{Chansoo} - One And Only

ตอนที่ 16 : One And Only - Chapter 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    24 ม.ค. 60

          ดีโอดันตัวลุกขึ้นมายืนข้างคุณหมอ นั่นทำให้เซนควบคุมอารมณ์ของตัวเองยากขึ้นกว่าเดิม ดวงตากลมที่เคยมีแต่เข้ายามนี้มันเปลี่ยนไปอย่างรู้สึกได้ แม้จะไม่สะท้อนเงาคุณหมอคนเก่งด้านในแต่มันก็ชัดเจนตั้งแต่ยอมให้จับมือ ยอมเดินข้าง ๆ ยอมให้ช่วยรูดซิปให้โดยไม่คิดขัดขืนแล้วล่ะ

"หมายถึงดีโอกับผม...ครับ"

"...!!!" ชานยอลและเซนยืนจ้องหน้ากันไม่วางตา

"เซนเรา..."

"คุณไม่เคยผิดคำพูด"

เจ้าชายน้อยนิ่งค้างไปกับคำตอบที่สวนขึ้นมาทันควันของเซน คำสัจถือเป็นเรื่องที่ไหลมากับกระแสเลือดติดตัวมาตั้งแต่เกิดเพราะเขาเป็นทายาทที่ต้องสืบทอดบัลลังก์รุ่นต่อไป แต่ถ้าคำพูดของตัวเองยังรักษาไม่ได้จะสามารถรักษาควิ้นต์ได้อย่างไร

ชานยอลยื่นมือมาจับมือของดีโอเอาไว้แน่นจนคนตัวเล็กต้องรีบเงยหน้ามอง ความรู้สึกกลัวที่ปะปนมากับความห่วงใยแทรกผ่านการกุมมือเข้าสู่หัวใจได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องพูด...

"เราจะกลับมา"

"..."

"...หาคุณ"

อยากจะงอแงเอาแต่ใจคู่รักตัวน้อยตั้งแต่ได้ยินว่าอีกฝ่ายจะกลับมาเพราะมันกำลังบอกทางอ้อมว่าดีโอต้องกลับไป แต่คำจบประโยคก็ทำให้พายุที่เริ่มก่อตัวสลายไป ถ้าดีโอไม่เคยผิดคำพูดกับเซนงั้นเขาก็คงได้รับในแบบเดียวกัน แต่...

"ไม่เอา!"

"...?"

ขนาดพูดคำที่ไม่เคยใช้กับใครมาก่อน คำตอบของเขามันออกจะสื่อสารให้ได้รู้ในทางอ้อมว่าคนเดียวที่นี่สำหรับเขาคือชานยอลแต่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้เหรอ?

"ไม่ให้ไป"

"เราสัญญากับเขาไว้แล้ว"

"..."

"...!!!"

ม่านตาขององครักษ์หนุ่มเปิดกว้างเมื่อได้ยินคำสรรพนามที่คนตัวเล็กเอ่ยอ้างถึง 'เขา' เหรอ? แม้จะเป็นคำธรรมดา ๆ ที่เจ้าชายน้อยเคยใช้แต่เมื่อมันต้องมาแทนตัวเขาที่เมื่อก่อนจะมีแค่ 'เซน' ก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้ ไม่ใช่ครั้งแรกที่ยืนรอดีโอต่อรองเจรจากับผู้อื่น แต่วันนี้สายตาออดอ้อนของชานยอลและน้ำเสียงอ่อนโยนของดีโอมันกำลังบาดลึกถึงขั้วหัวใจ

"ก็เรื่องของเขาสิ"คนที่ไม่ยอมโตกราดมองมาทางเซนน้อย ๆ ก่อนจะกลับมามองดวงตากลมสวยของดีโออีกครั้งหนึ่ง...

"แต่เราเป็นคนให้สัญญากับเขา"

ร่างสูงโปร่งของทหารหนุ่มหันหลังให้พ้นจากภาพบาดตาและถ้อยคำบาดลึกเสียดแทงตรงหน้าทันที แม้จะไม่ค่อยได้แสดงออกว่ารักแต่เขาก็รักดีโอไม่น้อยไปกว่าใครและเขาก็รักของเขาแบบนี้มาตั้งนานแล้ว จะให้มาทนฟังหรือเห็นการกระทำของคนสองคนตรงหน้าแบบนี้ต่อให้มีพละกำลังมากที่สุดในควิ้นต์แต่ก็ไม่อาจรับมือกับความเจ็บปวดที่กำลังได้รับ มันต่างอะไรกับการจับปลาสองมือเหรอ? จะกลับไปกับเขาแต่ใจยังอยู่ที่นี่กับคน ๆ นี้

“เรายังต้องกลับมาหาสิ่งที่เรายังไม่ได้ไป”

 

 

 

แค่นั้นเหรอดีโอ...ถ้าคุณหาสิ่งนั้นเจอแล้วผมจะยังสำคัญอยู่ไหม?

