{Chansoo} - One And Only

ตอนที่ 17 : One And Only - Chapter 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,099
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    1 ก.พ. 60

          เดินหน้านิ่งออกมาจากห้องพร้อมคุณหมอตัวสูงที่กำลังกระชับฝ่ามือนุ่มนิ่มที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้ออุ่น ๆ ท่าเดิมที่หากวันใดห่างหายคงต้องมีใครสักคนที่คิดถึงมัน ทรอยหรี่ตามองเพื่อนหมอและน้องตัวน้อยที่ชอบเอาแต่ใจขณะเทนมลงแก้วเปล่าสีใสหลังเคาน์เตอร์บาร์ มีผ้าก๊อซแป๊ะอยู่บนหน้าแบบนี้ก็ดูแปลกตาดีเหมือนกันดูหายซ้าหายซ่าขี้วีนลงนิดหน่อย

"ดื่มนมก่อนมั้ย? หรือจะออกไปกินข้าวเลย?"

"..."

ยืนนิ่งไม่ตอบอะไรแต่ยังมองดูทรอยยกนมขึ้นดื่มตาไม่กระพริบ นักสืบหนุ่มเริ่มรู้สึกอึดอัดและรู้สึกผิดน้อย ๆ ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เพราะตากลมคู่สวยใสแจ๋วที่มองมามันทำให้เจ็บแปลบคล้ายเป็นผู้ต้องหาโทษฐานไม่ยอมแบ่งนม

"พูดไม่เป็นเหรอน้องหยิบนมให้หน่อย...ไม่ก็ขอนมแก้วนึงได้มั้ย? แบบนี้อ่ะ"

"..."

เดินไปหยิบกล่องนมจากมือของทรอยหน้าตาเฉย จนชานยอลต้องรีบกลั้นขำเอาไว้จนแก้มยก ก็ดี...อยากให้เพื่อนได้เจอบ้างจะได้รู้ว่าเขารู้สึกยังไงเวลาโดนดีโอเอาแต่ใจหน้าตายแบบนั้น

"เออเด็กแกนี่ดีจริง ๆ"

คำพูดหลุดออกจากปากทรอยไล่หลังชานยอลที่เดินพาเจ้าชายน้อยออกจากบ้านไปหาอะไรทานได้ตอนเช้าไปติด ๆ ตั้งแต่ออกจากห้องน้ำยังไม่ทันได้แต่งตัวคนตัวเล็กที่ยืนรอตนอยู่หน้าประตูก็ยิงประโยคที่ไม่เชิงเอาแต่ใจใส่กันในทันที

 

 

'เราหิวแล้ว'

 

 

จึงต้องรีบร้อนใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยภายในเวลาอันน้อยนิดและพาเด็กของตนออกไปกินข้าวตามประโยคบอกเล่า(?)ดังกล่าว

 

ลอบมองคนตัวสูงข้างกายขณะชานยอลกำลังบังคับพวงมาลัยอย่างอารมณ์ดีก่อนจะก้มลงดูดนมกล่องที่ขอมา(?)จากทรอยเพื่อแก้หิวไปพลาง ๆ ทำไมต้องให้เลือกด้วยว่าจะหยุดดื่มนมก่อนไหมทั้งที่ถือขึ้นมาบนรถด้วยก็ได้ไม่เห็นจะยากเลย

"อยากกินอะไรวันนี้?"

"อะไรก็ได้"

"กินง่ายเลี้ยงง่ายแบบนี้ผมจะไปหาใครได้ล่ะคุณ ฮ่า ๆ"

"กินข้าวก่อนค่อยไปได้มั้ย?"

"...?!"

"..."

"คุณนี่มัน ฮ่า ๆ เอาเถอะกินข้าวก่อนก็ได้ ฮ่า ๆ"

หัวเราะร่าเมื่อมุกคำหวานที่ใช้ไม่เป็นผลกับดีโอเพราะอีกฝ่ายไม่เข้าใจว่า 'จะไปหาใครได้' ของเขามันหมายถึงหัวใจไม่ใช่การเดินทางไปหาใครสักคนแบบนี้กำลังคิด และต้องขำมากกว่าเดิมเมื่อคำตอบของคนตัวเล็กคือขอทานอะไรก่อนที่เขาจะไปหาใคร

จอดรถหน้าร้านอาหารปิ้งย่างที่เป็นที่นิยมกันอย่างมากเสมอมา เปิดประตูลงรถเองอย่างน่ารักไม่พอยังเอากล่องนมที่หมดแล้วไปหย่อนลงถังขณะรอชานยอลลงจากรถด้วย ถ้าเป็นสาวอื่นคงไม่พ้นจัดของไปพลาง ๆ เพื่อให้เขาเดินไปเปิดประตูให้

"...!"

