มันแดงแล้วใช่ไหม แบคฮยอนเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ แล้วเปิดเหม่งให้ดู ชานยอลมองหน้าหงอย ๆ ของคนตัวเล็กแล้วก็เลิกคิ้วขึ้น ไอ้ท่าทางน่ารักแบบนี้น่ะเจ้าตัวคงจงใจจะงัดเอามาใช้กับเขาสินะ ซึ่งบอกไว้เลยว่ามันไม่ได้ผล

 

เวอร์แล้วฮอบบิท กูไม่เห็นว่ามันจะแดงเลยสักนิด

 

หูย เราโดนชานยอลตีตั้งกี่ที ตอนนี้มันคงปูดออกมาจนกลายเป็นเขายูนิคอร์นแล้วอ่ะ คนโง่ภาษาอังกฤษบ่นอุบอิบ เราเป็นแฟนชานยอลนะ

 

อาทิตย์ที่ผ่านมากูก็เป็นแฟนมึงเหมือนกัน

 

เรื่องมันผ่านไปแล้ว ชานยอลอย่าเก็บอดีตมาใส่ใจซี่ คนช่างพูดตีมือลงบนหน้าขาแกร่งเบา ๆ พลางยิ้มลิ้นห้อยเหมือนลูกหมา

 

ชานยอลไม่แน่ใจว่าเขามีความอดทนมากแค่ไหนกับการปล่อยให้ไอ้บ้านนอกพูดจาน่ารักชวนให้เข้าไปฟัดแก้มสักทีสองที โอเคยอมรับว่าตอนแรกก็คิดแค่อยากเอาคืนบ้างหลังจากโดนมนุษย์ฮอบบิทเคาะหัวมาตลอดทั้งอาทิตย์เพราะเขาไม่เข้าใจในบทเรียน แต่พอนานไปดูเหมือนว่าคนที่เป็นฝ่ายแพ้จะเป็นเขาเสียเอง ที่ไม่ว่าแบคฮยอนจะทำอะไรปาร์คชานยอลก็ยอมทุกอย่าง

 

น่าตลกเหมือนที่ไอ้จงอินกับไอ้เทาพูดไว้ไม่มีผิด ใครจะรู้ว่าสักวันหนึ่งคนอย่างเขาจะกลายเป็นผู้ชายปกติได้เพียงเพราะชอบเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง ไอ้จงอินบอกว่าความรักทำให้เด็กเหี้ยกลายเป็นผู้เป็นคนได้ แต่ไอ้เทาบอกว่าเขาโดนคำสาป

 

ชานยอลไม่ได้คิดว่าเขาเป็นคนดี เขาแค่อยากเป็นคนที่พอดีสำหรับแบคฮยอน เมื่อก่อนเด็กหนุ่มใช้ชีวิตไปวัน ๆ อย่างไร้จุดหมายเพราะไม่มีสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ ชานยอลไม่ใช่เด็กเรียน จะดีหน่อยก็มีแค่วิชาภาษาอังกฤษที่ชอบ ส่วนวิชาอื่นก็เฉียดตกคาบเส้นซะส่วนใหญ่

 

 

แต่การตั้งใจเรียนไปพร้อม ๆ กับแฟนนี่มันดีว่ะ รู้สึกว่าการเรียนสนุกขึ้นมาเป็นไหน ๆ

 

 

อะไร เด็กหนุ่มเหล่มองคนตัวเล็กที่นั่งทำหน้าอึนขณะสบตากัน

 

เราไม่ได้มีอะไร

 

ต้องมีดิ มองหาเรื่องเหรอ ไอ้บ้านนอกไม่ตอบคำถาม หนำซ้ำยังขยับปากพูดล้อเลียนเขาอีก ชานยอลถลึงตาคาดโทษคนตัวเล็กก่อนจะดึงแก้มให้ยืดออกเพราะหมั่นเขี้ยว

 

ชานยอลเอาปากกาเคาะหัวได้อย่างเดียวนะ ห้ามยุ่งกับแก้มเรา แบคฮยอนปัดมือใหญ่ที่ยังคงพยายามหาทางแกล้งเขาอยู่ได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

 

ทำไมจะยุ่งไม่ได้ ไหนบอกมาซิ

 

เพราะเราไม่ให้ยุ่ง เอามือชานยอลออกไปเลย

 

ได้ คืนนี้เราแบ่งอาณาเขตกัน ถ้าข้ามมาฝั่งนี้ต้องโดนทำโทษ ชานยอลว่าแล้วเอานิ้วกรีดลงกลางที่นอนจนคนตัวเล็กต้องถอยหลังออกไปอีกฝั่ง

 

ชานยอลจะให้เราติวภาษาอังกฤษเองเหรอ

 

เออ ไม่อยากให้ยุ่งก็อ่านเองซะ

 

โหย ล้อเล่นก็ไม่ได้ นี่อาณาเขตอะไรก็ไม่รู้ ชานยอลทำเหมือนภรรยางอนสามีเลย...โอ๊ะ!!!” แบคฮยอนขยับปากพูดงุบงิบก่อนจะหงายหลังล้มลงไปนอนกับเตียงเพราะถูกอีกคนดึงเขา

 

ใครสามีใครภรรยา คนตัวสูงขึ้นคร่อมทับมนุษย์ฮอบบิทที่นอนอยู่ใต้ร่างเขา แถมยังทำตาใสเหมือนคนไม่รู้สถานการณ์อีก

 

เราแค่เปรียบเทียบเอง ป่ะ เรามาติวกันต่อนะ

 

ไม่ติว ซื่อบื้อแบบนี้ไปนอนท่องเอบีซีใหม่ไป

 

ได้ งั้นชานยอลก็ไปนั่งหัดบวกเลขใหม่พร้อมเรา

 

ไม่  เด็กหนุ่มลุกขึ้นนั่งแล้วดึงคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นด้วยกัน

 

ทำไมถึงไม่ นั่น มึงยังจะถามหน้าตาเฉยอีก ชานยอลหรี่ตามองมนุษย์ฮอบบิทที่ดูภายนอกก็รู้ว่ามันจงใจกวนตีนเขา มากอดกันเร็ว จะได้หายโมโหคนตัวเล็กไม่ว่าอย่างเดียว สองแขนสั้น ๆ อ้าออกกว้างพร้อมรอยยิ้ม

 

ทฤษฏีไหนของมึงไม่ทราบ

 

กอดกันนะ...โอ๊ะ!!!” คนตัวเล็กหยุดชะงักเมื่อชานยอลเอามือดันศีรษะของเขาเอาไว้ แบคฮยอนปะป่ายมือไปตามอากาศแต่ทำยังไงก็ไม่ถึงตัวชานยอลสักที

 

ว๊าย แขนสั้น

 

อีกนิดเดียว!”

 

ชาติหน้าก็ยังเร็วไปน้องหนู

 

ถ้าเราแขนยาวชานยอลไม่รอดแน่

“เหรอ ๆ ๆ” เด็กตัวสูงหัวเราะร่าก่อนจะอ้าปากค้างเมื่ออยู่ ๆ มนุษย์ฮอบบิทตัวสั้นก็สอดนิ้วเข้ามาในปากเขาเพื่อป้ายลิ้นก่อนจะชักมือกลับ ชานยอลแลบลิ้นออกมาพลางเบ้หน้า แน่นอนว่าภาพที่เห็นมันทำให้คนถูกแกล้งพอใจเป็นอย่างมาก เค็มชิบหาย!”

 

อะไรอ่ะ ชานยอลรังเกียจมือเราเหรอ เราเป็นแฟนชานยอลนะ

ให้กูยัดเข้าไปในปากมึงบ้างไหมล่ะ!!!” คนขี้โมโหมองคาดโทษพร้อมรั้งท้ายทอยเล็กเข้ามา และทันทีที่ได้สบตากันใกล้ ๆ ปาร์คชานยอลก็สำเหนียกได้ว่าเขาเผลอพูดส่อไปในทางนั้นอีกแล้ว...

