{Chansoo} - One And Only

ตอนที่ 30 : One And Only - Chapter 29 {END}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    27 มี.ค. 60

หยาดน้ำสีฟ้าหยดแล้วหยดเล่าไหลเปื้อนไปตามใบหน้าสวยของหวานใจเพียงคนเดียวที่ถูกสร้างมาเพื่อเขา อดคิดและรู้สึกปวดใจไม่ได้หากดีโอจะกลายเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาเพราะนั่นหมายถึงพวกเขาจะไม่สามารถมอบจูบหวานหรือแต่งงานอย่างถูกต้องตามประเพณีของชาวเอ็กซ์ตร้าได้ตามที่วางไว้ แต่ว่าการได้เจอซึ่งไม่อาจจับต้องก็คงดีกว่าไม่ได้เจอดีโออีกเลย...

"ไม่ ๆ ไม่เอาแบบนี้...คุณได้ยินผมมั้ยดีโอ!"

เริ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อกลุ่มแสงสีขาวขนาดเกือบเท่าลูกฟุตบอลลอยออกจากแผนอกบาง ภาพเมื่ออดีตย้อนกลับมาซ้อนทับ...วันที่แม่ของเขาถูกแยกธาตุพลังก็เป็นแบบเดียวกันกับดีโอตอนนี้

"อ๊า!!!"

ถูกช็อตอย่างแรงเมื่อหวังจะครอบครองริมฝีปากอิ่มสวยของเด็กเอาแต่ใจที่เมื่อก่อนนั้นเขาเคยได้ต้องแต่เวลานี้มันไม่ใช่... ความเจ็บปวดของกระแสไฟที่ไหลไปทั่วร่างยังบางเบากว่าความเจ็บปวดในจิตใจ เมื่อครู่ที่คาดเดา...หรือว่าเขาควรจะตายไปเลยดีกว่าทนมองดีโอเฉย ๆ ก็ตอนนี้เขานั้นแทบไม่ต่างกับตายทั้งเป็น

"ไม่เอาที่รัก...อย่าทำกับผมแบบนี้สิ"

นาบฝ่ามือลงแนบไหปลาร้าของร่างเล็ก ลำแสงสีฟ้าวิ่งผ่านใต้ผิวตรงเข้ารักษารอยไหม้รอบลำคอของเจ้าชายน้อยจนหายดี

"...!!!"

ดั๊กลาสเบิกตากว้างเมื่อด้ายแดงที่ผูกโยงระหว่างลูกรักและชานยอลกำลังสลายหายไปต่อหน้าต่อตา ด้ายแดงที่มีแต่เขาที่เห็น ด้ายแดงที่บ่งบอกว่าเด็กสองคนนี้คือคู่แท้

"แล้วผมจะอยู่ได้ยังไงถ้าไม่มีคุณ"

"..."

"ไหนคุณบอกจะไปดูหนังกับผมไง ไหนคุณบอกว่าอยากให้พาไปกินซูชิร้านนั้นด้วยกันไง... ที่รักได้โปรด"

"..."

"งานแต่งของเราจะไม่มีคุณได้ยังไงดีโอ..."

"..."

"ผมอยากแต่งงานกับคุณ..."

กระชับร่างเล็กเข้าในอ้อมกอดและโอบรัดแน่นหนา ความรู้สึกมากมายที่ยิ่งกว่ากลัวแล่นลิ่วทำร้ายหัวใจจนเจ็บจุก กดจูบลงกลางกลุ่มผมพร้อมกับน้ำตาที่ยังไม่หยุดไหล หัวใจหลายดวงในบ้านร้าวรานจนแทบสิ้นลมตาม ๆ กันไป

“...!!!

“...!!!

“...!!!

ธาตุพลังที่เปล่งแสงสีขาวเคลื่อนตัวลงกลางอกของเจ้าชายน้อยอีกครั้ง และทันใดนั้นเสียงสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดก็ดังชิดใกล้

“คุณมันหมอบ้า...”

“...!!!

ทุกคนในบ้านยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อเห็นเจ้าชายน้อยของควิ้นต์ขยับกาย เว้นคนเดียวที่เพิ่งจะผละห่าง คนเดียวที่รู้ตัวช้า... จ้องมองใบหน้าสวยน่ารักไม่วางตาเมื่อไม่เห็นว่าดีโอขยับตัว ร่างเล็กในอ้อมแขนยังหลับตาพริ้มไม่ไหวติงจนอดคิดไม่ได้ว่าเมื่อกี๊เขาหูฝาดไปหรือเปล่า

 

 

หรือเขาเป็นหมอบ้าไปแล้วจริง ๆ ?

 

 

“ใช่...คุณมันหมอบ้า”

“...!!!

