{Chansoo} - ฉีกโชคชะตา

ตอนที่ 7 : Chapter 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 366 ครั้ง
    11 เม.ย. 62

          ราเชลนี่ใครเหรอ?”

คยองซูเอ่ยถามเพื่อนร่วมโต๊ะที่อายุห่างกันเกือบเท่าตัว ซองแจพาแขกตัวเล็กมาทานข้าวที่แคนทีนของสนาม ในนี้สตาฟจากฝ่ายต่าง ๆ ใช้ทานข้าวเที่ยงกันเป็นประจำ

ลูกสาวรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมครับ

อ๋อ...

เมื่อได้คำตอบคยองซูจึงพยักหน้าให้กลับไป ก่อนจะตักข้าวเปล่าเข้าปาก มันก็เป็นคำตอบเหมือนกัน แต่ทำไมถึงยังไม่ได้รู้สึกพอใจนะ...ซองแจน่าจะตอบได้ดีกว่านี้หรือเพราะเขาถามกว้างเกินไป

ทำไมถึงขอห่อข้าวกลางวันล่ะครับ?”

เราไม่อยากกินข้าวกับเจ้าชานยอล

“...!!!”

ขะ...ขอโทษ เราหมายถึงไม่อยากกินข้าวกับคุณหนูของคุณซองแจน่ะ

ปฏิกิริยาของเลขาที่ทั้งรักทั้งห่วงคุณหนูต่อต้านคำพูดนั้นของคยองซูแทบจะในทันที เรียกที่บ้านก็น่าตกใจมากแล้ว นี่มาเรียกเจ้าชานยอลนอกสถานที่ยิ่งน่าตกใจ

ต่อไประวังคำพูดนะครับ คุณหนูจำเป็นต้องมีภาพลักษณ์ที่ดีอยู่เสมอ ยังไงผมรบกวนด้วย

นิด ๆ หน่อย ๆ เอง โถ่~”

คยองซูยู่ปากพลางบ่นอุบอิบ ในห้องอาหาร พวกเขาพักทานมื้อเที่ยงพร้อมกัน เพียงแต่ห้องอาหารของชานยอลอยู่ชั้นบน ส่วนชั้นล่างจะเป็นของพนักงานคนอื่น ๆ

เป็นเจ้าของที่นี่คงจะรวยน่าดู

คุณหนูรวยกว่าคุณผู้ชายครับ

หมายถึงรวยกว่าพ่อเหรอ?”

บทสนทนาไม่เงียบลงเลยเมื่อวันนี้มีเด็กขี้สงสัยแถมช่างถามนั่งอยู่เป็นเพื่อน คยองซูเรียนรู้อะไรได้เร็ว  รู้ว่าใครเป็นเจ้าของรู้ว่าใครคุม หรือใครใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว โดยการสังเกตจากผู้คนรอบตัวที่ปฏิบัติต่อชานยอลและซองแจ

ใช่ครับ เพราะคุณผู้ชายเป็นนายก ก่อนจะเข้าทำงานจึงต้องเข้าไปทำงานตัวเปล่า

พ่อเป็นนายกเลยเหรอ?!”

ใช่ครับ

เลขาคนเก่งอมยิ้มน้อย ๆ เมื่อเห็นคยองซูพูดอย่างตื่นเต้น ซองแจชอบเวลามีคนชื่นชมหรือชื่นชอบคุณหนูของเขา เพราะชานยอลเก่งและเติบโตมาอย่างดี แม้บางคนจะมองว่านิ่งและเย็นชาไปเสียหน่อย แต่เวลาคุณหนูตัวสูงอารมณ์ดีก็ไม่ได้ดุดันอะไรขนาดนั้น

นั่นเป็นเหตุผลที่ผมไม่อยากให้คุณคยองซูพูดถึงคุณหนูไม่ดีครับ คุณผู้ชายกำลังอยู่ในช่วงหาเสียง อีกอย่างคือในอนาคตคุณหนูก็จะต้องเป็นนายกเหมือนกัน

ถ้าเป็นนายกก็ต้องทิ้งที่นี่น่ะสิ แล้วสนามจะเป็นยังไง? ทีมแข่งจะเป็นยังไง? เราว่าเขาดูมีความสุขดีเวลาอยู่ที่นี่นะ

ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันมาสองสามวัน ปรากฏว่าเวลาชานยอลอยู่ที่นี่ดูผ่อนคลายมากกว่าอยู่ที่บ้านเป็นเท่าตัว เหมือนได้ปลดปล่อยความเป็นตัวเองเมื่ออยู่ท่ามกลางผู้คนของตัวเอง

มันพูดยากน่ะครับ

ไม่รู้จะอธิบายให้เจ้าตัวเล็กตรงหน้าฟังยังไง เรื่องมันซับซ้อน(?)จนซองแจที่เป็นคนสนิทยังไม่สามารถเข้าใจได้ รู้แค่ว่าคุณหนูของตัวเองในอนาคตจะเข้าไปเล่นการเมืองก็เท่านั้น นั่นคือความตั้งใจจริงที่เขาได้เห็นมาตลอด

          เรามาคุยเรื่องคุณคยองซูบ้างดีหรือเปล่าครับ?”

