[EXO] "NERDY BOY" มนุษย์แบคฮยอน | CHANBAEK

ตอนที่ 10 : Chapter 09 :: My Pleasure

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 187 ครั้ง
    16 ม.ค. 58

 

 

 

 

Chapter 9

My Pleasure

 

 

 

รามยอนทั้งหมดถูกเททิ้ง เราสองคนนอนหันหลังให้กันท่ามกลางความมืดและแกล้งทำเหมือนว่าหลับไปแล้ว ข้อแรกที่รู้คือปาร์คชานยอลไม่ได้รู้สึกอึดอัดใจที่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ไอ้บ้านนอกฟัง แต่มันแปลกที่เขาไว้ใจมันมากกว่าใครหลายคนที่รู้จักกันมานาน

 

เสียงถอนหายใจแผ่วเบาของคนที่นอนอยู่ข้างหลังทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย จะว่าไปแล้วเขาก็มีส่วนที่ทำให้มื้อเย็นกร่อยจนต้องแยกย้ายกันทำธุระส่วนตัวก่อนจะเข้านอน ถ้าเกิดเขาไม่บอกให้ไอ้บ้านนอกเล่าต่อ บางทีเรื่องมันอาจจะไม่เรื้อรังถึงขั้นนี้ก็ได้ แต่ความเศร้าในครั้งนี้มันทำให้เราได้รู้จักตัวตนของกันและกันมากขึ้น

 

 
 

และตอนนั้นปาร์คชานยอลถึงได้รู้ว่าไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่กำลังคิดมาก

 
 

 

เช้าวันต่อมาเราทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันก็เหมือนกับทุกวันที่เขาปล่อยให้ไอ้บ้านนอกปั่นจักรยานลงเนินก่อนแล้วค่อยขึ้นไปซ้อนทายมันทีหลัง ขนมปังคนละแผ่นเป็นสิ่งเดียวที่เป็นเหตุผลให้เขาทั้งคู่ไม่ต้องอ้าปากพูดท่ามกลางความเงียบระหว่างทาง

 

ไอ้บ้านนอกน่าโมโหอีกแล้ว อันที่จริงมันจะเงียบไปเฉย ๆ ก็ได้เพราะตัวเขาก็ไม่ได้มีความคิดจะสร้างความอึดอัดขึ้นมาอีกรอบสักหน่อย แต่การที่มันใช้มือซ้ายถือกล่องนมพร้อมเอานิ้วหนีบแผ่นขนมปังที่แหว่งไปครึ่งนึงไว้ มันคือต้นเหตุที่ทำให้จักรยานส่ายไปมาจนเขาต้องเอาขาลงเป็นการบอกให้จอด

 

ลงมา

 

อะไรอ่ะ

 

กูปั่นเอง เด็กตัวสูงยัดกล่องนมที่บีบจนเบี้ยวคามือให้อีกคนถือ แบคฮยอนยืนงงพลางมองคนตรงหน้าที่กำลังก้าวขาคาบเบาะนั่งแล้วหันมามองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย

 

โอ้ย!” ร่างเล็กลูบหัวป้อย ๆ เพราะถูกคนใจร้ายตบหัวอีกแล้ว

 

ขึ้นมาดิ ต้องรอกูปรบมือก่อนไหม

 

ก็เรางงอ่ะ

 

งงห่าไรล่ะ หิวมากไงทำไมต้องแดกพร้อมกันสองอย่างตอนปั่นจักรยาน มึงนี่มันเหลือทนจริง ๆ นะฮอบบิท เด็กหนุ่มจิ๊ปากอย่างหัวเสีย นี่คงเป็นสิ่งเดียวที่จะทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดในตอนนี้ไปได้

 

ไอ้บ้านนอกทำหน้าโง่แล้วเดินไปนั่งเบาะหลังโดยที่ไม่พูดอะไรเลย ซึ่งมันก็ดีเหมือนกัน เพราะอย่างน้อยในหัวของมนุษย์ฮอบบิทคงมีแต่เรื่องความใจร้ายของเขามากกว่าเรื่องความเศร้าที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

 

ปั่น

 

หา?

 

คิดว่าจะได้นั่งสบาย ๆ เหรอ ปากก็กินไป มือก็ถือกล่องนม ส่วนขามึงที่ว่างอยู่ก็ปั่นซะ หันกลับไปมองคนที่กำลังทำตาปริบ ๆ อยู่ตรงเบาะหลัง ไอ้บ้านนอกยังคงทำหน้างงเหมือนในทีแรกก่อนจะก้มลงมองขายาว ๆ ของเขาที่ควรจะวางอยู่บนบันไดปั่นแทนที่จะเป็นพื้น

 

โหย นึกว่าจะชานยอลจะปั่นให้เรานั่งซะอีก

 

อย่าแม้แต่จะคิด...เจ๊ท!!!” เด็กหนุ่มสะดุ้งสุดตัวทันทีที่รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่ทาบลงกับเอว แน่นอนว่ามันคือจุดยุทธศาสตร์ที่ไม่ว่าใครก็ห้ามแตะต้อง แต่ไอ้บ้านนอกเสือกวางมือข้างหนึ่งลงบนเอวเขาตอนยืดขามาปั่นจักรยาน ไอ้เทาคือคนล่าสุดที่กล้าเสี่ยงตายทำแบบนี้และผลลัพธ์ก็คือรอยฝุ่นรูปรองเท้าบนเสื้อนักเรียนของมัน

 

ชานยอลบ้าจี้เหรอ

 

ถามโง่ ๆ เอามือออกไป เด็กตัวสูงหันไปคาดโทษร่างเล็กที่ทำตาใสใส่เขาแล้วหรี่ตายิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะชูนิ้วชี้ขึ้นทาบกับปลายจมูกตัวเอง

 

เรารู้จุดอ่อนชานยอลแล้ว...

 

คนเขาก็บ้าจี้กันทั้งโลกแหละหรือมึงไม่เป็น

 

เราไม่เป็นนะ

 

มึงมันตัวประหลาดไง เลิกพูดมากแล้วปั่นซะ บ่นเป็นหมีกินผึ้งแล้วยกขายาว ๆ ขึ้นเหยียบตรงท่อเหล็ก เสียงหัวเราะเบา ๆ ของคนที่นั่งซ้อนอยู่ข้างหลังทำให้เด็กหนุ่มเพิ่งเห็นข้อดีของการเป็นคนบ้าจี้ก็วันนี้ มันเป็นเรื่องน่าหงุดหงิดจริง ๆ เมื่อปาร์คชานยอลกำลังรู้สึกดีที่คนบางคนหัวเราะได้เพราะเขา

 

 

 

ทุกอย่างกลับเข้าสู่วงจรชีวิตตามปกติ โต๊ะที่เคยถูกยกไปตั้งข้าง ๆ มนุษย์ฮอบบิทถูกยกกลับมาไว้ที่เดิม เด็กหนุ่มปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไปโดยที่ไม่พูดถึงมัน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังหันไปหาคนที่นั่งติดหน้าต่างทุกครั้งที่นึกถึง

 

เท้าศอกมองอีกคนที่กำลังตั้งใจดูกระดานกับหนังสือที่กางอยู่บนโต๊ะ ไอ้หมอนั่นแยกแยะเรื่องส่วนตัวกับการเรียนออกซึ่งถือเป็นเรื่องดี ตอนนั้นปาร์คชานยอลถึงตระหนักว่าได้ปล่อยมนุษย์ฮอบบิทให้เข้ามาวิ่งเล่นในโลกของเขาอย่างเป็นทางการแล้ว

 

เที่ยงนี้ทั้งสามหนุ่มนั่งกินข้าวอยู่โต๊ะเดิม พวกเขาชอบนั่งตรงนี้ด้วยเหตุผลว่าไอ้จงอินชอบมองสนามหญ้าข้างนอก ในขณะที่แก๊งห้องสมุดก็เปลี่ยนที่นั่งไปเรื่อยตามโต๊ะที่ยังว่างอยู่ แต่วันนี้แปลกตาหน่อยเพราะแก๊งนางฟ้าย้ายไปนั่งร่วมกับโต๊ะนั้นด้วย

