{Chansoo} - One And Only

ตอนที่ 7 : One And Only - Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,237
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 113 ครั้ง
    22 ธ.ค. 59

ทุกสายตาจดจ้องไปที่ผู้ถือครองเวทมนตร์กันเป็นตาเดียวเพราะยอนจูคุ้น ๆ ว่าเคยได้ยินจากพ่อและแม่มาว่าที่ควิ้นต์มีเจ้าชายองค์เล็กที่มีธาตุพลังเวทมนตร์ติดตัวมาตั้งแต่เด็กแต่เธอก็ไม่ค่อยมั่นใจนัก นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองดวงตากลมที่เบนมาสบจ้องอย่างรอคอยคำตอบให้กับอะไรบางอย่างที่กำลังเต้นรัวอยู่ใต้แผ่นอก

"เจ้าชายเขาไม่ต้องอยู่ดูแลควิ้นต์หรอกเหรอ?"

สองเพื่อนผ่อนลมหายใจที่ไม่รู้ว่ากลั้นเอาไว้ตั้งแต่ตอนไหนออกเมื่อรู้สึกโล่งใจที่ ไม่ใช่ทั้งคู่สบตากันโดยไม่ได้นัดหมายเพราะทรอยเองก็ลุ้นคำตอบจากดีโอไม่ต่างไปจากเพื่อนของเขาสักเท่าไหร่

“เคยได้ยินคุณแม่พูดว่าเจ้าชายชื่อ...ชื่ออะไรนะ...”สาวน้อยหน้าใสยกมือขึ้นจับคางคล้ายพยายามจะนึกอะไรให้ออก

“ตอนนี้เพื่อนของพวกคุณไม่น่าเป็นห่วงกว่าชื่อของเจ้าชายเหรอ?”

“เออนั่นสิ”

ชานยอลได้สติกลับมาเมื่อได้ยินดีโอพูดอย่างนั้น ตื่นตัววิ่งไปหยิบกระเป๋าเครื่องมือมานั่งลงข้างเพื่อนสนิทในทันทีทิ้งให้ยอนจูขบคิดเรื่องดังกล่าวไปคนเดียว ซึ่งรู้ดีว่ายังไงวันสองวันนี้ก็คงไม่ทราบชื่อเจ้าชายกันง่าย ๆ เนื่องจากเธอเป็นคนความจำสั้นและขี้ลืมเป็นที่หนึ่ง

ยอนจูเกิดและโตที่นี่พวกเขาเจอกันหลังจากยอนจูสอบเข้าโรงเรียนตำรวจและเจอรุ่นพี่หัวหน้าชุดที่มีความพิเศษเหมือนกันกับเธอ...ทรอย เลยทำให้ทั้งสามคนได้รู้จักและสนิทสนมกันมากขึ้นทุกปี ๆ

“พี่เจ็บมั้ย?”

“จะไม่เจ็บได้ไงยัยบ้าบอกให้ระวังหลัง ๆ”

และในที่สุดยอนจูก็ลืมเรื่องที่กำลังคิดและหันไปคุยกับทรอยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งคู่ออกสืบคู่กันเป็นประจำและทรอยจะเป็นฝ่ายเจ็บเนื้อเจ็บตัวแบบนี้มาให้เห็นเสมอเพราะคู่หูของเขาชอบสติหลุดเวลาทำงานบ่อย ๆ จะว่าเป็นภาระให้ทรอยก็ไม่แปลกที่น่าแปลกคือทรอยไม่เคยขอเปลี่ยนคู่หูเลยต่างหาก

“เสร็จ”

“ขอบใจ...ฉันต้องไปลากคอไอพวกเวรต่ออาจจะไม่กลับบ้านนะ”

“เออตามสบายอย่าตายก็พอ”

ทรอยยันตัวลุกขึ้นยืนเตรียมจะออกไปทำงานต่อแต่ดีโอก็อดห่วงไม่ได้เพราะเมื่อครู่ตอนถูกพยุงเข้ามาอาการยังน่าเป็นห่วงอยู่เลย

“คุณไหวเหรอ? เมื่อกี้ตอนมาถึงเรายังเห็นคุณเดินกระเผลก ๆ อยู่เลย”

“...!

