{Chansoo} - ฉีกโชคชะตา

ตอนที่ 28 : Chapter 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 377 ครั้ง
    1 ธ.ค. 62

          หลังปล่อยน้องงอแงจนพอใจแล้ว ก็ได้เวลาที่ชานยอลต้องเข้าครัวเพื่อหาอะไรให้คยองซูทาน อยู่กันสองคนแบบนี้น่าจะยากหน่อยแล้ว เพราะคุณหนูคนดีเองก็ทำอะไรไม่เป็น พยายามปิ้งขนมปังแล้วแต่มันก็ไหม้ จะอุ่นอาหารแช่แข็งที่ซองแจซื้อมาเผื่อไว้ก็ทำไม่ได้เพราะหาปลั๊กต่อไมโครเวฟไม่เจอ ตอนนี้คนโตแล้วอยากได้เลขาคืนมาก ๆ

       “เอ่อคือ...”

       “...?”

       เด็กตัวเล็กบนโซฟานอกบ้านเลิกคิ้วสูงเมื่อชานยอลเดินกลับออกมามือเปล่า เมื่อครู่นี้บอกว่าจะเข้าไปหาอะไรให้ทานแต่ไหงไม่มีอะไรติดมือ

       “อยากไปเดินเล่นในเมืองมั้ย?”

       “...”

       “กับผม”

       คยองซูยอมพยักหน้าให้แม้จะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก แอบชะเง้อมองเข้าไปในบ้านแต่ก็ถูกร่างสูงขยับตัวมาบังไว้ ชานยอลไม่อยากให้คยองซูเห็นว่าตัวเองรื้อครัวไปถึงเละไหนแล้วบ้าง ดังนั้นลากน้องออกไปหาอะไรทานข้างนอกเลยน่าจะดีกว่า

       เม็ดหินเล็ก ๆ ที่จิ้มฝ่าเท้านุ่มนิ่มทำให้คยองซูเดินช้าจนรั้งชานยอลที่เดินเร็วกว่าให้ช้าลงตามไปด้วย มือที่ประสานกันไม่หลุดออกเมื่อคยองซูหยุดเดิน แต่เป็นชานยอลที่ต้องถอยกลับมาดูน้องตาหวานคนข้างหลัง และเมื่อเห็นคยองซูเอาหลังเท้าถูขาตัวเองไปมาเรือนคิ้วสวยบนใบหน้าหล่อเหลาก็ขมวดฉับในทันที

       “รองเท้าล่ะ?”

       “เราหายตัวมาจากห้องนอน ก็เลยไม่ได้เอามาด้วย”

       เมื่อได้ยินคำตอบหัวคิ้วที่ผูกกันเป็นโบว์ก็คลายตัว เป็นไปได้อยู่แล้วนี่เนอะ เพราะรองเท้าอยู่ชั้นล่าง พลาดเองที่ลากเจ้าคิวปิดออกมาทั้ง ๆ ที่เท้าเปล่าเปลือยเช่นนี้ งั้นจะรับผิดชอบแล้วกัน

       “คะ...คุณ!”

       “ไม่ได้กินข้าวหรือไง ตัวเบาจนลมจะหอบไปอยู่แล้ว”

       ชานยอลจัดแจงให้น้องขึ้นหลังของตัวเองเป็นการรับผิดชอบ คงปล่อยให้เดินเหยียบหินเหยียบดินเล็ก ๆ ไปตลอดทางไม่ได้ เจ็บเพียงนิดก็ถือว่าเจ็บและเขาไม่ต้องการให้คยองซูเจ็บกับอะไรทั้งนั้น เสียงโวยวายดังขึ้นครูเดียวก่อนจะกลายมาเป็นเสียงหายใจที่อยู่ชิดใบหูแทน

       “แล้วคุณได้กินมั้ย?”

       “...!!!”

       “หลายวันมานี้คุณกินข้าวเยอะมั้ย?”

       “...!!!”

       ชานยอลเงียบไป… นั่นหมายความว่ายังไงกันนะ ทำไมคำถามแค่ว่ากินข้าวเยอะไหม ถึงได้ทำให้รู้สึกดี รู้สึกเหมือนสำคัญ และความรู้สึกเหล่านี้มันก็มาจากคยองซูเสมอ ๆ หลายครั้งที่รับรู้ได้ว่าตัวเองพิเศษจริง ๆ จากตัวของคยองซู

       “ผมถามคุณก่อนนะ”

       “เรากิน”

       “ใช่เหรอ?”

