{Chansoo} - ฉีกโชคชะตา

ตอนที่ 23 : Chapter 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,834
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 364 ครั้ง
    19 ต.ค. 62

          เมื่อกี๊คุณ?!”

          “...!!!”

          ดวงตากลมเปิดขึ้นหลังจากหลับปี๋ไปชั่วครู่ หวังใจยิ่งว่าจะพาตัวเองให้รอดพ้นพ่อเสือรายนี้ แต่ทว่าความคิดถึงมากมายกวนใจกวนสมาธิ จนทำให้กลับมาโผล่ที่เดิม ท่าเดิม กับคน ๆ เดิม กุหลาบแดงกระจายไปทั่วเตียง ปาร์คชานยอลช็อกค้างไร้คำพูด…

          เมื่อสักครู่นี้คยองซูหายไปต่อหน้าต่อตา แล้วก็กลับมาในไม่กี่วินาที นี่เพราะเขาหน้ามืดหรือว่าคิดถึงคยองซูมากเกินไปแบบซองแจว่า? เจ้าคิวปิดกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากและตกใจไม่แพ้ชานยอล

          “นี่คุณ”

          ชานยอลขยับออกจากการคร่อมน้องเอาไว้มานั่งข้าง ๆ และชี้นิ้วไปที่คยองซูซ้ำ ๆ เพราะยังนึกคำที่จะพูดไม่ออก และไม่มั่นใจว่าตัวเองตาฟาดเพราะเวียนหัวตามคยองซูหรือไม่? นี่อาการขาดน้ำหรือเปล่า?

          มือหนาลากผ้าห่มมาคลุมร่างบางเอาไว้เมื่อคยองซูดันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วเห็นว่าน้องโป๊ ไม่ลืมที่จะจับมือน้อยมากำผ้าเอาไว้แทนด้วยเพราะรู้สึกเหมือนจะไม่มีแรงไปเสียดื้อ ๆ ม่านอารมณ์มากมายเมื่อครู่พังทลายหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงข้อสงสัยในตัวเด็กคนนี้ที่ยังก่อกกวนพังความคิดที่เป็นระบบให้ยุ่งเหยิงวุ่นวาย

          เมื่อกี๊คุณทำเหรอ?”

          คือเราไม่รู้จะอธิบายยังไง...

          คุณเป็นใครคยองซู?”

          อีกแป๊บนึงคุยกันข้างนอกได้มั้ย...

          คยองซูว่าพลางก้มหน้าก้มตามองตัวเองที่ตอนนี้มีเสื้อผ้าไม่เต็มชุด ชานยอลที่เห็นเช่นนั้นจึงเลิ่กลั่กทันที เพราะเป็นคนทำให้น้องมีสภาพแบบนั้นด้วยตัวเอง คุณหนูตัวสูงรีบร้อนลงจากเตียงก่อนจะพยักหน้าให้และเดินไปรอข้างนอกในทันที




 

 

          ร่างสูงในชุดใหม่แห้งสนิทกำลังนั่งรอใครบางคนอยู่ที่ระเบียงห้อง ชานยอลถอนหายใจเป็นร้อยรอบในสิบนาทีนี้ ไม่ใช่ใครจะเชื่อได้ขนาดก่อนหน้านี้ตนยังไม่อยากจะเชื่อเลย แต่นี่เมื่อกี๊ดันเห็นจะ ๆ ตา จะไม่ให้เชื่อก็ยังไงอยู่

          หลังจากตีกับความคิดของตัวเองมาครู่ใหญ่แต่ไม่ได้คำตอบ งั้นก็ถึงเวลาแล้วที่จะถามเจ้าตัวด้วยตนเอง คยองซูเดินกระมิดกระเมี้ยนเรียบกำแพงห้องมาเรื่อยจนมาหยุดอยู่ที่หลังผ้าม่านและแอบอยู่ครึ่งตัว นึกยังไงก็นึกไม่ออกว่ามีทางไหนดีกว่าการบอกความจริงกับชานยอลไปตรง ๆ เพราะแก้ตัวไม่ขึ้นแน่นอน

          มานั่งนี่

          เจ้าตัวเล็กเบะปากเมื่อถูกสายตาคมจับได้ คยองซูเดินมานั่งที่โต๊ะตัวเดียวกันกับชานยอลก่อนจะบีบมือตัวเองไปมาเพื่อลดความเครียดขณะรอการสอบสวน

          คุณเป็นใคร?”

          จะเอาชื่อเหรอ?”

          ชานยอลทำหน้านิ่งใส่เด็กที่เงยหน้าขึ้นมามองและถามอะไรที่ไม่ควรจะถาม ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะเล่นกับใครทั้งนั้น และจะไม่ใจเย็น ไม่พูดซ้ำด้วย

          เหมือนจะไม่ใช่ชื่อเนอะ แหะ ๆ

          “...”