"อะไร?"

อยู่ ๆ ก็เดินเข้ามาซุกมือลงกระเป๋าเสื้อของคุณหมอในทันทีที่ชานยอลเดินมายืนข้าง ๆ เลยอดตกใจไม่ได้แต่ก็ไม่ปล่อยให้โอกาสทองแบบนี้หลุดไปง่าย ๆ รีบสอดมือลงช่องกระเป๋าไปประสานกันไว้กับฝ่ามือนุ่มนิ่มทันทีเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

"เปล่านี่...ปะเข้าข้างในกัน"

เลือกโต๊ะติดกระจกให้ดีโอเหมือนเดิมและนั่งปิดทางร่างเล็กไว้อีกเช่นเคย พนักงานช่วยเริ่มต้นย่างเนื้อให้พวกเขาก่อนในตอนต้น เสียงเนื้อหวีดร้องตอนถูกวางแนบกระทะร้อนดังฉ่าเรียกน้ำย่อยให้นำหน้าเข้าเส้นชัยมาก่อนเพื่อน เบนสายตามองดูเจ้าชายน้อยในฮู้ดเฟอร์สีกรมที่ยังไม่ยอมเอาออกด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นดีโอเงยหน้ามองพี่สาวคนสวยที่เดินมาย่างเนื้อให้ตาไม่กระพริบขี้หึงนะคุณน่ะ

 

 

ตะเกียบอีกแล้ว...

 

 

แบมือให้ชานยอลคีบเนื้อและเครื่องเคียงวางบนพืชใบเขียวพร้อมห่อให้เสร็จสรรพ ม้วนใบไม้อ้วนถูกส่งมาจ่อปากของเจ้าชายน้อยเอาไว้

"อ้า..."

งับเอาเนื้อห่อผักเข้าปากอย่างว่าง่ายแม้จะชอบทดลองทำอะไรด้วยตนเองก่อนเสมอแต่บางอย่างเวลามีคนทำให้ก็ให้อารมณ์สุขไปอีกแบบ แบบที่ไม่เคยได้และไม่คิดอยากได้มันจากใครยกเว้นชานยอล

"อื้ม~"

แก้มใสยกขึ้นเบียดถุงใต้ตาจนดวงตากลมโตโค้งหยี อาหารในสองข้างแก้มทำให้ทุกอย่างบนใบหน้าของดีโอดูกลมไปหมด และยิ่งใส่ฮู้ดอยู่แบบนี้ยิ่งกลมเข้าไปใหญ่

"ชอบเหรออร่อยใช่มั้ย?"

"กินอันนี้ทุกวันไม่ได้เหรอ?"

"แค่ก ๆ" เจ้ามือสำลักน้ำอัดลมจนหน้าแดงก่ำ จริงอยู่ที่เขาก็ไม่ได้จนแต่ว่ากินหมูย่าง เนื้อย่างทุกวันก็เสี่ยงจะใช้ชีวิตลำบากอยู่เหมือนกันนะเขาไม่ได้มีความสามารถเสกเงินได้เหมือนใครบางคนกว่าจะได้เงินต้องเข้าเวรดึกมาตั้งกี่ปี ยิ่งเลี้ยงคนเอาแต่ใจแบบนี้ด้วยแล้วไม่รู้ว่าวัน ๆ หนึ่งจะอยากสั่งมาทานกี่ชุด

"ปิ้งย่างกินบ่อย ๆ มันไม่ค่อยดีนะคุณ ผมเป็นห่วงสุขภาพคุณนะยิ่งรักไปแล้วด้วยยิ่งห่วงเข้าไปใหญ่"

"...!!!"

เปลี่ยนเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ไปหาประเด็นคนรักได้ดีจนเจ้าชายน้อยลืมไปแล้วว่าเมื่อครู่เขาถามคุณหมอว่าอะไร...

 

 

 'กินปิ้งย่างบ่อย ๆ ได้ไหม?' หรือ 'ตอนนี้คุณรักใคร?'