เปลือกตาหนักอึ้งเปิดปรือขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของแฟนหมอคนเก่ง คลี่ยิ้มบางส่งให้ชานยอลน้อย ๆ ด้วยแววตาไหวระริก หวังจะได้มองดูใบหน้าของคนรักนาน ๆ หลังไปสู้กับความตายมา...ก็เขาเอาแต่ใจไม่ใช่เหรอ? ถ้าเขาจะกลับก็ต้องได้กลับสิถึงจะถูก ชานยอลดึงเจ้าชายน้อยเข้าไปกอดเอาไว้จนจมอก แน่นสนิทที่สุดตั้งแต่เคยกอดใครและเขาใช้มันกับดีโอ

“คุณนั่นแหละบ้าดีโอ”

ฝ่ามือเล็ก ๆ ดันร่างกายสูงโปร่งของคุณหมอออกห่าง ช่วยเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าชานยอลช้า ๆ อย่างแผ่วเบา ทำน้ำตาท่วมเขาขนาดนี้จะไม่ฟื้นได้อย่างไร เวลาที่คนรักเจ็บแล้วอีกหนึ่งคนต้องเจ็บมันเป็นแบบนี้นี่เอง เขาได้เรียนรู้มันเพราะชานยอล ได้เรียนรู้มันจากบนโลก...

“ทำไมต้องช็อตเราด้วย?”

“ต้องขอบคุณมันที่รัก...บางทีที่คุณกลับมาอาจเพราะผมช็อตคุณ แต่ครั้งเดียวก็พอนะไม่เอาแบบนั้นอีกแล้ว”เจ็บมากที่สุด...เป็นความเจ็บที่พลังวิเศษก็ช่วยเยียวยาไม่ได้ ตอนที่รู้สึกได้ว่าดีโอกลายเป็นมุษย์มันเจ็บจนแทบทนไม่ไหว

“...”

“แต่ว่าตอนนี้...ขอลองใหม่ได้มั้ย?”

“ไม่ดะ...อื้อ...”

ประครองท้ายทอยของเจ้าชายน้อยเอาไว้แน่น ไม่หยุดฟังเสียงค้านใด ๆ ประกบริมฝีปากดูดกลืนเอาทุกคำพูดมาส่งผ่านการกระทำแทนอย่างอ่อนโยน การเกือบสูญเสียทำให้ความรักของเขาทั้งคู่เพิ่มพูนจนล้นแก้ว โชคดีที่พวกเขาอายุเฉลี่ยยืนยาวพอจะรักกันได้นานตามต้องการ เรียวลิ้นซุกซนของคุณหมอยังคงก่อกวนโพรงปากเล็กแบบไม่เกรงใจบิดาของดีโอเลยแม้แต่น้อย

“...!

รีบจับข้อมือหนาเอาไว้เมื่อชานยอลกำลังจะสอดมันเข้าไปใต้ร่มผ้า แบบนั้นคงไม่ดีแน่ถ้ามีคนยืนรอบแบบนี้นะคุณหมอ

 


เข็มจากสายน้ำเกลือทิ่มตรงเข้าสู่เส้นเลือดใต้ผิวหนังเหี่ยวย่นโดยคุณหมอตัวสูงที่ตั้งใจเล็งอย่างดีไม่มีพลาด ส่วนดั๊กลาสเองก็ตั้งใจดูชานยอลจับนู่นจัดนี่ไม่วางตาเช่นกัน บาดแผลจากคมมีดปิดสนิทแล้วก็จริงแต่คิงส์ลั๊กลาสเองก็ค่อนข้างเหนื่อยและอิดโรยมากเอาการ เลยได้รับการดูแลจากชานยอลอย่างใกล้ชิด

“พักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมปิดไฟให้”

ชานยอลเอ่ยบอกบิดาของคนรักตัวเล็กที่นั่งอยู่ขอบเตียงใหญ่ในห้องนอนของพวกเขา เจ้าชายน้อยยกหลังมือของบิดาขึ้นถูแก้มกลมของตนน้อย ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามชานยอลไปที่ประตู

“ขอบใจนะ...”

“...?”

ชานยอลหันกลับมามองลั๊กลาสด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม เพราะจริง ๆ แล้วกลัวอยู่เหมือนกันเรื่องคร่าชีวิตเอ็กซ์ตร้ารายหนึ่งไปต่อหน้าต่อตากษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ หวั่นว่าการกระทำเลวร้ายที่ไม่เคยหวังให้เกิดขึ้นจะพาตนไปอยู่ในคุกใต้ดินอะไรทำนองนั้น แต่นี่กลับพูดคำว่าขอบใจเหรอ?

“ขอบใจที่ช่วยฉันและขอบใจที่เกิดมาเป็นคู่แท้ของเจ้าชาย ตอนนี้ฉันก็มั่นใจได้แล้วว่าดีโอจะปลอดภัยหากอยู่ที่นี่”

ชานยอลคลี่ยิ้มบางส่งไปให้ก่อนจะหลุบตาลงต่ำ ความรู้สึกนี้มันอะไรนะ? มันหมายถึงว่าเรื่องในอดีตของพวกเขาจบลงพร้อมจะเริ่มต้นใหม่กับการเป็นครอบครัวใหญ่ที่อบอุ่นหรือเปล่า?