 

 

 

ยอมปล่อยอุ้งมือนุ่มนิ่มที่จะยอมซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อของเขาให้เจ้าชายน้อยกลับบ้านเกิดด้วยความไม่เต็มใจนัก แต่มันสับสนเกินไปถ้าหากได้ห่างกันบ้างคงจะมีเวลาทบทวนบางอย่างภายในใจ ว่าจริง ๆ แล้วคิงส์ควรจะเลือกอะไรระหว่างความรักกับหน้าที่? เพราะมันไม่อาจเดินร่วมทาง สิ่งที่เจ้าชายน้อยประสงค์มันต้องแลกมากับบางอย่างที่ยากต่อการสานต่อความสัมพันธ์

หันกลับมามองดูนัยน์ตาสีดำสนิทของคุณหมอขี้เล่น ซึ่งต้อนนี้มันไร้แววใด ๆ ที่พอจะเดาอารมณ์ของอีกฝ่ายได้เลย

“ตอนคุณเดินข้ามประตูที่ควิ้นต์มาที่นี่ตอนที่ผมอยู่อีกฟาก...คุณได้หันกลับมามองแบบนี้มั้ย?”

“...!!!

กระแสเสียงดังชัดจากคนข้างกายที่ยังคงมองทางเดินข้างหน้านิ่ง แต่เพราะความนิ่งถึงทำให้ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นจุดอกจนแทบหายใจไม่ออก...เราขอโทษ

 

 

เกือบสิบชั่วโมงแล้วสำหรับการกลับมาเหยียบควิ้นต์ ใช่...จิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวกำลังทำให้เจ้าชายน้อยอึดอัดที่สุดในชีวิต มันมากมายจนคำดุด่าว่าบ่นที่บิมาและมารดาตามมาหาที่ห้องนอนกลางดึกหลังรู้ว่าลูกชายเพียงคนเดียวกลับบ้านดูน้อยนิดไปในทันทีหากเทียบกับความรู้สึกกระวนกระวายนี้...

“ดีโอ”

“ท่านพี่”

เสียงเรียกหาดังหวานเอ่ยนามกันตั้งแต่ใบหน้าน่ารักของน้องชายจะโผล่พ้นบานประตูเสียอีก สาวเท้าเข้าใกล้เตียงนอนของดีน่าร์อย่างรวดเร็วเมื่ออาการของพี่สาวดูทรุดลงกว่าเดือนก่อน

“น้องเป็นยังไงบ้าง...ในช่วงอายุของพี่ไม่เคยมีใครไปแล้วกลับมาครบปลอดภัยแบบน้อง”

มือบางยกขึ้นแนบข้างแก้มกลมของน้องชาย ตกใจไม่น้อยเมื่อผู้รับใช้เข้ามาบอกว่าบิดามารตื่นนอนกลางดึกเพราะน้องชายคนเดียวของเขากลับวังและดีใจเหลือเกินที่ข้อความต่อมาที่ได้รับรายงานคือดีโอปลอดภัย

“ผมเคยทำอะไรไม่ได้บ้างยกเว้นขี่ม้ากับหาสิ่งที่จะช่วยรักษาพี่”

“เพราะน้องไปกับเซนหรือเปล่า ถึงได้กลับมาปลอดภัย”

“...”

รอยยิ้มหวาน ๆ ของดีน่าร์เวลาพูดถึงเซนไม่ได้ทำให้ชวนเขินเหมือนอดีต เสียงหัวเราะน้อย ๆ ของพี่สาวทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายและได้รู้ตัวว่าเขาถึงบ้าน ถิ่นที่อยู่มาตั้งแต่เกิดและจำต้องอยู่ตลอดไปในความคิดในอดีตที่เคยมี แต่บัดนี้มันผันเปลี่ยนถ้าพี่รู้ว่าเอ็กซ์ตร้าที่ไม่กลับมาเขาหลงรักโลกมนุษย์พี่จะตกใจไหม มันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นที่นั่นมีแต่คนใจดี(?)คนที่ยิ้มกว้างทั้งวัน

“ท่านพ่อดุมากมั้ย?”

“ไม่หรอกครับนิดหน่อยเอง แต่ตอนนี้ส่งคนไปเฝ้าประตูที่ผมใช้แล้วล่ะ”

“ก็ไม่เห็นจะเป็นปัญหาอะไรนี่”

“เป็นสิครับ...”

