{Chansoo} - ฉีกโชคชะตา

ตอนที่ 27 : Chapter 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,161
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 377 ครั้ง
    11 ก.ย. 62

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เข้ามา

ควอนซองแจตั้งใจจะเข้ามาสอบถามเป็นครั้งสุดท้ายว่าชานยอลอยากได้อะไรเพิ่มเป็นพิเศษหรือเปล่า แต่เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็พบกับคุณหนูของตัวเองกำลังยกแจกันกุหลาบเข้าไปไว้หัวเตียง ชานยอลเดินออกไปเอากุหลาบตามแนวทางเดินเข้ามาไว้ในห้อง หลังจากคยองซูหายไป เพราะกลัวว่าน้องจะกลับเข้าห้องนี้ไม่ได้ถ้าไม่มีสื่อนำ

ทำไมเอามาไว้ในห้องอีกล่ะครับ คุณหนูเพิ่งจะให้คนยกออกไป

ถ้าไม่มี เขาจะกลับมาหาฉันได้ยังไง

“...!!!”

ซองแจมองซ้ายมองขวาในทันทีหลังชานยอลพูดจบ ใบหน้าเศร้าสร้อยกับสิ่งที่ได้ยินทำให้ซองแจรู้ว่าคยองซูไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว ห้องเงียบ ๆ ของชานยอลไม่มีใครอื่นอีก

งั้นผมทำเองครับ

เลขาคนดีพาเจ้านายไปนั่งที่โซฟา ก่อนจะเดินออกไปเอาแจกันกุหลาบมาเติมให้เต็มห้อง ตามที่ชานยอลอยากได้ เห็นแววว่าอนาคตคงได้มีการยกเข้ายกออกกันจนไม่เป็นอันทำงานอย่างแน่นอน แววตาเศร้าของชานยอลดูไม่ค่อยต่างจากยามคิดถึงแม่มากนัก

กำแพงสูงใหญ่ที่เคยมีพังไปตอนไหนเจ้าตัวไม่แน่ใจ รู้ตัวอีกทีก็มีเด็กคนนึงมาเดินวนรอบตัวแล้ว เขาไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ โชคชะตาที่เขียนเองควรจบแค่การไม่ต้องรู้สึกคิดถึงหรือรักใคร แต่ตอนนี้ยากนักจะยอมรับ แต่เขาคิดถึงคยองซูสุดหัวใจ

 

 

นายไปนอนเถอะ

เมื่อเสร็จงานคำสั่งที่คุ้นเคยก็บ่งบอกว่าภารกิจวันนี้เสร็จสิ้น แต่ซองแจดันไม่ได้รู้สึกเบาใจเหมือนทุกที ภายนอกที่แข็งแกร่งต่างมากับหัวใจที่อ่อนไหวของชานยอลที่ตนรู้จัก คุณหนูของเขาใจดีไม่ได้ดุดันตามลุคที่สังคมได้เห็น เพียงแต่การเติบโตทำให้ชานยอลสร้างเกราะป้องกันนี้ขึ้นมา

ความเงียบในห้องไม่ใช่สิ่งที่อยากได้ก่อนนอนเหมือนในอดีต ตอนนี้เขาอยากมีใครสักคนมาส่งเสียงเจื้อยแจ้วข้างกันจนหลับไป อยากมีใครสักคนที่เดินวนไปทั่วห้องและถามนู่นนี่ไม่หยุด หนามจากกุหลาบแดงในมือใหญ่ปักเข้าทำร้ายชานยอลที่กำมันเอาไว้แน่น บ้างก็อยากมีกุหลาบข้างกายบางก็ไม่อยากไปเสียแล้ว…



เตียงหลังใหญ่มีเจ้าชานยอลของคิวปิดน้อยผล็อยหลับไปแล้วหลังรอคอยการกลับมาอยู่เกือบสามชั่วโมง คยองซูปรากฏตัวที่ปลายเตียง ดวงตาบวมเป็นหลักฐานของการร้องไห้ หอบน้ำตาไว้ที่เลิฟแลนด์ดินแดนแห่งความรักเพราะความรักที่ไม่อาจเอื้อม

แรงศรัทธาในรักลดน้อยถอยลงไปเรื่อยเมื่อได้เข้ามารู้จักมันจริง ๆ คยองซูปีนขึ้นเตียงไปเงียบ ๆ และแทรกตัวเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มเดียวกันกับคนที่นอนตะแคงอยู่อีกฝั่ง ได้มองหน้าชานยอลตอนหลับแบบนี้ก็ให้ความรู้ต่างไปอีกแบบ ปกติไม่เคยได้มองกันนานเช่นนี้




ความรักทำให้เหนื่อยมากใช่มั้ยเจ้าชานยอล…

 

 

กายบางขยับเข้าไปนอนหนุนแขนของเจ้าบ้านโดยไม่ขอ แขนน้อยวาดดกอดชานยอลเอาไว้แน่น เปลือกตาสีอ่อนปิดลงผลักน้ำตาที่คลอเบ้าให้ไหลลงเปื้อนแขนของคนที่หลับ กอดแรกที่ขโมยมายังอุ่นขนาดนี้ ถ้าวันไหนได้ลองกอดกันแบบที่เราเต็มใจกันทั้งสองฝ่ายมันจะดีแค่ไหน ตอนนี้อะไรที่พอจะทำได้เรามาทำด้วยกันเถอะนะ ก่อนวันนึงจะไม่ได้ทำ…




 

 

 



