{Chansoo} - One And Only

ตอนที่ 28 : One And Only - Chapter 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,598
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    14 มี.ค. 60

          แม้รีบร้อนวิ่งออกจากบ้านอย่างรวดเร็วแต่ก็ใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าจะพาตัวเองมาถึงหน้าโรงพักในเขตของทรอย เศษกระดาษปลิวว่อนลอยตามกันไปติด ๆ ทั้งที่ไม่มีลม เจ้าชายน้อยล่องหนรอบนี้ได้เกือบชั่วโมงตั้งแต่ออกจากบ้านมา จนตอนนี้ที่เดินเข้ามาในโรงพักเขาก็ยังใช้พลังของชานยอลพรางตัวอยู่ พายุก้อนเล็ก ๆ ที่ก่อตัวสูงเกือบถึงหัวเขามีกระดาษและถุงต่าง ๆ ลอยวนติดอยู่ในวง

          “...!!!

          ทรอยวางเสื้อโค้ทลงพนักเก้าอี้ตามเดิมเมื่อเห็นก้อนพายุกำลังดิ่งตรงมาหากัน เขาเคยเห็นดีโอทำแบบนี้ในบ้านตอนที่ไม่พอใจชานยอลเรื่องซื้อนมมาผิดรสชาติ ดังนั้นไม่ต้องเดาเลยว่าใครที่ล่องหนอยู่ในโรงพักตอนนี้ไม่ใช่เพื่อนหมอของเขาแน่

          “พี่ทรอย”

          “อืมรู้แล้ว”ยอนจูวิ่งหน้าตั้งเข้ามาเกาะแขนเพื่อจะบอกเรื่องที่ทุกคนในโรงพักกำลังสนใจ แต่ทรอยนั้นรู้แล้ว สืบเท้าเข้าใกล้พายุน้อยลูกนั้นพร้อมใบหน้าหล่อคมที่กำลังขมวดคิ้วเตรียมจะดุ

          “เรียกอยู่หัวมุมถนนโน่นก็ได้ยินแล้วน้อง ถ้าจะล่องหนเข้ามาแบบนี้แล้วก่อพายุในโรงพักทำไม?”

          กระซิบกระซาบเสียงแผ่วเพื่อให้ได้ยินกันเพียงสอง และตอนนั้นเองพายุน้อย ๆ จากแรงโกรธของผู้ก่อจะผ่อนแรงลงในที่สุด

          “เดินเข้าห้องน้ำไปเลยน้อง แล้วรบกวนกลับออกมาเหมือนคนปกติด้วย เดี๋ยวรออยู่ร้านกาแฟข้างหน้า”

          “พี่ทรอย!”ยอนจูวิ่งตามทรอยออกไปข้างนอกในทันทีเมื่อเห็นคู่หู(?)ดิ่งออกจากโรงพักไป

          ทั้งคู่นั่งรอดีโออยู่ไม่ถึงห้านาทีก็เห็นร่างเล็กของเด็กเอาแต่ใจโผล่เข้ามาในร้าน ยอนจูดีดตัวลุกขึ้นยืนในทันทีหลังเห็นดวงตากลมแดงช้ำบวมตุ่ย...แบบนี้สินะถึงได้ล่องหนเอาไว้? ทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับทรอยและยอนจูก่อนจะหลุบตาลงต่ำ กลั้นหายใจอยู่นานกว่าจะกล้าเอ่ยขอร้องสิ่งหนึ่งจากคนตรงหน้า

          “ช่วยอะไรหน่อยได้มั้ย?”

          “ทำไมมาคนเดียว มีอะไร? ไอหมอไปไหน? แล้วนี่ร้องไห้มาเหรอ?”

          ประโยคคำถามพุ่งเข้าหาจนเลือกตอบไม่ถูก เงยหน้าสบตากับนักสืบหนุ่มก่อนทรอยจะรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เพราะคงไม่ใช่แค่ทะเลาะกันแล้วน้องหนีออกมาหรอกจริงไหม?

          “...”พยายามสะกดกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลบ่าอย่างสุดความสามารถ

          “ดีโอ!

