{Chansoo} - One And Only

ตอนที่ 18 : One And Only - Chapter 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,921
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    3 ก.พ. 60

          “ขอบคุณครับ”

          รับนมอุ่นมาจากมือพนักงานก่อนจะโค้งให้น้อย ๆ ก้มลงมองแก้วเครื่องดื่มขนาดพอดีอุ้งมือก่อนจะหลุดยิ้มเมื่อรู้ว่ากำลังซื้อไปให้ใคร...เด็กเอาแต่ใจของเขานี่เอง เงยหน้ามองหาเจ้าชายน้อยที่เมื่อครู่ยังเห็นเดินเหยียบหิมะให้เป็นรอยเท้าอย่างสนอกสนใจอยู่ทางด้านหลังแต่ตอนนี้ไปไหนแล้ว...?

          ฝีเท้าหนักวิ่งเหยียบหิมะขาวไปทั่วบริเวรห้องพักเพราะคิดว่าดีโออาจจะกลับมาที่ห้องก่อนแล้วแต่ก็ไม่พบ อยู่ ๆ เรื่องที่ไม่ควรคิดก็ไหลเข้ามาในสมอง ความเย็นยะเยือกที่แผ่ปกคลุมสถานที่แห่งนี้หากมีบางสิ่งที่มาพร้อมกับความเย็นเข้ามาเยือนก็ยากจะแยกว่าสิ่งไหนอุณหภูมิสิ่งไหน...แฟนทัม

          “แม่งเอ้ย!

          แก้วนมถูกปาลงถังขยะด้วยความโมโหตัวเองขั้นสุดของคุณหมอ เขาประมาทเกินไป เอาแต่ใจตัวเองเกินไป ถ้าไม่อยากหาเรื่องพาเจ้าชายมาที่เย็น ๆ อากาศติดลบแบบนี้ความเสี่ยงที่ดีโอต้องต้องเจอจะไม่มีวันเกิดขึ้นเลย! คืนนั้นที่สวนในงานวันเกิดก็น่าจะชัดแล้วว่าแฟนทัมสนใจเจ้าชายน้อยทำไมเขาถึงคิดไม่ได้!

 

         

          ชายผ้าคลุมสีดำเคลื่อนวนรอบร่างเล็กที่กำลังพยายามฝืนตัวเองให้ลุกนั่งแต่ความเจ็บปวดที่ขาขวาก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้เหมือนเป็นปรปักษ์ ความเย็นที่ปะทะผิวกายทำให้รู้สึกขนลุกชัน ผ่อนลมลมหายใจเข้าออกติดขัดแต่ก็กำลังพยายามควบคุมให้เป็นปกติที่สุด

          “ไม่ใช่ครั้งแรกนี่เอมอส

          “แต่เป็นครั้งแรกที่องครักษ์ไม่อยู่ข้างกายนี่เจ้าชาย”

          “...!

          ยกมือขึ้นห้ามสัตว์เลี้ยงตาแดงก่ำน่ากลัวสองตัวให้ออกห่างเด็กหนุ่มหน้าหวานดวงใจกษัตริย์ควิ้นต์และราชินีคนสวย สืบเท้าเข้าใกล้ดีโอก่อนจะทรุดลงนั่งยองตรงหน้า ดวงตากลมที่มองมายังจองหองในสายตาของเขาเช่นเดิมเด็กที่ไม่เคยอ่อนข้อ หรือคิดว่าธาตุพลังที่มีนั้นยิ่งใหญ่แข็งแกร่งเกินเขาจะสามารถทำลายได้...คิดผิดหรือเปล่า?

          “เจ็บมากมั้ยล่ะ? แล้วใครใช้ให้หนีพระบิดาออกมาเที่ยวเล่นคนเดียวล่ะเจ้าชาย”

          “ถ้ากล้าก็ลองแตะดูสิ...ฉันสัญญาว่าจะฆ่าแกด้วยวิธีที่ทรมานที่สุด”

          “...!!!

          “...!!!