          “...!!!”

          เมื่อเริ่มรู้สึกตัวว่าพูดเยอะเกินไปทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าคยองซูเป็นใคร ซองแจเลยเปลี่ยนประเด็นและพุ่งเป้ามาที่อีกฝ่ายแทน ในใจไม่ได้มองว่าเด็กคนนี้มีพิษมีภัย เลยรู้สึกว่าเรื่องพวกนี้มันเล่าได้ อีกอย่างค้นหาในอินเตอร์เน็ตก็มีข้อมูลออกเยอะแยะ คงมีไม่กี่คนที่ไม่รู้จักลูกชายนายกรัฐมนตรีของประเทศตัวเอง(?)แบบคยองซู

          คุณทำงานอะไรครับ

          เรายังไม่ได้ทำงานเลย เรากำลังเรียนอยู่น่ะ

          เรียนอยู่ที่ไหนเหรอ?”

          เริ่มมีอาการอึกอักอีกครั้งเมื่อตอบไม่ได้ ถ้ากลับไปเล่าให้เพื่อน ๆ และอาจารย์ฟังในคลาส เขาต้องถูกบันทึกไว้ว่าเป็นคิวปิดที่อยู่บนโลกมนุษย์นานที่สุดแน่ ๆ แถมยังอ๊องทำปืนหายอีก ปกติคิวปิดคนอื่น ๆ ไม่ได้มีกิจกรรมมานั่งคุยหรือคลุกคลีกับมนุษย์ขนาดนี้ เรามาเพื่อยิงกระสุนแล้วก็กลับ

          เฮ้ออออ~”

          “...?”

          เอาเป็นว่า ถ้าเราได้ปืนคืนแล้วจะเล่าทุกอย่างให้ฟังแล้วกันนะโอเคมั้ย? ตอนนี้มันพูดยากน่ะ

          ซองแจหลุดยิ้มเมื่อถูกยอกย้อนด้วยประโยคคุ้น ๆ เหมือนกับว่าเขาเพิ่งจะพูดมันไปเมื่อไม่นานมานี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ใช่เพื่อน หรืออาจจะใช่? ทั้งคู่กำลังคิดอย่างหนักว่ามีเพื่อนที่ไหนไหมที่ไม่อาจเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ในชีวิตให้กันและกันฟังได้ เสียงหัวเราะเบา ๆ ของคุณเลขาทำให้คยองซูยิ้มตามไปด้วย

          รู้ไว้แค่ว่าเรามาดีก็พอ เราจะไม่ทำร้ายคุณซองแจกับคุณหนูของคุณแน่นอน สัญญา...

          ผงะไปนิดหน่อยเมื่อนิ้วก้อยน้อย ๆ ยื่นมาตรงหน้า เมื่อรับรู้ได้ถึงความจริงใจเลขาที่สุภาพที่สุดในวงการก็ยื่นนิ้วก้อยของตัวเองไปเกี่ยวเอาไว้กับนิ้วก้อยของคยองซูเป็นการสัญญา

          งั้นหลังเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เราจะมาคุยกันใหม่นะครับ

          ได้สิ

          ตอนนี้คุณคยองซูต้องอยู่บ้านกับพวกผมไปก่อน แล้วก็อย่าดื้อครับ คุณหนูใจดีแค่บางเวลาเท่านั้น

          เรารู้หน่า

          คนตัวเล็กยิ้มหยีก่อนจะหันไปสนใจอาหารในกล่องของตัวเองแทน สิ่งที่ทำให้ซองแจไว้ใจคยองซูมากขึ้นเป็นเพราะวันนี้มีโอกาสหนีอยู่หลายครั้ง แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ใช้มันให้เป็นประโยชน์ ยังกลับมารอเอาปืนคืนเหมือนเดิม ที่บอกว่าต้องรอเพราะชานยอลเก็บมันไว้ในตู้เซฟอย่างดี ไม่มีทางที่คยองซูจะเปิดเอาไปได้ เพราะสกิลวายร้ายในตัวมีต่ำมาก ๆ จากการประเมิน






 




ห้องอาหารเย็นที่ถูกจองเอาไว้กำลังรอต้อนรับลูกค้าอีกหนึ่งท่านที่ยังมาไม่ถึง ส่วนที่เหลืออีกสามท่านมาถึงแล้วเมื่อไม่กี่นาทีก่อน สาวน้อยหน้าตาสวยหวานยิ้มให้คุณลุงที่ไม่ได้เจอกันนานอย่างสุภาพ