 

 

ยัดอะไร...เข้าไป...ในปาก...เหรอ...

 

 

ถ้าชานยอลทำอย่างนั้น เราจะกัดอย่างนี้เลย ไม่พูดอย่างเดียว ไอ้บ้านนอกทำท่ากัดฟันให้ดูเป็นตัวอย่างด้วย ซึ่งเห็นแล้วรู้สึกเสียววูบวาบตรงเป้ากางเกงอย่างบอกไม่ถูก

 

เด็กตัวสูงทิ้งตัวลงนอนแล้วยกขาหน้าขึ้นก่ายหน้าผาก ให้ตายเถอะเจสัน ในหัวของปาร์คชานยอลนับวันยิ่งมีแต่เรื่องอัปปรีย์มากขึ้นเรื่อย ๆ น่ากลัวกว่าโรคร้ายอีกสึด

 

เด็กหนุ่มหลุบตาลงมองอีกคนที่ล้มลงมานอนทับแขนเขาแถมยังขยับเข้ามานอนเบียดอีก ไอ้บ้านนอกไม่ได้เงยหน้าขึ้นมายิ้มตาใสใส่หรือเอาขาก่ายเหมือนลูกลิงอย่างที่ชอบทำ ตอนนี้สิ่งที่มนุษย์ฮอบบิททำคือนอนทับแขนเขาแล้วอ่านหนังสือไปด้วย

 

ได้ยินเสียงท่องศัพท์งึมงำในลำคออย่างไม่มั่นใจ ชานยอลปล่อยให้แฟนจ๋าทนอยู่กับความขมขื่นของวิชาภาษาอังกฤษเพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นก่อนจะขยับตัวให้คนตัวเล็กอยู่ในท่าสบายแล้วเขาก็เป็นฝ่ายช่วยถือหนังสือไว้ให้

 

อ่านบทนี้แล้วบอกด้วยว่าเขากำลังพูดถึงอะไร

 

โอเค

 

อ่านออกเสียงให้ฟังด้วยไม่ต้องอาย อันไหนผิดเดี๋ยวจะบอกเอง เข้าใจไหม?

 

คับ

 

แบคฮยอนยอมนอนอยู่เฉย ๆ ให้ชานยอลหอมกลุ่มผมซ้ำ ๆ อย่างว่าง่ายระหว่างติวหนังสือ ไม่มีใครพูดจากวนประสาท ไม่มีใครแกล้งเพื่อเอาชนะ ตอนนี้มีเพียงแค่เด็กผู้ชายสองคนที่กำลังบดเบียดเข้าหากันเพื่อแลกความอบอุ่นในวันฝนตก ราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่มีการประชันริมฝีปากเกิดขึ้น

 

 

 

 

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการสอบปลายภาคเทอมแรก เด็กม.ปลายที่เพิ่งรอดพ้นจากสมรภูมิรบต่างแหกปากตะโกนอย่างดีใจก่อนจะรีบวิ่งลงจากอาคารเรียนเพราะถูกอาจารย์คุมห้องสอบออกมาดุ

 

ชานยอลเห็นข้อความที่มนุษย์ฮอบบิทส่งมาในไลน์ว่าจะไปกินข้าวกับซอนฮวาแถมย้ำอีกว่าไม่ได้ไปกันสองคน มีแก๊งนางฟ้ากับแก๊งห้องสมุดไปด้วย และนั่นทำให้เด็กหนุ่มพอใจเป็นอย่างมากที่ไอ้บ้านนอกมันรู้จักรายงานสถานการณ์โดยที่เขาไม่ต้องโทรตาม

 

คนมีความรักนี่มันดีจริง ๆ เสียงบ่นลอย ๆ ของเพื่อนสนิทเรียกสติเด็กหนุ่มให้กลับคืนมา ชานยอลหันไปหาคนข้าง ๆ ที่ดึงหูฟังออกข้างหนึ่งพลางยักคิ้ว

 

ก็หาแฟนซะสิ

 

ไม่ล่ะ กูแค่อยากแซวมึงเฉย ๆ จงอินพูดด้วยท่าทีสบาย ๆ ระหว่างเดินออกมาจากโรงเรียนด้วยกัน

 

เด็กหนุ่มทั้งสองหยุดฝีเท้าทันทีที่เห็นว่าคนที่เพิ่งขึ้นรถยนต์ป้ายแดงไปนั้นคือเพื่อนสนิทอีกคนที่หายหัวไปตั้งแต่เมื่อกี้และนั่นคงไม่ใช่ใครนอกจากหวงจื่อเทา ที่เขารู้สึกว่าพักนี้มันดูแปลก ๆ ไป

 

เยด มันไปกับใครวะนั่น

 

อ๋อ รุ่นพี่ที่มันเคยเล่าให้ฟังมั้ง จงอินว่าพลางมองตามรถคันนั้นจนลับสายตา

 

รุ่นพี่ไหนอีกวะ

 

นี่มึงไม่เคยฟังเวลาเพื่อนเล่าเลยสินะ ก็ที่มันบอกว่าเจอตอนไปเข้าค่ายกีฬาไง พี่เขาอยู่มหาลัยแล้ว เห็นว่าชื่อมินซอก

 

อ๋อ กูฟังถึงแค่ตอนเข้าค่ายกีฬา ชานยอลยิ้มกว้างกลบเกลื่อนหลังจากเห็นว่าจงอินมันกำลังหรี่ตามองจับผิดเขา

 

แล้วหลังจากนั้นล่ะ

 

กูก็หันไปเล่นกับไอ้บ้านนอก

 

ถุ้ย

 

โธ่เพื่อน มีแฟนก็เล่นกับแฟนดิ จะให้ผมนั่งเล่นหรรมตัวเองเหรอครับเพื่อน ชานยอลบ่นก่อนที่ทั้งสองคนจะขึ้นไปบนรถเมล์

 

แล้วได้เล่นยังล่ะ?

 

...

 

หืม?

 

ไรมึง ชานยอลปั้นหน้าจริงจังแกล้งตีมึนไม่เข้าใจคำถามของคนข้าง ๆ และเขาเชื่อว่าจงอินมันคงได้คำตอบจากท่าทางแปลก ๆ ของเขาแล้ว

 

เปล่า กูเห็นว่าน่าสนใจดีที่มึงพาแฟนย้ายไปอยู่บ้านด้วยกัน มันทำให้กูรู้สึกว่ามึงจริงจังมากกว่าครั้งไหน ๆ

 

ยังไงล่ะ

 

ก็อย่างที่รู้ว่าเมื่อก่อนมึงคบใครได้ไม่นาน แถมคนเก่า ๆ ก็ไม่เคยเห็นแม้กระทั่งหลังคาบ้านมึงเลย

 

เออ ก็เพราะไม่ได้จริงจังไงเลยไม่ได้บอกว่าบ้านอยู่ไหน ชานยอลตอบอย่างสบาย ๆ

 

เอาจริงสินะ

 

เออ ชานยอลเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งพลางทอดสายตาออกไปนอกกระจกรถเมล์ อย่างที่มึงเคยบอกว่าไอ้บ้านนอกมันดูมีอะไร

 

พอได้ยินอย่างนั้นจงอินก็หลุดขำออกมาเบา ๆ พอนึกย้อนกลับไปตอนวันแรกที่แบคฮยอนเข้ามาในห้องเรียนแล้วก็ตลกดี ตอนนั้นเพื่อนสนิทของเขาคนนี้ยังปากดีอยู่เลย

 

นั่นสิ ไม่งั้นคงปราบหมาบ้าอย่างมึงให้อยู่หมัดไม่ได้หรอก กูกับไอ้เทายังคุยกันอยู่เลยว่ามึงชอบแบคฮยอนมากถึงขนาดทนอยู่บ้านคนละหลังกันไม่ได้เลยเหรอ

 

ทนได้ แต่ถ้าอยู่ด้วยกันมันดีกว่า

 

เหตุผลแค่นี้?