 

 

"อีกอย่างผมอยากจะให้คุณได้ลองชิมอาหารหลาย ๆ อย่างไม่ใช่แค่อย่างเดียว"

"..."

นิ่งค้างมองหน้าคนข้างกายอยู่ครู่ใหญ่ ไม่รู้ว่าทำไมหมู่นี้ความรู้สึกของเขาดูจะอ่อนไหวง่ายกับคำหวานของชานยอล รีบเบี่ยงหน้าหนีแววตาคมที่จ้องมองกันไม่วางตาไปพักที่เตาหมูย่างที่กำลังเต้นสะดุ้งน้ำมันกันทั้งเตา

"เขินเป็นด้วยเหรอคุณ ว้าววว~ เวลาเขินน่ารักนะเนี่ย"

"ก็บอกว่าไม่ชอบน่ารักไง!"

ทันไปแว๊ดใส่แต่ดันได้สบตาชานยอลแว่บหนึ่งจึงรีบหลุบตามองต่ำในทันที ความรู้สึกหน้าร้อนแบบนี้มันคืออะไรคงจะไม่ใช่ความร้อนจากเพราะเตาไฟหรอกจริงไหม? นายแพทย์กลั้นยิ้มเอาไว้จนเกือบเห็นฟันที่เรียงตัวสวยเนื่องจากอาการขวยเขินของคนตัวเล็กมันน่ารักเกินไปจริง ๆ แก้มแดงเหมือนลูกเชอรี่ กับริมฝีปากอิ่มหนาได้รูปดูเหมาะกับผิวกายที่ขาวจัดเป็นพิเศษในวันที่อากาศกำลังลดลงเรื่อย ๆ แบบนี้ ถึงจะถ่ายภาพเก็บไว้ได้ก็ให้ความรู้สึกแตกต่างจากตอนได้เห็นกับตาตัวเอง เพราะภาพถ่ายแววตาของดีโตไม่ไหวโต้คำหวานแบบนี้ เพราะภาพถ่ายไม่สามารถทำให้ได้ยินเสียงลมหายใจของเจ้าชายน้อยแบบนี้...

 

ทานอาหารมื้อแรกของวันเสร็จก็พาดีโอไปทานไอศกรีมต่อที่ร้านเล็ก ๆ ชานเมือง เป็นร้านที่ชานยอลเคยมากับคนพิเศษที่สุดของเขาคนหนึ่งก่อนบางอย่างจะพรากพวกเขาออกจากกันในวันที่หิมะแรกโปรยปรายลงผิวดิน แต่เพราะเป็นสถานทีสุดท้ายที่ได้ใช่เวลาอยู่ด้วยกันเลยเลือกจะหวนกลับมาพร้อมใครอีกคนที่อยากจะแนะนำให้รู้จักเหลือเกินสำหรับคน ๆ นี้...ดีโอ

"ไอศกรีมอุ่น ๆ ไม่มีเหรอ? หนาวแบบนี้เราจะกินของหวานเย็น ๆ แบบนี้ได้ไง"ยกมือดันถ้วยไอศกรีมถ้วยใหญ่ตรงหน้าออกห่างเล็กน้อย

“ถ้าแม่ผมรู้ว่าคุณเอาแต่ใจแบบนี้จะเป็นยังไงนะ”

จับถ้วยไอศกรีมดังกล่าวลากเข้าหาตัวช้า ๆ ก่อนจะหันมองคนตัวสูงข้างกาย เริ่มกวาดสายตาหาคนที่อีกฝ่ายพูดถึงเพราะกลัวท่านจะมองดูอยู่...คุณแม่เหรอ?

“ท่านอยู่ไหน?”

“...!

ลมหายใจขาดห้วงไปเล็กน้อยทั้งที่ควรจะชินได้แล้วเพราะก็เนินเหลือเกินตั้งแต่เขายังเด็ก แต่ก็ไม่เคยชินเสียทีเมื่อใครสักคนเริ่มถามหาความเจ็บปวดแสนสาหัสที่สุดในวันที่เสียท่านไป ดีโอยังไม่หยุดมองไปรอบ ๆ ร้านเพราะกลัวท่านจะไม่พอใจหากรู้ว่าตัวเองเกเรกับลูกชายของท่านแบบนี้ ตักไอศกรีมเข้าปากคำหนึ่งก่อนดวงตากลมจะลุกวาวและรู้สึกชอบเจ้าก้อนกลม ๆ ในถ้วยกระจกใสเข้าเต็มเปา แม้มันจะเย็นไปหน่อยสำหรับสภาพอากาศแบบนี้แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาสักเท่าไหร่แล้วล่ะ

“บนนู้นไง...” ชี้นิ้วผ่านกระจกใสของร้านไปยังท้องฟ้าด้านนอก

“คิดว่าอยู่ในนี้ซะอีกคุณนี่...!

