{Chansoo} - ฉีกโชคชะตา

ตอนที่ 5 : Chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 401 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

ติดสักทีสิ! บ้าชิบ! ใครบางคนที่ถือครองพลังวิเศษที่มีระบบรักษาความปลอดภัยคือการพลางตัวก่อนเปิดเผยจุดที่อยู่กำลังหงุดหงิด เพราะมันทำให้ชานยอลมองไม่เห็นกันเมื่อครู่นี้ตอนเปิดเข้ามาในห้องน้ำ

“...?!!!”

“...!”

เสียงเปิดน้ำดังขึ้นมาหยุดบทสนทนาของคนสองคนที่หน้าห้อง ซองแจเดินผ่านชานยอลเข้ามาข้างใน ก่อนจะค่อย ๆ ดันประตูห้องน้ำที่แง้มไว้ออก

“...?”

“...!!!”

เด็กตัวเล็กตากลมใสกำลังยืนส่องกระจกอยู่ในห้องน้ำด้วยอาการนิ่งสงบ ดูปกติ ปาร์คชานยอลตกใจสุดขีดเมื่อเห็นคยองซู เลขาคนโปรดหันขวับมองหน้าผู้เป็นนายอย่างสื่อความ และติดจะติติงกันนิด ๆ ปาร์คชานยอลเห็นแบบนั้นจึงขมวดคิ้วยุ่ง แบบนี้คงไม่พ้นมองว่าเขาใจร้อนและขี้โมโหอีกแน่ ๆ

“เตรียมอาหารที่บ้านให้ด้วย ไม่ไปกินข้างนอกแล้ว ไม่มีอารมณ์”

“ครับคุณหนู”

คุณควอนตอบรับพร้อมกับอมยิ้ม แน่นอนว่าชานยอลเห็น แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะบนหน้าตอนนี้รู้สึกแสบน้อย ๆ ไม่มั่นใจว่ามันแสบเหมือนหน้าจะแตกได้ยังไง ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ก็ฤดูฝน

“เมื่อกี๊ไม่มีนะ ฉันดูดีแล้ว”

“ปกติคุณหนูไม่เถียงกันแบบไม่มีเหตุผลนะครับ”

หันขวับมาฟ้องเลขาของตัวเองเมื่อสลัดความคิดทิ้งไปไม่ได้ มันจะเป็นไปได้ยังไง ชานยอลคิดว่าตัวเองมองดูดีแล้วแน่ ๆ

“เหตุผลคือฉันไม่เห็นไงรอบแรก”

“ม่านอาบน้ำอาจจะบังก็ได้นี่ครับ”

ร่างสูงชะงักไปเมื่อซองแจยื่นอีกเหตุผลให้ลองพิจารณา มันก็ดูจะเป็นไปได้ แต่การมีคนเปิดห้องเข้าไปขนาดนั้นจะไม่ตกใจหรือส่งเสียงหน่อยเลยเหรอ? ทำไมถึงยืนนิ่งไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“ผมขออนุญาตออกไปซื้อเสื้อผ้ามาให้แขกหน่อยนะครับ ดูเหมือนว่าคุณหนูจะมีเพื่อนอยู่บ้านเพิ่ม แล้วจะสั่งแม่บ้านเตรียมมื้อเย็นไว้ให้ด้วยครับ”

ฝ่ายแพ้ได้แต่ยืนกัดฟันแน่นปล่อยให้เลขาเดินห่างออกไป ตีหน้านิ่งมองกลับไปดูประตูห้องอีกฟากที่เพิ่งจะถูกลูกน้องล็อกปิด ทำไมแค่เห็นประตูก็โมโหแล้วนะ! ชานยอลรู้ตัวว่าเริ่มไม่มีเหตุผล ไม่สิ...เขามีเพียงแต่มันพิสูจน์ไม่ได้มากกว่า

ไม่ใช่ไม่รู้สึกสับสน ตัวเขาเองก็สับสนจะแย่แล้วเรื่องสกิลของเด็กตัวเล็ก ๆ ที่ดูไม่มีพิษมีภัย เหมือนจะนุ่มนิ่ม แต่ความรู้สึกที่ได้รับมันไม่ค่อยใช่แล้วในเวลานี้ ชานยอลคิดว่าลางสังหรณ์ของตัวเองน่าจะยังทำงานได้ดีอยู่















ประตูคอนโดฯ ชั้นสูงเสียดเปิดออกช้า ๆ ด้วยมือน้อยของเจ้าของห้องที่เพิ่งจะได้กลับมาบ้านเกิด คยองซูกลับเลิฟแลนด์มาเพราะที่บ้านของชานยอลเงียบและดึกมากแล้ว คงไม่มีใครเปิดประตูเข้ามาคาดคั้นจะเอาอะไรจากเขาอีก

“คยองซู!!!”