          คือเราเป็นกามเทพน่ะ คุณรู้จักคิวปิดมั้ย?”

          “...!!!”

          ชานยอลสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนจะลุกขึ้นยืนเสยผมลวก ๆ นี่เขากำลังเจอเรื่องอะไรอยู่เหรอ? ต้องเดินไปบอกซองแจให้หยิกกันสักหน่อยไหม จะได้ชัวร์ว่าไม่ได้ฝันไป คิวปิดจะมีอยู่จริงได้ยังไง?

          คิวปิดที่คอยยิงธนูใส่คนอื่นน่ะเหรอ?”

          เมื่อก่อนก็ใช่ แต่เดี๋ยวนี้เลิฟแลนด์ทันสมัยขึ้น เราเปลี่ยนมาใช้ปืนสั้นกับกระสุนตกหลุมรักแทนธนูกับคันศร

          “...!!!”

          บ้าไปแล้ว! บ้าแน่ ๆ เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ชานยอลไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ไม่อยากจะเชื่อว่ากำลังยืนคุยกับเผ่าพันธุ์ที่เรียกได้ว่าเชี่ยวชาญเรื่องความรัก ซึ่งพวกเขาไม่น่าจะต้องมาเจอกันด้วยซ้ำเราต่างกันเกินไป ก่อนหน้านี้ชานยอลไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ ไม่ศรัทธาความรัก จนกระทั่ง...จนกระทั่งเริ่มคิดถึง คิดถึงคนตรงหน้านี้ที่ตอนนี้จะหายตัวไปเมื่อไหร่ก็ได้ แถมยังไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา

          กระสุนตกหลุมรักเหรอ?”

          ใช่ เม็ดที่คุณเหยียบของเราแตกนั่นแหละ รู้มั้ยว่าเพื่อนเราทำมันยากขนาดไหนน่ะ กว่าจะได้สักเม็ดมันเหนื่อยนะ เพราะพวกเรายังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัยเลย

          เรียนเหรอ? นี่คุณยังเรียนไม่จบเหรอ? อายุเท่าไหร่แล้ว?”

          ยี่สิบเอ็ด

          ชานยอลผ่อนลมหายใจออกหนัก ๆ เพราะเมื่อครู่นี้เกือบจะกินเด็กที่ยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัยไปเสียแล้ว รู้อยู่ว่าคยองซูดูเด็กกว่าหลายปี แต่ไม่คิดว่าจะยังเรียนไม่จบแบบนี้ ซึ่งตอนนี้เขาก็สามสิบเข้าไปแล้ว!

          แล้วพ่อแม่คุณ?”

          ชานยอลเริ่มถามเพราะกลัวว่าพ่อแม่ของน้องจะดุ ถ้าหากรู้ว่าตนพยายามทำเรื่องอย่างว่ากับลูกชายหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มคนนี้จะโดนฆ่าเลยหรือเปล่า

          พ่อแม่เราก็เป็นคิวปิด พี่เราอีกสิบเอ็ดคนก็เป็นเหมือนกัน

          นี่คุณมีพี่อีกสิบเอ็ดคนเหรอ? เป็นลูกคนเล็กเหรอ?!!!”

          ใช่...

          “...!!!”

          ตายแน่ ๆ นอกจากพ่อกับแม่แล้วยังเป็นลูกคนเล็กสินะ พี่สิบเอ็ดคนเหรอ? ชานยอลเริ่มวิตกกังวล เริ่มเดินไปเดินมาไม่หยุด ถ้าเจอกันต้องพูดว่ายังไง? ต้องทำตัวยังไงไม่เคยได้ศึกษาอย่างจริงจัง เวลาพบพ่อแม่ของราเชลก็ทำตามที่ซองแจบอกเท่านั้น อีกอย่างบ้านนู้นเองก็อยากมีเขาเป็นลูกเขยเลยไม่ได้รู้สึกเครียดเท่าไหร่ แต่บ้านนี้ล่ะ?

          คุณจะบอกว่าพวกคุณเป็นคิวปิดและมีหน้าที่คอยยิงกระสุนให้คนตกหลุมรักเหรอ? งั้นผมโดนไปแล้วหรือยัง?

          ยังเลย จำวันแรกที่เราเจอกันได้มั้ย ถ้าวันนั้นคุณไม่จับเราได้ก่อนคุณก็จะโดนเรายิงกระสุนเม็ดนั้นใส่ แต่ตอนนี้คุณเหยียบมันแตกไปแล้วไง

          มันทำงานยังไง

          ก็ถ้าคุณโดนยิงคุณก็จะตกหลุมรักใครก็ตามที่คุณสบตาเป็นคนแรก

          ซองแจเนี่ยนะ!!! คุณไม่รู้เหรอว่าเลขาควอนอยู่กับผมตลอดเวลา!!!