“ขอบคุณเช่นกันครับสำหรับทุกอย่าง ผมสัญญาจะดูแลลูกของคุณอย่างดี รวมถึงประชาชนของคุณบนโลกนี้ด้วย”

ความอิ่มเอมใจลอยคลุ้งไปทั่วห้องไม่มีอะไรบอกได้ดีเท่ารอยยิ้มทั้งสามในความเงียบสงบนี้ เขาพร้อมจะเริ่มต้นใหม่แต่ไมได้ละทิ้งอดีตเพียงแต่ไม่นึกโกรธแค้นและเก็บมันไว้เตือนใจเพื่อทำทุกวันให้มีความหมาย โอบร่างเล็กออกนอกห้องนอนพร้อมปิดไฟให้ดั๊กลาสไปพลาง

ที่หน้าห้องเป็นเซนยืนคอยอยู่ ชานยอลปลีกตัวห่างคู่ชีวิตเพื่อเปิดทางให้เซนและดีโอได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง สายตาเคารพส่งมาให้กันเป็นเชิงของอนุญาตจึงยอมปล่อยเวลาส่วนตัวให้ตามที่ทหารหนุ่มต้องการ

“คือ...”

“คือ...”

ยามเงียบก็เงียบสนิทแต่เมื่อนึกพูดก็ดันเอ่ยขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย...พวกเขายังเข้ากันได้ดีและใจตรงกันเสมอ ความรู้สึกอึดอัดใจที่ก่อตัวเป็นกำแพงสู้ใหญ่ระหว่างกันทำให้เขาทั้งคู่ยากจะมองหน้าหรือแม้แต่พูดคุย

“พวกเรายังเป็นเพื่อนกันถูกมั้ย?” เจ้าชายเป็นฝ่ายได้เปิดบทสนทนาเพื่อลบล้างความอึดอัดในใจ

“แน่นอน...เราก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่แรกแล้วนี่”

“...!

ประโยคเจ็บจุกวิ่งลิ่วเข้ากระแทกใจ แม้จะรู้ดีว่าเซนไม่มีเจตนาพูดใส่กันแต่นั่นทำเอาเขาแทบจะไปต่อไม่ถูก

“เขาเป็นคนดีและเหมาะสม”

“เซนก็เป็นคนดี”

“แต่ไม่เหมาะสม...”

“...!

ดูเหมือนว่าพูดอะไรไปก็จะเป็นการทำร้ายทั้งองครักษ์คู่ใจกับตนเองตลอด กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อได้สบตาของอดีตคนรู้ใจ เขาเพิ่งรู้ตัวว่ากับเซนอาจจะเป็นความผูกพันธ์มากกว่าคนรักแบบชานยอล ไม่มีใครรู้หรอกว่าตอนนั้นพวกเขาไม่ใช่ จนมาเจอคนที่ใช่จริง ๆ ถึงได้เข้าใจว่าความรู้สึกมันต่างกัน แต่เขาก็ยังรักเซนเหมือนเดิม...เพียงแต่เป็นอีกหนึ่งสถานะ

“ถ้าคุณย้ายมาอยู่ที่นี่หลังแต่งงาน...”

“เซนก็ช่วยดูแลพี่ดีน่าร์ด้วยนะ”

ถ้าหน้าที่ความรับผิดชอบต้องแต่งงานมาอยู่บนโลกมนุษย์ บุคคลที่เขาต้องดูแลก็ต้องเปลี่ยนและมันคงดีถ้าเป็นดีน่าร์ พักหลังมานี้พวกเขาคุยกันเยอะขึ้น คงเพราะเจ้าหญิงดูสดใสมากขึ้นกว่าแต่ก่อนที่เอาแต่นอนอยู่ในห้อง ถ้าชานยอลไม่ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นพวกเขาก็คงไม่ได้มีโอกาสได้พาเจ้าหญิงขี่ม้าเล่นทุกเย็น

“ผมจะดูแลเจ้าหญิงอย่างดีที่สุดครับ”

“อย่าลืมมองตาพี่เราด้วยเวลาที่พี่พูด เราว่ามันจะบอกอะไรบางอย่างกับเซนได้นะ”

“...?”