ด้วยความที่ชานยอลจะชอบแกล้งตนเป็นประจำจึงทำให้ครั้งนี้เจ้าชายน้อยดันลืมตัวเกือบจะโวยวายใส่คุณหมอเพราะโกหกให้ตนคิดว่าคุณแม่อยู่ในร้าน ทั้งที่ปกติจะเป็นคนคิดเยอะและคิดนานกว่าจะพูดอะไรออกไปแต่อยู่กับชานยอลทีไรก็ดูจะใจร้อนไปเสียทุกเรื่อง เลยไม่ทันได้คิดทบทวนว่าอีกฝ่ายพูดจริงหรือพูดเล่น แต่ใช้เวลาไม่นานก็ทราบว่าจริง...

“บนฟ้านั่นแปลว่าอะไรได้บ้างคุณรู้มั้ย?”

“...”

“ที่หลังก็มาเร็ว ๆ กว่านี้สิผมจะได้มีโอกาสพาคุณไปพบท่านบ้าง”

จ้องมองใบหน้าหล่อเหล่าที่ยามนี้มันฉายแววเจ็บปวดให้กันได้เห็นอย่างไม่คิดปิดหรือจริง ๆ มันมากมายเกินจะปิดกลั้นเขาเองก็ไม่อาจล่วงรู้ กระบอกตาโต ๆ เริ่มเคล้าน้ำตาตอนนี้เลยทำให้ทราบได้ในทันทีว่าใครที่สามารถกระตุกหัวใจดวงน้อยให้หล่นวูบได้บ้าง...ชานยอล

คุณหมอยังคงเงยหน้ามองท้องฟ้าหน้าหนาวที่อ้างว้างและดูหนาวจัด ความเจ็บปวดบางอย่างกำลังเข้าถึงหัวใจของเจ้าชายน้อยอย่างบอกไม่ถูก แบบนี้หรือเปล่าที่เรียกว่าถ้าคนที่เรารักเจ็บเราก็จะเจ็บด้วยงั้น...เขาก็รักชานยอลแล้วสิ?

“...!!?

สัมผัสอ่อนโยนจากฝ่ามือเล็ก ๆ วางแนบลงหลังมือ อยากจะช่วยปลอบแต่ไม่รู้เลยว่าควรทำยังไงและเริ่มจากตรงไหน ลดสายตาลงมองคนตัวเล็กข้างกันก่อนจะวาดยิ้มกว้างด้วยนัยน์ตาเศร้าสร้อยให้กันเพราะไม่อยากให้เป็นห่วง

“ขอโทษที่พามากินไอศกรีมเย็น ๆ ตอนอากาศติดลบแบบนี้นะ แต่แม่ของผมเขาชอบร้านนี้มาก เลยอยากพาคุณมาที่นี่เพื่อบอกท่านว่า...ไม่ต้องห่วงจากนี้ผมจะไม่อยู่คนเดียวอีกแล้วเพราะคุณคือคู่แท้ของผม”

“...!”กระพริบตาปริบ ๆ งับเอาริมฝีปากล่างของตัวเองไว้ด้วยฟันคม ตอนนี้เลยเริ่มรู้สึกพวงแก้มเห่อร้อนอีกแล้ว ชานยอลส่งมือสอดเข้าแนบข้างแก้มเนียนใต้ฮู้ดอุ่น ๆ ที่เจ้าชายโปรด...

“ลืมไปแล้วว่าเคยบอกรักคุณหรือยัง...ดูเหมือนว่าเวลาที่ผมมองหน้าคุณที่ไรจะตกหลุมรักคุณใหม่ซ้ำ ๆ อยู่เรื่อย”

“...!!!

 

 

คุณมันหมอบ้า...