 

กูอยากดูแลแฟนน่ะ พ่อใครไม่ตายเนอะ? ชานยอลยิ้มกวนตีนขณะที่จงอินเอาแต่หัวเราะอยู่นั่น ขำมากป่ะห่า

 

หล่อครับหล่อ คำพูดคำจานี่เข้าท่า จงอินยังคงหัวเราะอยู่อย่างนั้น และชานยอลก็ไม่คิดจะห้ามด้วย กูขอพูดแบบคนมองโลกในแง่ร้ายได้ป่ะวะ?

 

งานถนัดกูเลย ว่ามาดิ เด็กหนุ่มทั้งสองคนคุยกันโดยที่ไม่หันหน้าเข้าหาอีกฝ่าย ชานยอลทอดสายตาออกไปนอกรถในขณะที่จงอินกำลังสไลด์จอมือถือเล่น

 

มึงได้คิดไหมว่าถ้าสักวันมึงสองคนไปกันไม่รอดแล้วจะเป็นยังไง พอถึงตอนนั้นแบคฮยอนก็ต้องย้ายออก ถูกไหม?

 

ถูก แต่กูไม่คิดเพราะมันทำให้กูเครียด

 

แต่มันเป็นเรื่องที่มึงต้องคิดเปล่าวะ ไม่ใช่ไรหรอก กูสงสารแบคฮยอนน่ะ เพราะตอนนี้มันไม่เหลือใคร ส่วนมึงก็ล้ำเส้นเข้าไปจนแทบจะเป็นโลกทั้งใบของมันอยู่แล้ว

 

ถ้าเป็นอย่างนั้นได้กูก็จะดีใจมาก แต่มึงไม่ลองมองกลับกันดูล่ะว่าถ้าเป็นอย่างนั้นจริง คนเจ็บมากที่สุดอาจจะเป็นกูก็ได้

 

ที่มึงพูดก็มีเหตุผล แต่มันไม่เหมือนกัน จงอินม้วนหูฟังใส่ซองกำมะหยี่แล้วหันหน้าเข้าหาเพื่อนสนิทที่กำลังฉายแววตาสงสัย เพราะมึงยังมีกูกับไอ้เทา มีครอบครัวที่ได้คืนกลับมาแล้ว แต่แบคฮยอนไม่มีใคร

 

...

 

ตอนนี้เราอยู่ม.ปลายปีสุดท้ายแล้วชานยอล เหลือเวลาอีกแค่ครึ่งปีก็ถึงจุดเปลี่ยนของชีวิต เราต้องเข้ามหาลัย พอถึงตอนนั้นมึงจะได้เจอคนอีกเยอะแยะ แล้วมึงก็ไม่ได้ขี้เหร่ กูเชื่อว่าจะต้องมีคนมาชอบมึง

 

อืม

 

มึงเชื่อใจตัวเองมากแค่ไหน ว่าปาร์คชานยอลตอนอายุยี่สิบจะยังรักแบคฮยอนเท่าตอนอายุสิบเก้า? ทั้งคู่สบตากันอย่างจริงจัง มันตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เราสองคนกำลังซีเรียสเพราะเรื่องอนาคต พูดในฐานะเพื่อนนะ มึงก็ไม่ได้ชอบผู้ชายมาตั้งแต่แรก มึงจะแน่ใจได้ยังไงว่าพอเข้ามหาลัยแล้วมึงจะไม่กลับไปชอบผู้หญิง

 

"ถ้ามีคนอย่างไอ้บ้านนอกอยู่บนโลก ผู้หญิงก็ไม่จำเป็นแล้วป่ะวะ?"

 

...

 

กูรักมันจะตายห่าอยู่แล้ว มึงยังคิดว่าน้ำหน้าอย่างกูจะไปมีคนอื่นได้อีกเหรอ?

 

เชื่อเถอะว่านี่เป็นไม่กี่ครั้งที่เขารู้สึกว่าปาร์คชานยอลกำลังอยู่ในอารมณ์จริงจัง ทั้งน้ำเสียง สีหน้า คิมจงอินรู้สึกได้ว่าเพื่อนของเขาไม่ได้พูดเล่น

 

เด็กหนุ่มผิวแทนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะวางมือลงบนไหล่กว้างแล้วบีบเบา ๆ ถ้าถามว่าเชื่อใจชานยอลมากแค่ไหน คิมจงอินก็คงตอบไม่ได้เพราะสิ่งหนึ่งที่เขาไม่มีวันรู้ก็คืออนาคต แต่ในเมื่อเพื่อนยืนยันเองกับปาก...เขาก็พร้อมที่จะเชื่อใจ

 

เอาเถอะ ว่าแต่มึงจะพากูไปไหนวะ ไม่อยากให้บรรยากาศตึงเครียดไปมากกว่านี้เลยเปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า อันที่จริงเขาก็อยากกลับบ้านไปนอนให้หายเหนื่อยแต่ก็ถูกไอ้ชานยอลลากออกมาด้วยนี่แหละ

 

กูจะให้มึงช่วยเลือกของหน่อยน่ะ

 

หืม? เด็กหนุ่มผิวแทนขมวดคิ้วสงสัยก่อนที่ชานยอลจะยิ้มออกมาราวกับว่ามันคือผู้ชายที่กำลังมีความสุขมากที่สุดในโลก

 

กูจะซื้อของขวัญให้แบคฮยอน

 

เนื่องในโอกาสไรวะ วันเกิดมันเหรอ? มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาจะไม่รู้ว่าแบคฮยอนเกิดวันไหนเพราะเรายังไม่สนิทกันถึงขั้นนั้น

 

ชานยอลส่ายหน้าปฏิเสธก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ ทั้งรอยยิ้ม แค่จินตนาการไปถึงตอนให้ของขวัญเขาก็ตื่นเต้นจนแทบทนรอเวลากลับบ้านไม่ไหวแล้ว สีหน้าซื่อ ๆ ของไอ้บ้านนอกตอนสงสัยว่าของในกล่องมันคืออะไรนั่นน่ะ...

 

ของขวัญขอบคุณที่เป็นแฟนกัน แค่นั้นแหละที่กูอยากจะให้

 

 

 

70%

  

 

ซ่า...

 

เสียงฝนยังคงตกอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ตอนหัวค่ำ อากาศชื้นแฉะทำให้หลายคนรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจแต่ไม่ใช่กับคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จอย่างบยอนแบคฮยอน ร่างเล็กง่วนอยู่กับการโบกครีมให้ทั่วใบหน้า อันที่จริงเขาก็ไม่รู้หรอกว่ายี่ห้อไหนดีไม่ดี รู้แค่ว่าถ้าไม่ทาครีมหน้าก็จะแห้ง แบคฮยอนก็แค่ไม่ชอบเวลาหน้าแห้งก็เท่านั้น

 

ได้ยินเสียงเจโน่ร้องดังมาจากข้างล่าง คาดว่าชานยอลคงหาเรื่องแกล้งน้องอีกแล้ว ชานยอลก็ยังคงเป็นชานยอลนั่นแหละ ถึงจะไม่รังเกียจพี่ลู่หานกับเจโน่แล้วแต่ผู้ชายคนนั้นก็ชอบใช้กำลังกับคนอื่นเพื่อบำบัดความหงุดหงิดตัวเองอยู่ดี

 

แอบนินทาไปได้ไม่เท่าไหร่คนในความคิดก็เปิดประตูเข้ามา แบคฮยอนค้างอยู่ในท่าเอามือทาบแก้มก่อนจะมองไปยังไททันตัวโตที่เดินมาค้นลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งเหมือนกำลังจะหาอะไรสักอย่าง แบคฮยอนขยับไปทางขวาเล็กน้อยเพื่อให้ชานยอลได้ว้าวุ่นกับการหาของได้สะดวกขึ้น

 