“เรื่องที่เซนเองก็ไม่เคยรู้...พี่เรามีแรงน้อยแต่เซนมีเยอะจนใช้ไม่หมด ถ้าท่านพี่มีพลังแบบเซนบ้างการผ่านประตูมายังโลกมนุษย์และการรักษาคงง่ายขึ้น”

ทิ้งยิ้มหวานแต่แฝงอะไรบางอย่างไว้ให้นายทหารคิดเล่น ๆ จนหัวคิ้วขมวดยุ่ง ถ้าเขาคิดไม่ผิดเซนกับดีน่าร์อาจจะเป็นคู่แท้ แม้เมื่อก่อนจะไม่เคยรู้เลยว่าดีน่าร์รู้สึกยังไงกับเซน แต่การกลับวังครั้งล่าสุดเขาและชานยอลดันสังเกตเห็นแววตาที่แน่นอนชัดเจนจากพี่สาว เลยคิดว่าคงไม่ผิดแน่อีกอย่างเซนเองก็คู่ควร

 

 

 



สองอาทิตย์แล้วที่ดั๊กลาสได้ใช้เวลาอยู่บนโลกมนุษย์กับลูกชายและลูกเขย(?) เจ้าชายตัวเล็กพาพ่อล่องหนเดินเยี่ยมชมที่ทำงานของหมอปาร์คทุกซอกทุกมุม ซึ่งเขาเองก็ทึ่งกับที่นั่นมากแบบนี้ลูกสาวของเขาคงจะหายดีในไม่ช้าถ้าได้รักษากับชานยอล ส่วนเซนนั้นกลับควิ้นต์ไปตั้งแต่เช้าวันถัดมาหลังได้คุยกับดีโอในคืนที่เกิดเรื่อง

 

 

ถ้าพี่ดีน่าร์ยังไม่หายเราคงจะเริ่มงานแต่งงานไม่ได้

 

 

แม้ที่กลับไปจะเพราะทำเพื่อดีโอ อยากให้คนที่รักได้มีงานแต่งงานกับคนที่คู่ควรที่สุดเสียที ซึ่งจะเป็นเช่นนั้นได้เขาต้องพาดีน่าร์มารักษายังโลกมนุษย์ให้ได้ก่อน เจ้าชายน้อยเดินยิ้มหวานกลับเข้ามาหาบิดาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ในมือมีกล่องซูชิและเครดิตการ์ดของคุณหมอที่กำลังอาบน้ำอยู่ อยากให้บิดาได้ลองทานสิ่งที่เป็นเหตุผลเล็ก ๆ (?)ของการอาศัยอยู่บนโลกบ้างว่ามันดียังไง

“อะไรน่ะ?”

“หมอปาร์คเรียกมันว่าซูชิ แต่เรายังกินไม่ได้ครับเพราะพวกเราใช้ตะเกียบไม่เป็น”

เดินเข้ามานั่งดูลูกชายตัวเล็กที่เคาน์เตอร์บาร์อย่างใกล้ชิด ก้อนข้าวก้อนเล็ก ๆ เรียงตัวกันอยู่ในกล่องอย่างสวยงามแปลกตา เขาไม่เคยเห็นมาก่อนจริง ๆ ด้วยเป็นอาหารของมนุษย์ที่น่ารัก

“หมอปาร์ค!

ตะโกนเรียกคนรักเสียงดังหลังเห็นชานยอลเดินทะลุประตูห้องน้ำออกมาพร้อมกับกลุ่มผมที่เปียกชุ่ม ชานยอลทิ้งตัวลงนั่งฝั่งเดียวกันกับดีโอและส่งยิ้มให้สองพ่อลูกอย่างอารมณ์ดี ผ้าขนหนูผืนเล็กลอยลิ่วมาซับหยดน้ำออกจากเส้นผมของชานยอลด้วยตัวเองโดยฝีมือของเจ้าแห่งเวทมนตร์

“ป้อนพ่อเราหน่อยได้มั้ย?”

“ห๊ะ?”

“...!!!

ดั๊กลาสและชานยอลทำหน้าตาตื่นตกใจใส่กันในทันทีหลังเจ้าชายส่งตะเกียบให้ชานยอลเพื่อจะให้คุณหมอป้อนซูชิให้บิดาในแบบที่เคยทำให้เขา

“ไม่เป็นไรพ่อว่าใช้มือคงไม่ผิดนะ”

ดั๊กลาสรีบหยิบข้าวปั้นใส่ปากทันทีหลังพูดจบ มันคงจะแปลกนะหากให้ลูกเขยมาป้อนข้าวป้อนน้ำตอนอายุปูนนี้แล้ว เจ้าชายน้อยยืนรอฟังบางอย่างจากบิดาอย่างใจจดใจจ่อ อยากรู้จังว่าพ่อจะชอบมันเหมือนเขาหรือเปล่า

“อื้ม...อร่อยนี่”

“ท่านพ่อก็ชอบใช่มั้ย?”

“ชอบสิ”

ชานยอลคีบข้าวปั้นหน้าไข่หวานส่งเข้าปากให้เจ้าชายน้อยไปหนึ่งคำและอีกฝ่ายก็รับมันเข้าไปเคี้ยวอย่างเต็มอกเต็มใจ พระราชานั่งยิ้มมองลูกทั้งสองอย่างมีความสุข ดีโอดูเปลี่ยนไปมาก ลูกดูสดใสมากกว่าแต่ก่อน ถ้าไม่เพราะชานยอลเขาอาจจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มรูปหัวใจสวยของลูกบ่อยแบบช่วงนี้ แต่อย่างเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนคือความเอาแต่ใจเล็ก ๆ (?)ของดีโอแต่มันก็ช่วยเพิ่มเสน่ห์ให้ลูกรักและช่วยให้เจ้าชายได้รู้ว่าใครที่พร้อมจะตามใจ

“ตุ้บ!

