{Chansoo} - One And Only

ตอนที่ 25 : One And Only - Chapter 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    2 ก.ค. 60

          เสียงหัวเราะคิกคักบนหลังม้าทรงคู่ใจพร้อมคนรู้ใจทำเอาร่างสูงขององครักษ์แทบทรงตัวไม่อยู่ แต่ไม่อาจะละสายตาไปจากใบหน้ายิ้มแย้มสดใสที่สุดตั้งแต่เคยได้พบ รอยยิ้มที่ไม่ใช่ของเขาแต่ดันไปขโมยมองจนเผลอลืมหายใจ... ใกล้กันแค่เอื้อมแต่ความจริงแล้วสิทธิ์จะรักยังไม่เคยได้มี เฝ้ามองดูราชวงศ์องค์เล็กเติบโตและเดินจากไปอยู่ในอ้อมกอดของคู่ที่แท้จริงคงได้เท่านั้น...

          หลุบตาลงต่ำเมื่อคิงส์บนโลกกดปลายจมูกลงข้างแก้มของเจ้าชายน้อยเพื่อเลี่ยงสิ่งบาดใจ เบนหน้าหนีเข้าสวนดอกไม้ที่เจ้าหญิงคนสวยกำลังนั่งเล่นอยู่กับคนสนิทถึงได้รู้สึกดีขึ้น ทิ้งห่างหน้าที่เข้าหาดีน่าร์ใต้ร่มโอ๊คด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างไม่ทราบสาเหตุ พวกเขาสามคนค่อนข้างสนิทกัน เพราะเป็นเพื่อนเล่นมาตั้งแต่เด็กเลยไม่แปลกที่จะมีใครสักคนคิดเกินเลยเพราะเข้าใกล้ชิดนี้

          “ออกมาเดินเล่นแบบนี้จะไม่เหนื่อยเหรอเจ้าหญิง?”

          หันกลับมาตามน้ำเสียงคุ้นหูที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยรอยยิ้มบาง กี่ครั้งแล้วที่เธอมานั่งอยู่ที่สวนนี้เธอก็จำไม่ได้ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้รับความสนใจจากเซน

          “หมอปาร์คมีฤทธิ์มากกว่ายาที่เรากินทุกวันซะอีก”

          “เขาช่วยคุณแล้วเหรอ? มันได้ผลมั้ย?”

          “มันไม่สามารถช่วยให้เราหายสนิท แต่ตอนนี้ต้องขอบคุณเขาเพราะเราดีขึ้นเพียงข้ามคืน...แม้เขาจะเต็มใจมอบธาตุพลังให้ แต่เราไม่อยากใช้อายุไขใครเพื่อต่อลมหายใจหรอก ยิ่งเป็นคนรักของน้องเราด้วยแล้วมันยิ่งไม่ถูกต้อง”

          เธอให้ดีโอได้ทุกสิ่งไม่เว้นชีวิต ขนาดรักแรกและรักเดียวขอเธอยังไม่เคยรับรู้ถึงความรู้สึกในใจเพียงเพราะเธอรู้มาว่าเซนชอบดีโอ

          “แล้วต้องทำยังไงถึงจะหายสนิท?”

          “ก็หลายอย่าง...เราไม่ค่อยเข้าใจที่หมอปาร์คพูดสักเท่าไหร่ แต่เท่าที่เข้าใจถ้าอยากหายเราต้องไปโลกมนุษย์”

          เซนทิ้งตัวลงนั่งข้างกันกับเจ้าหญิงคนสวยก่อนจะตั้งใจมองดูก้อนน้ำที่ดีน่าร์เรียกขึ้นมาจากน้ำพุเพื่อรดต้นอ่อนของกุหลาบป่าหายาก นานแค่ไหนแล้วที่ได้ไม่เห็นเจ้าหญิงใช้พลังควบคุมน้ำเพราะดีน่าร์จะป่วยกระเสาะกระแสะอยู่เป็นประจำเรียวแรงที่มีเลยไม่เพียงพอจะทำเรื่องพวกนี้นัก