เบนสายตาหลบหนีการจ้องล้วงลับของพี่สาวคนสวยไปยังเมฆก้อนใหญ่ผ่านหน้าต่างทรงสูงของห้องนอนเจ้าหญิง อาการแบบนี้ไม่ได้ต่างอะไรกับตอนที่เขาพูดถึงเซนเมื่อก่อนเลย น้องกำลังจะบอกว่าชอบมนุษย์เข้าแล้วหรือไงคนดี

“พี่ชักจะอยากไปโลกมนุษย์กับน้องแล้วล่ะ”

“พี่จะไปทำไมไม่ได้มีอะไรพิเศษเสียหน่อย”

"พี่ยังไม่ได้พูดถึงเรื่องพิเศษหรือไม่พิเศษเลยนะเจ้าชาย"

กลั้นยิ้มมองดูปฏิกิริยาของน้องชายตัวเล็ก รู้สึกดีจังที่ได้กลับมาอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าอีกครั้ง แต่ดูเหมือนดีโอจะอยากกลับไป... บนโลกมนุษย์คงจะมีอะไรพิเศษสำหรับน้องของเขาแน่ ๆ รอยยิ้มที่หาดูได้ยากของเจ้าชายองค์เล็กถึงได้คลี่ออกให้เห็นกันจะ ๆ ตาเช่นนี้

 

ห้องอาหารถูกจัดเตรียมไว้รอราชวงศ์ลงมาร่วมรับประทานอาหารค่ำมื้อแรกตั้งแต่ดีโอกลับมา บรรยากาศบนโต๊ะติดจะมาคุอยู่น้อย ๆ เพราะดั๊กลาสยังไม่หายโกรธลูกชายแม้จะเกือบ ๆ แล้วเพราะราชินีคู่ครองบังลังก์พูดแก้ต่างให้เด็กตัวเล็กที่ดื้อเงียบให้เขาฟังมาตลอดทั้งวัน ยันตอนนี้ก็ยังไม่หยุด...

"ก็ลูกมีพี่สาวคนเดียวนี่คะ จะไม่ให้ห่วงพี่ได้ยังไง"

"..."ดั๊กลาสนั่งนิ่งตักซุปข้าวโพดอุ่น ๆ ส่งเข้าปากโดยปล่อยให้แม่ของลูกพูดอยู่ฝ่ายเดียว

"ถึงท่านพ่อจะไม่อยากให้ไป แต่ว่าผมจำเป็นต้องกลับไปครับ"

"...!!!"

เงยหน้าสบจ้องลูกแก้วกลมของลูกคนเล็กที่เขาห่วงแล้วก็ห่วงยิ่งกว่าสิ่งใด แม้นไม่อยากให้ลูกสาวหนึ่งเดียวเป็นอะไรไปแต่ก็ไม่อยากให้ดีโอก้าวผิดพลาดเหมือนกับเขาในอดีต...

จริงอยู่ที่อดคิดไม่ได้ว่าบนโลกมนุษย์จะมีชาวเราอาศัยอยู่เพราะหามองเห็นไม่คู่แท้ของลูกชายที่ควิ้นต์นี้ ลูกคงไม่ได้พบเขาแล้วที่นั่นใช่ไหมดีโอ?

"มันอันตรายเกินไป"

"มันไม่อันตรายเลยท่านพ่อ คนที่นั่นนิสัยดีและ...และ...ผมก็ชอบ"

"...!"

"...!"

"...!"

คำตอบของเจ้าชายน้อยกลืนกินทุกคำพูดของบิดามารดารวมถึงพี่สาว ดีโอจะชอบเมืองอื่นได้อย่างไรในเมื่อเมืองที่เขาต้องครองในอนาคตคือที่แห่งนี้...ควิ้นต์

"ถ้าเรารักษาท่านพี่ที่นี่ไม่ได้ผมคิดว่าเราพอจะหาวิธีอื่นได้ บนโลกมนุษย์มีหมอที่เก่งกว่า"

 

เก่งเรื่องอะไร? เรื่องผ่าเอาหัวใจของลูกไปงั้นหรือ...

 

"ที่อันตรายน่ะหมายถึงเรา...เราอาจจะอันตรายเกินไป”

น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยพูดทิ้งท้ายเป็นโจทย์ให้เจ้าชายน้อยคิดก่อนจะเดินกลับขึ้นข้างบนพร้อมเมริด้าคนสวยที่มีสีหน้าหดหู่ใจเมื่อได้ยินสามีพูดเช่นนั้น คงเพราะมีไม่กี่คนที่จะสามารถเข้าใจความนัยที่กษัตริย์ของควิ้นต์ทิ้งไว้แต่เธอเข้าใจ

งั้นก็หมายถึงว่าพวกเราที่ควิ้นต์เป็นอันตรายต่อคนบนโลกอย่างนั่นเหรอ? แล้วมีเหตุผลอะไรที่ท่านพ่อต้องไม่อยากให้พวกเราไปที่นั่นเหตุผลที่นอกเหนือจากอันตรายของการผ่านช่องแคบของเวลา

 

 

