{Chansoo} - ฉีกโชคชะตา

ตอนที่ 4 : Chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 346 ครั้ง
    20 มี.ค. 62

ชานยอลตั้งใจมองลึกลงไปในดวงตากลมสวย เพื่อตรวจสอบความกล้าและความกลัวของอีกฝ่ายไปพร้อม ๆ กัน เมื่อเห็นลำคอขาวเคลื่อนตัวเพราะคยองซูกลืนน้ำลายก็หลุดยิ้มออกมานิดหน่อยอย่างพอใจ...ไม่กล้านี่นา

“นับหนึ่ง”

“...!!!”

คยองซูเกร็งหน้าท้องและปิดเปลือกตาลงแน่นสนิท เตรียมรับแรงจากลูกกระสุนที่อีกไม่นานคงได้ปะทะร่าง เพราะเจ้าบ้านนับถอยหลังเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในเมื่อไม่กล้าพอจะลั่นไกก็ต้องยอมรับว่าเกมนี้เขาแพ้ นิ้วชี้ข้างถนัดของคนสูงกว่าอยู่ในสถานะเตรียมพร้อม...

“แกร็ก!”

“...?!!!”

ได้เห็นเด็กตรงหน้าขมวดคิ้วยุ่งพร้อมกับหอบหายใจเข้าออกไม่เป็นจังหวะ เมื่อครู่นี้คงกลั้นหายใจไปนานเลยสินะ? คยองซูก้มลงมองพุงตัวเองจับ ๆ กด ๆ ไม่หยุดเมื่อชานยอลถอยห่าง เมื่อกี๊นี้ยิงแล้วเหรอ? ทำไมเขาไม่เจ็บเลยล่ะ?

“สงสัยลืมใส่กระสุนน่ะ”

ชานยอลว่าขณะยกปืนขึ้นเขย่าไปมา นาทีนั้นคยองซูทรุดนั่งลงกับพื้นพรมราคาหลักล้านก่อนจะลูบแผ่นอกตัวเองไปมา ตกใจมากเมื่อครู่นี้ คิดว่าจะต้องตายอยู่ที่นี่แล้วซะอีก ใบหน้าสวยหวานหันขวับมองตัวปัญหา(?)ที่เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานอย่างเอาเรื่อง

“คุณตั้งใจแกล้งเรา!”

“ผมจะแกล้งคุณให้ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา?”

คนบนพื้นกัดปากสงบสติอารมณ์ โดยไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองอยูไม่ละสายตา ชานยอลยังหาคำตอบในเรื่องตัวตนของคยองซูให้ตัวเองไม่ได้ ดูท่าแล้วเด็กคนที่อยู่ด้วยกันในห้องนี้น่าจะไม่มีพิษมีภัย เพราะเมื่อครู่นี้มีโอกาสยิงแต่ไม่ยิง แม้เขาจะไม่ได้ใส่กระสุนให้ก็เถอะ…

“...?”

ชานยอลรีบหลบสายตาดุ ๆ (?)จากคนตัวเล็กลงมองอะไรไปเรื่อย รู้ตัวว่าสายตาแบบนั้นมันกำลังสื่อถึงอะไร…

“ไหนคุณบอกว่าจะคืนปืนให้เราไง?”

และมันก็เป็นเรื่องที่ชานยอลคิดจริง ๆ ก็ช่วยไม่ได้หรือเปล่าที่มัวแต่ตกใจ จนไม่ทันได้ระวังตัวทำปืนหายไปอีกรอบ ทั้ง ๆ ที่อยู่ในการครอบครองแล้วแบบนั้น แค่รักษาปืนยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!

“ผมบอกแบบนั้นเหรอ? ผมพูดเหรอว่าจะคืนให้คุณ?”

“ก็คุณ...”

คยองซูที่กำลังจะเถียงกลับเงียบเสียงไป ย้อนคิดดูแล้วอีกฝ่ายไม่ได้พูดเลยว่าจะส่งคืนให้กัน แต่การเอามาให้จนถึงมือมันก็เหมือนกับการยอมคืนให้ไม่ใช่เหรอ

“สรุปว่าผมพูดมั้ย?”