          สุ้มเสียงทุ้มต่ำน่าฟังทั้งในยามกระซิบหรือเอ่ยวาจาหนักแน่นเช่นตอนนี้ ทำให้เจ้าชายน้อยที่นั่งก้มหน้าอยู่ปล่อยให้สายน้ำตาไหล่บ่าลงข้างแก้มพร้อมกับลมหายใจอุ่น ๆ ที่พรั่งพรูออกมาอย่างโล่กอก ฝ่ามือหนาหยาบชะงักค้างอยู่หน้าแก้มของดีโอเมื่อได้ยินกระแสเสียงและเจตนาหนักแน่นของผู้มาใหม่...ที่มองไม่เห็น

          “...!!!

          “อยากลองดูมั้ยล่ะ?”

          ร่างสูงโปร่งกระพริบติด ๆ ดับ ๆ อยู่ตรงหน้าสองสามครั้งก่อนจะปรากฏเด่นชัดพร้อมบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้เอมอสหนาวสั่นไปทั้งตัวตั้งแต่ครั้งแรกที่สบตา...

          “...!!!

          เอมอสยอมล่าถอยไปพร้อมกับแฟนทัมสองตัวในที่สุด และเมื่อเห็นเช่นนั้นชานยอลจึงรีบเดินย้อนกลับมาดูเจ้าชายน้อยของเขาในทันที ช้อนใบหน้าหวานขึ้นสบตาก่อนแววสะท้อนในดวงตาของดีโอจะบอกเขาว่าอีกฝ่ายกำลังตื่นกลัวมากขนาดไหน

          “มันยังไม่ได้ทำอะไรใช่มั้ย?”

          “ทำไมมาช้า...”

          “ขอโทษ...ผมขอโทษนะ”

          “ฮึก...คุณมาช้าหมอบ้า”

          ถอนหายใจออกมาพร้อมรอยยิ้ม เร่งกระชับร่างบางเข้าสู้อ้อมกอดในทันที เอียงใบหน้าลงแนบข้างแก้มนุ่มนิ่มชื้นน้ำตาอย่างรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ดีโอตกอยู่ในอันตรายต่อไปจะไม่ให้คลาดสายตาแล้วอีกแล้วเขาสัญญา

          กระชับอ้อมแขนที่คล้องพาดลำคอของคุณหมอเอาไว้เมื่อชานยอลกำลังจะพาเขาเดินผ่านประตูห้องใต้ดินเป็นครั้งแรก กระชับเรียวขาสวยของคนตัวเล็กบนหลังอีกรอบก่อนจะเดินเข้าใกล้กำแพงที่ตนเพิ่งทะลุเข้ามาเมื่อครู่

          “วิ่งเลยดีมั้ย?”

          “ไม่เอา! หมอปาร์ค!!!

         

          ฟุ่บ!

          พาเจ้าชายน้องวิ่งพุ่งทะลุทั้งกำแพงทั้งหิมะกองใหญ่ออกมาข้างนอกได้สำเร็จในคราวเดียว หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามเมื่อได้ทำสิ่งใหม่พร้อมกับหัวใจในวันนี้ กลัวไม่น้อยเมื่อรู้ว่าทางออกเดียวที่ดีคือต้องพึ่งชานยอล กลัวว่าตนนั้นจะผ่านออกไปกับชานยอลไม่ได้แล้วต้องติดอยู่ในนี้คนเดียวอีกก็มากพออยู่แล้ว นี่ยังพาวิ่งออกมาหากเขาชนกำแพงขณะอีกฝ่ายทะลุออกไปข้างนอกจะเจ็บมากขนาดไหนกันล่ะถ้ามันไม่สำเร็จ!

          “อ๊า! คุณ!

          ดีโอใช้หน้าผากโขกลงศีรษะของคุณหมออย่างแรงเมื่อทนยั้งมือกับชานยอลไม่ไหวจริง ๆ พนักงานหนุ่มน้อยของที่พักเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยเท้าย่ำลงบนผิวหิมะแต่ไม่เห็นตัวคนตอนเขาเดินผ่านมาก่อนจะเผ่นแนบหนีทั้งสองตัวการที่เพิ่งได้สติว่าทำอะไรลงไป...

          “อ๋า~ ผมทำให้เขากลัวรึเปล่านะ?”

          ดีโองับริมฝีปากของตัวเองเอาไว้แน่นเมื่อรู้สึกน้อยใจเพราะชานยอลไม่เห็นนึกห่วงเขาบ้างเลยตอนพาวิ่งทะลุกำแพงออกมาแบบนั้น

          “แต่ช่างเถอะพาคุณไปหาอะไรกินดีกว่าเนอะหิวมั้ย?”