          รอพี่เขาหน่อยนะราเชล น่าจะใกล้ถึงแล้วล่ะ

          ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลานัดเลยค่ะ พี่ชานยอลเป็นคนตรงเวลานี่คะ

          ลูกสาวรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมยกยิ้มให้ยองจุนพร้อมกับรินน้ำชาให้ ทั้งสองครอบครัวสนิทกันมานานหลายสิบปี พ่อของเธอและพ่อของชานยอลเป็นเพื่อนกัน เลยมีโอกาสให้พบกันบ่อยกว่าคนอื่น ๆ จนเกือบจะเหมือน...ทองแผ่นเดียวกัน

          ไม่เคยมีใครพูดว่าลูกทั้งสองของนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมจะต้องแต่งานกัน แต่เด็กทั้งสองก็เหมือนจะรู้ชะตาชีวิตของตัวเองว่าจะต้องเป็นยังไงต่อไปเมื่อเกิดในครอบครัวที่ยิ่งใหญ่

การรักษาอำนาจเป็นสิ่งที่ทำได้ยากกว่าการได้มาซึ่งอำนาจ ดังนั้นถ้าชานยอลและราเชลแต่งงานกัน อำนาจของสองครอบครัวมันก็จะยิ่งใหญ่มากขึ้น เพราะว่าที่นายกคนต่อไปจะมีพ่อตาที่คุมกำลังพลเป็นแสน ๆ นาย

          ก๊อก! ก๊อก!

          ขอโทษที่ช้าครับ

          ไม่ช้าหรอก ตรงเวลาพอดีเป๊ะเลย

          ว่าที่พ่อตาเป็นคนต้อนรับชานยอลที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา ร่างสูงโค้งศีรษะให้อย่างสุภาพก่อนจะเดินมานั่งเก้าอี้ตัวติดกันกับบิดาของตน ตรงข้างกับหญิงที่เป็นคู่หมาย ทั้งคู่ไม่ได้เจอกันนานสองปีแล้ว และนั่นเป็นช่วงชีวิตที่มีความสุขมากโดยไม่อาจปฏิเสธ

          ชานยอลกับราเชลไม่ได้ชอบกัน ความรู้สึกที่มีให้ไม่ได้พิเศษไปจากเพื่อน พี่ หรือน้องคนอื่น ๆ เคยคิดอยู่บ่อยครั้งว่าอยากให้ราเชลมีแฟนที่ฝรั่งเศสไปเลยตอนไปเรียนต่อเมื่อสองปีก่อน เราทั้งคู่จะได้ไม่ต้องฝืนใจมาเจอกันเพราะพ่อแบบวันนี้ แต่อีกใจนึงชานยอลก็ไม่อยาก ด้วยกลัวว่าจะสูญเสียพ่อตาเบอร์ใหญ่ไป หากมีราเชลเป็นภรรยาทางข้างหน้าที่จะได้นั่งเก้าอี้นายกก็จะง่ายขึ้นไปอีก

          ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ กลับมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่?”

          สองวันก่อนค่ะพี่

          เมื่อเห็นลูก ๆ ทักทายกันสองพ่อก็สบตากันนิดหน่อยแล้วอมยิ้ม พยายามไม่ยัดเยียดโดยการคลุมถุงชนกับเด็กสองคนนี้มาโดยตลอด เพราะไม่อยากให้ลูกอึดอัด เลยทำเป็นเหมือนนัดเจอ กินข้าว ไปเที่ยวเป็นครอบครัวเพื่อให้ทั้งสองเจอกันแทน อยากให้ลูกรักกันเองในสักวันแบบไม่ต้องฝืน(?)

 

 

 

 

          หวังยิ่งว่าจะมีสักวัน...






น้องเล็กในแก๊งเดินนำหน้าสุดโดยมีซองแจตามหลังอยู่ไม่ไกลนัก คยองซูชอบการกินหมูสามชั้นย่างกับพี่ ๆ บอดี้การ์ดสายแข็งตัวใหญ่ปึก ที่คอยดูแลคุณหนูชานยอลมาหลายปี เจ้าตัวเล็กไม่สามารถเข้ามาอยู่กลางวงได้ เพราะความสูงที่มีทำให้หายใจไม่ค่อยสะดวกนัก เมื่ออยู่ในวงล้อมของคนที่สูงกว่า

“...!!!”

“...!!!”

ทันทีที่เดินกลับมาถึงร้านที่ส่งชานยอลไปทานข้าวกับคุณพ่อ ทั้งวงก็ตกใจกันสุดขีดเพราะคุณหนูตัวสูงออกมายืนกอดอกรออยู่หน้าร้านแล้ว ที่น่ากลัวกว่านั้นคือไม่รู้ว่าปล่อยเจ้านายรอไปนานเท่าไหร่นี่แหละ

คุณหนูรอนานแล้วหรือยังครับ?”