“อ๋อ เมื่อกี้พี่ทรอยเส้นเอ็นยึดนิดหน่อยน่ะค่ะก็เลยเดินไม่ค่อยสะดวก...ยังไงก็ขอตัวก่อนนะคะ”ยอนจูโค้งศีรษะให้ดีโอและชานยอลน้อย ๆ ก่อนจะพาทรอยเดินหายออกไปจากบ้านในเวลาต่อมา

“อ้อ! เราชื่อยอนจูนะยินดีที่ได้รู้จัก”

ใบหน้าน่ารักพร้อมผมหน้าม้าโผล่กลับเข้ามาแนะนำตัวกับดีโอเมื่อนึกขึ้นได้ว่าลืมเรื่องสำคัญไปเสียสนิทแต่ก่อนที่ดีโอจะได้เปิดปากตอบก็มีคนขัดขึ้นเสียก่อน...

“ออกไปเลยยัยปลาทองนี่คนไข้ฉันห้ามยุ่ง!

“ขี้หวง!

“เออ!

ชานยอลไล่ตะเพิดเด็กสาวออกไปเป็นที่เรียบร้อยด้วยสีหน้าและท่าทางเอาจริงเอาจังเรื่องหวงคนไข้ตัวเล็กของเขาจะหญิงหรือชายก็ไม่มีข้อยกเว้น!

“ทำไมถึงไม่บอกผม”

“...”

“หื้ม?”

สุ้มเสียงครางต่ำในลำคอดูจะทำให้บางอย่างผิดปกติไปนิดหน่อย ดีโอยืนมองหน้าของชานยอลนิ่งเพราะมันรู้สึกอุ่นแปลก ๆ

“ก็จะบอกอยู่แล้ว”

“ตอนไหน?”

ก็เขาตั้งใจจะบอกอยู่แล้วแต่ไม่กล้าเสียทีไง... มองหน้าชานยอลทีไรถ้อยคำต่าง ๆ มันก็จุกอยู่ที่คอหอยไม่ยอมปล่อยให้เขาได้เอื้อนเอ่ยสิ่งที่ต้องการเสียที ก็ถ้าเขาบอกมันอาจจะไม่ใช่เขาที่อันตรายแต่คนที่อยู่รอบข้างก็อาจจะพลอยเดือดร้อนไปด้วยก็เขาเป็นเจ้าชายแค่เขามาที่นี่ได้ไม่กี่วันที่โรงพยาบาลตอนนั้นก็มีคนตามมาเจอแล้ว

 

 

แต่คนในห้องนั้น...เป็นใครกันนะ?

 

 

“ก็บอกไปแล้วไง”

“นั่นไม่ได้เรียกว่าบอกคุณนั่นเรียกว่าถูกจับได้ต่างหาก”

“ในเมื่อสุดท้ายคุณก็รู้แล้วมันต่างกันตรงไหน?”

ดีโอเดินเข้าห้องนอนของตัวเอง(?)ไปดื้อ ๆ เมื่อรู้ตัวว่าคงเถียงสู้คุณหมอไม่ไหวเนื่องจากเขาเป็นคนพูดน้อยและกว่าจะพูดอะไรได้ก็ต้องใช้เวลาประมวลถึงผลกระทบให้ดีเสียก่อนที่จะเอ่ยออกไป ต่างจากอีกคนที่แทบไม่กลั่นกรองสิ่งใดเลย

“แบบนี้ไม่ได้นะคุณ”

“ปัง!

ดีโอปิดประตูได้ทันก่อนที่ชานยอลจะเดินเข้ามาในห้องและมันก็เกือบจะฟาดเข้าสันจมูกของเจ้าบ้านแล้วเหลืออีกนิดเดียว

“นี่คุณ! ถ้ามันโดนหน้าผมขึ้นมาจะทำยังไง? หน้าตาแบบผมใคร ๆ ก็อยากเหมือนนะคุณไม่ใช่จะหากันง่าย ๆ”

บานประตูถูกกระชากเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าสวยหวานน่ารักของคนที่อยู่ด้านในอีกรอบ แทบจะควบคุมเสียงหัวใจของตัวเองไม่ได้กลัวเหลือเกินว่ามันจะดังมากจนทำให้คนตัวเล็กได้ยิน ไม่ชินเลย...ทำไมถึงต้องลืมหายใจทุกครั้งเวลาได้มองดีโอใกล้ ๆ แบบนี้

“ถ้าผมตายเพราะลืมหายใจ...คุณต้องรับผิดชอบ”

“...?”

“เข้าใจมั้ย?”

“...เราหิวแล้ว”

“...!