          “เดี๋ยวจะหมดแรงนะ”

          ถึงจะไม่ค่อนเข้าใจว่าการอ่อนกำลังเป็นเช่นไรเพราะเขาถือครองพละกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดเลยไม่รู้สึกเหนื่อยหรือหมดแรงแบบเจ้าหญิง

          “มีแรงเยอะแบบเซนอาจจะไม่รู้ว่าการออกมาเดินเล่นได้ด้วยตัวเองมันดียังไง”

          “...”

          “...!!!

          เอื้อมมือหยิบเศษใบโอ๊คออกจากศีรษะของเจ้าหญิงอย่างเบามือ และขยับรัดเกล้าอันสวยให้กลับเข้าที่เพราะดีน่าร์ก้มหน้าลงต่ำด้วยความตกใจตอนเขาช่วยหยิบใบไม้มันจึงเคลื่อนที่นิดหน่อย หัวใจสูบฉีดเลือดอย่างหนักหน่วงเมื่อความใกล้ชิดเกินพอดีนี้ทำให้เธอหายใจไม่ทั่วท้อง ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตานายทหารและพบว่าอีกฝ่ายนั้นจ้องรออยู่ก่อนแล้ว

          “รัดเกล้าสวยมากเมื่ออยู่กับคุณ...เจ้าหญิง ดังนั้นเงยหน้าขึ้นอย่าทำมันหล่นอีกนะ”

          “...!!!

          ปลายคางยังคงร้อนผ่าวจากสัมผัสแผ่วเบาตอนเซนช้อนปลายคางให้เชิดสูงขึ้น มองตามร่างสูงในชุดราชองครักษ์เข้ารูปดูดีมียศศักดิ์จนหายลับออกจากสวน ยกมือทาบแผ่นอกบางของตนเมื่อรู้สึกหน้ามืดนิด ๆ จากฤทธิ์อะไรสักอย่างก็ไม่อาจทราบแต่ถ้าให้เดาคงไม่พ้นเซนแน่นอน

 

         

          เดินเล่นในเมืองกับชานยอลได้ครู่เดียวก็ต้องหยุดพัก อากาศที่นี่ค่อนข้างสูงกว่าบนโลกก่อนเข้าจะจากมาจึงไม่แปลกที่ชานยอลจะเหงื่อแตกเป็นน้ำตกและหิวน้ำ

          “ร้อนเหรอ?”

          “ผมชอบหน้าหนาวที่มีคุณมากกว่า...แต่ร้อน ๆ ก็พอไหว”

          “ตอบไม่ตรงคำถาม”

          ดีโออมยิ้มน้อย ๆ ให้กับคนที่นั่งเหงื่อตกอยู่ข้างกระถางต้นไม้หน้าร้านขนมปัง ทรุดตัวนั่งลงตรงหน้าชานยอลก่อนฝ่ามือหนาใหญ่จะเอื้อมมาปัดผมหน้าม้าชุ่มเหงื่อของเขาออกให้พ้นการมองเห็น

          “ยิ้มอะไรคุณ?”

          “...”

          ดีโอไม่ยอมพูดหรือตอบคำถามใด ๆ จากชานยอล เว้นแต่นั่งอมยิ้มมองคนรักไม่วางตาแค่นั้น ก็เขารู้สึกดีจะต้องทำยังไงถึงชานยอลจะรู้ว่าเขามีความสุขล่ะถ้าไม่ยิ้มในเมื่อเขาเป็นคนพูดไม่เก่ง

          “ขอบคุณที่มานะ...ขอบคุณที่รับปากจะช่วยพี่เราด้วย”

          ชานยอลยิ้มกว้างเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าวที่เจ้าชายน้อยเอื้อนเอ่ย สรุปว่าเขาต้องตกหลุมรักดีโอซ้ำ ๆ แบบนี้ไปตลอดชีวิตเลยสินะ ทำไมถึงชอบทำตัวน่ารักอยู่เรื่อย...