       “กินบ้างไม่กินบ้าง”

       ชานยอลหลุดขำออกมานิดหน่อยเมื่อได้ยินคำตอบเพิ่มเติม บอกไม่หมดนี่นาร้ายนัก! ทุกวันหลังกลับบ้านแม่บ้านจะคอยมารายงานให้ตนฟังเสมอว่าคยองซูทานข้าวไปกี่มื้อ และต่อมื้อกินไปมากน้อยแค่ไหน สองแขนนุ่มนิ่มที่โอบรอบคอรัดแน่นขึ้นเมื่อคนบนหลังพยายามจะขยับหน้าเข้ามาถามกันใกล้ ๆ

       “ตาคุณตอบแล้ว”

       “ไม่อยากตอบ”

       “ทำไมขี้โกงแบบนี้ล่ะ?!”

       “โกงยังไง?”

       “ทีเรายังตอบเลย”

       คยองซูเริ่มฉุนเพราะอยากรู้คำตอบบ้าง แต่ชานยอลดันเลี่ยงกันเสียดื้อ ๆ เด็กหนุ่มที่ขาลอยเหนือพื้นฟึดฟัดไม่พอใจ จึงใช้มือบีบหูคนที่อุ้มอยู่ไปหนึ่งทีอย่างเหลืออด แต่คนที่ถูกกระทำก็ไม่ได้มีท่าทีตอบโต้แต่อย่างใด

       “ผมจะกินหรือไม่กินก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย แค่คุณได้กินก็พอแล้ว”

       “...!!!”

       อ้อมกอดเล็ก ๆ กระชับแน่นขึ้นอีกเมื่อได้ยิน แรงโมโหไม่พอใจเมื่อครู่หายสิ้น เหลือไว้แต่อารมณ์บางอย่างที่ชวนให้เผยยิ้มหวานกับตัวเองลำพัง ใบหน้าน่ารักซุกลงลาดไหล่กว้างซ่อนมันจากสายตาคนอื่น ๆ ส่วนคนที่ไม่ได้ซ่อนรอยยิ้มเลยคือชานยอลที่เดินอุ้มเด็กดิ่งเข้าเมืองไปอย่างอารมณ์ดี พูดเยอะขึ้นมันก็ดีแบบนี้นี่เอง…

       บทสนทหาที่ไม่มีคำว่าเป็นห่วงเลยของทั้งคู่สร้างความพอใจให้กันอย่างมากมาย การมาเจอกันวันนี้ไม่ได้ยากอย่างที่คิดเอาไว้ ทั้งสองต่างคิดว่าจะทำตัวยังไงเมื่อเจอกัน พูดยังไง ทำหน้ายังไง แต่โลกไม่ได้เครียดไปด้วยในครั้งนี้ สถานการณ์ตึงเครียดมันสลายหายไปเองเมื่อใจสองใจนั้นตรงกัน

 

 

 

 

 

 

       คยองซูถูกทิ้งให้นั่งรออยู่ที่ร้านอาหารหลังชานยอลจัดแจงสั่งอะไรให้อย่างเรียบร้อย เด็กตัวเล็กไร้เงินกำลังเครียดที่ตอนนี้ต้องอยู่คนเดียวในเมืองที่ไม่คุ้น ปกติโลกมนุษย์มันก็ไม่คุ้นสำหรับคิวปิดอยู่แล้ว เพราะถูกห้ามไม่ให้อยู่นาน แต่มีที่นึงที่คยองซูจะคุ้นเป็นพิเศษ...บ้านของชานยอล

“คุณหายไปนาน”

“สิบนาที”

“นั่นแหละสิบนาทีก็นาน”

คยองซูงอแงใส่พี่ทันทีเมื่อชานยอลกลับมานั่งที่โต๊ะ พยายามแล้วที่จะทำให้เร็วเดินให้เร็ว แต่ดูเหมือนจะช้าไปสำหรับคนใจร้อนตัวเล็กที่วันนี้ขี้วีนเอาเรื่อง กล่องรองเท้าหนังคู่สวยถูกเปิดออก ชานยอลหยิบมันเดินมาคุกเข่าลงข้าง ๆ เก้าอี้ของคยองซูและหมุนให้น้องหันเข้าหา

มือหนาข้างหนึ่งจับข้อเท้าขาวขึ้นมาถือไว้ ส่วนอีกข้างก็กำลังปัดเศษดินเศษฝุ่นออกให้อย่างเบามือ คยองซูพยามจะก้มลงไปใส่เองแต่ก็ถูกสายตาดุ ๆ มองตอบจึงยอมให้ชานยอลยุ่งกับเท้าตัวเองอยู่หลายนาที

“ชอบมั้ย?”