“ไม่ได้พูด...แต่คุณส่งปืนมาให้เราเองก็เหมือนตั้งใจจะคืนให้เรานี่นา”

“ผมน่ะเหรอส่งปืนให้คุณ ใช่เหรอคิดดี ๆ”

“...!!!”

ก็ไม่ใช่อีกอยู่ดี...คยองซูคอตกก่อนจะค่อย ๆ เดินกลับมานั่งที่โซฟาอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง เมื่อครู่นี้เขาเป็นคนแย่งมาเองนี่นา ไม่ได้มีการส่งให้

“เอาไปคุณก็ใช้ไม่ได้อยู่ดี เพราะแม็กปืนกับลูกกระสุนผมไม่ได้ใส่เข้าไปให้”

“ลูกกระสุน...คะ...คุณเห็นลูกกระสุนแล้วเหรอ?”

ชานยอลหรี่ตาลงมองอาการประหม่าของคยองซูทันทีที่อีกฝ่ายมีท่าทีอึกอักและลุกลี้ลุกลนแปลก ๆ เป็นตอนนี้เองที่ได้แต่ถอนหายใจเงียบ ๆ คนเดียว ปกติแทบจะไม่มีเรื่องอะไรที่เขามองไม่ขาด ถ้าบอกว่าจัดการได้ เอาอยู่! ก็คือเอาอยู่ แต่ตอนนี้เด็กตรงหน้ากำลังทำให้เขาลังเลว่าจริง ๆ แล้วเป็นคนร้ายหรือเปล่า ถ้าพึ่งตำรวจได้ก็คงจะดี สงสัยต้องติดต่อวงในซะแล้ว

“เลขาควอนเข้ามาข้างในหน่อย”

เมื่อปลายนิ้วกดเปิดไมค์เรียกคนข้างนอก ไม่กี่อึดใจก็ได้เห็นคนที่เรียกหามายืนอยู่ต่อหน้าในทันที ควอนซองแจเตรียมตัวพร้อมรับคำสั่งที่มีเป็นสิบยี่สิบคำสั่งในแต่ละวันจากชานยอลอยู่เสมอ

“ติดต่อคนของเราในกรมให้หน่อย”

“มีปัญหาเรื่องอะไรเหรอครับ?”

ปกติคำตอบควรจะเป็น ‘ได้ครับ’ เสมอ น้อยครั้งนักที่ซองแจจะมีท่าทีอิดออดให้เห็น แต่ทุกครั้งที่ขอข้อมูลเพิ่ม ซองแจจะเป็นเสียงที่ช่วยค้าน หรือไม่ก็หาทางออกที่ดีให้ได้เสมอ

“ฉันอยากให้เช็คประวัติเด็กคนนี้ให้หน่อย”

“ผมคิดว่าตอนนี้เรายังไม่ควรติดต่อกับนายตำรวจ หรือใครก็ตามที่จะกระทบการหาเสียงนะครับคุณหนู ถ้านักข่าวรู้เดี๋ยวก็จะเอาไปเขียนให้มีประเด็นได้ ตอนนี้คุณหนูกับคุณผู้ชายยิ่งเป็นที่สนใจของทุก ๆ คนอยู่ด้วยนะครับ”

ซองแจค้านยาวด้วยน้ำเสียงนุ่ม ๆ แทบจะไม่มีโทนเสียงขึ้นลงเกินระดับ เหมือนปรับมาแค่นั้นอย่างใจเย็น

“นายก็รู้ว่าเด็กคนนี้น่าสงสัย ถ้าเราสืบได้ว่าใครส่งมาจะได้เอาเรื่องได้ไง”

คยองซูมองหน้าซองแจและชานยอลสลับกันไปมาอย่างอยากรู้อยากเห็น และลุ้นยิ่งว่าจะไม่ถูกส่งไปหาคุณตำรวจอีก สถานการณ์ตอนนี้ทำให้คยองซูรู้สึกว่าเหมือนมีคนกำลังเข้าข้าง ทั้งที่จริง ๆ แล้วเลขาควอนเป็นห่วงความปลอดภัยของชานยอลกับพ่อไม่ใช่ตน