          “ขอบคุณตัวเองดีกว่าที่รัก ถ้าไม่เพราะคุณผมก็ไม่ทำแบบนี้”

          กดจูบลงกลางหน้าผากกว้างของเจ้าชายน้อย เปลือกตาสีขาวนวลปิดพริ้มอมยิ้มรับเอาความอบอุ่นในรูปแบบที่คนพิเศษเขาทำกันไว้อย่างเต็มใจเพราะ...เขารักชานยอล

          “งั้นคุณก็เป็นเหตุผลที่เราต้องยิ้มเหมือนกัน”

          “...!!!

          เสียท่าให้ราชวงศ์องค์เล็กอีกแล้วสำหรับคุณหมอคนเก่งที่คิดมาเสมอว่าตัวเองนั้นแพรวพราวมากที่สุด แต่จริง ๆ แล้วเจ้าชายน้อยต่างหากที่เหนือกว่าในเวลานี้

          “ปากหวานเข้าไปเถอะเจ้าชาย เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย”

          ไม่ได้สนคำกล่าวตักเตือนดังกล่าวดีดตัวลุกขึ้นเดินไปร้านเครื่องดื่มเย็น ๆ และเลือกสรรรสชาติที่คิดว่าคุณหมอจะถูกใจมาส่งให้

          “ผมกระหายอย่างอื่นมากกว่านะตอนนี้”

          “นั่นมันเรื่องของคุณ แต่อันนี้เราซื้อให้”

          ทำหน้านิ่งไม่สนใจแววตาหวานเชื่อมปนร้ายกาจของชานยอลไปมองประชาชนที่หันมาส่งยิ้มให้เจ้าชายองค์เล็กของควิ้นต์อย่างอารมณ์ดี ลูกแก้วใสแจ๋วกลมโตนั้นดูมีชีวิตชีวาที่สุดในรอบหลายร้อยปี เลยทำให้ทั้งเมืองดูสดใสตามไปด้วย

 

          ตะวันลับขอบฟ้าบอกว่าชานยอลอยู่ที่ควิ้นต์คืนที่สองแล้ว ที่นี่สวยมากและเขาก็ชอบมัน...แต่เพราะเติบใหญ่บนโลกมนุษย์นานกว่าเลยคุ้นเคยกับที่นั่นมากกว่าแต่ไม่ปฏิเสธหรอกว่าควิ้นต์ก็น่าสนใจ นั่งเล่นรอเจ้าชายน้อยที่หายเข้าไปคุยกับพระบิดาอยู่ที่สวนน้ำพุเกือบสิบนาทีแล้วแต่ก็ยังไม่รู้สึกเบื่อเพราะทุกอย่างดูเพลินตาไม่ว่าจะเดินไปที่ไหนก็สวยงามไปหมดแม้ยามราตรี

          “อยากดื่มอะไรหน่อยมั้ย?”

          “...!

          ตกใจเล็กน้อยเมื่อผู้มาใหม่ไม่ใช่คนที่ตนเฝ้ารอแต่เป็นพระมารดาของเจ้าชายน้อยที่เดินเข้าสวนมาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

          “อ๋อไม่ครับผมอิ่มมาก มื้อเย็นอร่อยทุกอย่างผมเลยทานเข้าไปเยอะน่ะครับ”

          ชานยอลยิ้มให้ราชินีของควิ้นต์น้อย ๆ ก่อนจะหลุบตาลงต่ำเมื่อไม่อาจสู้สายตาแห่งอำนาจนั้น ไม่ใช่ว่าดุหากแต่บารมีบางอย่างทำให้เขาไม่กล้าสู้เพราะเอาเข้าจริงแล้วเขาก็เป็นแค่ประชาชนของเมริด้าคนหนึ่งเท่านั้น

          “นั่งคุยกันก่อนดีมั้ย?”