 

 

วันนี้มีงานพิเศษต้องทำจากคำขอร้องอ้อนวอนของทรอย ว่าด้วยเรื่องลานสกีของคนใหญ่คนโตที่สุดในย่านนี้ มีข่าวว่าเขาแอบผลิตสารเสพติดหลายหลายอย่างในโซนของที่พักตากอากาศของนักท่องเที่ยว เลยได้ข้ออ้างพาเจ้าชายน้อยมาค้างแรมในสถานที่ ๆ อากาศติดลบสมใจเสียทีกลับไปต้องตบรางวัลให้เพื่อนสนิทอย่างงามซะแล้ว ใช้เวลาเดินทางเกือบ ๆ แปดชั่วโมงกว่าจะถึงที่หมายเด็กน้อยของเขาจึงเริ่มงอแงนิดหน่อย

“หายตัวไปเลยไม่ได้เหรอ? คุณหายตัวได้นี่นา”

“ล่องหนมีสองแบบนะคุณแบบแรกคือมองไม่เห็นแต่สัมผัสได้...”

ความรู้สึกร้อนจากครั้งแรกที่โดนชานยอลขโมยยังไล้ติดตามริมฝีปากอย่างชัดเจน โค้งริมฝีปากให้มุมตกก่อนจะเบนหน้าหนีออกไปมองทิวทัศด้านนอกแก้เขิน

“อีกแบบคือมองไม่เห็นและสัมผัสไม่ได้ ส่วนหายตัวก็แค่ทะลุผ่านสิ่งกีดขวางก็เท่านั้น เช่นกำแพงบ้าน กำแพงห้องนอน กำแพง...ห้องน้ำ”

“...!!!

“ฮ่า ๆ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคุณแค่บอกว่าทำได้เฉย ๆ ไม่ได้ทำจริง ๆ สักหน่อย”

ดวงตากลมเบิกกว้างหันมาเอาเรื่องกันอย่างดุดันก็ดูรอบดวงตาสิแดงไปหมดแล้วนี่จะเผารถเขาหรือเปล่านะ? คนอะไรขนาดโกรธยังน่ารักเลย...

“ตอนโกรธยังน่ารักอยู่เลยรู้ตัวมั้ย?”

“บอกว่าไม่ชอบน่ารักไง!

“เห้ย ๆ คุณ!

เสกท่อนไม้วางขวางทางเดินรถของชานยอลท่อนใหญ่ที่ทับได้หนึ่งซีกถนนในระยะกระชั้นชิด คุณหมอรีบหักหลบท่อนไม้จากเด็กดื้อเงียบในทันที

“อย่าทำแบบนี้สิคุณอันตรายนะ หิมะคลุมพื้นถนนแบบนี้มันลื้นนะรู้มั้ย?!

“...”

ชานยอลไม่เคยพูดเสียงดังใส่กันแบบนี้มาก่อน ไม่เคยขมวดคิ้วใส่เขาแบบนั้นด้วย เจ้าชายน้อยสั่งเบรกรถกะทันหันจนคนขับที่ไม่รู้เรื่องเกือบหน้าทิ่มพวงมาลัย ดีโอรีบเปิดประตูเดินลงจากรถไปในทันที

“เดี๋ยวสิคุณ! คุณ!!!

พายุหิมะหมุนวนรอบตัวเจ้าชายน้อยที่กำลังโมโหตั้งแต่พื้นขึ้นมาจนเกือบจะถึงหัวเข่า และดูมันจะก่อตัวใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ อย่างรวดเร็วเพราะตอนนี้เกือบจะถึงเอวของดีโอแล้ว เดินลุยหิมะหนานุ่มเข้าป่าสนข้างทางไปเรื่อย ๆ ไม่สนใจอีกคนที่กำลังวิ่งไล่หลังมาแม้แต่น้อย

“อย่าเข้าไปลึกคุณหยุดก่อน! หยุดเดี๋ยวนี้เลยดีโอ!!!

“ทำมะ...อ๊ะ!

 

ฟุ่บ!

 

ใช้เบรกเท้าไม่ทันเมื่ออยู่ ๆ คนตัวเล็กก็หันหลังกลับมาเตรียมจะเหวี่ยงกันกะทันเลยวิ่งชนเจ้าชายน้อยเต็ม ๆ พากันล้มพับลงไปนอนคลุกหิมะกันจนขาวโพลนทั้งตัว ค่อย ๆ ถอนมือที่ประครองศีรษะของร่างบางเอาไว้ขณะล้มออกเพราะตอนนั้นกลัวว่าศีรษะของดีโอจะโขกพื้นเลยรีบประครองเอาไว้ก่อน

“ถอยออกไปนะ!