          ลุกขึ้นตบโต๊ะเสียงดังลั่นเมื่อร้อนใจเหลือเกินแต่อีกฝ่ายยังปิดปากเงียบ บางทีเขาน่าจะยุให้เพื่อนอยู่กับดีโอที่ควิ้นต์ไปเลย ไม่น่าปล่อยให้กลับมาแล้วเจออะไรแบบที่เขากำลังคิด ถอยห่างออกมานิดหน่อยเมื่อเห็นอีกฝ่ายผงะเพราะตกใจ

          “เราจะมาบอกคุณว่าเราจะไปช่วยหมอปาร์คเอง แต่คุณช่วยไปบอกท่านพ่อที่ควิ้นต์ให้เราหน่อยได้มั้ยว่าทำลายสร้อยเส้นนั้นทิ้งที”เบิกตากว้างในทันทีเพราะสิ่งที่ดีโอพูดกับสิ่งที่เขาคิดเอาไว้ในใจมันไม่ได้ต่างกัน...มันคือสิ่งที่เขากลัว

          “คุณกลับไปหาท่านพ่อเลยดีกว่าเจ้าชาย ทางนี้ผมจะจัดการเอง”

          “พี่ทรอย...”เด็กสาวข้างกายยกมือขึ้นจับต้นแขนของทรอยเพื่อปรามอารมณ์โมโห เธอเข้าใจว่าทำไมทรอยถึงเป็นแบบนี้ ทั้งชีวิตของทรอยสาบานเอาไว้ว่าจะปกป้องชานยอลอย่างดีที่สุด ให้สมกับที่แม่ของชานยอลเคยช่วยเขา พวกเขาผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะเขารู้เขาเห็นว่าชานยอลดูแลเอ็กซ์ตร้าบนโลกดีแค่ไหน เลยรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายมีจิตใจดีและอ่อนโยนเสมอ ดังนั้นคิงส์บนโลกจะต้องไม่เป็นอะไร!

          “ไม่ได้ห้ามหรอกนะที่ไอหมอมันรักคุณ มันรู้ทั้งรู้ว่าอันตรายก็ยังเปิดเผยออกมาเพื่อจะปกป้องคุณ แล้วทีนี้ชีวิตมันเป็นยังไงล่ะ”แต่ก็มีหลายครั้งที่เขาเหนื่อยเหลือเกินกับความหัวรั้นและดื้อเงียบของเพื่อน อยากจะทิ้งอยากจะเทอีกฝ่ายไว้ข้างหลังแค่ไหนก็ทำได้เพียงคิด ใคร ๆ ก็รู้ว่าองครักษ์ของชานยอลนั้นแปลกเพราะนอกจากจะขี้บ่นคนที่ต้องดูแลแล้วทรอยยังกล้าต่อยเรียกสติชานยอลอีกด้วยในบางครั้ง

ประสงค์เดียวของชานยอลตอนนี้ถ้าให้เดาคงไม่พ้นเขาต้องดูแลเจ้าชายน้อยให้ แต่เขาจะทำได้ยังไงในเมื่อดีโอฟังแค่ชานยอลคนเดียว ขนาดคิงส์ของควิ้นต์ยังพูดอะไรกับลูกตัวเองไม่ได้เลย

          “ถ้าคุณไม่ช่วยตามที่เราขอก็ไม่เป็นไร เราจะทำเอง!

          เดินหัวร้อนออกไปจากร้านกาแฟในทันทีเมื่อโดนดูถูกความสามารถและไล่กันกลับบ้าน จริงอยู่ที่ชานยอลเป็นเพื่อนกับทรอยเขาถึงได้เป็นห่วงมาก แต่เขาที่เป็นคู่แท้ก็รักและห่วงชานยอลแบบที่ไม่เคยห่วงใครมาก่อนเหมือนกัน น้ำตารื้นเพราะรู้สึกเสียใจที่ทรอยพูดเหมือนทั้งหมดมันเป็นเพราะเขา แต่เมื่อมาคิดดูถ้าเขาไม่เข้ามาหาคนที่มีตาสีฟ้าก็คงจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอกใช่ไหม...?

         

 

          หยุดยืนอยู่หน้าประตูบ้านหลังสีดำสนิทแถบชานเมืองก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อทำสมาธิล่องหนหายตัวปะทุผ่านประตูเหล็กเข้าไปด้านใน หากเป็นเจ้าของที่มีพลังเต็มร้อยคงไม่กังวลอะไรหากจะเดินล่องหนเขาไป แต่เขาที่มีพลังเพียงครึ่งคงจะปฏิเสธไม่ได้ว่ากังวลอยู่ค่อนข้างมากว่าจะควบคุมพลังที่มีได้ดีขนาดไหน ถ้าอยู่ดี ๆ ไปโผล่อยู่หน้าศัตรูมันคงไม่สนุกแน่ เดินผ่านประตูบานนู้นบานนี้มาเรื่อย ๆ จนเจอเข้ากับห้องที่มีคนยืนเฝ้าอยู่ หลุบตาลงต่ำเมื่อสัตว์ร้ายหนึ่งตัวในแนวทางเดินหันมองมายังจุดที่เขายืน

          “...!!!