“...ชอบ”

สองสายตาประสานกันเมื่อชานยอลเงยหน้าขึ้นมาฟังคำตอบ ‘ชอบ’ คำเดียวสั้น ๆ แต่ความหมายที่มากับสายตาและน้ำเสียงของคยองซูกำลังทำให้บางอย่างใต้อกเต้นแรง เจ้าของคำพูดอมยิ้มนิดหน่อยเมื่อดูเหมือนว่าชานยอลจะจับความหมายจริง ๆ ได้ว่าตนชอบอะไร ระหว่างรองเท้ากับคนใส่รองเท้า?

โต๊ะทานข้าวข้างนอกร้านสดใสขึ้นมากกว่าเดิมเมื่อกลิ่นไอของความรักเริ่มกระจายตัวปกคลุม มันไม่ได้ยากที่จะเข้าใจ มันชัดเจนทั้งสายตาและความรู้สึก ทว่าแค่อ้อมบ้างตามสไตล์คนไม่เคย



ทั้งคู่เดินชมเมื่องด้วยกันโดยไม่มีบอดี้การ์ดหรือเลขาควอนคอยติดตาม บรรยากาศแปลกใหม่นี้ชานยอลเพิ่งเคยได้รับ หลายสิบปีมานี้ไม่เคยได้ปล่อยตัวเองให้หลุดกรอบของแผนการที่วางไว้ ไม่เคยวอกแวก มีเป้าหมายตลอดว่าต้องทำอะไร การเดินไปเรื่อยในเมืองแบบไร้จุดหมายกับคน ๆ นึงมันเลยให้ความรู้สึกที่ดีไม่เครียดแถมยังสบายใจ

ร้านของฝากน่ารัก ๆ เป็นจุดที่คิวปิดน้อยเลือกจอด โปสการ์ดแผ่นเล็กที่มีรูปวิวควีนส์ทาวน์ถูกหยิบขึ้นมาดูสองสามใบ คยองซูอมยิ้มเมื่อเห็นภูเขาลูกที่เป็นบ้านพักของชานยอลในภาพ บ้านพักที่เขาตั้งใจโผล่ไปเพื่อเจอกับคนที่คิดถึง พอเจอสิ่งที่พอใจคยองซูเลยอยากได้ เพราะอยากเก็บความทรงจำนี้ไว้และเก็บมันกลับไปด้วย จะได้ไม่ลืมว่าครั้งนึงเคยทะเลาะกับตัวเองอย่างหนักว่าจะตามพี่เขามาที่นี่ดีหรือไม่

“...?”

มือใหญ่ของใครคนนึงส่งเงินให้เจ้าของร้านโดยไม่พูดไม่จา และนั่นจะเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ชานยอล เศรษฐีอายุยังน้อยเจ้าของสโมสรแข่งรถยืนมองจนแน่ใจแล้วว่าคยองซูอยากได้จึงรีบจ่ายเงินให้

“อันนี้ก็ซื้อได้อีกเหรอ?”

“ได้”

“แต่เมื่อกี๊คุณก็ซื้อให้เราแล้ว”

คยองซูถามพลางยืนขาไปให้ชานยอลดูรองเท้าคู่ใหม่ วันนี้ได้แล้วหนึ่งชิ้น จะกล้าขอชิ้นอื่น ๆ อีกได้ไง แค่รองเท้าคู่เดียวก็พอใจมากแล้ว ไม่เจ็บเท้าแถมชานยอลไม่ต้องลำบากอุ้ม

“อยากได้อะไรก็หยิบเลย เรื่องจ่ายเงินมันหน้าที่ผมไม่ต้องก้าวก่าย”