“ถ้าเขาเป็นคู่แข่งคุณผู้ชายจริง ๆ เราอาจจะได้เปรียบครับถ้าเป็นข่าว แต่ถ้าไม่ใช่ผมว่ามันจะเกิดผลลบกับเราได้ครับ”

“งั้นนัดเชฟฮิโรชิให้หน่อย ฉันอยากกินอาหารญี่ปุ่นเย็นนี้”

“ได้ครับคุณหนู”

คำสั่งนี้เลขาควอนตอบรับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโค้งให้ชานยอลอย่างสุภาพและเดินออกจากห้องไป เหลือแต่คยองซูที่นั่งกะพริบตาปริบ ๆ เพราะไม่รู้ว่าตัวเองมีบทบาทอะไรบ้างในตอนนี้และในบ้านหลังนี้ แต่จากการที่มีเดดแอร์ในตอนนี้เขาคงเป็นแค่ฝุ่นไม่ก็อากาศอะไรทำนองนั้น

ชานยอลยอมเก็บเรื่องคยองซูไว้จัดการทีหลังเพราะเห็นแก่หน้าคุณพ่อ แม้ใจจะอยากรู้แทบตายแล้วว่าเรื่องบ้าบอพวกนี้มันคืออะไร แต่ก็ทำไม่ได้ มันน่าหงุดหงิดที่จัดการอะไรไม่ได้เลยและต้องรออยู่เฉย ๆ






เวลาผ่านไปสองสามชั่วโมงแล้วเห็นจะได้ที่เจ้าบ้านนั่งทำงานหลังจอคอมพิวเตอร์ไปเรื่อยโดยลืมอะไรบางอย่างไปเสียสนิท ห้องทำงานยังเงียบเหมือนทุกวันที่เคยใช้งาน

“...!”

แต่เมื่อลุกขึ้นยืนจนพ้นหน้าจอคอมพิวเตอร์ เพื่อจะไปเข้าห้องน้ำก็เลยได้เห็นอะไรที่แปลกตาไปจากทุกวันนั่งหัวโด่อยู่ที่โซฟา

“นั่งอยู่ตรงนี้ตลอดเลยเหรอ?”

“แล้วคุณจะให้เราไปไหนล่ะ?”

เด็กผู้ชายตัวเล็กหน้าหวานที่ถูกจอคอมพิวเตอร์บังเพราะขยับเปลี่ยนที่นั่งทำให้ชานยอลตกใจเมื่อเห็น หลังจากสั่งให้ซองแจจองร้านอาหารแทนการติดต่อตำรวจก็ลืมไปเลยว่าเคยมีคยองซูอยู่ในห้องด้วย คิดว่าเรื่องพ้นมือไปแล้วได้ยังไงนะ

“หรือจะให้เรากลับบ้าน?”

“คุณจะถูกกักบริเวณให้อยู่ในบ้านนี้ จนกว่าผมจะเสร็จธุระ”

บางทีการขังคยองซูไว้ที่นี่อาจจะทำให้พ่อกับแม่ของเด็กคนนี้ตามหา จนต้องไปแจ้งความและเมื่อได้รับแจ้งความ เขาก็จะสามารถสืบสาวราวเรื่องต่อได้!!! เมื่อคิดเหตุผลดี ๆ ได้ในใจ รอยยิ้มที่มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อยอย่างพอใจ ยังไงวิธีนี้ก็พอจะมีหวังอยู่บ้าง

“นานแค่ไหนล่ะ?”

“ก็นานพอสมควร”

“เราบอกคุณไปตั้งหลายรอบแล้วว่าเราไม่ใช่คนไม่ดี เราเป็นคนดีนะ”

“แล้วคนดีที่ไหนเขาพกปืนเดินไปทั่ว?”

