{Chansoo} - One And Only

ตอนที่ 8 : One And Only - Chapter 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    24 ธ.ค. 59

          ดีโอนิ่วหน้าอย่างไม่พอใจก้มมองดูคุณหมอนั่งลงจัดการเก็บข้าวของที่เขาเพิ่งจะพังกระจายไปเมื่อครู่ ถ้ารู้จักทรอยก็คงรู้ด้วยว่าชาวเอ็กซ์ตร้ามีอายุไขกันเท่าไหร่แล้วเพราะอะไร(?)ถึงกล้าเรียกเขาว่าเด็ก

"รู้เหรอว่าเราอายุเท่าไหร่? เราไม่เด็กแล้วนะ"

"เรื่องอายุคุณน่ะผมพอรู้...แต่เรื่องไม่เด็กนี่ขอพิสูจน์เองได้มั้ย?"

หลังจากเก็บอุปกรณ์ทำแผลเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ลากสายตาของคนตัวเล็กที่มองต่ำติดใบหน้าหล่อเหลาของตนขึ้นไปด้วยตอนนี้จึงกลายเป็นเจ้าชายน้อยที่อยู่มุมต่ำจากเดิมที่เป็นชานยอล

"เลิกพูดอะไรที่เข้าใจยากได้มั้ย?"

หลายครั้งและมันบ่อยเกินไปแล้วกับการที่เขาเหมือนจะฟังคนที่นี่พูดรู้เรื่องแต่ก็ไม่รู้เรื่องในเวลาเดียวกันโดยเฉพาะกับชานยอล

"ก็ถ้าคุณคิดว่าผมเด็กกว่า...แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ล่ะคุณจะว่าไง?"

"...!?"

"ไปหาอะไรให้คุณรองท้องก่อนดีกว่า"

ระหว่างที่ดีโอกำลังใช้ความคิดก็ถูกคนที่เพิ่งมอบโจทย์ลากให้เดินตามไปต้อย ๆ ชานยอลควงแขนเจ้าชายน้อยเอาไว้แน่นเพราะลมเย็น ๆ ที่พัดไล้ผ่านผิวแก้มทำให้เขารู้สึกเย็นจนเริ่มหนาวสั่น แม้ดีโอจะขัดขืนแต่ก็อย่างที่บอกนายแพทย์ตัวสูงเขามีความดื้อดึงที่สูงกว่าคนปกติทั่วไปอยู่มากโข

"ปล่อยได้มั้ย"

"ไม่ได้...ที่นี่เขาก็ทำแบบนี้แหละคุณมองดูรอบ ๆ สิ"

ละสายตาจากคนข้างกายไปมองรอบตัวตามที่ชานยอลได้ชี้ทางและก็พบว่ามีหลายคู่ที่เดินชิดกันหรือโอบกันให้เห็นเต็มไปหมด แต่ตามที่เขาเข้าใจการจะทำแบบนี้มันต้องเป็นคนรักกันไม่ใช่หรือไง? หรือว่าที่นี่เขาไม่ได้ยึดติดกับเรื่องพวกนี้?

"ตอนนี้คุณไม่ได้อยู่ควิ้นต์สักหน่อย ทำอะไรให้เข้ากับคนท้องถิ่นหน่อยสิคุณ"

"...!!!"

ชานยอลเปลี่ยนมาประสานมือกับดีโอเอาไว้ก่อนจะสอดมือที่ประสานกันคู่นั้นเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทตัวหนาใหญ่ ส่วนคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งให้ร่างสูงทำตามแต่ใจก็หันไปมองดูคู่รักที่เดินผ่านไปอีกรอบและเห็นว่าทั้งคู่ก็กำลังทำแบบเดียวกันกับที่พวกเขาทำ

"เป็นเด็กผมไม่ใช่เหรอ?"

"..."