นาน

น่าจะโทรหาผมนะครับถ้าเสร็จแล้ว

ปกติก็ไม่เห็นต้องโทรหนิ ออกมาเมื่อไหร่ก็เจอนายตลอด

“...!!!”

เลขาควอนหน้าชาไปนิดหน่อยเมื่อน้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยตอบพร้อมกับปลายตามองกันอย่างจิกกัด ทุกทีซองแจจะอยู่ดูแลกันใกล้ชิดเสมอ แต่วันนี้ชานยอลออกมายืนรอซองแจที่ไม่รู้ว่าหายไปไหนนานเกือบห้านาที...ใช่ห้านาที เพียงเวลาเท่านั้นก็ทำให้มีน้ำโหได้ง่าย ๆ

ผมขอโทษครับ พอดีพาเด็ก ๆ ไปหาอะไรกินแถวนี้มาครับ

อืมเห็นแล้ว กลับบ้าน

คยองซูทำหน้ายับยู่ใส่ตามหลังคนตัวสูงที่เพิ่งจะออกคำสั่งไปติด ๆ แค่นี้ก็ต้องหงุดหงิดหรือไง ใจคอจะไม่ให้เลขาได้มีชีวิตเป็นของตัวเองหน่อยเหรอ?






ที่นั่งแถวแรกของรถตู้มีซองแจและชานยอลนั่งคู่กันอยู่เงียบ ๆ ส่วนคยองซูก็นั่งหน้าสุดกับพี่คนขับรถ เมืองใหญ่ตอนกลางคืนสวยจับตาเพราะไฟดวงเล็ก ๆ ที่ประดับตามบ้านเรือนและห้างร้าน

ตากลมโตมองดูบรรยากาศโดยรอบก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาเพราะคิดถึงบ้านเกิด เพื่อน ๆ คงกำลังง่วนอยู่กับการทำโปรเจคจบให้แล้วเสร็จตามเวลา จริง ๆ ป่านนี้ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คยองซูกับรูบี้ก็จะเป็นคู่ที่ส่งงานได้เร็วเป็นอันดับต้น ๆ ของเพื่อนในชั้นปี

เฮ้อ~”

ถอนหายใจทำไม?”

เผลอทิ้งลมหายใจเฮือกใหญ่ไปกับความคิดที่แล่นไปไวกว่าใจนึกห้าม ปาร์คชานยอลขมวดคิ้วฉับและเอ่ยถามเสียงแข็ง ส่วนคนตัวเล็กก็ได้แต่หลบเอาหัวชนกระจกไม่ยอมตอบกันแม้แต่คำเดียว

จะไม่ตอบใช่มั้ย?”

คุณนี่เอาแต่ใจนะรู้มั้ย รอบนี้จะต้องให้เราไปพูดใกล้ ๆ ด้วยหรือเปล่าล่ะ?”

“...!!!”

ช็อกตาตั้งเมื่อเด็กที่กำลังปรามตัวเองให้ไม่เถียงกลับเถียงออกมาเสียงดัง อุตส่าห์เชื่อฟังซองแจแล้วแท้ ๆ แต่เจ้าชานยอลก็กวนกันเสียจริง! ร่างสูงกระชากเปิดผ้าม่านรถดูวิวข้างนอกแทนการเถียงต่อ ก้อนเนื้อในอกกำลังตอบสนองอะไรแปลก ๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่คยองซูเข้ามาพูดใกล้ ๆ มันใกล้มากจน...ได้ยินเสียงลมหายใจ

“...!!!”

เกิดอะไรขึ้น?”

จู่ ๆ มันก็ดับครับคุณซองแจ

ขยับรถมาได้นิดหน่อยก็มีเหตุทำให้ต้องหยุดนิ่งกันอีกครั้ง เมื่อจู่ ๆ รถตู้ที่ใช้โดยสารประจำเกิดดับขึ้นมา ชานยอลเปิดประตูข้ามหน้าเลขาที่นั่งอยู่ลงไปรอข้างล่างในทันทีเมื่อได้ยินคนรถตอบ

รอที่นั่นนะ

ครับคุณหนู

เมื่อมองตามนิ้วมือไปจนเจอร้านคาเฟ่เล็ก ๆ ก็ขานตอบเจ้านายในทันที ชานยอลเป็นคนเข้าใจอะไรเร็วและเข้าใจสถานะการณ์ของแต่ละปัญหาเร็วเช่นกัน วิเคราะห์คิดเองจนแล้วเสร็จว่าต้องหาที่รอที่ดีกว่าข้างถนน ขายาว ๆ เลยพาร่างสูงห่างออกไป คนตัวเล็กที่เพิ่งลงมาจึงสงสัย...