ทั้งสามคนหันไปมองประตูกระจกใสในทันทีหลังได้ยินเสียงเหมือนมีบางอย่างตกจากที่สูง ฟังแล้วดูคุ้น ๆ นะเหมือนกับว่าพวกเขาเคยทำมันมาก่อน เจ้าชายรีบสาวเท้าออกไปดูนอกบ้านในทันทีเมื่อนึกเอาไว้ในใจแล้วว่าใครที่อยู่ด้านนอก

“ท่านพี่!

“ดีโอ”

วิ่งเข้าไปกอดดีน่าร์แน่นเมื่อเห็นเป็นพี่สาวที่มาเยี่ยมโลกมนุษย์ เซนดันตัวลุกขึ้นยืนช้า ๆ ทิ้งหลุมขนาดใหญ่เอาไว้บนพื้นหญ้าของบ้านชานยอล ความแข็งแรงที่มีมากกว่าแผ่นดินทำให้สิ่งที่สู้กำลังของเซนไม่ได้ยุบตัว เดินเข้ามาใกล้ดีน่าร์เพื่อสำรวจดูบาดแผลและเมื่อพบว่าเจ้าหญิงปลอดภัยถึงได้ถอยห่าง

“พี่มาได้ยังไง”

“ก็พี่มีนัดกับคุณหมอนี่นา... แต่ที่นี่หนาวจังนะ” ยกมือโอบกอดตัวเองพร้อมทำท่าทางหนาวสั่น จนคนที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบถอดเสื้อคลุมตัวนอกมาให้ใส่ ดีโอหรี่ตามองการกระทำของเซนพร้อมรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม

“อย่าบอกนะว่าพี่...?”

“ถ้าไม่ได้พลังจากเซนพี่จะมีแรงผ่านประตูมาได้ยังไง”

เจ้าชายน้อยหันไปหาดั๊กลาสเพื่อขอความแน่ใจ และด้ายแดงที่คล้องเชื่อมระหว่างดีน่าร์กับเซนก็ทำให้เขาพยักหน้าให้ลูกชายตัวเล็กขี้สงสัยในทันที คนพ่อเบนสายตาไปมองทหารหนุ่มคนเก่งก่อนเซนจะรีบหลบสายตาและโค้งให้กษัตริย์จนทำมุมตั้งฉากกับพื้นดิน เขารู้อยู่ตั้งแต่แรกแล้วว่าเป็นเซนกับดีน่าร์แต่ที่ไม่แสดงออกก็เพราะรู้ว่านายทหารดันมีใจให้ลูกคนเล็กในตอนนั้น

 


 

การผ่าตัดเป็นไปได้ด้วยดีและแน่นอนเป็นเพราะคุณหมอคนเก่งของเจ้าชายที่หยิบยื่นชีวิตใหม่ให้เจ้าหญิงคนสวย ดีน่าร์พักฟื้นเกือบสามเดือนที่โลกมนุษย์ เธอจะไม่ลืมชานยอลเลย ไม่รู้จะขอบคุณยังไงที่ให้ความช่วยเหลือและอีกคนที่ควรยิ่งจะได้รับคำขอบคุณคือคนรักของเธอ...เซน

พลังมากมายมหาศาลในตัวช่วยให้เธอฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว คืนแรกของพวกเขาได้เกิดขึ้นก่อนจะเดินทางไปโลกมนุษย์สองวัน เซนมาส่งเธอที่ห้องเหมือนตามปกติ แต่วันนั้นที่ไม่ปกติคือใจของเขาทั้งสองมันเรียกร้องหากันจนได้พิสูจน์รักแท้และแลกเปลี่ยนธาตุพลังให้อีกฝ่ายได้ครอบครอง คิงส์ดั๊กลาสและราชินีเมริด้าคนสวยจึงได้มีโอกาสจัดงานแต่งงานให้ลูกรักทั้งสองคนพร้อม ๆ กันในวันนี้

ยกมือปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นตอนลูกรักทั้งสองกล่าวคำปฏิญาณจะร่วมรักกับคู่ชีวิตไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ จูบหวานจากสองคู่แต่งงานสร้างความปิติยินดียิ่งแก่ประชาชนที่อยู่ร่วมเป็นสักขีพยานในงานอภิเษกสมรสของเจ้าหญิงและเจ้าชายน้อยแห่งควิ้นต์ และเพื่อน ๆ ของชานยอลก็มีโอกาสได้กลับมายังควิ้นต์เพื่อร่วมงานพิธีที่สำคัญนี้เช่นกัน