          ยกมือปิดปากและกลั้นหายใจสุดชีวิตเมื่อแฟนทัมเข้ามาใกล้สุด ๆ จนเกือบจะถึงตัว ลมหายใจเย็น ๆ ลอยแตะหน้าแก้มจนรู้สึกวูบวาบไปหมดทั้งตัว ดีโอพยายามไม่ล่องหนแบบยากในลักษณะที่ใครก็จับตัวไม่ได้เพราะแบบนั้นมันกินพลังเยอะ จะใช้แค่ตอนต้องเดินทะลุอะไรหรือต้องหลบอะไรสักอย่างแบบตอนนี้

          “มันเป็นอะไรของมันวะ?”

          ลูกสมุนรายหนึ่งเอ่ยขึ้นขณะมองดูแฟนทัมกำลังทำถ้าเหมือนได้กลิ่นอะไรสักอย่างชิดกำแพง ดีโอรู้ตัวว่าจะต้องพักจากการล่องหนแต่ตอนนี้พลังเฮือกสุดท้ายที่มีกำลังถูกใช้ให้สามารถถอยหลังผ่านทะลุกำแพงเข้าในที่ห้อง ๆ หนึ่ง

          ผ่อนลมหายใจเข้าออกหนักหน่วงเมื่อหลุดพ้นความเย็นยะเยือกมาได้อย่างหวุดหวิด ค่อย ๆ ปรากฏตัวและนั่งพิงกำแพงห้องที่ตอนนี้ไม่ว่าจะกวาดสายตามองดูยังไงแต่ก็ไม่เห็นอะไรมากนัก เขาคงต้องพักเอาแรงเสียหน่อยก่อนจะเริ่มล่องหนรอบต่อไป แต่ช่วยไม่ได้ที่ความมืดมันกำลังทำให้บางอย่างในตัวตาของเจ้าชายน้อยเป็นที่ดึงดูด นัยน์ตาสีฟ้าแปลกตาเรืองแสงในที่มืดงดงามจนแฟนทัมสี่ห้าตัวที่มุมมืดอีกฝั่งต้องเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้

          “...!!!

          ดันตัวลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นดวงตาแดงก่ำน่ากลัวหลายคู่ลอยอยู่ไกล ๆ รีบออกตัววิ่งไปยังประตูทางออก เอื้อมจับลูกบิดประตูแต่ผลที่ได้คือมันล็อก! เจ้าชายน้อยถอยห่างก่อนจะวาดมือกระชากประตูออกทั้งวงกบ วิ่งไปตามแนวทางเดินที่ไม่คุ้นตาแต่รู้สึกได้ว่ามันคนละทางกับห้องเมื่อครู่ที่เห็น...ห้องที่คิดว่าคุณหมอของเขาต้องอยู่ข้างใน

          “อ๊ะ!

          วิ่งชนแฟนทัมอีกตัวที่มุมทางเดินก่อนข้อมือจะถูกจับเอาไว้ได้ แรงบีบมหาศาลกำลังทำให้เขารู้สึกเหมือนกระดูกจะแตก ไอเย็น ๆ จากพวกมันไม่ได้ให้บรรยากาศเหมือนฤดูหนาวที่เขาชอบ

          “อ๊า!

          เล็บยาว ๆ กรีดไปตามพวงแก้มขาวจนได้เชยชมเม็ดเลือดสีแดงสดของราชวงศ์องค์เล็กสมใจ แต่นั่นก็เพียงเสี้ยววิ บาดแผลค่อย ๆ ปิดตัวเองลงจนสนิท เจ้าชายหายใจเข้าลึกเต็มปอดอีกครั้งก่อนจะล่องหนหลุดออกมาจากแฟนทัมได้สำเร็จ รีบวิ่งกลับไปทางเดิมโดยทะลุลูกสมุนเกือบยี่สิบมาตลอดทางด้วยพลังของชานยอล และตอนนี้เขาก็กลับมายืนอยู่หน้าห้องที่ต้องการได้อีกครั้ง

          ตั้งใจทะลุประตูเข้ามาก็เจอกับร่างไร้สติของคนรักในทันทีดั่งคาด รีบร้อนก้าวฉับ ๆ ไปยืนข้างเตียงเก่าที่ชานยอลกำลังนอนอยู่อย่างไม่ลังเลเมื่อไม่มีใครอยู่ในห้อง

          “หมอปาร์ค...”