ชานยอลกำลังหงุดหงิด ที่รู้เพราะได้ยินเสียงบ่นอุบอิบตลอดรายการ คนตัวเล็กหรี่ตามองพร้อมก้มลงไปดูใกล้ ๆ ก่อนจะยืดตัวขึ้นเหมือนเดิมเพราะอีกคนล้มเลิกการหาของแล้วตรงไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างหัวเสีย

 

ชานยอลหาอะไรอ่ะ

 

ช่างมัน

 

เอ้า ก็บอกมาสิเราจะได้ช่วยหา

 

เออช่าง กูขี้เกียจหาละ คนตัวสูงใช้เท้าหนีบผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงช่วงเอวแล้วเล่นมือถือหน้าตาเฉย แบคฮยอนได้แต่สงสัยว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงเปลี่ยนอารมณ์ได้เร็วเหลือเกิน

 

วันนี้ไปไหนมา

 

ไปกินข้าว ดูหนัง แล้วก็ดูคนอื่น ๆ โยนโบลลิ่ง

 

ตอนดูหนังนั่งข้างใคร

 

ซอนฮวา

 

ทำไมถึงนั่งข้างซอนฮวา

 

ก็ซอนฮวาอยากนั่งกับเราอ่ะ ชานยอลหึงเหรอ

 

รู้แล้วแก้ไขอะไรได้ไหมล่ะ แบคฮยอนมองคนขี้หึงผ่านกระจก ซึ่งก็ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ชานยอลกำลังทำหน้าแบบไหนเพราะเขาไม่ได้ใส่แว่น

 

แก้ไขไม่ได้

 

มีแฟนแล้วอย่าอ่อยคนอื่นดิ

 

เรานั่งข้างซอนฮวาแค่ข้างซ้ายนะ ข้างขวาเรามีจุนมยอน

 

ฟังไม่ขึ้นชานยอลเบ้ปากแล้วทำมือปัด ๆ อย่างไม่ใส่ใจ พอนึกถึงผู้หญิงคนนั้นแล้วก็หงุดหงิดทุกที ไม่รู้ว่าไอ้บ้านนอกมันมีอะไรดีนักหนาถึงได้ไม่ยอมถอดใจแบบนี้

 

พอจัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็ควานหาแว่นที่วางไว้ก่อนหน้านี้แต่ก็พบแค่ขวดครีม สเปรย์ดับกลิ่นและแป้งฝุ่นที่ตั้งอยู่ แบคฮยอนขมวดคิ้วแล้วก้มลงไปใกล้ ๆ จนหน้าแทบแนบกับโต๊ะเครื่องแป้งแต่ก็ยังหาแว่นไม่เจอ

 

เมื่อกี้ก็วางไว้ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ

 

ชานยอลละสายตาจากสมาร์ทโฟนก่อนจะมองแฟนจ๋าที่กำลังงึมงำอยู่กับตัวเองเงียบ ๆ มือนั่นก็ยกขึ้นเกาหัวตัวเอง ตาก็พร่ามัวมองอะไรไม่เห็น แถมยังเดินเตะขาโต๊ะอีก เห็นอย่างนั้นแล้วก็ได้แต่หลุดหัวเราะออกมา

 

หาอะไร

 

แว่นเราอ่ะ แบคฮยอนหันไปหาคนที่นอนตัวเบลออยู่บนเตียงก่อนจะหรี่ตาเพ่งมอง แต่มันก็ไม่ชัดอยู่ดีนั่นแหละเราวางไว้ตรงนี้ แล้วพอหันมาอีกทีมันก็หายไป

 

ลืมไว้ในห้องน้ำเปล่า ร่างเล็กขมวดคิ้วราวกับยังปักใจเชื่อว่าแว่นสายตาถูกวางไว้บนโต๊ะ เขาหันกลับไปมองมันเป็นครั้งสุดท้ายพลางเกาหัวก่อนจะงึมงำเดินไปเข้าห้องน้ำ

 

ไม่เห็นมีเลยอ่ะชานยอล

 

จะไม่มีได้ยังไงวะ ก็ใส่อยู่คนเดียว

 

ใช่ เราใส่อยู่คนเดียวแล้วทำไมมันถึงหายไปล่ะ เห็นมนุษย์ฮอบบิทขาสั้นค่อย ๆ เดินออกมาจากห้องน้ำอย่างระมัดระวัง

 

ยังไม่แก่ก็หลง ๆ ลืม ๆ แล้วหรือไง

 

ไอ้บ้านนอกไม่ตอบคำถามแต่กลับเดินไปหยุดอยู่หน้าประตูห้องแล้วยืนนิ่งราวกับว่ากำลังใช้ความคิด สงสัยได้อยู่แค่ครู่เดียวเท่านั้นแหละว่าแบคฮยอนจะทำอะไรเพราะสุดท้ายเขาก็ได้คำตอบเป็นท่าทางเป๋อ ๆ ที่เจ้าตัวแสดงออกมา

 

ชานยอลไม่สามารถกลั้นขำได้อีกต่อไปแล้วเขาอยากบอกพระเจ้าอย่างนี้ ท่าทางตอนมนุษย์ฮอบบิทกำลังเดินคลำทางแล้วปากก็เอาแต่พึมพำว่าเราเดินมาตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ เหมือนคนกำลังระลึกชาติย้อนความทรงจำนั่นน่ะมันตลกเป็นบ้าเลย

 

ชานยอลเอาแว่นเราไปซ่อนแน่ ๆ สารภาพมาเลยนะ หันไปส่งสายตาจับผิดใส่คนที่เอาแต่เล่นมือถืออยู่บนเตียง

 

อะไรวะฮอบบิท หาของไม่เจอแล้วโทษคนอื่นเหรอ คนถูกพาดพิงมองตาขวางก่อนจะอ้าแขนออกกว้างเมื่อร่างเล็กเข้ามาปะป่ายค้นตัวเขา ชานยอลลอยหน้าลอยตาปล่อยให้ค้นจนกว่าอีกคนจะพอใจ แต่ก็นั่นแหละ แบคฮยอนก็ได้แต่ผละตัวออกไปนั่งมุ่ยหน้าเพราะหาแว่นไม่เจอ

 

ชานยอลซ่อนไว้ที่ไหน เอามาคืนเราได้แล้วนะ

 

กูจะเอาอะไรไปซ่อนล่ะทูนหัว ขนาดของ ๆ กูยังหาไม่เจอเลย พอได้ยินอย่างนั้นแบคฮยอนก็นึกขึ้นได้เลยรีบไปดึงลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งออกทีละชั้นเพราะคิดว่าชานยอลต้องเอาไปซ่อนแน่ ๆเจอเปล่า

 

เดี๋ยวสิ

 

ถ้าเจอให้ห้าร้อยวอน

 

เราต้องเจอแน่

 

เร็ว ๆ กูง่วงแล้วจะปิดไฟนอน พอถูกกดดันแบคฮยอนเลยต้องเร่งมือ แต่ค้นลิ้นชักกี่ชั้น ๆ ก็เจอแค่ของใช้ของชานยอลที่เคยช่วยจัดให้ พอหาไม่เจอแล้วยังต้องมาเก็บของให้เป็นระเบียบเหมือนเดิมอีก

 

ชานยอลอ่ะ เราวางไว้ตรงนี้จริง ๆ นะ

 

พรุ่งนี้ค่อยหาก็ได้เปล่า มานอนได้แล้ว ร่างเล็กชะงักมือเมื่อถูกดับฝันแล้วมองตามคนตัวสูงที่เดินมาปิดไฟหน้าตาเฉย เหลือเพียงแค่โคมไฟสีซีเปียตรงหัวเตียงเท่านั้นที่ให้แสงสว่างในห้องนี้

 

ทำไมชานยอลดูไม่สนใจเลยล่ะ ปกติชานยอลไม่ทำแบบนี้ แบคฮยอนเดินเบลอขึ้นมาบนเตียงแล้วนั่งมองอีกคนที่ยังคงสนใจแต่มือถือ

 

อะไร อย่าหาเรื่องดิ

 