เขาไปไหนเหรอ?”

รถเสียครับ ต้องรอช่างมาซ่อมก่อน คุณหนูไปรอที่คาเฟ่น่ะครับ

อ๋อ…!!?”

เมื่อเข้าใจอะไรเรียบร้อยคยองซูก็เลยทำใจรอการซ่อมรถอย่างที่ซองแจว่า แต่สายตาดันมองไปเห็นอะไรบางอย่างใต้ที่นั่งเข้าเสียก่อนจึงหยิบขึ้นมาถือไว้

กระเป๋าสตางค์คุณหนูนี่ครับ”

งั้นเขาก็ไม่มีเงินซื้อขนมน่ะสิ

ถ้าสั่งของแบบไม่มีเงินจ่ายนี่ไม่ดีแน่ ๆ คุณคยองซูช่วยเอาไปให้คุณหนูหน่อยได้มั้ยครับ พอดีผมต้องรอรับช่าง

อื้อ~ ได้สิ

ขานรับอย่างรวดเร็วแถมด้วยพยักหน้าให้ก่อนจะออกตัววิ่งไปตามทางที่เพิ่งเห็นชานยอลเดินไป คยองซูวิ่งหน้าตั้งจนลมตีหน้าม้าน้อย ๆ แตกกระจายเพื่อตามหาเจ้าของกระเป๋าใบน้อยในมือ ผ่านการข้ามทางม้าลายมานับครั้งไปถ้วนแล้วเพราะที่เลิฟแลนด์ก็มี จึงไม่มีปัญหาที่จะพาตัวเองมายืนอยู่ฝั่งย่านการค้าที่ผู้คนพลุกพล่าน

เปิดประตูเข้ามาร้านคาเฟ่ที่คนไม่ค่อยเยอะเท่าข้างนอกได้ก็มองหาคนตัวสูง ๆ ในทันที เมื่อเจอชานยอลยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์สั่งออเดอร์จึงสืบเท้าเข้าใกล้

นมร้อนแก้วใหญ่ครับ

ชอบกินนมเหรอ?”

มาได้ยังไง?!”

เรามาดีนะ ทำไมต้องดุด้วย

คยองซูยังไม่ยอมส่งบางสิ่งที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อตัวนอกไปให้ชานยอลที่ทำท่าจะดุกันตั้งแต่มาถึง นี่แหละเขาถึงเบื่อคนที่ตัดสินกันแค่ภายนอก เขาก็ไม่ได้วุ่นวายตลอดเวลาเสียหน่อย

ผมอนุญาตให้คุณออกมาด้วยได้ แต่ต้องอยู่กับซองแจ ไม่ใช่เดินเพ่นพ่าน

ก็คุณซองแจให้เราเอานี่มาให้คุณ

ชานยอลรีบตบมือลงตามตัวเพื่อหากระเป๋าสตางค์ที่หน้าตาคล้าย ๆ กับที่คยองซูถืออยู่ เมื่อไม่พบเลยยื่นมือจะรับมันมาคืนแต่…

อ๊ะ...อ๊ะ...

คยองซูชักมือกลับสองสามรอบเมื่อชานยอลจะรับกระเป๋าสตางค์ไป คุณหนูเลยชวดอยู่ซ้ำ ๆ รอยยิ้มหวานคลี่ออกง่าย ๆ เมื่ออารมณ์ดีเหลือเกินที่กำลังจุดไฟบนหัวของชานยอลได้สำเร็จ

“ป๊อก!

อ๊า!

โดนดีดหน้าผากไปหนึ่งทีอย่างแรงจนต้องยอมปล่อยกระเป๋าสตางค์ให้คนที่ทำร้ายกัน เพื่อเอามือมาลูบหน้าผากแดง ๆ ของตน คุณหนูเป็นคนใจดีบ้าอะไร! ซองแจโกหก! คยองซูเดินคอพับออกจากร้านไปในที่สุด โดยไม่ลืมที่จะมองตาขวางใส่ชานยอลที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงรอเครื่องดื่มของตัวเองหน้าตาเฉย

ฝากไว้ก่อนเจ้าชานยอล ฮึ๊ย!

หัวฟัดหัวเหวี่ยงออกจากร้านได้ก็กร่นด่าแถมคาดโทษอีกฝ่ายอย่างจริงจัง คนอะไรใจร้ายใจดำ อุตส่าห์วิ่งเอาของสำคัญมาให้ขนาดนี้ยังดีดหน้าผากกันได้ลงคอ

 

 

 

เท้าเล็ก ๆ พาตัวเองเดินชมเมืองหลวงยามราตรีไปได้หนึ่งล็อค และในขณะที่กลับมายืนรอสัญญาณไฟที่หน้าร้านคาเฟ่ที่มีชานยอลอยู่ข้างในเพื่อจะข้ามกลับไปหาซองแจ คยองซูก็รู้สึกได้ถึงใครบางคนที่มาเดินอยู่ข้าง ๆ ขณะข้ามถนน เลยเงยหน้ามอง...