          “...”

          “คุณ...”

          “...”

          นิ่งเงียบไม่ปริปากพูดคุยกับคุณหมอตัวสูงเลยแม้แต่น้อยถึงจะรู้สึกหิวแล้วนิด ๆ (?)ก็ตาม เปิดเผยตัวตนตอนเดินพ้นมุมทางเดินเพื่อเข้าสู่โซนที่เป็นร้านอาหารนับสิบ

          “เป็นอะไรหื้ม?”

          “...”

          “โกรธอะไรอีกแล้ว”

          “ไม่ต้องพูด!

          ค่อย ๆ วางดีโอลงนั่งเก้าอี้ไม้หน้าร้านอาหารร้านแรกก่อนจะหันกลับมาดูขาของเจ้าชายน้อยด้วยสีหน้าจริงจังแบบที่ไม่เคยทำแบบนี้ให้ดีโอเห็นมาก่อน ตอนนี้เจ้าชายองค์เดียวของควินต์เลยหายใจติด ๆ ขัด ๆ ในทันทีที่เห็นปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปของชานยอล

          “อ๊ะ! เจ็บนะ”

          “...”

          “หมอปาร์ค! หมอปาร์ค!!!

          จับ ๆ บิด ๆ ข้อเท้าของดีโอได้นิดหน่อยก่อนเดินเข้าร้านขายยาไปในทันที ทิ้งเจ้าชายน้อยให้นั่งตะโกนโหวกเหวกคนคนเดียวตามลำพัง ยอมลดเสียงลงเมื่อสายตาจากนักท่องเที่ยวที่มองมานั้นออกแนวตำหนิกัน เคี้ยวปากหลุบตามองบล็อกตัวหนอนที่ต่อเรียงกันอย่างสวยงามด้วยอารมณ์ขุ่นมัว และไม่นานนักก็มีรองเท้าอีกคู่โผล่เข้ามาในกรอบสายตา

          “ปล่อย”

          “...”

          “ปล่อยนะ! อ๊ะ!

          “ดีโอ!

          “...!!!

          เดินกลับออกจากร้านยามาพร้อมเฝือกอ่อนข้อเท้า แต่ไม่ทันจะได้ใส่ก็มีปากเสียงกับคนตัวเล็กเสียก่อน ดีโอดึงเท้าออกจากมือของชานยอลที่กำลังแกะเชือกผ้าใบคู่สวยที่เลือกใส่เป็นคู่กับคุณหมอตามที่ชานยอลซื้อให้ ลุกขึ้นยืนได้ก็เตรียมออกเดินแต่ก็โดนชานยอลกระชากให้กลับมานั่งลงที่เดิม

          ค่อย ๆ ถอดรองเท้าออกดีโอออกและใส่เฝือกอ่อนข้อเท้าให้อย่างระมัดระวัง ถือรองเท้าข้างที่ว่าของดีโอเอาไว้ก่อนจะหันหลังให้คนตัวเล็กขึ้นมาด้านบนเพื่อพาไปกินข้าวแต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอม เดินกะเผลก ๆ ฝ่าหิมะเย็นออกจากหน้าร้านอาหารหนีกันในทันที เท้าข้างที่เจ็บไม่มีรองเท้าสวมอยู่ติดมาแค่ถุงเท้ากับเผือกอ่อนบาง ๆ ที่ชานยอลเพิ่งใส่ให้ ความเย็นจากพื้นหิมะที่กำลังเดินลุยอยู่ทำให้ตอนนี้เขาแทบจะขยับนิ้วเท้าไม่ได้

          “...!!!

          กระชากร่างบางให้หันกลับมาเผชิญหน้าก่อนจะได้เห็นสายน้ำใส ๆ ที่เอ่อพ้นกระบอกตาสวย ก้อนเนื้อในอกบีบรัดรุนแรงเมื่อไม่มีสิ่งใดลอยอยู่ด้านในยกเว้นความผิดที่เขาเพิ่งก่อ ข้อความที่เคยเอื้อนเอ่ยวิ่งกลับเข้าอัดกระแทกจนช้ำใน

 

 

          ต่อไปจะไม่พูดเสียงดังใส่คุณอีกแล้ว

 

 

          “อย่าเพิ่งเดินเองเลยให้ผมช่วยนะ”น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อความผิดที่เพิ่งทำมันบีบคอเขาจนหายใจไม่ออก

          “ปล่อยเรานะ! ฮึก...”

