{Chansoo} - ฉีกโชคชะตา

ตอนที่ 3 : Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 383 ครั้ง
    5 เม.ย. 62

ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ยังไม่เคยได้เห็นใครยืนร้องไห้ต่อหน้ามาก่อน ปาร์คชานยอลพบผู้คนมากมาย แต่เอาเข้าจริงแล้วคนที่เขาคุยด้วยและสุงสิงมีอยู่แค่คอวนซองแจกับคุณพ่อเท่านั้น คนตัวสูงไม่เข้าใจว่าตนทำอะไรผิดร้ายแรง คนตรงหน้าถึงได้มีอาการตัวสั่นและร้องไห้น้ำตาเป็นสาย

“...!”

อยู่ดี ๆ ก็ทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเสียอย่างนั้น ชานยอลลังเลว่าจะทำอย่างไรดีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจหันหลังให้ผู้บุกรุก ตั้งใจจะไม่ขอโทษกับอะไรทั้งนั้นเพราะไม่ได้ทำอะไรผิด(?)

“ฮึก...”

แต่เสียงสะอื้นด้านหลังนั้นก็รั้งให้เดินต่อไม่ไหว เขาเสียงดังมากเกินไปเหรอ? ปกติก็พูดแบบนี้กับลูกน้องอยู่บ่อย ๆ เวลาโมโหไม่เห็นจะมีใครร้องไห้เลย ชานยอลถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะเดินไปหาเลขาตัวเองที่อยู่ไกลออกไป

“...?”

ซองแจแสดงสีหน้างงงวยเมื่อเจ้านายเดินออกมาคนเดียว เดาไม่ออกว่าต้องทำยังไงต่อ เพราะเหตุการณ์แบบนี้เพิ่งเคยเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก หมายถึงเจอคนร้าย(?)ลักษณะนุ่มนิ่มแบบคยองซูเป็นครั้งแรก

“โทรตามตำรวจมาที่นี่แล้วกัน”

“ได้ครับคุณหนู”

“...”

เอ่ยสั่งเมื่อเดินผ่านเลขาของตัวเองไปที่รถ แต่ก็ต้องหยุดลงอีกรอบเพราะคิดถึงพ่อขึ้นมา ไม่มั่นใจว่าการมีข่าวว่ามีคนบุกรุกเข้าพื้นที่ส่วนตัวได้ จะถึงเป็นเรื่องดีในช่วงนี้และตระกูลของเขาหรือเปล่า อีกอย่างไม่เคยมีใครได้เข้ามาในสุสานของแม่…

“เดี๋ยว...” เอ่ยเบรกขณะซองแจกำลังต่อสายหาเจ้าหน้าที่ตำรวจ

“...?”

“...พาไปที่บ้านแล้วกัน”

“ได้ครับ”

นี่คงเป็นทางออกที่ดีที่สุดตอนนี้ แววตาผิดหวังจากลูกแก้วกลมสวยเมื่อครู่นี้จากคยองซูเข้ามาทำให้รู้สึกแปลก ๆ ตั้งแต่เกิดมาแววตาแบบนั้นไม่เคยมีใครใช้กับเขามาก่อน เพราะชานยอลไม่เคยทำให้ใครผิดหวัง

แน่นอนว่าการตัดสินใจครั้งนี้ เป็นเพราะไม่อยากให้การหาเสียงของพ่อกระตุก และไม่อยากให้ใครเข้ามาที่นี่ ไม่เกี่ยวกับอย่างอื่น!














ร่างสูงโปร่งเดินเข้าบ้านหลังใหญ่มาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แจกันดอกไม้สีน้ำตาลทองปักเสียบกุหลาบสีขาวบ้างแดงบ้าง มีให้เห็นอยู่ทั่วทั้งบ้านยกเว้นโซนที่นายองอยู่ เพราะเธอแพ้เกสรดอกไม้ ผู้เป็นบิดาไม่เคยบ่นเรื่องที่ชานยอลปลูกกุหลาบเอาไว้เต็มบ้าน เพียงแต่ขอบางพื้นที่ให้นายองบ้างเท่านั้น และลูกชายคนโตก็ทำให้

ถึงเธอจะไม่ได้แพ้ขั้นรุนแรง แต่ชานยอลก็รู้สึกพอใจเวลาเห็นเธอฉามหรือคันจมูกบ่อย ๆ ขอบคุณดอกไม้พวกนี้ที่เขาชอบแล้วกัน เพราะมันสามารถช่วยกันไม่ให้เจอคนที่ไม่อยากเจอได้ดีทีเดียว

“คุณพ่อเข้าห้องแล้วใช่มั้ย?”