คำตอบชัด ๆ หลุดออกจากปากของผู้ถือเงิน มันดูดุดันเหมือนประโยคคำสั่งกลาย ๆ คยองซูจึงรีบเก็บโปสการ์ดใบที่อยากได้ลงกระเป๋าเสื้อ ชานยอลไม่ล้มละลายอยู่แล้วกับแค่การซื้อโปสการ์ดใบละไม่กี่บาท คยองซูลืมหรือไงว่าตนเงินเยอะจนซื้อรถคันละหลายสิบล้านมาจอดดูเฉย ๆ ได้ เป็นของสะสม

คนอ่อนกว่าเดินตามหลังชานยอลไปเรื่อย ๆ มองซ้ายทีขวาทีชมคนและเมืองที่ดูแปลกตา แต่จู่ ๆ ร้านดอกไม้ที่มุมตึกตรงหน้าก็ตรึงขายาวของคุณหนูชานยอลให้หยุดลง

“ปึก!”

“อ๊ะ!”

คยองซูที่เดินไม่ดูตามมาชนหลังกันจัง ๆ จนต้องลูบหัวตัวเองปอย ๆ ชานยอลหันหน้ามาจับมือของคยองซูเอาไว้เพราะจะได้เดินหน้าไปพร้อมกันได้ ถ้าหยุดก็หยุดพร้อมกัน ไม่มีใครนำ ไม่มีใครตาม เมื่อถึงร้านดอกไม้ความเร็วของชานยอลก็มีมากขึ้น เพราะเกิดอาการกลัวกุหลาบสวยดอกสีแดงที่ตั้งโชว์ไว้ รีบพาน้องหนีตอนน้องสนใจถนนอีกฟากน่าจะดีกว่า

“กรี๊งงงงงง”

ยิ่งหนียิ่งมีอุปสรรค์ เครื่องมือสื่อสารของชานยอลดังขึ้นขณะกำลังพยายามเดินลากคยองซูไปให้ไกลร้านดอกไม้ หน้าจอโชว์ชื่อคู่ค้าที่ไม่รับไม่ได้ ชานยอลจึงขอตัวรับสายเมื่อเดินเลยร้านมา คยองซูจึงมีเวลาว่างชมอะไรรอบตัวเพื่อรอชานยอลใช้สายให้เสร็จ

“...?”

ร้านดอกไม้เข้ามาสู่กรอบสายตาของคิวปิดน้อยในที่สุด คนที่ยังง่วนกับการคุยโทรศัพท์ไม่ทันได้สังเกตว่าน้องเดินห่างตัวเองออกไป ดวงตากลมกวาดมองดอกไม้แสนสวยไปทีละชนิดจนเจอกับดอกที่คุ้นเคย รอยยิ้มบางคลี่ออกเมื่อได้สัมผัสกุหลาบดอกสวยและใหญ่เกือบเต็มมือ

“...!!!”

คนที่เพิ่งคุยโทรศัพท์เสร็จหันมาเจอคยองซูจับดอกกุหลาบจึงตกใจสุดขีด เครื่องมือสื่อสารในมือถูกบีบแน่นสุดแรง แผ่นอกกว้างยกตัวขึ้นลงหนักหน่วง ความเจ็บปวดในใจทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่าจะไม่มีวันสิ้นสุด

ขาสั่น ๆ ไม่สามารถพาเจ้านายของตัวมันให้ออกเดินเข้าไปห้ามได้ ตอนนี้ชานยอลจึงทำได้เพียงส่งสายตาไปมองคนตัวเล็กที่ตนกลัวว่าจะหนีหายจากกันอีก

“คยองซู...”

“...?”

เจ้าของชื่อหันมองตามเสียงเรียกไปเจอชายคนรักที่ยืนอยู่ไม่ไกลกัน ชานยอลในอาการที่ดูหวาดกลัวทำให้คยองซูตกใจมากเมื่อได้เห็น แต่แว่บหนึ่งถึงพึ่งเข้าใจว่าเป็นคนทำให้อีกฝ่ายตกอยู่ในอาการนี้

“...!!!”

คยองซูรีบชักมือกลับ ทิ้งห่างจากดอกกุหลาบที่ตนเพิ่งจับในทันทีเมื่อนึกออก ครั้งก่อนที่ตนจับกุหลาบชานยอลดูกลัวมากแค่ไหนยังจำได้ดี ร่างบางกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับมาหาชานยอลหลังออกไปดื้อ ชานยอลรีบจับข้อมือเล็กเอาไว้มั่นเมื่อน้องเดินเข้ามาถึงตัว

“คุณโอเคมั้ย?”