เดินหน้างอคอหักติดกับชานยอลไปเรื่อยตามแต่อีกฝ่ายจะนำพา แต่หลังจากได้ของกินที่คุณหมอซื้อให้เยอะแยะตลอดทางเจ้าชายน้อยก็ลืมเรื่องมือที่น่าหงุดหงิดไปเสียสนิทเมื่อได้ชิมนู่นกินนี่จนเริ่มจะอิ่ม...

แวะเข้าร้านเสื้อผ้าร้านหนึ่งเพื่อเลือกซื้อเสื้อผ้าให้ดีโอใหม่เพราะการใส่กางเกงวอมพับขาแบบนี้เสี่ยงต่อการสะดุดล้มมากเกินไปหากมันคลายตัว ผละห่างร่างเล็กที่เงยหน้ามองโคมไฟเล็ก ๆ  สองแสงเป็นสีสันต่าง ๆ อยู่เหนือศีรษะเพื่อจะเลือกเสื้อกันหนาวนวมหนานุ่มบนราวให้อย่างตั้งอกตั้งใจ

"อื้ม...พอดีเลย"

"...!"

ชานยอลสวมเสื้อกันหนาวให้ดีโอก่อนจะดึงฮู้ดดำที่ติดขนฟู ๆ ไว้ตามขอบหมวกขึ้นคลุมศีรษะให้อย่างเบามือก่อนจะกระชับมันอีกรอบและรูดซิปให้ดีโอจนสูงระดับอก

"...!!!"

ลมหายใจขาดห้วงดิ่งเข้าสู่ความคิดของตัวเองจนลืมการเคลื่อนไหวรอบตัวเมื่อเห็นฝ่ามือเล็ก ๆ ยกขึ้นกระชับหมวกฮู้ดที่เขาเพิ่งคลุมให้และเอียงใบหน้าซบกับขนเฟอร์สีน้ำตาลอ่อนอย่างชอบอกชอบใจน่ารักไม่เปลี่ยนเลย

"ชอบเหรอ?"

"อื้ม"

"ผมก็ชอบเหมือนกัน"

นัยน์ตาสีดำสนิทสวยงามยิ่งกว่าราตรีที่มีดวงดาวนับร้อยพันทอดมองใบหน้าสวยหวานนิ่ง และแน่นอนว่าชอบในที่นี้ของเขาไม่ใช่เสื้อกันหนาวตัวใหม่แบบที่ดีโอชอบและเขาชอบ...ชอบจริง ๆ

 

 

หลังจากเดินเล่นจนหมดเงินไปเยอะกับของทานเล่นระหว่างทางก็ได้เวลาที่ทั้งคู่จะได้ทานมื้อค่ำกับตามที่ชานยอลได้สัญญา ร้านอาหารชื่อดังของเพื่อนคุณหมอที่ทำงานด้วยกันเป็นคำตอบสุดท้ายของชานยอลและสเต็กเนื้อสันในก็เป็นเมนูโปรดของเขาที่นี่

ดีโอไม่ยอมเอ่ยปากสั่งอะไรเปิดดูเมนูอาหารเงียบ ๆ คนเดียวข้างกันกับเขา ที่นั่งฝั่งตรงข้ามจึงว่างเปล่าไม่มีเจ้าของเพราะความตั้งใจของคุณหมอที่เลือกจะนั่งปิดทางเจ้าชายน้อยเอาไว้ติดกระจก

ดวงตากลมมองดูเมืองหลวงยามราตรีอย่างเพลิดเพลิน ผู้คนที่นี่ก็ดูมีความสุขดีและเขายังไม่เห็นว่ามันจะมีอันตรายตรงไหน...

"...!!!" แต่ก็เพิ่งคิดอะไรได้เรื่องวันนั้นที่โรงพยาบาล...

ที่ชานยอลนั่งเท้าแขนหันข้างจ้องมองดีโออยู่นานแล้วพลอยตกใจไปด้วยเมื่ออยู่ ๆ คนตัวเล็กก็ทำหน้าตกใจจนม่านตาสั่นระริก

"เป็นอะไรคุณ?"