อ้อมแขนมีบางอย่างเติมเต็มในเช้านี้เมื่อชานยอลรู้สึกตัว รอยยิ้มบนใบหน้าของคนที่ตื่นก่อนคลี่ออกในทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่ตัวเองกำลังกกกอดเอาไว้อยู่ พวงแก้มขาวอยู่ใกล้กันแค่นี้ กลิ่นหอมเฉพาะตัวของคยองซูเตะจมูกทันทีเมื่อตื่น ชานยอลกระชับอ้อมแขนดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดเอาไว้แน่นจนแก้มเบียดแก้ม





อยากตื่นมาเจอคุณแบบนี้ทุกวันเลย





บางอย่างในใจสั่งให้ลองทำบางสิ่งดู อยากทำอะไรต้องได้ทำคยองซูเคยบอกไว้ จูบอุ่น ๆ เลยประทับลงหน้าผากของคนที่ยังหลับ นิ้วใหญ่เกลี่ยข้างแก้มหวังจะก่อกวนให้ตื่น เพราะอยากคุยด้วยแล้ว แต่คนขี้เซาของตัวเองหลับลึกเกินกว่าจะเปิดเปลือกตา งั้นลองวิธีอื่น(?)แล้วกัน…

ชานยอลฝังปลายจมูกลงข้างแก้มกลมของเด็กในความดูแล ก่อนจะสูดหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อกอบโกยเอาความหอมฉบับคยองซูไปจนหนำใจ เมื่อแอบหอมเสร็จถอยห่างออกมาดูผลลัพธ์ และคำตอบก็คือคยองซูยังนิ่งอยู่ เด็กอะไรนอนเก่งเป็นบ้าเลย หรือว่าอยู่ในวัยกำลังกินกำลังนอนนะ?

เมื่อวิธีนี้ไม่ได้ผลวิธีต่อไปที่ชานยอลเลือกใช้จึงต่างออกไปจากเดิม ยันตัวลุกขึ้นนิดหน่อยก่อนจะขยับเข้าไปกินปากน้องแต่เช้าตามที่อยากทำ อุตส่าห์ให้โอกาสไปตั้งหลายครั้งกว่าจะมาถึงไม้นี้ แต่ช่วยไม่ได้ที่คยองซูไม่ยอมตื่นเอง มือข้างหนึ่งล็อกท้ายทอยของคยองซูเอาไว้แน่นขณะมอบมอนิ่งคิสให้อย่างเต็มใจ

อื้อ...

และมันได้ผล เพราะครั้งนี้คยองซูตื่นแล้วสมใจ แต่แม้จะรู้แล้วว่าน้องตื่นแต่ชานยอลก็ไม่ยอมละห่างริมฝีปากอวบอิ่มนุ่มนิ่มที่กำลังได้ครอง ดวงตากลมโตที่เบิกกว้างตอนตื่นปิดพริ้มลงอีกครั้งเมื่อยอมปล่อยให้ตัวเองไหลไปตามอารมณ์และความรู้สึกที่มี หลังรู้ว่าเป็นชานยอล

เวลาผ่านไปเนิ่นนานโดยไร้คำพูด ปากที่งานยุ่งของทั้งสองมอบจูบให้กันซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้เบื่อ เป็นเช้าที่หัวใจเต้นแรงที่สุดตั้งแต่เกิดมาของทั้งคู่ และก็ถึงเวลาที่คยองซูต้องเบรกเพราะกลัวเราจะเกินเลยไปมากกว่านี้ มือน้อยดันแผ่นอกกว้างไว้นิดหน่อยเป็นเชิงห้ามกัน

ฮ้า...

เมื่อคืนคุณกลับมาช้า

เมื่อปากว่างคุณหนูเอาแต่ใจก็ต่อว่าคิวปิดน้อยในทันที เพราะแป๊บเดียวของคยองซูมันนานมากจนตนหลับไป เด็กตัวเล็กลุกขึ้นมานั่งมองหน้าชานยอลที่กำลังขมวดคิ้วยุ่ง คนอะไรยิ่งโมโหยิ่งหล่อ นี่ท่าไม้ตายเหรอ?

เราขอโทษนะ

แค่นี้ไม่หาย

อ๊ะ!

ข้อเท้าของคยองซูถูกชานยอลดึงเข้าหาตัวจนเสียหลักลงไปนอนราบกับเตียงตามเดิม เพิ่มเติมคือเสื้อเปิดเพราะมันถูกับผ้าปูที่นอนจนร่นขึ้นเห็นเอวบาง ชานยอลวางสองมือไว้ข้างเอวเพื่อล็อกไม่ให้คยองซูหนีไปไหนได้อีก โน้มตัวลงหวังจะลิ้มลองริมฝีปากอิ่มน้ำอีกครั้งโดยไม่สนใจมือน้อยที่ดันอกกันไว้อยู่

อื้อ...

หอมมาก แถมหวานเกินจะบรรยายความรู้สึกที่ได้รับนี้ให้ใครได้เข้าใจ ความเย็นที่ปะปนมากับปากนุ่มนิ่มทำให้เช้านี้ดูสดชื่นสดใส เสื้อยืดแขนสั้นหลุดพ้นศีรษะทุยสวยของน้องอีกครั้งเมื่อชานยอลเริ่มเครื่องติด ไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างในอนาคต เขาแค่ทำตามสัญชาตญาณของชายคนนึงที่ได้อยู่กับคนที่ตัวเองอยากอยู่ด้วย อีกอย่างคยองซูพูดเองว่าเขาอยากทำอะไรต้องได้ทำ ก็นี่ไงตอนนี้อยากทำแบบนี้

ฮ้า...ชานยอล

หื้ม...