          ชานยอลเดินตามเมริด้าไปนั่งม้านั่งตัวสวยก่อนพระมารดาจะวาดมือยกต้นอ่อนเล็ก ๆ ให้สูงใหญ่เพื่อกันลมกันน้ำค้างให้พวกเขาทั้งสอง

          “ชานยอล..เรียกชานยอลได้ใช่มั้ย?”

          “ได้ครับ”

          รอยยิ้มบนใบหน้าสวยเหมือนกันกับของดีโอไม่มีผิด ความสวยงามของ ตา จมูก ปาก ของเจ้าชายถอดแบบมาจากมารดานี่เอง

          “เขายังรู้สึกผิดต่อเธอเสมอ...ทุกวันไม่มีเว้น”

          เปิดเข้าเรื่องเลยในทันทีเพื่อทำเวลาตอนลูกชายตัวเล็กไม่อยู่ เพราะรายนั้นจะไม่ยอมห่างกับคุณหมอเลยถ้าไม่มีธุระจำเป็น

          “พวกเราจะไม่ขอให้ยกโทษ...เพราะแค่นั้นคงไม่พอแต่ก็ยังอยากขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้น”

          “...”

          “พระราชารักดีโอมากไม่มีอะไรที่ดีโออยากได้แล้วเขาจะไม่หาให้ เว้นแค่เรื่องของชานยอลนะเพราะเขารู้ว่าดีโอไม่คู่ควร เลยไม่อยากให้เจ้าชายกลับไปโลกมนุษย์ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเจ้าชายรักใคร”

          “...”

          “นั่นเป็นเรื่องที่ทำให้เจ้าชายเจ็บปวดมากเขาเองก็เช่นกัน แต่ก็เลือกจะให้ลูกชายตัวเองเจ็บดีกว่าต้องเป็นชานยอลนะ”

          การเห็นหน้าลูกชายของดั๊กลาสทุกวันคงไม่ใช่เรื่องดีต่อคุณหมอนักนั่นคือสิ่งที่พระราชาคิดเลยเลือกจะพาลูกรักกลับ และก็จริงเพราะชานยอลเป็นแบบนั้นแต่นั่นก็แค่ช่วงแรกเมื่อเวลาผ่านไปทุกอย่างก็บอกเขาว่าอะไรคือสิ่งสำคัญ

 

 

...ดีโอ

 

 

          “ตอนนี้ถ้าเขากล้าพาเจ้าชายไปจากผมอีกผมจะไม่ยกโทษให้เขาอีกแล้วครับ”

          รอยยิ้มกว้างของคุณหมอทำให้ราชินีร้องไห้อย่างหนักถึงชานยอลจะไม่ได้พูดตรง ๆ แต่นั่นมันหมายถึงเขาจะยกโทษให้สามีของเธอไม่ผิดแน่

          “อ๊ะ!

          สองสายตาพุ่งตรงไปยังร่างเล็กที่รีบร้อนหันตัวกลับเมื่อเห็นแม่กับชานยอลกำลังคุยกันอยู่แต่ดันเสียหลักล้มคว่ำเพราะขาพันกัน เมริด้ารีบปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มและยิ้มออกมาน้อย ๆ ตอนเห็นชานยอลปรี่เข้าหาลูกชายคนเล็กด้วยใบหน้าร้อนรน...เจ้าเด็กซุ่มซ่ามของแม่

          “เจ็บมั้ยไหนดูซิ”

          “ไม่ต้อง...อ๊า! คุณมันหมอบ้า!”ทุบตีชานยอลและออกแรงเบรกฝ่ามือหนาที่จับข้อเท้าของตนพร้อมกับตะโกนเสียงดังเหมือนเด็กเอาแต่ใจ

          “ขออนุญาตพาเจ้าชายไปรักษาก่อนนะครับราชินี”