“ไม่”

กล้า ๆ กลัว ๆ ที่จะถามเพราะชานยอลดูเครียดมากจนเหงื่อซึมมือที่ประสานกันเอาไว้ อีกทั้งตามกรอบหน้าก็ยังผุดซึมให้เห็นเช่นกัน เรือนคิ้วขมวดเข้าหากันอยู่ตลอดเวลาราวกับคิดอะไรอยู่ และคยองซูคิดว่าตัวเองรู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร

“...?”

“เราไม่ได้อยู่ตรงนี้กับคุณเหรอ?”

“...!!!”

ชานยอลหันมาหาคนตัวเล็กที่จู่ ๆ ก็เบรกตัวเองแล้วเริ่มพูดอะไรที่อยากพูด แต่ชานยอลไม่เข้าใจ มือที่ประสานกันยังบีบกันเอาไว้แน่น แววตาจริงจังที่คยองซูใช้มองคนตรงหน้าในตอนนี้แฝงความอ่อนโยนในแบบที่ชานยอลอยากโหยหามาตลอดชีวิต

“ตอนนี้พวกเราไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ?”

“...”

ชานยอลมองลึกเข้าไปในดวงตาของคยองซูเพื่อค้นหาคำตอบ อยากโทษตัวเองที่อ่อนหัดในเรื่องนี้จนไม่สามารถเข้าใจอะไรได้ในทันที เลยต้องปล่อยให้น้องรอคำตอบเป็นนาทีเช่นนี้ ด้วยเป็นคนคิดเยอะเลยไม่กล้าตอบเลยอย่างรวดเร็ว

“ตอนนี้เราอยู่กับคุณ อยู่ตรงนี้ ตรงหน้า”

“...!”

“ไม่ได้หายไปไหนสักหน่อย...ใช่มั้ย?”

หัวคิ้วคลายตัวเมื่อรู้สึกผ่อนคลายเพราะคำพูดเพียงไม่กี่คำของคยองซู แรงบีบที่มือบอกถึงการมีอยู่ของใครคนนึงข้างกาย ที่ว่างไม่ว่างอีกต่อไปในตอนนี้ โลกที่เคยเงียบมีเสียงใครคนนึงพูดคุยด้วยกันอยู่เสมอ ความรักชื่อคยองซูหรือเปล่า...

“เรื่องที่คุณอยากสอน...”

“...?”

“ผมคิดว่าผมเริ่มจะเข้าใจแล้ว”

“...!!!”

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เพราะเข้าใจตั้งแต่ได้ฟังเลยว่ามันคือเรื่องอะไร มันมีเรื่องเดียวเท่านั้นที่เราตกลงกันว่าจะสอนต่อและถ่ายทอด หัวใจดวงน้อยเต้นถี่รัว ลมหายใจขาดห้วงเพราะหลงลืมวิธีการแปลกเปลี่ยนอากาศไปกะทันหัน 

 

พูดต่อสิ…

 

ไม่รู้ว่าคาดหวังจะได้ยินอะไรคยองซูถึงดูจดจ่ออยู่ที่ปากของชานยอลอย่างจริงจัง แต่อีกฝ่ายก็ดันไม่พูดต่อ เงียบงันเอาไว้เพียงเท่านั้น เพราะเมื่อครู่นี้ก็คือกล้าที่สุดและชัดเจนที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว เด็กตัวเล็กใจแป้วนิดหน่อยแค่เพียงนิดหน่อยที่คิดว่าจะได้ยิน แต่แค่นี้ก็มากเกินพอแล้วสำหรับวันนี้ ชดเชยสำหรับการที่เราห่างกันนานหลายวันแบบไม่ได้พูดจา




 

 



การท่องเที่ยวด้วยตัวเองของคุณหนูชานยอลวัยสามสิบปีจบลงอย่างเหนื่อยอ่อน เพราะเดินทั้งวัน ไม่มีเลขาคอยตามแจได้ทำอะไรเพื่อตัวเองและเพื่อคนอื่นครั้งแรกในวันนี้เป็นสิ่งที่ชานยอลชอบ ได้เรียนรู้ว่าชีวิตตัวเองไม่ได้มีแค่มุมเศร้าและต้องคิดแค่เรื่องกันทางสองแม่ลูกเท่านั้น มันมีอย่างอื่นด้วย อย่างอื่นที่ตัวเล็ก ๆ และกำลังทะเลาะกับกระดุมเสื้อเชิ้ตแขนยาวของตนอยู่ที่หน้าห้องน้ำ