“ใช่ค่ะคุณหนู สักครู่ดิฉันเอานำเย็นขึ้นไปให้ที่ห้องนะคะ”

“อืม”

“ปล่อยนะ!”

“...?!!”

สาวใช้สะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเสียงหวีดร้องของใครสักคนที่ลงรถตู้มาพร้อมเลขาควอนและทีมการ์ด เด็กผู้ชายในชุดสูทหน้าตาน่ารักกำลังถูกพาตัวเข้ามาในบ้าน ตามหลังชานยอลมาไม่ไกลนัก

“เตรียมห้องชั้นบนให้ด้วย กับกุญแจชุดนึง”

“ดะ...ได้ค่ะ”

เมื่อได้รับคำสั่งก็รีบวิ่งไปตามผู้ช่วยมาเพิ่มอีก เพื่อให้ทำทุกอย่างได้อย่างรวดเร็ว ให้ทันใจเจ้านายที่เพิ่งมาถึง นับว่านี่เป็นครั้งแรกที่ชานยอลมีแขก(?)มาที่บ้านหลังอาทิตย์ตกดิน

“คุณทำไมถึงพูดไม่รู้เรื่อง?!”

“คุณนั่นแหละพูดไม่รู้เรื่อง!”

เมื่อโดนต่อว่าชานยอลจึงสวนกลับทันควัน จะมาเรียกร้องอะไรในเมื่อเขาถามอะไรก็ตอบไม่ได้สักอย่าง ใจอยากจะส่งให้ตำรวจดำเนินคดีให้รู้แล้วรู้รอด แต่มันก็ยังทำแบบนั้นไม่ได้ในช่วงนี้

“อะไรกันชานยอล?”

เดาว่าคนสนิทรีบวิ่งไปแจ้ง ชานยอลเลยได้เห็นคุณพ่อที่อยู่ในชุดนอนแล้วเดินออกมาต้อนรับกันพร้อมกับภรรยาคนโปรด

“ผมขอบอกพ่อทีเดียวหลังรู้เรื่องทั้งหมดแล้วกันนะครับ”

“...?”

“แต่ไม่ต้องกังวลว่าจะกระทบการหาเสียงครับ ผมคิดมาดีแล้ว”

ลูกชายตัวสูงโค้งให้บิดาก่อนจะเดินนำขึ้นไปชั้นบน นายองและยองจุนมองตามร่างบางที่ถูกฉุดรั้งให้ตามขึ้นไปอย่างตกอกตกใจ แต่ยองจุนก็ไม่ค่อยขัดลูกชายอยู่แล้ว

“คุณจะให้ชานยอลทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ ไปลากลูกเขามาแบบนี้จะไม่มีปัญหาเหรอคะ”

“ชานยอลไม่เคยทำให้ผมผิดหวังคุณก็รู้ อะไรที่เขาคุมได้เขาก็บอกว่าคุมได้ ว่าแต่ลูกคุณเถอะโทรมาหาบ้างแล้วหรือยัง?”

นายองหยุดต่อปากต่อคำในทันทีเมื่อสามีวนมาถามหาลูกของเธอ ซึ่งจริง ๆ ก็ลูกของยองจุนเหมือนกัน แต่ก็จะถูกเรียกจนติดปากแบบนี้ ลูกชายของเธอไม่ค่อยลงรอยกับพ่อสักเท่าไหร่ เลยถูกส่งไปเรียนที่อังกฤษตั้งแต่ยังเด็ก แต่ปีนี้เธอกำลังจะได้ลูกคืนสู่อ้อมกอดแล้ว หลังจากต้องแยกกันอยู่ไกลมานับสิบปี เจอกันบ้างแค่ช่วงเทศกาล หรือไม่เธอก็จะบินไปหา