ดีโอสะดุ้งน้อย ๆ เมื่อได้สติจากกระแสเสียงทุ้มต่ำของคนข้างกาย จ้องชานยอลที่ไม่รู้ว่าขยับเข้ามาใกล้กันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นิ่งก่อนจะถอยห่างไปนิดหน่อยตั้งตัวเพื่อเอ่ยถามอะไรบางอย่างที่มันค้างคาใจ

"ไม่ใช่แค่ทรอยใช่มั้ยที่เป็นเอ็กซ์ตร้า?"

"อื้มใช่...ที่นี่มีคนแบบนั้นตั้งเยอะ"

"...!"

"บางคนก็เกิดที่นี่บางคนก็อยู่มานานแล้ว"

เจ้าชายน้อยค่อนข้างตกใจกับเรื่องที่เพิ่งได้ยินจากปากของชานยอล แต่ที่น่าสนใจมากกว่ามีเอ็กซ์ตร้าอาศัยอยู่ที่นี่คือชานยอลรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?

"ไอทรอยจะมีปาร์ตี้ในวันพิเศษกับเอ็กซ์ตร้าคนอื่น ๆ อยู่ประจำแหละถ้าคุณอยากไปก็รอไปกับมันสิ เดือนหน้าก็จะมีปาร์ตี้วันเกิดสองพันหนึ่งร้อยปีของสมาชิกคนนึง"

คำตอบดังกล่าวคลายความสงสัยให้ดีโอได้เป็นอย่างดี ก็ชานยอลอยู่กับเอ็กซ์ตร้ามาตั้งนานแล้วนี่เนอะจะไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับพวกเขาได้ยังไง งั้นก็ดี...เขาจะรอจนถึงเดือนหน้าถ้าได้ไปงานปาร์ตี้กับทรอยบางทีอาจจะช่วยให้เขาเจอคนที่กำลังตามหาก็ได้...

"ว้าว~ สเต็กมาแล้วคุณ"

กลิ่นหอม ๆ ของเนื้อย่างไฟส่งตรงถึงโต๊ะเนยเหลวไหลลงตามแนวเนื้อสู่จานกระเบื้องสีขาวใบโตยั่วน้ำย่อย ได้ทำลายความคิดของเจ้าชายน้อยไปจนหมดสิ้นความร้อนจากเนื้อยังคงทำให้มีน้ำมันซึมออกมาตามผิวเนื้อสีน้ำตาลแดงที่เพิ่งถูกย่างบนเตาร้อนจัด

คนตัวเล็กกลืนน้ำลายลงอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อภาพตรงหน้ากระตุ้นต่อมน้ำลายมากเกินพอดี ชานยอลเป็นคนสั่งทุกอย่างที่เขาชอบให้ดีโอเหมือนกันแม่กระทั่งซุปมันฝรั่งข้าวโพดก็เช่นกัน

จัดการหั่นชิ้นเนื้อในจานของตัวเองและยกเปลี่ยนให้คนตัวเล็กข้างกายที่เพิ่งจะหั่นได้สองชิ้นโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ร้องขออะไร ต้องหลบตาทำเป็นไม่สนใจเจ้าชายน้อยสักหน่อยหลังจากทำเรื่องเพิ่มแต้มไปอย่างตั้งใจแบบเหมือนไม่ตั้งใจ

แก้มกลมขยับเคี้ยวเนื้อในปากและแอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชานยอลบ้างเวลาเจ้าตัวเผลอหรือกำลังเล่านู่นเล่านี่ให้เขาฟังไม่หยุดปากและต้องรีบหลบเมื่อสายตาของเขาทั้งคู่ประสานกันโดยบังเอิญ ไม่รู้ว่าไม่อยากลุกหนีชานยอลเหมือนครั้งก่อน ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่เพราะชานยอลนั่งขังเขาไว้แบบนี้หรือเพราะอย่างอื่นก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วเหมือนกัน...