          ชานยอลใช้เสียงดังอย่างหัวเสียเพราะตกใจมาก ๆ ถ้าวันนั้นจับคยองซูไม่ได้ เขาจะต้องชอบเลขาตัวเองเหรอ? แค่คิดก็ไม่เวิร์คแล้ว นักศึกษามหาวิทยาลัยนี้เป็นบ้ากันไปหมดหรือไง

          ก็ตอนนั้นไม่รู้ไง แต่ตอนนี้รู้แล้ว

          แล้วที่ผมเหยียบแตกวันนั้นล่ะนับมั้ย?”

          จู่ ๆ เรื่องวันนั้นก็กลับเข้ามาให้นึกสงสัย เพราะถ้านับคนแรกที่ได้สบตาก็เป็นคยองซู อยากรู้ว่าปัจจุบันที่รู้สึกกับคยองซูใช่ความรักหรือไม่ มันเกิดขึ้นเองหรือถูกทำให้เกิดขึ้น

          ถ้าเราไม่ได้เป็นคนยิงและมันไม่ได้หลุดออกจากปืนของเราก็ไม่เห็นผล พลังของเราเป็นตัวทำให้กระสุนตกหลุมรักออกฤทธิ์ ถ้าคนอื่นทำแตกก็มีค่าเท่ากับศูนย์ ถ้าคนอื่นใช้ปืนเรายิงก็มีค่าเท่ากับศูนย์เหมือนกัน

          การกลับไปค้นหาข้อมูลเรื่องวันนั้นทำให้คยองซูตอบชานยอลได้ในทันที คุณหนูตัวสูงที่เพิ่งได้ฟังเรื่องเหลือเชื่อสมองเต้นตุบ ๆ เพราะจิตนาการไม่ออกเลยว่ามันจริง นี่เหรอเหตุผลที่ต้องรักษาปืน นี่เหรอเหตุผลที่บอกตัวตนจริง ๆ ของตัวเองไม่ได้ งั้นถ้าคยองซูเป็นคิวปิด แล้วเขาเป็นมนุษย์เรื่องระหว่างเรามันจะเป็นยังไงต่อ? ชานยอลอยากจะถามคำถามนี้มาก ๆ แต่ก็ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยด้วยอายเกินไป

          ผมจะเชื่อคุณได้ยังไง?”

          หมายถึงเรื่องที่เราเป็นคิวปิดเหรอ?”

ใช่

ชานยอลรู้สึกสมองทำงานหนัก เขาจิตนาการไม่ออก เพราะไม่เคยเจออะไรแบบนี้ ร้อยวันพันปีไม่เคยสนใจใครสักคน แต่พอสนใจขึ้นมาคน ๆ นั้นก็ดันพิเศษจนนึกภาพไม่ออก ดังนั้นคงต้องให้แสดงให้ดู

งั้นคุณเห็นต้นกุหลาบตรงนั้นมั้ย?”

คยองซูชี้นิ้วไปที่สวนข้างบ้าน ที่สามารถมองจากระเบียงตรงนี้ลงไปเห็นได้อย่างชัดเจน ชานยอลพยักหน้าให้นิดหน่อยเมื่อจุดโฟกัสเราตรงกัน

อย่ากะพริบตาแล้วรอดูเราตรงนั้น

พึ่บ!

“...!!!”

ชานยอลเบิกตากว้างเมื่อเด็กที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันหายตัวได้เพียงแค่จับกุหลาบในแจกันกลางโต๊ะ รีบร้อนหันขวับไปดูที่ต้นกุหลาบด้านล่างทันที ก่อนสายตาจะเจอกับเด็กคนนึงที่ยืนยิ้มหวานให้กันอยู่ข้างล่าง เป็นไปไม่ได้!

เพล้งงงง!!!

คะ...คุณซองแจ!!!

“...?!!!”

ดวงตากลมผละห่างจากชานยอลที่ระเบียงชั้นสองมาเป็นใครคนนึงที่ยืนอยู่ที่ชั้นหนึ่งในห้องทำงาน แก้วกาแฟในมือของเลขาควอนหลุดลงไปแตกอยู่บนพื้น พร้อมกับกาแฟร้อนที่สาดโดนเท้าพองไปหมด

ซองแจ!

คะ...คุณหนูครับ คุณหนูครับเมื่อกี๊ผมเพิ่งจะ...