บางทีเขาน่าจะเลิกหยอดเลิกหวานใส่คนตัวเล็กตรงหน้าเสียทีนะว่าไหม? เพราะดูเหมือนมันจะไม่ส่งผลใด ๆ ต่อดีโอเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าสะอาดใสแทบจะไร้รูขุมขนมองยังไงก็ไม่รู้เบื่อติดที่อีกฝ่ายไม่ค่อยจะชอบให้มองนาน ๆ นัก ถ้าไม่เดินหนีก็ทำลายความสุขของเขาด้วยการเอ่ยอะไรที่มันพังห้วงความคิดของเขาเช่นตอนนี้

ชานยอลเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเช้ามาก็พากันออกไปทำงานในทันทีเลยไม่ได้มีเวลาเตรียมอาหารไว้สำหรับแขกตัวน้อยเลยสักอย่างและนี่ก็เลยเที่ยงวันมาแล้วด้วยดีโอจะไม่หิวก็คงแปลก จับข้อมือเล็ก ๆ ได้ก็ออกแรงลากให้อีกฝ่ายเดินตามมานั่งที่บาร์เพื่อจะหาอะไรให้ทาน

“อะถือนี่”

ชานยอลยื่นส้อมให้ดีโอถือและเจ้าตัวก็เดินไปเสียบปลั๊กไฟกาต้มน้ำ รอเพียงไม่นานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็ถูกเอามาวางไว้ตรงหน้าคนตัวเล็ก กลิ่นหอม ๆ โชยขึ้นแตะจมูกกลิ่นที่ถูกใจเลยตั้งแต่ก่อนจะได้ลองชิม

“ไม่เคยกินล่ะสิ มันอร่อยนะใคร ๆ ก็ชอบ...เดี๋ยวสิคุณ!

“...!!!

“มันยังไม่สุกเลยรอ 3 นาที”

ดีโอทำหน้ายุ่งวางซ้อนลงข้างถ้วยบะหมี่เพื่อยกมือกอดอก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหงุดหงิดเพราะถูกขัดใจแต่ชานยอลก็ไม่ยอมปล่อยให้แขกตัวน้อยของเขาทานบะหมี่ทั้งที่มันยังไม่สุกแน่ ๆ เดินไปหยิบซองกุ้งและปลาหมึกต้มสุกในตู้เย็นออกมาแกะและใส่ลงถ้วยพร้อมกับไข่คนแบบแห้งก่อนจะปิดฝาและนั่งมองเจ้าชายน้อยแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว

“ขอโทษนะดูยุ่งยากไปหมดเลยใช่มั้ย? แต่ว่าเพิ่มไข่กับเนื้อสัตว์ไปด้วยมันดีกว่ากินแค่บะหมี่นะ”

“...”

ดีโอผ่อนลมหายใจออกน้อย ๆ เพราะมันก็จริงอย่างที่คุณหมอว่าอาหารที่นี่อร่อยแต่กว่าจะทานได้แต่ละอย่างดูยุ่งยากไปหมดหรืออาจเพราะเป็นเจ้าชายด้วยมั้งเลยไม่เคยทำเรื่องแบบนี้ด้วยตัวเอง พยายามมองข้ามหัวไหล่ของชานยอลไปบ้างมองทางซ้ายบ้างขวาบ้างเพื่อหลบเลี่ยงสายตาหวานหยดจากอีกฝ่ายที่ยังจ้องมองเขาไม่หยุด

“มีคนเคยบอกว่าน่ารักรึยัง?”

“...”จะน่ารักได้ยังไงในเมื่อเขาเป็นเจ้าชายคนที่น่ารักควรจะเป็นพี่ดีน่าร์มากกว่า

“ยังไม่เคยเหรอ?”

“เราไม่ชอบน่ารัก”

ชานยอลอมยิ้มแล้วอมยิ้มอีกกับพายุเพลิงน้อย ๆ ที่เห็นได้ผ่านสายตาที่ส่งตรงมายังเขาอย่างไม่ค่อยพอใจ...จะไม่ชอบน่ารักได้ยังไงในเมื่อน่ารักจริง ๆ นี่นา

“น่ารักนะรู้ตัวมั้ย...”

“...!!!

แม้จะรู้สึกหัวร้อนน้อย ๆ เมื่อได้บอกไปแล้วว่าเขาไม่ชอบน่ารักแต่อีกฝ่ายก็ยังพูด คำพูดที่ไม่เคยมีใครบอกเขาเช่นนี้แต่ได้ยินจากปากของชานยอลเป็นรายแรกทำให้พวงแก้มเริ่มเห่อร้อนขึ้นมาในแบบที่ไม่เคยเป็น...ไม่เคยเลย

“ออกเวรแล้วไปกินข้าวกันนะอีกสามสี่ชั่วโมง...ไถ่โทษที่ปล่อยให้คุณหิวมาครึ่งวันโอเคมั้ย?”