“เป็นอะไรโกรธหรือไง?”

“ไม่ต้องมองหน้าเราหลับตาเดี๋ยวนี้!

“อ๊า! คุณ!!!

เพราะไม่ยอมทำตามคำสั่งของเด็กเอาแต่ใจเลยถูกเสกที่ปิดตาให้คาดทับจนทิวทัศดำมืด ผลักร่างสูงให้หงายหลังลงไปนอนบนพื้นก่อนจะดันตัวลุกขึ้นเดินหนีชานยอลต่อแต่ก็ไม่ทัน จู่ ๆ เชือกสีขาวก็ลอยลิ่วเข้ามามัดขาของเขาเอาไว้ในทันที เดี๋ยวนี้มีเวทมนตร์แล้วก็เลยจะเสกอะไรใส่เจ้าของจริง ๆ ก็ได้หรือไงหมอบ้า!

“...!”เชือกเส้นน้อยติดไฟก่อนจะหลุดร่วงลงหิมะขาวในพริบตา

“เดี๋ยวสิคุณ! จะโกรธผมก็ได้แต่ไม่เอาไม่เดินหนีแบบนี้”

“...”

ฝีเท้าน้อย ๆ ที่กำลังประทับบนพื้นหิมะหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว ตั้งแต่เกิดมาคนที่ดุเขามีแค่พ่อคนเดียวเท่านั้น ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีและตามใจกันมาตั้งแต่เด็กแล้วชานยอลเป็นใครถึงมาดุเขาแบบนี้

“โกรธเหรอหื้ม? ขอโทษ...ต่อไปจะไม่พูดเสียงดังใส่คุณอีกแล้ว”เดินประชิดตัวดีโอได้อีกครั้ง ยกมือขึ้นปัดเกล็ดหิมะออกจากเสื้อกันหนาวตัวอ้วน สอดมือเข้าสางกลุ่มผมเพื่อไล่หิมะที่ซุกซ่อนอยู่ใต้นั้นออกให้อย่างใจเย็น

“ไม่ทำหน้าแบบนั้นด้วย”

“โอเคไม่ทำหน้าแบบนั้นด้วย งั้นกอดได้หรือยัง? ขอกอดได้มั้ย?”

“...”

ยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นดีโอขยับตัวเข้ามาใกล้ ๆ แม้จะไม่เอ่ยพูดอะไรแม้แต่น้อย แต่แบบนี้มันน่ารักเสียยิ่งกว่าตอบว่า ได้หรือพยักหน้าให้กันเสียอีก รูดซิปเสื้อกันหนาวของตัวเองออกก่อนจะอ้ามันคลุมเจ้าชายน้อยที่เดินเข้าใกล้กันจนชิดแผ่นออก ขยับตัวปรับรับความอบอุ่นจากร่างสูงดุกดิกอยู่ใต้เสื้อ แนบใบหน้าชิดแผ่นอกกว้างเพื่อเพิ่มความอบอุ่นแต่ดันได้ยินเสียงการตอบสนองบางอย่างในตัวชานยอลแถมมาด้วย มันดีดกระทบแผ่นหูตึงตังไม่ต่างจากของเขาเลย รอยยิ้มน้อย ๆ จึงวาดขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น...น่ารักดีชานยอล

 

ออกมาเดินสำรวจบริเวณที่พักหลังจากได้ยินชานยอลเปิดลำโพงโทรศัพท์คุยกับเพื่อนนักสืบเรื่องขอให้เข้ามาสำรวจพื้นให้หน่อย เพราะพวกนักสืบที่เคยเข้ามาที่นี่ไม่มีใครได้ข้อมูลอะไรกลับไป เหมือนเจ้าของสถานที่จะทราบว่าใครบ้างที่เป็นนักสืบเลยไม่เผยกิจกรรมที่ทำกันในวันที่พวกนักสืบเข้าพัก ปลีกตัวออกห่างคุณหมอมายังประตูบานเล็กคล้าย ๆ ทางลงไปยังอาคารใต้ดินตอนชานยอลหันหลังแวะไปสั่งเครื่องดื่มอุ่น ๆ ให้เพราะเขาหนาว

ผลักประตูดังกล่าวที่อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ถูกปกคคลุมด้วยหิมะขาวไปทั่วทั้งต้นออกช้า ๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินหายเข้าไปด้านในเพียงลำพัง

ฟุ่บ!