 

เขาเห็นว่าฮันซอนฮวากำลังพูดอะไรบางอย่าง แค่ครู่เดียวคิมจงแดก็ยิ้มเขินก่อนจะสละที่นั่งให้เธอแล้วลุกไปนั่งข้างโดคยองซูแทน ภาพที่เห็นเรียกความสนใจจากนักเรียนในละแวกนั้นได้เป็นอย่างดีเมื่อตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นกำลังชูกล่องน้ำผลไม้ให้เลือกพร้อมรอยยิ้ม ไอ้บ้านนอกดูเงอะ ๆ งะ ๆ ก่อนจะคว้าเอากล่องน้ำแอปเปิ้ลไป

 

พวกเขาได้ยินเสียงพูดคุยของผู้หญิงที่อยู่โต๊ะข้างหลังมาสักพักใหญ่แล้ว ในทีแรกมันเริ่มที่การนินทาเพื่อนไปจนถึงกรี๊ดกร๊าดโอเซฮุน และล่าสุดก็มาจบที่เรื่องของโต๊ะนางฟ้ากับเด็กเนิร์ด คาดว่าเรื่องที่ฮันซอนฮวาชอบไอ้บ้านนอกคงถูกแพร่กระจายไปทั้งสายชั้นในอีกไม่ช้านี้

 

ฉันว่าฮันซอนฮวาคงเบื่อผู้ชายหล่อ ๆ หรือไม่ก็เช็คเรตสร้างกระแส ถึงได้โฉ่งฉ่างกับบยอนแบคฮยอนอย่างนั้น

 

ไม่หรอกมั้ง ผู้หญิงหยิ่ง ๆ ที่คิดว่าตัวเองอยู่เหนือคนอื่นอย่างยัยนั่นไม่เข้าหาใครก่อนอยู่แล้วเธอก็น่าจะรู้ แต่เรื่องเบื่อผู้ชายหล่อ ๆ ฉันเห็นด้วย

 

ฉันว่าแม่นั่นคงอยากเปิดซิงเด็กใหม่

 

อ๋า! เธอพูดอะไรออกมาน่ะ น่าเกลียดชะมัด!”

 

มันก็เป็นไปได้ไม่ใช่เหรอ ฉันคิดว่าเด็กใหม่ยังบริสุทธิ์อยู่ เชื่อเถอะว่าเดี๋ยวสองคนนั้นก็คบกัน แล้วฮันซอนฮวาก็จะสอนให้เด็กเนิร์ดเรียนรู้กับบทรักที่สุดแสนจะเร่าร้อนจนหมอนั่นเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

 

บทสนทนาเมื่อครู่ทำเอาคนนั่งฟังถึงกับเส้นเลือดกระตุก ผู้หญิงนี่มันผู้หญิงจริง ๆ ให้ตายเถอะ ถ้าไม่นินทาคนอื่นก็เอาแต่พูดเรื่องไร้สาระ แล้วมันแย่ตรงที่เขาดันจินตนาการภาพตามนี่แหละ...ภาพตอนที่มนุษย์ฮอบบิทใจแตกจนกลายเป็นคนละคนนั่นน่ะ - -

 

 
 

ทำไมล่ะชานยอล...แค่นี้ถึงกับทนไม่ไหวแล้วเหรอ...เราแค่จับมันเองนะ

 
 

 

เดี๋ยวนะ...กูคิดอะไรอยู่...

 

 

เหี้ย!!!!!!!!!”

 

ผู้คนละแวกนั้นต่างหันมามองเด็กตัวสูงเป็นตาเดียวกัน แม้กระทั่งจงอินกับจื่อเทายังชะงักอยู่ท่าถือช้อน เด็กเขียวกลอกตาก่อนจะหันไปโบกมือยิ้ม ๆ เป็นเชิงบอกว่าไม่มีอะไร พอหันกลับมาก็พบว่าไอ้เพื่อนตัวดีกำลังกุมขมับอยู่

 

เป็นเชี่ยไรเพื่อน <- จงอิน

 

ช่วงนี้มึงเครียดเกินไปป่ะวะ กูบอกแล้วว่าให้กลับไปอยู่บ้าน <- จื่อเทา

 

ชานยอลส่ายหน้าปฏิเสธแล้วเงยหน้าขึ้นหายใจเข้าลึก ๆ เวรเอ้ย...พอรู้ตัวว่าคิดยังไงกับมนุษย์ฮอบบิทแล้วความจังไรก็พุ่งพล่านเข้ามาในหัวเลยเหรอ มันจะตลกร้ายเกินไปแล้ว ไหนจะกลิ่นหอมของตัวมันที่เหมือนว่ายังติดจมูกอยู่อีก เขาต้องเป็นบ้าแน่ ๆ ถ้ายังปล่อยให้สมองคิดแต่เรื่องของไอ้บ้านนอกแบบนี้

 

ตอนเย็นกูไม่มีเรียนเสริม ไปกินข้าวบ้านกูเปล่า? พ่อกูถามถึงมึงอยู่พอดี คำถามของไอ้จงอินทำให้เขาหลุดออกจากความคิด เด็กหนุ่มใช้เวลาเรียกสติกลับมาเพียงแค่ครู่เดียวก่อนจะพยักหน้ารับ

 

ว่าแล้วก็อยากเจอพ่อมึงเหมือนกัน แต่เย็นนี้กูมีซ้อมว่ายน้ำ

 

มึงพลาดแล้วเกลอ

 

ไว้คราวหน้าแล้วกัน มึงชวนไอ้เด็กใหม่ไปด้วยดิวะชานยอล จื่อเทาว่าและจงอินก็เห็นด้วย แต่เด็กตัวสูงกลับส่ายหน้าเป็นคำตอบ

 

มันทำงานพิเศษ ไปด้วยไม่ได้หรอก

 

เออใช่ จงอินเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งก่อนจะมองเพื่อนสนิทที่ทำหน้าคิดไม่ตกอยู่ฝั่งตรงข้าม ไอ้ชานยอลเป็นอย่างนี้ตั้งแต่เช้าแล้ว และการถามไปตรง ๆ มันก็ได้เพราะพวกเขาก็ใช่ว่าจะมีความลับต่อกันเสียเมื่อไหร่ แต่เรื่องบางเรื่องถ้าให้เจ้าตัวพูดเองคงดีกว่าไปคาดคั้นเอาคำตอบเพราะอยากรู้

 

ชานยอล

 

ว่า

 

มึงมีเรื่องปิดบังกูสองคนอยู่ป่ะวะ สุดท้ายก็เป็นไอ้เทาที่ทนความอยากรู้ไม่ไหว ถ้าเป็นเรื่องเก็บอาการไอ้ชานยอลสอบตกเป็นคนแรกและตามด้วยไอ้เทา ซึ่งเรื่องนี้เขากับมันเคยคุยกันมาแล้วเรื่องอาการแปลก ๆ ของเพื่อนสนิทที่มีต่อเด็กใหม่ ซึ่งไอ้เจ๊กก็รับปากซะดิบดีว่าจะไม่คาดคั้นแต่สุดท้ายก็โชว์โง่จนได้

 

เชี่ยเทา มึงนี่นะ... จงอินถอนหายใจพลางส่ายหน้าหน่าย ๆ การบังคับให้ไอ้ชานยอลพูดมันไม่ใช่เรื่องที่เข้าท่าสักเท่าไหร่ ซึ่งเขาทั้งสองคนก็รู้ดี

 

คนตรงหน้านิ่งไปครู่หนึ่งราวกับใช้ความคิด ระหว่างนั้นจงอินก็แค่หันไปขยับปากบ่นเพื่อนชาวจีนที่เสือกพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องขึ้นมา ถ้ามื้อเที่ยงกลายเป็นหมันจะโทษใครไปไม่ได้เลยนอกจากมัน เด็กหนุ่มหันเข้าหาเพื่อนตัวสูงที่กำลังเงยหน้าขึ้น สีหน้าของมันไม่ได้มีท่าทีว่าจะเหวี่ยงหรือก่นด่าถึงความขี้เสือกของไอ้เทา ซึ่งนับว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกอีกอย่างที่ประวัติศาสตร์ควรจะจารึกไว้