ต้องหาเรื่องอยู่แล้ว! ก็ชานยอลเอาแว่นเราไปซ่อนชานยอลถึงได้แกล้งตีมึนแบบนี้อ่ะ เรามั่นใจมาก ถึงจะแสดงออกอย่างชัดเจนว่าจับตัวผู้ร้ายได้แล้วแต่ปาร์คชานยอลก็ยังเอาแต่ง่วนอยู่กับ S-Pen ในมือพร้อมกับลากมันไปบนจอสมาร์ทโฟนอย่างสนุก

 

ใส่ร้ายกันจังเลยจ้า

 

เราไม่ได้ขี้ลืมนะ เราจำได้ว่าตอนกลับมาก็วางกระเป๋าไว้ตรงนั้นแล้วก็เดินไปเปิดหน้าต่างออก นั่งหายใจแค่แป๊บเดียวก็ต้องเดินไปปิดหน้าต่างเพราะฝนตกอีกแล้ว พอนึกได้ว่าฝนตกเราก็รีบวิ่งลงไปข้างล่างดูว่ามีใครตากผ้าไว้ไหม พอเห็นว่าไม่มีใครตากเราก็วิ่งกลับขึ้นมาหยิบผ้าขนหนูตรงนั้น แล้วก็เดินไปอาบน้ำ พออาบน้ำเสร็จเราก็เดินออกมาพร้อมกับแว่น เรามั่นใจมากเพราะเราไม่ได้ระแวงตอนเดินอ่ะ พอจะทาครีมเราก็ถอดแว่นวางไว้ตรงนั้น

 

เด็กตัวสูงละสายตาจากจอมือถือพลางชำเลืองมองคนตัวเล็กที่เอาแต่ชี้โบ้ชี้เบ้ยืนยันว่าปาร์คชานยอลนั่นแหละคือไอ้หัวขโมยที่จงใจแกล้ง พออีกคนหันมาเขาก็รีบกลับไปสนใจมือถืออีกครั้ง แต่ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเพราะถูกถีบ

 

ไรวะ!”

 

ขอโทษ เท้าเรามันลั่น

 

จะเอา?

 

บอกแล้วว่าเท้าเรามันลั่น มนุษย์ฮอบบิทลอยหน้าลอยตานอนลงบนเตียงแล้วคว้าตุ๊กตาเน่า ๆ ของมันมากอดและไม่ลืมที่จะเอาขาข้างหนึ่งก่ายทับขาเขา และแน่นอนว่าปาร์คชานยอลจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด

 

...

 

...

 

ขายาวอีกข้างก่ายทับไปอีกที พอเห็นอย่างนั้นแบคฮยอนเลยใช้ขาสั้น ๆ ข้างที่เหลือมาทับ ทั้งคู่หันมาสบตากันอย่างหยั่งเชิง ในมือของคนตัวสูงมีสมาร์ทโฟนพร้อม S-Pen อีกหนึ่งแท่ง ส่วนแบคฮยอนมีตุ๊กตาที่พร้อมจะง้างฟาดได้ทุกเมื่อถ้าเกิดว่าชานยอลคิดอยากจะลองดีกับเขา

 

ไม่มีแว่นใช้ก็ตาบอดไปซะเถอะฮอบบิท เสียงข่มขู่เหมือนขบกรามพูดนั้นแบคฮยอนไม่ได้รู้สึกกลัวเลยสักนิด

 

เราหาเจอแน่ พรุ่งนี้เราจะตื่นก่อนชานยอลแล้วค้นห้องเอาให้รกไปเลย ชานยอลต้องเก็บเอง

 

เหรอ ๆ ๆ จ้างก็หาไม่เจอหรอก

 

ถ้าชานยอลไม่ได้ขุดหลุมฝังไว้เราต้องหาเจอแน่ แบคฮยอนย่นจมูกก่อนจะยกตุ๊กตาขึ้นบังเมื่อคนขี้โมโหทำท่าจะเข้ามาประทุษร้าย

 

คิดว่าตุ๊กตาง่อย ๆ จะปกป้องภัยจากกูได้เหรอหือ

 

อย่างน้อยมันก็ไม่เคยทำร้ายเรา

 

แหม่...มีตัดพ้อ

 

มันไม่ได้เอาแว่นเราไปซ่อนด้วย

 

โถ ถ้าตุ๊กตาเอาแว่นไปซ่อนได้กูก็เตรียมวิ่งร้อยเมตรชายแล้วครับ ชานยอลว่าแล้วแย่งตุ๊กตาหมอนข้างเน่า ๆ อีกคนมาชูขึ้นสูงสุดแขนจนแบคฮยอนต้องยันตัวลุกขึ้นพยายามแย่งคืนกลับไป  “หวงเหลือเกิน รักมากเลยมั้งเนี่ย ไหนบอกกูซิว่ามันชื่อว่าอะไร ร่างเล็กไม่ยอมตอบคำถามจนกระทั่งแย่งตุ๊กตาคืนกลับมาได้

 

ชานยอลเป็นบ้าเหรอ มีแต่เด็กเท่านั้นแหละที่จะตั้งชื่อให้ตุ๊กตา

 

...

 

เราแค่นอนกอดมันเพราะมันขนาดพอดีกับตัวเราเฉย ๆ อ่ะ เฮ้อ...ชานยอลนี่ติงต๊องจัง บ่นอุบอิบแล้วทิ้งตัวลงนอนหันหลังให้ ถ้าขืนเล่นกับชานยอลต่อไปคืนนี้ต้องไม่ได้นอนแน่แบคฮยอนเชื่ออย่างนั้น

 

 

 

 

 

 

 

แบคฮยอนจำไม่ได้ว่าหลับไปนานแค่ไหน แต่พอรู้ตัวอีกทีก็ตื่นเพราะแสงสว่างของโคมไฟที่ควรจะปิดไว้เหมือนกับทุกวันหลังจากที่เราสองคนหลับไปแล้ว พอหันไปหาคนข้าง ๆ ก็เห็นว่าชานยอลก็หลับอยู่เหมือนกัน ตอนนั้นแบคฮยอนถึงได้เอื้อมคร่อมผ่านตัวอีกคนไปเพื่อที่จะปิดโคมไฟ

 

แต่สายตากลับไปหยุดอยู่ที่อะไรบางอย่างที่วางอยู่ข้าง ๆ แบคฮยอนมองเห็นได้ไม่ชัดแต่ก็พอจะรู้ว่ามันคืออะไร ซึ่งมันก็คือแว่นกรอบสีดำธรรมดา ๆ ที่วางซ้อนกระดาษแผ่นหนึ่ง ในทีแรกก็คิดว่ามันคงเป็นแว่นแฟชั่นที่ชานยอลซื้อมา จนกระทั่งสะดุดตากับตัวหนังสือสีดำบนกระดาษนั่นแหละ

 

 

ฮอบบิท

 

 

แบคฮยอนค้างในท่าคร่อมแปลก ๆ อยู่อย่างนั้นกี่วินาทีกันนะ และการเห็นคำว่าฮอบบิทจ่าอยู่หน้าซองเลยเป็นต้นเหตุของการอยากรู้อยากเห็น ร่างเล็กเอากระดาษออกมาจากซองแล้วทำตาปริบ ๆ เมื่อเห็นข้อความยาวยืดอยู่เต็มไปหมด ซึ่งเขามั่นใจว่าคนเขียนคงพยายามบรรจงมันเป็นอย่างดี ดูได้จากลายเส้นที่แข็งเกร็ง

 

 

 

ถึง แบคฮยอน

ที่เรียกชื่อแบบนี้เพราะมันไม่ได้ออกเสียง เพราะงั้นอย่าเหลิงไปล่ะมนุษย์ฮอบบิท

บอกเลยนะว่าไม่เคยทำแบบนี้ให้ใคร แล้วก็ไม่อยากทำให้ใครนอกจากมึงด้วย เพราะงั้นอนุญาตให้เขินได้หลังจากอ่านจบ แต่มีข้อแม้ว่าต้องอ่านการ์ดใบนี้ได้แค่คนเดียวเท่านั้น ห้ามเอาให้ใครอ่านต่อหรือเอาไปเล่าให้พวกแก๊งคนแคระฟังเด็ดขาด