งานเลี้ยงสังสรรค์ถูกจัดกันอย่างครึกครื้นเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองให้ราชวงศ์ในกษัตริย์ดั๊กลาส ไม่เว้นในวังที่มีแสงไฟจากการเสกขึ้นลอยเต็มไปทั่ววัง กระชับฝ่ามือเล็กให้แน่นขึ้นขณะเดินเล่นอยู่ในสวนกุหลาบ

“คืนนี้ควิ้นต์สวยมาก”

ชานยอลเอ่ยบอกขณะเงยหน้ามองดูท้องฟ้าและแสงไฟรอบตัว ดีโอเลยเสกดาวดวงน้อยให้ทอแสงมากขึ้นอีกนิดเพื่อเอาใจคนรักที่วันนี้เลื่อนตำแหน่งจากแฟนกันมาเป็นที่เรียบร้อย มองใบหน้าหล่อเหลาของชานยอลนิ่ง รอยยิ้มบางทำให้คนได้มองรู้สึกดีมากอย่างบอกไม่ถูก เขาดีใจที่เป็นชานยอล

“รู้สึกยังไงบ้างที่มีพลังเยียวยาคนเดียวบนโลก...ไม่สิคนเดียวของสองโลก”

“ก็ไม่เห็นว่ามันจะรู้สึกดีกว่าการที่ได้ครอบครองคุณเพียงคนเดียวบนโลกนะที่รัก”

ยิ้มกว้างรูปหัวใจวาดขึ้นเด่นชัดในกรอบสายตา รีบช้อนใบหน้าที่กำลังจะหลุบลงต่ำให้กลับมาสบตา ชานยอลยังคงเป็นชานยอล... คำหวานมากมายยังถูกหว่านใส่กันไม่เว้นวัน แม้เจ้าชายน้อยจะรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วก็ตาม

“คุณมันหมอบ้า”

“ผมรักคุณนะ มากกว่าดาวบนฟ้านั่นอีก”

“เราก็รักคุณมากกว่าซูชิเหมือนกัน”

“ฮ่า ๆ ซูชิเองเหรอ? นี่คุณรักผมแค่มากกว่าซูชิเนี่ยนะ มานี่เลย!

“ปล่อยเรานะ! อ๊ะ ฮ่า ๆ ปล่อยนะหมอบ้า”

รั้งร่างเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะเริ่มจั๊กจี้เอวคอดเล็กของเจ้าชายน้อยไม่หยุด รอยยิ้มหวานหยุดหัวใจจึงปรากฏให้เห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

 

รอยยิ้มที่ไม่ว่าใครได้เห็นเป็นต้องยิ้มตาม...

รอยยิ้มเดียวที่หามันได้แค่บนใบหน้าน่ารักของดีโอ...




#OAOchansoo



จบไปอีกหนึ่งเรื่องแล้วสำหรับ One And Only เนอะ

หวังว่าผู้อ่านจะคิดถึงเจ้าชายน้อยกับหมอปาร์คบ้างนะคะ

ขอบคุณมาก ๆ ที่คอยติดตามและคอมเม้นให้กำลังใจกันเสมอมา

รักผู้อ่านเสมอค่ะขอให้มีความสุขกันทุกวันนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,365 ความคิดเห็น

  1. #1360 Baby_5766 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 19:51
    หื้อออ