          กายกำยำของคนเหนือตัวขานตอบสั้น ๆ แม้จะสนใจวอแวคอขาว ๆ ของผู้เรียกชื่ออยู่ ไม่ว่าจะดันยังไงอีกฝ่ายก็ไม่ขยับเลย นาทีนี้เลยพยายามจะคว้าเอากุหลาบข้างเตียงอีก แต่ก็โดนเห็นเข้าและถูกรวบมือตรึงเอาไว้เหนือหัว

          ห้ามจับ

          ก็คุณไม่ฟังเราเลย

          ผมต้องฟังอะไรด้วยเหรอ?!”

          “...!!!”

          “...!!!”

          ความเอาแต่ใจของชานยอลโผล่ขึ้นมาเมื่อคยองซูเริ่มดื้อ คนเป็นน้องตกใจมากจนน้ำตาไหลเมื่อได้ยินตอบคำตอบที่หลุดออกจากปากของคนพี่ คยองซูผลักชานยอลออกห่างเมื่ออีกฝ่ายตกใจก่อนจะคว้าเอาเสื้อของตัวเองมาถือไว้และวิ่งเข้าห้องน้ำไป

          คยองซู!!!

          ฮึก...

          คยองซูผมขอโทษ

          เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังอยู่ในห้องน้ำ ไม่มีเสียงตอบรับให้ชานยอลที่ยืนเคาะประตูปึงปังอยู่ข้างนอก กว่าจะรู้ตัวว่าคำพูดของตัวเองมันไม่ดีก็สายไป จนเผลอไปทำร้ายใครคนนึงเข้าแบบไม่ได้ตั้งใจ

          ชานยอลปิดเปลือกตาแน่นก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งพิงประตูห้องน้ำเอาไว้ เพราะน้องไม่ยอมเปิด เขาไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ สิ่งที่ไม่ชอบที่สุดคือการที่คยองซูร้องไห้ แต่ตอนนี้ดันเป็นคนทำน้องร้องไห้เอง นึกย้อนฟังคำพูดของตัวเองที่กำลังเอาแต่ใจเมื่อครู่นี้แล้วก็ไม่แปลกใจว่าทำไมคนได้รับต้องร้องไห้ เขารีบเกินไป รวบรัดเกินไป แถมยังมองข้ามความรู้สึกของอีกคนไปโดยใช้อารมณ์นำทาง

          แววตาตกใจของคยองซูเหมือนเป็นมีดเล่มใหญ่ปักลงกลางใจในวินาทีนี้ ความกลัวมากมายกำลังเล่นงานชานยอลจนเริ่มเครียด ถ้าคยองซูออกมาจะหายโกรธไหม? แล้วถ้าไม่หายจะหนีกันไปเลยไหม ยิ่งวิ่งตามเหมือนยิ่งบีบให้น้องไกลกันมากกว่าเดิม ไม่อยากให้คยองซูเข้าใกล้ดอกกุหลาบแต่ก็เป็นคนทำให้น้องอยากมีดอกกุหลาบในมือเพื่อหนีกัน

         

 

          ดูเหมือนว่าเรา...ยิ่งใกล้ยิ่งไกล…








          อาทิตย์ผ่านที่คยองซูกับชานยอลไม่ได้คุยกัน ล่าสุดคือวันนี้ยังไม่ได้เห็นหน้าเลยแม้แต่น้อย คุณหนูกลับมาใช้ชีวิตในเมือง ภารกิจในแต่ละวันยุ่งมากพอจะทำให้ลืมเรื่องวันนั้นได้บ้าง แต่มันก็แค่ชั่วคราว เพราะกลับบ้านมาทีไรก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี

          “...!!!”

          รถตู้เลี้ยวเข้าบ้านเมื่อเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาบอกเวลาห้าโมงเย็น เด็กคนนึงที่ยืนจับกุหลาบที่กำแพงบ้านอยู่ทำเอาชานยอลแทบจะหายใจไม่ออก ช่วงที่ทะเลาะกันไม่เคยเห็นคยองซูเข้าใกล้กุหลาบอีกเลยจนกระทั่งวันนี้ เลขาควอนหันมองคุณหนูของตัวเองในทันทีเพราะเป็นห่วง และอาการของชานยอลก็น่าเป็นห่วงจริง ๆ ในตอนนี้

          ลงไปก่อน

          ครับคุณซองแจ

          ซองแจสั่งคนขับรถให้หลีกทาง เพื่อที่จะหาที่ว่างแบบเป็นส่วนตัวให้ชานยอลอย่างรู้งาน ดวงตาหวาดหวั่นยังจ้องมองคนตัวเล็กเดินชมดอกไม้อย่างไม่ลดละ โทรศัพท์ในมือถูกบีบเอาไว้แน่นจนเห็นข้อขาวตามนิ้ว

          ทำไมไม่คุยกันล่ะครับ?”

          ซองแจไม่ได้ถามชานยอลเลยตลอดอาทิตย์ว่ามันเกิดอะไรขึ้น และไม่ได้ถามคยองซูด้วยเพราะคิดว่าเรื่องมันคงจะหนักพอสมควรถึงไม่ยอมคุยกันนานขนาดนี้ แต่วันนี้ไม่ไหวแล้วอยากช่วยแก้ปัญหาเลยกำลังยื่นมือเข้าแทรกกลางเพราะเห็นท่าไม่ดี

          ต้องทำยังไงเขาถึงจะอยู่กับฉันเหรอ?”