“มานี่”

คยองซูที่กำลังก้มหน้าก้มตารื้อกระดุมที่ติดผิดเดินเท้ามาหาเจ้าของบ้านพักตากอากาศที่อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยเตรียมนอน เพราะกำลังคิดแค่เรื่องกระดุม พอมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยเลยคล้อยตามไปง่าย ๆ ชานยอลยกขาที่ซ่อนอยู่ได้ผ้าห่มเตรียมจะนอนเมื่อครู่กลับออกมาวางพื้นนั่งที่ขอบเตียง เพราะต้องช่วยน้องติดกระดุมใหม่

“...!!!”

“นิ่ง ๆ”

เอวบางถูกรั้งเข้าหากายกำยำที่นั่งอยู่ข้างเตียงเมื่อเดินมาถึง ตอนนี้เลยเกิดภาพเหตุการณ์ล่อแหลมมาก ๆ เพราะคยองซูกำลังนั่งคร่อมอยู่ที่หน้าขาของชานยอลโดยหันหน้าเข้าหากัน การขัดขืนช่วงแรกถูกเบรกให้หยุดด้วยน้ำเสียงนิ่งเย็นของคนที่กำลังขมวดคิ้วมองกระดุมที่อยู่ผิดรังดุมมั่วไปหมด

“ทีหลังดูดี ๆ ก่อนเริ่ม ถ้าติดผิดตั้งแต่เม็ดแรกมันก็จะผิดหมด”

“เรารู้”

“รู้แล้วจะติดผิดทำไม”

ชานยอลง่วนอยู่กับการรื้อกระดุมของคยองซูออกตั้งแต่คอ จนไม่ได้สังเกตุว่าตอนนี้หน้าของน้องอยู่ใกล้กันมากแค่ไหน และท่วงท่าที่ใช้มันเกินเลยไปมากแค่ไหน…

“พอแล้ว”

“...!!!”

ชานยอลเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็ก ที่จับข้อมือกันเอาไว้เมื่อกระดุมเม็ดที่ห้าถูกปลดออกจนได้เห็นแผ่นอกบาง แต่พอเงยหน้าขึ้นมาก็เจอกับใบหน้าขาวเนียนและดวงตาคู่สวย ริมฝีปากอิ่มอยู่ห่างกันเพียงคืบ ชานยอลกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เพราะสนใจกระดุมมากไปเลยเพิ่งได้รู้ว่าเราอยู่ในท่าที่สุ่มเสี่ยงขนาดนี้

“เดี๋ยวเราทำเองดีกว่า”

“ขอผม...”

“...”

“ทำให้ได้มั้ย...คืนนี้”

เคยพลาดมาแล้วครั้งหนึ่ง(?) รอบนี้ชานยอลเลยตั้งใจขออนุญาตก่อน เพื่อที่จะได้ไม่ทำอะไรเอาแต่ใจจนน้องโกรธ ดวงตาทรงพลังดูอ่อนลงยามรอคำตอบ ลุ้นแทบขาดใจว่าคยองซูจะเข้าใจความหมายจริง ๆ ของมันไหมในวินาทีนี้ ว่าเขาขออะไร ต้องการอะไร

มือน้อย ๆ ที่จับข้อมือของชานยอลเอาไว้ค่อย ๆ ปล่อยออก ก่อนคยองซูจะหลบสายตาทรงเสน่ห์ยามเว้าวอนไปมองทางอื่นแทน ลำคอขาวกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อชานยอลเริ่มปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออกต่อจนหมดแถว

ใจคนพี่ลังเลอยู่ไม่น้อยว่าจะเริ่มติดมันใหม่หรือทำอย่างอื่นที่อยากทำแทน ยอดอกสีชมพูอ่อนถูกเสื้อเชิ้ตบังบ้างไม่บังบ้างยามคยองซูขยับตัว ชานยอลพยายามไม่ลวนลามน้องทางสายตาแต่ก็ทำไม่ค่อยได้ทุกที เพราะในใจคิดไปไกลมากกว่านี้ตั้งนานแล้ว ไม่อยากจะหยุดแค่มองด้วยซ้ำ

ฝ่ามือหนาประคองใบหน้าหวานให้กลับมาสบตา ไม่มั่นใจว่าคยองซูเข้าใจตรงกันหรือเปล่าเรื่องที่ขอเมื่อครู่นี้ วันนี้เป็นวันที่ดีของพวกเรามาก ๆ จนชานยอลไม่อยากจะทำอะไรพังสักอย่าง เพราะตลอดวันมีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะกับความเข้าใจ

“ได้มั้ย...”