บอนตัวน้อยลอยลิ่วเข้ามาจับใบหน้าของผู้มาใหม่อย่างเป็นห่วงเป็นใย รูบี้ไปหาคยองซูที่สุสานวันนี้ แต่รออยู่ทั้งวันก็ไม่เจอ เลยกลับมาตั้งหลักที่บ้านเพราะไม่รู้ว่าเพื่อนตัวเองไปอยู่ที่ไหนมาตั้งหนึ่งวันหนึ่งคืน

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมทำหน้าอย่างนั้น? ไปอยู่ที่ไหนมา? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

“ขอทีละคำถามได้มั้ย เราฟังไม่ทันน่ะ เฮ้อ...”

คิวปิดตัวน้อยเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาขนาดใหญ่อย่างหมดเรี่ยวหมดแรง ใช้เวลาอยู่บนโลกมนุษย์ไม่นานก็เล่นเอาพลังงานลดวูบแทบจะติดลบ

“งั้นเอาเรื่องนี้ก่อน บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

“ไม่หรอก แค่เหนื่อยน่ะ”

“เราไปหาคยองซูมา เราไปรออยู่ที่เดิมแต่ไม่เจอใครเลย”

“รูบี้...โทษของการทำปืนหายนี่หนักแค่ไหนเหรอ?”

คู่หูตัวน้อยตีปัญหาที่เพื่อนกำลังเจอได้ในทันทีเมื่อได้ยินคำถามเมื่อครู่ คยองซูคงจะยังไม่เจอปืนแน่ ๆ ไม่งั้นคงไม่นอนเป็นผักและถอนหายใจทิ้งขว้างแบบนั้น

“มันต้องสอบสวนกันยกใหญ่ สถิติการทำปืนหายของคิวปิดไม่มีมาหลายสิบปีแล้วนะคยองซู แล้วเรายังเด็กกันทั้งคู่ เรื่องต้องถึงพ่อกับแม่อยู่แล้วถ้าโดนเรียกสอบ ระหว่างสอบต้องใช้เวลา ดังนั้นได้พักการเรียนแน่ ๆ”

เมื่อได้ฟังเช่นนั้นคนที่นอนอยู่ก็ปิดเปลือกตาลงในทันทีอย่างเหนื่อยอ่อน รู้สึกท้อมากขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัว สงสัยจะยอมแพ้เรื่องปืนไม่ได้เสียแล้ว ยังไงก็ต้องเอากลับมาให้ได้ มันยังพอมีเวลาที่อาจารย์ให้ทำให้สำเร็จอยู่อีกหลายเดือน

เขาจะเรียนไม่จบไม่ได้ พ่อกับแม่รอดูความสำเร็จอยู่ ยังไงก็ต้องฝ่าฟันไปให้สุดทาง ตายเป็นตายกันล่ะงานนี้!

“เฮ้ออออออออ! ทำยังไงดี!!!”

รูบี้รีบเข้าไปดึงมือที่ทึ้งหัวตัวเองของเพื่อนรักเอาไว้เพราะเป็นห่วง คยองซูถูกดันให้ลุกขึ้นนั่งด้วยทรงผมยุ่งฟู

“วันนี้อย่าเพิ่งคิดอะไรแล้วกัน แค่นายกลับมาแบบปลอดภัยเราก็ดีใจมากแล้ว ไปอาบน้ำนอนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาคุยกันใหม่”

“ไม่ได้หรอก อีกเดี๋ยวเราต้องกลับไปแล้ว”

“อ้าว?”

“คือเรา...ถูกขังไว้ในห้องน่ะ จะเปลี่ยนชุดไม่ได้หรอก”

“ว่าไงนะ?!!”