          “...”

          ความเงียบทำให้เจ้าชายต้องรีบจับข้อมือตรวจชีพจรของคนรักในทันที ชานยอลยังมีชีวิตเขาแค่หลับอยู่ และเพราะอีกฝ่ายยังหายใจเลยได้เห็นสีหน้าที่ดีขึ้นมาหน่อยของคนตัวเล็ก เงยหน้ามองดูสายยางเล็ก ๆ ที่ต่อเข้ากับเส้นเลือดหลังมือ คุ้นตาเหลือเกินเพราะเคยเห็นตอนไปโรงพยาบาลกับชานยอล มันติดอยู่แบบนี้เกือบทุกเตียง...งั้นชานยอลป่วยเหรอ? ถ้าไม่ป่วยแล้วทำไมต้องเสียบสายยางเหมือนคนป่วยที่โรงพยาบาล?

          “อ๊ะ!

          เดินวนไปวนมาก้ม ๆ เงย ๆ ส่องดูรอบเตียงจนเกี่ยวเอาสายน้ำเกลือหลุดออกจากร่างกายชานยอล นั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงด้วยใบหน้าตกใจถึงขีดสุดเพราะหลังมือของชานยอลมีเลือดไหลจากแผลฉีก รีบหยิบเอาเข็มยาว ๆ ของสายน้ำเกลือขึ้นมามองสลับกับเส้นเลือดอ้วนของคุณหมอไปมา ลังเลเหลือเกินว่าจะต้องรีบเสียบมันกลับเข้าไปหรือจะทิ้งดี? สลัดความคิดยุ่ง ๆ ของตัวเองทิ้งไปก่อนจะวาดมือยกร่างของคุณหมอให้ลอยขึ้นเมื่อตัดสินใจแล้วว่าเขาจะพาแค่ชานยอลออกไปไม่เอากระปุกและสายยาว ๆ นั่นไปด้วย

          “ปึก!

          “...!!!

          เจ้าชายน้อยล่องหนทะลุกำแพงไปฝ่ายเดียวโดยที่ลืมไปว่าชานยอลทำแบบนั้นไม่ได้ในขณะที่หลับสนิทแบบนี้ ร่างสูงของคุณหมอเลยลอยกระแทกกำแพงหนาอย่างแรงจนศีรษะได้เลือดและร่วงลงไปกองกับพื้น ดีโอรีบทะลุกลับเข้ามาอีกรอบเมื่อไม่เห็นอีกฝ่ายลอยตามออกมา ปรี่เข้าไปดูอาการคนรักอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นชานยอลหัวแตกเมื่อกี๊เขาทำเหรอ? งับริมฝีปากเอาไว้แน่นขณะนึกถึงความผิดที่ก่อกับหมอ

          วางมือนุ่มนิ่มลงข้างบาดแผลเพื่อช่วยรักษามันให้ชานยอล นายแพทย์สามารถรักษาตัวเองได้จริงแต่ก็จะมีผลช้าเมื่อยังไม่รู้สึกตัวและไม่ได้ตั้งใจเยียวยามันแบบจริงจังอีกคนที่มีพลังจึงต้องช่วย

          “...!!!

          “ปึก!

          เพิ่งจะทำให้ชานยอลลอยขึ้นเหนือพื้นเป็นครั้งที่สองก็ต้องปล่อยคุณหมอร่วงลงกระแทกพื้นอีกครั้งเพราะมีลูกน้องของเอมอสเปิดประตูเข้ามาดีโอเลยตกใจและเสียสมาธิ

          “อื้อ!

          ทั้งสองคนถูกเจ้าชายเสกผ้ามัดปากมัดมือเอาไว้ก่อนทั้งคู่จะลอยขึ้นไปติดเพดานห้องข้าง ๆ กันกับโคมระย้าสีดำแดง ล็อกประตูห้องเสร็จสรรพก็หันกลับมาสนใจนายแพทย์รูปหล่ออีกครั้ง รอบนี้เขาพยายามลากชานยอลให้นั่งพิงผนังห้องด้วยตัวเองอย่างยากลำบากเพราะกลัวจะทำคุณหมอหล่นแตกอีกรอบ

          “โอ๊ะ...”