ร้อนมั้ย? ออกมานี่

ชานยอลวิ่งลงมาถึงห้องด้านล่างอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตกใจของคยองซูที่ยืนช็อกอยู่ข้างล่าง และก็เดาไม่ผิดจริง ๆ ว่าซองแจคงจะเห็นเหมือนที่เขาได้เห็นเมื่อครู่นี้ ชานยอลลากเลขาของตัวเองออกมานั่งโซฟาก่อนจะเรียกแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาด

ครั้งแรกก็จะตกใจแบบนี้แหละ

หมายความว่ายังไงครับคุณหนู?”

ก็เมื่อกี๊เพิ่งเห็นคยองซูหายตัวไม่ใช่เหรอ?”

คุณหนูพูดแบบนี้ หมายความว่าเคยเห็นมาก่อนผมเหรอครับ?!”

ใช่ เมื่อสักสิบกว่านาทีก่อน

“...!!!”

คยองซูค่อย ๆ เดินเปิดประตูเข้ามาอย่างที่มนุษย์ทำ แทนการหายตัวมาในห้องเลยเพราะกลัวเลขาควอนจะหัวใจวายตายเสียก่อน ตัวการสำคัญเดินเอาหลังชนผนังและขยับเข้าห้องมาเรื่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่ยังก้มหน้าก้มตาอยู่ วันนี้มันอะไรกันนะ ถูกจับได้ตั้งสองครั้งสองครา

ออกไปก่อน

ค่ะคุณหนู

แม่บ้านที่เข้ามาเก็บเศษแก้วตอบรับก่อนจะเดินออกจากห้องไปเมื่อชานยอลสั่งและเธอก็เสร็จงานพอดี ควอนซองแจยังไม่ละสายตาไปจากเด็กผู้ชายตัวเล็กยิ้มหวานแก้มป่อง จนชานยอลต้องกระแอมไอเพราะกลัวคยองซูจะซีด ไม่ใช่การหึงหวงแต่อย่างใด(?)

คือ...คือเราอยากรู้ว่าคุณซองแจอยู่ในห้องนี้นานแล้วเหรอ?”

นานแล้วครับ นานพอจะเห็นคุณคยองซูแว่บมาโผล่ตรงหน้าผมเลย

แหะ ๆ

อธิบายเองแล้วกัน ผมจะไปเอายา

คุณหนูครับ!!!

ซองแจรีบคว้าข้อมือของคุณหนูตัวสูงเอาไว้แน่นเมื่อชานยอลลุกขึ้นยืนจากโซฟาและเตรียมจะออกไปเอายาตามที่บอก จะทิ้งให้เขาอยู่คนเดียวได้อย่างไร ในเมื่อคยองซูยังอยู่ในห้องนี้ด้วย ถ้าคนธรรมดาก็ไม่กลัวหรอก แต่เมื่อครู่นี้มันเกินจะอธิบาย…

ถ้าตัวแค่นี้นายยังกลัว ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้วนะ หันไปดูนู่น! ยกก้อนหินยังไม่ไหวเลย

คยองซูอมลมในทันทีเมื่อได้ยินชานยอลหยามกันซึ่ง ๆ หน้า ใช่สิเขาตัวเล็กนี่ ใครจะไปตัวใหญ่ตัวโตคับบ้านเหมือนคนแถวนี้เล่า!

คุณซองแจ~”

คะ...ครับ

คยองซูปรี่เข้ามานั่งแทนที่ชานยอลก่อนจะกอดแขนของซองแจเอาไว้แน่น แต่เจ้าของแขนที่กำลังหันมองคุณหนูของตัวเองอยู่ดันตกใจที่จู่ ๆ คยองซูก็ทำเช่นนั้น คงไม่ใช่ใครก็เข้าใจได้หรอกใช่ไหมล่ะ เวลาปรับตัวต้องมีให้กันบ้างอยู่แล้ว

เราเป็นคนดีนะ เราไม่น่ากลัวหรอก

อย่าทำเลขาผมตกใจอีก ไม่งั้นคุณโดนแน่

ชานยอลทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินออกไปนอกห้องเพื่อเอายามาให้เลขาควอนที่โดนกาแฟลวกเท้าไปเต็ม ๆ ป่านนี้คงแดงไปกันใหญ่แล้ว เสียงถอนหายใจดังไปตลอดทางเมื่อรู้สึกเหนื่อยเหลือเกินกับเรื่องน่าเหลือเชื่อที่เพิ่งได้เจอ

คุณเป็นใครเหรอครับ? หมายถึงต้องไม่ใช่มนุษย์แล้วใช่มั้ย?”