“...”

เปลี่ยนเรื่องได้ยังไง? ยังไม่ได้เคลียเรื่องที่ชมว่าเขาน่ารักเลยไม่ใช่เหรอ? ไม่รู้จักรับผิดชอบคำพูดของตัวเองหรือว่าเพราะมีนิสัยหยอดคนอื่นให้ใจเต้นแรงไปเรื่อยแล้วก็ทำเฉยเป็นประจำอยู่แล้ว?

 

ใช่...

 

เปิดฝาบะหมีถ้วยโตให้ดีโอก่อนจะจุ่มตะเกียบลงไปขนให้เนื้อสัตว์และไข่ที่เทลงถ้วยให้เข้าที่พร้อมทาน เลื่อนมันมาตรงหน้าคนตัวเล็กอีกครั้งดีโอจึงจุ่มส้อมลงไปม้วนเส้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปขึ้นมาแต่มันเยอะเกินไปชานยอลที่เห็นเช่นนั้นจึงไปหยิบจานกระเบื้องเคลือบเล็ก ๆ มาให้ดีโอพักเส้นในทันทีโดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องร้องขอ...น่าประทับใจ

“กินให้หมดนะเดี๋ยวตอนเย็นมารับไปกินข้าว ไม่ต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวรอผมล่ะให้ผมกลับมาแล้วค่อยอาบก็ได้ผมชอบรอนะ...ถ้าเพื่อคุณแล้วรอทั้งปีก็ได้”

“...”

โยนกุญแจรถขึ้นฟ้าเดินยิ้มแป้นไปหยิบโค้ทที่แขวนอยู่บนราวใกล้ ๆ ประตูทางเข้ามาสวมก่อนจะเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์บาร์ฝั่งตรงข้ามกับดีโอที่กำลังม้วนเส้นบะหมี่ขึ้นมาจากถ้วยและส่งเข้าปากอีกรอบโดยไม่ได้หยุดมองดูเขานี่ยืนจ้องอยู่อย่างไม่วางตา

"หรือจะไม่ต้องอาบดี? ไหน...ขอพิสูจน์หน่อย"

ชานยอลเดินวนมาฝั่งตรงข้าม หมุนเก้าอี้ของดีโอให้หันมาหาก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าหาคนตัวเล็กช้า ๆ และขังเจ้าชายน้อยเอาไว้ระหว่างลำแขนที่ยันเคาน์เตอร์เอาไว้ทั้งสองข้าง

"...!!!"

มือน้อย ๆ ยกขึ้นดันแผงอกกว้างของนายแพทย์หนุ่มหน้าหล่อเอาไว้เมื่ออีกฝ่ายยังไม่หยุดทำลายช่องว่างระหว่างเขาทั้งคู่ หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามกับสัมผัสอุ่นร้อนของลมหายใจที่เป่ารดข้างแก้ม มือน้อย ๆ เปลี่ยนมาเป็นกำเสื้อเชิ้ตของคุณหมอแน่นเมื่อชานยอลไม่ยอมหยุดดันตัวเข้าใกล้กันเสียที

"ยังหอมอยู่เลยงั้นไม่ต้องอาบก็ได้"

"อึก...อึก..." จู่ ๆ ก้อนสะอึกก็ตีตื้นขึ้นมาไม่หยุด ถ้าให้เดาตอนนี้หน้าแก้มของเขาคงจะแดงก่ำไปแล้วแน่ ๆ

"ตกใจอะไรกลัวผมจะ..."

"อึก...อึก..."

"ฮ่า ๆ กลัวหรือไงคุณ?"

ชานยอลยอมผละห่าง เดินไปเทน้ำอุณหภูมิปกติลงแก้วและยื่นให้เจ้าชายน้อยก่อนดีโอจะยกกระดกรวดเดียวจนหมด ถ้าคำพูดมันทำให้ดีโอหน้าแดงไม่ได้งั้นจะเปลี่ยนมาเป็นการกระทำแทนแล้วกัน...

