{Chansoo} - ฉีกโชคชะตา

ตอนที่ 20 : Chapter 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 420 ครั้ง
    18 ก.ค. 62

          ไทเส้นสวยถูกดึงรูดออกจากลำคอเมื่อเดินเข้ามาถึงห้องพัก ชานยอลรู้สึกล้ามากกับการทำงานในครั้งนี้ มันเหนื่อยแม้จะไม่ได้ทำอะไรที่ยากกว่าเมื่อก่อน เพียงแค่ประชุมเล็ก ๆ กับออกไปเจอคนนิดหน่อยแต่ก็เหนื่อย สองวันแล้วที่เรื่องงานพาตัวเขาข้ามน้ำข้ามทะเลมาอยู่ไกล โดยทิ้งใครคนนึงไว้ที่บ้าน และไม่รู้เลยว่าเป็นอย่างไรบ้าง

มื้อเย็นวันนี้...

เดี๋ยวฉันสั่งรูมเซอร์วิสเอง นายไปพักเถอะ

เลขาควอนที่จองร้านอาหารเอาไว้แล้วตกใจนิดหน่อย เพราะชานยอลชอบออกไปทานข้าวข้างนอก แต่เย็นนี้กลับไม่เลือกจะทำแบบนั้น สีหน้าอิดโรยกับการลอบถอนหายใจทำให้เลขาคนเก่งเริ่มเป็นห่วงคุณหนูของตัวเอง

ถ้าอยากได้อะไรเพิ่มเติมแจ้งผมได้เลยนะครับ

คือ...

“...?”

ชานยอลนิ่งไปหลังเบรกเลขาที่กำลังจะเดินออกจากห้องพักบนโรงแรมหรูกลางอัมสเตอร์ดัม เวลาเย็น ๆ เช่นนี้แม้ซองแจจะยากให้คุณหนูของตัวเองที่ดูไม่ค่อยสดใสไปเดินเล่นกินบรรยากาศ แต่เมื่อชานยอลปฏิเสธตนก็ไม่อยากเซ้าซี้

เปล่า ไม่มีอะไรหรอก

เลขาควอนแอบมองใบหน้าเรียบเฉยของชานยอลนิดหน่อยก่อนจะโค้งศีรษะให้และเดินจากไปในที่สุดเมื่ออีกฝ่ายเลือกจะไม่พูด ชานยอลไม่เคยโลเลเช่นนี้ ไม่เคยเหม่อขณะคุยงานมาก่อน ถ้าสิ่งที่เดานั้นถูกเขาควรจะโทรกลับไปหาทีมงานที่บ้าน เพื่อสอบถามความเป็นอยู่ของเด็กตัวเล็กคนนั้นไหมนะ?






 

 



คอนโดมิเนียมสูงที่เป็นที่พักพิงของนักศึกษาเอกตกหลุมรักวันนี้ไม่ได้เงียบเหมือนทุกทีเพราะคยองซูกลับมา รูบี้เลยมีเพื่อน เวลาตอนนี้ก็เกือบจะเที่ยงคืนแล้วแต่คยองซูที่ชอบนอนก็ยังไม่เห็นมีทีท่าว่าจะง่วงเสียที

เพื่อนเรามีใครทำโปรเจคเสร็จแล้วบ้าง?”

วันนี้มีคู่นึงแหละ ที่เหลือก็ยัง บางคนยังตรวจปืนอยู่เลย

ถ้าวันนั้นเราทำสำเร็จ รูบี้คงไม่ต้องมานั่งสร้างกระสุนใหม่แบบนี้ แล้วพวกเราก็จะเป็นคู่แรก

คยองซูนั่งอยู่ที่ขอบหน้าต่างพูดขึ้นพลางมองดูวิวของเมืองที่เคยคุ้นเคย พวกมันยังสวยเหมือนเดิม มีแค่เขาที่เปลี่ยน เลยทำให้ไม่รู้สึกถูกดึงดูดให้อยู่ต่อ บอนจิ๋วลอยมายืนบนหัวเข่าของเพื่อนตาโตที่ตั้งชันเอาไว้

ถ้าเราสร้างแค่เม็ดเดียวจะเป็นบอนได้ยังไง เราต้องสร้างอีกเป็นร้อยเป็นพันให้นายใช้ อนาคตพวกเราต้องทำโปรเจคจบสำเร็จ หลังจากนั้นจะได้ทำงานด้วยกันอีกนาน ๆ

นาน ๆ เลย...

นั่นสิ...ยังไงสักวันก็ต้องกลับมาที่นี่ กลับมาเป็นคิวปิดที่สร้างความรักให้มนุษย์กับเพื่อนรักคนนี้ เพราะโชคชะตาได้ขีดเอาไว้แล้ว หากกำลังคิดไกลก็ควรหยุดอยู่แค่ที่ปัจจุบันเสียที

เธอเคยอยากรู้บ้างมั้ยว่าความรู้สึกหลังโดนกระสุนตกหลุมรักเป็นยังไง?”

