[EXO] "NERDY BOY" มนุษย์แบคฮยอน | CHANBAEK

ตอนที่ 13 : Chapter 12 :: My Worries (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,733
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 182 ครั้ง
    15 ธ.ค. 57



Chapter 12

My Worries

 

 

คึคึ

 

ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของคนข้าง ๆ มาตลอดห้านาทีที่ผ่านมาหลังจากโดนครูแจซอกที่ใคร ๆ ต่างก็บอกว่าใจดีนักใจดีหนาแพ่นกบาลเข้าให้ข้อหาทำเท่ไม่ดูเวล่ำเวลา ถูกต้องแล้ว...ถึงแม้ตาแก่แว่นนั่นจะชอบยิ้มโง่ ๆ เหมือนคนไม่มีพิษมีภัย แต่พอเขาลากไอ้บ้านนอกเข้าไปในห้องพักครูแล้วประกาศกร้าวว่า

 

 

ผมเป็นผู้ปกครองของมัน ครูมีอะไรก็ว่ามาได้เลยผมจะฟังเอง

 

 

แค่นั้นแหละ...ฝ่ามือสาก ๆ ก็ฟาดลงบนหัวกูไม่ยั้งเลย...

 

 

ก็ใครจะไปรู้วะ? เห็นใจดีแบบนั้นก็เลยคิดว่าคงหยวน ๆ กันได้ แต่โนบิตะคุง (ฉายาครูแจซอก) ดันเสือกนึกโหดขึ้นมาแบบฉับพลัน อินเนอร์นี่มาเต็ม ตอนรัวตบกบาลนี่ได้ยินลาง ๆ ว่า

 

ทำให้พ่อต้องเสียใจแล้วยังจะมาทำเท่อีกเรอะ!!’

 

ครูหักคะแนนจิตพิสัยของนายไปห้าคะแนนข้อหาไม่เคารพผู้ปกครองและครูที่ปรึกษา นายต้องทำความสะอาดห้องคนเดียวเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์นี่คือบทลงโทษของเด็กนิสัยไม่ดี!’

 

ถ้าสำนึกได้แล้วก็ไปขอโทษคุณพ่อซะ!’

 

 

เหอะ...คิดว่าเป็นครูแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นดิโนบิตะคุง?

 

 

คึคึ...

 

พอสักทีเถอะน่า

 

เราบอกให้กลับไปทำงานพิเศษตั้งแต่แรกชานยอลไม่ฟังเอง

 

ถ้ากูทำอย่างนั้นก็ไม่หล่อดิวะ เด็กตัวสูงแค่นหัวเราะพลางทอดสายตาไปยังเบื้องหน้า ไอ้บ้านนอกมันเอาแต่หัวเราะตั้งแต่เขาเดินกุมหัวออกมาจากห้องพักครู แทนที่จะมาถามว่าเจ็บหรือเปล่า อะไรยังไง เป่าเพี้ยงให้ไหม...ก็ไม่มีสักคำ

 

ชานยอลอยากหล่อเหรอ มันยังมีหน้ามาถามอีก เจ้าของชื่อเหล่มองมนุษย์ฮอบบิทที่วางมือไว้บนสายสะพายกระเป๋าขณะมองมายังเขาด้วยสีหน้าบื้อ ๆ เหมือนที่มันชอบทำประจำ

 

ทุกวันนี้กูก็หล่ออยู่แล้ว กูแค่อยากให้มึงประทับใจน่ะโอเคไหม?

 

พยายามจังเลยอ่ะ แต่ไม่เป็นไรนะ มันสมเป็นชานยอลแล้ว

 

พูดงี้หมายความว่าไงวะฮอบบิท ถามจบก็ล็อกคอคนตัวเล็กเข้ามา เสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากของคนที่เคยทำหน้าหงอยเมื่อชั่วโมงที่แล้วมันทำให้เขาใจชื้นขึ้นมาได้จริง ๆ

 

ชานยอลหล๊อหล่อ

 

ตอแหล บอกมาว่าตอนนี้มึงคิดอะไรอยู่

 

เราหิวอ่ะ

 

ไม่ หมายถึงเรื่องกูดิวะ มึงจะมาหิวอะไรตอนนี้มันใช่เวลาไหม ช่วยโรแมนติกกับกูสักสี่ซ้าห้านาทีเถอะครับฮอบบิท ปาร์คชานยอลล่ะเครียด ทำหล่อให้ตายแค่ไหนมันก็มองเขาเป็นไอ้กากคนหนึ่งตลอด

 

ทำไมเราต้องคิดถึงชานยอลทั้ง ๆ ที่ชานยอลก็ยืนเป็นไททันอยู่ตรงนี้ด้วยเล่า

 

โห เดี๋ยวนี้หัดสรรหาสรรพนามมาเรียกกูบ้างแล้วช่ะ?

 

ชานยอลตัวโตนี่ ไม่ชอบไททันเหรอ งั้นเป็นไดโนเสาร์กินพืชก็ได้นะ คนตัวเล็กถามตาใส ถ้าไม่รู้จักกันมาก่อนปาร์คชานยอลคงคิดว่าไอ้บ้านนอกมันซื่อจริง ๆ เลยคิดคำถามเรียกตีนแบบนั้นออกมาได้ นี่ถ้าไม่ติดว่าชอบมันไปแล้วคงมีตบเกรียนแตก

 

กูไม่ชอบ

 

งั้นชานยอลชอบอะไร เราจะให้เป็นอันนั้น

 

กูไม่ชอบอะไรทั้งนั้นแหละ ไม่มีสิ่งไหนในโลกที่จะมาเปรียบเทียบกับกูได้ โอเค๊? หันไปสั่งการแล้วกระตุกปลายผมจากข้างหลังมันข้อหาหมั่นไส้ ซึ่งภาพตอนไอ้บ้านนอกหน้าหงายนี่แทบหลุดขำออกมาแต่ดีว่ากลั้นไว้ได้ทัน

 

เจ็บนะ

 

เบา ๆ เองเหอะ ทำเวอร์ว่ะฮอบบิท

 

ขนาดยังไม่เป็นแฟนกันชานยอลยังขนาดนี้ สีหน้ามนุษย์ฮอบบิทตอนมองมายังเขานั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวาดระแวง เด็กตัวสูงยิ้มพอใจล้วงกระเป๋ากางเกงเดินไปข้างหน้าอย่างอารมณ์ดี

 

ถ้าเป็นแฟนกันแล้วจะให้ตบหัวคืน ตอนนี้มึงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะด่ากูผ่านทางสายตาแบบนั้น เลิกซะ ปฏิบัติ สั่งการพร้อมชี้ปลายจมูกรั้นก่อนจะรีบชักมือกลับเมื่อไอ้เตี้ยจอมตะกละอ้าปากจะงับนิ้วเขาเดี๋ยวเหอะ!”

 

เดี๋ยวเหอะ

 

ใครสั่งให้พูดจาล้อเลียน เดี๋ยวกูฟาดหน้าแยก แกล้งง้างมือขึ้นแต่ก็ได้แค่ขู่ เพราะมนุษย์ฮอบบิทมันกำลังแกล้งทำตาโตอ้าปากหวออย่างกับว่ากลัวนักกลัวหนา กวนตีนมากเดี๋ยวจับแม่งลากเข้าตรอกแล้วข่มขืนอย่างเลือดเย็นเลยดีไหม

 

ชานยอลเนี่ยเวลาเขินแล้วชอบรุนแรง ขอถามหน่อยสิว่าถ้าคบกันแล้วชานยอลจะตื้บเราไหม

 

ในสายตามึงกูคงถ่อยมากจนกระทืบแฟนตัวเองได้ลงคอเลยสินะ หรี่ตามองคนตัวเล็กที่กำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างจริงจัง ซึ่งเด็กหนุ่มก็ไม่รู้ว่าควรจะแฮปปี้ดีไหมที่มันสละเวลาอันมีค่ามาคิดเรื่องถ่อย ๆ ของเขาเนี่ย

 

เราเคยเห็นข่าวดาราตื้บแฟน แล้วชานยอลเป็นคนอารมณ์รุนแรงแบบนี้ เรากลัว

 

บนเตียงก็รุนแรงเหมือนกันนะรู้เปล่า... โน้มหน้าลงไปกระซิบข้างหู นี่ทำเสียงแหบกระเส่าด้วยไม่เขินตัวบิดให้มันรู้ไปดิ

 

หมายถึงนอนดิ้นน่ะเหรอ

 

...