 

เรื่องที่ปิดบังน่ะมี แต่กูขอเวลาอีกหน่อย ถ้ามันชัดเจนกว่านี้แล้วจะเล่าให้ฟัง

 

 

 

 

นี่แกไม่คิดจะกลับบ้านจริง ๆ น่ะเหรอ

 

คำถามของพ่อไอ้จงอินทำเอาบทสนทนาเรื่องทีมฟุตบอลเมื่อก่อนหน้านี้ง่อยไปโดยปริยาย แต่มันก็ไม่ได้แย่นักถ้าเทียบกับตอนช่วงแรก ๆ หนีออกจากบ้าน ชายวัยสี่สิบปลาย ๆ เห็นว่าเด็กหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง แน่นอนว่าเขาดีใจที่ชานยอลยังใช้เวลาคิดกับคำตอบนี้โดยที่ไม่โพล่งออกมาทันทีว่าไม่

 

ยังไม่ใช่ตอนนี้

 

รู้ใช่ไหมว่าทำไมลุงถึงอยากให้แกกลับไปอยู่บ้าน

 

รู้ ลุงเคยสอนแล้วแต่ผมไม่จำเอง จงอินหัวเราะกับคำตอบของเพื่อนสนิท เป็นเพราะชานยอลมาที่นี่บ่อยเลยกลายเป็นว่ามันสนิทกับพ่อของเขาอยู่ในระดับหนึ่ง

 

ไม่มีพ่อคนไหนไม่รักลูก ลุงอยากให้แกจำคำนี้เอาไว้

 

ครับบบ... ชานยอลลากเสียงยาวก่อนจะโค้งหัวเล็กน้อยหลังจากที่พ่อของเพื่อนสนิทคีบอาหารให้

 

แล้วเป็นยังไงบ้างล่ะ เห็นจงอินบอกว่าแกย้ายไปอยู่บ้านเช่ากับเด็กใหม่ที่ย้ายมาจากต่างจังหวัด

 

ก็ดีนะลุง นิสัยมันซื่อ ๆ หลอกง่ายด้วย เด็กหนุ่มตอบด้วยท่าทีสบาย ๆ ถ้าพูดถึงมนุษย์ฮอบบิทล่ะก็หน้าเนิร์ด ๆ ของมันก็ลอยเข้ามาในหัวเลยทีเดียว

 

ลุงหมายถึงเรื่องที่อยู่น่ะ

 

...อ้าว ชานยอลถึงกับหน้าแห้ง ก็นึกว่าลุงถามถึงเรื่องไอ้บ้านนอกซะอีก นี่เขาเอาแต่คิดเรื่องของมันอยู่ตลอดเวลาจนลืมนึกถึงองค์ประกอบของสรรพสิ่งบนโลกใบนี้เลยเหรอวะ...

 

ที่นั่นเหรอ ไม่มีอะไรเลยลุง ราวบันไดก็ขึ้นสนิม รั้วก็สีถลอกออกหมดจนเห็นสภาพปูนดิบ แถมยังกะแดะมีเก้าอี้ชิงช้าเหล็กขึ้นสนิมด้วยนะ ลุงเป็นวิศวกรคงจินตนาการออกได้ไม่ยาก เด็กตัวสูงบ่นไปตามภาพในหัวที่ฉายมาเป็นฉาก ๆ เห็นไอ้บ้านนอกมันพูดอยู่เหมือนกันว่าจะซื้อสีมาทาเพราะทางเจ้าของบ้านอนุญาตแล้ว

 

บ้านเราเหลือสีเหลืออยู่นี่พ่อ? ที่เราช่วยกันทาห้องดนตรีตอนนั้นก็ยังใช้ไม่หมด จงอินหันไปถามพ่อ

 

อ่าใช่ แกจะเอาไหมล่ะลุงยกให้ ประโยคนี้ทำเอาเด็กตัวสูงหูผึ่ง ชานยอลเบิกตาโพลงพยักหน้ารัว ๆ แล้วยิ้มกว้างกับของฟรีที่ไม่ต้องเสียเงินเลยสักวอนเดียว

 

เยี่ยมเลยลุง

 

ถ้าจำไม่ผิดน่าจะมีสีขาว ครีม กับเขียวอ่อน เอาไปทั้งหมดเลยก็ได้นะ

 

ยอดเยี่ยมกระเทียมดอง ชานยอลชูนิ้วหัวแม่มือก่อนจะเซไปทางด้านข้างเพราะถูกเพื่อนสนิทผลักหัว และตอนนั้นเด็กหนุ่มก็ได้รู้ว่าเผลอเล่นกับพ่อมันมากเกินไป

 

เห็นว่าช่วยแบคฮยอนประหยัดได้หรอกนะ กูไม่อยากให้มันเสียเงินฟุ่มเฟือย จงอินพูดเสียงเรียบ แหม่งานพระเอกขอให้บอกพี่เขาเถอะ ความหล่อนี่ที่หนึ่งไม่เป็นสองรองใคร

 

แล้วไม่พาเพื่อนมาด้วยล่ะ

 

มันทำงานพิเศษน่ะพ่อ

 

อ้าวเหรอ เออดี ๆ เป็นเด็กเป็นเล็กยังรู้จักหาเงินเอง แทงหน้ากูเลยจ๊ะประโยคนี้ จากที่ฟังจงอินเล่าดูท่าเด็กคนนั้นจะลำบากเอาเรื่องเหมือนกันนะ พ่อไอ้จงอินก็เป็นซะอย่างนี้ เขาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมลูกชายถึงได้รักพ่อมันนักหนา

 

หลายครั้งที่ปาร์คชานยอลอิจฉาเพื่อนสนิทที่เติบโตมาในครอบครัวแบบนี้ ถึงแม่มันจะบินบ่อยเพราะทำงานเป็นแอร์โฮสเตส อีกทั้งพ่อยังออกงานต่างจังหวัดอยู่ตลอดเดือนนึงกลับบ้านแค่ไม่กี่วันแต่โดยรวมแล้วก็ยังอบอุ่นอยู่ดี เพราะไม่ว่าจะทำงานหนักแค่ไหนพ่อกับแม่ก็กลับมาให้ความสนใจลูกเสมอ

 

คราวหลังก็พาเพื่อนมากินข้าวที่บ้านได้นะ

 

เรื่องนั้นผมรู้ แต่ถ้าทำบ่อย ๆ ไอ้ชานยอลมันจะติดเป็นนิสัย ผมไม่อยากให้มันสบายจนเกินตัว พูดจบคนเป็นพ่อก็หัวเราะ ถ้าหากว่านั่งอยู่ข้างกันเขาคงเอื้อมมือไปลูบหัวลูกชายอย่างเอ็นดูกับความคิดความอ่านที่โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นจนเขาภูมิใจ

 

โหลุง ได้ทีขอเล่าหน่อย ชานยอลดื่มน้ำไปครึ่งแก้วแล้วเช็ดปากลวก ๆ ไอ้จงอินเอาลุงมาอ้างแล้วไล่ผมออกไปอยู่ข้างนอกนะรู้เปล่า

 

หืม?

 

มันบอกว่าผมเป็นลูกเต้าเหล่าใครก็ไม่รู้ มาอาศัยอยู่บ้านลุงเป็นเดือน ๆ ลุงคงอึดอัดแย่ แต่ลุงไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นหรอกใช่ไหม?

 

พ่อไม่คิดแต่ผมคิดเอง ผมอยากให้มันซาบซึ้งถึงรสชาติของการใช้ชีวิตแบบคนอวดเก่ง จงอินมองพ่อยิ้ม ๆ ก่อนจะหันไปทางเพื่อนตัวสูงมึงจะได้รู้ว่าทุกคนไม่ได้พร้อมจะช่วยมึงเสมอ ถ้าไม่มีแบคฮยอนตอนนี้มึงจะทำยังไงวะ?