“อ๊ะ!

ร่างเล็กกลิ้งตกบันไดเกือบยี่สิบขั้นลงมาห้องลับด้านล่างเพราะจู่ ๆ ก็มีลมกระโชกผลักเขาให้ล่วงลงมาด้านในก่อนหิมะจากต้นไม้จะหล่นลงมาปิดทางเข้าจนมิด แรงกระแทกที่ได้รับทำให้รู้สึกเจ็บแผลเดิมที่ชานยอลเย็บให้ และเหมือนกับว่าจะมีบางอย่างในตัวที่แปลกไป...เขาขยับขาไม่ได้

“หมอปาร์ค...เราเจ็บ...”

“...”ความเงียบทำให้เริ่มรู้สึกกลัว ความเย็นในนี้เหมือนมันไม่ได้มาจากอากาศหนาวเพียงอย่างเดียวและไม่ใช่ครั้งแรกที่เจออากาศเย็นจนน่าขนลุกแบบนี้...

“เจอกันสักทีนะเจ้าชายน้อย...”

 


#OAOchansoo




ขอโทษที่ช้าด้วยนะคะช่วงนี้อาจจะอัปเดตช้านิดหน่อย

ขออภัยไว้ล่วงหน้าด้วยค่ะ TT^TT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,365 ความคิดเห็น

  1. #1347 Baby_5766 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 11:03
    อิเห้~~

    ไรอะ? ใคร!! ใครทำน้อง!??
    #1,347
    0
  2. #1314 น้องแป้น (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 21:40
    ใครกล้ามาทำน้องเจ็บห๊าาา
    #1,314
    0
  3. #1287 s'yoonnm (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 09:07
    ใครทำน้องงง หมอปาร์คคค!
    #1,287
    0
  4. #1271 Riyachoo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 23:11

    แงน้องงงงหนูเจออะไรลูกกกกก
    #1,271
    0
  5. #1239 Hanami_jelly (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 13:41
    คุณหมอมาช่วยน้อง พี่ทรอยก็ได้!! แง้ๆ
    #1,239
    0
  6. #1203 สวัสดีพี่มาป่วน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 16:13
    ใครบังอาจทำอะไรเจ้าชายน้อยยย!!! หมอปาร์คควิกลี่ๆๆๆๆ
    #1,203
    0
  7. #1170 chicken (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 13:04
    แฟนทัมกรือเปล่าาาา หมอปาร์คมาช่วยน้องเร็วๆๆๆๆๆ
    #1,170
    0
  8. #1143 Monsday (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 20:19
    เริ่มรู้สึกน่ากลัวกับผู้มาใหม่ หมอปาร์คมาช่วยน้องด้วยเร็วเข้า
    #1,143
    0
  9. #895 bee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:25
    ใครล่ะเนี่ยย หมอปาร์คมาช่วยเร็ว น้องร้องเจ็บแล้วT^T