          เจ้าชายลืมไปว่าเมื่อครู่เขาเชื่อมลูกบิดประตูจนละลายไปแล้ว คนข้างนอกเข้ามาไม่ได้จริง แต่คนข้างในก็ออกไม่ได้เหมือนกันในตอนนี้ เรือนคิ้วสวยขมวดยุ่งจนผูกเป็นโบว์...เขาจะพาชานยอลออกไปได้ยังไง? เดินคอพับกลับมานั่งคร่อมลงบนขายาว ๆ ที่ยืดเหยียดอยู่ของคุณหมอก่อนจะจ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่ง

          “หมอปาร์ค...หมอปาร์ค!!!

          ทิ้งตัวลงนั่งบนหน้าขาของร่างสูงไร้สติเมื่อเรียกเท่าไหร่ก็ไม่มีทีท่าว่าชานยอลจะตื่นเลย หัวสมองว่าง ๆ กำลังนึกหาวิธีที่จะพาเขาและชานยอลออกไปข้างนอกได้อย่างปลอดภัยจนมันเริ่มร้อน และวิธีแรกที่เลือกคือ...

          ดีโอจับมือของชานยอลไว้แน่นก่อนจะใช้พลังล่องหนที่มีอยู่ครึ่งพรางตัวเขาทั้งสองให้พ้นจากสายตาของอีกสองชีวิตที่ติดอยู่บนเพดาน...แต่มันก็ได้แค่ครู่เดียว ชานยอลปรากฎกายอีกครั้งเพราะพลังของเจ้าชายน้อยยังไม่ถึงขั้น เสียงถอนหายใจชุดใหญ่หลุดออกมาจากดีโอเมื่อวิธีนี้คงไม่ได้ผล ถ้าเขาทำชานยอลอาจจะต้องหัวแตกเพราะชนกำแพงอีกครั้งก็ได้

          “สงสัยเราต้องพังกำแพงพาคุณออกไป...ปิดหูไว้นะ”

          ใจดียกฝ่ามือหนาของชานยอลปิดใบหูเอาไว้ให้แต่เมื่อเขาปล่อยมันก็ร่วงลงตามแรงโน้มถ่วงกลับมาอยู่ที่เดิม ก็เจ้าของมือไม่มีสติการที่จะปิดหูค้างเอาไว้ได้คงไม่ใช่เรื่องที่สมเหตุสมผลนัก

          “หมอบ้า! ฮึก...เราบอกให้ปิดหูไว้ไง”หยาดน้ำตาสีสวยไหลรินอาบข้างแก้ม เมื่อก่อนการร้องไห้เป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบเพราะมันดูอ่อนแอ แต่เดี๋ยวนี้ความรู้สึกบางอย่างมันเปลี่ยนไป ไม่เชิงว่าชอบร้องไห้แต่มันกำลังคอยย้ำให้รู้ว่าเขาได้น้ำตาสีนี้มาอย่างไร สะอื้นไห้ไม่หยุดเมื่อรู้สึกอึกอัดมากที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต

เกิดมาในราชวังใหญ่ที่ทุกคนคอยให้ความช่วยเหลือทุกเรื่อง พอได้มาลองเจอเรื่องยาก ๆ ดูบ้างเป็นครั้งแรกก็เลยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัวว่าเขานั้นจะดูแลชานยอลไม่ได้ ทิ้งตัวลงซบบ่ากว้างของชานยอลทั้งที่ยังนั่งคร่อมอีกฝ่ายอยู่แบบนั้นเพราะรู้สึกหมดแรงและอยากหาที่พึ่ง ดีโอไม่สนเสียงคนนับสิบที่กำลังพยายามพังประตูเข้ามาแม้แต่น้อย กอดชานยอลเอาไว้แน่นก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อรอสู้กับลูกน้องเอมอสที่จะเข้ามา ดันตัวลุกขึ้นยืน ยกมือปาดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าสวยหวานของตัวเองจนมันหยุดไหล