          “...!!!”

          ดวงตาไหวระริกของชานยอลดูปวดร้าวแตกละเอียด ปลายทางยังคงเป็นคยองซูไม่เปลี่ยนแปลง การทำงานอย่างบ้าคลั่งของชานยอลช่วงนี้ทำให้ซองแจเป็นห่วง

          นายว่า...

          “...”

          ฉันรักเขาแล้วรึเปล่า?”

          “...!!!”

          ควอนซองแจถึงกับนึกคำพูดไม่ออก ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่คิดว่าวันนึงจะได้ยินคำว่ารักจากปากของปาร์คชานยอลที่ตนดูแล คุณหนูคนดีปล่อยตัวเองให้ร้องไห้ต่อหน้ากันแบบไม่คิดปิด มันเป็นภาพที่เจ็บมากเกินบรรยาย ไม่ได้เตรียมใจมาเจอกับชานยอลในโหมดนี้ ร่างหนาใหญ่ที่กำลังกลั้นน้ำตาอย่างยากลำบากสั่นสะท้านบีบใจเลขาจนเจ็บไปหมด

          ฉันคิดถึงเขามากเลย

          คุณหนูครับ...

          เลขาควอนขานชื่อชานยอลแผ่วเบา น้ำเสียงที่ดูปลอบกันยิ่งทำให้อีกฝ่ายร้องไห้หนักขึ้น ความรักมันยากแบบนี้นี่เอง…

          ซองแจลงจากที่นั่งข้างคนขับมาเปิดประตูโซนผู้โดยสาร ชานยอลรีบร้อนจับประตูเอาไว้ไม่ให้เลขาเลื่อนมันออก และตอนนั้นเองที่คยองซูเห็นว่าเจ้าบ้านมาถึง

          “...!!!”

          “ผมว่าคุยกันหน่อยดีกว่าครับ”

          ชานยอลกลัวว่าน้องจะเห็นว่าตัวเองกำลังร้องไห้เพราะเลขาดันมาเปิดประตูไม่รู้เวลา แถมยังยื้อไว้ไม่ให้ปิดด้วย ดังนั้นทางออกเดียวคือรีบออกจากมุมและเข้าบ้านแทน ชานยอลรีบลงจากรถโดยไม่หันมองข้างหลัง จ้ำเข้าบ้านไปแบบไม่รีรออะไรทั้งนั้น ในใจคิดเอาไว้ว่าต้องคิดบัญชีกับซองแจให้ได้!

          เขาเป็นอะไรรึเปล่า?”

          เป็นครับ เป็นมากด้วย

          คยองซูที่เดินมาถึงเอ่ยถามเลขาควอนที่กำลังถอนหายใจอยู่ข้างรถ ใบหน้าสวยเชิดสูงขึ้นมองห้องพักชั้นสอง ไม่รู้ว่าหวังจะได้เห็นอะไร แต่ทุกครั้งที่ออกมานอกบ้านก็ต้องมองห้อง ๆ นี้เสมอ คยองซูเตรียมจะเดินกลับไปทางเดิมแต่ก็ถูกซองแจจับแขนเอาไว้ก่อน

          ผมคิดว่าไม่จำเป็นต้องใช้แล้วครับ คุณคยองซูก็คงจะเข้าใจว่าทำไม

          “...!!!”

          กระดาษแผ่นน้อยที่คยองซูเคยมอบให้ซองแจเพื่อเช็กว่าชานยอลเข้าข่ายตกหลุมรักหรือเปล่า กลับมาอยู่ในมือของคิวปิดน้อยอีกครั้ง ใช่เขาต้องเข้าใจอยู่แล้ว เขาเป็นกามเทพนี่ กามเทพที่กำลังตกหลุมรักเป้าหมาย

          ผมอยากให้คุยกันนะครับ

          เรา...

          “...?”

          อยากพอแค่นี้แล้ว

          “...!!!”

          เจ็บแทนชานยอลคือซองแจในตอนนี้ คำเมื่อครู่นี้จะปล่อยให้คุณหนูของเขาได้ยินไม่ได้โดยเด็ดขาด ไม่คิดว่าคยองซูจะใจแข็งเด็ดเดี่ยวได้มากขนาดนี้

          ผมคิดว่าคุณจะรู้ซะอีกนะครับ

          ก็เพราะเรารู้ไง!

          คยองซูเริ่มขึ้นเสียงใส่เมื่อรู้สึกว่าซองแจกำลังต่อว่ากันทางอ้อม มันไม่ใช่แค่คุณหนูของซองแจหรอกที่เจ็บ เขาเองก็เจ็บเหมือนกันที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ วันนั้นทำไมเขาจะไม่รู้ว่าชานยอลต้องการอะไร แต่อารมณ์ที่ยังรุนแรงมันไม่ได้เหมือนกำลังอยากถนอม มันเหมือนเขากำลังเป็นอย่างอื่น แค่ของเล่น ไม่ใช่คนรัก! และมันก็มีเรื่องอื่นอีกที่ทำให้รักของเราเป็นไปไม่ได้

          เราก็รักคุณหนูของคุณซองแจเหมือนกัน

          “...!!!”

          แต่เราไม่ใช่ลูกรัฐมนตรีคนไหน เราไม่สามารถพาเขาไปถึงฝันที่เขามีได้ ครอบครัวเรารวมถึงเราไม่มีอะไรเหมือนกับคนที่พวกคุณมองไว้ให้เป็นคู่หมายของเขา

          “...!!!”