“...?”

รูบี้ส่ายหน้า แต่ดูเหมือนคยองซูจะไม่เห็น แววตาที่เหม่อลอยดูไร้จุดหมาย... ทำไมพวกเราถึงต้องอยากรู้ในเมื่อเราเป็นคนสร้างการตกหลุมรัก ทฤษฎีก็เขียนชัดว่าจะรู้สึกรักคน ๆ แรกที่ได้สบตา ไม่เห็นจะต้องสงสัยเลย

มันเป็นความรู้สึกแบบไหนกันนะ...

ใช่แบบที่คยองซูกำลังรู้สึกกับใครสักคนเช่นตอนนี้หรือเปล่า? นี่ก็วันที่สองแล้วที่คยองซูมีเวลาว่างมาเลิฟแลนด์บ่อย ๆ ทั้งเช้าทั้งเย็น ที่บ้านไม่มีใครอยู่ จะไปเล่นกับคุณหนูเซฮุนก็ไม่ได้เพราะถูกห้ามไว้ ดังนั้นเมื่อไม่ใช่เวลาทานข้าว คยองซูก็จะวาปกลับมาหารูบี้ตลอด

เดี๋ยวฉันไปหาซื้ออะไรให้กินดีกว่า เธอรออยู่นี่นะโอเค้?”

อะ...อื้อ

รูบี้ตอบอึก ๆ อัก ๆ เพราะเมื่อครู่นี้เพิ่งจะสะดุ้งตกใจเพราะคยองซูเปลี่ยนอารมณ์รวดเร็วเกินไป ตอนนี้เลยไม่รู้จะคิดอะไรก่อน ปล่อยเพื่อนเดินออกจากห้องไปทั้งที่ยังไม่ได้เอ่ยปากถามความเป็นไป มันเกิดอะไรขึ้นที่โลกมนุษย์นะ? ทำไมคู่หูของตนจึงดูแปลกไปขนาดนี้



 

ถนนเรียบคลองมีคู่รักมานั่งเล่นกันที่สะพาน และสวนสาธารณะแม้จะดึกดื่นแล้วก็ตาม เมื่อเรียนจบการจัดการตารางงานของตัวเองก็เป็นอิสระ อยากทำงานกลางวันกลางคืนก็แล้วแต่ใจอยากเลือก เพราะความรักต้องเกิดขึ้นยี่สิบสี่ชั่วโมง ชาวคิวปิดแบบคยองซูจึงไม่เคยได้หยุดพัก

พอเลิกงานก็มีเวลาพักกับคนรักแตกต่างกันไป เมืองที่ไม่เคยหลับไหลแห่งนี้คิวปิดทุกคนสามารถเลือกคนรักได้ด้วยตัวเอง ไม่ถูกยิง มันค่อย ๆ มีและเป็นไปตามเวลาแบบไม่เร่งรีบ ขนาดพวกเรายังอยากเลือกเอง แล้วทำไมถึงมนุษย์เลือกเองไม่ได้ คิวปิดมีอำนาจควบคุมชีวิตมนุษย์มากขนาดนั้นไปทำไม หากดีก็ดีไปแต่พอไม่ดีก็จะมีคนที่เจ็บแบบชานยอล เพราะความรักที่พวกเราคิดว่าดี

คยองซูถอนหายใจยาวเหยียดให้กับความคิดที่ดูแปลกแยกของตัวเองกับเผ่าพันธุ์ เขาไม่สามารถออกความเห็นเรื่องนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว และจะไปบอกให้คนอื่นเชื่อก็ไม่ได้อีกเช่นกัน ทางเดียวคือต้องได้อยู่กับมนุษย์ให้นานขึ้น แต่ดันไม่มีใครอยู่นาน ถ้าครูรู้ว่าคยองซูอยู่เป็นเดือน ๆ คงได้ถูกไล่ออกแน่

เมื่อเบื่อที่จะเดินดูความรักตลอดทางคยองซูจึงเลือกจะเดินเข้าหาต้นกุหลาบข้างทางเพื่อเดินทางไปร้านสะดวกซื้อแบบรวดเร็วแทน มือน้อยจับกุหลาบแดงไว้ก่อนจะนึกถึงที่ ๆ ตัวเองอยากไป ตั้งสมาธิ ปิดเปลือกตาและผ่อนลมหายใจเข้าออกสบาย ๆ 

ฟึ่บ!