“...”

“...!!!”

คยองซูไม่เลือกที่จะพูด แต่เลือกใช้การกระทำเพื่อบ่งบอกว่าอนุญาตหรือไม่แทนในเวลานี้ ริมฝีปากอิ่มขยับเข้ามาจุ๊บริมฝีปากของชานยอล คนพี่ที่ไม่ได้ตั้งตัวช็อกตาตั้งเมื่อเจอไม้นี้เข้า นี่มันเกินคำว่าอ้อนไปมาก ๆ เลยนะโดคยองซู

“อื้อ...”




 




[ rinaresite : 6112 ]














ร่างบางถูกรั้งเข้ามากอดเอาไว้แนบอก ก่อนผ้าห่มผืนใหญ่จะตามมาทาบทับปกปิดสองกายเปลือยเปล่าเอาไว้ ชานยอลจูบหนัก ๆ ลงหน้าผากของคยองซูอีกครั้งเพื่อบอกเป็นนัยน์ว่า ‘คุณเก่งมาก’ สองมือน้อยกอดรัดร่างสามีทางพฤตินัยของตัวเองเอาไว้แน่นอย่างออดอ้อนแม้จะหมดแรง

ที่เคยบอกว่าแก่จะขอถอนคำพูดให้แล้วกัน เพราะชานยอลอึดมากจนแทบจะทนไปถึงฝั่งพร้อมกันไม่ไหว จากนี้เส้นทางความรักต้องมีการปรับเปลี่ยนยกใหญ่ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นข้างหน้า คืนนี้จะไม่มีวันถูกลืมว่าเราเป็นของกันและกันไปแล้ว ฟ้าดินต้องเป็นพยาน

“ดีใจที่เป็นคุณคยองซู”

รอยยิ้มหวานคลี่ออกชิดอกกว้าง ก่อนเปลือกตาหนัก ๆ จะปิดลงอย่างเหนื่อยอ่อน เขาก็ดีใจที่เป็นชานยอลเหมือนกัน ถ้าให้ย้อนเวลากลับไปตอนเริ่มต้น ที่ ๆ อยากจะปรากฏตัวก็ยังอยากให้เป็นที่เดิม ที่แรกที่เราเจอกัน บางทีคุณแม่อาจจะเป็นคนช่วยเลือกคู่ชีวิตให้ชานยอลก็ได้



 

 

ขอบคุณครับแม่...












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 377 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,684 ความคิดเห็น

  1. #2623 Luvcs (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 18:24

    น้อนโดนกินเพราะขี้อ้อนหรือมันอดใจไม่ไหวกันแน่นะ อิออ

    #2,623
    0
  2. #2558 AoFFyNaKa04 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 23:17
    ดูแลน้องให้ดีๆนะพี่ชาน น้องยิ่งบอบบางอยู่55555
    #2,558
    0
  3. #2163 munkrishear (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 16:15
    แงงงง สู้ไปพร้อมกันนะะะะ
    #2,163
    0
  4. #1906 kyungmin___ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 00:35
    'คุณเก่งมาก'.. ㅜㅇㅜ ละมุนไปหมด อิจฉาพี่มีคนรักที่คนน่ารักมากๆๆๆๆ
    #1,906
    0
  5. #1904 Slyly (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 14:53
    ต่อไปนี้ต้องดูแลน้องให้ดีกว่าเดิมนะ ผ่านอุปสรรคทุกอย่างไปด้วยกันนะทั้งสองคน
    #1,904
    0
  6. #1892 orange_minie (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 00:18