          “ขอโทษ ผมขอโทษ”

          “ฮือ...”รั้งเจ้าชายน้อยเข้ามาสวมกอดเอาไว้จนจมอกกดศีรษะทุยสวยให้แนบชิดกายไม่ยอมปล่อย กลัวเหลือเกินจะสูญเสียอีกครั้ง กลัวเหลือเกินหากใครมาพรากดีโอไปจากเขาอีกคน

          “ก็คุณไม่ให้พูด”เป็นห่วงแทบแย่ตอนรู้ทำว่าดีโอหายไป ตอนเห็นใบหน้าตื่นกลัวก็อยากหาวิธีปลอบประโลมและสิ่งที่รู้ว่าชอบและหาให้ได้ตอนนี้ก็คือพาไปทานอาหารอร่อย ๆ ก็แค่นั้น ไม่เห็นจะต้องพูดแรง ๆ กับคนที่กำลังพยายามคิดหาทางออกหลายเรื่องในเวลาเดียวกันเลย ทั้งเรื่องจะรักษาความปลอดภัยให้ดีโอยังไง ทำไมแฟนทัมถึงตามหาเด็กของเขาถ้าไม่ใช่...(?) แล้วก็เรื่องที่อยากจะทำให้คนตัวเล็กรู้สึกดีขึ้น อยากให้รู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ด้วยกัน และที่สำคัญคือกำลังจัดการความรู้สึกบางอย่างในใจที่มันเริ่มไม่หนักแน่นเหมือนเคย

          “ถ้าเราบอกให้คุณไปตายก็จะไปรึไง!

          “ถ้ามันเป็นสิ่งที่คุณต้องการ...การตายก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรสำหรับผม”

          “...!!!

          “...!!!

          “ไม่ได้...ตายไม่ได้...”

          อ้อมกอดเล็ก ๆ จากร่างบางที่ถือครองเอาไว้ทั้งชีวิตและจิตใจของเขาถูกมอบให้กันเป็นครั้งแรก รีบยกเท้าเหยียบน้ำตาหยดแรกในรอบพันปีที่ร่วงลงสู้หิมะขาวสะอาดตาเอาไว้เมื่อมันให้สีที่แตกต่างจากความขาวบนพื้นดิน ความรู้สึกรักมากมายที่กำลังถูกส่งผ่านแลกเปลี่ยนทางอ้อมกอดทำให้ยิ่งกลัวความสูญเสียมากขึ้นเป็นเท่าตัว

 

 

...เขารักดีโอ

 

 

“ขอโทษที่โวยวายนะ...ขอโทษที่ปล่อยให้ตัวเองอารมณ์อ่อนไหวเกินไป ผมแค่กลัวว่าจะเสียคุณไป”

อ้อมกอดจากคนตัวเล็กโอบรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม เป็นครั้งแรกที่รู้สึกดีเวลาหายใจไม่ออกถ้าต้องตายเพราะคน ๆ นี้เขาก็ยินดี...

 

ดิ่งกลับโซลทั้งที่เพิ่งไปถึง ขับรถยิงยาวถึงบ้านในตอนเช้าเพราะห่วงความปลอดภัยของดีโอเลยอยากพากลับบ้านมากกว่า เก็บของลงจากรถอยู่พักใหญ่ปล่อยดีโอนอนหลับอยู่เบาะหน้าต่อไปไม่คิดรบกวนจนขนเสร็จเรียบร้อย เวทมนตร์ที่เพิ่งได้รับยังเข้ากับร่างกายไม่ค่อยได้คงต้องฝึกให้เยอะขึ้น จะได้เสกให้เจ้าชายน้อยลอยได้เหมือนที่อีกฝ่ายกับเขาบ้าง แต่ของชิ้นเล็กชิ้นน้อยนั้นไม่มีปัญหามันลอยตามคุณหมอเข้าบ้านได้ง่าย ๆ ถ้ามันไม่หนักมาก

ช้อนร่างบางขึ้นอุ้มอย่างระมัดระวังแต่แรงสัมผัสนั้นก็มากพอจะสามารถทำให้ดีโอลืมตาตื่นขึ้นมองใบหน้าของชานยอลได้ในเช้าวันใหม่

“...!