เสียงดังของเมืองเงียบสงัด แสงแดดตอนเย็นที่ส่องทะลุหน้าต่างห้องพักห้องหนึ่งสาดเข้าตาของคยองซูจนต้องยกมือป้อง เมื่อกี๊ที่เลิฟแลนด์มืดแล้วแต่ที่นี่ยังเหมือนจะเป็นตอนเย็น

คิวปิดน้อยมองดูรอบตัวเมื่อคิดได้ว่าคงกลับมาที่โลกมนุษย์โดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ปกติถ้ากลับบ้านชานยอลเวลาก็จะเท่า ๆ กัน แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ อย่าบอกนะว่า?

“...!!!”

คยองซูกดสายตาลงสำรวจรอบตัว ก่อนจะพบว่ากำลังยืนอยู่ปลายเตียงของใครคนนึงที่รอบตัวเต็มไปด้วยแจกันกุหลาบ คน ๆ เดียวที่รู้จักและรักกุหลาบมากนอนหลับอยู่บนเตียงหลังใหญ่

รอยยิ้มสวยคลี่ออกเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของใครบางคนที่ไม่ได้มาหลายวัน คยองซูเดินไปดึงม่านปิดกั้นแสงที่สาดทะลุเข้ามา เพื่ออยากให้ชานยอลหลับได้สบายขึ้นเมื่อไม่มีแสงรบกวน

ทำงานเหนื่อยมากเหรอถึงหลับทั้งชุดแบบนี้ แถมม่านก็ไม่ปิด ดูเหมือนที่นี่ยังเป็นตอนเย็น ทำไมชานยอลถึงรีบนอน? ด้วยความเป็นห่วงว่าอีกฝ่ายจะป่วย พอสันนิษฐานได้คยองซูก็ดิ่งเข้าไปนั่งข้างเตียงและตรวจความร้อนในร่างกายของชานยอลในทันทีด้วยอุ้งมือนุ่มนิ่ม

ตัวก็ไม่ร้อนนี่

คิวปิดน้อยถือวิสาสะปลดกระดุมเม็ดบนสุดให้คนที่หลับอยู่ เพื่อจะได้หลับสบาย รวมทั้งกระดุมที่ข้อมือทั้งสองข้างด้วย ทำอย่างระมัดระวังเพราะกลัวเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะตื่นมาเห็นกัน

“...!!!”

แต่การก่อกวนไม่ว่าจะเบาแค่ไหนก็ถือว่าก่อกวน มือหนาจับล็อกข้อมือเล็กเอาไว้ได้ทั้ง ๆ ที่หลับตา เมื่อเห็นท่าไม่ดีคยองซูจึงเอื้อมไปดึงกุหลาบออกจากแจกันในทันทีตอนเปลือกตาของชานยอลเปิดออกรับแสง

ฟึ่บ!

“...?!!!”

คยองซู?”

ปาร์คชานยอลสปริงตัวขึ้นจากเตียงนอนมองดูรอบตัว เมื่อครู่นี้คนที่อยู่ตรงหน้าเขาคือคยองซูไม่ผิดแน่ ความรู้สึกมันชัดเจน ความฝันไม่ควรจะชัดเจนขนาดนี้ ถึงเมื่อกี๊จะไม่ได้มีสติเต็มร้อยแต่ยังไงก็คือคยองซูไม่ผิดแน่ หรือผิด?

“...?!”

เมื่อเบี่ยงตัวเตรียมจะลงจากเตียงขณะต่อสายหาเลขาคนสนิท ฝ่าเท้าก็สัมผัสกับกลีบกุหลาบที่ร่วงอยู่ข้างเตียง มันไม่ใช่ครั้งสองครั้ง มันเกินกว่านั้น ชานยอลขมวดคิ้วยุ่งพันกันแน่นเป็นโบว์

ติดต่อขอดูกล้องวงจรปิดหน้าห้องฉันเดี๋ยวนี้

ชานยอลตัดสายหลังสั่งเรื่องที่ต้องการจบ เดินดุ่ม ๆ ตรวจดูใต้เตียง ตู้เสื้อผ้า ระเบียง ห้องน้ำจนทั่วแต่ก็ไม่พบใคร หน้ากระจกสะท้อนเงาของตัวเองที่ดูกระวนกระวาย มันแปลกตาเจ้าของร่างกายและความรู้สึก นี่เป็นครั้งแรกที่ตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ กระดุมคอและข้อมือถูกตรวจตราอย่างละเอียด แต่จำไม่ได้เลยว่าไปปลดมันออกตอนไหน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ซองแจครับคุณหนู

ชานยอลดึงสติของตัวเองกลับก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้เลขาควอนที่มาถึงเร็วราวกับวิ่งมา ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งโซฟาตัวใหญ่ที่ห้องรับแขก ยกขาไขว่ห้างพร้อมกับเล่นเรือนคิ้วเป็นท่วงท่าที่ใช้เป็นประจำยามใช้ความคิด