“ทีคุณยังพกเลย”

เถียงคำไม่ตกฟาก! อยากจะเอาลูกกระสุนกรอกปากเสียจริง! ชานยอลถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป การเลิกสนใจคยองซูและคุยกันให้น้อยลงเพื่อรอเวลา อาจจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด เพราะเขาเบื่อจะต่อปากต่อคำเต็มที







บรรยากาศบ่ายแก่ทำให้คยองซูคิดถึงท้องฟ้าสวย ๆ ที่เลิฟแลนด์ รวมถึงเพื่อน ๆ และรูบีี้... ใครบางคนที่นัดเชฟเอาไว้ออกจากบ้านไปได้ราวยี่สิบนาทีแล้ว เลยถึงคราวให้ใครอีกคนได้มีเวลาสำรวจนั่นนี่บ้างหลังจากนั่งนิ่ง ๆ มานาน

ชานยอลไม่ได้ขังคยองซูไว้ในห้อง เพราะเพิ่มทีมการ์ดเข้ามาดูแลแล้ว สิ่งที่ห้ามก็คือห้ามให้ออกจากรั้วบ้านได้เด็ดขาด นั่นเป็นคำสั่งเดียวก่อนจะจากไป เพราะยังไม่รู้ว่าเด็กคนนี้เป็นใคร เลยต้องปฏิบัติแบบกลาง ๆ ไว้ก่อน ถ้าเผื่อสุดท้ายหงายไพ่ออกมาว่าเป็นลูกเจ้าใหญ่นายโตขึ้นมาเขาจะงานเข้าเอาง่าย ๆ

“...?!!!”

“...”

คยองซูเดินวนไปวนมาจนได้เจอกับโซนหนึ่งภายในบ้านที่ไร้แจกันดอกกุหลาบ และขณะที่กำลังจะเดินผ่านห้องห้องหนึ่ง ดวงตากลมก็ไปประสานกับดวงตาสวยอีกดวงของผู้หญิงวัยต้นห้าสิบ เธอก็จ้องมองกันนิ่งเช่นกัน...ปกติคนของชานยอลจะไม่เดินมาแถวนี้หากไม่จำเป็น

“ขอโทษครับ พอดีผมกำลังหาทางกลับห้องน่ะครับ”

“ไม่เป็นไร เข้ามาก่อนสิ”

นายองออกปากเชิญชวนหนุ่มน้อยหน้าหวานที่เธอเห็นเมื่อวานให้เข้ามาในห้องนั่งเล่น เธอไม่รู้ว่าเด็กคนนี้เป็นใคร แต่ที่รู้คือน่าจะไม่ลงรอยกับลูกเลี้ยงของเธอแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นคงจะไม่ถูกลากขึ้นไปขังไว้ในห้อง

เมื่อเจ้าถิ่นผายมือให้นั่ง คยองซูก็ทิ้งตัวนั่งลงอย่างเรียบร้อย คุณผู้หญิงของบ้านเรียกสาวใช้ให้ยกชาเข้ามาเพิ่ม เพราะบ่ายนี้เธอมีแขกตัวเล็กหน้าตาดี ผิวพรรณดี แถมยังแต่งตัวดี น่าจะเป็นลูกคนที่มีสกุลถ้าเทียบในสังคมของเธอ

“สวัสดีครับ”

“สวัสดีจ้ะ หนูชื่ออะไร? ฉันนายองเป็นแม่ของชานยอลจ้ะ”

“ขอโทษครับ ผมคยองซูครับ”

ด้วยความที่ยังงงเลยพลาดปล่อยให้ผู้ใหญ่แนะนำตัวก่อน เลยรีบร้อนขอโทษและโค้งทำความเคารพอย่างสุภาพ คยองซูแอบมองหน้าคนที่เพิ่งบอกว่าตัวเองเป็น ‘คุณแม่’ เพราะเธอดูอ่อนเยาว์เกินกว่าจะเป็นแม่ของชายที่ลากเขามาที่นี่

“ไม่เป็นไรจ้ะ หนูดื่มชาพีชได้มั้ยจ๊ะ?”

“ได้ครับ”

ผู้เป็นแม่ดูใจดีกว่าลูกชายมาก ๆ นายองขยับจานขนมและแก้วชาแก้วใหม่เข้ามาใกล้กันมากขึ้น นั่นเป็นคำเชิญชวนและอนุญาตไปในที คยองซูเลยไม่ลังเลที่จะหยิบขนมเข้าปากไปหนึ่งชิ้น เพื่อไม่ให้เสียมารยาท

“ขอถามได้มั้ยจ๊ะ หนูมีปัญหาอะไรกับชานยอลหรือเปล่า?”

“คือผม...”