พยายามจะดันตัวเองให้ลงยืนพื้นเมื่อเห็นชานยอลยังไม่ชะลอฝีเท้าเข้าหากำแพงบ้าน แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะคุณหมอไม่ยอมปล่อยให้ดีโอเดินด้วยตัวเองเพราะถ้าอยากให้เดินได้เขาคงทำไปแล้ว... ปิดเปลือกตาจนสนิทก่อนจะเบี่ยงตัวเข้าหาแผ่นอกกว้างขณะชานยอลพาเดินทะลุกำแพงเข้ามายังห้องนอนของเขา(?)

“มีประตูก็เข้าประตูไม่ได้หรือไง!

"ก็มันช้าผมรีบ...”

“...?”

“รีบพาคุณมานอนเร็ว ๆ ไง ฮ่า ๆ"

วางดีโอลงหมอนใบโตก่อนจะจัดมันให้เข้าที่เข้าทาง  โน้มใบหน้าลงใกล้คนตัวเล็กใต้อาณัติก่อนจะถูกฝ่ามือน้อยยกดันแผ่นอกเพื่อปรามเอาไว้

"ผมแค่จะ...เอ่อ...แค่จะดูแผล"

เอ่ยแก้ตัวข้าง ๆ คู ๆ ชี้นิ้วไปที่ผ้าก๊อซแก้เขินเมื่อบทแฟนหนุ่ม(?)ถูกบังคับให้เปลี่ยนโดยเจ้าของริมฝีปากที่เขาจด จ้องอยู่นานนับนาทีเป็นบทคุณหมอตรวจอาการคนไข้แทน แผลของเจ้าชายน้อยดูดีมากคงเพราะได้หมอฝีมือดีแบบเขา หายใจไม่ทั่วท้องเมื่อได้ประสานสายตาเข้ากับดวงตากลมโตใสแจ๋วของดีโอเข้าโดยไม่ตั้งใจแต่ไม่อาจละห่างจากมันได้

"นอนนี่ก็ได้นะ"

"...!!!"

เจอรุกแบบเรียบ ๆ จากคนที่คงไม่รู้ตัวว่าเอ่ยอะไรออกมาตอนที่ทั้งคู่อยู่บนเตียงเดียวกันในที่ ๆ กำแพงล้อมรอบขอบชิดประตูปิดสนิทขนาดนี้ ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะเข้าใจว่าเจ้าชายน้อยให้ท่าเข้าแล้ว แต่สำหรับคนที่โดนเหวี่ยงอัดตู้บ้างอัดกำแพงบ้างคงคิดเช่นนั้นไม่ลง ถึงแม้จะรู้เจตนาแต่ก็ไม่สามารถควบคุมหัวใจที่มันเต้นโครมครามนี้ได้เลย...วันนี้เสียแต้มแล้วคุณหมอโดนหมัดฮุคจากคนเป็นมวยเข้าเต็ม ๆ

"ตื่นแล้วไปกินร้านนั้นได้มั้ย?"

"ร้านไหน?"

"หมูย่าง"

"ขับรถก็เหนื่อย เงินก็ต้องจ่ายเอง..."

"เอาผ้าห่มมั้ย?"

กลั้นยิ้มแทบไม่ทันหลังจากพลิกตัวลงนอนข้างดีโอพร้อมบ่นอะไรไปเรื่อยหวังจะหาค่าตอบแทนบางอย่างและก็ได้มันกะทันหันและรวดเร็วเหมือนสายฟ้าฟาดเมื่อดีโอยื่นมุมผ้าห่มมาให้ตรงหน้า

"งั้นตื่นแล้วไปกินหมูย่างกันเนอะ"

ตบปากรับคำงับริมฝีปากเอาไว้แน่นขณะกำลังขยับตัวเข้าใกล้เจ้าชายที่อยู่ใต้ผ้าห่มหนานุ่ม แต่อยู่ ๆ ดีโอก็ยกมันให้เขาทั้งผืนและเสกผืนใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมให้ร่วงฟุ่บลงมาจากเพดานห้อง

"ขี้โกงนี่!"