มันแปลก ๆ นะที่กูต้องมาทำอะไรแบบนี้ แต่ช่วยเข้าใจทีเถอะว่าผู้ชายอย่างปาร์คชานยอลแม่งโคตรห่วยแตกจนไม่กล้าทำอะไรที่โรแมนติกให้กับแฟน หรือแม้แต่การเรียกชื่อ กูไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเขินที่จะเรียก

ก็แค่ออกเสียงว่า ‘แบคฮยอน แค่นั้นมันไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด แต่กูเสือกเขิน เหมือนตอนที่มึงมองหน้ากูแล้วเรียกว่าชานยอล เฉย ๆ นั่นแหละ

อืม...แบบนั้นกูชอบนะ ได้ยินแล้วรู้สึกดีแล้วก็เขินมากด้วย เวลามึงเรียกกูแบบนั้นไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอวะ ทำไมถึงยังทำตาใสได้ หรือจริง ๆ แล้วมึงเป็นพวกเจนโลกแล้วแอ๊บทำเป็นใส? (เหอะ)

 

เออ กูมีเรื่องจะสารภาพ แล้วก็ห้ามเอาเรื่องนี้มาล้อด้วย...

อันที่จริงกูไม่ได้อยากหยาบคายกับมึงตลอดไปหรอกนะฮอบบิท กูก็อยากมีโมเม้นแทนตัวเองว่าเราแล้วก็เรียกมึงว่าแบคฮยอนเหมือนกัน แต่มันยากจังเลยว่ะ รู้สึกว่ามันไม่ใช่ยังไงก็ไม่รู้ แต่กูก็ไม่อยากใช้คำว่ากูกับมึงตลอดไป เข้าใจที่กูอยากจะสื่อใช่ไหม?

แว่นอันนี้กูซื้อให้นะ ไม่มีเนื่องในโอกาสอะไรทั้งนั้นแหละ แค่รู้สึกว่าอยากให้อะไรสักอย่างที่ใช้ประโยชน์ได้แล้วทำให้มึงนึกถึงกูทุกครั้งที่หยิบมันออกมาใช้

สร้อย แหวน กุญแจมือมันก็ไม่ใช่ทางอีก เพราะงั้นมึงต้องรักษามันไว้ให้ดีนะห้ามทำพังเด็ดขาด ถ้าใครบังอาจมาชกหน้ามึงจนแว่นแตกล่ะก็จำหนังหน้ามันเอาไว้เดี๋ยวกูพาไปล้างแค้นเอง โอเคไหม?

ส่วนแว่นอันเก่าที่เราไปซื้อด้วยกันตอนนั้นกูขอเก็บไว้นะ มึงอย่าเสือกงกกับเรื่องโรแมนติกที่กูจริงจังมากนะนี่ถือว่าขอร้อง ห้ามคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระด้วย

พอเหอะกูเขินว่ะ อ่านแล้วก็เผาทิ้งซะนะ เหมือนพวกหนังจีนที่ได้รับสารจากนกพิราบแล้วก็ขยำ ๆ ยัดใส่ปากแล้วกลืนลงท้องอ่ะ เออ เอาแบบนั้นเลย

อืม...ไม่มีอะไรจะพูดแล้วว่ะ รักษาแว่นให้ดี ทำตัวตามปกติแล้วก็ห้ามแซวกู

 

จาก ไททันที่หล่อมาก

 

 

 

แบคฮยอนรู้สึกเมื่อยแก้มไปหมด เขาค่อย ๆ พับการ์ดอย่างเบามือแล้วลองสวมแว่นที่อีกคนบอกว่าเพิ่งซื้อมาให้ ภาพโดยรอบมองเห็นได้อย่างชัดเจนไม่ต่างจากอันเดิมอีกทั้งขาแว่นยังพอดีกับโครงหน้า ยอมรับว่ามันทำให้รู้สึกดีขึ้นเป็นเท่าตัวกับความใส่ใจของผู้ชายคนนี้ที่ยังจำได้ว่าเขาสายตาสั้นมากน้อยแค่ไหน

 

แบคฮยอนหลุบตาลงมองคนตัวสูงที่ยังคงหลับไม่ได้สติ จ้องใบหน้าคมอยู่อย่างนั้นราว ๆ ห้านาทีก่อนจะก้มลงไปหอมแก้มฟอดใหญ่ให้ชื่นใจ

 

แต่ยิ่งกว่าเจ้าหญิงนิทราก็ยังมีเจ้าชายนิทรา ชานยอลค่อย ๆ ลืมตาขึ้นหลังจากถูกหอมแก้มก่อนจะพบกับรอยยิ้มของมนุษย์ฮอบบิทที่สวมแว่นอันใหม่ไว้อยู่ ตอนนั้นชานยอลถึงได้รู้ว่าความพยายามของเขาวันนี้ออกผลแล้ว

 

...

 

คนปากดีพูดอะไรไม่ออก อันที่จริงเขาก็เขินแทบแย่ตอนนั่งคัดลายมือลงบนการ์ดสีครีมที่มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ชวนเขิน ไหนจะโดนไอ้จงอินแซวตลอดทุกตัวอักษรที่บรรจงลงไปอีก แต่ไม่เป็นไร รอยยิ้มของมนุษย์ฮอบบิทมันทำให้ความอับอายนั้นกลายเป็นข้อยกเว้นได้ทั้งหมด

 

เราหาแว่นเจอแล้วนะ แต่มันเปลี่ยนรูปทรงได้ด้วยอ่ะ แบคฮยอนไม่ได้แซวเรื่องของขวัญอย่างที่ชานยอลหวั่นใจ และวิธีแสดงออกของอีกฝ่ายก็ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกดีมากในคืนวันฝนตกหนักแบบนี้

 

คนตัวเล็กกระชับแว่นแล้วก้มลงมาหอมแก้มหนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง และทำไปอย่างนั้นจนเขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ

 

ชอบหรือเปล่า?

 

ชอบมาก

 

รู้ใช่ไหมว่าชอบแล้วต้องทำยังไงกับมัน ชานยอลกุมมือเล็กที่วางไว้บนหน้าขาตัวเองทั้งที่ยังไม่ละสายตาออกห่าง ซึ่งแบคฮยอนก็พยักหน้าหงึกเป็นคำตอบ

 

เจ้านายให้แว่นกับฮอบบิท...ฮอบบิทเป็นอิสระ

 

คนละเรื่องแล้วมึง ชานยอลหัวเราะแล้วเอื้อมไปบีบจมูกรั้นอย่างหมั่นเขี้ยว

 

แบคฮยอนถอดแว่นแล้วเอาไปวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างเบามือก่อนจะแทรกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มแล้วบดเบียดเข้าหาอ้อมกอดของคนตัวสูง ชานยอลนิสัยไม่ดีที่แกล้งเอาแว่นของเขาไปซ่อน แต่ชานยอลก็น่ารักที่สุดตรงที่ชอบเซอร์ไพร์สด้วยวิธีเงอะ ๆ งะ ๆ แบบนี้


 

 

ซื้อมาแพงหรือเปล่า

 

ไม่แพงหรอก อย่าคิดมาก เมื่อก่อนแบคฮยอนคิดว่าการที่คนสองคนจะรู้ทันกันในทุก ๆ เรื่องได้มันคงเป็นเรื่องยาก แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ชานยอลจะรู้ทันความคิดของเขาบ้างถ้าให้เทียบกับเมื่อก่อน แล้วก็ไม่ต้องไปหาซื้อของมาให้กูด้วย

 

รู้ด้วยว่าเราจะทำอย่างนั้น

 