เพื่อนตัวเล็กตกใจสุดขีดเมื่อได้ยิน ไหนบอกว่าปลอดภัยไม่เจ็บไม่ป่วย แต่ไหงมาบอกกันว่าถูกขังอยู่ในห้อง? รูบี้เริ่มเครียดอีกรอบเพราะสถานการณ์ของคยองซูบนโลกมนุษย์ดูไม่ค่อยดี

“เราอยู่บ้านของคนที่เอาปืนเราไปน่ะ ที่มาเพราะตั้งใจจะมาบอกรูบี้ว่าเราคงจะไม่ได้เจอกันสักพักเลย แต่จะหาโอกาสมารายงานตัวให้ได้บ่อย ๆ ยังไงฝากรับหน้าคนที่นี่ไปก่อนนะ”

“เราไปด้วยดีกว่า”

“ไม่ได้หรอก ต้องมีคนนึงอยู่ที่นี่ ถ้าเราหายไปสองคนเลยจะถูกสงสัย รูบี้จัดการทางนี้แล้วกันนะ ทางนู้นเรารับมือไหวอยู่”

คยองซูว่างพลางยื่นมือไปหาเพื่อนตัวเล็กจิ๋ว ก่อนจะได้รับการแตะมือเป็นข้อตกลงว่าเราจะแยกกันสักพักเพื่อปฏิบัติภารกิจของแต่ละคน

“ดูแลตัวเองดี ๆ นะรู้มั้ย?”

“รู้หน่า รูบี้ก็ดูแลตัวเองดี ๆ นะ เดี๋ยวเราจะรีบกลับมา”

ทิ้งท้ายบทสนทนากันไว้เพียงเท่านั้นคยองซูก็หายวับไปยังอีกที่ต่อหน้าต่อตา บอนจิ๋วได้แต่ภาวนาให้คยองซูโชคดี และได้ปืนกลับมาไว ๆ ก่อนจะจบการประเมิน










เป็นเช้าที่สองแล้วที่บ้านหลังใหญ่มีแขกมาพักค้างอ้างแรม ผู้ชายสองคนหน้าประตูอยู่ในอาการงุนงงไม่ต่างจากเมื่อวาน เพราะตอนนี้คยองซูก็ยังไม่ยอมตื่นอีกเช่นเคย

“ตายแล้วหรือเปล่า?”

“คุณหนูครับ”

ปาร์คชานยอลกระแอมไอน้อย ๆ ก่อนจะถอยหลังไปยืนกอดอกอยู่ข้างหลังเลขาควอนที่กำลังถือกุญแจเตรียมจะไขเข้าไป เมื่อวานถามยังไงวันนี้ก็ยังถามแบบเดิม นิสัยแบบเมื่อกี้ของชานยอลมีให้เห็นแค่คนสนิทเท่านั้น ซึ่งคน ๆ เดียวนั่นก็คือควอนซองแจ นิสัยกวน ๆ ของชานยอลมีไม่บ่อยนัก มักจะมาเป็นช่วง  ๆ ไม่ใช่ทุกวัน แต่นี่เขาเจอมาสองวันติดถือว่าเป็นเรื่องที่น่าจำใส่ใจ

“แกร็ก~”

ประตูห้องถูกเปิดออกเป็นครั้งแรกในเช้านี้ และเมื่อเห็นว่าเลขาของตัวเองเดินเข้าไปแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะไม่เดินตามเข้าไปเพราะอยากรู้อยากเห็นเหมือนกัน ชานยอลยืนกอดอกอยู่ปลายเตียง เพื่อดูซองแจปลุกเด็กที่ยังหลับปุ๋ย

“เช้าแล้วนะครับ”

“...”

“วันนี้คุณหนูไม่อนุญาตให้นอนตื่นสายครับคุณคยองซู”

“...”

“คุณคยองซูครับ”

ชานยอลเริ่มเคี้ยวปากเพราะเลขาปลุกกันนุ่มนิ่มเกินไป พูดปกติเสียงก็ทุ้มจนง่วงมากอยู่แล้ว ยืนฟังอยู่ตรงนี้ดูเหมือนกับว่าเลขาของเขากำลังกล่อมเด็กให้หลับเลย ดูไม่ใช่การปลุก

“นี่!!!”