          หลังอุ้มดีโอแนบอกได้ก็โค้งศีรษะให้เมริด้าเล็กน้อยเพื่อบอกลา เดินดิ่ง ๆ ขึ้นห้องที่ใช้หลับนอนเมื่อคืนอย่างรวดเร็วโดยไม่หลงทาง ก้มหน้ามองดูร่างเล็กในอ้อมกอดซึ่งกำลังงับริมฝีปากของตนเอาไว้แน่น หลุดยิ้มออกมาน้อย ๆ เพราะใบหน้าหวานหยดนั้นดูวิตกกังวล

          “กลัวอะไรเจ้าชาย?”

          “ปะ...เปล่าสักหน่อย”

          บานประตูขนาดใหญ่เปิดกว้างโดยคนไม่ใช่เวทมนตร์ ทหารยามเวรดึกโค้งให้เจ้าชายและคนรักอย่างสุภาพก่อนจะได้รับยิ้มกว้างและประโยคที่เล่นเอาทำตัวไม่ถูกกลับมาจากชานยอล...

          “ถ้าเขาเสียงดังก็ทำเป็นไม่ได้ยินหน่อยนะ”

          “หมอบ้า!

          ทหารสองนายรีบปิดประตูเพื่อปล่อยเวลาให้ทั้งคู่ได้รู้สึก(?)ว่าส่วนตัวในทันทีและไม่ลืมที่จะขยับออกห่างประตูห้องของเจ้าชายน้อยมากกว่าทุกคืนนิดหน่อยโดยที่ไม่มีใครเอ่ยบอก

          “ไหนดูหน่อยซิเจ็บตรงไหนน้า”

          “เราไม่ได้เจ็บตรงนี้!

          ดีโอดันไหล่กว้างของชานยอลให้ออกห่างเมื่อเป้าหมายของคุณหมอไม่ใช่ข้อเท้าแต่เป็นริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อ

          “อ่าวเหรอ ฮ่า ๆ” รอยยิ้มร้ายกาจของคุณหมอยงคงยั่วอารมณ์โมโหของดีโอได้เป็นอย่างดีแต่อารมณ์ของชานยอลแน่นอนว่าเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ยกเว้น...

          “เจ็บนะ!

          “อยากหายเจ็บมั้ย? ผมช่วยคุณได้นะที่รัก...สัญญาว่าจะไม่มีแผลไหนทำให้คุณเจ็บอีกเลย”

          ไม่ยื่นข้อเสนอเปล่า ๆ แต่ใบหน้าก็เลื่อนเข้าใกล้เจ้าชายน้อยเพื่อเสริมให้ข้อเสมอนั่นเย้ายวนแต่คงลืมไปว่ามันใช้ไม่ได้ผลกับดีโอ คนตัวเล็กทำหน้านิ่งสบจ้องกันจนห้วงอารมณ์เกือบหล่นฮวบ

          “ไม่กลัวเราล่องหนได้เหรอ?”

          บอกแล้วว่าเด็กเขาไม่ธรรมดาถูกไหม? ฟังคำขู่นั่นดูสิจะได้รู้ว่าจริง ๆ แล้วเจ้าชายน้อยของเขาแสบไม่ใช่เล่น

          “กลัวไม่ได้ทำแบบนี้มากกว่า”

          “อื้อ...”

          จบประโยคเมื่อครู่...เพียงเสี้ยววิริมฝีปากอิ่มของคุณหมอก็ประกบปิดดูดเม้นความหอมหวานบนกลีบเนื้อนุ่มนิ่มของเจ้าชายน้อยในทันที แม้จะเพลิดเพลินต่อการมอบจูบลึกซึ้งแต่ก็ไม่ลืมที่จะเอื้อมมาจับข้อเท้าของเจ้าชายน้อยเอาไว้เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บที่อาจจะส่งผลต่อกิจกรรมต่อ ๆ ไปในคืนนี้ให้หายสนิทเสียก่อนจะเริ่มต้น(?)