          และเพราะแบบนี้เราถึงทำลายความฝันของเขาไม่ได้ เราจะทำร้ายคนที่เรารักได้ยังไง?”

          “...!!!”

          เหตุผลที่คยองซูพูดมีน้ำหนักมากพอที่ซองแจจะเข้าใจและเห็นด้วย เขารู้ว่าชานยอลพยายามมากแค่ไหนที่จะขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีในอนาคต ผ่านอะไรมาบ้างกว่าจะมายืนตรงจุดนี้ ไม่กล้าคิดแทนเลยว่าคุณหนูของเขาจะกล้าแลกสิ่งที่ตั้งใจทำมาทั้งชีวิตเพื่อความรักหรือเปล่า?

เลขาควอนยืนอึ้งมองดูเด็กคนนึงเดินจากไป ตอนแรกไม่คิดว่าคยองซูจะคิดเยอะถึงเพียงนี้ คิดว่าจะเหมือนเด็กทั่วไป แต่เปล่า...คยองซูเข้าใจอะไรมากกว่าที่ตนเห็น

         





          “...!!!”

          หลังทะเลาะกับซองแจเสร็จ คยองซูก็ดิ่งเข้ามาในทันที เดินขึ้นบันไดมาเจอชานยอลนั่งรออยู่หน้าห้อง ไม่คิดว่าเราจะเจอกันที่นี่ เพราะหลายวันมานี้ไม่ใช่แค่เข้าที่หลบหน้า แต่ชานยอลก็หลบอยู่บ้างเช่นกัน แล้วทำไมตอนนี้ถึง…

          คยองซูค่อย ๆ เดินมาเปิดประตูห้องของตัวเอง ลังเลอยู่ไม่น้อยตอนจะเดินเข้า แต่เพราะชานยอลไม่พูดอะไรจึงเลือกจะเดินเข้าไปข้างในและปิดประตูลงในที่สุด คนที่นั่งอยู่หน้าห้องเมื่อเห็นเช่นนั้นจึงรู้สึกเจ็บ อีกนิดคงกลายเป็นแค่แจกันดอกไม้ที่ไม่มีชีวิต แค่เฟอร์นิเจอร์ประดับบ้านเท่านั้น

          พรุ่งนี้ผมจะไปพักผ่อน ผมอยากให้คุณไปด้วย แต่ถ้าคุณยังโกรธก็ไม่เป็นไร เรื่องนั้นผมผิดเอง

          “...”

          ผมขอโทษ

          เด็กตัวเล็กในห้องยกมือปิดปากกลั้นเสียงสะอื้น จริง ๆ เรื่องนั้นคยองซูเขาใจว่าชานยอลคงไม่ได้ตั้งใจ แต่การจะกลับไปคุยกันเหมือนเดิม มันก็จะเหมือนการให้โอกาสความสัมพันธ์นี้อยู่หรือเปล่า? ใบหน้าที่ไม่ได้เห็นมาหลายวันทำให้ใบหน้าขาวใสเปื้อนน้ำตาเพราะคิดถึง

          อย่าลืมลงไปกินข้าวนะ แม่ครัวบอกว่าเมื่อเที่ยงคุณไม่แตะอะไรเลย

          คยองซูตัวสั่นระริก น้ำตาบดบังการมองเห็นทั้งหมด ทิ้งตัวเองให้อ่อนแอเพราะความรักโดยไม่คิดฝืนอีกต่อไป เพื่อนตัวเล็กที่ยืนอยู่ขอบแจกันกุหลาบในห้องมองดูคู่หูร้องไห้ราวใจจะขาดอยู่เงียบ ๆ รูบี้ยกมือน้อยของเธอเช็ดน้ำตาที่ไหลรินเพราะสงสารเพื่อน จะมีบ้างไหมทางออกดี ๆ ให้เพื่อนรักของเธอ






 



         

          เช้านี้เครื่องบินแลนดิ้งลงจอดที่ประเทศนิวซีแลนด์ ชานยอลเดินทางไกลมาพักผ่อนก่อนจะเริ่มงานแข่งรถฟอมูล่าวันที่โมนาโกในอีกไม่กี่วัน โดยพาทีมงานมาพักผ่อนด้วย ซองแจมองดูคุณหนูที่ปลีกตัวออกไปที่ร้านขายดอกไม้ และแน่นอนว่าดอกที่ชานยอลเลือกซื้อคือกุหลาบ สิ่งแรกที่ทำตอนมาถึงก็ยังเพื่อคยองซู สิ่งสุดท้ายก่อนจะออกจากบ้านก็คือรอคยองซูให้ลงมาส่งที่รถ แต่ก็ไร้เงาของคนที่คอย

          กุหลาบดอกสวยถูกเสียบเอาไว้ที่กระเป๋าเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำ สีแดงตัดกับดำสวยงามโดดเด่น กุหลาบเหมาะกับชานยอลเสมอยังคงเป็นแบบนั้นไม่เคยเปลี่ยน

          “...!!!”