“...!!!

“...!!!”

ไม่ใช่แค่ซองแจที่สะดุ้งตกใจเพราะชานยอลตวาดเสียงดัง แต่คนบนเตียงก็สปริงตัวลุกขึ้นมานั่งด้วย คยองซูกำผ้าห่มติดมือมาด้วยเพราะยังไม่ตื่นดีนัก แม้จะยังไม่อยากตื่นแต่เสียงเมื่อครู่นี้ก็ดังเสียจนพุ่งจนสติหลุดออกนอกร่างไปสองกิโลเมตรแล้ว

“ถ้าจะนอนตื่นสายก็ไปนอนที่อื่น ที่นี่ไม่ใช่บ้านพักตากอากาศ”

“แล้วคุณให้เราไปที่อื่นได้หรือไง?”

“...!”

ปาร์คชานยอลหน้าชา ไม่เคยมีใครตอบโต้กันแทบจะทุกประโยคขนาดนี้ตั้งแต่เกิดมา เด็กคนนี้เถียงเก่งเป็นที่หนึ่ง! รู้อยู่ว่าเป็นคนสั่งไม่ให้ออกไปไหน แต่ไม่คิดว่าคยองซูจะกล้าท้าชนหักหน้ากันทันทีตั้งแต่ตื่น

“เถียงคำไม่ตกฟาก”

“ก็...”

“ชู่~”

ซองแจรีบยกนิ้วแตะริมฝีปากของตัวเองเป็นการเตือนว่าคยองซูล้ำเส้น ขืนปล่อยให้เถียงอีกนิดน่าจะได้ยินคำสั่งให้เก็บอีกเป็นแน่ เลขาคนเก่งโค้งให้เจ้านายของตัวเองที่เดินกัดฟันแน่นออกไปอย่างเดือดดาล








คิวปิดเล็ก ๆ เดินตามซองแจและคนอื่น ๆ มาอยู่ที่สวนหย่อมข้างบ้าน ถัดออกไปไม่ไกลได้ยินเสียงน้ำแตกกระเซ็นอย่างชัดเจน หากให้เดาพื้นที่ที่สูงขึ้นไปจนท่วมหัวนั่นคงเป็นสระว่ายน้ำ

ด้วยความที่บ้านของชานยอลมีพื้นที่สูงต่ำไม่เสมอกัน คยองซูเลยอยู่ในสวนที่ต่ำกว่าสระน้ำ เพราะมันถูกสร้างให้เสมอตัวบ้าน หากมองจากโซนสระน้ำลงไปก็จะเห็นสวนต้นไม้ใหญ่ขึ้นอยู่ค่อนข้างหนาแน่น และมีโต๊ะตั้งอยู่ใต้ร่ม

“ให้เราลงมาทำไมเหรอคุณซองแจ?”

“เอ่อคือ...”

เลขาควอนไม่สามารถหาเหตุผลให้เด็กตัวเล็กที่นั่งฟุบอยู่ที่โต๊ะเดียวกันได้ เพราะปกติเขาก็แค่เฝ้าชานยอลทำกิจกรรมต่าง ๆ ไปในแต่ละวัน นั่นหน้าที่เขา ส่วนของคยองซูนั้น...ไม่มี รู้สึกเห็นใจอีกฝ่ายอยู่เหมือนกันที่ต้องโดนปลุกออกมานั่งข้างนอกเฉย ๆ อย่างไร้เป้าหมาย

“พวกคุณปลุกเราลงมานั่งตากแดดเฉย ๆ เหรอ?”

“ใช่ มีปัญหาอะไรมั้ยละ?”

“...!!!”

เสียงที่ตอบดังมาจากคนที่ยืนพิงกำแพงสูงราวเอวของสระว่ายน้ำ ชานยอลตอบลงมาเมื่อได้ยินคยองซูคาดคั้นเอาคำตอบจากคนของเขา

“เดี๋ยวต้องไปนั่งตากแดดตากลมที่อื่นด้วย เจ้าของบ้านตื่นคนอื่นก็ต้องตื่น จะมัวนอนอยู่จนเที่ยงวันไม่ได้”

“ก็เราไม่มีอะไรทำหนิ”

“ไม่ได้ยิน เมื่อกี๊ว่าไงนะ?”