ฉันเห็นเด็กคนนั้นที่นี่ ในห้องนี้ ข้างเตียง

หมายถึงคุณคยองซูเหรอครับ

ใช่

แต่คุณคยองซูจะมาที่นี่ได้ยังไงครับคุณหนู แล้วการจะเข้ามาห้องคุณหนูยิ่งยากเลยครับ

ซองแจเริ่มต้นคุยกับชานยอลนิ่ม ๆ ค่อย ๆ เปิดเหตุผลมาทีละนิดให้ชานยอลได้คิดระหว่างรอผลกล้องวงจนปิดที่ดำเนินการขอไปเรียบร้อยแล้ว อาการของชานยอลน่าจะคล้าย ๆ กับคนที่กำลังมีความคิดถึงมากกว่าถ้าให้ประเมิน

ผมยื่นเรื่องขอดูวงจรปิดกับทางโรงแรมแล้ว ถ้าไม่มีใครเข้ามาที่นี่ ผมคิดว่ามันจะเหลือแค่ข้อเดียวแล้วนะครับ

นายก็คิดเหมือนฉันใช่มั้ย เด็กคนนั้นต้องหายตัวได้แน่ ๆ

ไม่ใช่ครับ ข้อเดียวของผมคือคุณหนูคิดถึงคุณคยองซูมากไปจนสร้างภาพคุณคยองซูด้วยตัวเอง

“...!!!”

ปาร์คชานยอลช็อกตาตั้ง เหตุผลของซองแจฟังดูเข้าท่ามากเกินจนรู้สึกกลัว แม้จะรู้ว่ามันเกิดขึ้นได้จริงแต่คนอย่างเขาเนี่ยนะจะคิดถึงใคร บ้าไปแล้ว! ชานยอลหลบตาเลขาควอนก่อนจะลุกขึ้นเดินหนีไม่ยอมเป็นเป้านิ่ง

นายพูดจาเพ้อเจ้อ!”

ไม่เห็นต้องเขินเลยนี่ครับ ความคิดถึงมันห้ามกันไม่ได้อยู่แล้ว

ไม่ได้เขิน!

โอเคครับ

ซองแจตอบรับพร้อมกับอมยิ้ม จะไม่เขินได้ยังไงในเมื่ออาการมันฟ้องขนาดนี้ ยิ่งโมโหกลบเกลื่อนยิ่งใช่เลย แต่จะเถียงสู้เจ้านายก็ไม่ได้อีก ชานยอลครุ่นคิดอย่างหนักกับอาการของตัวเอง คิดถึงมันเป็นแบบนี้เหรอ? แล้วการที่คิดว่าเห็นคยองซูอยู่ในห้องวันนั้นกับวันนี้ มันเป็นเขาเองที่สร้างภาพหลอนหรือเปล่า? ถ้าสร้างเองแล้วไปโวยวายใส่คยองซูในสวนก่อนมาคือ?

บ้าชิบ!!!

ชานยอลสบถพลางตีผ้าม่านตรงหน้าอย่างอารมณ์เสีย ถ้าคิดเองเออเองแล้วไปโวยวายใส่คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวมันจะน่าอายขนาดไหน เสียฟอร์มชะมัด! ดวงตาคมเข้มมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างหัวเสีย แบบนี้จะกล้ากลับบ้านไปสู้หน้าคยองซูได้ยังไง

“...?!!”

“...!!!

เลขาควอนวิ่งตามชานยอลออกไปข้างนอกเมื่อคุณหนูของตัวเองจู่ ๆ ก็วิ่งหน้าตั้งหลังเห็นอะไรสักอย่างข้างล่าง ชานยอลถึงหน้าโรงแรมโดยใช้เวลาไม่ถึงห้านาที ตรงตีนสะพานที่เห็นคยองซูเมื่อกี๊ตอนนี้ไม่มีแล้ว หันหาซ้ายทีขวาทีก็ไม่เจอคนตัวเล็กที่มองจากข้างบนนั้นเห็นได้อย่างชัดเจน

คุณหนูครับ!