          ในขณะที่กำลังจะเดินออกจากหน้าร้าน กลีบกุหลาบสองสามกลีบก็ร่วงลงมาโดนปลายรองเท้าหนังขัดมันของชานยอล เจ้าตัวรีบร้อนเงยหน้ามองซ้ายมองขวาในทันที ใจหวังจะได้เจอใครสักคนที่จะมาพร้อมกลีบกุหลาบแบบนี้ แต่ไม่มี… เพราะมันเป็นแค่กุหลาบที่ทิ้งกลีบดอกเมื่อหมดแรงยึด

         





          ควีนส์ทาวน์เป็นเมืองที่ซองแจเลือกให้ชานยอลและทีมงานมาพักผ่อน ก่อนจะบินต่อไปโมนาโกเลยเพราะเป็นสนามแข่ง ไม่มีการบินกลับเกาหลี ดังนั้นชานยอลจึงต้องอยู่ห่างคยองซูเกือบ ๆ ครึ่งเดือนถ้าน้องไม่มาหา

          ท้องฟ้าสดใสอากาศเย็นชื่นใจทำให้หลายคนผ่อนคลาย บ้านพักตากอากาศหลังของชานยอลอยู่บนเนินเขาที่มองลงไปเห็นทะเลสาบสีฟ้าสวยไม่ต่างจากเบื้องบน ถนนเส้นดำนำสายตาไหลรื่นไปได้จนถึงเมืองข้างล่าง มุมที่วิวดีขนาดนี้ต้องใช้เลขามือทองเท่านั้นที่จะจองให้ได้ และคน ๆ นั้นก็อยู่ใกล้กันแค่นี้

          นั่งรถมาเหนื่อย ๆ ดื่มน้ำผลไม้ก่อนครับ คุณหนูยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่อยู่สนามบิน

          อืม

          ชานยอลที่กำลังนอนรับแสงแดดอ่อน ๆ ของช่วงเช้าในควีนส์ทาวน์ตอบกลับสั้น ๆ ก่อนจะรับน้ำส้มมาดื่ม หางตาเห็นเลขาควอนยกแจกันกุหลาบมาตั้งเอาไว้ที่โต๊ะข้างกันให้เลยรู้สึกขอบใจมากสำหรับความรู้ใจ

          พนักงานออกไปเดินเล่นในเมืองครับ อีกทีมไปโดดบันจี้จัมพ์

          แล้วนายล่ะจะไปไหน?”

          ผมไม่ไปไหนหรอกครับ เดี๋ยวผมอยู่แถวนี้เผื่อคุณหนูอยากได้อะไร

          ให้มาพักผ่อนนะ จะมานั่งอยู่บ้านทำไม

          แต่...

          วันนี้ออกไปหาอะไรทำกับเพื่อนเถอะ ฉันอยู่คนเดียวได้ฉันโตแล้วซองแจ

          คะ...ครับ

          ชานยอลว่าก่อนจะแตะแว่นกันแดดอันโปรดให้เข้าที่ เขาเอนตัวลงนอนที่โซฟาตัวใหญ่หน้าบ้านหลังติดกันกับของซองแจ ชานยอลรู้ว่าช่วงนี้ซองแจเครียดกับอาการของตัวเอง แต่เขาก็ไม่ได้อยากให้เลขาต้องมาทำอะไรเพื่อตัวเองในวันที่ให้มาพักผ่อน เรื่องของเขาเขาจัดการเองได้ ถึงไม่ได้ก็ขอให้มันมัดแค่เขาคนเดียวก็พอ ไม่ใช่ให้เลขาโดนมัดไปด้วย

         

 

         

 

 

          ชานยอลเผลอหลับไปนานเกือบสองชั่วโมง ตอนนี้ที่สะดุ้งตื่นก็เพราะเสียงเมลจากโทรศัพท์ดังอยู่ข้างกาย เขาถอดแว่นกันแดดออกมาวอแวกับโทรศัพท์เพื่อปิดเสียงงานทั้งหมดเพราะมาพักผ่อน แต่พอจะนอนต่อก็นอนไม่หลับเสียแล้ว เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังมาจากคนที่กำลังอารมณ์เสีย

          ชานยอลลุกขึ้นคว้าแก้วน้ำเดินเข้าบ้าน เตรียมเปลี่ยนชุดเพื่อออกไปเดินเล่นเสียหน่อยเผื่อจะได้หายเครียด เรื่องหน้าจอมือถือมีแต่แจ้งเตือนอะไรก็ไม่รู้ที่ไม่ได้มาจากคนที่บ้าน และรอบตัวตอนนี้ก็ไม่มีคนที่อยากให้มาอยู่ด้วย คาดหวังเอาไว้ตั้งแต่ถึงสนามบินแต่คยองซูก็ไม่มาหากัน ถ้านับเวลาการเดินทางรวมถึงตอนนี้ก็เป็นวันแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน หรือเขาจะเสียคยองซูไปแล้วจริง ๆ

          ชานยอลเปลี่ยนเสื้อเป็นเสื้อยืดสีดำเข้ารูป แขนเสื้อรัดลอนกล้ามโชว์หุ่นสมชาย กางเกงยีนส์ขาด ๆ ไม่ได้เนี้ยบเหมือนลุคทำงานหรือออกงานของคุณหนูชานยอล ผมในวันนี้ไม่ได้เซ็ตเป็นทรงเพียงแต่ปล่อยไว้แบบไม่แต่งอะไร

ชานยอลเอื้อมหยิบหมวกแก๊ปสีดำขึ้นมาสวมไว้ก่อนจะใส่แว่นเตรียมออกจากบ้าน แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อลืมอะไรบางอย่าง กุหลาบ… ยืนลังเลอยู่นานกว่าจะตัดสินใจได้ว่ารอบนี้จะไม่เอามันติดตัวไปด้วยเหมือนทุกที คาดหวังก็เสี่ยงจะผิดหวัง

ร่างสูงเดินลงถนนที่ลาดชันไกลจากบ้านออกมาเรื่อย ๆ ชานยอลไม่ได้เลือกใช้รถในวันนี้ การเดินเท้าชมบรรยากาศกับเบียร์ดี ๆ หนึ่งกระป๋องเป็นอะไรที่ชานยอลเลือก

“...”