 

สอดมือข้างที่เพิ่งได้แผลลงกระเป๋าเสื้อเมื่อมันเย็นต่างจากอีกข้างที่ซุกอยู่ในกระเป๋าของชานยอลอย่างอบอุ่นขณะเดินกลับมาที่รถพร้อมข้าวของมากมายที่คุณหมอเป็นคนซื้อให้และเป็นคนถือให้จนเต็มเบาะหลัง

"อยากได้อะไรอีกมั้ย"

"กลับบ้านกันเถอะ"

"...!"

คำพูดสั้น ๆ ของดีโอสามารถหยุดทุกความเคลื่อนไหวของคุณหมอที่มุดเข้ามุดออกเก็บของขึ้นรถได้เป็นอย่างดี ไม่เห็นจะอยากกลับบ้านมาหลายปีถ้านอนโรงบาลได้ก็นอนไปเรื่อย ๆ แต่วันนี้...ตอนนี้เขาอยากกลับบ้านกับดีโอ

 

 

 


คุณหมอมีเวรเต็มสัปดาห์แบบนี้แน่นอนว่าเมื่อก่อนจะเห็นชานยอลยึดห้องพักที่โรงพยาบาลแต่เปล่าเลยทั้งอาทิตย์หลังเลิกงานไม่ว่าจะมืดค่ำดึกดื่นแค่ไหนเจ้าตัวก็จะตรงดิ่งกลับบ้านเลยในทันทีวันนี้ก็เช่นกัน

ฝ่ามือหนาใหญ่ผลักบานประตูไม้เข้ามาด้านใน แต่วันนี้ไม่พบคนตัวเล็กที่จะคอยเดินวนเวียนจับนู่นหยิบนี่ไปทั่วบ้านเหมือนทุกวันรอบยิ้มกว้างบนใบหน้าจึงหายวับไปในทันทีถูกแทนที่ด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด เดินดิ่งไปเปิดประตูดูในห้องนอนก็ไม่พบทั้งสองห้องรวมทั้งห้องน้ำก็เช่นกัน

ดีโอกระตุกยิ้มน้อย ๆ กับอาการลุกลี้ลุกลนของคนตัวสูงที่วิ่งหน้าตั้งไปทั่วบ้าน ทำไม? กลัวเขาหนีกลับควิ้นต์หรือไง?

"แกร๊ก~"

บานประตูที่เปิดออกเองทำให้หัวใจที่เต้นรัวอยู่ใต้แผ่นอกกว้างผ่อนคลายเพราะรู้ดีว่าใครที่สามารถเปิดมันออกได้แบบนั้นโดยไม่ต้องใช้มือ สืบเท้าเข้าใกล้ประตูกระจกบานโตก่อนสายตาจะต้องเข้ากับร่างเล็กที่นั่งอยู่บนชิงช้าและกำลังใช้ปลายเท้าแตะพื้นเพื่อดันเป็นแรงส่งให้มันแกว่งไกวไปมาเหมือนเด็ก ๆ ที่ไม่เด็กแล้ว(?)

"หาอะไรอยู่เหรอ?"

โอเค...รอบนี้เขาจะยอมให้ดีโอก็ได้ ดูรอยยิ้มเล็ก ๆ ของผู้มีชัยที่สามารถทำให้เขาหัวปั่นได้ตั้งแต่ถึงบ้านนั่นสิ แบบนี้เขาควรวิ่งไปทั่วบ้านทุกเย็นไหมถ้าอยากเห็นดีโอยิ้มแบบนั้นทุกวันแม้จะเป็นยิ้มบาง ๆ ก็ยังน่ามองอยู่ดี

"ทำให้ผมอยากกลับบ้านแล้วทำไมถึงไม่มารอรับล่ะคุณ"

"..."

"รู้มั้ยว่าวันนี้ผมคิดถึงคุณตั้งกี่รอบ?"