 

ครับ ๆ กูรู้ว่าสิ่งที่กูทำมันแย่มาก ตอนนี้กูสำนึกและก็มีความคิดที่จะหางานพิเศษทำแล้วด้วย แต่เลิกเสี้ยมให้กูกลับไปอยู่บ้านสักที

 

เออ แค่นั้นแหละที่กูอยากให้มึงทำ

 

คนเป็นพ่อส่ายหน้าหน่าย ๆ กับบทสนทนาของเด็กวัยรุ่นทั้งสอง เมื่อไม่นานมานี้เขามีโอกาสได้เจอกับพ่อของชานยอลผู้ซึ่งเป็นรุ่นน้องที่เป็นวิศวกรโยธาเหมือนกัน เขาทั้งคู่คุยกันเรื่องงานไปจนถึงเรื่องลูกและดูเหมือนว่าปาร์คจองซูจะเป็นกังวลอยู่พอสมควรกับการที่ลูกชายไม่กลับบ้าน

 

ตอนนั้นเขาเพียงแค่ปลอบใจและรับปากว่าจะให้จงอินช่วยดูอีกแรง สำหรับเรื่องปัญหาของชานยอลเขาเคยคุยกับลูกชายหลายครั้ง ถึงได้รู้ว่าลูกชายก็หัวแข็งพอ ๆ กับพ่อของมันอย่างกับถอดแบบกันออกมายังไงอย่างนั้น ปากหนักทั้งคู่ คิดอะไรก็เอาแต่เงียบและปล่อยให้เรื่องมันเลยเถิด

 

อ้อ พ่อจะบอกว่าฮีจินลางานนะ เธอต้องไปเฝ้าลูกสาวผ่าตัดไส้ติ่ง อาทิตย์นี้ก็ทนหน่อยแล้วกัน อย่าทำบ้านสกปรกมากเพราะกว่าป้าแกจะมาก็เสาร์หน้าเลย

 

เรื่องนั้นไม่มีปัญหาอยู่แล้ว พ่อไม่ต้องห่วง สิ้นสุดบทสนทนาพ่อลูก ชานยอลก็คิดไอเดียอะไรดี ๆ ออก เด็กหนุ่มวางช้อนแล้วเอื้อมมือไปจับแขนพ่อของเพื่อนสนิทเอาไว้แล้วจ้องหน้าอย่างจริงจัง

 

ลุง

 

หือ?

 

อยากได้พ่อบ้านจำเป็นไหม จ่ายเป็นรายชั่วโมง ถ้าสนใจผมเริ่มงานได้เลยหลังจากกินข้าวเสร็จ

 

สองพ่อลูกมองหน้ากันก่อนจะหันไปทางเด็กตัวสูงที่ยากจะเดาความคิด ชานยอลยิ้มกริ่มแล้วยักคิ้วให้เพื่อนสนิท แน่นอนว่าการทำงานพิเศษในครั้งนี้มันคงได้เงินแค่ไม่กี่วอน แต่เชื่อเถอะว่าเงินแค่นั้นสามารถเอาไปทำอะไรได้มากกว่าที่คิด

 

 

 

 

แบคฮยอนลงจากจักรยานแล้วจูงขึ้นทางเนิน วันนี้เขารู้สึกว่าขามันล้าเหลือเกินหลังจากใช้งานมันมาตลอดทั้งวัน ร่างเล็กจอดสิ่งที่ชานยอลเรียกว่าเศษเหล็กไว้ที่เดิมแล้วล็อกล้อไว้เสร็จสรรพ เดินเอื่อยขึ้นบันไดไปอย่างไม่เร่งรีบ เขาพยายามที่จะไม่ถอนหายใจเพราะมันทำให้โลกร้อนเลยเลือกที่จะสูดอากาศเข้าปอดลึก ๆ แทน

 

เปิดประตูบ้านเข้าไปก็เห็นว่าไฟปิดอยู่ ในทีแรกคิดว่าชานยอลยังไม่กลับแต่พอเปิดสวิตซ์ไฟก็ต้องขมวดคิ้วทันทีที่พบว่าคนที่กำลังนึกถึงนั้นนอนคว่ำหน้าอยู่บนที่นอน น่าแปลก...แบคฮยอนคิดอย่างนั้น แต่คนตัวเล็กเพียงแค่ชะเง้อหน้ามองเพื่อเช็คให้แน่ใจก่อนจะวางกระเป๋าเป้ลง

 

ยืนนิ่งให้หายเหนื่อยอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันไปทางผนังโล่งที่เขาเคยพยายามติดกรอบรูป ตอนนี้มีเพียงแค่รอยแตกของซีเมนต์ที่คิดว่าคงถูกปรับหลายตังค์แน่ ๆ ตอนย้ายออก แบคฮยอนส่ายหน้าไล่ความคิดก่อนจะคว้าเอาผ้าขนหนูมากอดไว้แนบอก เขาควรอาบน้ำแล้วมาทำการบ้านให้เสร็จ ๆ จะได้รีบเข้านอนไว ๆ

 

เปิดฝักบัวแล้วหลับตาลง พอเห็นชานยอลหลับผิดเวลาแล้วก็รู้สึกยังไงก็ไม่รู้ เขาคิดไปเองหรือเปล่านะว่าทุกอย่างมันแปลกไปเพียงแค่เมื่อวานนี้เขากับผู้ชายคนนั้นมีโอกาสได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นจนถึงขั้นเปิดใจคุยกัน แต่วันนี้เราทั้งคู่แทบไม่คุยกันเลยหลังจากเดินเข้าห้องเรียน

 

ชานยอลอาจจะเสียฟอร์มและนึกขึ้นได้ว่าพลาดที่เล่าเรื่องส่วนตัวให้เขาฟัง หรืออาจจะรู้สึกแย่ที่ได้รับรู้เรื่องในอดีตของเขา ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นจริงแบคฮยอนก็คงรู้สึกผิด คนตัวเล็กไม่ได้ตั้งใจให้ชานยอลรู้สึกแย่ตามไปด้วย วินาทีนั้นก็แค่อยากปลอบใจ เพราะเวลาที่รู้สึกว่าอยู่ตัวคนเดียวมันแย่แค่ไหนบยอนแบคฮยอนเข้าใจดีที่สุด

 

วันนี้กับเมื่อวานต่างกันอย่างสิ้นเชิง หลายครั้งที่คนตัวเล็กรู้สึกโหวง ๆ พอหันไปแล้วไม่เห็นว่าชานยอลอยู่ข้าง ๆ แต่กลับกลายเป็นฮันซอนฮวาที่หยิบยื่นสิ่งดี ๆ ให้เขาตลอดทั้งทางคำพูดและการกระทำ

 

เธอเป็นคนยิ้มสวย ถ้าเปรียบรอยยิ้มเป็นดอกไม้ผู้หญิงคนนั้นก็คงเป็นดอกกุหลาบแดงที่กำลังบานเต็มที่ ส่วนชานยอลเหรอ...ก็คงเหมือนดอกทานตะวันล่ะมั้ง ที่พอไม่มีแดดก็เหี่ยวเฉา แต่พอเช้าวันรุ่งขึ้นท้องฟ้าแจ่มใสผู้ชายคนนั้นก็จะยิ้มและหงุดหงิดทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ได้เพียงเพราะแดดร้อนเกินไป

 

ตลกจัง

 

แบคฮยอนหัวเราะกับตัวเอง มันเกือบจะดีแล้วเชียวกับการเปรียบเทียบชานยอลกับดอกไม้ แต่พอเห็นคิ้วหนา ๆ ที่ชอบขมวดเข้าหากันเวลามองมาน่ะ เหมือนจะโมโหเขาหรอกนะเห็นแล้วก็รู้สึกดีชะมัดเลย หรือบยอนแบคฮยอนจะเป็นโรคจิตที่ชอบให้ผู้ชายคนนั้นหงุดหงิดเขาอยู่เรื่อยกันนะ

 