 

หรือกรน

 

ช่างเหอะ ถือว่ากูไม่เคยพูดแล้วกันนะ จบ ๆ ชานยอลเหลือกตามองบนแล้วถอนหายใจอย่างสุดเซ็งแล้วเดินให้เร็วกว่าเดิม

 

ได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังเร่งตามให้ทันมาพร้อมเงาดำของมนุษย์ฮอบบิทดูเร่งรีบ เด็กตัวสูงไม่ได้รู้สึกผิดจนอยากเดินชะลอลงเลยแม้แต่นิดเดียว กลับกันแล้วริมฝีปากของเขากำลังยกยิ้มพอใจที่เห็นอีกคนต้องเหนื่อยเพราะเขา

 

รอเราด้วย

 

ไม่

 

รอนะ

 

ตอนแรกกะว่าจะแกล้งอีกหน่อยแล้วค่อยหันไปจับมือมันให้เดินมาด้วยกัน แต่ความคิดนั้นก็เป็นหมันเมื่อไอ้บ้านนอกวิ่งมาขนาบข้างก่อนจะกุมมือเขาเอาไว้ราวกับกลัวว่าปาร์คชานยอลคนนี้จะหนีไปไหน

 

ชานยอลวิ่งตามหาเราเพื่อที่จะมาเดินหนีทีหลังแบบนี้ไม่ได้นะ ใช้ไม่ได้ ก้มลงมองหน้าหมา ๆ ของอีกคนแล้วก็หมั่นเขี้ยว เด็กหนุ่มเริ่มจะเป็นกังวลกับความรู้สึกตัวเองที่มันหนักขึ้นทุกวัน ๆ กับอาการอยากฟัดแก้มมันแรง ๆ ทุกครั้งที่สบตากันแบบนี้

 

ปาร์คชานยอลคิดว่าตัวเองผิดปกติเวลาอยู่กับมนุษย์ฮอบบิท ที่น่าสงสารคือเขาไม่รู้วิธีแก้ไข และต่อให้มีจริง ๆ เด็กหนุ่มก็ไม่มั่นใจว่าเขาจะอยากหายขาดกับอาการอยากอยู่ใกล้ ๆ อยากกอด อยากหอมแก้มไอ้บ้านนอกหรือเปล่า?

 

นี่มึงหลอกด่ากูเหรอฮอบบิท

 

ขาก็ยาวแล้วยังจะรีบเดินอีก ไม่เห็นใจคนขาสั้นบ้างเลยอ่ะ ชานยอลเป็นผู้ปกครองแบบไหนเนี่ย ถึงจะพูดจาตัดพ้อแต่มือเล็กนั่นก็แอบบีบย้ำเบา ๆ เหมือนกำลังเล่นกับเขาอยู่ เด็กตัวสูงอมยิ้มแล้วเอื้อมมืออีกข้างที่ว่างอยู่ไปยีหัวร่างเล็กเบา ๆ

 

แบบไหนล่ะ?

 

แบบคนเพี้ยน

 

ถ้ายังไม่หยุดหลอกด่ากูมึงจะถูกปิดปากด้วยเวอร์ชั่นอีโรติกนะฮอบบิท นี่เตือนไว้ก่อน

 

ไม่ได้หลอกด่านะ ชานยอลชอบคิดมาก เราแค่หาเรื่องชวนคุยเอง เดี๋ยวพอแยกกันไปทำงานพิเศษแล้วก็ไม่ได้คุย

 

พูดเหมือนจะไม่ได้เจอกันอีก กลับบ้านไปก็เจอกันแล้วป่ะวะ ควรเป็นปาร์คชานยอลมากกว่าไหมที่จะคิดอะไรแบบนั้นได้ นึกแล้วก็ขำจริง ๆ

 

กลับไปทำการบ้านแล้วก็รีบนอน จะได้ตื่นเช้าแบบสดชื่น

 

เออ พ่อคนรักสุขภาพ เด็กอนามัย

 

ชานยอลก็ต้องอนามัยด้วยนะ เราไม่อยากให้ชานยอลเหมือนศพอ่ะ ถ้าหน้าตาไม่หล่อเท่าพระเอกเรื่องซอมบี้ที่รักนี่ชานยอลไม่ได้เกิดเลยนะ คือตายซ้ำตายซาก

 

 

ดูมัน...นี่คือคำพูดคำจาของคนที่เหมือนจะสำลักน้ำตาตายเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วเหรอวะ ฮึ่ย...ลากแม่งเข้าตรอกมืดข้าง ๆ นี่เลยดีไหม

 

 

ไม่ต้องทำมันแล้วงานพิเศษอะไรเนี่ย!!!

 
 

 

 

40%

 

 

 

 

 

การประชุมผู้ปกครองผ่านไปได้ด้วยดี ซึ่งปาร์คชานยอลรู้สึกโอเคมากที่พ่อเลือกหายเงียบไปเหมือนก่อนหน้านี้แทนที่จะมาตามให้เขากลับไปอยู่บ้าน ส่วนไอ้บ้านนอกก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องครอบครัวที่ทำให้เราต้องตกอยู่ในสภาวะตึงเครียดเหมือนทุกครั้งอีก ก็มีแค่ไอ้จงอินนี่แหละที่มาถามอย่างเป็นห่วงเป็นใยว่าโอเคไหมในขณะที่ไอ้เทาถามว่าเขาแก้ข่าวหรือยัง

 

ก็จะอะไรซะอีก...หลังจากโชว์หล่อวิ่งออกจากห้องพักครูก็มีคนปล่อยข่าวว่าปาร์คชานยอลปวดขี้อย่างฉับพลันจนต้องรีบวิ่งร้องหาห้องน้ำจ๋าน่ะสิ เศร้าสุด จะหาเรื่องดราม่าหล่อ ๆ ให้หน่อยก็ไม่ได้ ตอนนั้นเขาเพียงแค่อ้าปากหวอก่อนจะพยักหน้าแบบขอไปทีกับเรื่องที่ได้ฟังจากปากเพื่อน เพราะตราบใดที่ไม่มีคนปล่อยข่าวต่อว่าเขาขี้ใส่กางเกงด้วย ปาร์คชานยอลคนนี้ก็จะไม่ตามล่าหาไอ้เวรตะไลตัวต้นฉบับข่าวนั้น

 

การทำงานพิเศษกำลังไปได้ด้วยดีเมื่อเด็กตัวสูงเริ่มหยิบจับสิ่งของได้อย่างคล่องมือแล้ว ถึงแม้ว่าพื้นที่หลังเคาน์เตอร์จะแคบแต่ชานยอลก็สามารถหาที่ยืนอย่างเหมาะสมได้โดยไม่เกะกะขวางทางคนอื่น

 

เด็กหนุ่มรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังค่อย ๆ ลงตัว ถึงแม้การทำงานพิเศษมันจะเหนื่อยจนปวดเมื่อยร่างกายไปหมด แต่พอเห็นเงินตอบแทนในแต่ละวีคแล้วกำลังใจมันก็มาเต็มจนแทบลืมความเหน็ดเหนื่อยไปจนหมด

 

ชานยอลเพิ่มเวลางานอีกวันซึ่งก็คือวันเสาร์ แน่นอนว่าเขาไม่ต้องการนอนแห้งอยู่บ้านเฉย ๆ โดยที่มนุษย์ฮอบบิทออกไปสอนพิเศษลู่หานเหมือนทุกอาทิตย์ ซึ่งผู้จัดการร้านก็จัดตารางงานให้อย่างไม่อิดออด เพราะวันหยุดช่วงเช้าที่ร้านยุ่งมากอีกทั้งพนักงานก็น้อยเพราะพนักงานส่วนใหญ่ลงเรียนวันเสาร์เพื่อที่จะได้ทำงานเต็มเวลาทั้งอาทิตย์ และมันเป็นเรื่องดีที่ชานยอลมาช่วยเพิ่มอีกคน

 

เด็กหนุ่มผูกเชือกผ้ากันเปื้อนสีดำไว้ข้างหลังก่อนจะมองกระจก เซ็ทผมให้เข้าทรง แค่ครู่เดียวกับการเตรียมตัว พอได้ยินเสียงเรียกของรุ่นพี่ที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์ขายาวก็รีบวิ่งออกไปสมทบในทันที

 

ช่วงแปดโมงถึงสิบเอ็ดโมงเป็นช่วงเวลาทรหด ไม่ว่าจะเป็นนักศึกษาที่มีเรียนวันเสาร์หรือมนุษย์วัยทำงานต่างก็กรูเข้ามาซื้อเครื่องดื่มในเวลาไล่เลี่ยกันจนเขาแทบจะไม่มีเวลาว่างหยุดยืนพักเลย

 

เหนื่อย แต่พอคิดว่าไอ้บ้านนอกมันเหนื่อยกว่านี้หลายเท่าเหงื่ออันน้อยนิดของปาร์คชานยอลเลยกลายเป็นอะไรสักอย่างที่ไม่สามารถเรียกว่าความลำบากได้ ถูกต้องแล้ว เขาให้มนุษย์ฮอบบิทเป็นแรงบันดาลใจในการทำอะไรสักอย่าง เด็กหนุ่มคิดอยู่เสมอว่าถ้ารู้สึกเหนื่อยให้นึกถึงหน้ามึน ๆ ของหมอนั่นจะได้รู้ว่ายังมีคนลำบากกว่าเราอีกเยอะ

 

รู้ว่าไอ้จงอินกับไอ้เทามันไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ ไอ้เทายอมเสี่ยงตีนโดยการพูดว่ามึงกำลังเห่อ เพราะมึงชอบไอ้เด็กใหม่มาก กูรู้ กูเคยเป็นมาแล้ว ซึ่งตัวเขาก็หวั่นใจกับคำพูดของมันอยู่ไม่น้อย

 

ไอ้จงอินไม่ได้พูดอะไร แต่เพราะไม่พูดอะไรนั่นแหละถึงได้รู้ว่ามันก็คงคิดไม่ต่างจากไอ้เทา แต่เขาไม่สามารถห้ามความคิดใครได้ อย่างที่พวกมันเข้าใจก็คงถูกส่วนหนึ่งเพราะปาร์คชานยอลคนนี้ก็เคยทำตัวเรื่อยเปื่อยมาตลอด และถ้าจะให้อธิบายว่าที่ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปเป็นเพราะเห็นคุณค่าของชีวิตเพราะไอ้บ้านนอกก็ดูเหมือนว่าจะฟังไม่ขึ้น เพราะฉะนั้นเขาจะไม่พูดแก้ตัวอะไรแต่จะทำให้พวกมันเห็นเอง

 

ข้าวอยู่หลังร้านนะ ไปกินก่อนได้เลย

 

ขอบคุณครับพี่โบรา เด็กตัวสูงโค้งหัวขอบคุณรุ่นพี่ที่ใจดีทำมาให้เนื่องจากเป็นวันเสาร์ หญิงสาวรุ่นพี่อย่างยุนโบราเลยใจดีทำมื้อเที่ยงมาเผื่อเด็ก ๆ ที่เข้าทำงานพิเศษในวันนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนคนอีโก้สูงอย่างเขาคงไม่มีทางกินของฟรีแบบนี้แน่ แต่พอได้สนิทกับไอ้บ้านนอกเท่านั้นแหละ...