คยองซูพูดงึมงำในลำคอ เพราะกลัวจะโดนซองแจตำหนิอีก หากไปเถียงคุณหนูของเขา พลิกตัวนั่งหันหลังให้คนที่เพิ่งจะขึ้นจากสระว่ายน้ำ เพราะไม่อยากมีปัญหาด้วย อีกอย่างคือชานยอลไม่ได้สวมเสื้อด้านบน จะให้มองอยู่ตลอดก็คงจะไม่ดีเท่าไหร่(?)

“จะไม่พูดใช่มั้ย?”

บุคคลที่สามเงยหน้ามองเจ้านายทีและเด็กข้างกายทีสลับกัน มันก็ดีที่คยองซูไม่เถียงชานยอล แต่คุณหนูของเขาก็ยังไม่เคยเจอใครเมินเฉยใส่ขนาดนี้อีกเหมือนกัน เอายังไงดีนะ…

“น่าจะพูดกับคุณหนูดี ๆ นะครับ”

คยองซูหันมาขมวดคิ้วยุ่งใส่เลขาแสนสุภาพในทันที ไม่เข้าใจว่าต้องการจะให้เขาตอบโต้ชานยอลหรือไม่อยากให้ตอบโต้กันแน่ ทั้งคู่หันมองไปทางสระเมื่อได้ยินเสียงคนกระโดดลงน้ำอีกรอบ

“...?”

แต่เมื่อซองแจหันกลับมาก็ไม่เห็นคยองซูนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเดียวกันแล้ว ร่างบางเดินดุ่ม ๆ ขึ้นเนินไปยังตัวบ้าน มองจากตรงนี้เห็นคยองซูทำปากขมุบขมิบตลอดเวลา ถ้าให้เดาคงไม่พ้นบ่นด่ากันอีกตามเคย

แผ่นอกบางยุบขึ้นลงเพราะรู้สึกเหนื่อยที่ปีน(?)ขึ้นมาจนถึงทางเข้าสระน้ำที่ติดกับตัวบ้าน ระยะทางไม่ถึงสามสิบเมตรแต่ก็พอจะเรียกเสียงหอบหายใจถี่รัวได้เพราะทางชัน

“เอาแต่ใจกันทั้งบ้าน เอาใจยาก!”

บ่นงึมงำลำพังขณะเดินเข้าใกล้ขอบสระที่กำลังมีคนดำผุดดำว่ายอยู่ ชานยอลเพิ่งจะออกตัวจากฝั่งนู้นเพื่อจะว่ายมาฝั่งนี้ที่มีคยองซูคุกเข่ารออยู่ที่ขอบสระ เขามีสมาธิอยู่กับการสลับแขนซ้ายทีขวาทีเพื่อพาตัวเองมาให้ถึงฝั่ง เลยไม่ทันได้สังเกตว่าคนที่เพิ่งทำให้หัวร้อนมารออยู่แล้ว

“...!!!”

“...?”

ทันทีที่มือหนาแตะถึงขอบสระ ร่างสูงก็โผล่พ้นน้ำขึ้นมาเสยผมเปียก ๆ ให้เข้าที่และลูบหน้าลูบตาไล่หยดน้ำที่เกาะอยู่มากเกินจำเป็น แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาก็เจอตาโตกลมใสที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ เลยผงะถอยหลังไปนิดหน่อย

“จะเข้ามาใกล้ทำไมเนี่ย?!”

“ก็คุณบอกว่าไม่ได้ยินนี่ เราเลยจะมาพูดใกล้ ๆ”

“หมายถึงให้พูดดัง ๆ ให้เพิ่มเสียง!”

“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกเล่า”

“คุณนี่มัน! เรื่องแค่นี้ก็ต้องให้บอกรึไง!”

“อ๊ะ!”

ชานยอลใช้นิ้วชี้ดันหน้าผากจนคยองซูล้มลงไปนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ข้างสระ บ้าหรือไงเอาหน้ามาใกล้กันขนาดนั้น แบบนี้เรียกกวนประสาท! เดินขึ้นมาพูดใกล้ ๆ ก็เรียกกวนประสาท!

“นี่คุณ!”