ซองแจวิ่งมาขวางทางชานยอลเอาไว้เมื่อเห็นเจ้านายของตัวเองสติเริ่มหลุด อาการที่กำลังได้เห็นดูไม่ค่อยปกตินัก สีหน้าวิตกกังวลแบบนี้ไม่เคยเห็นมาก่อน ขนาดทีมงานแข่งแพ้รู้ว่าชานยอลเสียใจมากแล้วยังไม่ออกอาการขนาดนี้

เมื่อกี๊ฉันเห็นเขายืนมองฉันอยู่ตรงนี้ สะพานนี้

เดี๋ยวผมต่อสายหาคนที่บ้านให้ครับคุณหนูหยุดวิ่งแล้วเดี๋ยวผมให้คุยกับคุณคยองซูครับ

เมื่อเห็นท่าไม่ดีซองแจจึงโทรหาหัวหน้าบอดี้การ์ดในทันที ให้ได้ยินเสียงได้เห็นหน้ากันสักหน่อยจะได้หายคิดถึง จะได้ไม่เสี่ยงวิ่งหาไปทั่วอัมสเตอร์ดัมทั้ง ๆ ที่ไม่มี(?)แบบนี้

ไม่คุย! ฉันจะกลับบ้าน ธุระเสร็จแล้วนี่ใช่มั้ย งั้นเลื่อนเที่ยวบินมาให้ฉันคืนนี้เลย

คะ...ครับคุณหนู

ชานยอลดิ่งเข้าโรงแรมในทันทีหลังพูดจบ ในเมื่อที่เหลือมีแค่นัดพบปะไม่ใช่ธุรกิจใหญ่อะไรงั้นก็ไม่สำคัญ ยังไงซะอยู่ต่อไปก็ไม่มีกระจิตกระใจจะพบเจอใครอยู่ดี





ชานยอลเข้าห้องได้ก็กางกระเป๋าเก็บข้าวเก็บของที่อยู่ในตู้ลงกระเป๋าทั้งหมด คุณเลขาที่เพิ่งเข้ามาเลยต้องรีบช่วยและลากลงไปรอข้างล่างให้ในทันที อยู่ด้วยกันนานจึงรู้ว่าต้องรีบเพราะถ้าไม่รีบแล้วปล่อยให้เจ้านายอารมณ์แบบนี้นาน ๆ จะพังกันหมด

ผมขอไปเก็บกระเป๋าสิบนาทีนะครับ

เจ็ด

โอเคครับ

ปาร์คชานยอลยื่นคำขาดก่อนจะทิ้งตัวนั่งกอดอกอยู่ที่ล็อบบี้โรงแรม เสียงถอนหายใจทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ ดังขึ้นเป็นระยะเพราะใจอยากออกจากจุดนี้เกินทน ขณะรอซองแจบางอย่างในสมองก็คิดอะไรขึ้นมาได้จึงหยิบมือถือออกมาพิมพ์ค้นหา...

 

 

อาการตกหลุมรัก

 

 

วันนั้นก่อนจะบินมาที่นี่ หลังคำว่าคุณคยองซูก็ไม่พูดอะไรอีก เดินเข้าบ้านไปเฉย ๆ โดยปล่อยให้ชานยอลมองตามตาละห้อยพร้อมกับคำถามที่คาใจไปร้อยแปด แม้จะไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็รู้สึกได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ปะปนมากับคำสั้น ๆ อย่างคุณ

“...!!!”

เมื่อกลั้นใจเปิดอ่านหัวข้อที่เกี่ยวกับการตกหลุมรัก ข้อแรกที่ได้เจอก็ทำเอาปาร์คชานยอลหายใจไม่ทั่วท้องและล็อกหน้าจอในทันที มันคือ...คิดถึง อาการเลิ่กลั่กที่เก็บเอาไว้ไม่อยู่แสดงออกมาในทุกท่วงท่า ไม่ว่าจะกะพริบตาถี่ ๆ หรือขยับตัวบนโซฟาไม่หยุดสักที ถ้าคิดถึงเป็นส่วนหนึ่งแล้วตอนนี้เขาคิดถึงไหม? ถ้าคิดถึงก็แปลได้ว่าตกหลุมรักเหรอ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เครื่องบินแลนด์ดิ้งถึงพื้นเวลาก็ปาเข้าไปเที่ยงวัน ชานยอลไม่ได้นอนมาทั้งคืนจนตอนนี้ แต่ก็ไม่รู้สึกง่วงเลยแม้แต่น้อย มันกลับรู้สึกตื่นเต้นมากกว่าเมื่อรถตู้วิ่งเข้ารั้วบ้านที่เมื่อก่อนเคยเบื่อ แต่ตอนนี้ไม่ใช่...

คุณคยองซูอยู่ที่สระว่ายน้ำครับ

“...?!”

หัวหน้าบอดี้การ์ดที่เปิดประตูให้เอ่ยบอกพิกัดให้กับเจ้านายตัวสูงที่เพิ่งมาถึง ทำไมต้องบอก? หน้าตามันฟ้องขนาดนั้นเลยหรือไงว่าอยากรู้? ซองแจกลั้นขำเมื่อเห็นชานยอลทำตัวไม่ถูกกับลูกน้องเป็นครั้งแรก มาดเสีย หน้าเสียไปหมดไม่เหลืออะไรเคลือบ เหลือแต่คุณหนูที่แท้จริงแล้วจิตใจอ่อนโยนบอบบาง(?)