"คุณก็คิดถึงทุกคนนั่นแหละ"

เห็นทุกครั้งเวลาออกไปข้างนอกกับชานยอลทีไรหากได้เจอใครจำต้องพูดว่าคิดถึงคนนู้นคนนี้ไปเรื่อยสำหรับเขาก็คงเหมือนกันสินะ ดีโอเริ่มเรียนรู้นิสัยใจคอของชานยอลได้เยอะขึ้นรู้ดีว่าคำพูดของชานยอลนั้นเป็นเพียงลมปากเท่านั้น...

"มันไม่เหมือนกันนี่คุณ"

ไม่รู้จะอธิบายยังไงแม้เขาจะปากหวานแต่นั่นก็เป็นแค่ความสัมพันธุ์ที่ดีระหว่างเพื่อนร่วมงานหรือคนรู้จักเท่านั้น ก็มันเป็นนิสัยของเขานี่นา...

"ก็พูดว่าคิดถึงเหมือนกันนี่ แล้วมันจะต่างกันได้ไง?"

ทิ้งตัวลงนั่งตรงที่ว่างข้างเจ้าชายน้อยก่อนจะเอื้อมไปดึงมือข้างที่อีกฝ่ายเป็นแผลขึ้นมาดูพร้อมกับหาวิธีแก้ต่างให้ตัวเองพ้นผิด...

"มันอยู่ที่คนไง...ถ้าเป็นคุณเมื่อไหร่มันก็พิเศษเสมอ"

 

ตึก ตัก ตึก ตัก...

 

เสียงหัวในดวงเล็กกว่าดีดโครมครามใต้แผ่นอกเมื่ออยู่ ๆ ก็ตกเป็นรองทั้งที่ตอนเริ่มต้นนั้นอุตส่าห์ทำได้ดีกว่าชานยอลตั้งมาก จากเดิมที่เคยคิดว่ารักเซนแต่ปฏิกิริยาทั้งทางกายและทางใจมันไม่เหมือนกับที่เขาเริ่มมีให้ชานยอล แม้จะชอบหลายอย่างในตัวชานยอลขึ้นมาบ้างนิดหน่อยทั้งความใจดีและความอ่อนโยนที่มีมากใจตัวของแพทย์หนุ่ม แต่ที่ไม่ชอบเลยก็คือเวลาเจ้าตัวเที่ยวหยอดคำหวานกับสาวคนนู้นคนนี้ไปทั่วและไม่รู้ว่าทำไมจะต้องเป็นแบบนั้นทั้งที่มันไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลย

ฝ่ามือนุ่มนิ่มถูกบีบน้อย ๆ ด้วยฝีมือของชานยอลขณะที่อีกฝ่ายกำลังจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของคนน่ารักข้างกาย

"ภายนอกอาจจะดูไม่เอาไหนไปบ้างแต่ผมจริงจังมากนะกับเรื่องของเรา"

 

เรื่องของเรา?

 

ไม่ค่อยชอบอะไรที่ดูจริงจังแบบนี้เท่าไหร่เพราะชีวิตก็ดูจะเจ้าชู้ไปวัน ๆ ตามที่เห็นแต่กับดีโอเขาดันอยากมีสถานะที่ชัดเจนทั้งที่ปกติแล้วไม่เคยอ้อนวอนขอสิ่งนี้กับใคร

“หมอปาร์คคะอยู่บ้านหรือเปล่า?”

เสียงหวานใสของผู้หญิงกระทบเข้าโสตประสาทของทั้งคู่ ดีโอขมวดคิ้วฉับก่อนจะดึงมือที่อยู่ในอุ้งมือหนาใหญ่ของคนข้างกายกลับมาหาตัว

“ตอนนี้คงจะเป็นเรื่องของคุณกับเขามากกว่า”

ร่างเล็กยันหัวลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินดิ่งเข้าบ้านไปในทันที มีบ้างที่รถไฟชนกันซึ่งชานยอลก็ไม่เคยรู้สึกว่ามันแย่จนมาครั้งนี้ถึงได้รู้สึกว่ามันแย่มาก ๆ ที่ปล่อยให้มันชนกัน มองตามร่างเล็กไปจนหายลับบวกกับถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า...