"คุณอยากได้ผืนนี้เหรอ? งั้นเอาไป"

ดันผ้านวมผืนใหม่ไปให้ชานยอลที่ดีดตัวลุกขึ้นนั่งเพราะกับทำหน้ายับยู่ยี่จ้องกันตาเขียว ใบหน้าเรียบนิ่งของดีโอบวกกับนัยน์ตาสวยบ่งบอกว่าเจ้าชายนั่นใสซื่อบริสุทธิ์ยิ่งกว่าสิ่งใดบนโลก

"ใครเขาจะห่มกันสองผืนล่ะคุณ"

 

ฟุ่บ!

"โอ๊ะ! ขอโทษนะ"

ผ้าห่มอีกผืนร่วงลงคลุมศีรษะคุณหมอขี้บ่นเอาไว้เหมือนกับว่าจงใจซึ่งจริง ๆ แล้วใช่ หลุดขำออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนจะยื่นมือเข้าไปช่วยพาชานยอลออกมาสู่โลกกว้าง แม้จะคิดว่าชนะแล้วแต่ก็พลาดติดกับคุณหมอเพราะทันทีที่ยกชายผ้าห่มขึ้นพ้นศีรษะชานยอลก็เจอรอยยิ้มร้ายบนใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่น่าปลอดภัยในทันที

"อ๊ะ! อื้อ..."

ดันดีโอลงแนบเตียงประกบริมฝีปากอุ่นร้อนเข้าชกชิงน้ำเชื่อมในโพรงปากคนเอาแต่ใจอย่างลึกซึ้งดูดดื่ม ประครองท้ายทอยขาวปรับรับจูบหวานล้ำ ลืมไปแล้วว่ารอคอยคนที่ใช่มานานแค่ไหน... ขอบคุณที่เป็นผลลัพธ์ที่ดีให้กันตลอดการรอคอยที่แสนยาวนานนี้ ขอบคุณที่เป็นดีโอที่สอนให้เขารู้ว่ารักตั้งแต่แรกเจอเป็นยังไง

"ฮ้า..."

"เอาสิเสกอีกสักผืนสิคุณ"

“...”

ลดมือเตรียมจะเสกอะไรสักอย่างมาสั่งสอนคุณหมอเจ้าเล่ห์แต่ก็ชะงักเมื่อได้ยินชานยอลพูดเช่นนั้น เพราะมันทำให้เข้าใจได้ไม่ยากว่านั่นเป็นคำท้าไม่ใช่คำอนุญาต

"คุณอุตส่าห์แบ่งเตียงให้นอน แบ่งผ้าห่มให้ห่มตั้งหลายผืน ผมว่าผมควรจะแบ่งพลังให้คุณบ้างเป็นการแลกเปลี่ยน"

"ไม่เอาปล่อยนะ อื้อ..."

ล็อกข้อมือบังคับแลกจูบยกที่สองกับเจ้าชายน้อยอีกรอบหลังจบประโยคแบบคุณหมอใจดีที่เต็มใจแบ่งปันพลังให้อย่างตั้งอกตั้งใจ

"อ๊า!"

ริมฝีปากผละห่างออกจากกันเมื่อคนตัวเล็กเสกเชือกมัดรวบข้อมือซุกซนของชานยอลเอาไว้ เลยกลายเป็นว่าคุณหมอต้องหันมาสนใจเชือกของเจ้าแห่งเวทมนตร์ตัวน้อยที่มันพันรัดแน่นหนาขึ้นเรื่อย ๆ ไม่หยุด

“อ๊า! คุณเจ็บนะ ยอมแล้ว ๆ”

ยอมช่วยแก้มัดเชือกฝ้ายสีขาวออกจากข้อมือใหญ่ของชานยอลเพราะเจอลูกอ้อนที่แน่นอนว่าปั้นแต่งจากคุณหมอที่ขยันหลอกเด็กให้วิ่งเข้ามาติดกับที่วางเอาไว้รอบตัวนับร้อยบ่วง

“อย่าแกะน้องเดี๋ยวจะหาว่าพี่ไม่เตือน แค่มันทำตาหวานใส่ก็ใจอ่อนแล้วเหรอ? ภูมิต้านทานน้อยนะช่วงนี้”

“หัดเคาะประตูบ้างเด้!