เราเป็นกามเทพน่ะ

คยองซูยิ้มตาหยีเมื่อได้บอกความจริงกับซองแจเสียที แต่ดูอีกคนจะไม่ได้ดีใจด้วยเพราะมันไม่ใช่เรื่องปกติ ซองแจยังนั่งนิ่งเบิกตากว้างหนักเข้าไปอีกเมื่อได้ยินคำตอบจากคยองซู กะ...กามเทพเหรอ?

หมายถึงเด็กโป๊ที่บินไปบินมาแล้วยิงธนูใส่คนอื่นน่ะเหรอครับ

ที่นี่เขาว่ากันงั้นเหรอ? แต่ที่เลิฟแลนด์บ้านเราไม่มีใครโป๊นะ เมื่อก่อนใช้ธนูจริงแต่เดี๋ยวนี้พัฒนามาเรื่อย ๆ เลยมีปืนสั้นแทนแล้ว

อ๋อ

ต้องตอบว่าเข้าใจเพราะมันดูเหมือนจะเข้าใจแต่ไม่เข้าใจสักเท่าไหร่ ซองแจจับมือคยองซูขึ้นมาง้างนิ้วดูทีละนิ้ว ก่อนจะพลิกไปมาเพื่อตรวจสอบว่าพวกเราต่างกันยังไง แต่มันแทบไม่มีอะไรต่างเลย อยู่ด้วยกันมานานแต่ไม่รู้สึกผิดสังเกต ถ้าไม่เห็นว่าหายตัวได้เมื่อกี๊จะรีบพาไปหาหมอเลยถ้ามาบอกว่าตัวเองเป็นคิวปิด

แต่จะให้เราสองคนเชื่อก็ยังไงอยู่นะ คุณยังไม่โชว์ผลงานให้ดูเลย จะรู้ได้ยังไงว่าเป็นคิวปิด”

ปาร์คชานยอลเดินกลับเข้ามาพร้อมกับกล่องยาที่ยื่นให้เลขาตัวเอง ร่างสูงยืนกอดอกอยู่หน้าทีวีและมองดูคยองซูเมื่อตั้งคำถาม มันก็จริงทีี่คยองซูยังไม่ได้โชว์ความสามารถ เลยไม่โกรธที่ชานยอลกับซองแจอาจจะยังไม่เชื่อ แต่จะให้ทำยังไงล่ะในเมื่อตอนนี้ไม่มีกระสุนตกหลุมรักเลยสักเม็ด

เราอยู่ในช่วงทำโปรเจคจบน่ะ จริง ๆ ก็ยังไม่เคยยิงให้ใครตกหลุมรักเหมือนกัน แต่คิดว่าถ้าได้กระสุนมาจากบัดดี้เราแล้ว เราจะโชว์ให้พวกคุณดู

บัดดี้เหรอ?”

ที่เลิฟแลนด์เมืองของกามเทพ ทุกคนมีบัดดี้ซึ่งก็คือชาวบอน พวกเขาจะตัวเล็ก ๆ เหมือนดอกไม้หรือต้นไม้ที่บินได้ สูงสักเท่าฝ่ามือนี่แหละ บอนจะผลิตกระสุนตกหลุมรัก ส่วนคิวปิดจะใช้กระสุน พวกเราทำงานด้วยกัน

“...!!!”

“...!!!”

นี่มันเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อที่สุดตั้งแต่เกิดมาแล้วเคยได้ยินได้ฟังรวมถึงได้เจอ ชานยอลหันหน้ามองเลขาควอนก่อนจะยกมือจับคิ้วตัวเองนิดหน่อยแก้เก้อ เพราะเขาไม่รู้จะพูดอะไร มันพูดอะไรได้ด้วยหรือไงเมื่อได้ยินแบบนี้?

งั้นวันนั้นที่สุสานคุณคยองซูก็พยายามจะยิงกระสุนตกหลุมรักใส่คุณหนูเหรอครับ?”

ใช่

“...!!!”

เอางี้ผมจะเชื่อคุณก็ต่อเมื่อได้เห็นว่าคุณสามารถทำให้คนตกหลุมรักกันได้เท่านั้น และผมมีคนคู่นึงที่ต้องการจะให้คุณใช้กระสุนกับพวกเขา

ได้!

คยองซูตอบกลับชานยอลไปเสียงดังฟังชัด มันไม่ได้ยากเลย ดังนั้นถ้าได้กระสุนเมื่อไหร่จะรีบแสดงให้ดูเลยในทันทีจะได้ไม่ต้องค้างคาใจอะไรอีก

ยังมีอีกเรื่องนึง

“...?”

วันนั้นบนห้องผม กับที่อัมสเตอร์ดัมเป็นคุณใช่มั้ย?”

“...!!!”