“หมอปาร์คคะ!

“คร้าบ~

ชานยอลกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่หน้าประตูรั้วก่อนจะเจอรอยยิ้มหวานของคุณหมอซงคนสวยที่ยืนรออยู่หน้าบ้าน

“อ้าวหมอซง?”

“พอดีหมอปาร์คลืมโทรศัพท์ไว้ที่โรงพยาบาลน่ะค่ะ”

ชานยอลล้วงหาเครื่องมือสื่อสารตามกระเป๋าน้อยใหญ่ที่ติดอยู่ตามเสื้อผ้าที่ใส่แล้วก็พบว่าตัวเองนั้นลืมโทรศัพท์จริง ๆ

“เห็นหมอปาร์ครีบกลับบ้านเลยเรียกไว้ไม่ทันน่ะค่ะ”

“ยังไงต้องขอบคุณมากเลยนะครับ ผมทำให้คุณลำบากเลย” ยกมือที่ที่เพิ่งรับโทรศัพท์จากอีกฝ่านขึ้นเกาศีรษะปอย ๆ อย่างรู้สึกผิดและรู้สึกเกรงใจคุณหมอคนสวยตรงหน้าอยู่ไม่น้อยที่ขี้ลืม

“ฉันเต็มใจค่ะ”

ถ้าเป็นปกติเขาคงจะเชิญเพื่อนหมอเข้าบ้านไปแล้วแต่ตอนนี้คงจะไม่ได้ รู้สึกอึดอัดใจแปลก ๆ เมื่อไม่สามารถทำตามความเคยชินแต่ยังไงก็ต้องฝืนเอาไว้เพราะคนที่เขาเพิ่งจะทำงอนเดินหายเข้าบ้านไปยังอยู่ด้านใน หญิงสาวยังรอให้ชานยอลเชิญเข้าบ้านเหมือนกันเพราะรู้ดีว่าชานยอลใจดีกับทุกคนอยู่เสมอ

“เอ่อคือ...”

“เจอกันที่โรงพยาบาลนะคะ”

แต่เธอก็ต้องถอดใจเมื่อเห็นท่าทีอึกอักของชานยอล โอเคก็ได้...เธอจะใจเย็นกว่านี้ยังไงก็รอชานยอลมาสี่ปีแล้วทำไมจะรอต่ออีกสักหน่อยไม่ได้

“โอเคครับงั้น...ขับรถดี ๆ นะครับ”

โล่งใจไปอีกหนึ่งเปราะโบกมือลาคุณหมอคนสวยด้วยยิ้มกว้างตามสไตล์ มองตามรถยนต์คันสีขาวไปจนพ้นโค้งก่อนจะรีบวิ่งเข้าบ้านในทันที ดิ่ง ๆ ไปเปิดประตูห้องนอนของคนตัวเล็กและก็ได้เจอกับสายตาขุ่นเคืองที่ทอดมองมาจากโต๊ะอ่านหนังสือ

“หวงเหรอ?”

“ทำไมเราจะต้องหวงคุณด้วย”

“ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าหวงอะไร”

“...!

ชานยอลยกยิ้มอย่างพอใจเพราะนี่มันอาการของคนหวงของชัด ๆ เขาเคยเห็นมาหลายรายแล้วไม่ต้องผิดแน่ ๆ สืบเท้าหาร่างเล็กที่นั่งอยู่โต๊ะหนังสือ คยองซูดีดตัวลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะไม่ปลอดภัยจากสายตาซุกซนของอีกฝ่าย

“ปล่อยนะ!