    คือแบบบ

    ดีย์~~

    มีความแบบรักมากกว่าซูชิอะ

    น่ารักกก
    #1,360
    0
  2. #1290 s'yoonnm (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 22:05
    เป็นอีกเรื่องที่ตามอ่านเพราะเป็นฟิคของริแนแล้วเราก็ไม่ผิดหวังจริงๆ เนื้อเรื่องน่าติดตามตลอด เขินทุกตอนด้วย ฟิตสไตล์ริแนคือต้องมีปมกับดราม่า ทำเราร้องไห้ทุกเรื่องเลยค่า อินมาก เอ็นดูน้องทุกเรื่องและเขินพี่ชานทุกเรื่องเช่นกัน ขอบคุณที่เขียนฟิคดีๆขึ้นมาให้อ่านนะคะ รอสนับสนุนในเรื่องต่อไปค่าาา ติดตามเลบ
    #1,290
    0
  3. #1224 tanpitcha_1414 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 12:04
    สนุกมากก น้องอุตส่าห์รักมากกว่าซูชิแล้วนะหมอปาร์ค55555
    #1,224
    0
  4. #1217 สวัสดีพี่มาป่วน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 03:35
    น้องเค้ารักซูชิมากอ่ะขุ่นเพ่ รักพี่มากแค่ไหนถามใจดูววว ดวงดาวมันกินบ่อได้เด้ออออ555555
    #1,217
    0
  5. #1216 สวัสดีพี่มาป่วน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 03:34
    เซนนนนายไปแบ่งพลังไวมากกกก คึๆๆๆ แร้วนี่ขำเกือบตกเตียงตอนชายน้อยขอให้หมอป้อนซูชิพ่อตัวเองอ่ะ อึ้งถ้วนหน้าาาาา5555555 ยินดีกับคู่แต่งงานทั้งสองคู่เลยน้าาา มีความสุขฟินความน่ารักความหวานของเค้าทั้งเรื่องเลยเนี่ย สนุกมากกก ตอนชานยอลจั้ยแร้วเกิดไฟฟ้ากับตอนพ่อเหนด้ายแดงเลือนนี่แบบใจหายเบา โอยๆๆ แร้วคือมือน่ะมือออ คนเตมบ้านพิจะล้วงอะไรเดกของพี่หื้มมมมม> #1,216
    0
  6. #1183 chicken (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 01:21
    ยิ้มเกือบทั้งตอนเลยถ้าไม่รวมตอนแรกที่คิดว่าดีโอจะตาย TT น่ารักมากๆตอนที่ขอให้ชานยอลป้อนซูชิให้พ่อ อ่านแล้วก็แอบขำ 555555 สัมผัสความรักของชานยอลที่มีให้ดีโอมาตั้งแต่แรกเลยค่ะ อบอุ่นหัวใจมากๆ <3 พี่ดีน่าร์ก็หายดีโดยที่ไม่ต้องฆ่าใคร มีความสุขขข
    #1,183
    0
  7. #1154 Monsday (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 16:02
    อ่านถึงตอบจบก็ยังยิ้ม คุณหมอเป็นคนอารมณ์ดีที่สร้างรอยยิ้มเสมอ เจ้าชายก็เป็นเด็กเอาแต่ใจที่น่ารัก สำหรับทรอยและเซนเป็นองครักษ์ที่หล่อได้ตราตรึงใจเรามากๆเช่นกัน ขอบคุณที่สร้างตัวละครทุกตัวให้น่ารักในแบบของแต่ละคนค่ะ เนื้อเรื่องทำให้ต้องติดตามจนถึงตอนจบ จนตอนสุดท้ายก็ยังได้ยิ้มกับมุกเสี่ยวๆขอหมอปาร์คตลอด ขอบคุณจริงๆค่ะ
    #1,154
    0
  8. #1090 popopopcorn (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 10:16
    อ่านจนจบแต่ไม่อยากให้จบเลยสนุกมากๆๆๆเลยเป็นอีกเรื่องที่ชอบ
    #1,090
    0
  9. #1088 bee (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 19:37
    รักมากกว่าซูชิ5555 งื้อน่ารักมากกก

    จบไปอีกเรื่องแล้ว สนุกมากกก เป็นเรื่องออกแนวแฟนตาซี ชอบมากค่ะ ไรท์เก่งมาก แต่งมาแต่ล่ะเรื่องแนวไม่ซ้ำกันเลย

    สำหรับเรื่องนี้ น่ารักมากกก คือต้องหวีดคำนี้แทบทุกตอน เอาจริงๆก็ทุกเรื่องของไรท์555 แนวการแต่งของไรท์คือน่ารักมาก เป็นการเขียนที่ทำให้ชานซูน่ารักอ่ะ ทั้งความหวาน โรแมนติก ไรท์แต่งดีมากก เรื่องนี้หมอปาร์คคือน่ารักดูทะเล้นๆแต่ก็มีความอบอุ่นปละสุภาพมาก ชอบมากที่เขาดูแลดีโอดีสุดๆเลยอ่ะ คืออ่านแล้วอิจฉาเจ้าชายน้อยมากๆ ชีวิตดีอยู่แล้ว ยังมาเจอคู่รักที่ดีอีก ฮือออ ดีโอก็น่ารักสุดๆเรื่องนี้หมั่นเขี้ยวดีโอมากอ่ะ มีความเอาแต่ใจและความซื่อๆอยุในตัว มีความเป็นเด็กน้อยน่าทะนุถนอม แต่ก็มีความกล้าหาญและเข้มแข็งมาก

    เนื้อเรื่องคือแปลกดีค่ะ ทั้งเรื่องคู่แท้ พลังของแต่ล่ะคน ไรท์เก่งมากที่คิดรายละเอียดทุกอย่างได้ลงตัวมาก อ่านแล้วเข้าใจง่าย สนุกมากๆค่ะ