เออ ไม่ต้องนะ ได้ยินอย่างนั้นแบคฮยอนก็พยักหน้าเป็นคำตอบ

 

เป็นแฟนชานยอลนี่ดีจังเลยน้า มีแต่ความสุข คำพูดคำจาของคนในอ้อมกอดทำเอาหลุดยิ้มออกมาได้ง่าย ๆ ชานยอลเพียงแค่ลูบหัวมนุษย์ฮอบบิทที่เอาแก้มถู ๆ กับแผงอกเขาอยู่อย่างนั้น

 

ชานยอลไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้รักแบคฮยอนขนาดนี้ ถ้าจะบอกว่าเรามาเจอกันในวันที่ไม่เหลือใครก็คงจะไม่ถูกซะทีเดียวแต่จะปฏิเสธก็คงไมได้ เด็กหนุ่มรู้สึกว่าคนเรามักจะรู้สึกหวั่นไหวง่ายเมื่อตอนรู้สึกอ่อนแอ แต่สิ่งหนึ่งที่ปาร์คชานยอลรู้...ถ้าคนที่เข้ามาในชีวิตในช่วงเวลานั้นไม่ใช่แบคฮยอนเขาก็คงรักไม่ได้เหมือนกัน

 

 

ฮอบบิท

 

ไม่มีเสียงขานตอบ เด็กตัวสูงหลุบตาลงมองศีรษะทุยของคนในอ้อมกอดที่ผ่อนการหายใจเข้าออกเป็นจังหวะก่อนจะค่อย ๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงช่วงไหล่พร้อมกระชับกอดให้คนตัวเล็กอยู่ในท่าที่หายใจได้สะดวก

 

ยอมรับว่าคำพูดของจงอินในวันนี้ทำให้เขาคิดมาก แต่มันก็ไม่แย่ไปซะทีเดียวเพราะมันทำให้ปาร์คชานยอลนึกไปถึงวันข้างหน้ามากกว่าจะคบกันไปวัน ๆ แบบนี้

 

 

พาไปอยู่บ้านด้วยแบบนี้ ถ้าพ่อมึงรู้ล่ะจะทำยังไง?

 

 

หนึ่งในคำถามที่ทำให้เป็นกังวล ซึ่งถ้าเป็นปาร์คชานยอลคนห่วยแตกเมื่อไม่กี่เดือนก่อนก็คงตอบได้ไม่ยากว่า ใครจะสน? แต่ตอนนี้เขาได้ทุกอย่างกลับคืนมาแล้ว ครอบครัวที่ไม่เข้าใจกันมันค่อย ๆ ดีขึ้นตามลำดับ แน่นอนว่าเด็กหนุ่มไม่อยากเสียมันไป และต่อให้เขาเลือกทางนั้นคนในอ้อมกอดก็คงไม่เห็นด้วยแน่

 

ทุกอย่างเพิ่งดีขึ้น เขาไม่อยากให้มีเรื่องร้าย ๆ เกิดขึ้นระหว่างเรา ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม ปาร์คชานยอลได้แต่หวังว่าเขากับแบคฮยอนจะผ่านมันไปให้ได้ ทั้งเรื่องอนาคตที่ไม่มีใครรู้และสัจธรรมความจริงที่คู่รักหลายคู่ตั้งมั่นไว้แต่ก็พังไม่เป็นท่าเมื่อเวลานั้นมาถึง

 

ปาร์คชานยอลไม่อยากเป็นฝ่ายหมดรักเหมือนอย่างที่จงอินมันคิด และถ้าแบคฮยอนเป็นฝ่ายหมดรักเขาก็ไม่รู้สึกดีเหมือนกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขากลัวตัวเอง กลัวอนาคตที่ยังมาไม่ถึง กลัวทุกอย่างที่จะทำให้เราไม่รักกัน

 

แบคฮยอน

 

เสียงของเด็กหนุ่มแผ่วเบาและอ่อนแรง เขากำลังถูกความคิดในหัวเล่นงานจนไม่กล้าปลุกคนในอ้อมกอดขึ้นมาให้กำลังใจตัวเอง ชานยอลอยากจ้องหน้าแบคฮยอนแล้วพูดย้ำความรู้สึกระหว่างเราเพื่อเพิ่มความมั่นใจ แต่บางทีมันอาจจะช่วยได้แค่ในตอนนี้เท่านั้น

 

ชานยอลกดจมูกลงบนศีรษะทุยเหมือนอย่างที่ชอบทำ จนกระทั่งคนตัวเล็กค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นปรือตามองอีกคนที่ยังคงไม่หลับ สติของแบคฮยอนเลือนรางเพราะความง่วง แต่เขาก็อยากรู้ว่าเพราะอะไรผู้ชายคนนี้ถึงยังไม่นอน

 

อยู่ด้วยกันนาน ๆ นะ

 

แบคฮยอนกระพริบตาช้า ๆ ขณะตั้งสติก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบ มือของชานยอลเย็นมากอาจเป็นเพราะอุณภูมิห้องในเวลาฝนตกแบบนี้ ร่างเล็กสอดเรียวนิ้วประสานกันเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้คนตัวสูงก่อนที่ริมฝีปากของเขาทั้งคู่จะค่อย ๆ แตะกันอย่างแผ่วเบา

 

จูบชานยอลไม่ได้ร้อนแรงเหมือนกับครั้งก่อน ๆ แบคฮยอนรู้สึกเหมือนความง่วงถูกไล่ไปโดยความรู้สึกของคนตัวสูงที่โอบกอดเขาเอาไว้ ร่างเล็กเริ่มมีสติมากขึ้นพอที่จะสัมผัสได้ว่าจูบของเรานั้นมันมีช่องว่างทางความรู้สึก

 

กูไม่อยากรักใครนอกจากมึงแล้วแบคฮยอน

 

ชานยอลผละริมฝีปากออกมาเล็กน้อย มือใหญ่โอบใบหน้าของเขาเอาไว้ก่อนจะไล้นิ้วหัวแม่มือลงบนแก้มอย่างเบามือ แบคฮยอนไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้คนตรงหน้าคิดแบบนี้ เขาเพียงแค่ซึมซับความหวาดกลัวที่ส่งมาจากดวงตาคู่นั้นกับมือเย็น ๆ ที่ทาบลงบนแก้ม

 

ชานยอลเป็นอะไรหรือเปล่า เรากลัวแล้วนะ

 

...

 

อย่าพูดเหมือนว่าสักวันหนึ่งเราจะไม่รักกันสิ

 

ไม่มีใครรู้อนาคตไม่ใช่เหรอ? คำถามนี้ชานยอลถามทั้งตัวเองและคนตัวเล็กกว่า แววตาของแบคฮยอนยังคงไม่ต่างไปจากเดิม แน่นอนว่ามันมุ่งมั่นและซื่อตรง

 

อนาคตทำอะไรเราไม่ได้หรอก

 

...

 

ไม่มีอะไรที่จะทำให้เราเลิกรักชานยอลได้ เชื่อใจเรานะ

 

ตอนเป็นเด็กชานยอลคิดว่ากอดอุ่น ๆ ต้องมาจากคนตัวใหญ่เท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคิดผิดถนัด เพราะตอนนี้คนที่ทำให้หัวใจที่กำลังถูกความกลัวบีบคั้น มันกำลังพองโตขึ้นมาได้เพราะอ้อมกอดของคนตัวเล็กคนนี้

 

 
 

อนาคตน่ากลัว?

หรือที่จริงแล้วความรู้สึกของคนเราเมื่อเริ่มโตเป็นผู้ใหญ่กันแน่ที่น่ากลัว?