“ตู้มมมมม!!!”

ลูกน้องวิ่งเข้ามาดูสถานการณ์ในทันทีเมื่อได้ยินเสียงน้ำแตกกระจายอีกตูมใหญ่ คยองซูตั้งใจจะหันมาผลักคนที่อยู่ในน้ำ แต่ชานยอลดันเบี่ยงตัวหลบกันเสียดื้อ ๆ สุดท้ายเลยได้เห็นคนที่เมื่อครู่นี้อยู่ขอบสระลงมาอยู่ในน้ำด้วยกันแทน

“ระ...เราว่ายน้ำ...มะ...ไม่เก่ง!”

“...!!!”

ร่างสูงรีบดึงคยองซูกลับเข้าหาตัวเองโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นอาการตีน้ำแตกและกระเสือกกระสนที่จะพาใบหน้าของตัวเองให้ขึ้นมาอยู่เหนือผิวน้ำ

“แค่ก ๆ แค่ก ๆ”

“ไม่ใช่ไม่เก่งหรอก แบบเมื่อกี้เขาเรียกว่ายน้ำไม่เป็นมากกว่า”

ชานยอลว่าพลางยกยิ้มอย่างพอใจ ซองแจและลูกน้องช็อกตาตั้งเพราะนั่น...รอยยิ้มนั้นพวกเขาไม่ได้เห็นมันมานานมากแล้ว รอยยิ้มที่รู้สึกได้ว่าจริงใจ ไม่ใช่ปั้นแต่งขึ้นมาเพื่อถ่ายรูปหรือออกรายการ

“คุณมันบ้า!”

คนตัวเล็กที่เพิ่งจะถูกช่วยชีวิตตะโกนใส่หน้าของเจ้าบ้านอย่างเหลืออด ถ้ารู้ว่าว่ายไม่เป็นทำไมถึงช่วยกันช้านัก กะจะปล่อยให้จมถึงก้นสระก่อนหรือไง!

จากตรงนี้น้ำลึกสองเมตรชานยอลใช้มือข้างหนึ่งเกาะขอบสระไว้ และอีกข้าง...ก็กำลังโอบรัดเอวคอดเล็กเอาไว้ชิดลำตัว

“...!!!”

“...!!!”

เมื่อสติกลับเข้าร่างกันทั้งคู่ก็ดีดตัวออกจากกันอีกรอบเพราะตกใจที่ได้อยู่ใกล้กันชนิดที่ได้ยินเสียงหอบหายใจ

“อ๊ะ...อึก!”

“...!!!”

มือหนาตามคว้าคยองซูเข้ามาแนบกายอีกรอบเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะจมน้ำ ก็จะไม่ให้จมได้อย่างไรในเมื่อดันคยองซูออกไปกลางสระที่ไม่มีอะไรให้ยึดเหนี่ยว

“ฮ้า~”

เมื่อใบหน้าโผล่พ้นผิวน้ำและดวงตาเปิดขึ้นเต็มดวง คิวปิดที่ว่ายน้ำไม่เป็นก็ได้เห็นนัยน์ตาสีดำสนิท ที่สวยที่สุดตั้งแต่เคยได้พบเห็น เรือนคิ้วโค้งรับรูปหน้าหล่อเหลาและดวงตาทรงพลังนั้นเป็นอย่างดี ปลายจมูกโด่งรั้นที่แทบจะชนกันบ่งบอกว่าเราอยู่ชิดกันมากเกินพอดี

มือเล็กที่วางแนบแผ่นอกเปลือยเปล่ารีบผละออกเมื่อรู้ตัวว่าวางผิดที่ รีบเปลี่ยนที่ให้ใหม่เป็นลาดไหล่หนาปึกชนิดที่จับเต็มฝ่ามือแล้วก็ยังเหลือที่ว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดหน้าแก้มอย่างไม่ได้ตั้งใจ คยองซูรีบหลุบตาลงต่ำเมื่อไม่อาจสู้ความแข็งแกร่งที่ชานยอลมี

“ซื้อเสื้อผ้ามาให้แล้วใช่มั้ย? พาไปเปลี่ยนเลยแล้วกัน”