          “ฮ้า...”

          ยกดีโอขึ้นนั่งพิงหัวเตียงก่อนจะเลิกชายเสื้อขึ้นจนมันหลุดพ้นศีรษะทุยสวย ดีดนิ้วดับไฟสว่างไสวจนมืดสนิทโชว์ตาสีฟ้าสวยเรืองแสงในทีมืดให้เจ้าชายน้อยเห็นจนอีกฝ่ายนิ่งค้างกับความงามที่น่าหลงไหล

          “สวยใช่มั้ย? ผมจะแบ่งให้นะ”

          กางเกงหนังขายาวสองตัวหลุดไปกองอยู่ข้างเตียงด้วยฝีมือของคุณหมอที่ไม่ได้เก่งแต่บนเตียงผ่าตัดแต่เตียงอย่างอื่นก็เก่งเหมือนกัน พรมจูบลงทั่วใบหน้านุ่ม ๆ ก่อนจะลากยาวมาหยุดเพื่อดูดเม้มข้างลำคอขาวให้แดงช้ำเพื่อตีตราเป็นเจ้าของ และเจ้าชายน้อยก็ได้สติในตอนนั้นตอนที่นัยน์ตาสีฟ้าสวยละห่าง

          “หมอปาร์ค!

          “ชานยอล...เรียกชานยอลหน่อย”

          “อื้อ! ไม่เอา...อื้อ...”

          ทั้งผลักทั้งดันจนริมฝีปากของคุณหมอออกห่างแต่นั่นก็ชั่วครู่เพราะชานยอลเองก็ไม่ยอมปล่อยให้โอกาสเหมาะที่จะลองเตียงแบบนี้หลุดลอยไปง่าย ๆ เข้าประกบมอบความดูดื่มให้เจ้าชายน้อยอีกครั้งจนมือที่จิกลำแขนกำยำอยู่คลายตัวจากฤทธิ์จุมพิตวาบหวาม...

 

 

 

 

 

 

[RinareSite : 6112]

 

 

 

 

 

 

          กวาดมือลงบนผาปูที่นอนลื่น ๆ เพื่อหาร่างบางที่นอนกกกอดเอาไว้ทั้งคืนด้วยเปลือกตาที่ยังคงปิดสนิทเพราะมันยังหนักอึ้ง เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบแล้วที่ตะวันจะโผล่พ้นขอบฟ้า จำไม่ได้ว่าเขามอบมันให้ดีโอไปกี่รอบเพราะตอนที่เกินรอบสามเขาก็หยุดนับมันเสียแล้ว

          “...!!!

          ดีดตัวลุกขึ้นนั่งในทันทีเมื่อควานจนทั่วแต่ก็ไม่พบเจ้าชายน้อยของตน ยกมือขยี้ตาไปมาเพื่อมองดูรอบ ๆ ตัวใหม่ให้ดีแต่ก็ไม่พบ

          “ดีโอ...ดีโอ!

          เจ้าชายน้อยเปิดประตูห้องน้ำออกมาพร้อมใบหน้างุนงงเมื่อเห็นชานยอลตื่นขึ้นมายืนอยู่ข้างเตียงพร้อมทำหน้าตกใจเหมือนของหาย

          “เป็นอะไร? อ๊ะ!

          พุ่งเข้ากอดคนตัวเล็กในทันทีที่ คิดว่าจะถูกแกล้งแต่เช้าเสียแล้ว นึกว่าอีกฝ่ายจะล่องหนหายตัวทะลุกำแพงหนีกันไปเสียแล้ว...

          “เป็นอะไร...หมอปาร์ค?”