 

 

บ้าเอ้ย...เขาจะคิดถึงแต่เรื่องของมันบ่อยเกินไปแล้วนะ

 

 

ชานยอลยิ้มให้พนักงานที่กลับมายืนหน้าเคาน์เตอร์แทนเขาเพื่อผลัดกันไปกินข้าว แต่ยังไม่ทันเดินเข้าหลังร้านเด็กหนุ่มก็ต้องหยุดฝีเท้าทันทีที่ถูกเรียกโดยใครอีกคน

 

ปาร์คชานยอล?

 

...ฮันซอนฮวา?

 

 

 

 
 

ตอนแรกฉันนึกว่าคงจำคนผิด ไม่คิดว่าจะใช่นายจริง ๆ ใบหน้าเรียบเฉยของซอนฮวานั้นไม่ได้มองมายังเขาเลยสักนิด เธอเพียงแค่มองแก้วลาเต้เย็นที่วางอยู่บนโต๊ะทางด้านในสุดซึ่งเป็นมุมอับที่พอจะให้เขามานั่งกินข้าวตรงนี้ได้

 

แล้วมาทำอะไรแถวนี้

 

ไม่รู้สิ คิดถึงมั้งเลยมา เธอถอนหายใจเบา ๆ ชานยอลอมข้าวไว้ในปากขณะมองหญิงสาว และเขารู้ว่าคิดถึง ที่ซอนฮวาว่านั้นหมายถึงใคร พวกนายขยันทำงานพิเศษกันจังเลยนะ

 

คนไม่มีเงินใช้ก็งี้แหละ เด็กหนุ่มไม่ได้ห่วงภาพลักษณ์ความเท่อีกต่อไปเพราะมันไม่ได้ทำให้เขาอิ่มท้อง ชานยอลยังคงตั้งใจกินมื้อเที่ยงในขณะที่ซอนฮวาเอาแต่กอดอกมองหน้าเขา

 

ฉันก็อยากหาอะไรทำบ้าง จะได้ไม่ว่างจนปล่อยให้ตัวเองฟุ้งซ่านแบบนี้

 

ไปปาร์ตี้กับแก๊งเพื่อนสาวเธอสิ ไม่ก็ชวนกันไปช็อปปิ้งผลาญเงินไปกับเสื้อผ้ารองเท้าเหมือนที่ผู้หญิงชอบทำ

 

แบบนั้นเบื่อแล้ว เธอเขย่าแก้วลาเต้เล็กน้อยแล้วดื่มพอให้ได้กลิ่นกาแฟ

 

แล้วอะไรที่จะทำให้เธอไม่เบื่อล่ะแม่คุณ

 

เดทกับแบคฮยอน

 

ตลกละ เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาราวกับว่ามันเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้และโคตรตลกสุดใจ ซอนฮวาไม่ได้ถือสากับคำตอบที่สวนกลับมาแบบไม่คิดของคนตัวสูง เธอรู้ดีว่าการคาดหวังกับคนอย่างปาร์คชานยอลมันเป็นการเสียพลังงานชีวิตไปอย่างเปล่าประโยชน์

 

ฉันชอบเขาจริง ๆ นะ

 

รู้แล้ว ก็เธอเล่นชัดเจนซะขนาดนั้น ถามหน่อยว่ามีใครในโรงเรียนที่ไม่รู้บ้าง เด็กตัวสูงเลิกคิ้วมองพร้อมขยับปากบ่น

 

นั่นสิ ฉันออกจะชัดเจนกับเขา ซอนฮวาถอนหายใจ

 

พอถึงตอนนี้ถึงได้มีคำถามขึ้นมาในหัวเด็กหนุ่ม ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมยัยนี่ถึงได้เป็นกังวลกับเรื่องไอ้บ้านนอกนักทั้งที่วันปกติฮันซอนฮวาก็โผล่หน้าเข้ามาในห้องเรียนเขาทุกครั้งในช่วงอาจารย์ยังไม่เข้าห้อง

 

แต่การเสือกตรง ๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องป่ะวะ ว่าแล้วก็ก้มหน้ากินข้าวต่อ ปาร์คชานยอลไม่ได้ใจกว้างขนาดมานั่งฟังความรู้สึกของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ชอบผู้ชายคนเดียวกับเขาหรอกนะเว้ย

 

นี่นาย

 

ว่า

 

นายอยู่บ้านกับแบคฮยอน คงรู้ใช่ไหมว่าเขาชอบใคร

 

 

 

พรวดดดดดดดดดดดด!!!

 

 

 

แค่ก ๆ

 

บ้าจริง ค่อย ๆ กินไม่ได้หรือไง? หญิงสาวรีบเปิดกระเป๋าแล้วเอาทิชชู่ออกมาให้คนตรงหน้า ชานยอลรับมาเช็ดปากก่อนจะกระดกน้ำดื่มรวดเดียวไปครึ่งแก้ว

 

...

 

...

 

พอทุกอย่างเข้าสู่สภาพปกติปาร์คชานยอลก็มองหน้าหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แววตาคู่นั้นกำลังมองคาดโทษเขาที่ทำตัวเปิ่นเหมือนกับเด็ก ตอนแรกเด็กหนุ่มคิดว่าซอนฮวาคงรู้แล้วว่าเขากับไอ้บ้านนอกมีอะไรในกอไผ่มากกว่าที่ใคร ๆ เห็น แต่พอสังเกตการณ์ไปอีกไม่กี่วิ ถึงได้รู้ว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น

 

จะตอบได้หรือยัง

 

ตอบ? ตอบไร?

 

บอกมาเถอะน่า ฉันไม่ได้คิดจะไปตามตัวผู้หญิงคนนั้นมาจิกหัวตบสักหน่อย ฉันก็แค่อยากรู้ว่าผู้หญิงแบบไหนที่ทำให้ผู้ชายทึ่ม ๆ แบบนั้นชอบได้

 

บ้าเอ้ย...ทำไมเธอต้องเล่าความเจ็บปวดของตัวเองให้คนพรรค์นี้ฟังด้วยนะ ทั้ง ๆ ที่ฮันซอนฮวาก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่ายังไงปาร์คชานยอลก็คงไม่นึกเห็นใจหรือให้ความร่วมมือ อย่างมากผู้ชายคนนี้ก็คงหัวเราะเยาะที่เธอต้องอกหักก็เท่านั้นแหละ

 

ไม่รู้จะบอกยังไงเลย

 

ยิ้มบ้าไร

 

อ้าว ฉันกำลังยิ้มอยู่เหรอ เด็กตัวสูงจับแก้มตัวเองทั้งสองข้าง เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อยหน้าก็ตอนนี้แหละ ก็มันช่วยไม่ได้นี่หว่า...พอได้ยินว่าไอ้บ้านนอกมันกำลังชอบใครสักคนอยู่วินาทีนั้นก็นึกเข้าข้างตัวเองขึ้นมาแบบไม่อายเลยด้วย ถึงฮันซอนฮวาจะไม่รู้ว่าคน ๆ คือเขา แต่ปาร์คชานยอลก็ฟินเฉยเลย

 

นายคงกำลังสมน้ำหน้าฉันในใจล่ะสิ

 

เฮ้ย...ถึงฉันจะชอบเตะปากคนแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะเป็นพวกชอบทำร้ายจิตใจผู้หญิงนะ เด็กหนุ่มกดเสียงลงต่ำพลางขมวดคิ้วมองหญิงสาวที่นั่งไขว่ห้างทำหน้าเย่อหยิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

 

แต่นายเคยนินทาว่าฉันหยิ่ง

 

เรียกว่าวิเคราะห์เชิงบุคคลดิ...ผู้ชายดี ๆ ที่ไหนจะนินทาผู้หญิงวะนี่ก็ว่าไป๊ ชานยอลทำมือปัด ๆ พลางหัวเราะกลบเกลื่อน ไอ้เชี่ยตัวไหนมันบังอาจคาบข่าวที่เขากับผองเพื่อนสนทนานั้นไปบอกซอนฮวาวะ ก็ว่าคุยกับพวกไอ้จงอินเบา ๆ แล้วนะ หรือว่าไอ้ซองแจมันจะปากเปราะ?

 

แล้วกับฮโยซองเพื่อนฉันล่ะ?

 

มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ เพื่อนเธอหน้าอกใหญ่เกินไปฉันเห็นแล้วอึดอัดแทน เหตุผลกูสมถุยสุด ถ้าโดนตบหน้าตอนนี้คงไม่ต้องแปลกใจ

 

ถึงยัยนั่นจะเอ๋อ ๆ แต่เธอก็ชอบนายมากนะ

 

ผู้หญิงอีกครึ่งโรงเรียนก็คงรู้สึกไม่ต่างฮโยซองเหมือนกัน มันก็เป็นเรื่องช่วยไม่ได้อีกนั่นแหละ เด็กหนุ่มพูดด้วยท่าทีสบาย ๆ มันห้ามกันได้ด้วยเหรอความหล่อเนี่ย ใคร ๆ ก็ชอบเขาอันนี้ชาวบ้านรู้กันทั้งแผ่นดิน

 

ทำไม? หรือว่านายเป็นเกย์?