 

 

 

เดินกลับเข้าบ้านมาเจอไฟในบ้านไม่เปิดสักดวงมีแต่ทีวีที่ส่งเสียงดังไม่หยุด สืบเท้าเข้าใกล้โซฟาก่อนจะเห็นร่างเล็กนอนหนุนหมอนใบโตอยู่ ทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ เจ้าชายตัวน้อยก่อนจะดึงรีโมททีวีออกจากอุ้งมือนุ่มนิ่ม เปลือกตาสีหวานที่ตบท้ายด้วยแพขนตาหนาฟูปิดซ่อนนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนงดงามคู่นั้น...คู่ที่ชอบทำให้เขาลืมหายใจ

เกลี่ยปอยผมที่ตกลงปรกหน้าให้อย่างเบามือ ครั้งที่แล้วก็ได้นั่งมองแบบนี้ถ้ารู้จักหักห้ามใจคงจะได้มองดีโอนานกว่านั้นแต่เพราะเขาไม่รู้จักหักห้ามใจแล้วจะไปโทษใครกัน...

"คุณ..."

"..."

"คุณ..."

ฝ่ามือหนาใหญ่กุมหัวไหล่มนของคนตัวเล็กได้ด้วยหนึ่งฝ่ามือ ออกแรงเขย่าน้อย ๆ ก่อนดวงตากลมจะเปิดรับแสงจากทีวี ชานยอลพยายามจะช่วยให้ดีโอลุกขึ้นนั่งแต่เจ้าตัวก็ดึงมือออกและลุกนั่งด้วยตัวเองโดยไม่พึ่งแรงส่งจากเขาเลยแม้แต่น้อย

"ทำไมมองหน้าผมแบบนั้นล่ะ?"

"คุณมาช้า"

จ้องหน้าคนที่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้านิ่งด้วยแววตาที่อ่านยากแม้จะพยายามอ่านก็อ่านไม่ออก ดีโอเป็นคนที่เขาสนใจเรื่องนั้นมันจริงแต่นั่นก็เพราะนิสัยส่วนตัวที่มันน่าสนใจเขาถึงพยายามเต๊าะอยู่แบบนี้แม้จะสำเร็จบ้าง(?)ไม่สำเร็จบ้างก็ยังพยายามอ จนกระทั่งวันนี้ตอนนี้รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้เป็นมนุษย์เขาก็ยังอยากจะลองดู

"ขอโทษนะพอดีมีคนไข้ฉุกเฉิน...ผมทิ้งเขาเอาไว้แบบนั่นไม่ได้"

 

น่าประทับใจ...

 

ชานยอลยังคงทำคะแนนได้ดีในถ้อยคำและการกระทำที่เป็นตัวเองในแบบที่ไม่ได้ปั้นแต่งเป็นคำหวานหรือท่าทางที่แปลกพิกลเกินความเคยชินของเจ้าชายน้อย ซึ่งธรรมดา ๆ มันก็น่าสนใจสำหรับดีโอเหมือนกัน

"ไปหาอะไรกินกันเถอะหิวแล้ว"

 

 

นั่งรถมากับชานยอลอยู่พักใหญ่ขับเลยโรงพยาบาลมาไกลพอสมควรและนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้นั่งรถชมเมืองที่มีแสงไฟหลากสีนาน ๆ แบบนี้มันสวยมาก

"อยากไปเดินเล่นมั้ย? ซื้อของอ่ะ"

"ซื้อของเหรอ?"

"ใช่...แถวนี้มีตลาดกลางคืนนะ"

"แต่เราหิวแล้ว"

แม้จะสนใจที่หมอปาร์คพูดอยู่ไม่น้อยแต่น้ำย่อยมันกำลังย่อยกระเพาะของเขา ทั้งวันอยู่มาได้ด้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งถ้วยและนมแค่หนึ่งกล่องเพื่อรอให้ชานยอลกลับมาหาเท่านั้น ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยลำบากขนาดนี้มาก่อนเลย จริง ๆ แล้วแทบจะไม่เคยรู้สึกหิวด้วยซ้ำเพราะที่ควิ้นต์มีแต่คนเตรียมนู่นเตรียมนี่ให้ทานตลอดทั้งวัน

"เดี๋ยวซื้อของกินรองท้องให้นะที่นั่นมีของกินเยอะ"

"คุณชอบผิดสัญญา"

หัวใจกระตุกวูบน้อย ๆ เมื่อที่ได้ยินประโยคดังกล่าว ซึ่งมันเป็นเรื่องจริงเขามาช้าด้วยความหละหลวมเพราะก็อยู่มาแบบอดมื้อกินมือค่ำไหนนอนนั่นเป็นประจำเนื่องจากความสนใจที่มีในทุก ๆ วันก็แค่งานเท่านั้น

"ไม่ผิด...จากนี้จะไม่ผิดผมสัญญา"

สำหรับเชื้อพระวงศ์แบบดีโอคำสัจถือเป็นเรื่องที่พึงกระทำเจ้าชายจะต้องทำตามคำพูดให้ได้เสมอแต่เขาจะเชื่อใจคำพูดของคนที่ไม่แม้จะเก็บเสื้อผ้าลงตะกร้าหรือนอนให้เป็นที่เป็นทางได้ยังไง?