“...!!!”

จะมองเห็นทางได้ยังไงในเมื่อยกแก้วนมขึ้นดื่มไปด้วยแบบนั้น ไม่ยอมปริปากพูดด้วยแม้แต่คำเดียวเพราะยังโกรธที่ชานยอลทำกันรุนแรง พอข้ามมาถึงอีกฝั่งเลยเร่งฝีเท้าให้เดินนำหน้าชานยอลไปให้ไกล แต่ผลคืออีกฝ่ายก็ก้าวให้ยาวขึ้นจนทันกันเสมอ

ทำไมไม่หนีไปล่ะ? เดินไปตั้งไกลแล้วกลับมาทำไม?”

“...”

ฝีเท้าน้อย ๆ ชะงักไป เมื่อได้ยินคำถาม และเข้าใจได้ทันทีว่าชานยอลคงเห็นตนไปเดินเล่นแถว ๆ นี้มา ซึ่งมันก็นิดหน่อย เพราะยังไงกลับไปก็ต้องไปนั่งรอช่างซ่อมรถอยู่แล้วถือว่าฆ่าเวลา

          จะไม่ตอบใช่มั้ย?”

          ทำไมคุณถึงรอไม่เป็นนะ? ไม่เคยรอให้ใครได้คิดคำตอบเลยหรือไง? เพิ่งถามรอบแรกไปก็ต้องถามรอบสองเลยติด ๆ ทุกทีเลย

          ไม่ได้ติดสักหน่อย

          เว้นแค่สี่วินาทีเขาเรียกติดนะ

          ชานยอลเลิกคิ้วสูงให้เป็นคำตอบเชิงยอมรับ แก้วนมอุ่น ๆ ในมือถูกยกขึ้นดื่มอีกครั้ง ตั้งใจจะนั่งรอในร้านก็ไม่ได้ทำ เพราะต้องเฝ้าคยองซูแทนเลขาที่กำลังยุ่ง

          เราต้องกลับมาเอาปืนของเราคืน ถ้าเราอยู่ครบสัญญาแล้วคุณพิสูจน์ได้ว่าเราไม่ใช่คนร้าย คุณก็ต้องคืนปืนให้เราถูกมั้ย? นั่นแหละเหตุผล

          งั้นแสดงว่าถ้าไม่ได้ปืนคืนก็จะไม่หนีไปเหรอ?”

          ใช่

          ปืนมันสำคัญขนาดนั้นเหรอ? หรือลูกแก้วกลม ๆ สีส้มนั่นกันแน่

          คุณเห็นแล้วก็เก็บเป็นความลับให้เราด้วย แล้วถ้าไม่คืนก็กรุณาดูแลรักษามันให้ดี ๆ หน่อยถือว่าเราขอ แล้วก็เลิกถามได้แล้วว่าเราเป็นใคร ต้องการอะไร ลูกแก้วสีส้มคืออะไร เพราะเราตกลงกับเลขาของคุณแล้วว่าจะเล่าทุกอย่างให้ฟังตอนเรื่องจบ แล้วคุณคืนปืนให้เรา

          คิวปิดน้อยร่ายยาวเป็นหางว่าวแบบไม่พักหายใจ ซึ่งที่ทำแบบนั้นเพราะรู้ว่าชานยอลต้องถามกันอีก แค่มองหน้าก็รู้ไปถึงความคิดแล้ว หน้าแบบนี้คงคิดเรื่องเขาได้ไม่กี่เรื่องหรอก

เมื่อเข้าใจข้อตกลงที่เลขาไปตกลงกับวายร้ายตัวจิ๋วชานยอลก็พยักหน้าและเดินนำไปเงียบ ๆ เดี๋ยวนี้ใครเป็นเจ้านายใครเป็นเลขากันแน่นะ

 

 

 

 

          ทั้งคู่นั่งเล่นกันอยู่ที่สวนสาธารณะไม่ไกลนักเพราะแถวรถนั้นไม่มีที่นั่ง และไม่พลาดที่จะมีบอดี้การ์ดยืนอยู่ไม่ไกลนักเพื่อรักษาความปลอดภัย

          เลขาควอนบอกว่าวันนี้คุณไปทานข้าวกับว่าที่คู่หมั้นมาเหรอ?”