 

 
 

เข้าหน้าเลยจ้า

 

 
 

อะไร

 

ที่นายไม่มีแฟนสักทีเพราะเหตุผลนี้หรือเปล่า? ฉันเห็นนายเอาแต่อยู่กับเพื่อนผิวสีสองคนนั้น หรือที่จริงแล้วนายสามคนเป็นพวกเสือไบสินะ? หญิงสาวยิ้มแล้วเท้าคางมองจับผิดคนที่กำลังช็อกหลังจากถูกยิงคำถามหยุดโลกเข้าไป

 

พูดงี้ได้ไงเนี่ย!!! จะบอกไว้เลยนะว่าด่าพ่อล้อแม่นี่ไม่เคยโกรธ แต่ด่าว่าเพื่อนฉันเป็นเกย์นี่ยอมไม่ได้!!!” ถึงกับต้องปั้นหน้าจริงจังทุบโต๊ะโชว์ ถึงแม้ว่าเสียงมันจะเบาหวิวเหมือนวัวตดก็เถอะ

 

เหรอ? ช่วงนี้ฉันเห็นโอเซฮุนไปไหนมาไหนกับเพื่อนนายช่วงหลังเลิกเรียนอยู่บ่อย ๆ พูดก็พูดเถอะ จากคนที่อยู่ห้องด้วยกันมาตลอดสามปี...ฉันคิดว่าหมอนั่นเป็นเกย์แน่ ๆ

 

แล้วไง?

 

ก็ไม่แล้วไง ว่าแต่พวกนายสามคนดูเป็นเพื่อนรักกันดีนะ รักกันมากจนแชร์ผู้ชายคนเดียวกันได้ เยี่ยมสุด ๆ หญิงสาวพูดติดตลกก่อนจะยกแก้วลาเต้ขึ้นดื่มแล้วปล่อยให้อีกคนอึ้งไปหลายวิกับเรื่องที่เพิ่งได้รู้

 

ถ้าแฟลชแบ็คกลับไปเมื่อเดือนสองเดือนก่อน ภาพตอนไอ้จงอินกับไอ้เทากำลังนินทามนุษย์โอเซฮุนมันก็ลอยเข้ามาในหัว และมันจะเป็นไปได้ยังไงที่พวกมันสองคนจะไปสนิทชิดเชื้อจนถึงขั้นไปไหนมาไหนกับโอเซฮุนตามลำพังได้?

 

 มั่วเปล่า

 

 ไม่เชื่อก็ลองถามเพื่อนนายดูสิ

 

... เด็กหนุ่มกลอกตาไปมา อันที่จริงเขาก็ไม่ได้ตกใจนักถ้าเพื่อนจะชอบผู้ชาย เพราะขนาดตัวเขาเองก็ยังเป็นอย่างนี้ แต่นั่นโอเซฮุนนะเว้ย...โอเซฮุนที่พวกมันไม่ชอบขี้หน้าน่ะเข้าใจไหม?

 

ออกนอกทะเลมาไกลแล้ว คราวนี้จะบอกได้หรือยังว่าผู้หญิงที่แบคฮยอนชอบคือใคร? เธอเพ่งมองคนตรงหน้าเพื่อเค้นเอาคำตอบ ชานยอลเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มแล้วเอนหลังพิงกับโซฟา

 

เธอไม่มีอะไรสู้ผู้หญิงคนนั้นได้หรอก นี่เตือนเลย

 

ว่าไงนะ? หญิงสาวขมวดคิ้วจริงจังกับประโยคที่อีกฝ่ายพูดออกมา แน่นอนว่าสิ่งที่ปาร์คชานยอลเพิ่งพูดไปมันทำให้เธอรู้สึกหวั่นอยู่ไม่น้อยกับศัตรูหัวใจที่ดูเหมือนว่าจะน่ากลัวกว่าที่คิดเอาไว้

 

ใช่ หน้าอกของฮโยซองน่ะเด็ก ๆ ไปเลยล่ะ ผู้หญิงคนนั้นหุ่นอย่างนี้เลย พูดพร้อมทำมือวาดอากาศเป็นรูปโค้งเว้า ฮันซอนฮวาขมวดคิ้วอ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองเป็นผู้หญิงรุ่นพี่ที่เก่งเรื่องบนเตียงอย่างบอกใคร...

 

...

 

พูดแล้วจะหาว่าขายเพื่อน แต่ไอ้บ้านนอกน่ะมันร้ายกว่าที่คิดไว้ซะอีกนะ... เด็กหนุ่มโน้มหน้าเข้าไปใกล้ ๆ แล้วป้องปากพูดราวกับกลัวว่าใครจะมาได้ยินเข้าที่มันแกล้งทำเป็นซื่อ ๆ ก็เพื่อกลบเกลื่อนไม่ให้คนอื่นรู้ว่ามันน่ะเป็นเสือผู้หญิง

 

...

 

เธอคงจินตนาการไอ้เตี้ยหน้าเห่ยตอนถึงบ้านไม่ออกแน่ ๆ แว่นนี่ถูกโยนทิ้งอย่างไม่ใยดีเลย เสื้อนักเรียนถูกกฎระเบียบถูกโยนลงตะกร้าผ้าในท่าชู้ตสามแต้ม ผมเผ้าที่เคยปรกหน้าถูกเซ็ทขึ้นจนเป็นทรงด้วยแว็กซ์และสเปรย์ฉีดผม พอมันอาบน้ำเสร็จก็พ่นสเปรย์กลิ่นผู้ชายจนฉุนไปทั่วทั้งห้อง ฉันนี่นั่งอึ้งไปเลยตอนเห็นมันอยู่ในชุดเสื้อแจ็กเก็ตสีดำ แถมยังเหน็บมือถือไว้ตรงกระเป๋ากางเกงด้านหลังด้วยท่าทางแบดสุด ๆ อีก

 

...

 

พี่สาวคนนั้นทั้งรวย ทั้งเซ็กซี่ ผู้หญิงอย่างเธอเทียบไม่ติดเลยสักนิด

 

...

 

ตัดใจซะซอนฮวา ฉันไม่อยากให้เธอต้องถูกหลอกฟันนะ...

 

...

 

ถึงกับอึ้งไปเลย

 

ถึงจะทำหน้านิ่งแต่ในใจกำลังหัวเราะพอใจกับสีหน้าของหญิงสาวที่ดูเหมือนกำลังช็อกอย่างสุดขีด ซอนฮวากุมขมับ ในหัวของเธอยังคงไม่หยุดจินตนาการตามภาพที่ปาร์คชานยอลเล่าถึง และถ้ามันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ

 

 

...เธอจะเอาอะไรไปสู้กับสาวใหญ่คนนั้นกันล่ะ?!

 

 

 

 

       

เราพักเบรกกันก่อนดีไหม?

 

อ๋อ ได้ครับ คนตัวเล็กว่าแล้วจัดแจงหนังสือก่อนจะปิดฝาปากกา ลู่หานมองครูสอนภาษาเกาหลีของเขาอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งอีกฝ่ายรู้ตัวมีอะไรหรือเปล่าลู่เกอ?

 

เปล่า หิวหรือยัง?

 

ยังครับ เกอหิวแล้วเหรอ?

 

ยังเหมือนกัน แล้วอยากดื่มอะไรไหม?

 

ไม่ครับ ชาเขียวที่เกอซื้อมาผมยังดื่มไม่หมดเลย

 

อ๋อ... รอยยิ้มเจื่อน ๆ ของลู่หานนั้นทำให้แบคฮยอนสงสัย ร่างเล็กเลิกคิ้วมองพร้อมขยับปากถามเบา ๆ ว่ามีอะไรหรือเปล่า เท่านั้นแหละ คนที่ดูใจลอยตลอดเวลาการเรียนถึงได้ยอมพูดออกมา พี่อยากขอโทษเราก่อน มันคงแย่ถ้าจะพูดแบบนี้ แต่มันจะเป็นไรไหมถ้าเกิดว่าพ่อของพี่อยากคุยกับเราน่ะ?

 

เอ๋? แบคฮยอนขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เด็กหนุ่มมองรุ่นพี่ที่กำลังดูนาฬิกาข้อมือก่อนจะหันมาสบตากับเขาอย่างจริงจัง

 

วันนี้พี่มากับพ่อ

 

หมายถึงปะป๊าของเกอมาส่งเหรอครับ? ลู่หานส่ายหน้าเป็นคำตอบ

 

เรามาด้วยกัน ตอนนี้เขานั่งอยู่ในสตาร์บั้คน่ะ

 

อ่า... แบคฮยอนไม่รู้ว่าต้องถามอะไรต่อ เพราะจากที่ฟังลู่หานพูด คาดว่ามันต้องมีอะไรมากกว่าที่คิดแน่ ๆ

 

จะเป็นไรไหมถ้าพี่จะโทรตามให้เขามาที่นี่? หนุ่มชาวจีนมองใบหน้าของคนตัวเล็กที่ดูเหมือนจะยังงง ๆ อยู่ พ่ออยากคุยกับเราเรื่องชานยอลน่ะ แต่ถ้าไม่สบายใจก็ไม่เป็นไรนะ

 

ไม่ครับไม่ ผมไม่ได้ไม่สบายใจ ผมแค่... แบคฮยอนหลุบตาลงพลางกระชับแว่นให้เข้าที่ผมแค่ทำตัวไม่ถูกถ้าคำถามของคุณพ่อมันเป็นคำถามที่ชานยอลไม่อยากผมให้ตอบ

 

พี่เข้าใจ อันที่จริงพ่อก็แค่อยากทำความรู้จักกับเราไว้ มันไม่มีอะไรมากกว่านั้นหรอก สบายใจเถอะ ชายหนุ่มยิ้มเอาเป็นว่าตกลงนะ?