ซองแจพยักหน้าเห็นด้วยกับคำถามนี้ของชานยอล เพราะวันนั้นคุณหนูของตัวเองดูมั่นใจมากจริง ๆ ว่าเป็นคยองซูเข้ามาในห้อง ฝั่งที่ถูกตั้งคำถามยืนบีบมือตัวเองไปมา เรื่องจะยอมรับว่าใช่น่ะไม่ยากเพราะทำให้ดูยังทำแล้ว แต่กลัวเหลือเกินว่าจะถูกถามว่าไปหาทำไมนี่แหละที่กลัว

ว่าไง?”

กะ...ก็คงงั้น...

คงงั้นอะไร?”

ใช่เราเอง

ทำไมคุณถึงไปหาผม? รู้ได้ไงว่าผมอยู่ไหน

อันนี้อธิบายยากนิดหน่อยน่ะ ขอเราไปคิดก่อนได้เปล่า?”

ชานยอลไม่โต้ตอบเพราะยอมให้ตามที่คยองซูขอ สายตาคมมองดูแจกันกุหลาบรอบตัวก่อนจะขมวดคิ้วนิดหน่อยเมื่อนึกสงสัยอะไรได้อีกอย่าง

เดินทางโดยใช้กุหลาบเหรอ?”

ใช่ สื่อกลางระหว่างทั้งสองโลกคือดอกกุหลาบ

“...!!!”

ชานยอลตกใจข้อนี้พอ ๆ กับทุกเรื่องที่เพิ่งจะได้ยิน ตัวเขาเองชอบกุหลาบมากซ้ำยังมีมันอยู่รอบตัวตลอดเวลาไม่เว้นบนรถ ดังนั้นคยองซูก็จะหายตัวไปเมื่อไหร่ก็ได้สิ? ความกลัวมากมายเข้ามาทำร้ายใจจนรู้สึกเจ็บ แค่คิด...แค่คิดก็ทนไม่ไหวแล้ว

เรามีอะไรจะขอพวกคุณด้วย

“...?”

“...?”

คือช่วยเก็บเรื่องของเราไว้เป็นความลับให้หน่อยได้มั้ย? ปกติคิวปิดไม่คุยกับมนุษย์หรืออยู่ที่โลกมนุษย์นานนัก แต่เราดันฉีกกฏและทำทุกอย่างเลย เราไม่อยากกลับไปเลิฟแลนด์แล้วมีปัญหาทีหลังน่ะ

ได้ครับ

ซองแจตอบกลับทันควัน แต่อีกคนไม่ยอมตอบ ชานยอลเดินหันหลังออกจากห้องไปในทันทีเมื่อได้ยินคยองซูพูดถึงเรื่องจะกลับบ้าน รอบดวงตาร้อนผ่าวแม้จะไม่ค่อยเข้าใจความหมายแต่มันก็เจ็บจนไม่อยากหาเหตุผลเพื่อสืบทราบ




ความรักก็ยังใจร้ายเหมือนเดิม รวมถึงเจ้าของความรักอย่างคิวปิดด้วย





ตกดึกซองแจเดินยกข้าวต้มร้อน ๆ มาให้คุณหนูของตัวเองที่เก็บตัวอยู่ในห้องมาแล้วหลายชั่วโมงและไม่ยอมลงไปทานข้าว ในห้องนอนเงียบสงัดมีร่างสูงนั่งถอนหายใจอยู่ที่โซฟาเพียงลำพัง เลขาควอนเดินไปวางถาดมื้อเย็นไว้ที่โต๊กลาง ก่อนจะหาที่นั่ง

ทานอะไรสักหน่อยนะครับ

ฉันไม่หิว

ดวงตาเหม่อลอยของชานยอลทำให้ซองแจรู้สึกหดหู่ตามไปด้วย ปกติปาร์คชานยอลเป็นคนมีเป้าหมายเสมอไม่ว่าจะทำอะไร เลยจะไม่ได้เห็นอาการเหม่อลอยหรือปล่อยตัวเองให้นั่งเฉย ๆ แต่ตอนนี้ นาทีนี้ มันกำลังเกิดขึ้น…

ภายในห้องไม่ได้เปิดไฟส่องสว่าง ที่เปิดไว้มีเพียงโคมไฟสีส้มเล็ก ๆ ที่มุมห้อง เลขาควอนนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างคุณหนูของตัวเองนานเกือบครึ่งชั่วโมง จนข้าวต้มในถ้วยเย็น

นายคิดว่าฉันกลัวอะไรเหรอซองแจ

คำถามแรกมาพร้อมกับเสียงสัญญาณว่าคนข้างกันยังมีชีวิต ชานยอลเลือกถามคำถามนี้เพราะคิดว่าเลขาของตัวเองคงรู้ ซึ่งตอนนี้เขาไม่รู้ หาคำตอบอะไรให้ตัวเองไม่ได้เลย