“คุยกันก่อนสิ”

รีบคว้าจับข้อมือเล็กของดีโอเอาไว้เมื่อเห็นเจ้าชายน้อยทำท่าจะเดินหนีไป ด้วยความที่ไม่ชอบสถานการณ์บีบบังคับคนตัวเล็กที่เคยถูกตามใจมาตลอดจึงรู้สึกแปลก ๆ ยิ่งบวกกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่กำลังก่อตัวจากคนตรงหน้ายิ่งรู้สึกร้อนจนแทบจะติดไฟ

“ใครจะมาหาคุณมันก็เรื่องของคุณ”

“อย่าโมโหสิ”

รับรู้ได้ในทันทีกับอารมณ์ร้อนของคนตัวเล็ก เลยเริ่มรู้สึกผิดที่ทำให้ดีโอไม่พอใจเพราะมันส่งผลกระทบถึงเขาด้วยมันทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยสบายใจแล้วในตอนนี้

“ที่นี่คุณจะมีใครกี่คนก็เรื่องของคุณเช่นกันเพราะที่ควิ้นต์เราก็มีคนรักอยู่แล้ว!

“...!!!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,365 ความคิดเห็น

  1. #1365 nittylllll (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 21:05
    ชานยอลต้องเป็นคน ที่ดีโอตามหาแน่นอน...ให้เดานะ
    #1,365
    0
  2. #1342 Baby_5766 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 07:16
    อุ้ยยย!

    แร้งส์~~
    #1,342
    0
  3. #1319 pigkapoom (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 12:13
    หรือหมอก็อาจจะไม่ใช่มนุษย์เหมือนกัน!!!
    #1,319
    0
  4. #1305 - cherish 。 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 11:16
    เอ้าาา ยิ้มแก้มปริมาทั้งตอนเจอช็อตสุดท้ายคือน้องไปก้อคื้ออ y-y น้องค้าบอย่าคว่ำเรือพิิิิ คุณหมอเค้าชอบหนูแหละลูก มองจากควิ้นต์ยังรู้เลย แงงงงแอ
    #1,305
    0
  5. #1295 น้องแป้น (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 17:59
    เอ่าแล้ววววววว น้องงอนใหญ่แล้ววว
    #1,295
    0
  6. #1283 s'yoonnm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 21:24
    คุณหมอต้องรีบทำคะแนนละปะะ55555555สะใจจจจ
    #1,283
    0
  7. #1282 s'yoonnm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 21:12
    ชานยอลดูแลน้องดีมากกกๆ เต็มใจทำให้น้องทุกอย่างเลยฮือออเขินนน
    #1,282
    0
  8. #1261 Riyachoo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 14:18
    สตั้นไปสิบนาทีค่ะที่นานเพราะคุณหมอจะใจสลายที่น้องมีคนรักแล้ว
    #1,261
    0
  9. #1230 Hanami_jelly (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 05:50
    อ่ะ น้องบอกว่ามีคนรักอยู่แล้ว?? ทำไงดีล่ะคุณหมอปาร์ค
    #1,230
    0
  10. #1193 สวัสดีพี่มาป่วน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 11:54
    ถถถ เกือบเป้นต่อแล้วจ้าเจ้าชายหน้าจ๋าาา แต่เลเวลมันต่างกันสูงจ้าาา พันปีก้อไม่รู้จะตามเค้าทันมั้ยยย ตาหมอนี่แพรวพราวมากกก นี่รถไฟมาจ่อถึงบ้านเลยเน้อะ แต่ตบท้ายให้เจ้าชายน้อยวินค่ะ เรามีคนรักอยู่นุ่นแร้ววว เป้นงัยล้าววววว สะจัยมั้ยคนเก่งงงง5555555
    #1,193
    0
  11. #1162 chicken (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 01:47
    เพราะความชอบหยอดโน่นหยอดนี่ไงคะชานยอลลล คนอื่นเค้าก็ต้องคิดบ้างล่ะน่าาา เลิกได้เแล้ววว ดีโอก็อย่าประชดพี่เค้าสิลูก ถึงมันจะเคย(?)จริงก็เถอะ
    #1,162
    0
  12. #1134 Monsday (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 17:14
    เจ้าชายน้อยประชดพี่หมอแบบนี้ ยิ่งน่ารัก
    #1,134
    0
  13. #677 DDYO (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:38
    ง่าาาาาาท เจ้าชายน้อยของบ่าว โกรธแล้วน่าจับมาตี ประชดพี่เขาแบบนี้ไม่ดีนะคะ เริ่มสงสัยแล้วว่าหมอปาร์คก็เป็นxtraอีกคน
    #677
    0
  14. #505 SirimaHongngam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 14:10
    คยองพูดอารายยยยพิปาร์คสู้ๆนะคะ
    #505
    0
  15. #299 Mys (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 02:27
    อู้ยยยยย ดีโอลูกทำไมพูดจาใจร้ายกับพี่เค้าแบบน้านนนนน