“จะมีหรือไม่มีแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณล่ะครับ?”

“...!!!”

ยังไม่ทันที่คยองซูจะพูดจบ ใครอีกคนที่ถูกพูดถึงก็เอ่ยแทรกขึ้น นายองตีหน้านิ่ง ๆ ก่อนจะยกแก้วชาขึ้นดื่มแบบไม่รู้สึกร้อนหนาว หลังจากไปยุ่มยามเรื่องของคนอื่น และคน ๆ นั้นดันเป็นคนที่ไม่ชอบให้เธอเข้าไปยุ่งเสียด้วย

คยองซูหันไปมองชานยอลครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาสนใจหยิบขนมเข้าปากอีกรอบ ไม่ได้คิดว่าทั้งสองคนจะไม่ลงรอยเพราะรู้แล้วว่าเป็นแม่ลูกคงไม่ทะเลาะกันแน่นอน เลยทำตัวสบาย ๆ แต่คิดผิด! เมื่อสมองเริ่มทำงานได้สักพัก คยองซูก็เพิ่งจะรู้สึกถึงพลังงานแปลก ๆ ภายในห้อง เพราะมันเงียบมากและดูมาคุยังไงชอบกล

“ทีหลังไม่ต้องยุ่งกับคนของผมอีกนะครับ”

“...!!!”

คยองซูที่ได้ยินอย่างนั้นชักสีหน้าในทันที เรื่องนี้ถ้าจะต้องมีคนที่ผิดน่าจะเป็นเขามากกว่า เพราะเดินมาเจอคุณแม่ของชานยอลเอง

“แต่...อ๊ะ!”

เมื่อลุกขึ้นยืนเพื่อตั้งท่าจะแก้ต่างให้หญิงตรงหน้าคยองซูก็ถูกกระชากข้อมือให้ออกจากห้องในทันที โดยคนที่ออกแรงลากไม่หยุดรอฟังกันสักวินาทีเดียว

“ปล่อยก่อนสิ!”

ใช้โอกาสตอนคนคุมผ่อนแรงบิดข้อมือของตัวเองออกจากการเกาะกุม จะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไม่ได้ และเขาทนเห็นลูกชายพูดกับแม่ แสดงอาการก้าวร้าวกับแม่แบบนั้นไม่ได้

“เรื่องนี้เราผิดนะ คุณแม่ไม่ได้ผิด ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้น เราเป็นคนเดินมาเจอท่านเอง ถ้าจะโทษก็โทษเราสิ”

“เหอะ! คุณแม่เหรอ?”

คนสองคนโวยวายใส่กันอยู่ที่ทางเดิน ชานยอลกลับเข้าบ้านมาเพราะกลัวว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้น และลางสังหรณ์ของเขาก็ยังทำงานได้ดี นายองยุ่มยามเรื่องของเขาอีกตามเคยเมื่อมีโอกาส พลาดเองที่ปล่อยให้คู่กรณีอย่างคยองซูอยู่บ้านคนเดียว โชคดีที่เธอยังไม่พาคนร้ายหนีออกจากบ้านไป

“จะโวยวายอะไรควรรู้ข้อเท็จจริงก่อนสิ! ไม่ใช่มองแค่ผิวเผิน!”

“...!!!”

ปาร์คชานยอลนิ่งไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น แน่นอนว่าเขาตกใจ ไม่เคยมีใครมาบอกมาสอนเขาด้วยน้ำเสียงและสายตาตำหนิแบบที่คยองซูกำลังทำ แรงบีบที่หัวใจจู่ ๆ ก็พุ่งทำร้ายกันขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

“คุณนั่นแหละที่รู้อะไรผิวเผิน ทีหลังไปหาความรู้กับข้อเท็จจริงใส่สมองให้เต็มก่อนจะคิดมาสั่งสอนผม!!!”

“...!!!”