    ดีโอไม่ชอบให้ชมว่าน่ารัก เหมือนตัวจิงเลยแฮะ555 เขินแรงไปนะลูกที่พี่ชานดุเพราะกลัวจะเกิดอุบัติเหตุ แหมม ขึ้นเสียงนิดหน่อยนี่งอนตุ๊บป่องเลย พี่ชานก้ดี๊ดี ตามง้อตลอด เริ่มอยากได้หมอปาร์คมาเป็นของตัวเองบ้างล่ะ555
    #895
    0
  10. #687 DDYO (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:13
    กรี๊ดดดดดดดด ใครอ่ะ ใครรรร ไม่เอานะ คุณหมอรีบมาช่วยเจ้าชายอือออ คุณหมอรีบมา แฟนทัมหรอม่ายยยยยยย
    #687
    0
  11. #580 sirochaaa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:12
    ครายยยยย แกเป็นใครอ่ะ? ต้อฃการอะไรกันแน่ แต่ดูเหมือนจะรอเวลานี้อยู่สินะ หมอปาร์คมาช่วยน้องเร็ว ฮืออออ อย่าเป็นอะไรนะ ตอนต้นยังหวานแหววกันอยู่เลยง่ะชมความน่ารักเจ้าชายน้อยเพลินเลย ตอนนี้มีเรื่องตื่นเต้นแล้ววว
    #580
    0
  12. #579 B_SUGA_DO (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:17
    หมอจ๋ามาช่วยคยองด่วนเลยย
    #579
    0
  13. #576 babariaba (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 22:00
    ฮือออออใคร คร๊ายยยยยยย อันตรายมากอะ มันมีคนคอยจ้องจะเล่นงานดีโออยู่ตลอด ดูสิคลาดสายตาชานยอลไปแปปเดียวเอง ชานยอลเราเชื่อว่าคุณต้องลงมาช่วยดีโอทัน จะไม่มีใครเป็นอะไรใช่มั้ย ฮืออออออ แต่ชอบตอนนี้จัง เหมือนว่าชานยอลได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในใจดีโอแล้ว คนพิเศษเราก็มักจะน้อยใจเขาเรื่องเล็กๆน้อยๆไปหมด แต่หมอปาร์คก็ไม่เคยปล่อยให้โกรธนานเลย งื้ออออออชอบตอนเขากอดกันท่ามกลางหิมะด้วยน่ารักกกกกกกก อยากมีเจ้าชายน้อยเป็นของตัวเอง เป็นคนที่น่าพกพาไปด้วยทุกที่ ตัวเล็กกระทัดรัด น่ากอดดดด น่าหยิกกกกกก
    #576
    0
  14. #575 Action!! (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 21:06
    ใครร!!!! อย่าทำอะไรเจ้าชายน้อยนะ ไม่งั้นเราจะให้เด็จพ่อยกกองทหารมาถล่ทเลยคอยดู!!!!
    #575
    0
  15. #574 SirimaHongngam (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 19:28
    คุณหมอปร์าคมาช่วยเจ้าชายด้วยน้าาา ขอบคุณไรท์นะคะสู้ๆๆๆ
    #574
    0
  16. #573 NDCN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 17:02
    ใครอ่ะอย่าทำไรเจ้าชายน้อยของเราน่ะหมอปาร์ครีบๆมาช่วยด้วยน่ะ
    #573
    0
  17. #572 นีนี่คยอง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 12:42
    เจ้าชายน้อยเจอใคร ชานยอลรีบๆมาช่วยนะ เราเป็นห่วงเจ้าชายน้อยอ่ะ 
    #572
    0
  18. #571 Tongdchr (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 01:39
    ใครจะมาทำร้ายเจ้าชายน้อย แฟนทอมหรอ หมอปาร์คช่วยน้องที
    #571
    0
  19. #570 AAPRIL (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 01:37
    ใครทำอะไรเจ้าชายน้อยขงพรี่~~~~~~ อย่าทำอ้วนนะอ้วนเจ็บแง่้้้้้้ หมอปาร์คช่วยอ้วนด้วยยยยย
    #570
    0
  20. #569 Phonphanchaisit9 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 01:36
    ชอบเวลาหมอปาร์คหยอดเจ้าชายน้อยอ่ะถึงมุขจีบจะแป็กบ้างแต่ก็ทำให้เจ้้าชายน้อยเขิลได้นี่สุดยอดแล้ว
    #569
    0
  21. #568 MookMark (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 01:10
    ม่ายยยยย ใครอะใครกัร
    นที่ทำแบบนี้ หมอไปไหนนมาช่วยคยองเร็วเลยย
    #568
    0
  22. #567 fah_tc (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 01:01
    ใครรรรรร มันเป็นนนนนนใคร อ๊ากก คุณหมออรีบมาเร็วๆ นะ

    ไรท์สู้ๆนะคะ
    #567
    0
  23. #566 minz12 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 00:59
    โนวววววววววว ใครบังอาจทำน้องเจ็บ!!! คุณหมอรีบมาช่วยน้องเลย ฮรืออออ คิดถึงคุณหมอกับเจ้าชายน้อยมากๆ เลย ไรท์สู้ๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอค่า :)
    #566
    0
  24. #565 DyoCP ♥ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 23:51
    หึ้ยยย เขาเป็นใครอ่ะ แล้วหมอไปไหนนมาหาเจ้าชายเลยนะ ฮือออ ไม่เอานะห้ามทำร้ายเจ้าชาย
    #565
    0
  25. #564 Real_Aom19936112 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 22:55
    คุณหมอออออออออ!!
    #564
    0