    ชานซูเรื่องนี้คือเป็นเคมีที่เหมาะกันมากจิงๆ อ่านไปเขินไป ยิ้มออกมาเหมือนคนบ้าก็เป็นมาแล้ว555 ขอบคุณที่แต่งชานซูเรื่อยๆนะคะ จะติดตามผลงานต่อไป สู้ๆค่าาา
    #1,088
    0
  10. #1080 B_SUGA_DO (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 21:54
    ขำรักมากกว่าซูชิ55555
    #1,080
    0
  11. #1079 minz12 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 00:19
    กลับมาอ่านอีกแล้ว ฮืออออ คิดถึงหมอบ้ากับเจ้าชายน้อยยย ขอสเปปปปปป โยนสเปมาทีไรท์ขาาาาาาา T^T
    #1,079
    0
  12. #1078 F_OOSGNUYK (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 09:24
    จบแล้วว ไม่อยากให้จบเลยย คงคิดถึงเจ้าชายกับคุณหมอมากแน่ๆ ขอบคุณสำหรับฟิคที่ดีนะคะ รักกก
    #1,078
    0
  13. #1077 chachanityns (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 08:49
    จบแล้วหรอ ยังอยากอ่านต่ออยู่เลยย เรื่องนี้ต้องให้คะแนนกับภาษาถ้อยคำที่ใช้จิงๆ สละสลวย งดงาม ทำให้อิน ทำให้อายม้วนน รักกกก
    #1,077
    0
  14. #1073 GO!디오 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 08:48
    จบแล้ว สิบเต็มสิบไปเลยค่าา คิดถึงพี่ทรอยด้วยคน ตอนจบไม่ได้รับค่าตัวแน่เลย สิ่งใดที่เป็นชิ้นเดียวของสองโลก นั้นก็คือคยองกับหมอบ้านี้เองง
    #1,073
    0
  15. #1071 นีนี่คยอง (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 17:47
    ไม่อยากให้จบเลย อยากให้เจ้าชายน้อย เอาแต่ใจกับหมอปาร์คเยอะๆ



    #1,071
    0
  16. #1070 TiNa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 13:23
    ไรท์แต่งได้น่ารักมากเลยค่ะ ^^
    #1,070
    0
  17. #1069 Action!! (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 10:47
    ไม่อะไม่ เราไม่คิดถึงหมอปาร์คเราคิดถึงพี่ทรอยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #1,069
    0
  18. #1068 gunnie_gun (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 09:14
    น่ารักมัคเลยยยย เราจะรออ่านเรื่องต่อไปของไรท์นะ55555555555 สู้ๆๆ เรื่องนี้อ่ะน่ารักมากเลย ทำฝห้เราอารมดีขึ้นได้ อ่านไปยิ้มไปด้วย เยี่ยมมาก คนแต่งเก่งจริงๆ????????????
    #1,068
    0
  19. #1067 DyoCP ♥ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 08:55
    ร้องไห้เลยตอนแรก นึกว่าเจ้าชายจะแย่ซะแล้ว ยินดีกับดีน่าร์และเซนลุ้นตั้งนาน ชอบความอบอุ่นนี้มากๆๆๆๆๆเลย จะต้องคิดถึงเจ้าชายน้อยและคุณหมอบ้า แน่ๆ ขอบคุณที่แต่งฟิคให้อ่านนะคะ เราจะติดตาม morethan ต่อไปแปป
    #1,067
    0
  20. #1066 Worapan Penjun (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 07:56
    ยังไม่อยากให้จบเลย....ชอบไรท์เขียนมาก จะเขียนเรื่องใหม่ใช่มั้ยเรารออยู่นะคะ...สู้คะ
    #1,066
    0
  21. #1065 Only-ao (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 07:50
    รู้สึกไม่อยากให้จบเลย ขอบคุณไรท์ที่แต่งนิยายดีๆให้พวกเราได้อ่านกันนะคะ รอติดตามเรื่องอื่นๆอยู่ค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ ^______^
    #1,065
    0
  22. #1064 dueanlap luedee (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 02:13
    ตอนที่แล้วทำเอาร้องไห้ตอนนี้หวานจนอิจฉาพี่ปาร์คอ่ะเจ้าชายน่ารักก
    #1,064
    0
  23. #1063 fah_tc (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 01:02
    ลุ้นมากเลย ยิ่งตอนโดนช็อตนี่ ใจตกไปที่ตาตุ่มแล้ว สุดท้ายคู่แท้ก็คือคู่แท้เนอะ

    จบไปอีกเรื่องแล้วใจหายเหมือนกัน ต้องคิดถึงเจ้าชายแน่ๆเลย ฮือออ
    #1,063
    0
  24. #1062 SirimaHongngam (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 23:16
    จบแล้ววววใจหายยยยเลยTTไม่อยากให้จบเลยอ่ะงื้ออออออตรึงตราตรึงใจมากกกกไรท์แต่งดีมากสนุกเข้าถึงอารมณ์ขอบคุณมากๆๆนะคะไรท์สู้ๆๆๆๆว่าแต่จะมีตอนพิเศษไหมมมมนะ*_*5555555
    #1,062
    0
  25. #1061 เพนกวิ้นเมียยีราฟ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 22:41
    งุ้ยยยยจบแล้วกาาาาาไม่อยากให้จบง่าาา...อยากได้สเปเชี่ยลงุ้ยยยยย..ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆอีกเรื่องนะคะจะจดจำตลอดไปงุ้ยยย...แต่งเรื่องราวดีๆอีกนะคะจะรออ่านที่ท่าน้ำทุกวันเลยสู้ๆๆ
    #1,061
    0