เสียงโวยวายที่หน้าห้องทำให้คนที่เพิ่งจะเปิดประตูเข้าห้องตัวเองหยุดชะงัก ห้ามก็ห้ามแล้วทำไมถึงดื้อนักนะ? ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง

“เอากุญแจมา”

ชานยอลเดินกลับออกมาหลังจากเข้าไปถอดสูทตัวนอกออกได้แค่ชิ้นเดียวเพราะเริ่มรำคาญ ซองแจที่เปิดประตูห้องฝั่งตรงข้ามค้างเอาไว้จึงรีบส่งแม่กุญแจให้คุณหนูของเขาในทันที เพราะอาการคิ้วขมวดของชานยอลมันบ่งบอกว่าเริ่มอารมณ์ไม่ค่อยดีแล้ว

“อ๊ะ! เราเจ็บนะ!”

“ปัง!”

ลูกน้องสองสามคนเปิดทางให้คุณหนูของบ้านลากคยองซูเข้าไปข้างใน หลังจากมือหนาจับเอาต้นแขนนุ่มนิ่มไว้ได้ โดยไม่มีใครตามเข้าไปด้วยสักคน ซองแจพยักหน้าให้คนที่เหลือกลับออกไปได้ และตัวเองก็เดินห่างออกมาจากห้องเมื่อประตูปิดลงเสียงดัง

“ฟุ่บ!!”

ร่างบางลอยกระแทกเตียงด้วยแรงเหวี่ยงที่เหลือล้นของเจ้าบ้านที่หน้าตาไม่รับแขก คนตัวสูงปลายเตียงหยิบอาวุธปืนที่เหน็บเอวมาด้วยออกมาอีกครั้ง เพื่อข่มขู่และมันก็ได้ผล

“พูดดี ๆ ไม่รู้เรื่องเหรอ? หรือชอบให้ใช้กำลัง?”

“ก็คุณลากเรามาทำไมล่ะ!!!”

“...!!!”

“กะ...ก็คุณลากเรามา...ทำไม”

ประโยคที่สองแผ่วลงหลายเท่าตัวหลังจากแว๊ดใส่ไปแล้วเจอสายตาดุ ๆ ตีกลับมา คนเป็นรองกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาเอียงมองมือหนาที่กุมอาวุธปืนสลับกับมองหน้าเจ้าของ

“จะไม่ให้ลากมาได้ยังไงในเมื่อคุณตั้งใจเข้ามาทำร้ายผม!”

“เราไม่ได้จะทำร้ายคุณ”

ชานยอลถอนหายใจออกอย่างเหนื่อยอ่อน ทำไมยิ่งคุยกันยิ่งเหนื่อย ถามอะไรก็ได้แต่คำตอบเดิม ๆ ที่มันไร้ซึ่งน้ำหนักพอจะเอามาตีความ โอเค...ถ้าถามจากเจ้าตัวไม่ได้ก็ต้องไปสืบหาข้อมูลจากอาวุธแทน ชานยอลกลับหลังหันเตรียมจะออกไปจากห้อง เพราะไม่อยากเห็นหน้าคนที่ทำให้หงุดหงิดปนโมโหตลอดเวลา

“...!!!”

“ปึก!”

คนหัวไวที่กำลังจะใช้โอกาสนี้หนีพยายามจะวิ่งแทรกผ่านชานยอลไปที่ประตู แต่ก็ถูกตามคว้าเอาไว้ได้ ผลต่อมาคือคยองซูถูกดันกระแทกกำแพงอีกครั้งจนรู้สึกจุก

“ถ้า...มีรอบต่อไปผมจะไม่ใจดีแบบนี้อีก”

เสียงรอดไรฟันดังขึ้นพร้อม ๆ กับมือใหญ่ที่บีบคางกันเอาไว้อย่างแรง สองแก้มขาวถูกกดจนรู้สึกเจ็บ ถ้านี่เรียกใจดีแล้วใจร้ายของผู้ชายคนนี้จะอยู่ในระดับไหนนั่นเป็นสิ่งที่คยองซูสงสัย ถูกผลักจนล้มกระแทกพื้นอยู่ในห้องที่ตอนนี้ว่างเปล่า ดวงตากลมเคล้าน้ำอุ่น ๆ ขณะมองดูรอบตัวเพื่อมองหาแจกันดอกกุหลาบแบบที่ได้เห็นมาตลอดทาง ทว่าในนี้มัน...ไม่มี