หลังจากพาคยองซูมาส่งที่บันไดได้ก็สั่งซองแจที่ยืนรอรับอยู่ในทันที ชานยอลกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด เมื่อครู่นี้สถานการณ์มันอึดอึดและกดดันมากจริง ๆ










เด็กชายตัวเล็กหน้าหวานดึงดูดสายตากันแปลก ๆ กว่าทุกที นี่เป็นมื้อแรกที่ชานยอลอนุญาตให้แขกตัวน้อยลงมานั่งร่วมโต๊ะ คยองซูแก้มใสมากแม้จะได้มองจากฝั่งนี้ เมื่อครู่นี้ตอนอยู่ในสระมีเวลาสำรวจใบหน้าขาวใสจนครบทั่วทั้งใบหน้า ตาโต จมูกโด่ง คิ้วยุ่ง ๆ ดูเข้ากันดีกับริมฝีปากอิ่มหนาที่ชอบเถียง

“รับน้ำอะไรดีครับคุณหนู”

“น้ำส้มคั้น”

ซองแจเป็นคนเข้ามารับคำสั่ง ซึ่งเขาทำแบบนี้ทุกวัน แต่แค่เรื่องน้ำแก้วแรกเท่านั้น ที่เหลือแม่ครัวจะจัดการให้เอง

“แล้วคุณคยองซูล่ะครับ?”

“เราเอาอะไรก็ได้ ขอบคุณนะ”

แอบมองดูรอยยิ้มหวานรูปหัวใจที่เลขาได้รับราวกับขโมย ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าไม่ควรจะมองแต่มันก็ห้ามตัวเองไม่ได้เลย หลังจากเลขาควอนเดินออกไป ในห้องอาหารก็เงียบลงอีกครั้ง บรรยากาศอึมครึมน่าอึดอัดนี้มันคืออะไรกัน…

“ระ...เราขอไปเข้าห้องน้ำได้มั้ย?”

ชานยอลพยักหน้าให้ก่อนจะหันมารื้อผ้ารองกันเปื้อนเพื่อเตรียมตัว จริง ๆ จะรื้อตอนอาหารมาถึงแล้วก็ได้แต่ อยู่ดี ๆ ก็อยากหาอะไรทำซะอย่างนั้น

เท้าเล็กรีบพาตัวเองก้าวฉับ ๆ มายังห้องน้ำ ก่อนจะรีบปิดประตูอย่างรวดเร็ว อาการแบบนี้มันเพราะมื้อแรกที่ได้กินด้วยกันหรืออย่างอื่นนะ…

“ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!”

ยิ่งเงียบเสียงหัวใจที่ดีดกระทบแผ่นอกตึงตังของคยองซูยิ่งดังชัด ตั้งแต่มาถึงนี่ชานยอลก็คอยแต่จะฟาดงวงฟาดงาใส่กันตลอด พอได้เจอโหมดที่ใจดีหน่อยก็เลยรู้สึก...ประทับใจ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 401 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,684 ความคิดเห็น

  1. #2644 F_OOSGNUYK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 20:39
    ชีวิตเปลี่ยนไปเลยใช่มั้ยล่ะชานยอลลล
    #2,644
    0
  2. #2526 Luvcs (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 20:20

    แง้ ชอบแล้วๆๆ

    #2,526
    0
  3. #2518 AoFFyNaKa04 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 19:49
    เริ่มตกได้นิดนึงละน้า เดะเจอลูกอ้อนอีกเรื่อยๆแน่เลยยย
    #2,518
    0
  4. #2097 munkrishear (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 20:29
    พอมีน้องแล้วโชว์ด้านที่น่ารักเยอะเลยชานยอลลลล มีความหน้าแตกหลายครั้งแล้วน้าาา เขินแล้วหวั่นไหวแล้วดูออกก
    #2,097
    0
  5. #1252 PCY231 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 11:39
    น้องงง เขินพี่เขาเหรอลูก
    #1,252
    0
  6. #1149 C Griffin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 17:30
    เขินมากกกกก
    #1,149
    0
  7. #767 fuji_far (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 04:58
    เจ้าคิวปิดน้อยยยยยย ตกหลุมเจ้าชานยอลแร้ววววว
    #767
    0
  8. #739 TiNa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 23:50
    กรี๊ดดดดดด เขินไปหมดแน้ววววว
    #739
    0
  9. #733 mobic (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 20:38
    น้องงงงง น่ารักมากมายอ่ะ คุณคิวปิดตัวน้อยเริ่มหวั่นไหวกับชานยอลป่าว ส่วนชานยอลนี่ก็ยิ้มได้แล้วหรอ??? อ่านแล้วยิ้มตามเลย// สวัสดีค่าไรท์ ยอมรับความผิดหายหน้าหายตาไปนานเลย ดองหลายตอนด้วย ตอนนี้เรากลับมาแล้ว
    #733
    0
  10. #599 orange_minie (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 23:07
    แง้งงงงง เขินอ่าา ฉากสระว่ายน้ำคืิอแบบกรี้ดดด กรี้ดมากแม่ เค้าใกล้ชิดกันมาก แล้วอาการคิวปิดน้อยคือเรียกว่าตกหลุมรักแล้วใช่มั้ยคะ ฮรือออออ
    #599
    0
  11. #521 Mysweet_Dyo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 18:39