    หมอปาร์คอย่ายอมแพ้นะคะ ลุยเลย แบบนี้มันต้องทำโทษ
    #299
    0
  16. #298 bee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 02:22
    โอ้ยย ลืมเซนไปเถอะคยอง หนูหับเขาไม่ใช่คู่แท้กันนะลูกกก ถึงจะสงสารเซนก้อถอะ แต่ตอนนี้สงสารหมอชานมากกว่า อุตส่าห์ดูแลเขาอย่างดี คิดจะจิงจังด้วยซ้ำ ฮือออ ขะดราม่ามั้ยT^T
    #298
    0
  17. #213 chachanityns (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 20:02
    ดีโอก้อใจร้ายกับพี่หมอไปปปปป
    #213
    0
  18. #212 pimpapim (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 19:15
    หน่วงแทนคุณหมอมากตอนนี้ ฮื่ออออยากจับลูกมาตีตูด!
    #212
    0
  19. #211 Opal2222 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 17:05
    โถ คุณหมอไม่ร้องนะคะ ดีโอพูดแบบนี้ได้ไงเดี๋ยวแม่จับตีเลยนิ
    #211
    0
  20. #210 GO!디오 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 14:42
    กรี๊ดสู้เขาคยองซู ให้พี่ปาร์คเลิกเจ้าชู้สักทีนะ 55555555555555
    #210
    0
  21. #209 ออแกนแฟนศรีโด้ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 12:47
    ม่ายยยย คยองหนูพูดอะไรออกปายยย ไม่ซงซานพี่ปาร์คบ้างหรอลูกกค์
    #209
    0
  22. #208 ยอลจูว ♡ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 12:37
    ฮืออออออ หมอไม่ร้องนะ แต่เราอ่ะจะร้องแล้วววว ดีโอทำไมพูดแบบน้านนนน
    #208
    0
  23. #207 seasea14 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 12:31
    ดีโอลูก ทำไมพูดแบบนี้ คุณหมอคะมาหาราได้นะคะ//โดนถีบ
    #207
    0
  24. #206 Punyanaja (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 11:09
    สงสารรร คุณหมอต้องเศร้าแน่ๆ
    #206
    0
  25. #205 dreaminjann (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 10:41
    หมอปาร์คไม่ร้องไห้นะะะะะะะ
    #205
    0
  26. #197 babariaba (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 00:52
    ชานยอลเป็นเอ็กตร้าใช่มั้ยยย ตอบเรามานะ ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าว่าชานยอลเคยเจอดีโอมาก่อนแล้ว จากประโยคที่บอกว่าน่ารักเหมือนเดิมเลย แงงงงจริงๆอาจจะหมายถึงน่ารักเหมือนวันก่อนๆ 55555555 หวงก็บอกสิดีโอ บอกให้หมอปาร์คเขาชื่นจายยย ชานยอลอย่ายอมแพ้นะ ถึงที่ควิ้นดีโอจะมีคนรัก แต่ที่นี่เขาเป็นเด็กของคุณ อรั๊ยยยยยยยย รอตอนต่อไปนะคะ >3<
    #197
    1
    • #197-1 Opal2222(จากตอนที่ 8)
      25 ธันวาคม 2559 / 17:07
      เห็นด้วยเลยค่ะ
      #197-1