“ถ้าพร้อมจะพูดเรียกได้เลยนะครับ ผมจะให้คนเฝ้าที่หน้าห้อง”

น้ำเสียงนุ่ม ๆ ที่ได้ยินทำให้คยองซูรู้ว่าคนหน้าประตูเป็นใคร เลขาคนโปรดของชานยอลมีโทนเสียงนุ่ม ๆ ที่ฟังดูสบายหูมากกว่า แต่ก็ดุพอกันยิ่งตอนสั่งให้ลูกน้องพาตนไปส่งหาตำรวจวันนี้ยิ่งน่ากลัว คยองซูไม่ชอบเวลาคนมีคนเยอะ ๆ มากดดัน














ลมเย็น ๆ จากแอร์คอนดิชั่นเนอร์กล่อมเด็กผู้ชายตัวเล็กหลับไปนานหลายชั่วโมงจนข้ามมาวันใหม่ แน่นอนว่าเมื่อได้นอนแล้วว่าคิวปิดน้อยจะยอมตื่นลืมตาก็ยากยิ่ง ไม่งั้นคงไม่ได้ทะเลาะกับรูบี้ทุกวัน แต่วันนี้คงไม่ได้ทะเลาะเพราะเพื่อนรักไม่ได้อยู่ด้วย

“ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!”

รอบที่สามของวันเห็นจะได้ที่ซองแจเดินมาเคาะประตูห้องที่ถูกล็อกจากข้างใน แต่ก็ไร้เสียงตอบรับใด ๆ เลยจากเด็กผู้ชายที่เจ้านายของตนขังเอาไว้ หันมองหน้าคุณหนูตัวสูงที่ยืนขมวดคิ้วรอดูเหตุการณ์อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“ปลุกรอบที่สามแล้วครับ”

“ตายแล้วรึเปล่า?”

เกือบหลุดขำเมื่อคำตอบที่ได้ยินจากชานยอลเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ แต่ใบหน้าที่แสดงออกก็ดูจริงจังเหลือเกิน สงสัยจะกังวลว่าเรื่องจะกระทบกับคุณพ่อมากเกินไป เลยไม่ทันได้ฉุกคิดว่าการตายเพราะถูกขังแค่คืนเดียวไม่มีจริง

“ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!”

“เข้าไปดูซิ นี่มันเที่ยงแล้ว”

“ครับคุณหนู”

“ฉันจะรอข้างล่าง”

ว่าจบผู้ออกคำสั่งก็เดินลงไปจากชั้นสองในทันที ชานยอลกำลังจะมีมื้อที่สองของวัน แต่เด็กคนเมื่อวานยังไม่ได้กินอะไรเลยทั้งวัน แต่กลับนอนหลับสบายใจ ไม่รู้จักหิวบ้างหรือไง?

“แกร็ก~”

เลขาคนดีเปิดประตูเข้ามาอย่างระมัดระวัง เพราะเมื่อข้ามเขตเข้ามาแล้ว พื้นที่ส่วนนี้ก็ถือเป็นพื้นที่ส่วนตัวของคยองซู แม้จะเป็นบ้านของชานยอลก็ตาม เมื่อเดินพ้นห้องน้ำเข้ามาก็เจอเตียงที่มีสิ่งมีชีวิตแก้มขาวกำลังหลับปุ๋ยอยู่อย่างสบายอารมณ์ ไม่มีร่องรอยของการร้องไห้เพราะเปลือกตาไม่ได้บวมช้ำ

“คุณคยองซูครับ”

“ฟี้~~”

ไร้ซึ่งการตอบรับ แม้จะเดินเข้ามาใกล้จนติดเตียงแล้วก็ตาม เอื้อมมือเข้าไปเขย่าแขนของคนที่หลับอยู่นิดหน่อยแต่ก็นิ่ง… ตกลงว่านี่เขาดูแลคนร้ายประเภทไหนกันนะ ทำความผิดมาแต่ยังหลับสนิทในบ้านหลังนี้ได้อยู่

“คุณคยองซูครับ!”

“ขอห้านาทีรูบี้”







รูบี้?