“ทีแกเดินทะลุประตูมาเคยบอกก่อนมะ?”

ทรอยยืนพิงกรอบประตูต่อบทสนทนากับเพื่อนหมอที่ยังนั่งอยู่บนเตียงพร้อมเชือกเส้นใหญ่ที่ข้อมือ เจ้าชายน้อยดันตัวลุกขึ้นนั่งกอดผ้าห่มผืนอ้วนดูเจ้าบ้านสองคนคุยกันตาแป๋วก็จะไม่แป๋วได้ไงในเมื่อดีโอนอนหลับมาตลอดทาง ที่น่าเป็นห่วงควรจะเป็นชานยอลมากกว่าเพราะยังไม่ได้นอนเลยตั้งแต่เมื่อวาน

“ทำไมกลับเร็วได้เรื่องแล้วเหรอ?”

“ยัง...ดีโอกระดูกหักเนี่ยฉันคงมีอารมณ์ช่วยแกทำงานอยู่หรอก!

“อ่าวไปทำอะไรมาถึงขาหักล่ะน้อง?” เอ่ยถามถึงเหตุการณ์ที่ทำให้น้องเล็กของของตนได้รับบาดเจ็บด้วยใบหน้าที่เริ่มจะเดือดเนื้อร้อนใจเพราะก็อยู่ด้วยกันมาสักพัก รวมถึงเป็นส่วนหนึ่งของเพื่อนสนิทแล้วด้วยก็เลยอดเป็นห่วงถึงความเป็นไปของดีโอไม่ได้

“ไหนคุณบอกว่ามันพลิกไง?”

“...!!



#OAOchansoo

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,365 ความคิดเห็น

  1. #1348 Baby_5766 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 23:15
    555

    ข่าวสารให้ไม่ตรงกันนะ-หมออ
    #1,348
    0
  2. #1324 pigkapoom (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 14:47
    เอาแล้วๆๆ จากหักเป็นแค่พลิกได้ยังๆ ตอบน้องเลย
    #1,324
    0
  3. #1288 s'yoonnm (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 09:21
    ชานยอลต้องเป็นคนน้องตามหาแน่ๆ ที่สบตากับแฟนทัมกับพลังเยียวยา
    #1,288
    0
  4. #1272 Riyachoo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 00:39

    งืออออออ
    #1,272
    0
  5. #1240 Hanami_jelly (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 13:53
    ชานยอลมีพลังเยียวยา!!
    #1,240
    0
  6. #1204 สวัสดีพี่มาป่วน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 16:22
    ชานยอลเท่มากเลยยย ตามดูแลน้องดีมากกกก เจ้าชายน้อยงอนทีน่ากัวนะ แต่ความเจ้าเล่พิหมอแกมีเตมเปี่ยมอ่ะ พลิกได้ตลอดดดอิอิ>< ว่าแต่หักหรือพลิกล่าวนั่นนนน
    #1,204
    0
  7. #1171 chicken (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 00:25
    ถ้าขาหักก็คงต้องเจ็บกว่านี้สิ ชานนอลมีพลังเยียวยาใช่มั้ย ตอบมานะ!!! แล้วรู้หรือยังว่าดีโอเป็นเจ้าชายเนี่ย
    #1,171
    0
  8. #1144 Monsday (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 22:25
    ชานยอลต้องมีอะไรแอบแฝงอยู่แน่ๆ
    #1,144
    0
  9. #896 bee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:05
    โอ้ยย ขำ ดีโออยากกินหมูย่าง แล้วเอาผ้าห่มมาและ คือไร555