 

...ครับ ร่างเล็กไม่ได้เต็มใจตอบคำถามนี้ เขารู้สึกหวั่นใจแปลก ๆ ที่ต้องเผชิญหน้ากับพ่อของชานยอลโดยไม่ทันได้ตั้งตัว จากที่เห็นวันประชุมผู้ปกครอง ผู้ชายคนนั้นดูเป็นคนจริงจังอยู่พอสมควร

 

พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าลู่หานกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ บทสนทนาเป็นภาษาอังกฤษที่พอจะจับใจความคร่าว ๆ ได้ว่าให้เข้ามาในร้านได้เลย ทั้งคู่นั่งเงียบโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรอีก สักห้านาทีเห็นจะได้ชายวัยกลางคนรูปร่างภูมิฐานก็เดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ลู่หาน

 

แบคฮยอนรีบลุกขึ้นโค้งหัวให้เต็มองศาก่อนที่ปาร์คจองซูจะยิ้มรับพร้อมพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้นั่งลงเถอะ คนตัวเล็กนั่งขาชิดหลังตรง เขากำลังเผชิญกับความกดดันที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว ทั้งที่อีกฝ่ายยังไม่ได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำแต่แบคฮยอนกลับรู้สึกได้ถึงความจริงจังไร้ซึ่งอารมณ์ขันของคนตรงหน้า

 

ชื่อแบคฮยอนใช่ไหม?

 

ครับคุณลุง

 

ย้ายมาจากจังหวัดไหนล่ะเรา? ถึงจะรู้ประวัติของคนตรงหน้าเป็นอย่างดีแล้ว แต่การยิงคำถามที่รู้อยู่แก่ใจออกไปทุกเรื่องมันก็คงเป็นการสร้างความกลัวให้อีกคนมากเกินไป เขาเห็นว่าบยอนแบคฮยอนกำลังประหม่า และมันคงดีถ้าหากผู้ใหญ่อย่างเขาจะยิ้มเพื่อให้บทสนทนานี้ผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง

 

มาจากมกโพครับ

 

ถ้าไม่นับชานยอล เราก็อยู่โซลคนเดียวใช่ไหม? เด็กหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ

 

ไม่เป็นไรแบคฮยอน พ่อแค่อยากคุยด้วย ลู่หานยิ้ม เขาหวังว่าคนตัวเล็กจะผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง

 

ชานยอลคงเล่าเรื่องที่บ้านให้เราฟังบ้างแล้วสินะ

 

นิดหน่อยครับ...

 

เขาเล่าอะไร บอกลุงหน่อยได้ไหม? แบคฮยอนรู้สึกกดดันกับคำถามนี้ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับชายวัยกลางคนก่อนจะหันไปทางลู่หานที่พยักหน้าเป็นเชิงบอกให้เขาเล่าออกมาเขาคงพูดถึงลุงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เอาเถอะ ลุงก็พอจะรู้ว่านิสัยลูกชายคนนี้เป็นยังไง

 

ชานยอลแค่เล่าความรู้สึกของตัวเอง เขาไม่ได้แย่ขนาดที่จะพูดถึงพ่อในทางไม่ดีให้คนอื่นฟังหรอกนะครับ...

 

...

 

ถึงชานยอลจะเป็นคนแข็งกระด้างในสายตาคนอื่น แต่สำหรับผมเขาเป็นคนอ่อนไหวมากเลย... เสียงนั้นเบาหวิว คนตัวเล็กไม่ได้มั่นใจที่จะพูดอวดรู้กับคุณลุงแบบนี้ เด็กหนุ่มรู้ดีว่าคนตรงหน้าคงรู้จักชานยอลดีกว่าเขาเป็นไหน ๆ แต่ที่พูด...ก็เพราะคิดว่าเข้าใจชานยอลมากกว่า เพราะฉะนั้นแบคฮยอนคงปล่อยให้คุณลุงมองชานยอลแบบนั้นไม่ได้

 

งั้นเหรอ?

 

ปาร์คจองซูยิ้มเล็กน้อย เขาไม่ได้โกรธที่เด็กคนนี้พยายามพูดปกป้องเพื่อนใหม่ที่รู้จักกันได้ไม่นาน เขาไม่รู้ว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้บยอนแบคฮยอนเชื่อและมั่นใจในตัวลูกชายคนกลางของเขาถึงขนาดนั้น แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับชานยอลที่มีเพื่อนแบบนี้

 

เอางี้แล้วกัน ลิสต์ค่าใช้จ่ายที่เด็กคนนั้นรบกวนเรามาให้หมด เดี๋ยวลุงจะโอนเข้าบัญชีให้ เหมือนอย่างที่ลู่หานพูดไม่มีผิดว่าเด็กคนนี้เป็นคนดี จากแววตาที่มองผ่านเลนส์แว่นนั้น เขารู้สึกได้ถึงความตรงไปตรงมา ไม่มีความเสแสร้งแฝงอยู่เลยสักนิดเดียว

 

ผมไม่รู้ว่าคุณลุงกับชานยอลทะเลาะกันแรงแค่ไหน แต่ช่วยให้เวลาเขาอีกหน่อยนะครับ ชานยอลไม่ได้เกเรเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ตอนนี้เขาทำงานพิเศษหาเงินใช้เอง ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายที่คุณลุงจะโอนให้ผมคงรับไว้ไม่ได้จริง ๆ ครับ... แบคฮยอนโค้งหัวขอโทษแล้วช้อนตามองอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

 

ทำไมล่ะ? เราอยู่คนเดียว ต้องหาเงินเลี้ยงตัวเองแถมยังต้องแบ่งเงินที่ได้ไปจ่ายค่าเช่าบ้าน ค่าอยู่ค่ากินคูณสองเข้าไปอีก ไม่รู้สึกว่าชานยอลเป็นภาระบ้างหรือไง? ชายวัยกลางคนถามอย่างไม่เข้าใจ หากแต่คนตัวเล็กกลับส่ายหน้าเป็นคำตอบ

 

ผมไม่เคยรู้สึกว่าชานยอลเป็นภาระเลยครับ...

 

เด็กหนุ่มเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งก่อนที่หน้าจอมือถือจะสว่างขึ้นพร้อมป๊อปอัพไลน์ ข้อความแรกคือเหนื่อย และข้อความที่ตามมาคือขอกำลังใจหน่อยดิ แบคฮยอนหยิบมือถือมาวางไว้บนตักก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

 

ตอนที่พ่อจากไป ผมกับแม่ก็ต้องใช้เวลาทำใจนานมากกว่าจะยอมรับความจริงได้ จนกระทั่งแม่จากไปอีกคน วินาทีแรกที่โลกทำให้ผมรู้ว่านี่แหละคือการตัวคนเดียวอย่างแท้จริง ตอนนั้นผมเคว้งมาก... เด็กหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ ผมคิดว่าชานยอลก็คงพยายามอยู่เหมือนกัน เพราะฉะนั้นให้เวลาเขาเรียนรู้ชีวิตอีกหน่อยนะครับ ผมเชื่อว่าสักวันชานยอลจะต้องเข้าใจคุณลุงกับพี่ลู่หานแน่ ๆ

 

...

 

พอถึงตอนนั้น...คุณลุงก็ช่วยเปิดใจยอมรับเขาอีกครั้งด้วยนะครับ

 

 
 

 

 
 

สองขาเดินขึ้นบันไดสนิมอย่างไม่เร่งรีบ วันนี้แบคฮยอนรู้สึกเหนื่อยกว่าทุกวันทั้งที่ไม่ได้ใช้แรงเยอะเหมือนตอนทำงานพิเศษร้านสะดวกซื้อ นี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะที่ร่างเล็กถอนหายใจ เรื่องที่คุยกับพ่อของชานยอลมันให้มุมมองของเขาเปลี่ยนไป ทั้งชานยอลและพ่อของเขาต่างก็น่าสงสารตรงที่ต่างฝ่ายต่างเก็บความรู้สึกเอาไว้โดยที่ไม่ยอมถอยหลังคนละก้าวแล้วเปิดใจคุยกัน

 

เปิดประตูบ้านเข้าไปแล้วก็พบใครคนหนึ่งนอนหลับอยู่บนที่นอนทั้งที่มือยังคงกำโทรศัพท์เอาไว้ แบคฮยอนก้มลงมองสมาร์ทโฟนในมือก่อนจะเปิดดูไลน์ สิบห้าข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่านเป็นของชานยอล ส่วนที่เหลือประปรายเป็นของจงแดและซอนฮวา

 

ฝีเท้าก้าวไปข้างหน้าช้า ๆ เขาไม่อยากให้ชานยอลต้องตื่นทั้งที่ทำงานเหนื่อยมาตลอดทั้งวัน เด็กหนุ่มวางกระเป๋าลงแล้วตรงไปอาบน้ำ หลังจากนั้นค่อยต้มรามยอนปลุกให้อีกคนตื่นมากินด้วยกัน