ไม่ต้องตามมานะ

ถึงคุณหนูสั่งให้ตามผมก็ไม่ตามครับ ผมไม่อยากไปขัดจังหวะ

“...!!!”

ชานยอลแพ้ราบคาบให้กับลูกน้องทั้งสองของตัวเอง สายตาเอาเรื่องหันขวับมาเอาเรื่องซองแจที่กำลังยกของลงจากรถ จนฝ่ายที่กำลังอมยิ้มต้องปรับสีหน้าให้เข้าที่โดยเร็วถ้าไม่อยากกินลูกปืน

 

 

 

 

ขายาว ๆ พาร่างสูงเดินอ้อมมาจนถึงสระน้ำที่เป็นพื้นที่โปรดอีกที่ในบ้านหลังนี้ ความหวงสระมากมายของชานยอลไม่ถูกใช้ในตอนนี้แม้จะเห็นคนตัวเล็กนั่งเอาขาจุ่มน้ำอยู่ รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าของผู้มาใหม่ แต่อีกคนที่กำลังนับวันรอคอยนั้นไม่มี

ผมพอมีเวลาว่างไปเดินเล่นกับคุณแถวนี้นะถ้าเบื่อ

“...!!!”

คยองซูหันตามเสียงทุ้มนุ่มมาเจอกับคนตัวสูงที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ด้านหลัง รีบร้อนชักเท้าขึ้นจากสระและถอยออกมายืนห่าง ๆ ทันทีเพราะกลัวจะโดนดุ

คะ...คุณทำไมกลับก่อนเวลา

จะได้เอาเวลามาเดินเล่นแถวนี้มั้ง อยากไปด้วยกันมั้ยล่ะ?”

คยองซูยังไม่ทันได้ตอบชานยอลก็นำหน้าเดินทะลุสระน้ำไปอีกฝั่งในทันที คนอ่อนกว่าจึงรีบใส่รองเท้าและตามไปในทันที จะถูกจับได้หรือเปล่านะว่าที่มานั่งเล่นที่นี่เป็นเพราะอะไร

 

 

ใต้ร่มไม้ใหญ่มีผืนหญ้าเขียวถูกปูเอาไว้เป็นพรม มันนิ่มเท้าและสวยงามมาก ๆ ในเวลาเดียวกัน คนตัวเล็กที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดินตามเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็หาเจ้าของบ้านไม่พบ

คุณ...

“...”

คุณ!

เมื่อหาชานยอลไม่เจอคยองซูเลยรีบเดินตามหาในทันที แต่ต้นไม้ใหญ่เหล่านี้ก็เป็นปัญหาเป็นสิ่งบังตาเสียเหลือเกิน สีหน้าวิตกกังวลถูกใครคนนึงลอบมองอยู่ไม่ไกลนัก แบบนั้นเรียกเป็นห่วงหรือเปล่านะ

พึ่บ!

อ๊ะ...

กลัวผมหายเหรอ?”

“...!!!”

คยองซูถูกใครคนนึงดึงเข้ามาหาต้นไม้ใหญ่และดันให้แผ่นหลังชิดลำต้น ร่างบางกลืนน้ำลายลงคอเมื่อความใกล้ชิดเกินพอดีของชานยอลทำให้ใจเต้นแรงเกินเหตุ ยิ่งคำถามที่ได้ยินยิ่งทำให้มันไปกันใหญ่

วันนั้นที่คุณบอกว่าผมสำคัญกว่าปืนหมายความว่ายังไงเหรอ?”

ชานยอลถามขณะยันมือทั้งสองข้างไว้กับต้นไม้เพื่อกั้นคยองซูเอาไว้กับตัวเอง ส่วนสายตาก็ไล่มองใบหน้าน่ารักที่ต้องยอมรับว่า คิดถึง ไปเรื่อย ๆ ระหว่างรอ

ดวงตากลมโต ขนตายาวเป็นแพ พวงแก้มขาวกลมล่อตาล่อใจไม่แพ้ริมฝีปากบวมอิ่มที่กำลังถูกฟันคมงับ ถ้าหากเปลี่ยนจากฟันของคยองซูเป็นฟันของเขาเองจะดีกว่าไหมนะชานยอลกำลังคิด

เราเคยบอกไปแล้วว่าจะสอนคุณให้รู้จักคำว่ารักใช่มั้ย?”

อืม

นั่นแหละเหตุผลที่สำคัญกว่าปืนไง เราต้องการให้คุณมีความรักที่ดีก่อน

ชานยอลขมวดคิ้วนิดหน่อยให้กับสิ่งที่ได้ยิน เหตุผลนี้มันใช้ได้เหรอ? แล้วคยองซูจะทำไปทำไม? ในเมื่อที่เราตกลงกันตอนแรกมันไม่มีข้อนี้รวมอยู่ด้วย

แล้วถ้าผมไม่อยากให้คุณสอนละ? คุณจะเอาปืนแล้วไปเลยมั้ย?”