คนตัวเล็กผงะถอยหลังเมื่อได้เห็นแววตาดุดันแดงก่ำของอีกฝ่ายชัด ๆ ขณะชานยอลต่อว่าด้วยถ้อยคำรุนแรง และชี้นิ้วมาที่หน้าอย่างเดือดดาล คนตัวสูงกัดฟันแน่นเพื่อปรามแรงโมโหก่อนจะเดินจากไป เจ้าของตากลมนิ่งค้างไปเมื่อจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเพิ่งจะทำอะไรผิดไป อีกฝ่ายถึงได้มีอาการโมโหขนาดนั้น



ค่อย ๆ เดินกลับไปทางเดิมอย่างเงียบเชียบเรียบร้อย ความคิดตีกันยุ่งไปหมด ทั้งเสียใจ ทั้งงง ทั้งโกรธ และรู้สึกผิด คยองซูไม่รู้ว่าต้องเริ่มต้นจากตรงไหนก่อน สถานการณ์ตอนนี้มันยากเกินจะรับมือไหว

“คุณคยองซูเชิญขึ้นไปบนห้องด้วยครับ”

คนตัวเล็กพยักหน้าให้ควอนซองแจอย่างว่าง่ายเมื่อเดินมาจนสุดทางเดินก็เจอกับคุณเลขาที่รอรับอยู่ก่อนแล้ว อาการตื้อ ๆ ทำให้คยองซูเดินตามเลขาควอนไป เหตุผลก็ไม่พ้นกลัวจะโดนดุและต่อว่าจากใครบางคนอีก...

“เมื่อสักครู่นี้เราทะเลาะกับเจ้านายคุณ”

“ผมได้ยินแล้วครับ”

“เราพูดอะไรผิดไปเหรอ?”

คยองซูยืนบีบมือตัวเองไปมา ภาพที่ถูกตวาดเมื่อครู่นี้กับดวงตาวาวโรจน์ยังคงติดตา มันจะต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ และการถามคนสนิทของชานยอลน่าจะได้คำตอบที่ดีที่สุด

“ในบ้านหลังนี้ ไม่เคยมีใครต่อว่าคุณหนูแบบที่คุณคยองซูเพิ่งทำเลยครับ”

“...!!!”

“อีกอย่างคือคุณนายองไม่ค่อยลงรอยกับคุณหนูเท่าไหร่ เพราะเธอเป็นภรรยาใหม่ของคุณผู้ชายนะครับ”

“...!!!”

เวรละ! คยองซูปิดเปลือกตาลงเรียบเรียงเรื่องที่เพิ่งได้ยินให้เข้าที่ใหม่อีกรอบ อยากจะทึ้งหัวตัวเองที่พูดอะไรออกไปแบบนั้น โดยที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง มันคงจริงแล้วที่เขาต้องกลายเป็นคนที่ไม่รู้ข้อเท็จจริง

“เราขอเจอเขาก่อนเข้าห้องได้มั้ย?”

“คุณหนูอยู่บนรถแล้วครับ”

“ไม่เป็นไร...งั้นให้เขากลับมาก่อนก็ได้”

คยองซูถอยหลังกลับเข้าห้องไป ก่อนจะได้ยินเสียงล็อคประตูจากข้างนอก ตามจริงซองแจได้รับคำสั่งให้วนรถกลับมารับคยองซูออกไปด้วย แต่ดันเกิดเรื่องให้เขาต้องเปลี่ยนจากรับออกไปทานข้าวเป็นขังไว้ในห้องนอนแทน

ห้องเงียบ ๆ ยามนี้ได้ยินแต่เสียงถอนหายใจซ้ำ ๆ ของคนที่มีความรู้สึกผิดทับตัวอยู่จนแทบหายใจไม่ออก ปกติก็ไม่ค่อยจะดีต่อกันอยู่แล้วระหว่างชานยอลกับคยองซู พอเกิดเรื่องแบบนี้ก็ไม่ต้องเดาเลยว่าความสัมพันธ์จะเป็นยังไงต่อไป

“ฟุ่บ!”