 

ใช้เวลาสิบห้านาทีก็จัดการธุระส่วนตัวเสร็จ พอออกมาข้างนอกก็เห็นว่าคนตัวสูงยังคงหลับอยู่ในท่าเดิม แบคฮยอนกดเปิดแอร์เพื่อให้ชานยอลหลับสบายขึ้น พออุณหภูมิในห้องเย็นลงขายาวก็เกี่ยวเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงคอโดยอัตโนมัติ

 

ร่างเล็กอมยิ้ม ซึ่งเขารู้ดีว่ามันเป็นรอยยิ้มที่เกิดขึ้นแค่ชั่วคราวแล้วก็หายไป วางซองรามยอนไว้บนโต๊ะแล้วถอนหายใจ ไม่เอาอย่างนี้สิแบคฮยอน นายจัดการกับความรู้สึกเก่งไม่ใช่เหรอ มีสติหน่อย เลิกฟุ้งซ่านแล้วกินให้อิ่มท้องซะ

 

กลับมาแล้วเหรอ... เสียงแหบพร่าของคนที่ปรือตาอยู่บนที่นอนดึงคนตัวเล็กให้หลุดออกจากความคิด แบคฮยอนหันหลังไปก่อนจะยิ้มกว้างแล้วพยักหน้าหงึก

 

ชานยอลหิวไหม เรากำลังจะต้มรามยอน

 

คนตัวสูงไม่ตอบ ชานยอลเพียงแค่อ้าแขนออกทั้งสองพร้อมพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้เขาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดนั้น ซึ่งแบคฮยอนก็ไม่อิดออด คนตัวเล็กก้าวไปนั่งบนที่นอนแล้วจับมือแกร่งเอาไว้

 

ไม่กอดเหรอ? ร่างเล็กยิ้มพลางส่ายหน้าเป็นคำตอบเป็นไรเปล่า ทำไมทำหน้าแปลก ๆ

 

เราหิว ชานยอลกินอะไรมาหรือยัง?

 

ยังเลย กะว่าจะรอกินพร้อมกัน เด็กตัวสูงอ้าปากหาวก่อนจะดึงมืออีกคนมาทาบข้างแก้มแล้วหลับตาลงวันนี้ฮันซอนฮวาไปที่ร้านด้วย

 

เหรอ แล้วเป็นไงบ้าง อันที่จริงแบคฮยอนไม่ได้อยากรู้เรื่องนี้เลย แต่มันคงดีกว่าถ้าหากเขาชวนชานยอลคุยไปเรื่อยเปื่อยจนกลบความรู้สึกในตอนนี้ไปได้

 

ซอนฮวาบอกว่ามึงมีคนที่ชอบอยู่แล้ว ชานยอลลืมตาขึ้นพลางมองไปยังอีกคนที่กำลังมองมาที่เขาเช่นกันปฏิเสธไปตั้งแต่เมื่อไหร่?

 

หลายครั้งแล้ว แต่ครั้งล่าสุดชัดเจนกว่า

 

เหรอ ไม่เห็นเล่าให้กูฟัง

 

ก็เราไม่คิดว่าชานยอลจะสนใจนี่

 

สนสิ ถ้าเป็นเรื่องของมึงกูก็อยากรู้ทั้งนั้นแหละ เด็กหนุ่มยิ้มแล้วดึงคนตัวเล็กให้ลงมานอนข้าง ๆ เขา ไอ้บ้านนอกไม่ได้ดิ้นยุ๊กยิ๊กเหมือนอย่างเคย กลับกันแล้วมันยังบดเบียดเข้ามาในอ้อมกอดเสียอย่างนั้นไม่อยากบังคับให้เล่านะ แต่กูแค่อยากรู้ว่าอะไรที่ทำให้มึงหงอยแบบนี้ พอร่างเล็กถอดแว่นออกเขาก็ก้มหน้าลงสบตากัน มนุษย์ฮอบบิทเอาแต่จ้องตาเขาโดยที่ไม่พูดอะไร

 

วันนี้ทำงานเหนื่อยมากไหม

 

ก็เหนื่อยเหมือนทุกวัน ในเมื่อไอ้บ้านนอกจงใจเปลี่ยนเรื่องเขาก็คงไม่เซ้าซี้อีกต่อไป เด็กตัวสูงมองหน้าหงอย ๆ ของอีกคนท่ามกลางความเงียบ ซึ่งคนอย่างเขาก็ไม่รู้เลยว่าจะต้องจัดการกับความอึดอัดนี้ไปได้ยังไง?

 

ชานยอลต้องตั้งใจเรียนนะ พอเรียนจบจะได้ทำงานที่ให้เงินเดือนเยอะ ๆ ชานยอลจะไม่ต้องเหนื่อยแบบนี้ พอได้ยินคนตัวเล็กพูดเด็กหนุ่มก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

 

งานอะไรล่ะที่ได้เงินเดือนเยอะ ๆ

 

งานที่ชานยอลอยากทำในอนาคตไง ไม่ใช่ว่างานอื่นไม่ดีนะ แต่ทุกวันนี้คนเราจะอยู่ได้อย่างสบายก็ต้องมีงานที่ให้เงินเดือนเยอะ ๆ

 

แล้วมึงอยากทำงานอะไร หมอเหรอ? เห็นมันตั้งใจเรียนเหมือนพวกเด็กหน้าห้องแล้วก็คงไม่พ้นอาชีพนี้แน่ ๆ แต่การคาดเดาของปาร์คชานยอลผิดคาดเมื่อคนตัวเล็กส่ายหน้าเป็นคำตอบ

 

เราไม่อยากให้ใครฝากความเป็นความตายไว้กับเรา ไอ้บ้านนอกเม้มปากเป็นหมอก็ดีตรงที่ช่วยชีวิตคนได้ แต่มันคงไม่เหมาะกับเรา

 

ทำไมล่ะ

 

เพราะถ้าเมื่อไหร่เราช่วยชีวิตคนไข้ไว้ไม่ได้เราก็คงรู้สึกผิดมาก เพราะงั้นเราจะไม่เป็นหมอเด็ดขาด

 

คิดมากว่ะ เด็กตัวสูงยิ้มขำก่อนจะขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้อีกคนเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดเขาได้มากยิ่งขึ้น

 

ถ้าวันนึงชานยอลกลับไปอยู่บ้าน เราก็คงได้เจอกันแค่ที่โรงเรียนใช่ไหม

 

ทำไมถามงั้น กูจะกลับไปอยู่บ้านทำไม?

 

ตอบเราก่อน

 

...

 

ถ้ามันเป็นอย่างนั้นจริงกูก็ต้องมาหามึงอยู่ดี

 

แล้วก็กลับใช่ไหม

 

มึงเป็นอะไรวะฮอบบิท? เด็กตัวสูงผละอ้อมกอดออกเล็กน้อยเพื่อสบตากับอีกคน

 

เราไม่ชอบความคิดตัวเองเลย

 

ทำไม

 

ใจนึงเราก็อยากให้ชานยอลกลับไปอยู่กับครอบครัว แต่อีกใจเราก็อยากอยู่กับชานยอลไปเรื่อย ๆ แบบนี้

 

ลู่หานมันพูดอะไรหรือไง?

 

เปล่า เขาไม่ได้พูดอะไรเลย มันเป็นความคิดของเราเอง แบคฮยอนลดสีหน้าลงแล้วถอนหายใจกอดเราหน่อย

 

เพี้ยนว่ะมึงเนี่ย บ่นอุบอิบแล้วรั้งร่างเล็กเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดอีกครั้ง ไม่ชอบเลยที่ไอ้บ้านนอกพูดเหมือนว่าเขาจะทิ้งมันไปทั้ง ๆ ที่เขาอยากอยู่กับมันตลอดเวลาแบบนี้

 

กอดชานยอลแล้วเหมือนได้กอดพ่อเลย

 

งั้นก็หลับตาแล้วคิดว่ากูเป็นพ่อสิ เอื้อมมือขึ้นมาลูบหัวคนตัวเล็กที่ดูเหมือนว่ากำลังกังวลกับอะไรสักอย่างซึ่งเด็กหนุ่มไม่รู้ว่าสาเหตุมันมาจากอะไรกันแน่

 

ความสงสัยมันมีมากขึ้น และเขาก็ไม่เชื่อว่าเรื่องนี้จะไม่เกี่ยวกับลู่หาน เพราะก่อนออกจากบ้านไอ้บ้านนอกก็ยังปกติดีอยู่เลย แต่พอกลับมาจากสอนพิเศษก็หงอยแบบนี้จะให้คิดไปทางไหนได้อีก

 

ชานยอลคิดถึงแม่บ้างไหม?

 

...

 

เราสัญญาว่าจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก พอตื่นมาแล้วเราจะลืม เพราะงั้นเชื่อใจเราเถอะนะ เด็กหนุ่มยังคงนิ่ง เขาไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้ยังไงกับความทรงจำที่มันเลือนราง ปาร์คชานยอลคิดมาตลอดว่าแม่คงไม่ได้รักเขาแล้วถึงได้ไปอยู่กับผู้ชายคนนั้น แต่...

 

คิดถึงสิ

 

...แล้วพ่อล่ะ

 

...

 

ถึงจะโกรธ แต่ชานยอลก็ยังรักพ่อใช่ไหม?

 

...