ผมคิดว่าคุณหนูไม่เคยกลัวอะไรนะครับ

กลัวสิ ฉันกลัวว่าแม่ลูกคู่นั้นจะมาแย่งสิทธิ์ของฉันกับแม่

แต่คุณหนูก็จัดการได้ดีมาตลอดนี่ครับ

ใช่เรื่องนั้นฉันจัดการได้ แต่ตอนนี้นายรู้มั้ย มันมีเรื่องนึงที่ฉันจัดการไม่ได้

ดวงตาเหม่อลอยของชานยอลเคลือบน้ำใส ๆ เขารู้สึกเศร้า หงุดหงิด โกรธ รู้สึกเหมือนเป็นคนโง่ที่มองไปทางไหนก็ไม่มีคำตอบ มืดสนิทยิ่งกว่าห้องที่นั่งอยู่ ถ้าไม่เชี่ยวชาญด้านความรักก็ไม่ควรก้าวพลาดตั้งแต่แรก การเห็นใจ ใส่ใจ เป็นห่วง รวมถึงคิดถึงมันส่งผลให้จิตใจว้าวุ่นและดูอ่อนแอแบบตอนนี้

ไม่มีหรอกครับ ตอนนี้คุณหนูแค่ยังไม่เข้าใจ ถ้าเข้าใจผมยังไม่เห็นว่ามีเรื่องอะไรที่คุณหนูจัดการไม่ได้

นายคิดงั้นเหรอ?”

ครับ คุณหนูแค่ต้องการเวลา อย่ากดดันตัวเองมากไปดีกว่าครับ

โอเค

ชานยอลตอบกลับสั้น ๆ ก่อนจะดึงหมอนมานอนบนโซฟาเพื่อพักเหนื่อย ใช้ความคิดมานานจนสมองเริ่มล้า หัวใจก็เช่นกัน ความเชื่อใจเลขาทำให้ชานยอลเลือกจะไม่กดดันตัวเองในการหาคำตอบมากเกินไป ทุกอย่างคงต้องใช้เวลา เสียงสูดหายใจเข้าเต็มปอดมาพร้อมกับน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่ เขาเหนื่อย และกลัวมากเหลือเกินว่าสักวันจะรู้จักคำว่ารักและจะสูญเสียใครคนนึงที่ทำหน้าที่สำเร็จแล้วไปตลอดกาล…




ไกลขนาดนั้น แค่เงินกับอำนาจคงใช้ตามหาคุณไม่ได้จริง ๆ





01:08:2019


#ฉีกโชคชะตา



         

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 364 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,684 ความคิดเห็น

  1. #2657 F_OOSGNUYK (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 18:48
    เศร้าตั้งแตาตอนนี้เลยย
    #2,657
    0
  2. #2613 Kyungsoo1201 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 12:13
    ขำรีแอคชั่นซองแจจัง5555 น่ารักไปหมดเลย
    #2,613
    0
  3. #2609 Luvcs (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 14:08

    จะม่าแล้วใช่มั้ยคะ

    #2,609
    0
  4. #2551 AoFFyNaKa04 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 22:42
    บอกความจริงกับปุ้บ ช็อคกันเป็นแถวเลยเน้อ
    #2,551
    0
  5. #2115 munkrishear (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 01:16
    ฮืออออออ เริ่มเข้าสู่ดราม่าแล้วสินะTT
    #2,115
    0
  6. #1878 pinksoo16 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 20:44
    น้องไม่หนีเจ้าชานยอลไปหรอกกก มาปลอบพี่ที!
    #1,878
    0
  7. #1835 orange_minie (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 21:29
    ฮือออ เราสงสารเจ้าชานยอลจัง คือเข้าใจความรู้สึกเลยนะ เหมือนเคยเจ็บปวด และไม่เข้าใจความรักมาก่อน พอจะมีมันอีกครั้งก็ดูเหมือนจะถูกทิ้งไปอีก ขอได้ไหม คิวปิดน้อยไม่กลับไปได้หรือเปล่า
    #1,835
    0
  8. #1725 Kodcha Ploy Suttibut (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 19:25
    สงสารคุณชานยอลมากเลยค่ะ พอจะเริ่มรัก นวามรักนั่นก็ดันทำท่าจะหายไป
    #1,725
    0
  9. #1605 MuPing Burn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 22:36
    อย่าพึ่งคิดมากซี่ๆๆเจ้าชานยอลเนี่ย
    #1,605
    0
  10. #1601 xkjdndnccn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 08:19
    ถ้าในปัจจุบันก็ไม่มีไรมากค่ะ ดีโอเข้ากรมก็เหมือนไปเลิฟแลนด์นั้นแหละ
    #1,601
    0
  11. #1584 Changmanka (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 14:32
    ฮืออออออ ร้องไห้ตามเจ้าชานยอลแล้ววววววว
    #1,584
    0
  12. #1523 Pawina1421 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 09:27
    เศร้าๆคุณชานยอลไม่รู้ว่าตัวกลัวอะไร หรือว่ารู้แล้วแต่ยังไม่ยอมรับกันนะ แล้วคิวปิดตัวน้อยอยู่กับคุณหนูไปตลอดไม่ได้หรอ ตัวเองไม่เจ็บหรอที่จะจากไปอ่ะ
    #1,523
    0
  13. #1521 Slyly (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 00:37
    กลัวว่าวันหนึ่งน้องจะหายไปใช่ไหม อย่าเศร้าเลยนะชานยอล มันต้อฃมีทางแก้
    #1,521
    0
  14. #1510 toey6880 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 09:13
    T_T; ชานยอล~
    #1,510
    0
  15. #1489 Phonphanchaisit9 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 14:04