แต่ยังไม่ทันเดินได้ครบกิโลร่างสูงก็หยุดชะงักไปอีกครั้ง ชานยอลกระดกเบียร์ในมือจนหมดกระป๋องก่อนจะปามาลงถังขยะและกลับตัวเดินขึ้นเนินไปเพราะตัดใจไม่ได้ ใช่...ความกล้าบ้าบิ่นของเขามีแค่สามร้อยเมตรเท่านั้น ยังไงวันนี้ก็ยังอยากมีกุหลาบติดตัวไปด้วยเหมือนเคย

 

 

“...!!!”

          แต่เมื่อเดินเข้ามาในเขตบ้านแล้วมองดูระเบียงที่ยื่นยาวออกไปรับลมชมวิว ก็ทำเอาหัวใจดวงใหญ่แทบหยุดเต้น เจ้าของดวงตากลมสวยอยู่ตรงหน้ากันใกล้แค่นี้เอง คยองซูในชุดไปเวทสบาย ๆ ยืนบีบมือตัวเองไปมาอยู่ที่ระเบียงบ้าน ชานยอลถอดแว่นกันแดดของตัวเองทิ้งเพราะบังสายตาและไม่มีแรงถือ สองสายตาประสานกันราวกับถูกดึงดูด

          คุณต้องออกไปข้างนอกเหรอ? งั้นเรากลับก่อนก็ได้

          คยองซูเห็นชานยอลดูรีบร้อนในตอนแรกเอ่ยบอก รู้สึกเหมือนว่าอีกฝ่ายมีธุระ รู้สึกเหมือนตัวเองมาผิดเวลาเลยหันหลังกลับไปที่แจกันกุหลาบบนโต๊ะ แต่...

          ผมไม่เคยเสียใจเวลาคนทั้งโลกหันหลังให้

          “...”

          แต่พอเป็นคุณหันหลังให้ มัน...เจ็บมาก

          “...!!!”

          ผมน่าจะเคยขอคุณไปแล้ว แต่ครั้งนี้คุณก็ยังหันหลังให้อีกเหมือนเดิม คุณรู้มั้ยว่าผมไม่เคยขอร้องใครมาก่อนในชีวิต วันนั้นที่ขอไปมันเป็นความกล้าทั้งหมดที่ผมมี แต่รู้อะไรมั้ย? คุณเมินคำขอของผมไปแล้วถึงสองครั้ง

          “...!!!”

ชานยอลพยายามอย่างมากที่จะทำให้ตัวเองนิ่งและพูดต่อให้จบ เขาไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเราค้างคา ถ้าคยองซูไม่สบายใจมันก็ไม่มีอะไรส่งผลดีทั้งนั้น ความสบายใจของคยองซูต้องมาก่อนเสมอ ถ้าเราเคลียร์กันได้ทุกอย่างมันจะได้เลิกอึมครึมแบบนี้

          ถ้าผมไม่สำคัญขนาดนั้น…

          กุหลาบในมือของคยองซูตกลงที่พื้น ใบหน้าหวานเชิดขึ้นมองฟ้าเพื่อปรามน้ำตาเจ้าปัญหา ชานยอลมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าแบบไม่กะพริบตาและไร้คำพูด

          ถ้าคุณไม่สำคัญขนาดนั้น เราคงไม่มาอยู่ตรงนี้

          “...!!!”

          ประโยคสุดท้ายสั่นมากจนเกือบจะจับใจความไม่ได้ คยองซูไม่อยากให้ชานยอลคิดว่าทั้งโลกไม่มีใครสนใจเพราะตรงนี้มีเขาอยู่ เพิ่งได้รู้ว่าความรู้สึกของการเป็นโลกทั้งใบของใครคนนึงมันเป็นเช่นไร คนสำคัญเป็นคำที่ความหมายดีไม่เท่าความรู้สึกจริง ๆ ที่ได้รับในตอนนี้เลย

          ชานยอลเดินเข้ามาจนได้ประชิดตัวของคนที่เขาคิดถึง เป็นครั้งแรกในรอบสัปดาห์ที่เราใกล้ชิดกันที่สุดแบบไม่มีประตูกั้น ความอุ่นจากตัวคยองซูทำให้ชานยอลอดยิ้มไม่ได้เมื่อได้สัมผัส  นิ้วมือใหญ่เกลี่ยน้ำตาที่ไหลเปื้อนแก้มออกให้อย่างเบามือ ไม่กล้าแตะต้องคยองซูมากไปกว่านี้ แม้ใจจะอยากกอดมาก ๆ ก็ตาม

          ความลังเลทำให้มือของชานยอลเอื้อมไม่ถึงตัวของคยองซูเสียที เลยกลายเป็นคยองซูที่เข้าสวมกอดคนที่คิดถึงด้วยตัวเอง ใบหน้าน่ารักเบียดชิดแผ่นอกกว้างของคนที่สูงกว่า รอลุ้นอยู่หนึ่งอึดใจว่าชานยอลจะมีท่าทีตอบกลับอย่างไรกับการมาถึง รอยยิ้มบางคลี่ออกเมื่อวงแขนกำยำโอบกอดกันเอาไว้แน่นในวินาทีถัดมา ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงจุมพิตที่กลุ่มผมนุ่มของคนในอ้อมกอด

          ผมคิดถึงคุณ

          เราก็คิดถึงคุณ คิดถึงมากเลย

         



  Please don't try so hard to say goodbye...