 

ถึงจะน้อยใจ เสียความรู้สึก แต่ชานยอลก็ยังหวังว่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้...ใช่ไหม?

 

...

 

ไม่เป็นไรนะ...ถ้าชานยอลคิดถึงพ่อกับแม่ก็ให้หลับตาลงแล้วกอดเราแน่น ๆ เด็กหนุ่มรู้สึกวูบตรงหน้าอกข้างซ้ายเมื่อคนตัวเล็กกอดแน่นยิ่งขึ้นพร้อมลูบแผ่นหลังเขาเบา ๆ

 

ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

 

ไอ้บ้านนอกไม่ได้ตอบคำถามในทันที ซึ่งปาร์คชานยอลก็เริ่มมั่นใจแล้วว่าบทสนทนาแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นมันต้องมีที่มาที่ไป แต่การคาดคั้นให้คนตรงหน้าพูดก็คงจะเปล่าประโยชน์

 

เรากลัว

 

...

 

กลัวว่าจะไม่ได้อยู่กันอีกถ้าเกิดชานยอลต้องย้ายกลับไปอยู่บ้าน กลัวว่าอนาคตต้องอยู่คนเดียว ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เราก็อยู่คนเดียวได้

 

กูก็ไม่ได้ไปไหนมึงก็รู้...

 

ก็แค่ตอนนี้ แบคฮยอนเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่มีใครรู้อนาคตหรอก

 

ก็ช่างหัวอนาคตสิ ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันแล้ว

 

ถ้าพ่อชานยอลรู้ว่าชานยอลชอบผู้ชาย เขาคงช็อกแน่ ๆ เลย

 

ช่วยไม่ได้ พ่อไม่มีสิทธิ์มาบอกให้กูรักหรือห้ามรักใครทั้งนั้นแหละ เด็กหนุ่มกดจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มก่อนจะเกยคางลงบนศีรษะทุยมึงอย่ากลัวในสิ่งที่กูมั่นใจได้ไหมวะ

 

ชานยอล

 

อืม

 

เราไม่ได้บอกซอนฮวาว่าเราชอบใคร

 

กูรู้ เพราะถ้ายัยนั่นรู้คงไม่นั่งทำหน้าเศร้าใส่ตลอดเวลาตอนคุยกับกูหรอก

 

แล้วชานยอลรู้ไหมว่าเพราะอะไรเราถึงไม่บอก

 

ไม่รู้หรอก ในหัวมึงคิดอะไรบ้างกูไม่เคยเดาถูกสักที

 

เพราะเราไม่อยากให้ชานยอลถูกคนอื่นมองไม่ดี แบคฮยอนซบหน้าลงกับอกแกร่งแล้วหลับตาลงเราชอบชานยอลมาก ๆ แต่เราบอกใครไม่ได้ เราอยากเป็นแฟนชานยอล

 

...

 

อยากเดินจับมือกับชานยอล ไม่อยากให้ชานยอลลูบหัวฮโยซองทั้งต่อหน้าทั้งลับหลังเรา มันงี่เง่ามากเลยอ่ะ เราไม่ชอบที่จะต้องรู้สึกแบบนี้

 

เด็กตัวสูงก้มลงมองคนในอ้อมกอดที่เอาแต่พูดเสียงอู้อี้ราวกับว่าอึดอั้นมานาน จากตอนแรกที่กำลังจะซึมตามมัน ตอนนี้ปาร์คชานยอลกำลังรู้สึกบางอย่างที่มันไม่สมควรคือ...เขาอยากจะหัวเราะแล้วก็ยิ้มกับความน่ารักของมนุษย์ฮอบบิท

 

ก็เป็นแฟนกับกูสิ กูจะได้ไม่ต้องใจดีกับใครอีก

 

เป็นไม่ได้ เราเป็นผู้ชายเหมือนกันชานยอลจะถูกมองไม่ดีนะ

 

ก็ช่างสายตาคนอื่นดิ มันไม่ได้หาข้าวให้แดกสักหน่อย

 

ชานยอลคิดง่าย ๆ ตลอดอ่ะ เราสองคนเป็นผู้ชาย คนอื่น ๆ มองว่ามันเป็นเรื่องแปลก แล้วเราท้องไม่ได้ด้วย

 

โห นี่มึงคิดไกลไปถึงเรื่องท้องแล้วเหรอวะฮอบบิท ขนาดจูบมึงยังหาว่ากูหื่นเลย ไม่ธรรมดานะเนี่ย

 

หมายถึงอนาคตสิ ตอนนี้เรายังเด็กอยู่

 

ต่อให้มีอะไรกันจริง ๆ มึงก็ไม่มีวันท้องป่ะวะ เพราะงั้นมันเป็นข้อดีที่มึงเกิดมาเป็นผู้ชายนะฮอบบิท

 

ชานยอลไม่ได้พูดเรื่องเดียวกับเราอ่ะ

 

เรื่องเดียวกันนั่นแหละ เลิกคิดมากได้แล้ว

 

 

 

เงียบ...

 


 

เด็กหนุ่มปล่อยให้ความเงียบโรยตัวโดยที่ไม่พูดอะไรออกมาอีก ถึงมันจะดูตลกไปหน่อยกับคำตอบของไอ้บ้านนอก แต่มันก็ทำให้เขาสบายใจขึ้นกับความกลัวที่มันตรงกันข้ามความคิดของมัน

 

ในทีแรกปาร์คชานยอลคิดว่าไอ้บ้านนอกแค่ทำเป็นหมาหยอกไก่ให้ความหวังไปเรื่อย แต่เขาคิดผิด เด็กหนุ่มเอาแต่คิดในแง่ร้ายทั้ง ๆ ที่เขาก็น่าจะรู้ดีว่ามนุษย์ฮอบบิทมันแคร์ความรู้สึกของเขามากกว่าใคร

 

ชานยอลยังชอบเราอยู่ไหม

 

ถามทำไม

 

เราแค่อยากรู้ว่าถ้าจะเป็นแฟนชานยอลตอนนี้ยังทันหรือเปล่า เสียงอู้อี้ในอ้อมกอดทำเขายิ้มออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า เด็กตัวสูงต้องเม้มปากกลั้นยิ้มเอาไว้ก่อนจะโอบใบหน้าคนตัวเล็กให้เงยขึ้นมาสบตากัน

 

จะมาอยากเป็นอะไรเอาตอนนี้วะหื้อ?

 

ก็ชานยอลบอกว่าไม่ต้องแคร์คนอื่น เราเลยอยากเป็นแฟนชานยอลแล้ว

 

มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ มึงเล่นตัวมาหลายอาทิตย์แล้วทีงี้มานึกอยากเป็นแฟนกู

 

อะไรอ่ะ ชานยอลไม่ชอบเราแล้วเหรอ ทำไมต้องพูดมากด้วย

 

เอ้าหลอกด่ากูอีก ตีหน้าผากมนไปเบา ๆ ทีนึงข้อหาชอบต่อล้อต่อเถียง มนุษย์ฮอบบิทลูบเหม่งตัวเองป้อย ๆ ก่อนจะย่นจมูกใส่เขา จะเป็นไหมล่ะแฟนกูน่ะ!”

 

เป็นคับ!”

 

เหอะ...ถึงจะคบกันแล้วมึงก็คงทำตัวไม่ต่างจากเดิมอยู่ดี

 

อ้าว ถ้ารู้แล้วชานยอลขอเราเป็นแฟนทำไมอ่ะ

 

ก็เพราะกูหวังว่าจะได้มากกว่าเดิมไงห่าน ทำหน้าเอือมแล้วถอนหายใจกับคำถามของมัน นี่มึงคิดว่ากูจะฟาดฟันกับมึงด้วยคำพูดไปจนวันตายเลยใช่ไหม จากเพื่อนเปลี่ยนไปเป็นแฟนมันก็ต้องมีข้อแตกต่างสิวะ!

 

แล้วถ้าเป็นแฟนกันต้องทำอะไรบ้างอ่ะ

 

ซื่อบื้อว่ะ ตอนเกิดหมอยัดสมองให้มึงมาด้วยป่ะกูขอถาม เขกหัวไปอีกรอบ ไอ้บ้านนอกเบ้หน้ามองคาดโทษก่อนหยิกแขนเขาด้วยสีหน้าจริงจัง โอ้ย!!!”

 

หายกัน

 

มึงนี่!!!”