ความเงียบถือเป็นคำตอบตกลง ชานยอลจึงเลี้ยวรถเข้าที่จอดรถที่ถูกเตรียมไว้ให้ไปในทันที ดีโอลงมายืนรอที่หน้าลาดจอดรถเพราะชานยอลบอกให้รอเพราะไม่อยากให้แขกของเขาเดินไปเดินมาไกล ๆ มันจะเปลืองพลังงาน

ดวงตากลมมีแววหวาดหวั่นน้อย ๆ เพราะบริเวรนี้คนค่อนข้างเยอะและบางทีเขาก็ควรจะระวังเรื่องที่เคยได้ยินมาด้วยว่าที่นี่อันตรายแม้จะขัดกับความรู้สึกจริง ๆ ไปบ้างก็ตาม แต่เรื่องที่โรงพยาบาลก็คอยเข้ามาวนเวียนในหัวเสมอว่าวันนั้นคนที่เข้ามาปิดปากเขาเป็นใคร? และต้องการอะไร?

"...!!!"

มีอาการตกใจน้อย ๆ เมื่อเห็นชานยอลอยู่ไกล ๆ ในฝูงชนที่เดินห้อมล้อมร่างสูงของคุณหมอจนยากยิ่งต่อการที่เขาจะมองเห็น ส่วนชานยอลเองก็กำลังมองหาดีโอเช่นกัน ไม่คิดว่าจุดที่จอดให้เจ้าชายน้อยลงตอนนี้มันจะคนเยอะขนาดนี้จนในใจเริ่มเป็นห่วง

"หมอปาร์ค!"

เสียงใส ๆ ของคนที่กำลังตามหาดังมาจากข้างหลังก่อนสายตาจะต้องเขากับร่างบางที่กำลังเดินมาหาเขาด้วยความยากลำบากทั้งโดนเบียดและโดนบังจนเขาเริ่มไม่พอใจ! สืบเท้าเข้าใกล้ร่างเล็กเร็วที่สุดพร้อมเรียวคิ้วที่ขมวดกันแน่นเหนือดวงตาคู่สวยดำสนิท

“...!!!

“อ๊ะ!”

"เห้ย! เดินชนก็ขอโทษก่อนดิวะ!"

เกือบจะเอื้อมถึงตัวของดีโออยู่แล้วแต่ใครก็ไม่รู้ดันเดินมาชนร่างเล็กที่เด่นชัดหนึ่งเดียวในกรอบสายตาจนล้มลงไปนั่งกับพื้น ชานยอลคว้าเอาปกเสื้อโค้ทสีน้ำเงินเข้มของชายที่เดินชนดีโอและไม่คิดจะขอโทษเอาไว้แน่นพร้อมจ้องมองด้วยแววตาที่ดุดันเอาเรื่อง เป็นแววตาที่ดีโอไม่เคยเห็นมาก่อนเพราะอย่างที่รู้กันคือชานยอลเป็นคนอารมณ์ดีและยิ้มเก่งอยู่เสมอโหมดแบบนี่จึงไม่เคยได้ผ่านตาของเขาเลยสักครั้ง

"ขอโทษครับผมไม่ทันสังเกต"

"หัดมองบางดิวะ เห็นเขาตัวเล็ก ๆ ก็ไม่ใช่ว่าจะเดินชนได้ตามใจชอบ"

"ขอโทษครับ"

ชายหนุ่มที่อ่อนกว่าโค้งศีรษะขอโทษขอโพยยกใหญ่เพราะเขาไม่ทันได้ระวังจริง ๆ ชานยอลจึงยอมปล่อยมือออกจากคอเสื้อของคู่กรณีและหันมาสนใจดีโอแทน

"เจ็บมั้ย?"

ทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าคนตัวเล็กด้วยใบหน้าเป็นเดือดเป็นร้อน ดีโอยื่นมือสั่นเทามาให้เขาดูก่อนจะต้องตกใจเมื่อเห็นฝ่ามือขาวนุ่มเป็นแผลเหมือนถูกอะไรบาด ชานยอลรีบก้มมองดูบนพื้นที่มือเล็ก ๆ น่าจะแนบลงตอนล้มก็เห็นเศษแก้วสีเขียวใสวางค้างอยู่บนพื้นซีเมนต์

พยุงดีโอให้ลุกขึ้นยืน แม้ตอนแรกเจ้าตัวจะไม่ยอมให้เขาโอบเอวแต่ความดื้อดึงของเขาก็เป็นของขึ้นชื่ออยู่แล้วอีกฝ่ายเลยพ่ายแพ้ไปในที่สุด ก้มลงเก็บเศษแก้วที่พื้นและพาเจ้าชายน้อยเดินไปนั่งที่ม้านั้งตรงหน้าร้านยาที่มองเห็นแว่บ ๆ เมื่อครู่ตอนจะเลี้ยวรถ

"นั่งรอก่อนนะห้ามลุกไปไหน...กดแผลไว้ด้วย"

หลังจากทิ้งห่างคนไข้ใหม่ที่เป็นรายเดิมเพื่อไปซื้อยาและที่ทำแผลก็ไม่ลืมที่จะหันมาสั่งคนตัวเล็กอีกรอบให้กดแผลไว้แน่น ๆ ดวงตากลมโตมองตามร่างสูงที่เดินเอียงไปทิ้งเศษแก้วลงถังขยะแทนที่จะเดินเข้าร้านยาไปก่อนจะเดินย้อนกลับมาเข้าประตูใส ๆ ที่มีกระดิ่งห้อยอยู่ที่ด้ามจับเป็นพวงเล็ก ๆ น่ารัก

ไม่นานก็เดินกลับออกมาพร้อมของที่ต้องการจนเต็มถุง ทิ้งตัวนั่งลงข้างกันกับดีโอ ดึงมือเล็กมาแกะผ้าเช็ดหน้าของตัวเองที่พันห้ามเลือดเอาไว้บนฝ่ามือนุ่มนิ่มเมื่อครู่ออกอย่างระมัดระวัง

“อ๊ะ!

“แป๊บเดียว”

“ปล่อย... อ๊ะ! เจ็บนะ”

ดีโอพยายามดึงมือกลับมาจากคนตัวใหญ่ที่กำลังล้างแผลและทำแผลให้เขาไม่หยุด แต่ชานยอลก็ไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ และเขาก็ไม่มีท่าทีเล่น ๆ หรือใจดีกับดีโอด้วยในตอนนี้

“เสร็จแล้วเห็นมั้ยแป๊บเดียวเอง”ยอมปล่อยมือเล็ก ๆ ให้เป็นอิสระก่อนดีโอจะดีดตัวลุกขึ้นยืนและมองหน้าเขาอย่างไม่สบอารมณ์นัก

“...!!!

ไม่พูดพร่ำข้าวของที่ชานยอลเพิ่งจะซื้อมาก็ล่วงกระจายตกลงไปจากเก้าอี้ไม้อย่างไม่มีสาเหตุ ลมก็ไม่แรงและไม่มีใครปัดมันอย่างแน่นอนเว้นแต่...

“อย่าเอามันมาใช้ข้างนอก...มันไม่ปลอดภัยเข้าใจมั้ยเด็กดื้อ”ส่งมือไปยีกลุ่มผมของเจ้าชายน้อยจนยุ่งฟูแต่ก็ทำได้ไม่นานเพราะเจ้าของศีรษะทุยสวยรีบยกมือมาปัดป้องในทันที

“ใครเด็ก?”

“คุณไง...จำไว้คุณน่ะเด็กผม”




#OAOchansoo

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 113 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,365 ความคิดเห็น