และในที่สุดลูกสมุนของเอมอสก็กรูเข้ามายืนอยู่ในห้องเดียวกันกับพวกเขาได้ในที่สุด กระสุนหลายลูกหยุดลงกลางอากาศเมื่อฝ่ามือเล็กยกปราม มันพากันร่วงลงกระทบพื้นในคราวเดียวจนผู้ถืออาวุธนิ่งค้าง ถึงเขาจะพาชานยอลล่องหนไม่ได้แต่ใครก็จะมาแตะต้องหมอของเขาไม่ได้

“เราไม่อยากทำร้ายใคร...ดังนั้นให้เราพาหมอปาร์คกลับบ้านตอนที่เรายังพูดดี ๆ อยู่”

          หลายชีวิตตรงหน้าเริ่มลังเลมองหน้ากันไม่หยุด เพราะถ้าดีโอห้ามกระสุนได้เรื่องอื่นที่มากกว่านี้เช่นบังคับมันมาปักคอพวกเขาคงไม่ใช่เรื่องยาก ความหวาดหวั่นเริ่มครอบงำจิตใจ พากันลดอาวุธลงทั้งแถบเจ้าชายจึงกลับตัวหันหลังให้  แต่วินาทีเดียวกันนั้นนายใหญ่ก็มาถึง เอมอสปรากฏกายยืนหน้าสุดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เอื้อมมือไปหยิบกระบอกปืนในมือของลูกน้องขณะเจ้าชายหันหลังให้ ตั้งแนวเส้นเล็งหวังยิงเข้าหัวใจเพื่อให้ยากต่อการเยียวยา

          “หมอปาร์ค...”

          เจ้าของดวงตากลมหันกลับมาเห็นชานยอลได้สติพอดิบพอดี รีบเร่งฝีเท้าเข้าใกล้คนรักให้เร็วที่สุดก่อนจะ

          “ปัง!

          เสี้ยววินาทีชานยอลปรี่เข้ามาถึงตัวเจ้าชายน้อยได้ทัน ปลายนิ้วแตะกันเล็กน้อยก็พอจะทำให้เขาทั้งคู่ล่องหนในระดับสูงสุดได้ในพริบตา ทุกอย่างเหมือนถูกทำให้ช้าลงกระสุนปืนทะลุแผ่นอกของเขาทั้งคู่ไปให้เห็นต่อหน้าต่อตา ความอบอุ่นของฝ่ามือใหญ่กำลังเพิ่มแรงบีบกระชับให้เขารู้สึกได้ถึงการมีตัวตน

          ลอยลิ่วตามแรงกระชากจากร่างสูงเข้าหาแผ่นอกกว้าง แรงกดของมือหนาที่ท้ายทอยทำให้หยาดน้ำตาไหลริน เพราะสัมผัสอุ่น ๆ นั้นมันหมายถึงเขาปลอดภัยแล้ว...ในอ้อมกอดของชานยอลเช่นนี้

          “ไหนบอกจะพังกำแพงไงผมรอดูอยู่นะ...”

          “...!!!

          กระแสเสียงทุ้มนุ่มที่คอยทำให้รู้สึกอยากเอาแต่ใจและดื้อด้วยเสมอดังชิดใกล้ รีบยกแขนกอดชานยอลเอาไว้แน่นสุดชีวิตเพราะเขายังอยากได้ยินเสียงนี้อีก อยากให้พูดอีกเยอะ ๆ อยากได้ยินคุณหมอพูดทั้งวัน ไม่ชอบเลยที่ชานยอลนอนนิ่งไม่ตอบเขาแบบนั้น มันเจ็บข้างในหัวใจจนแทบหมดแรงดิ้น

กดจูบลงกลางกลุ่มผมของร่างเล็กในอ้อมกอดหนัก ๆ เพื่อปลอบคนตัวเล็กที่เอาแต่กอดเขาเอาไว้ไม่ปล่อย แล้วแบบนี้จะเดินกันได้ยังไงนะ? ดีดตัวลอยขึ้นเหนือพื้นขณะโอบเอาร่างบางไว้แนบกาย ไม่แฟร์เลยที่ชานยอลใช่เวทมนต์เก่งขนาดนี้ คงเพราะได้มันไปก่อนเขาค่อนข้างนานสินะ...คนขี้โกง