 

ก็ชานยอลไม่ยอมตอบสักทีอ่ะ เอาแต่ตีเราอยู่ได้ ไม่ต้องเป็นแฟนกันดีกว่าเราเปลี่ยนใจแล้ว

 

ก็แย่แล้ว มึงมาอ่อยกูแล้วจะกลับลำตอนนี้ไม่ได้นะฮอบบิท มันเสียหมา

 

มันเรื่องของชานยอล แลบลิ้นแล้วพลิกตัวนอนหันหลังให้ แต่ร่างเล็กก็ถูกรั้งให้กลับเข้าไปในอ้อมกอดอยู่ดี

 

ใครสั่งให้หันหลัง

 

เราสั่งตัวเอง

 

งั้นกูขอสั่งให้มึงหันกลับมา

 

เราไม่ทำตาม ชอบเผด็จการให้ไปอยู่เกาหลีเหนือนะชานยอล

 

ยังจะกวนตีนอีก... ขยับปากบ่นอุบอิบแล้วหอมแก้มแม่งไปแรง ๆ ซะ เป็นแฟนกันแล้วห้ามให้ความหวังคนอื่น ให้มองกูหล่อได้คนเดียว ห้ามทุกอย่างที่จะทำให้กูหึง เดี๋ยวถ้านึกข้อห้ามเพิ่มได้เมื่อไหร่แล้วจะบอกอีกที

 

เราจะไม่ให้ความหวังใคร

 

เออ ว่าง่าย ๆ โตไว ๆ

 

ชานยอลก็เลิกอ่อยฮโยซองได้แล้ว คนแย่

 

กูไปอ่อยอะไรอี๊กกก

 

รู้ว่าฮโยซองชอบแต่ก็ยังไปเล่นด้วยอีก พอเธอไปไหนไม่ได้ชานยอลก็ไม่ยอมคบ แบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน

 

เอ้า โสดแล้วจะทำอะไรก็ได้ป่ะเห้ย เขาเรียกว่าชั้นเชิงของผู้ชาย

 

ชานยอลแก้ตัวอีกแล้วอ่ะ คนดีชอบแก้ไขนะ สัด มึงจะหลอกด่าว่าคนจังไรชื่อชานยอลสินะ

 

เออ เรื่องนั้นช่างหัวมันเถอะ ตกลงตอนนี้กูกับมึงคบกันแล้ว โอเค๊?

 

เป็นแล้วห้ามทำมากกว่าจูบนะ นั่น...มีเบรกไว้ก่อนด้วย

 

ทำไม กลัวเจ็บเหรอ

 

ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องทำเรื่องลามกกันเลย ถ้าชานยอลทนไม่ไหวจะไปเข้าห้องน้ำก็ได้นี่เจริญเถอะมึง ให้กูไปขี้หรือให้หาของแดกในนั้นล่ะ เพราะถ้าเราทนไม่ไหวเราก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน

 

มึงจะทนทรมานช่วยตัวเองไปเพื่อไรวะในเมื่อกูกับมึงก็เป็นแฟนกัน ทำเรื่องอย่างว่าก็แฟร์ ๆ สบายตัวทั้งคู่

 

ช่วยตัวเองก็สบายตัวทั้งคู่เหมือนกัน

 

 
 

...กูหมดคำจะพูดกับมึงแล้วฮอบบิท

 
 

 

เรื่องนั้นไว้ก่อนเหอะกูเพลียกับมึงเหลือเกิน

 

อื้ม!” เสียงขานตอบมาพร้อมกับหัวที่พยักหน้าหงึก

 

มึงอยากห้ามอะไรกูอีกไหม? อย่างเช่นอะไรที่ไอ้บ้านนอกไม่ชอบเขาจะได้ไม่ทำ เห็นปาร์คชานยอลทำตัวกะโหลกแบบนี้แต่ถ้าเขาตั้งใจทำเพื่อใครสักคนล่ะก็พระเอกช่อง SBS ยังอายนะครับบอกเลย

 

มี

 

ว่ามา

 

ชานยอลเอาไอ้นั่นออกไปได้ไหม มันทิ่มก้นเราอ่ะ

 

...

 

หรือจะไปเข้าห้องน้ำก็ได้นะ

 

...

 

พอชานยอลจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วเราคงต้มรามยอนเสร็จพอดี

 

เด็กหนุ่มเพิ่งรู้ตัวว่างูเหลือมอเมซอนของเขาได้ผงาดคับเป้ากางเกงก็ตอนที่ไอ้บ้านนอกทักนี่แหละครับ ไอ้ตัวแสบหันมาทำตาปริบ ๆ ก่อนจะยิ้มตาหยีใส่เขาแล้วพยักหน้าพร้อมชี้นิ้วไปทางห้องน้ำแถมยังขยับปากพูดอีกว่า

 

 
 

หิว เดี๋ยวกินรามยอนกันนะ

 

 
 

มันไม่ใช่ป่ะครับ...ไอ้บ้านนอกไม่ควรพูดอะไรแบบนี้ในเวลาโรแมนติกเลยจริง ๆ ให้ตายเถอะ คือเพิ่งคบกันได้สองนาที...แล้วมึงก็ดับฝันกูด้วยการไล่ให้ไปช่วยตัวเองในห้องน้ำแบบนี้...

 

 

 

มันสมควรแล้วเหรอวะ...

 

 

 

สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 

 

 

TBC

 

 

เฮ้อ ฮอบบิทเอ้ย

 

 

 


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 182 ครั้ง

10,182 ความคิดเห็น

  1. #10178 BangJae_ (@N-finland-bbmm) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 18:09
    ของแบบนี้ต้องรอนะชานยอล55555555555555
    #10178
    0
  2. วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 23:28
    เป็นแฟนกันแล้วเว้ย
    #10169
    0
  3. #10148 psirikwan43 (@psirikwan43) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 04:38
    //ตบบ่าพี่ชาน55555
    #10148
    0
  4. #10108 11507416p (@11507416p) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 12:46
    555555น่าสงสารจังพี่ชานเอ้ยยย งานยากแล้วว น้องไม่ยอมง่ายๆหรอกกกก อิอิ
    #10108
    0
  5. #10090 family1485 (@family1485) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 21:22
    อดเลยชานยอล55555
    #10090
    0
  6. #10038 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 20:00
    ตลก ดราม่า สลับกันไป5555โอ๊ยยยยพี่ชานเอ๊ย น้องแบคยังไม่พร้อม 
    ห้องน้ำไปก่อนนะพ่อ5555
    #10038
    0
  7. #10022 pukiest (@pukiest) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 00:57
    โอ่ยชอบ55555555
    #10022
    0
  8. #10006 oom3456789 (@oom3456789) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 02:34
    555555สงสารอิพี่
    #10006
    0
  9. #9951 เจ้าครีม (@z-1036-none) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 13:28
    ลั่นมาก ฮอบบิทททท5555555555
    #9951
    0
  10. #9820 SeiJii EXEL เดสส (@suphidsarah) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 10:46
    ฮือๆ ตล๊กกก555555555555555
    #9820
    0
  11. #9749 byunbunny09 (@byunbunny09) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 07:59
    อะไรคือแบคฮยอนพูดเรื่องนี้โดยที่ไม่เขิน5555แข็งแกร่งเกินไปแล้ว
    #9749
    0
  12. #9713 คนบ้าควรเมินใส่ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 19:57
    ไคฮุนมีซ้ำติ่งไรเเน่นอน5555555

    😉😉😉😉

    เเม่รู้ เเม่หเ้น เเม่เรียนมา55555
    #9713
    0
  13. #9706 gguitar (@ajumma93) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 21:51
    สมกับเป็นน้องแบคเด็กดีของแม่จริงๆลูก /ตบบ่า
    #9706
    0
  14. #9688 miniaraspring (@miniemint57) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 14:25
    โอ้ยยยยยย แบคเอ๊ยยย5555
    #9688
    0
  15. #9661 Yoko_13oo (@yoko-sirikorn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 17:54
    แบคทำไมแกซื่อแบบนั้นนนน 😂
    #9661
    0
  16. #9642 mamodictator (@mamodictator_13) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:59
    อะไรคือไอนั้นชานยอลผงาดแล้วแบคยิ้มตาหยี?? 5555555555 นี่รู้สึกว่าสิ่งที่ชานยอลเล่าจะเป็นเรื่องที่แผ่ไปทั่วร.ร
    #9642
    0
  17. #9615 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:43
    ฮ่าๆๆๆ แบคร้ายไม่เบานะ อิอิ
    #9615
    0
  18. #9602 little daffodil (@wannyrenesmee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 22:59
    โอ้ย ฮาาาาา ไบ่ไปห้องน้ำ อะไรจะตลกหน้าตายขนาดนั้งแบคย้อนนนนนน
    #9602
    0
  19. #9563 Kimji_sag (@Kimji_sag) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 23:06
    โอยยยยฮอบบิทนี่ร้ายกาจ เดี๋ยวๆๆอย่าบอกว่าชานคบเพื่อจะดึ๊บแบคใช่มั้ย นังนี่!!
    #9563
    0
  20. #9524 Lipz tick (@songsongtb) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 16:41
    มนุษย์ฮอบบิทมันร้ายยยยย ร้ายกาจจจ
    เขาเป็นแฟนกันแล้วค่ะ! โอ้ยยยย ดีใจจจ
    #9524
    0
  21. #9517 KRIS_WU-KY *-* (@maylovelove10) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 22:32
    หมดคำบรรยาย ฮอบบิทเอ๊ยยยย
    #9517
    0
  22. #9462 daraxx21 (@daraxx21) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 18:44
    โอ้ยยยย555555
    ช่วยตัวเองเอาก่อนแล้วกัน เข้าห้องน้ำ555555
    #9462
    0
  23. #9423 Aomme Aommy (@aom_pichaya) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 22:12
    โอ๊ยยยยน่ารักอาาๆๆๆๆๆน่ารักไปแล้วน่าาาาาไรท
    #9423
    0
  24. #9369 aonniieeee (@wichuda21) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 14:26
    โอ๊ยยยยย นี่นั่งขำจนท้องแข็งแล้วค่ะไรท์ คนอะไรมันจะซื่อบื้อปานนั้นนนนนน ยิ่งอ่านยิ่งขำ แบคฮยอนนี่มันแบคฮยอนจริงๆ
    #9369
    0
  25. #9354 parfait19 (@parfait19) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2558 / 05:42
    คือ นี่มันไร๊ ฟิคตลกอ่ะ กรั่กๆๆๆ ขำแรงค่ะ55555555 หนูนี่ป่วยกับฮอบบิทจริงๆ5555
    #9354
    0