ยิ้มกับตัวเองได้แค่ครู่เดียวก็ต้องเม้มปากแน่น อยากรู้จังว่าชานยอลยังรู้สึกแย่กับเรื่องที่เล่าให้ฟังเมื่อคืนอยู่หรือเปล่า และถ้าเป็นอย่างนั้นคนอย่างเขาจะทำอะไรได้บ้างไหม จริงอยู่ที่จงอินกับจื่อเทาสนิทกับผู้ชายคนนั้นมากที่สุด แต่เวลาดึก ๆ แบบนี้ที่อยู่กับชานยอลก็มีแค่เขาคนเดียวนะ

 

อาบน้ำเสร็จก็เอาผ้าขนหนูผืนเล็กมายีหัว เป้าหมายของค่ำคืนนี้คือการทำให้ผมแห้งก่อนการบ้านเสร็จ เพราะแบคฮยอนไม่อยากให้หัวขึ้นราอย่างที่ชานยอลเคยบอกเอาไว้ ถ้าเป็นอย่างนั้นมันต้องแย่มากแน่เลย

 

พอก้าวออกมาก็ต้องหยุดฝีเท้าเมื่อหันไปเห็นอะไรบางอย่าง ถึงเขาจะเป็นคนสายตาสั้นแต่ก็มันก็ไม่ได้เพี้ยนถึงขนาดสร้างภาพหลอนได้ อีกทั้งตอนนี้ก็ยังใส่แว่นอยู่ แบคฮยอนค่อย ๆ ก้าวไปหยุดอยู่ข้างผนังที่เคยมีแต่รอยปูนแตกเพราะตะปูก่อนจะเอื้อมไปสัมผัสกรอบรูปถ่ายใหม่เอี่ยมอย่างเบามือ และภาพที่เขาทำมันตกแตกเมื่อวานก็ฉายเข้ามาในหัว

 

คนตัวเล็กกำลังไม่เข้าใจว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมรูปถ่ายครอบครัวถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ทั้งที่ก่อนเข้าไปอาบน้ำเขาก็เห็นว่าตรงนี้มันไม่มีอะไรติดอยู่เลย แน่นอนว่าพระเจ้าคงไม่ได้เป็นคนทำ และเหตุผลที่จะเป็นไปได้มากที่สุดก็คง...

 

ร่างเล็กมองไปทางใครอีกคนที่ยังคงหลับอยู่ท่าเดิม แบคฮยอนค่อย ๆ ก้าวไปหยุดอยู่ข้างที่นอนก่อนจะนั่งลงยอง ๆ มองเสี้ยวหน้าของคนตัวสูง

 

ชานยอล

 

...

 

ไม่ได้หลับอยู่ใช่ไหม

 

...

 

ชานยอลเอารูปไปใส่กรอบให้เราเหรอ

 

 

เงียบ...

 

 

คนตัวสูงยังคงนอนนิ่งไม่ขยับตัวแม้ว่าเขาจะพูดสร้างความรำคาญไปแล้วหลายประโยค แบคฮยอนย่นจมูกแล้วแกล้งสะบัดหัวให้น้ำกระเด็นไปโดนและมันก็ได้ผล คิ้วหนานั้นทำงานไวกว่าสิ่งอื่นใดเมื่อมันกำลังขมวดเข้าหากันเพราะสิ่งที่เขาทำลงไปมันสร้างความหงุดหงิดให้คนที่หลับอยู่ แบคฮยอนอมยิ้มแล้วจิ้มแขนแกร่งเบา ๆ

 

ชานยอลตื่น...

 

...

 

ลุกมาคุยกับเราก่อนนะ แบคฮยอนยังคงไม่ลดละความพยายาม แต่คนตัวสูงก็ดื้อจริง ๆ เลย ชานยอลจะแกล้งหลับทำไมเนี่ย

 

กูจะนอน

 

น่ะ! ยอมพูดแล้วเหรอ ลุกขึ้นมาก่อนเร็ว ร่างเล็กพยายามออกแรงดึงแขนแกร่งแต่ดูเหมือนว่าคนตัวสูงจะไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิดชานยอลติงต๊อง

 

ไรวะคนจะนอน คนขี้โมโหดีดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วขมวดคิ้วมองคาดโทษ นี่เป็นอีกครั้งที่แบคฮยอนไม่รู้สึกผิดกับการทำให้คนตรงหน้าโมโห กลับกันแล้วเขากำลังรู้สึกดีที่จะได้คุยกันหลังจากที่ต่างฝ่ายต่างใช้ชีวิตของตัวเองในโรงเรียนมาตลอดทั้งวัน

 

ขอบคุณนะ

 

อะไร เด็กหนุ่มปั้นหน้านิ่ง เขาแทบจะไม่มองหน้าซน ๆ ของคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเลยด้วยซ้ำ เขาไม่โอเคกับสายตาตัวเองที่เอาแต่บอกว่าไอ้บ้านนอกมันน่ารักขึ้นเรื่อย ๆ จนน่าโมโห

 

ขอบคุณ

 

เออได้ยินแล้ว พูดอะไรซ้ำ ๆ วะมึงเป็นหุ่นยนต์ไง? นั่นไง สุดท้ายก็หันหน้าเข้าหามันจนได้ ปาร์คชานยอลอยากบ้า มนุษย์ฮอบบิทตอนหัวเปียกแถมยิ้มตาหยีแบบนี้มันจะน่ารักเกินไปแล้ว

 

ก็เราไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากคำนี้ ชานยอลสมควรได้รับจากเรานะ

 

เพี้ยนอ่ะมึง ปลุกกูขึ้นมาเพื่อฟังคำขอบคุณเหรอ พรุ่งนี้ค่อยพูดก็ได้ไหม เหี้ยสุดก็กูนี่แหละครับ เรื่องปากหมาขอให้บอก ปาร์คชานยอลเพิ่งรู้วันนี้ว่าตัวเขาจะปากไม่ดีกว่าเดิมเป็นเท่าตัวเวลารู้สึกเขินจนไปไม่เป็น

 

รอไม่ไหวหรอก เรารู้สึกตื้นตัน เด็กหนุ่มหรี่ตามองคนตัวเล็กที่กำลังเอามือทาบอกตัวเองชานยอลเป็นคนดีนะเนี่ย

 

เขาทำให้ฟรีหรอก มันเป็นร้านเพิ่งเปิดใหม่ โปรโมชั่นพอดี

 

 

 

โกหก...

 

 

 

เขาจะเก็บเรื่องนี้เอาไว้แล้วตายไปพร้อมกับมัน และขอสาบานเลยว่าปาร์คชานยอลจะไม่มีวันบอกมนุษย์ฮอบบิทเด็ดขาดว่าเงินทั้งหมดที่เอาไปจ่ายค่ากรอบรูปนั้นเขาได้มาจากการทำงานบ้านช่วยไอ้จงอิน ถึงมันจะทุลักทุเลไปหน่อยแต่พ่อมันก็ให้เงินมาเป็นค่าตอบแทน

 

แต่ก่อนเริ่มงานเด็กหนุ่มขอตัวกลับมาเอารูปที่บ้านเพื่อที่จะเอาไปส่งร้านทำกรอบรูปก่อน พอทำงานบ้านเสร็จจะได้ไปรับของพอดี ส่วนพ่อไอ้จงอินก็แสนดีเหลือเกิน พอเห็นว่าเพื่อนลูกชายถือถังสีทั้งสองมือก็นึกสงสารเลยอาสาว่าจะขับรถไปส่ง ซึ่งชานยอลก็ดีใจเลยโค้งขอบคุณจนหัวแทบจะติดเข่า

 

กลับมาถึงบ้านประมาณสามทุ่มพอดี ไอ้จงอินบอกให้พ่อมันรออยู่ร้านกาแฟส่วนมันก็มาช่วยเขายกถังสี เด็กหนุ่มยังจำสีหน้าของเพื่อนสนิทได้ มันดูเรียบเฉยแต่ก็พอเดาออกว่ามันอยากพูดอะไร ปาร์คชานยอลถึงได้เล่าให้ฟังถึงเหตุผลว่าทำไมเขาถึงขอทำงานบ้านเพื่อแลกกับเศษเงินเพียงแค่นั้น

 

 
 

ตอนนี้มึงหล่อกว่าปาร์คชานยอลคนเดิมเยอะเลยว่ะ

 

 
 

นั่นคือประโยคสุดท้ายก่อนไอ้จงอินจะเดินลงบันไดไป...