          พยายามเอ่ยคำถามด้วยเสียงอู้อี้เพราะแรงกอดที่มีมากเขาทำให้เขาพูดลำบากเมื่อใบหน้าอยู่ชิดแผ่นอกแบบนี้ ลูบฝ่ามือลงแผ่นหลังกว้างของแฟนหมอไปมาเมื่ออีกฝ่ายยังเงียบไม่ยอมโต้ตอบ

          “คิดว่าคุณหายไปซะแล้ว”

          น้ำเสียงที่เหมือนจะเป็นปกติแต่เมื่อฟังดี ๆ แล้วไม่ทำให้ในหัวใจดวงน้อยเจ็บปวด มีอยู่บ้างในความคิดที่อยากจะลองล่องหนแกล้งชานยอลเพื่อเล่นสนุกแต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไป ความรู้สึกรักมากมายที่ส่งผ่านมากับอ้อมกอดทำให้เขาตัดสินใจว่าจะไม่เล่นสนุกบนความทุกข์ของใครโดยเฉพาะชานยอล

          “เราจะหายไปได้ยังไง”

          “ก็คุณชอบแกล้งอยู่เรื่อย”

          เริ่มไม่มันใจว่าจริง ๆ แล้วใครกันที่อายุน้อยกว่าเมื่อเจอลูกอ้อนของคุณหมอไปเต็ม ๆ โดยไม่ทันตั้งตัว วงแขนกำยำยังโอบรอบกอดกระชับกันไว้แน่นไม่ห่างกาย เลยอดที่จะแนบอิงพวงแก้มรับความอบอุ่นนั้นไม่ได้

          “เราจะแกล้งคนที่เรารักได้ยังไง...หมอบ้า”


#OAOchansoo

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,365 ความคิดเห็น

  1. #1354 Baby_5766 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 21:35
    หงึ!

    หุบยิ้มไม่ได้เลยจีงๆ
    #1,354
    0
  2. #1329 pigkapoom (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 16:11
    ครบรสจริงๆเล๊ยยย
    #1,329
    0
  3. #1277 Riyachoo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 10:03

    หวึยๆๆๆ
    #1,277
    0
  4. #1244 Hanami_jelly (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 19:17
    โอ้ยยยย คุณหมอนี่ทั้งรักทั้งหลงเจ้าชายน้อยจริงๆ 555
    #1,244
    0
  5. #1211 สวัสดีพี่มาป่วน (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 02:30
    ใครแกล้งใครเหอะตาหมอขี้อ้อนเนี่ยยยย แบ่งพลังแร้ววว แบ่งบ่อยๆเลยก้อได้น๊าาาอิอิ><
    #1,211
    0
  6. #1178 chicken (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 13:13
    รู้สึกตัวเองเป็นเด็กสาวที่เขินอายจัง 55555 ก็น่ารักทั้งคู่ขนาดนี้ ชานยอลไม่น่ารีบแบ่งพลังไปหมดเลยนะคะ เดี๋ยวคราวต่อไปก็ไม่มีต่อรองหรอก 55555
    #1,178
    0
  7. #1150 Monsday (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 13:32
    หมอบ้าเอ้ย กลัวเจ้าชายน้อยจะหายไปขนาดนั้นเลย
    #1,150
    0
  8. #1084 bee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 17:07
    หมอปาร์คคคค จนได้สินะ