“ขอโทษนะครับ แต่ผมซองแจเลขาคุณชานยอล ตอนนี้คุณชานยอลรอพบอยู่ข้างล่างครับ”

“ชานยอลไหน?”

ร่างบางงัวเงียมุดไปมาอยู่กับผ้าห่มสีขาวผืนอ้วนขณะถามตอบกับซองแจอยู่ คุณควอนเร่งเสียงจนรู้สึกเจ็บคอ เพราะปกติวัน ๆ อยู่กับชานยอลไม่ได้ใช้เสียงเยอะและดังขนาดนี้

“คนที่คุณคยองซูเจอเมื่อวานที่สุสานไงครับ เขาเป็นเจ้านายผม”

“คนที่เอาปืนเราไปเหรอ?”

“ใช่ครับ”

เมื่อเรียบเรียงเรื่องได้ดวงตากลมก็เปิดกว้างและดีดตัวขึ้นมานั่งหัวฟู จนคุณเลขาเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพราะตกใจ คยองซูกัดริมฝีปากของตัวเองไว้แน่นก่อนจะหรี่ตาคาดโทษใครบางคนอยู่ภายในใจลำพัง

“เจ้าชานยอล!”

“...!!!”

เลขาควอนเลิ่กลั่กในทันทีเมื่อได้ยินคำนำหน้าชื่อคุณหนูหัวร้อนของตัวเองจากปากของคนบนเตียง รีบหันมองข้างหลังและเดินออกไปดูหน้าห้องในทันทีเพราะไม่อยากให้ใครได้ยิน

“เรียกคุณหนูแบบนั้นไม่ได้นะครับ”

“ก็เขาเอาปืนเราไปนะ”

“ก็คุณคยองซูบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวนี่ครับ แถมยังมีปืนติดตัวอีก พวกผมก็ต้องยืดอาวุธไว้ก็ถูกแล้วนี่ครับ”

ร่างบางถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะยอมลงจากเตียงเมื่อซองแจผายมือให้ ยอมเดินตามเจ้าถิ่นออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ เพราะเบื่อห้องนอนจะแย่อยู่แล้ว

“...!!!”

“...?”

เลขาควอนหันกลับมาดูเมื่อไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตามมา เขากำลังได้เห็นมือน้อยจับดอกกุหลาบอยู่เมื่อออกมาถึงหน้าห้องแล้วเจอมัน สีหน้าตอนนี้ของคยองซูดีใจแบบสุด ๆ กุหลาบมันทำไมเหรอ?

“ขอดอกนึงได้หรือเปล่า?”

“ถ้าคุณหนูอนุญาตก็ได้ครับ”

ใบหน้าน่ารักยับยู่เมื่อได้ยินเช่นนั้น อะไร ๆ ก็ต้องคุณหนูอย่างเดียวเลยหรือไง ยืนลังเลอยู่นานว่าจะกลับบ้านเลยดีหรือเปล่าเมื่อมีโอกาสเช่นนี้ แต่ด้วยกลัวจะกระทบคนอื่น ๆ เลยทิ้งโอกาสนั้นไปเพราะซองแจมองตนอยู่อย่างไม่วางตา มนุษย์คงไม่ชินกับการหายตัวได้หรอกมั้ง ไม่เป็นไรยังไงบ้านหลังนี้ก็มีกุหลาบตั้งเยอะแยะ













ถูกพามาหย่อนไว้ที่ห้องห้องหนึ่งพร้อมกับข้าวต้มหนึ่งถ้วย คยองซูไม่ลังเลที่จะรับอะไรลงท้องเมื่อมีคนยกมาให้ กลิ่นหอม ๆ กับรสชาติถูกปากทำให้ไม่กี่นาทีต่อมาข้าวต้มก็หมดถ้วย การ์ดตัวใหญ่สองคนยืนเฝ้าอยู่ในห้อง พวกเขาต่างก็สงสัยว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงได้ทำตัวสบาย ๆ ราวกับไม่ได้ทำอะไรผิด

“...!!!”