“ไหนโชว์หน่อยได้มั้ยที่รัก เอาให้เป็นรูใหญ่ ๆ เลยตรงนู้น~

ชี้นิ้วไปที่กำแพงห้องที่กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้ก่อนแฟนเด็กของเขาจะสนองให้ในทันที กำแพงทั้งแถบพังพรืดจนเห็นทางเดินด้านนอก เอมอสขว้างปืนลงพื้นอย่างหัวเสียเมื่อรู้ตัวว่าเกมนี้เขาแพ้ ทางเดียวที่จะหาชานยอลเจอและจับต้องได้คือตอนที่ไม่ล่องหนเท่านั้น แต่ในเมื่อตอนนี้มันเป็นเช่นนี้คงต้องกลับไปวางแผนกันใหม่ เดินไปผลักลูกน้องที่กำลังเล็งปืนกันไปทั่วทุกทีเมื่อรู้สึกได้ว่าพวกที่รับค้าจ้างอยู่นี้ฉลาดน้อยเกินไป จะยิงถูกได้ยังไงในเมื่อมองไม่เห็นแบบนั้น ย้ำนักย้ำหนาเรื่องห้ามไม่ให้สายน้ำเกลือที่ผสมยานอนหลับหลุดออกจากเส้นเลือด แต่ก็ยังทำพลาดกันทั้งฝูง!

“พรางตัวให้ได้ตลอดแล้วกันคุณหมอ...”





#OAOchansoo



ปล่อยให้รอนานเลยขอโทษนะคะ

จากนี้จะอัพให้ถี่ขึ้นค่าหายยุ่งแล้ว ^3^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,365 ความคิดเห็น

  1. #1358 Baby_5766 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 19:16
    หวายยยย

    แพ้อีกแน้ววว
    #1,358
    0
  2. #1332 pigkapoom (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 17:00
    หมอตื่นได้เพราะน้องสะดุดสายยาง. งืมๆ
    #1,332
    0
  3. #1214 สวัสดีพี่มาป่วน (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 03:04
    โถ่ทำไมไม่ฆ่าเอมอสทิ้งตอนนี้เลยยยย เป้นฝ่ายถุกล่ามันเหนื่อย จัดมันให้รุ้ซึ้งน่อยยย บังอาจมากกก แต่เจ้าชายนี่เก่งอ่ะ ลุยเด่ยวเลยยย ดีที่หมอฟื้นทันเกือบไปเลี้ยววว ฟุ่วววว
    #1,214
    0
  4. #1181 chicken (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 17:20
    ชานยอลจะเจ็บตัวเพิ่มเพราะดีโอหรือเปล่าคะเนี่ย สงสาร55555 แต่ก็ดีที่ทำสายน้ำเกลือหลุดนะ ดีที่หมอฟื้นด้วย
    #1,181
    2
    • #1181-1 Hanami_jelly(จากตอนที่ 28)
      27 เมษายน 2561 / 19:54
      โอ้ยยย ลุ้นๆๆ
      #1181-1
    • #1181-2 Hanami_jelly(จากตอนที่ 28)
      27 เมษายน 2561 / 19:55
      โอ้ยยยยย โครตลุ้นอ่ะ!!!
      #1181-2
  5. #1152 Monsday (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 14:49
    คุณหมอเก่งเสมอเลยค่ะ
    #1,152
    0
  6. #1087 bee (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 18:51
    กว่าจะได้ออกไปหมอปาร์คน่าจะได้หลายแผลนะคะ5555

    คือสงสารดีโอมากตอนร้องไห้ แบบสถานการณ์มันดูกดดันไปหมด กลัวคนจะเข้ามาทำร้ายคนรัก ด้วยความไม่เคยเจอสถานการณ์บีบคั้นอะไรอย่างงี้ ไม่แปลกที่จะร้องไห้งอแง สงสารน้องมากกก