    เราจะสู้ไปพร้อมกันจนสุดทางเลยค่ะ อย่างไรก็ต้องออกมาดี ถ้าเรารักกันขนาดนี้ ตอนนี้คือน่ารักมากๆเลยย เจ้าคิวปิดกับชานยอลได้เดินเที่ยวด้วยกันแบบไม่ต้องพึ่งใคร ไม่ต้องมีใครคอยคุม คอยตาม มันน่ารักมากๆเลยยยย เจ้าน้องก็ปลอบพี่เค้าน่ารักมาก อยากฟัดแจ้มมม อยู่ด้วยกันแบบนี้ไปนานๆน้าาา
    #1,892
    0
  7. #1887 pinksoo16 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 22:17
    จุดพลุให้พี่เค้าหน่อยค่าาาา งื้อออ
    #1,887
    0
  8. #1838 DyoCP ♥ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 01:39
    ขอบคุณค่ะ คุณแม่ ต่อไปนี้ถ้ามีอุปสรรคต้องผ่านกันไปให้ได้ทั้งคู่เลยนะ (:
    #1,838
    0
  9. #1833 Anrolina (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 22:27

    เค้าได้กันแล้วค่ะ แม่ อ๊ากกกกกเขินไม่ไหวแล้ว ????????????https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-08.png

    #1,833
    0
  10. #1832 chansoobeam6112 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 11:23
    เจ้าคิวปิดตัวน้อยของชานยอล เอ็นดูการกลัวดอกกุหลาบของชานยอล
    #1,832
    0
  11. #1831 Jesper lin (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 11:10
    คุณชายเขาคงรักของเขามากอะ แงงงอยากได้แบบนี้บ้าง555
    #1,831
    0
  12. #1830 chanyeolishappy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 00:03
    เอ็นดูคุณเขา แค่น้องเข้าใกล้ดอกกุหลาบก็หน้าซีดตัวสั่นแล้ว รักเขามากมั้ยเอ่ยยย
    #1,830
    0
  13. #1829 jjpw (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 21:00
    คิดถึง ฮืออออ
    #1,829
    0
  14. #1828 panguinkyungsoo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 15:58
    ชั้นเขินนนน้องน่ารักนุ่มนิ่มไปหมดเขินคำว่าสามีเขินที่ตาพี่บอกว่าแม่เลือกให้เขินไม่หมด555เขินนนนน
    #1,828
    0
  15. #1826 makhameiei (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 11:21
    หวานหยดย้อยมากเลยยยย คนพี่ก็แสนดีอ่ะ ใส่ใจ ดูแล
    #1,826
    0
  16. #1823 chalida77 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 05:05

    ฉันเขินไปหมดแล้วว ทำไมน้องต้องน่ารักขนาดนี้

    #1,823
    0
  17. #1820 พี่แบคน้องโด้ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 03:43
    น้องจะได้เป็นสะใภ้นายกแล้วสิเนี่ย :) สู้ๆไปด้วยกันนะ ไม่ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นเชื่อว่าทั้งสองจะผ่านไปได้
    #1,820
    0
  18. #1819 PimMeekhun (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 02:46
    ‪เอาตรงๆเลยนะ อิจฉาพี่ชานยอลค่ะ! ขิงเหลือเกินว่าตัวเองรวย แหม...พ่อเอ้ย 555555555555‬
    #1,819
    0
  19. #1818 domo za (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 01:37
    น้องน้อยยถูกพี่กินแย้วววววววว
    #1,818
    0
  20. #1817 น้องแป้น (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 01:14
    แง หวานมั่ก ตาพี่แสนใส่ใจน้องอ่ะ ส่วนคัทซีนคือดีย์ ยัยน้องช่างอ้อนตาพี่ที่สุดอ่ะ โอ๊ย เช็ดกำเดาแป๊บ
    #1,817
    0
  21. #1814 Tongging (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 16:48

    เขินคำว่าสามีทางพฤตินัยมากอ่ะ????????????

    #1,814
    0
  22. #1813 AS04 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 16:08
    แงงงงงฟด้หากวหวฟบหนาศกรก เจ้าชานยอลจับคยองซูกลืนลงท้องไปแล้วววว
    #1,813
    0
  23. #1811 xkjdndnccn (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 09:23
    ydxccvyshhdududucucuuds
    #1,811
    0
  24. #1810 Changmanka (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 08:58

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด พี่ชานสมใจแล้ววววววววว ฉันยินดีกับพี่มากๆๆๆๆๆๆ
    #1,810
    0
  25. #1809 กกกกก (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 23:57

    กรี๊ดดดดดดดดดดด ฮือ เขาได้กันแล้วค่ะแม่

    เจ้าชานยอลนี่อึดจริงๆ น้องจะท้องมั้ย

    #1,809
    0