กะ...ก็คงจะอย่างนั้น

ชานยอลนิ่งคิดอยู่นาน ถ้าหากยืดเวลาได้ ตอนนี้ก็อยากยืดเพื่ออยู่กับคยองซูให้นานกว่านี้ ถ้าไม่ยอมเรียนด้วย เวลาที่ได้ใช้ด้วยกันมันจะสั้นลงไหมนะ?

ความรักมันไม่แย่ขนาดนั้นถ้าคุณเปิดใจ

“...”

คุณจะมีความรักที่ปลอดภัยเราสัญญา

แล้วถ้าคุณผิดสัญญาล่ะ? ถ้ามันไม่ปลอดภัย ถ้ามันทำร้ายผม คุณจะรับผิดชอบผมมั้ย

“...!!!”

คยองซูกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่จะทำนอกเหนือตำรา ระหว่างรอกระสุนจากรูบี้ เขาต้องทำให้ชานยอลรู้จักรักให้ได้เสียก่อนที่จะลงมือยิงเพื่อปิดโปรเจคจบ อะไรที่ผิดกฏ(?)หรือนอกเหนือจากที่เรียนมามันก็น่าเครียดแน่นอนอยู่แล้ว เพราะไม่มีใครรู้ว่าจะสำเร็จไหม และผลลัพธ์จะเป็นยังไง รับผิดชอบไหวหรือเปล่า...

เราจะรับผิดชอบ

ด้วยการอยู่กับผมไปตลอดชีวิต

“...!!!”

 



#ฉีกโชคชะตา


ขออภัยในความล่าช้าค่ะ T.T

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 420 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,684 ความคิดเห็น

  1. #2665 nittylllll (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 17:04
    แหมมมมมมม พ่อทองหยอด
    #2,665
    0
  2. #2655 F_OOSGNUYK (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 17:32
    หยอดเก่งงงงงง
    #2,655
    0
  3. #2606 Luvcs (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 13:25

    รุกไม่หยุดเลยอ่าพี่ น้อนเปงลม

    #2,606
    0
  4. #2548 AoFFyNaKa04 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 22:27
    ตายๆๆๆๆ หยอดเป็นขนมครกเลยนะคะพี่ชาน น้องเขิลหมดแล้ววว
    #2,548
    0
  5. #2112 munkrishear (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 00:33
    แหนะะะะะะ หยอดหนักกกกกกก
    #2,112
    0
  6. #2090 happyani (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 21:15
    พอรู้ใจตัวเองก็รุกเลยนะพี่!!!
    #2,090
    0
  7. #1912 ChompunutEksuk (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 17:36
    โหทำไมฉันรับรู้ว่าจะดราม่าถึงจะเขินก็เถอะ
    #1,912
    0
  8. #1743 tmxger (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 09:38
    ชานยอลคนบ้า!!!!!
    #1,743
    0
  9. #1674 orange_minie (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 21:34
    กรี๊ดกับประโยคสุดท้ายของชานยอลมากค่าาาา โอ้ยยย คุณชานยอลแสดงความรู้สึกออกมาขนาดนี้แล้ว น้องของอิชั้นจะรู้สึกยังไงบ้างน้าาา เขินมากค่ะ ความคิดถึงกันอะเนาะ เจ้าน้องก็วาร์ปไปหาพี่ พี่ก็รีบกลับมาหาน้อง เขินนนนน
    #1,674
    0
  10. #1590 Rabbit of Wolf (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 19:44
    เฮ้อออ จะยังไงน้าาาา ถ้าวันนึงเจ้าคิวปิดน้อยต้องกลับเลิฟแลนด์ แล้วชานยอลจะเป็นไงน้าาา คนที่ทำให้ชานยอลเจ็บปวดจากความรักจะต้องกลายเป็นเจ้าคิวปิดสินะ ถือว่าทำผิดรึเปล่า โดนลงโทษแน่เลย เจ้าคิวปิดต้องรับผิดชอบด้วย
    #1,590
    0
  11. #1580 Changmanka (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 11:00
    พี่ยอมเรียนเพราะอยากยืดเวลาที่จะอยู่กับน้อง สงสารตาพี่มากๆ คนไม่เคยรักใครพอได้รักแล้วไม่อยากให้เขาเจ็บเลย สงสารๆㅠㅠㅠㅠ
    #1,580
    0
  12. #1514 Slyly (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 14:56
    หาเรื่องให้ร้องอยู่ด้วยล่ะสิชานยอล
    #1,514
    0
  13. #1291 PCY231 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 07:33
    น้องจะต้องรับผิดชอบเจ้าชานยอลนะลูก
    #1,291
    0
  14. #1221 Chom1A (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 20:14