 

 

มีโปรโมชั่นแบบนั้นด้วยเหรอ โชคดีจังเลยเนอะ งั้นแสดงว่าชานยอลกลับมาเอารูปที่เราเก็บไว้ในลิ้นชักเพื่อที่จะกลับไปร้านนั้นอีกครั้งน่ะสิ

 

 

ผ่าง!!!

 

 

...

 

น่ารัก

 

เด็กตัวสูงเลิกคิ้วขึ้นทันทีที่ถูกมือนิ่ม ๆ หยิกแก้มเบา ๆ แน่นอนว่าร่างกายของเขามันมีปฏิกิริยาเสมอถ้าเกิดว่าสัมผัสนั้นมาจากคนตรงหน้า มนุษย์ฮอบบิทยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก่อนจะเดินไปยืนอยู่หน้ากรอบรูปแล้วหันมาหาเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้ริมฝีปากของมันฉีกยิ้มกว้างขึ้นกว่าในทีแรก

 

 

นี่แหละไอ้บ้านนอกที่เขารู้จัก...

 

 

ทำไมตอนเป็นเด็กมึงหน้าตาเห่ยจังวะฮอบบิท

 

อะไรอ่ะ ตอนเป็นเด็กใคร ๆ ก็บอกว่าเราน่ารักนะ ไอ้เตี้ยหันมาทำตาปริบ ๆ ใส่เขา เออจ๊ะ น่ารักใส่กูเข้าไป เอาให้กูสำลักความง่าวตัวเองไปเลยจ๊ะ

 

เขาโกหกมึงแล้ว ไม่มีคำว่าน่ารักอะไรทั้งนั้นแหละ เด็กตัวสูงทิ้งตัวลงนอน เพียงแค่ครู่เดียวไอ้บ้านนอกก็เดินมานั่งลงข้าง ๆ เขา

 

 

ครับ...มันยิ้มอีกแล้ว...

 

 

ขอดูรูปชานยอลตอนเด็กบ้างสิ เจ้าของชื่อหลุบตาลงมองมือที่แบออกมาก่อนจะฟาดลงไปเบา ๆ

 

ไม่มี กูพับเป็นจรวดเล่นหมดแล้ว เด็กหนุ่มพูดอย่างไม่ยี่หระแล้วพลิกตัวหันหลัง ก่อนจะเบิกตาอย่างตกใจเมื่อจู่ ๆ คนตัวเล็กทิ้งตัวลงนอนข้างเขาเสียอย่างนั้น พอหันหน้าเข้าหามันก็พบว่ามนุษย์ฮอบบิทมันไม่ได้ใส่แว่นแล้วอะไรของมึงวะ

 

นอนด้วย

 

ไปนอนฝั่งมึงดิ ตรงนี้อาณาเขตกู

 

หัวเรายังไม่แห้งเลยนอนไม่ได้ เราไม่อยากให้หมอนมีกลิ่นอับ

 

แต่หมอนกูอับได้งั้นสิ?

 

แหะ

 

ยังจะกวนตีนอีก เด็กตัวสูงมองใบหน้าซน ๆ ที่อยู่ห่างกันเพียงแค่ช่วงหายใจพร้อมง้างมือขึ้นค้างไว้อยู่กลางอากาศ ไอ้บ้านนอกไม่มีท่าทีว่าจะหลบเลยสักนิด กลับกันแล้วดวงตาคู่นั้นกำลังมองมายังเขา ราวกับจะสื่อความหมายอะไรบางอย่าง และแน่นอนว่าปาร์คชานยอลไม่เข้าใจ

 

ชานยอล

 

อืม

 

ระหว่างเรากับโลก ชานยอลรำคาญอะไรมากกว่ากันคำถามกวนตีนแต่เสือกน่ารักในสายตาของเขาขึ้นมาเสียอย่างนั้น เขาอยากจะหยิกแก้ม บีบจมูก หรือทำอะไรก็ได้ให้หายหมั่นเขี้ยวเหลือเกินแต่ความซึนมันไม่เห็นด้วย

 

รำคาญมึงมากกว่า

 

เรากับยามหน้าโรงเรียน ใครน่าเตะมากกว่า

 

มึง

 

แล้วระหว่างเรากับรามยอนล่ะ คนตัวเล็กยังคงทำตาใสขณะสบตากัน

 

มึงอยากได้ยินคำตอบแบบไหนวะฮอบบิท

 

คำตอบที่ผลลัพธ์ออกมาเป็นเรา

 

...

 

ชานยอลอยากถามบ้างไหม

 

สถานการณ์ในตอนนี้มันต่างจากคืนแรกที่เราเริ่มใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างสิ้นเชิง เด็กหนุ่มยังจำได้ดีกับความรู้สึกแปลก ๆ ที่ทำให้ต้องรีบแจ้นไปขอตลับเมตรจากบ้านไอ้จงอินได้เป็นอย่างดี แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้มันคงไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว

 

อืม...

 

แบคฮยอนมองอีกคนอย่างประหม่า บางทีเขาอาจจะเป็นบ้าเหมือนที่ชานยอลว่าถึงได้ปล่อยให้ตัวเองอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ทั้งที่คนตัวสูงก็แสดงออกว่าไม่ได้รู้สึกดีกับเกมถามตอบเลยสักนิด

 

ถ้ากูถาม มึงต้องตอบตามความจริง...เข้าใจไหม?

 

เราจะไม่โกหก

 

ทั้งที่แอร์เย็นฉ่ำแต่เด็กตัวสูงกลับเหงื่อออก ทั้งตรงขมับ ซอกคอ และฝ่ามือ เขารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของคนตรงหน้าที่ผ่อนเข้าออกเป็นจังหวะ ปาร์คชานยอลควรจะเริ่มยังไงดีกับคำถามที่มันไม่เข้าท่าเลยสักนิด เพราะคำตอบที่ได้รับอาจทำให้เขารู้สึกแย่ไปอีกหลายวันก็ได้

 

นมชมพูกับรามยอนเลือกอะไร

 

รามยอน เพราะอิ่มกว่า

 

คณิตศาสตร์กับภาษาอังกฤษ

 

คณิต

 

ครูแจซอกกับไอ้เทา

 

ครูแจซอก

 

ไอ้เตี้ยคยองซูกับป้าขายต๊อก

 

คยองซู

 

รถเมล์กับจักรยาน

 

จักรยาน

 

กูกับซอนฮวา

 

...

 

...

 

 

 

จนได้...ปาร์คชานยอลหลุดปากถามโง่ ๆ ออกไปแล้ว...

 

 

 

ไอ้บ้านนอกเพียงแค่มองหน้าเขาโดยที่ไม่ตอบคำถาม บางทีมันอาจจะใช้สมองอันน้อยนิดคิดอยู่ก็ได้ว่าคำตอบไหนจะทำให้เขาเสียใจน้อยที่สุดในฐานะรูมเมทที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอีกนาน

 

แต่ถึงคำตอบจะเหี้ยก็ช่วยทำให้มันจบ ๆ หน่อยได้ไหม นี่ลุ้นจนแทบเป็นไส้เลื่อนอยู่แล้ว ถ้าจะตอบว่าฮันซอนฮวาเขาจะได้แกล้งทำเป็นหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วผลักหัวมันเล่น ๆ และหลังจากนั้นจะได้ไปนอนเฟลให้สาแก่ใจกับความโง่ของตัวเองที่เสร่อถามออกไปอย่างนั้น

 

มือเล็กค่อย ๆ ยกขึ้นมาชี้หน้าเขาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ชานยอลเห็นว่าตอนนี้สายตาของไอ้บ้านนอกมันแปลกไปจากเดิม ซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันต่างยังไง แต่จะยอมรับก็ได้ว่าเขากำลังรู้สึกดีสุด ๆ เพียงแค่เห็นปลายนิ้วชี้มาที่เขา

 

เราขอตอบว่าชานยอล...

 

...

 

...

 

รักษาน้ำใจกูเหรอ

 

เราเปล่านะ

 

เหตุผลล่ะ

 

ไม่พูดได้ไหมอ่ะ...