    ต่างฝ่ายต่างเริ่มหวั่นไหวให้กันแล้วสินะ งื้อ น่ารักมาก ><

    #521
    0
  12. #435 My_Queen ของท่านโอ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 00:12
    หนูมั่นใจนะลูกว่าประทับใจ อาการแบบนี้คล้ายตกหลุมรักของมนุษย์ทั่วไปไหมคะคุณคิวบิกตัวเล็ก
    #435
    0
  13. #355 kksssp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 20:45
    เขินตอนที่บรรยายความกว้างของไหล่ตาพี่อ่ะ ภาพมันผุดขึ้นมาในหัวจนอยากจะกรีดร้อง 55555555 คยองซูกับชานยอลนี่แค่อยู่ใกล้กัน(มากๆ)ยังเลิ่กลั่กขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดตอนพี่กินปากน้องเลยค่ะ 5555555555555
    #355
    0
  14. #283 MYCUTEBOY0112 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 20:36
    น่ารัก งื้ออออออ เอ็นดูไปหมดทุกส่วน
    #283
    0
  15. #253 Sumintra007 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 17:54
    น้องงงงงเจ้าคิวปิดน้อยน่าเอ็นดู
    #253
    0
  16. #221 lookkaew_11 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 01:29
    ตอนชานยอลช่วยน้องที่กำลังจะจมน้ำเป็นเหตุการณ์ที่ดูเลิ่กลั่กมาก น้องจะเอามือวางตรงไหนก็ดูผิดไปหมด
    และเพราะความใกล้ชิดชานยอลก็เหมือนจะเพิ่งได้สังเกตความน่ารักของน้อง เลยกลายเป็นว่าทำตัวไม่ถูกกันทั้งคู่เลย ต้องอย่างนี้สิ
    ความรักมันต้องเกิดขึ้นเองแบบนี้ น่ารักมาก
    #221
    0
  17. #216 xkjdndnccn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 11:43
    อะเลิฟๆ😍😍
    #216
    0
  18. #212 piyado43 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 09:40
    เอ็นดูเสียศูนย์กันกันทั้งคู่เลยน่าร้ากกกกกกก
    #212
    0
  19. #211 Beeyourbear (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 00:35
    น้องน่ารักจนตาพี่เสียศูนย์ ดูออก
    #211
    0
  20. #210 Gif1214 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 23:19
    น้องงงงน่ารักไม่ไหวแล้ว
    #210
    0
  21. #209 0412BD (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 14:50
    คยองซู ตกหลุมรักชานยอลแล้วไหมรู้กกกกก
    #209
    0
  22. #205 Khon11 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 11:19
    น่ารักจนอยากเป็นพระเอก
    #205
    0
  23. #204 pinksoo16 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 04:47
    น่ารักทุกตอนไม่ไหวแล้วววว แง้
    #204
    0
  24. #203 tmxger (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 00:16
    เเหน่ะๆ น้องงงงงงถ้าชั้นเป็นตาพี่นะ
    ชั้นน่ะจุ๊บน้องไปเเร้ววววว
    #203
    0
  25. #202 Realspring (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 22:33
    พี่ชานยอลก็เริ่มหลงน้องคยองซูของเราแล้วอะ ฮรือออเขินนน
    #202
    0