    ตอนแรกก้สงสารหมอปาร์คนะ แต่ตื่นนานแล้วมัวแต่แกล้งน้องอยุใช่มั้ย น่าจะได้แผลมากกว่านี้นะคะ555
    #1,087
    0
  7. #1031 Action!! (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 22:03
    จะสงสารหมอที่เจ็บตัวเพราะดีโอ หรือ สงสารดีโอเพราะหมอไม่ตื่นมาพูดด้วยดีคะซิส?
    #1,031
    0
  8. #989 innanya (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 11:56
    สงสารเจ้าชายร้องไห้จนตาบวมตุ่ยเลย ลุ้นมากตอนเอมอสจะยิงเจ้าชาย หายใจไม่ทั่วท้องแทบจะปิดตาอ่านประมาณว่ากำลังดูหนังอยู่ 5555555555 หมอปาร์คฮือขอบคุณที่ฟื้นขึ้นมาทัน โรแมนติกอะกอดกันไว้แน่นแล้วพากันล่องหน
    #989
    0
  9. #988 Prinpreeya Biiu (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 21:11
    ขอบคุณความเด๋อของแฟนเด็ก ฮ่าๆๆๆๆเจ้าชายโก๊ะะมากอะ
    #988
    0
  10. #987 AAPRIL (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 15:53
    รู้สึกว่าวิชาเวทย์มนต์หรือล่องหนก็ดูไม่เจ๋งเท่าการที่คยองซูเด๋อไปเกี่ยวเข็มน้ำเกลือผสมยานอนหลับหลุดเลยค่ะ พอขอปรบมือให้หมูอ้วน
    #987
    0
  11. #986 F_OOSGNUYK (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 09:25
    ขอบคุณที่ปลอดภัยกันทั้งคู่ นี่ก็ลุ้นไปหมดเลยย
    #986
    0
  12. #985 sumalee_7163 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 23:47
    ตื่นได้เวลาพอดิบพอดี โล่งอกไปทีห
    มอปาร์ค
    #985
    0
  13. #984 SirimaHongngam (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 23:47
    กรี๊ดกร๊าดดดดดเก่งมากเริ่ดมากกกลุ้นสุดๆๆเลย อลังมากกกถ้าเป็นหนังคงมันน่าดูไรท์เก่งสู้ๆนะคะ^^
    #984
    0
  14. #983 kyungsoo612 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 23:00
    ฮิ้ววววว คยองโหดมาก พลังปังมากลูก คิดภาพตามละมันยิ่งกว่าหนัง x-men อีก
    #983
    0
  15. #982 chachanityns (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 22:16
    รอลุ้นอยู่ด้วยใจที่จดจ่อออ อร้ายยยลุ้นนนน
    #982
    0
  16. #981 น้องตัวเล็ก●♡● (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 21:55
    หมอปาร์คนี่สุดยอด ตื่นขึ้นมาได้ทันเวลาไม่งั้นงานดราม่าต้องมาแน่นอน ลุ้นตอนต่อไปว่าเอมิสจะศพสวยไหมหนอออ?
    #981
    0
  17. #980 mobic (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 21:34
    อ๊า!!!! ดีใจไรทเตอร์มาต่อแล้ว :)
    เจ้าชายน้อยที่ช่างดื้อรั้นจริงๆๆ ทรอยนะทรอยทำไมไม่ช่วยเจ้าชายน้อยนะ เห็นมั้ยพลังเจ้าชายน้อยยังไม่มากพอทำให้หมอปาร์คที่ยังไม่ได้สติล่องหนได้เลย หมอปาร์คเจ็บมั้ยนั้นอ่ะ อิอิ ดีใจที่หมอปาร์คตื่น มาทัน ดีใจแทนเจ้าชายน้อย
    #980
    0
  18. #979 NATURE_AM (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 19:40
    ตื่นเต้นมากกก
    #979
    0
  19. #978 TiNa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 19:28
    ฟู่วววว โล่งอก ปลอดภัยแล้ว แปบนึงก็ยังดีเนอะ
    #978
    0
  20. #977 KaBo_MILD (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 19:07
    โอ้ยยยยคุณหมอรู้สึกตัวตั้งนานแล้วหรอไงเนี่ย โล่งอกไปที ใจเต้นมากตอนที่เอมอสยิงปืน อกอิแป้นจะแตก.. วู้ววว อยู่ในอ้อมกอดพี่ชานสักทีนะดีโอ
    #977
    0
  21. #976 sorn Siri (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 18:16
    อย่างกับดูหนังอยู่เลยอ่ะ ไรท์เก่งสุดยอดมาก
    #976
    0
  22. #975 MMinnimous (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 15:22
    โอ้ยยยยย ลุ้นมากกกกก ตกใจหมดเลยอ่ะ
    #975
    0
  23. #974 kscy.chipper2012 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 14:08
    สุดยอดเลยเจ้าชาย เก่งมากกก มาช่วยคุณหมอของเขาด้วยตัวเองเลยย งุ้ยยยย
    #974
    0
  24. #973 เพนกวิ้นเมียยีราฟ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 12:31
    งุ้ยยยยยนยเด็กของหมอเก่งจริงๆๆ
    #973
    0
  25. #972 fah_tc (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 12:17
    เจ้าชายยยยเก่งมากเลย ลุ้นแทบแย่ ฟู่ววโล่งอก
    #972
    0