    จริงๆแล้วเจ้าชานยอลน่าสงสารที่สุดเลย พี่คิดถึงน้องเป็นบ้าเป็นหลังหัวปั่นไปหมด สงสารเจ้าชานยอลแล้ว

    #1,221
    0
  15. #1196 Kyunsooooo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 17:23
    น้องงงงงงงงงรับผิดชอบไปตอนนี้เลยยกให้เจ้าชานยอล
    #1,196
    0
  16. #1188 fuji_far (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 03:51
    แงงงงงงง น้องงงจะรับผิดชอบพี่เค้าไหวหรอลู้กกกกกก
    #1,188
    0
  17. #1178 Alice (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 21:19

    รับผิดชอบด้วยการอยู่กับผมจำไปตลอดชีวิต อ๊ากกกกกเขินไม่ไหวแล้ววววส


    #1,178
    0
  18. #1177 520 ☆ 1314 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 20:07

    ถ้าพี่ชานจะทะเลาะกับตัวเองก็แล้ว ทะเลาะกับคุณเลขาควอนก็แล้ว ..แต่ไม่ได้คำตอบ แถมมางอแงใส่น้องคยองซูขนาดนี้ คุณแม่ก็ขออนุญาต copy and paste กวีบทนึงที่คุณแม่ชอบมากๆ ให้พี่ชานนะคะ เผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง



    ความรัก กับ ความผูกพัน

    หน้าตาคล้ายกัน .. เหมือนซ้าย-ขวา

    แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่ ...

    รู้สึกว่า .. คิดถึง .. แล้วมาหา คือ .. รัก

    รู้สึกว่า .. เคยมาหา .. เลยมาหา คือ .. ผูกพัน

    รู้สึกว่า .. หิว .. แต่อยากรอ คือ .. รัก

    รู้สึกว่า .. อิ่มแล้ว .. อยากเอามาฝาก คือ .. ผูกพัน

    รู้สึกว่า .. อยากให้เวลากันและกัน คือ .. รัก

    รู้สึกว่า .. อยากใช้เวลาด้วยกัน คือ .. ผูกพัน

    รู้สึกว่า .. หงุดหงิดคือทำให้อีกคนไม่สบายใจ คือ .. รัก

    รู้สึกว่า .. โกรธคือทำให้อีกคนสำนึกบ้าง คือ .. ผูกพัน

    รู้สึกว่า .. ไม่มีนาทีไหนไม่คิดถึง คือ .. รัก

    รู้สึกว่า .. นาทีไหนที่ว่างจะคิดถึง คือ .. ผูกพัน


    ขอบคุณเหลือเกิน .. ความผูกพัน .. ที่ทำให้รัก

    ขอบคุณเหลือเกิน .. รักที่เป็นมากกว่า .. ความผูกพัน


    เคยไหม?? รักใครคนหนึ่ง ด้วยความรู้สึกว่า..

    เคยผูกพันเหมือนเคยรักกัน แล้วพลัดพราก

    ต้องตามหากันเป็นแรมปี

    ถ้าเคยรู้สึกแบบนี้ ยามที่มองแววตาใครคนนั้น ..แล้วรู้สึกอยากอยู่ข้างๆ

    เพื่อคอยกางแขนปกป้องและดูแลไปตลอดชีวิต

    ความรู้สึกนั้น เรียกว่า “รักและผูกพัน”

    ความรู้สึกที่ … มิอาจพรากจากกันได้อีก

    แม้เพียงหนึ่งเสี้ยววินาที *



    *ขออภัยที่ไม่สามารถระบุ credit ได้ค่ะ มันฝังหัวมาตั้งแต่คุณแม่เป็นละอ่อนน้อย และเหมือนจะก๊อปกันมาเรื่อยๆ

    #1,177
    0
  19. #1175 C Griffin (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 15:44
    เอาเลยยนนน
    #1,175
    0
  20. #1174 xkjdndnccn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 12:58
    ว้าวววววววว
    #1,174
    0
  21. #1173 ticminminn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 10:47
    หูยยยย คิดถึงๆๆคิดถึงคยองซู จากปาร์คชานยอล
    #1,173
    0
  22. #1160 Inc NW (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 23:05
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดด
    #1,160
    0
  23. #1159 toey6880 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 14:37
    ตาพี่~~~~
    #1,159
    0
  24. #1158 iXxoPw (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 14:29
    โหหหหห ไม่ไหว น้องอย่าไปเลยบยยย
    #1,158
    0
  25. #1156 oleii (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 09:55
    ฮือออ ไม่ไหวแล้วว
    #1,156
    0