ดอกกุหลาบที่แอบถือติดมือเข้ามาด้วยหล่นลงบนเตียง เมื่อคยองซูใช้ทักษะหายตัวออกจากห้องไปอยู่ทางเดินหน้าห้องแทน มองจากตรงนี้ยังมีคนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูห้องของตัวเอง เจ้าตัวเล็กเลยค่อย ๆ แอบเดินไปอีกทาง

หยุดยืนมองอยู่หน้าประตูห้องห้องหนึ่งที่คิดว่าคงเป็นของคุณหนูบ้านนี้ เพราะมันดูใหญ่โตที่สุดในชั้นสอง สอดส่องมองซ้ายทีขวาทีเมื่อเห็นว่าไม่มีใครจึงถือวิสาสะเข้าห้องคนอื่นไปในที่สุด

คยองซูเดินสำรวจห้องของชานยอลไปเรื่อย ๆ อย่างใจเย็น ข้างในนี้ข้าวของเครื่องใช้ส่วนใหญ่เป็นสีเข้มเหมาะกับบุคลิก สิ่งเดียวที่ดูสดใสคือแจกันดอกกุหลาบสีขาวแดงที่ถูกจัดวางเอาไว้เกือบทุกมุมในห้อง

“ชอบดอกกุหลาบนี่เอง...”

ในขณะที่กำลังยลโฉมดอกไม้ประจำตัวของตัวเอง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของใครบางคนกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ และคิวปิดน้อยก็ต้องตกใจมากกว่าเดิมเมื่อได้ยินเสียงหมุนลูกบิดประตู

“ฟุ่บ!”

“...?!!”

เจ้าของห้องกลับเข้าบ้านมาอีกรอบเพราะลืมของ ชานยอลตั้งใจจะเข้ามาหยิบและออกไปเลย แต่ทว่าดอกกุหลาบที่เพิ่งจะตกลงถึงพื้นดอกหนึ่งทำให้เรือนคิ้วสวยบนใบหน้าหล่อเหลาขมวดฉับ

“ค้นห้องนี้ให้ทั่ว”

“คะ...ครับ?”

“ค้นให้ทั่ว แล้วเอากุญแจห้องนั้นมา”

เลขาควอนที่เพิ่งเดินตามมาถึงรีบส่งกุญแจที่ใช้ล็อกห้องของคยองซูให้คุณหนูของตัวเองในทันที ร่างสูงก้าวฉับ ๆ ดิ่งไปที่ห้องเป้าหมายอย่างรวดเร็ว และเมื่อผลักประตูเข้าไปด้านใน

“...!!!”

ไม่มี...ไม่มีใครบางคนที่ควรจะอยู่ในห้อง ใบหน้าเรียบนิ่งของชานยอลเดาอารมณ์ไม่ถูก ซองแจรีบวิ่งตามมาสมบทเมื่อส่งลูกน้องเข้าไปค้นในห้องนอนของชานยอลเรียบร้อยแล้ว

“ไม่ต้องรอสืบแล้ว...จับได้เมื่อไหร่ก็เก็บเลย

“...!!!”



















สวัสดีค่า~ เป็นยังไงกันบ้างคะอ่านมา 4 ตอนแล้ว ชอบกันมั้ยเอ่ย? ไม่ได้เขียนแฟนตาซีมานานพอสมควรเลยรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ค่ะ T.T หากมาช้าบ้างต้องขออภัยด้วยนะคะ พอดีแฟนตาซีเราต้องใช้เวลาปรับอารมณ์ของตัวเองนานกว่าเนื้อเรื่องธรรมดานิดหน่อยก่อนจะเริ่มลงมือเขียนแต่ละตอนได้ค่ะ แต่สัญญาว่าจะตั้งใจทำออกมาให้เต็มที่นะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามค่า <3<3<3



20:03:2019
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 346 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,684 ความคิดเห็น

  1. #2524 Luvcs (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 20:12

    น้อนอย่าวาร์ปปป

    #2,524
    0
  2. #2516 AoFFyNaKa04 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 19:44
    พี่ชานใจร้อนนน น้องมันก็ทำตัวดูมีพิรุจจริงๆอะ หายแว้บๆ
    #2,516
    0
  3. #1251 PCY231 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 11:09
    พี่ชานยอลใจเย็นก่อน
    #1,251
    0
  4. #1148 C Griffin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 17:08
    คุณพี้ ใจเย็นกับน้องก่อน
    #1,148
    0
  5. #738 TiNa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 23:38
    พี่จะเก็บน้องไปไหนนนนนน ม่ายน้า!!!
    #738
    0
  6. #611 Namikao_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 23:39
    กริ๊ดด ใจเย็นนะพี่ชานนน
    #611
    0
  7. #598 orange_minie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 22:51
    ใจเย็นๆนะคะชานยอลลล โอ้ยย คือเป็นห่วงคิวปิดน้อยมากกกก หนูหายตัวไปอยู่ที่ไหนคะลูกกก
    #598
    0
  8. #520 Mysweet_Dyo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 18:27

    โอ๊ย ตาพี่โหดมาก สั่งเก็บน้องเลยเหรอ แงงงงงงง คยองซูหนีไปลูก!