 

 
 

ปาร์คชานยอลได้แต่ถามตัวเองอย่างนั้น แต่มันก็ไม่นานนักหรอกที่เขาปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับความคิดบ้า ๆ เพราะเมื่อก้มหน้าลงมาสบตากับคนตัวเล็กเขาก็ได้ความมั่นใจกลับคืนมา และบอกตัวเองว่าขอให้เชื่อคำพูดนั้นและความรู้สึกของเรา

 
 

 

สัญญาแล้วนะ

 

 

 

TBC

 

 

แลดูจะดราม่าเนอะ แต่มันไม่มีอะไรหรอก 5555555555

คือจะว่าไงดีอ่ะ ด้วยความที่ชานยอลเป็นคนขาดความอบอุ่น เขาเพิ่งได้ครอบครัวกลับคืนมา พอมีความรักแล้วก็กลัวว่าสักวันหนึ่งจะเสียไป กลัวทุกอย่างแม้กระทั่งความรู้สึกของตัวเองในอนาคต แต่ไม่เป็นไรนะชานยอล ฮอบบิทจะรักนายไปเรื่อย ๆ เองนะ :3



 นี่คือสีหน้าตอนถูกไล่ไปท่อง ABC ใหม่เหรอฮอบบิท งาน FANART น่ารัก ๆ จากคุณ @blueharo21 อีกแล้วค่า >_< 

 





FANART ไททันกับฮอบบิทเกี่ยวก้อยสัญญากัน งานน่ารัก ๆ ฝีมือคุณ @IKOOP อีกแล้วจ้าาาา



FANART หวาน ๆ ของคุณ @blueharo21 ก็มาอีกรูปค่าาาาา ><



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

10,182 ความคิดเห็น

  1. #10112 11507416p (@11507416p) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 14:26
    พี่ตัวโตน่ารักจัง
    #10112
    0
  2. #10044 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 17:55
    เงองะแต่น่ารักเว้ย ไม่โรแมนติกแต่มันทำโรแมนติกมากต่างหาก
    #10044
    0
  3. #9771 sapphire- (@pbcarrot-) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 06:06
    เมื่อยแก้มไปหมดแล้วววTT
    #9771
    0
  4. #9754 byunbunny09 (@byunbunny09) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 20:36
    น่ารักอบอุ่น
    #9754
    0
  5. #9693 miniaraspring (@miniemint57) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 23:41
    อบอุ่นอ่ะ ชอบบบบบ น่าร๊ากกก ตอนต่อๆไปเหมือนจะมีดราม่าอ่ะ ฮืออ อย่านะ
    #9693
    0
  6. #9647 mamodictator (@mamodictator_13) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:55
    นี่ไม่ได้เป็นลางบอกถึงดราม่าใช่ไหม?? แค่คิดก็หน่วงแล้วอ่ะ คือก็กลัวลีทึกรู้นะแต่ก็เชื่อว่าทึกเอ็นดูแบคอยู่เหมือนกันน่าจะไม่ใช้ปัญหาอะไรมาก แต่เรื่องเข้ามหาลัยเจอคนเยอะหรือเรื่องที่จะรักกันตลอดไปไหม ถ้าเลิกกันแบคก็ไม่มีใครแล้วนะ นี่หน่วงจริงๆยังไม่ยี่สิบกันเลย อนาคตยังอีกตั้งหลายปี โห.. หน่วงจริงจัง
    #9647
    0
  7. #9619 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:02
    ใช่ๆ เชื่อใจกันเนอะ รูปน่ารักมาก ชอบบ
    #9619
    0
  8. #9569 Kimji_sag (@Kimji_sag) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 02:35
    แอบกลัวนะเนี่ยยยยยย จงอินถามให้คิดไม่ใช่แค่ชานคิด เราก็คิด 555555555555 ไม่มาม่านะพี่มลิน
    #9569
    0
  9. #9493 Marmalade !! (@Nunoon2923) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 13:46
    หวานขนาดนี่ ฆ่ากันเลยมั้ยคะ//บิดจนกระดูกแตกแล้ว<<เขิน
    #9493
    0
  10. #9467 daraxx21 (@daraxx21) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กันยายน 2558 / 17:05
    มั่นคง ซื่อตรง จริงใจ
    ชอบตอนพี่ชานเขียนจดหมายให้แบค
    ไม่หวานมากแค่จริงใจ ชอบมากๆเลยอ่ะ
    #9467
    0
  11. #9395 `bbx (@181295) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 10:29
    โอ้ยยย ชอบอ่ะะะ ดราม่าหน่อยๆแต่อบอุ่นมาก 
    #9395
    0
  12. #9374 aonniieeee (@wichuda21) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 11:55
    งืออออ ดราม่านิดโหน่ยยยย แอบคิดอย่างที่จงอินคิดเหมือนกัน แต่ก็คิดอีกแหละว่ามันไม่มีอะไร แบคน่ารักนิสัยดีแบบนี้ไม่มีทางทำให้ชานยอลเสียใจหรอกโน๊ะ ชานยอลก็เช่นกัน ชานยอลละมุนแบบเงอะๆงะๆ แต่ทำไมน่ารัก งี้แหละน๊าคนที่ไม่เคยทำอะไรให้ใคร พอทำให้ก็น่ารักมากๆเลย อิจฉาฮอบบิทจังที่ได้แฟนเป็นชานยอล
    #9374
    0
  13. #9306 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 19:18
    โอ๊ยยย ชอบแฟนอาร์เรื่องนี้ ><
    #9306
    0
  14. #9200 ❥summer (@kannarinda) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 23:07
    โอ้ยตายยย เขิน ชานยอลอย่าคิดมากนะ ฮือ ตะบี๋รักชันจะตัย t m t
    #9200
    0
  15. #9181 joylnr (@joylnr) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 14:07
    หวานมากกกกกกกก ซึ้งงงงงงง
    อนาคตมันน่ากลัวจริงๆนั่นแหละ แต่ในเมื่อมันยังมาไม่ถึงก็ทำวันนี้ให้ดีที่สุดก็พอ
    #9181
    0
  16. #9180 joylnr (@joylnr) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 14:07
    หวานมากกกกกกกก ซึ้งงงงงงง
    อนาคตมันน่ากลัวจริงๆนั่นแหละ แต่ในเมื่อมันยังมาไม่ถึงก็ทำวันนี้ให้ดีที่สุดก็พอ
    #9180
    0
  17. #9179 joylnr (@joylnr) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 14:07
    หวานมากกกกกกกก ซึ้งงงงงงง
    อนาคตมันน่ากลัวจริงๆนั่นแหละ แต่ในเมื่อมันยังมาไม่ถึงก็ทำวันนี้ให้ดีที่สุดก็พอ
    #9179
    0
  18. #9178 joylnr (@joylnr) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 14:07
    หวานมากกกกกกกก ซึ้งงงงงงง
    อนาคตมันน่ากลัวจริงๆนั่นแหละ แต่ในเมื่อมันยังมาไม่ถึงก็ทำวันนี้ให้ดีที่สุดก็พอ
    #9178
    0
  19. #9041 Yoo Sangeun (@eurng22) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 เมษายน 2558 / 16:42
    น่ารักตลอก ซึ้งงงง TT 
    #9041
    0
  20. #9018 ~ P E A R ~ (@paphawarin_pear) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 13:29
    ไททันกับฮอบบิทเป็นคู่ที่น่ารัก ><
    #9018
    0
  21. #9005 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 22:35
    อ่านแล้วรู้สึกกลัวไปด้วยเลยค่ะ
    #9005
    0
  22. #8988 Rujirekha Sirisuntharin (@sevluuu) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 12:57
    ลั่นตรงฮอบบิทเป็นอิสระนี่แหละ555555
    #8988
    0
  23. #8901 Nook Kra (@nongnookpoohza) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 23:08
    แอร๊ อ๋อย อร๊าย อื๊อ งื้ อออ ฟิน เขิล อ๋อยยย -///-
    #8901
    0
  24. #8870 เเบมบี้ (@breammy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 18:24
    ไททันฮอบบิท จงเจริญญ
    #8870
    0
  25. #8836 MR.สมถุ้ย (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 14:31
    อยู่ด้วยกันนานๆนะเว้ยยยยยยยยยยยย ฮอบบิท ไททันนนนนน
    #8836
    0