          ตะล่อมถามซองแจอยู่นานกว่าจะรู้ว่าราเชลคือใครที่นอกเหนือจากลูกสาวรัฐมนตรี พอได้รู้ว่าเป็นคนพิเศษก็เลยรู้สึกแปลก ๆ นิดหน่อย

          อื้ม

          เลือกถามเพราะทนนั่งเงียบ ๆ ต่อไปไม่ไหว ชานยอลพูดน้อยมากจนอึดอัด แต่จะเดินออกไปเลยก็ไม่ได้ เพราะซองแจบอกให้มานั่งตรงนี้เป็นเพื่อนคุณหนูของเขา แต่ดูเหมือนชานยอลจะไม่ค่อยอยากได้เพื่อนเท่าไหร่นะ

          ไม่ยักรู้ว่าแบบคุณจะมีคนรักด้วย

          แบบผมมันทำไม?”

          ประโยคที่คยองซูเอ่ยสร้างความสนใจให้ชานยอลเป็นอย่างมาก เพราะเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงไม่มีใครรัก ทำไมตัวเองถึงไม่มีเพื่อน ไม่ได้มีชีวิตแบบคนอื่น ๆ ชีวิตที่ไม่เหงาและไม่เหนื่อย

          คุณขี้โมโห พูดน้อยเกินไป ไม่ยิ้มเลยแทบจะทั้งวัน เราเลยงงว่าคุณมีคนรักได้ยังไง?”

          มันแย่มากเหรอ?”

          ก็แย่ประมาณนึง เพราะมันทำให้ไม่มีใครอยากเข้าใกล้หรืออยากคุยด้วยเท่าไหร่ไง

          อย่างนั้นเหรอ? แล้วหนึ่งคนที่คุยจ้อแล้วก็วนเวียนอยู่ใกล้ ๆ นี่หมายความว่ายังไง? พูดอะไรไม่ได้ดูตัวเองเลย!

          แล้วเขาเคยบอกมั้ยว่าทำไมถึงชอบคุณ?”

          เขาไม่ได้ชอบ...ไม่ได้รัก ไม่ได้อะไรทั้งนั้น

          แววตาของคนข้างกายดูหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด มันไม่เชิงเป็นอาการของคนรักข้างเดียวเท่าไหร่ แต่ก็ดูเศร้าแบบบอกไม่ถูก ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นมองยอดไม้แทนพื้นปูนเรียบ ๆ

          แต่ชีวิตของเราถูกขีดให้ต้องแต่งงานกันตั้งแต่เกิดแล้ว เราต่างก็ทำตามหน้าที่

          ไม่รักกันจะแต่งงานกันได้ยังไง?”

ได้สิ งานแต่งงานใช้เงินจัดไม่ใช่ความรัก

“...!!!”

ชานยอลหันมาตอบกันด้วยแววตาที่จริงจังและแสดงออกว่าไม่ได้ล้อเล่น เจ้าแห่งความรักเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ปวดใจแบบที่สุด พวกเราชาวคิวปิดไม่เคยรู้ว่ามันจะมีปัญหาแบบนี้เกิดขึ้น การแต่งงานมันต้องเกิดขึ้นเพราะความรักสิไม่ใช่อย่างอื่น

เพราะรู้สึกผ่อนคลายหรือเพราะเครียดมากไปจนอยากระบายก็อาจะเป็นได้ที่ชานยอลเล่าเรื่องส่วนตัวให้คนตัวเล็กฟัง พอได้พูดอะไรที่กวนใจเลยรู้สึกดีขึ้นหน่อย แต่คนที่รู้สึกไม่ดีแทนกลายเป็นคยองซูไปแล้วในขณะนี้

เขาไม่รักคุณ แล้วคุณรักเขาหรือเปล่า?”

เงียบไปนานสองนานกว่าจะรวบรวมความกล้าเอ่ยถามประโยคสำคัญที่หน้าที่อยากถาม หรือหัวใจอยากรู้หรืออะไรสักอย่างไปในที่สุด ดวงตากลมโตจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาอีกดวงที่สวยงามลากให้หลงทางวิ่งวนอยู่ภายใน

ผมไม่ได้รักเขา

เราช่วยคุณได้นะเป็นสิ่งที่คยองซูอยากบอก ไม่มีอะไรจะเหมาะเจาะมากกว่านี้อีกแล้ว ถ้าหน้าที่ของคยองซูคือทำให้คนตกหลุมรัก งั้นคู่ของชานยอลกับราเชลก็เป็นกรณีที่สมควรจะทำที่สุด ถ้ามีความรักเข้าไปเอี่ยวในการแต่งงานที่ชานยอลบอกว่ายังไงก็ต้องจัดมันคงจะสมบูรณ์มากขึ้น แต่ไม่รู้ทำไมริมฝีปากอวบอิ่มถึงได้ปิดสนิทไม่ยอมตอบกลับไป...