 

ไม่ได้ มึงต้องตอบเดี๋ยวนี้ไม่งั้นกูจะคิดว่ามึงโกหก

 

เราไม่ได้โกหกจริง ๆ นะ... แบคฮยอนทำปากจู๋เพราะถูกบีบแก้ม และภาพที่เห็นมันเรียกรอยยิ้มจากเด็กตัวสูงได้โดยไม่รู้ตัวอานออนนน...(ชานยอลลล...)

 

บอกมาว่าอยู่กับใครแล้วมีความสุขมากที่สุด เด็กหนุ่มเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ ก่อนจะคลายมือออกจากแก้มนุ่มนิ่ม แบคฮยอนหลับตาแน่นกับความรู้สึกแปลก ๆ ที่กำลังทำให้เขารู้สึกร้อนหน้าไปหมด พอลืมตาขึ้นก็พบว่าตอนนี้คนตัวสูงยังไม่ละสายตาออกไปไหนระหว่างรอคำตอบ

 

...ชานยอล

 

...

 

ไม่ว่าจะเป็นคำถามไหน แต่ถ้าชานยอลอยู่ในตัวเลือก เราก็จะเลือกชานยอล

 

...

 

ห้ามตีเรานะ แบคฮยอนเอามือปิดเหม่งตัวเองทั้งที่ยังไม่ละสายตาจากคนตรงหน้า

 

ชานยอลนิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขากำลังทำงานอย่างหนักเพราะคำตอบของมนุษย์ฮอบบิท เด็กหนุ่มไม่รู้แม้กระทั่งวิธีแสดงออกทางสีหน้าเวลาดีใจ นานมาแล้วที่เขากลายเป็นคนชอบใช้กำลังและปั้นหน้านิ่งไม่ว่าจะรู้สึกแบบไหน หลายครั้งที่เด็กตัวสูงหงุดหงิดปากตัวเองที่สวนทางกับความรู้สึก...แต่ครั้งนี้เขาควรจะทำให้มันตรงกันสักที

 

แบคฮยอนเบิกตาอย่างตกใจเมื่ออีกฝ่ายโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนกลายเป็นว่าริมฝีปากของเราแตะกันเบา ๆ หรือสิ่งที่เห็นได้ตามละครทั่วไปคือฉากจูบ มือที่ทาบอยู่กับหน้าผากรับรู้ได้ถึงความร้อนที่คิดว่ามันคงกำลังกระจายไปทั้งตัวแล้ว

 

เพียงแค่อึดใจเดียวเท่านั้นที่คนตัวเล็กตกอยู่ในสถานะมึนงง ชานยอลผละริมฝีปากออกเพียงเล็กน้อยและเราก็จ้องตากันอีกแล้ว เขากำลังหายใจไม่ออก บางทีบยอนแบคฮยอนอาจจะต้องตายหลังจากรู้ตัวว่าเพิ่งจูบกับคนตรงหน้า

 

กูว่ากูไม่ได้แค่รำคาญมึงแล้วว่ะ...

 

...

 

...

 

แล้ว...มันยังไง...

 

มืออีกข้างที่ว่างอยู่เผลอกำเสื้อไว้แน่น นอกจากการวิ่งร้อยเมตรที่ทำให้ใจเต้นแรงจากการหอบนี่คงเป็นอีกเรื่องที่ทำให้แบคฮยอนรู้สึกอย่างนั้น แน่นอนว่าคนตัวเล็กไม่ได้ใสซื่อที่จะไม่เข้าใจความหมายของการจูบ แต่มันเป็นเรื่องเหนือความคาดหมายจริง ๆ ที่เกิดขึ้นกับคน ๆ นี้

 

กูไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่กูทนเห็นมึงอยู่กับคนอื่นไม่ไหวแล้ว

 

...

 

ให้กูเป็นทุกอย่างของมึงได้ไหมวะ

 

...

 

...

 

พอกันทีกับความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในใจ ปาร์คชานยอลไม่สนแล้วว่าเขาจะถูกมองยังไงหลังจากนี้ เรื่องการกระทำที่สวนทางกับความรู้สึกนั่นน่ะก็พอกันที ต่อไปนี้เด็กหนุ่มจะไม่ฝืนมันอีกต่อไป เขาอยากใช้เวลาอยู่กับคนตรงหน้าให้มากกว่านี้

 

ทุกอย่างที่ว่า...หมายถึงแฟนเหรอ... คนตัวเล็กถามเสียงแผ่วราวกับไม่แน่ใจ และมันก็ใช่...ตอนนี้แบคฮยอนกำลังกลัวความคิดตัวเองซึ่งเขาไม่รู้เลยว่ามันจะตรงกับที่ชานยอลพูดหรือเปล่า

 

...อืม

 

...

 

เลิกมองฮันซอนฮวาแล้วหันมาชอบกูได้แล้ว

 

แต่... ยังพูดไม่ทันจบร่างของเขาก็ถูกรั้งเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดเสียแล้ว คราวนี้แบคฮยอนถึงได้รู้ว่าไม่ใช่เขาเพียงคนเดียวที่กำลังใจเต้นแรง ถึงจะไม่เห็นว่าตอนนี้ชานยอลกำลังทำสีหน้าแบบไหน แต่จากการออกแรงของมือที่เดี๋ยวแน่นขึ้นเดี๋ยวคลายออกราวกับกลัวว่าเขาจะเจ็บนั่นน่ะ...

 

 
 

ชานยอลก็ประหม่าเหมือนกันใช่ไหม?

 

 
 

ทำให้กูรู้สึกดีแล้วก็รับผิดชอบด้วย

 

แล้วเราต้องทำยังไง... แบคฮยอนพูดอู้อี้ในอ้อมกอดคนตัวสูง

 

อยากรู้เหรอ? ชานยอลผละตัวออกแล้วจับไหล่เล็กเอาไว้และก็ได้เห็นว่าแววตาของมนุษย์ฮอบบิทนั้นกำลังสบสน หรืออาจจะกลัวในสิ่งที่เขาพูดออกไป

 

ถ้าบอกว่าล้อเล่นเราไม่ตลกด้วยนะ

 

หน้ากูเหมือนคนกำลังพูดขำ ๆ อยู่หรือไง

 

ใครจะรู้ ชานยอลชอบโมโหเราแล้วอยู่ดี ๆ มาพูดแบบนี้ใครจะไปเชื่อ

 

เพราะมึงนั่นแหละ มึงคนเดียวเลยฮอบบิท เด็กตัวสูงชี้ปลายจมูกรั้น และการที่คนตรงหน้าหลับตาแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะลงไม้ลงมือเหมือนอย่างเคยนั้นก็เป็นคำตอบได้แล้วว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมันถูกต้องไม่มีผิด กับการกระทำที่สวนทางคำพูดเสมอมันทำให้รู้ว่าเขามันเชื่อไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ

 

แล้ว...มันจะต่างจากเดิมยังไงเหรอ

 

เออ...นั่นสิ

 

คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน จะว่าไปแล้วก็ไม่รู้เลยว่าหลังนี้จะเป็นยังไง เพราะสิ่งที่เขาต้องการก็แค่อยากอยู่กับมนุษย์ฮอบบิทให้มากขึ้น แล้วก็อยากให้มันเลิกมองคนอื่นก็เท่านั้นเอง

 

เรื่องอื่นอย่าเพิ่งคิด ตอนนี้มึงถามตัวเองก่อนเถอะว่าจะทำยังไงเวลาถูกกูนอนกอดแบบนี้ พูดจบก็กดหัวทุยให้ซบลงกับแผงอกตัวเองอีกครั้ง ชานยอลยิ้มกว้างแล้วยีหัวที่ยังไม่แห้งเบา ๆ

 

ในเมื่อไอ้บ้านนอกไม่วิ่งหนีก็เป็นสัญญาณที่ดีแล้วว่าการเปิดใจในครั้งนี้มันได้ผลอยู่พอสมควร ต่อให้ยังไม่ได้ชอบแต่คนเราอยู่ด้วยกันทุกวันมันจะไม่ใจอ่อนบ้างเหรอวะ