    แงงงชานยอลคงคิดมากและกลัวว่าสักวันเจ้าคิวปิดจะหนีกลับไปบ้านตัวเองแล้วชานยอลก็คงจะไปตามน้องกลับมาไม่ได้ถึงแม้ว่าจะมีเงินและอำนาจมากมายก็เถอะ

    #1,489
    0
  16. #1482 teeyoui1 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 11:15
    หื้อออ สงสารชานยอลเลยอ่ะ ถ้าน้องหายไปเค้าคงไปตามหาไม่ได้ 😭😭
    #1,482
    0
  17. #1458 น้องแป้น (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 06:42
    ฮรือ สงสารพระเอก สู้ๆ น้าาา
    #1,458
    0
  18. #1446 fah_tc (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 02:46
    มันเป็นเศร้าๆไปเลยนะ สงสารรร
    #1,446
    0
  19. #1429 1214_kaisoo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 23:44
    ฮืออออ น้องต้องห้ามหนีพี่นะ ต้องมีความรักเองได้สิน้องงงง รักกันก็ต้องอยู่ด้วยกันน
    #1,429
    0
  20. #1428 520 ☆ 1314 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 23:11

    ใน 1 วัน ปาร์คชานยอลเจออะไร



    1) เจอระเบิดตอนกำลังจะทานเที่ยงกับคนพิเศษ

    2) เจอเงือก(?)ตัวขาว ในบ่อน้ำร้อนที่ safe house ตอนเย็น (ฮึบไว้นะ ฮึบไว้)

    3) เจอความนุ่มนิ่มเล่นงาน จนห้ามตัวเองไม่อยู่ เกือบทำมิดีมิร้ายลูกหมูเล็ก (คุณแม่ย้ำบ่อยมาก พี่ชานก็ใจร้อนเหลือเกิน)

    4) เจอความจริง!! ลูกหมูเล็กเป็นยิ่งกว่า the real someone special (ช็อคในช็อค!! ช็อคซ้อนช็อค!!)

    5) และเหนือสิ่งอื่นใด พ่อมั่นใจแล้วว่า น้องวาร์ปได้ด้วยกุหลาบ ต่อให้พ่อมีอำนาจเงินมากแค่ไหน พ่อก็ตามน้องกลับมาไม่ได้ TT TT



    เฮ้อออออออออ.. คุณแม่ได้แต่ถอนหายใจยาวๆ สู้ๆ ฮึบๆ อย่าไบโพล่าไปก่อนนะคะพี่ชาน //โอ๋ๆๆ กอดๆๆๆๆ นะ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 3 สิงหาคม 2562 / 11:39
    #1,428
    0
  21. #1427 DyoCP ♥ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 22:00
    มันจะต้องมีทางออกที่ดีแน่นอนนะพี่ชาน ✌🏼
    #1,427
    0
  22. #1426 deerplanet (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 13:50

    แงงงง คิวปิดน้อย อย่าหนีเจ้าชานยอลไปไหนเลยนะ

    #1,426
    0
  23. #1425 Chom1A (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 11:59

    สงสารเจ้าชานยอล ฮื่ออ

    #1,425
    0
  24. #1424 นูน่าของคยองซู (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 10:36
    ค่อยๆคิดนะชานยอล มันจะต้องมีหนทางที่จัดการได้สิน่า
    #1,424
    0
  25. #1423 Anrolina (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 09:50

    เจ้าชานยอลน่าาาา นี่แหล่ะเค้าเรียกว่ารัก5555

    #1,423
    0