    #520
    0
  9. #506 panasada11062535 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 19:33
    สนุกดีค่ะ เป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ
    #506
    0
  10. #433 My_Queen ของท่านโอ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 00:03
    อ่าว นอกจากจะไม่รักกันแล้วยังจะสั่งเก็บอีกเอาเข้าไปชานยอล ไปให้สุดแล้วหยุดที่ตกหลุมรักเธอเลยนะคนบ้า น่าติดตามมาเลยค่ะ คยองซูมาจากโลกไหนนะ หรือจะคล้ายๆเทวดาฟันน้ำนมที่้เป็นเหมือนอีกซีกโลกนึงสำหรับนางฟ้า เทวดาตัวเล็ก แงงงง
    #433
    0
  11. #410 Depressed_29 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 07:39
    จะเก็บน้องแร้ววววววว
    #410
    0
  12. #409 #1day1fiction (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 07:15
    จะเก็บน้องไม่ได้นะ แง้ น้องออกจะน่าเอ็นดูขนาดนั้น วางใจน้องเถอะ น้องมาดีนะะะะ
    #409
    0
  13. #353 kksssp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 14:17
    จะเก็บน้องไม่ได้!!!! แต่ก็คงกลับเลิฟแลนด์แล้วมั้ง น้องน่ะ ค่อยกลับมาเอาปืนทีหลังนะลูก
    #353
    0
  14. #220 lookkaew_11 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 01:17
    แงงงง อิพี่จะเก็บน้องแล้ว ไม่นะะ!!!
    #220
    0
  15. #208 0412BD (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 14:33
    แงงงงง ใจเยงงอย่าพี่งเก็บน้องงงง
    #208
    0
  16. #190 nook_ny (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 09:57
    อ่ะน้องเอ้ยยยน
    #190
    0
  17. #180 TaxChanis (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 08:41
    อย่าเพิ่งเก็บน้องTTTTยังไม่ทันจะมีความทรงจำดีๆร่วมกันเลย
    #180
    0
  18. #161 Gif1214 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 23:39
    พี่ชานจะทำไรน้อง อย่าเชียวนะ
    #161
    0
  19. #159 lillne (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 13:50
    คุณชานยอลอย่าทำอะไรน้องนะ

    *ชอบค่ะไรท์ รอตอนต่อไปอยู่น้าา
    #159
    0
  20. #158 Changmanka (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 22:35

    แง้ แล้วน้องหายตัวไปไหน ผิดที่แน่ๆเพราะตกใจ อย่าทำน้องค่ะพี่ชาน????

    #158
    0
  21. #157 DyoCP ♥ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 11:15
    อย่าเชียวนะพี่ชาน ห้ามนะ
    #157
    0
  22. #156 Zrenn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 10:19
    ชานยอล อย่าทำอะไรน้องนะ
    #156
    0
  23. #155 DCH_TOEYKyPy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 09:14
    คำว่าเก็บเลย คือมันเขิน ไม่ได้รู้สึกกลัวแทนน้องอ่ะ5555 ชอบแบบนี้เลยยยย ร้ายๆๆๆ
    #155
    0
  24. #154 Realspring (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 08:14
    ชอบจังเลยค่ะ อ่านเพลินมากสนุกดีค่ะ ว่าแต่พี่ชานยอลจะโหดไปไหนจะเก็บน้องเลยเหรอ ฮืออน้องคยองซูของแม่ นิสัยน้องน่ารักมากคุณพี่ก็อย่าดุน้องมากเลย ฮือๆอยากอ่านต่อไปเร็วๆจังค่ะ
    #154
    0
  25. #153 cs6112 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 03:29
    ใจเย็นก่อนนะชานยอล
    #153
    0