   

#ฉีกโชคชะตา

         

         ขออภัยในความล่าช้านะคะ พอดีช่วงที่ผ่านมาเครียดเรื่องกดบัตรคอนจนไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ค่ะ แต่ตอนนี้หายเครียดแล้ว ดังนั้นจะอัพให้เป็นปกตินะคะ ^-^





26:08:2019

          

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 377 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,684 ความคิดเห็น

  1. #2677 milkiki (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 22:50
    ฮรือออออออ
    #2,677
    0
  2. #2658 F_OOSGNUYK (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 23:46
    เจ็บปวดกว่านี่ก็ใกล้ตายแล้วจริงๆ หน่วงแล้วว
    #2,658
    0
  3. #2615 Luvcs (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 08:14

    ขนาดม่านิดหน่อย ทางเราเจ็บปวดหนักมาก ถ้าม่ากว่านี้คือ...

    #2,615
    0
  4. #2556 AoFFyNaKa04 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 23:00
    โอ้โหหหหหหหห เจ็บปวดมากแม่ แต่อย่างน้อยน้องมันก็ยังมาอะ จะร้องง
    #2,556
    0
  5. #2244 Rabbit of Wolf (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 14:19
    ฮืออออออ น้องอย่าร้องนะลูก
    #2,244
    0
  6. #2176 lillne (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 06:22
    หน่วงตอนแรกกกๆ สงสารทั้งคู่เลยชานยอลก็คือน้อยใจไปแล้ว น้องก็เห็นแก่ความฝันของชานยอล แต่สุดท้ายแล้วเค้าก็มาอยู่ใกล้คนที่คิดถึงที่สุดอยู่ดี><
    #2,176
    0
  7. #2119 munkrishear (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 02:04
    เห้ออออ ตึงหัวใจไปหมด ปวดใจจจ
    #2,119
    0
  8. #1934 นูน่าของคยองซู (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 07:15
    แอบหน่วงนิดๆแต่ดีที่เค้ากอดกันตอนท้าย ทำให้อมยิ้มได้
    #1,934
    0
  9. #1914 ChompunutEksuk (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 21:01
    เป็นความเขินที่หน่วงๆ
    #1,914
    0
  10. #1903 Slyly (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 14:44
    พอห่างก็คิดถึงใช่ไหม จะมีทางไหนบ้างที่ทำให้ได้อยู่ด้วยกัน😭😭
    #1,903
    0
  11. #1886 pinksoo16 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 21:59
    ไม่รู้จะบรรยายยังไงมันคือสุขเศร้าเคล้าน้ำตาที่แท้ ช่วงแรกๆคือปวดใจมาก เห็นเค้ามาอยู่ด้วยกันก็คือแบบดีอะดีแบบหน่วงๆ
    #1,886
    0
  12. #1885 orange_minie (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 21:49
    ฮือออออ เลือกให้เธอไม่ไปได้ไหมม ในเมื่อรักกันแล้วก็ต้องได้อยู่ด้วยกันสิคะ TT เห็นไหมว่ามันลำบากขนาดไหน เมื่ออยู่ห่างกัน
    #1,885
    0
  13. #1825 makhameiei (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 10:48
    อยากให้อยู่ด้วยกันตลอดไปเลยยยย แงงงง
    #1,825
    0
  14. #1756 teeyoui1 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 11:34
    แงงงง สงสารทั้งสองคนเลย ทำไงดีๆ อยากให้สมหวังอ่ะ
    #1,756
    0
  15. #1754 bearkungg (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 13:32
    แงงงมันต้องมีทางได้อยู่ด้วยกันสิ รักกันขนาดนี้แล้วอ่ะ T_T
    #1,754
    0
  16. #1753 tmxger (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 08:57

    เราก็คิดถึงคุณ
    #1,753
    0
  17. #1751 domo za (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 00:25
    ขอบคุณที่กลับมาหากันนะคยองงง อยากให้2คนนี้ ลองคุยกันใหม่อีกที ฮื่ออออออออ เราก็คิดถึงคุณ คิดถึงมากๆเลย ToT
    #1,751
    0
  18. #1749 AS04 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 08:51
    เราก็คิดถึงคุณ แงงงงงง
    #1,749
    0
  19. #1748 ticminminn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 00:44
    บีบหัวใจสุดๆ แล้วจะทำยังไงกันละทีนี้
    #1,748
    0
  20. #1745 Pawina1421 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 22:26

    เครียดเครียดไม่รู้จะทำยังไงดี จะหาทางอยู่ด้วยกันยังไงน้อ
    #1,745
    0
  21. #1742 Dandylize (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 07:31
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยย อยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำ
    #1,742
    0
  22. #1741 toey6880 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 20:12
    T^T เศร้าเขาควรอยู่ด้วยกัน
    #1,741
    0
  23. #1740 xkjdndnccn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 13:36
    ฮือออออ
    #1,740
    0
  24. #1739 kyungsom (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 10:40
    น้ามตาไหลลลล ต้องมีสักทางที่จะรักกันได้เนอะ
    #1,739
    0
  25. #1738 Rawiwan28 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 10:12

    ฮืออออTTสงสารทั้งคู่เลย
    #1,738
    0