“หลับสบายดีมั้ยล่ะ? ออกไปรอข้างนอกก่อน”

“ครับคุณหนู”

คนที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่เอ่ยถามเด็กชายที่นั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับสั่งให้ลูกน้องถอยเมื่อมาถึง ชานยอลเพิ่งจะจบเมื้อเที่ยงของเขาไปเมื่อสักครู่ และตอนนี้ว่างพอจะมาเค้นเอาข้อมูลจากแขกคนพิเศษแล้ว ที่ที่ทั้งคู่กำลังใช้อยู่คือห้องทำงานของชานยอลที่ชั้นหนึ่ง

“...?”

“อะไรเหรอ?”

“ผมเพิ่งถามคุณไปว่าหลับสบายดีหรือเปล่า?”

“อ๋อ...อื้อ~”

เปิดบทสนทนาด้วยคำถามสบาย ๆ ร่างสูงเลือกโต๊ะทำงานเป็นที่นั่ง ไม่ใช้โซฟาที่มีคยองซูนั่งอยู่ คิดว่าเราอยู่ห่าง ๆ กันไว้ก่อนน่าจะดี

“ปกติทำงานตอนกลางคืนเหรอ? ตื่นซะเที่ยงขนาดนี้”

“เรายังไม่ได้ทำงาน ยังเรียนอยู่”

“ไหนเมื่อวานคุณบอกว่ามาทำงานไง?”

ใบหน้าของอีกฝั่งเริ่มเอาเรื่องเมื่อคยองซูตอบไม่ตรงกันกับข้อมูลที่มี เมื่อวานบอกอีกอย่าง วันนี้บอกอีกอย่างได้เหรอ?

“ก็ทำงานน่ะแหละ เรามาที่นี่เพื่อทดลองงานของเรา”

“อ๋อ ยังอยู่ในช่วงทดลองนี่เอง”

ปาร์คชานยอลเริ่มเก็บข้อมูลเข้าสมองไปวิเคราะห์เรียบเรียง ถ้าเป็นเด็กที่ยังทดลองงาน ก็คงจะไม่ค่อยรู้จักผู้ว่าจ้างจริง ๆ น่ะสิ แบบนี้สืบสวนไปจะได้อะไรรึเปล่านะ ท่าทางอ้อนแอ้นขนาดนี้ทดลองงานให้ตายยังไงก็คงไม่ผ่านหรอก

“แล้วคิดว่าจะผ่านมั้ยล่ะ?”

“ก็คงผ่านแหละถ้าคุณไม่เอาปืนเราไปก่อนน่ะ!”

รีบร้อนหลบตาลงต่ำในทันที เพราะเผลอขึ้นเสียงใส่อีกฝ่ายไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ จนได้รับสายตาดุ ๆ กลับมา ก็มันโมโหหนิ! ถ้าไม่เจอหมอนี่เขาก็คงผ่านไปได้อย่างสบาย ๆ

“ปืนอันนี้เหรอ?”

“ใช่~”

จู่ ๆ ก็เปลี่ยนหน้างอมาเป็นยิ้มหวานเมื่อเห็นอีกฝ่ายหยิบปืนที่คุ้นตายิ่งออกมาจากลิ้นชัก ถ้าขอแบบปกติไม่ได้คืน ก็คงต้องใช้ไม้ใหม่! ลูกอ้อน!

“เราขอคืนได้มั้ย...นะ...นะ”

“บอกมาก่อนว่าคุณทำงานอะไรถึงต้องใช้ปืน? ทำให้ใคร?”

“ก็บอกไปแล้วไง...”

“มันฟังขึ้นที่ไหน”

เมื่อเก็บปืนลงลิ้นชักก็ได้เห็นสีหน้าผิดหวังของคนตัวเล็กที่ลุกขึ้นยืนทำตาละห้อย หลังจากไปนอนคิดมาแล้วชานยอลหาข้อสันนิษฐานให้ตัวเองได้ว่า ลูกสีส้มกลม ๆ ที่อยู่ในแม็กปืนต้องเป็นก๊าซพิษไม่ก็ยาพิษอะไรสักอย่าง

“จะไปไหน”

“เราจะกลับบ้าน”

รีบเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเตรียมจะเดินออกจากห้อง สรุปจะกลัวหรือไม่กลัวกันนะ? ทำตัวแปลก ๆ ไม่รู้สึกผิดอะไรเลยสักนิด แถมยังเอาแต่ใจ