         




         

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 366 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,684 ความคิดเห็น

  1. #2646 F_OOSGNUYK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 21:34
    เพราะตัวเองก็เริ่มรักเค้าแล้งล่ะสิถึงไม่กล้าพูดออกไป
    #2,646
    0
  2. #2592 Kyungsoo1201 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 19:10
    น้องงงน้องมากกก แงน้องงงน้องต้องมารับรู้อะไรแบบนี้อยากจะโอ๋ให้ สู้นะค้าบ!เจ้าชานยอล!เลิกตะโกนใส่น้องที แงงง
    #2,592
    0
  3. #2533 Luvcs (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 20:55

    น้องต้องเลือกทำตามหน้าที่คิวปิดที่ดีแน่ๆ ส่วนพี่จะฉีกทุกกฎให้เองใช่มั้ยคะ

    #2,533
    0
  4. #2523 AoFFyNaKa04 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 20:09
    จะหน่วงตั้งแต่ต้นเรื่องไม่ได้นะน้องงงง จะได้กลับตอนไหนน้อ
    #2,523
    0
  5. #2099 munkrishear (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 21:07
    สกิลวายร้ายต่ำ5555555555555น้องงงงงงงงงง
    #2,099
    0
  6. #1254 PCY231 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 12:02
    หนูหลงรักเจ้าชานยอลเข้าแล้วสินะ
    #1,254
    0
  7. #996 oh, snap! (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 11:35
    แง้ ปวดจุยแทนน้อง
    #996
    0
  8. #995 Tassneem12 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 08:50

    ขำ สกิลวายร้ายต่ำ5555555

    #995
    0
  9. #898 kyungmin___ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 14:47

    ปิ๊งเจ้าชานยอลซะแล้ว แงง

    #898
    0
  10. #748 mobic (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 09:46
    ยิ่งอ่านยิ่งหลงรักความน่ารักของคิวปิดตัวน้อย ที่ไม่ยอมหนีก็เพราะปืน ถ้าได้ปืนมานี่ก็ไม่รู้ว่าน้องจะกล้ายิงชานยอลรึเปล่า
    #748
    0
  11. #742 TiNa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 01:04
    มีคนขำความสกิลวายร้ายต่ำเหมือนเราด้วย 5555
    #742
    0
  12. #523 Mysweet_Dyo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 18:56

    คยองซูหนูช่วยหยุดน่ารักซักตอนได้มั้ยลูก ฮือ เริ่มชอบเจ้าชานยอลแล้วใช่มั้ยคับ ;^;

    #523
    0
  13. #437 My_Queen ของท่านโอ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 00:36
    อ่านมากี่ตอนความน่ารักของคยองซูก็คือเสมอต้นเสมอปลาย
    #437
    0
  14. #427 s'yoonnm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 19:42
    ตลกความสกิลวายร้านต่ำมากๆ5555555
    #427
    0
  15. #359 kksssp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 07:43
    คยองซูหนูจะดีไปแล้ว
    #359
    0
  16. #301 fahsai12 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 21:58
    น้องงงง น่ารักมากๆเลยลูก ชานยอลอ่อนโยนกับน้องหน่อย
    #301
    0
  17. #300 Emotiveqwerty (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 19:51
    น่ารักมากๆ!
    #300
    0
  18. #299 xkjdndnccn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 00:08
    ชอบเค้าแล้วล่ะสิ
    #299
    0
  19. #298 Stangthanjira (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 18:56
    ฮือออ น้องงงน่ารักมากอยากหอมทำไมน่ารักขนาดนี้ เอ็นดู
    #298
    0
  20. #297 tmxger (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 00:42
    เจ้าคิวปิดน้อยยย เริ่มชอบเขาเเล้วใช่มั้ย เอ็นดูมีเเต่คำว่าเอ็นดูๆๆๆๆๆๆๆ
    #297
    0
  21. #296 Riyachoo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 23:42
    มาเม้นทีหลังน้าาามัวแต่ยุ่งกะกระะทรวงจนลืมเม้นเลย5555
    #296
    0
  22. #295 Babysoo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 21:59
    น้องอย่าคิดจับคู่ให้เขาเลยลูก ถ้าชอบพี่แล้วก็จับคู่กับตัวเองเลย 555
    #295
    0
  23. #293 PimMeekhun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 23:25
    น้องชอบพี่แล้วแน่ๆเลยอ่าาา~ ><
    #293
    0
  24. #292 ตุงตุงเฮ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 01:46
    เจ้าคิวปิดดด เริ่มรู้สึกแล้วใช่ไหมล่ะงื้ออ ปิดปากเงียบเลย รู้แบบนี้แล้วตอนหลังชานยอลต้องไม่อยากคืนปืนให้แน่ๆ
    เลย ไม่งั้นคยองซูก็ต้องไป
    #292
    0
  25. #291 lillne (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 20:59
    น้องคิวปิดชอบคุณชานยอลแล้วใช่มั้ยยย

    รู้สึกเศร้าเลยที่คนที่ไม่ได้รักกันต้องมาแต่งงานกัน ฮือ
    #291
    0