 

เอาตลับเมตรไหม

 

กวนตีน

 

แหะ รู้สึกใจชื้นขึ้นมาหน่อยหลังจากไอ้บ้านนอกยกขาขึ้นมาก่ายเขาเหมือนลูกลิงอีกทั้งยังเอาหัวถู ๆ กับเสื้อยืดของเขาอีก ชานยอลตัวใหญ่จัง

 

มึงเตี้ยเองต่างหาก

 

เราเตี้ยก็ได้

 

ดีมาก เป็นแฟนกูเมื่อไหร่แล้วค่อยหือ ตอนนี้ยอมกูไปก่อนเข้าใจไหม

 

คับ

 

เดี๋ยวเหอะมึง... จูบหัวมันไปแรง ๆ หนึ่งดอก ในเมื่อพูดความในใจไปหมดแล้วจะทำยังไงก็ได้ปาร์คชานยอลคิดอย่างนั้น อีกทั้งไอ้บ้านนอกก็ยังไม่หือไม่อือเพราะงั้นเขาจะคิดว่ามันสมยอมก็แล้วกัน

 

วันเสาร์นี้ไปสอนพิเศษไอ้เจ๊กนั่นหรือเปล่า

 

ไปสิ ชานยอลจะโมโหอีกเหรอ

 

เปล่า แล้ววันอาทิตย์ล่ะ

 

วันนั้นเราว่าง

 

งั้นวันอาทิตย์เป็นของกู ห้ามไปไหน โอเคไหม?

 

แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกคนอย่างไม่เข้าใจ นี่เขาชินกับชานยอลในลุคส์ผู้ชายขี้โมโหไปแล้วใช่ไหมถึงได้รู้สึกแปลก ๆ กับสีหน้าในตอนนี้ แต่ตอนที่กึ่งยิ้มกึ่งทำหน้าหงุดหงิดก็น่ารักไปอีกแบบ ว่าแต่วันอาทิตย์มีอะไรกันนะ แต่ถ้าถามออกไปจะโดนตบหัวอีกหรือเปล่า ถึงเราจะเพิ่งจูบกันไปแต่ก็ใช่ว่าจะไว้ใจมือใหญ่ ๆ นั่นได้เสียเมื่อไหร่ แต่ดูเหมือนว่าร่างเล็กจะคิดผิดเมื่อชานยอลเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ แล้วคว้าเอาผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดหัวให้เขาก่อนจะปิดท้ายด้วยการจุ๊บหน้าผากเบา ๆ

 

 

 
 

วันอาทิตย์ทาสีบ้านกันนะ

 

 

 

TBC

 

 

 

คนปากแข็งเวลาหลุดทีมันจะหลุดออกมาจนหมดเปลือกเลยอ่ะคุณ 5555555555555555555555555555555555 

 เขาจูบกันแล้วค่ะออนนี่ เขียนมาสิบตอน เขาจูบกันแล้ว

 
 

 - FANART น่ารัก ๆ BY น้องออมหมี @biyeol จ้า ขอบคุณมากนะคะ น่ารักมาก TT -
 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 187 ครั้ง

10,182 ความคิดเห็น

  1. #10181 AST0RY-. (@astory) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 02:04
    อ่านกี่ทีก็เขินนนน
    #10181
    0
  2. #10176 BangJae_ (@N-finland-bbmm) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 16:05

    เกร้ดดดดดดดด!!!!
    #10176
    0
  3. #10171 เล้งแซ่บ!! (@amzerway) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 22:38
    โฮกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!
    #10171
    0
  4. วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 16:11
    เขินมากจ้า

    บอกเลอ
    #10166
    0
  5. #10146 psirikwan43 (@psirikwan43) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 02:47
    ชานย๊อลลลลลลลลลล หัวใจแม่จะวายหากาากีหัหเหเไ
    #10146
    0
  6. #10126 เด็กน้อยลั้ลลา (@sadprincess) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 09:33
    คุณมลินนน เรากลับมาอ่านเรื่องนี้อีกรอบหลังจากที่เมื่อก่อนอ่านสองสามตอนแรกแล้วพอเพราะทนความถ่อยของพิชานไม่ได้ 555 อยากจะบอกว่าฟิคพล็อตตลาดของคุณทำเราเขินมากๆๆๆๆเลย ฮื่อ ทำให้วันเครียดกลายเป็นวันดีๆขึ้นมามากๆเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ
    #10126
    0
  7. #10105 11507416p (@11507416p) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 09:57
    โอ้ยยยยน่ารักจังง เขินนนนนนนน ขอคาราวะท่านชานน55
    #10105
    0
  8. #10102 jeenpud94 (@jeenpud94) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:26
    หัวใจจะวายยยยฮื่อออเขินหนัก
    #10102
    0
  9. #10087 family1485 (@family1485) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 19:17
    เข้ คนจริงว่ะชาลยอล &#128514;
    #10087
    0
  10. #10081 windnie06 (@windnie06) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 10:33
    โอยยย เขิลลจัง
    #10081
    0
  11. #10076 bestbest232 (@bestbest232) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 21:57
    แม่เค้าจูบกันค่ะแม่กรี้ดดดดดด
    #10076
    0
  12. #10065 Film08715 (@Film08715) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 16:52
    จูบแล้ว เขินอ่ะ
    #10065
    0
  13. #10062 caramelvanila (@caramelvanila) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 04:03
    ฟหกด่าสว อร้ายยยยยย เขาจูบกันแล้วค่ะแม่ >//////<
    #10062
    0
  14. #10060 Sujitra Kumtongtip (@sujitra-2558) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 17:25
    นึกว่าจะชวนไปเดท ทาสีบ้านซะงั้นโถ่ววว
    #10060
    0
  15. #10058 0690206092543 (@0690206092543) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 22:49
    คำพูดคำจาชานยอลน่ารักกกกกก
    #10058
    0
  16. #10035 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 23:55
    ว๊ากกกกกกอย่าว่าแต่แบคอึ้ง นี้อ่านก็อึ้ง อารมณ์ชานยอลเหนือความคาดหมายมาก น่ารักละมุนวุ้ยเขิน
    #10035
    0
  17. #10020 LIMERENCE (@tychnm) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 15:49
    มันไม่ไหวแล้ว มันสาหัส
    #10020
    0
  18. #10014 TIKIT (@TIKIT) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 00:00
    น่ารักอ่าาา><
    #10014
    0
  19. #10012 SuperHEROpare (@z137062537) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 23:33
    ฟหกด่าสว โอ้ยยยย เขินพี่ชานนน
    #10012
    0
  20. #10004 chanyeolloveme (@chanyeolloveme) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 11:35
    เขินกว่านี้มีอีกมั้ยยยยย
    #10004
    0
  21. #9993 Mintarisreal (@Mintarisreal) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 07:23
    อหหหหหหห เขินมากกกกกกก;^;
    #9993
    0
  22. #9991 บิ๋มบีม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 01:56
    >< เขินนน อ่านวนไปค่ะ สิบรอบได้แล้วฟิคเรื่องนี้~ รักคนแต่งเยย~
    #9991
    0
  23. #9979 Saipunn (@saiparn19ppt) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 01:30
    ดีนะที่มาอ่านฮือออ เกือบจะพลาดอะไรดีๆไปแล้ววว เขินมากกกก ไม่ไหวแล้วววฮืออ อะไรอ่ะะคนปากแข็งง ทำมาเปงจุ๊บเหม่งงง อ๊ากกกเขินนน
    #9979
    0
  24. #9964 มิสวาเลนไทน์ (@mrredgoodluck) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 22:19
    หยุดซึนไปชะงัดนักเลยนะค้าาาพี่ชานนนน ทำไมน่ารักงี้ -///////- /เขินหนักมาก
    #9964
    0
  25. #9956 Mine-Kris* (@minegalaxykris) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 22:31
    ห้ามกันขนาดนี้แนะนำดำเนินการขั้นต่อไปเลยค่ะ คบเลยๆๆ
    >[++++]<

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 พฤศจิกายน 2559 / 22:34
    #9956
    0