“ไม่ให้กลับ”

“ถ้าคุณไม่เชื่อเรื่องความรักเราก็ไม่คุยด้วย”

“คุณไม่ได้อยู่ในจุดที่จะมาต่อรองกับผมได้นะ”

คยองซูถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาเหนื่อยแล้วเหมือนกันที่พูดไม่ได้ แล้วก็ไม่ชอบด้วยที่ถูกมองเป็นคนร้ายทั้งที่จริง ๆ แล้วไม่ใช่ น้ำท่วมปากบอกไม่ถูกพูดไม่ได้

“คืนปืนให้เราสิ แล้วเราจะให้คุณดูว่าเราทำอะไรได้”

“...”

ร่างสูงเปิดลิ้นชักและเดินออกจากโต๊ะทำงานมาพร้อมกับปืนกระบอกสวยในมือ เมื่อรู้สึกเหมือนกับว่าเจอท้าทาย ปาร์คชานยอลยกยิ้มกับตัวเองน้อย ๆ เมื่อรู้สึกขันที่กำลังทำเรื่องบ้า ๆ รู้อยู่แล้วว่าถ้าคนเรามีปืนจะทำอะไรได้บ้าง มันอันตรายมากหากลองเสี่ยงโดยไม่ป้องกัน แต่เขาก็อยากรู้เหลือเกินว่าเด็กที่เหมือนจะไม่มีพิษมีภัย จะรับปืนแล้วเดินหนีไปหรือว่า…

“...!!!”

ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนยิ้มสวยที่เย็นเฉียบ ถูกเจ้าตัวดีปลดอาวุธที่เคยอยู่ในมือไปถือไว้ และจ่อมันกลับเข้ามากลางอกเมื่อเดินเข้าไปใกล้ จากตรงนี้คยองซูสามารถรับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจดวงใหญ่ เพราะเขาเป็นคนถือปืนจี้อีกฝ่ายเอาไว้

ทั้งคู่ห่างกันแค่ปืนกั้น ดวงตาสีนิลสวยสบจ้องพร้อมกับเลิกคิ้วสูงเมื่อคิวปิดตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมอง ชานยอลได้คำตอบแล้วว่าคยองซูไม่รับปืนแล้วหนีไป แต่ยังคงยืนกรานจะจ่อปลายกระบอกปืนใส่กันเหมือนเดิม แบบนี้จะขอให้เชื่อได้ยังไงว่าไม่ใช่คนร้าย

“รออะไรล่ะ?”

“...!!!”

มือน้อยที่กุมปืนเอาไว้ทั้งสองข้างเริ่มสั่น คยองซูอยากพ้นจากข้อกล่าวหาว่าเป็นคนร้าย แต่เขาไม่สามารถยิงกระสุนตกหลุมรักใส่ชานยอลได้ เพราะผู้ที่ถูกยิงจะตกหลุมรักใครก็ตามที่ได้เห็นหน้าเป็นคนแรกหลังจากนั้น และตอนนี้คนตรงหน้าก็คือเขาเอง

“ถ้าคุณไม่ยิงผมยิงนะ”

“...!!!”

โลหะเย็นที่ไม่รู้ว่าเคลื่อนเข้ามาหากันตั้งแต่เมื่อไหร่แนบลงที่ข้างเอวจากการกระทำของเจ้าบ้าน ดวงตาไม่สามารถอ่านค่าได้มองตอบนิ่งพอ ๆ กับน้ำเสียงที่เพิ่งหลุดออกจากปาก คิดยังไงถึงได้ให้โอกาสทั้ง ๆ ที่รู้ว่าจะต้องถูกปืนจ่อเรื่องนั้นชานยอลก็ไม่มั่นใจ

“นับสาม”

“...!!!”

“นับสอง”

“...!!!”