    ความลับพี่ชานเยอะแหะ
    #896
    0
  10. #688 DDYO (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:24
    ชานยอลคือคนที่น้องตามหาแน่ๆอ่ะ ที่ไม่ยอมกลับไปเพราะเหตุผลนี้หรือป่าว แล้วถ้าใช่จะเป็นยังไงต่อ โอ้ยสงสัยไปหมดทั้งเรื่องเอมอสที่มันกลัวชานยอลด้วย คุณหมอเกียมัวมากเลยนะรู้ยัง ยอมทุกอย่าง รักเธอมาก ความผั วทาสนี้5555555555555
    #688
    0
  11. #611 sumalee2028 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:29
    ชานยอลต้องเป็นคนที่ดีโอตามหาแน่ๆ หมายถึง คนที่มีดวงตาสีฟ้าใช่มั้ยย
    #611
    0
  12. #607 minz12 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:03
    ไรท์คะ ทำให้เราอยากรู้แล้วจากไปอีกแล้ว เอมอสเห็นอะไรตอนเจอชานยอล แล้วน้ำตาชานยอลเป็นสีอะไรคะถึงต้องรีบเหยียบบังไว้? แล้วเมื่อไหร่คะ เมื่อไหร่เค้าจะแบ่งพลังวิเศษกันอีกคะ!!! น้องหายตัวไม่ได้มันอันตรายนะคะเวลาโดนจับไป พี่เค้าคงจะตระหนักถึงความสำคัญตรงนี้เลยคอยแต่จะหาเวลาแบ่งพลังให้น้องตลอด คริๆ ;)
    #607
    0
  13. #606 specialgirl20 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:38
    อ้าว5555,ความลับหลุดแล้วสิชานยอล
    #606
    0
  14. #605 Action!! (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:00
    ทรอยจอมขัดจังหวะ แต่เราชอบอะ 55555555555
    #605
    0
  15. #604 TiNa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:37
    ว๊า อดแบ่งพลังเลย อิอิ
    #604
    0
  16. #603 -CEEBEE- (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:16
    นึกว่าจะได้แบ่งพลังกันแล้ว อิอิอิอิ หมอปาร์คดูเป็นคนมีความลับเยอะจีๆ
    #603
    0
  17. #602 Tongdchr (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:05
    นั่นไง จากหักกลายเป็นแค่พลิกนี่ยังไงๆ อยากให้หมอปาร์คเปิดตัวซะที
    #602
    0
  18. #601 fah_tc (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:37
    พี่คะ แบ่งพลังให้น้องเลยค่ะ5555 แล้วอะไรคือน้ำตาสีไม่เหมือนคนอื่น พี่ปาร์คนี่ต้องแน่ๆๆๆ ต้องใช่คนที่ดีโอตามหาแน่ๆๆๆ แล้วอะไรคือ ไหนคุณบอกว่าพลิกไง อ่อวววว มีความน่าติดตามมม งุ้ยๆๆ
    #601
    0
  19. #600 Tannysoo2812 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:42
    น่ารักเนาะเจ้าชายก็ใสซื่อบริสุทธิ์มากกก555
    #600
    0
  20. #599 chachanityns (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:34
    ยอมให้เค้าแบ่งพลังให้ซักหน่อยซี่
    #599
    0
  21. #598 ออแกนแฟนศรีโด้ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:26
    ชอบความเจ้าชายน้อย555
    #598
    0
  22. #597 เพนกวิ้นเมียยีราฟ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:22
    ฟิคคก็ฟินนนน
    ....แล้ววแบบคอมเม้นก็สนุกกก5555
    #597
    0
  23. #596 GO!디오 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:46
    หมอปาร์คน่าจะได้ยินที่เอมอสเรียกคยองว่าเจ้าชายแล้วรึเปล่าคะ แต่ฉากนั้นพี่เท่ฝุด น่าจะเปิดเผยตาสีฟ้าออกมาแน่ๆเลย แต่ชานยอลต้องการปิดตัวตนไม่ใช่เหรอ หรือโกรธมากไม่ได้ระวัง ละน้องเนี่ยนะ พี่หมอเขามาทันเวลาแล้ว ไปงอนเขาอีก ตัวเองอ่ะดื้อ จะตีให้
    #596
    0
  24. #595 Phonphanchaisit9 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:46
    ในที่สุดหมอปาร์คก็มาช่วยดีโอทันแต่เราชอบตอนที่หมอปาร์คจูบแบ่งพลังให้ดีโออ่ะโอ้โหเจ้าเล่ห์อะไรเบอร์นั้นค่ะหมอปาร์ค
    #595
    0
  25. วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:54
    โดนโกรธแทบทั้งเรื่องเลยอ่ะ แต่ก็สมควรละหมอบ้า กะล่อนจริงๆ 555555
    #594
    0