  1. #1341 Baby_5766 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 03:48
    ชานยอลใช่ไหมม
    #1,341
    0
  2. #1318 pigkapoom (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 11:15
    หมอเป็นคนจูบน้องใช่มั้ยๆ
    #1,318
    0
  3. #1304 - cherish 。 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 10:59
    ที่บอกว่าห้ามใจคือห้ามไม่ให้จูบในห้องพักตอนนั้นรึเปล่าคะ!! ; v; วี๊ดๆ แต่พี่หมอก็คือเท่มากกำ พอสวิตซ์ออนโหมดจริงจังก็คือกร๊าวใจสุด อะไรก็ได้แต่อย่ามาทำให้เด็กดื้อของเค้าเจ็บตัวนะจ๊าา - v- เหม็นฟามรวั๊กก
    #1,304
    0
  4. #1260 Riyachoo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 13:00
    ถ้าหมอบอกว่าเด็กหมอเราก็จเชื่อค่ะ
    #1,260
    0
  5. #1259 Riyachoo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 12:35
    ถ้าหมอจะตายเพราะลืมหายใจเดี๋ยวผายปอดให้ค่ะเหล่าพยาบาลและเครื่องมือเอาหลบไปค่ะจะเม้าท์ทูเม้าท์ คึคึ
    #1,259
    0
  6. #1258 Riyachoo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 12:27
    มาเจอสองคู่หู ทรอย กับยอนจู นึกถึง ยมฑูต เฮวอนเมก กับ ลีดัคชุนใน Along with the gods เลยอ่ะ หมอปาร์คหมอบ้าที่โรงพยาบาลนั่นคุณจริงๆด้วย
    #1,258
    0
  7. #1249 TIKIT (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 23:39
    ชอบให้เรียนว่าเด็ดกดื้ออ่าาา
    #1,249
    0
  8. #1229 Hanami_jelly (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 05:40
    ชานยอลคนขี้เต๊าะ 55555
    #1,229
    0
  9. #1223 tanpitcha_1414 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 15:14
    แสดงว่าคราวที่แล้วเป็นชานยอล แหมมม
    #1,223
    0
  10. #1192 สวัสดีพี่มาป่วน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 07:54
    อื้อหืมมมม เดกผมมมม คร่าาาา ตามนั้นเน้อะะะะ หยอดไม่หยุด ดูแลก้อดี๊ดี ยอมจัยคร่าาาา> #1,192
    0
  11. #1161 chicken (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 01:38
    เดี๋ยวๆๆๆๆๆๆ แล้วชานยอลอายุเท่าไหร่คะ ถึงพันปีหรือยัง แหมมมม เขินหมอปาร์คมากๆ ที่โรงบาลนั่นใช่หมอมั้ย
    #1,161
    0
  12. #1133 Monsday (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 16:59
    ชานยอลแน่ๆคนที่จู่โจมเจ้าชายที่โรงพยาบาล แล้วนี่มาโมเมว่าใครเป็นเด็กพี่คะ หื้มมม
    #1,133
    0
  13. #737 MMinnimous (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:38
    อยากเป็นเด็กพี่ชาน5555
    #737
    0
  14. #676 DDYO (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:28
    ครั้งที่แล้ววว คนที่จูบหน้าผากน้องคือหมอปาร์คหรอออ โอ้ยยยงงและสับสนไปหมดแล้ววว เด็กผมอะไรกัน หมอปาร์คคนบ้า!!
    #676
    0
  15. #502 SirimaHongngam (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 14:02
    งื้อหมอปาร์คมีความหล่อ เด็กโผมมมมค้าบบบ
    #502
    0
  16. #297 Mys (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 02:18
    กรี๊สสสสส เด็กโผมมมมมมม ขี้ตู่ไปมั้ยคะหมอปาร์ค

    แต่พักหลังๆนี่รู้สึกเจ้าชายน้อยจะเขินบ่อยขึ้นเนอะ อิอิ
    #297
    0
  17. #256 bee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 01:50
    เจ้าชายน้อยเอาแต่ใจ น่ารักอ่ะ ฮือออ

    พี่ชานก้ขยันเต๊าะดีโอมากอ่ะ นี่เขินแทนเลย
    #256
    0
  18. #186 ChanSooKai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 21:55
    ชอบเวลาหมอปาร์คหยอดดีโอ เขินมาก55
    #186
    0
  19. #178 pattynawy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 01:09
    แหมมมมมม เด็กผม จ้าชานยอลจ้า
    #178
    0
  20. #177 akzth (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 20:17
    ฮึมๆหยอดเเรงมากคะ55
    #177
    0
  21. #176 seasea14 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 11:33
    เด็กโผมมม เด็กโผ๊มมมม แงน่ารักกกกก
    #176
    0
  22. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  23. #174 minz12 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 23:09
    เด็กโผมมมมมม คนนี้อ่ะของโผมมมมมมมม 555 พี่ปาร์คพี่ขี้ตู่มากค่ะ เรียกเค้าเด็กรู้มั้ยเค้าอายุเท่าไร 555
    #174
    0
  24. #173 Case Fern (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 22:06
    ง่อววววววววใ เด็กโผมนะครับเด็กโผมมมมมมม
    #173
    0
  25. #172 Laksika_xol (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 20:24
    โอเคคคค เด็กผมมมมมมม อิพี่ยอมใจคร่าาา
    #172
    0