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 383 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,684 ความคิดเห็น

  1. #2671 milkiki (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 05:41
    กรี้ดดด ต้องยิงแล้วม้ายยโดนบังคับแร่ววว
    #2,671
    0
  2. #2643 F_OOSGNUYK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 20:00
    ยิงเลยยยย
    #2,643
    0
  3. #2514 AoFFyNaKa04 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 19:39
    ยิงเลยยย น้องอย่ายอมมม
    #2,514
    0
  4. #2504 Luvcs (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 18:29

    แง้ ยิงเลยๆๆๆ

    #2,504
    0
  5. #1909 ChompunutEksuk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 08:08
    อย่าร้ายกับน้องงง
    #1,909
    0
  6. #1250 PCY231 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 10:53
    น้องงงงง เจ้าคิวปิดน้อย
    #1,250
    0
  7. #1147 C Griffin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 16:55
    กรี๊ดกร๊าดมาก คุณพี้ดุๆดีต่อใจ
    #1,147
    0
  8. #737 TiNa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 23:26
    งื้อออออออออออ ยิงไหมๆๆๆๆๆๆ
    #737
    0
  9. #681 WLP  (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 02:11
    ยิงเลยน้อง ยิงเลยยย
    #681
    0
  10. #597 orange_minie (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 22:37
    เอาแล้วๆๆๆๆ >///< นี่ชุ้นเขินอะไร เขินอะไร น้องยังไม่ยิงซะหน่อย คือเจ้าคิวปิดน่ารักมากกก เหมือนเพนกวินขนฟูตอนตื่นนอนเลย แถมยังเรียนคุณหนูว่าเจ้าชานยอลด้วย น่ารักมากกกก แงงงง รักน้อง
    #597
    0
  11. #519 Mysweet_Dyo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 18:20

    เจ้าคิวปิดน้อยน่ารักมากกกกกก อยากให้เค้ารักกันแล้วแต่แบบต้องไม่ใช่เพราะกระสุนของคยองซูซี่ TT

    #519
    0
  12. #432 My_Queen ของท่านโอ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 23:57
    อยากเห็นสองคนนี้รักกันจังเลยอะ
    #432
    0
  13. #408 #1day1fiction (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 07:14

    ความน่าเอ็นดูของน้องมันลอยฟุ้งไปหมดเลย ฮื้อ
    #408
    0
  14. #366 LoveD.O. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 17:24
    น้องน่ารักมากกกก วงวารซองแจตอนไปปลุก555
    #366
    0
  15. #352 kksssp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 13:48
    น้องหากุหลาบเร็วๆเข้า!!!! เจ้าคิวปิดกลายเป็นคนร้ายตัวนุ่มนิ่มไปซะแล้ว 5555555
    #352
    0
  16. #252 Sumintra007 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 17:34
    แง้..เจ้าคิวปิดน้อยทำไมน่ารักแบบนี้ล่ะลูก
    #252
    0
  17. #219 lookkaew_11 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 01:08
    เจ้าหมูน้อยโดนจับไว้แท้ ๆ แต่ยังนอนสบายใจอยู่ได้ น่ารักจริงๆ 555

    เอ้า น้องยิงพี่ก็ต้องตกหลุมรักน้องสิ!
    จะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ
    แล้วถ้าชานยอลตกหลุมรักน้อง จะจำเหตุการณ์ที่ผ่านมาได้มั้ย ว่าคุยอะไรกันอยู่ สถานการณ์เป็นยังไง
    #219
    0
  18. #215 xkjdndnccn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 11:08
    ใครยิ่งใครกันเนี่ยะ
    #215
    0
  19. #207 0412BD (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 14:25
    ชอบมากตอนคิวปิค เรียก เจ้าชานยอลลลลล 555555555555
    #207
    0
  20. #186 nook_ny (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 09:46
    เอาเเล้ววกร๊ดดดด
    #186
    0
  21. #179 TaxChanis (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 08:30
    ยิงไปเลยครับสุดท้ายถึงจะไม่มีกระสุนพิเศษนี่เค้าก็รักหนูอยู่เเล้ว555555
    #179
    0
  22. #151 Babysoo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 01:25
    น้องงยิงเลยลูก
    #151
    0
  23. #120 DyoCP ♥ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 09:20
    อั๊กกกกก น้อนนน เอาไงดี
    #120
    0
  24. #118 Changmanka (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 11:52

    กรี๊ดดดยิงเลยน้องงงงงง อยากอ่านต่อเลยค่ะไรท์????????????

    #118
    0
  25. #117 DKS (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 23:46

    จะยิงมั้ยน้อออ รอตอนต่อไปนะคะ

    #117
    0