    เจ้าชายน้อยน่าจะแกล้งหมอปาร์คไปเลย อิอิ

    แต่อ่านตอนนี้แล้วสงสารเซนมากเลย T^T
    #1,084
    0
  9. #927 Action!! (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 00:46
    หมอบ้าาาา จับเจ้าชายกินอีกแล้ว!!
    #927
    0
  10. #898 Peeradaf (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:30
    โอ้ยฟินนนนนนที่สุด หมอบ้า อร้าย
    #898
    0
  11. #897 Suuggyu_Gyu (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:11
    น่ารักอ่ะโอ้ยยยขอเเบบนี้555
    #897
    0
  12. #891 Tongdchr (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:42
    หวานไปแล้วว้อยพี่หมอ นั่งกัดนิ้วแอบมองอยู่ด้วยความอิชชี่ ชั้นว่าคยองซูควได้พลังแบบเต็มๆภายในไม่กี่วันแน่ๆ ถ้าวันละหลายรอบขนาดนี้ 5555
    #891
    0
  13. #890 chachanityns (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:36
    เห่ยยยยยย หวานปานจะกลืนกินนน เจ้าชายบอกรักหมอปาร์คแล้วนะคะคุนผู้โช้มมมมมม
    #890
    0
  14. #889 tangmo44512 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:12
    อย่างงี้ก็ได้หรอ เขินจะตายอยู่แล้วนะ
    #889
    0
  15. #888 นีนี่คยอง (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:02
    ทั้งเร่าร้อนและละมุน ฟินนนนนนนนนนนนนนนน เราเขินตัวแตกบิดเป็นเลขแปดแล้วเนี่ย 
    #888
    0
  16. #887 Ellekes1998 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:27
    กรี๊ดฟินอ่ะ
    #887
    0
  17. #886 specialgirl20 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:17
    ชานยอลชอบฉวยโอกาสอ่ะ5555 แต่น่ารักมากๆเลยย
    #886
    0
  18. #885 SirimaHongngam (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:17
    งื้อออออออออ-//////-เขินนนนแฟนหมอนะคะอู้ยเจ้าชายมีความเสียวโอ๊ยยยอบอุ่นหัวใจ
    #885
    0
  19. #884 kuntatahaha (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:58
    บอกเลยหวานมากกกกกกกก. ก. ล้านๆตัว อยากสิงเจ้าชายน้อยก็ตอนนี้. Oop!!!! งื่ออออดีอ่าาาา. ดีๆไปหมด. ไม่รู้จะชมยังใงแล้วเรา. จะกัดลิ้นตายเพราะความหวานของทั้งคู่.
    #884
    0
  20. #883 F_OOSGNUYK (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:27
    "เราจะแกล้งคนที่เรารักได้ยังไง" หื้มมมมม อะไรนะดีโอขอใหม่อีกรอบ โง้ยยยนั้ลล้ากกกกกก
    #883
    0
  21. #882 Phonphanchaisit9 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:31
    คำก็หมอบ้าสองคำก็หมอบ้าฮือบ้าแล้วรักหมอปาร์คมากมั๊ยเจ้าชาย
    #882
    0
  22. #881 gunnie_gun (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:00
    ความโซคิ้วทึนี้นั้น โงยยยยย งานเมื่อวานแบบปังมาก แล้วมาฟินกันฟิคอีก เราจะตัวแตกเพราะคงามฟินละไรท์จ๋า55555555555
    #881
    0
  23. #880 -CEEBEE- (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:53
    กรี้สสสสสสสสสสสสส บทจะแบ่งพลังก้แบ่งกันง่ายๆแบบยาวๆเลยทีเดียว ดีนะที่ดีโอไม่แกล้งล่องหนใส่ น่ารักจริงๆ ><
    #880
    0
  24. #879 innanya (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:51
    อะไรจะปานนั้นคนอ่านเป็นเบาหวานกันแล้วค่ะน่ารักจังเลย มากกว่าสามรอบตายอล้วๆ เจ้าชายก็ไหว(?) เนาะ หมอปาร์คก็หื่นจริงเชียว เขินไม่ไหวแล้วสวีทกันหนักมาก เอะอะหอม เอะอะจูบ แต่แอบกลัวมาหวานๆ สองตอนติดแบบนี่แล้วแอบกลัวม่า
    #879
    0
  25. #878 DDYO (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:57
    โอ้ยหวานอะไรกันขนาดนี้ เราจะบ้าาา เขินจะบ้าล้าวววววววววว อืออออคุณหมอคนหื่นรังแกเจ้าชายน้อยจนเช้าเลยอุ้บบบบ น่ารักกกกกกก
    #878
    0