โถงทางเดินเงียบสนิทเวลานี้ไม่น่าจะมีใครออกมาจากห้องนอนเว้นทหารเวรที่ผลัดเปลี่ยนกันยืนเฝ้าทั่ว ๆ บริเวณราชวังตามปกติ แต่พิเศษที่คืนนี้มีเจ้าชายตัวน้อยเดินถือตะเกียงไฟไปตามแนวทางเดิน เป้าหมายคือประตูที่จะพาเขากลับไปหาชานยอลที่บ้านบนเนินเขา

มือเล็กผลักประตูบานใหญ่เข้าห้องทรงงานของบิดาไปเงียบ ๆ กระชากผ้าคลุมสีน้ำตาลทองออกจากประตูศิลาก่อนจะเผยให้เห็นประตูข้ามที่ยังไม่เสื่อมเวทมนตร์ อยู่ที่ไหนก็ต้องเจอแฟนทัมเหมือนกันหากต้องเจอคงเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว และหากต้องสู้ฝีมือที่มีคงไม่ด้อยไปกว่าเซนเขาเป็นเจ้าแห่งเวทมนตร์นะไม่ใช่เจ้าชายธรรมดาที่มีพลังพื้น ๆ แต่ที่ยังไม่เคยได้ลองเพราะเซนไม่เคยเปิดโอกาสให้มันเข้าใกล้ต่างหาก

"ดีโอ..."

“...!

“...”

“เราต้องไป”

“รอบที่แล้วคุณไปเพราะเจ้าหญิงแล้วรอบนี้คุณไปเพราะใคร?”

ม่านตากลมไหวระริกหยอกล้อแสงจันทร์ที่สาดส่อง เมื่อตอบคำถามขององครักษ์คู่ใจไม่ได้ชะงักเรียวขาสวยที่กำลังจะย่างก้าวข้ามผ่านไปตามหาบางสิ่งที่หาย สิ่งหนึ่งที่เผลอลืมเอาไว้อย่างตั้งใจ ไล่มองลายพื้นพรมไปรอบ ๆ ห้องในขณะที่ในมือก็ถือบางสิ่งเอาไว้ด้วย

“คุณจะใช้สิ่งนั้นกับเธอไม่ได้”

“...”

สร้อยแยกธาตุ...มันถูกเก็บไว้อย่างดีในที่ ๆ ไม่มีใครรู้นอกจากดั๊กลาส แต่ก็ไม่ค่อยแปลกใจนักหากมันจะมาอยู่ในมือของผู้มีเวทมนตร์ในตอนนี้ สร้อยที่ยิ่งกว่าอันตรายจะหลุดออกไปจากวังไม่ได้ไม่ว่าจะด้วยเหตุใดก็ตามไม่ว่านั่นจะหมายถึงชีวิตเจ้าหญิงดีน่าร์หรือไม่ แต่การจะแยกเอาธาตุพลังจากคนอื่นมาเป็นของตนไม่ว่าจะเพื่อใครมันก็เป็นเรื่องผิด และเขาถูกสั่งว่าต้องรักษาของชิ้นนี้เอาไว้ไม่ให้ใครก็ตามนำมันออกไปนอกวังแม้จะเป็นคนรักของเขาก็ตาม

“แค่เผื่อไว้...”

“ส่งคืนมาดีกว่า...”

“...!

ใช้พลังที่มีผลักเซนลอยกระเด็นออกไปนอกห้องก่อนจะกระชากมือลงกลอนประตูปิดกั้นพวกทหารที่วิ่งกรูกันเข้ามาเอาไว้ สูดลมหายใจเข้าจนเต็มปลอดก่อนจะก้าวข้ามผ่านไปที่อีกฟากของประตูและเมื่อพ้นศิลาที่ถูกสร้างขึ้นเป็นกรอบก็พังทลายลงมาด้วยเวทมนตร์ของเจ้าชายน้อย ซึ่งนั่นหมายความว่าไม่มีใครที่จะสามารถผ่านเข้ามายังโลกมนุษย์ได้อีกแต่เขายังสามารถกลับควิ้นต์ได้ ทุกคนต้องรอไม่ว่าจะวิธีไหนเขาก็จะนำธาตุพลังเยียวยากลับมาให้ได้!

 

“ตุบ!

ลืมตาตื่นขึ้นหลังจากเพิ่งจะข่มตาหลับอยากยากลำบากเพราะเอาแต่นึกถึงคน ๆ หนึ่งที่ล่นลงจากจากฟ้าพร้อมกับเสียงแบบนี้อยู่ทุกชั่วโมง จนตอนนี้เริ่มคิดว่าตัวเองคงรอให้ดีโอกลับมาจนมีอาการหลอนคิดไปเองว่าได้ยินเสียงอะไรแปลก ๆ ดังมาจากนอกบ้าน

“ติ๊ง!

หยิบเอาเครื่องมือสื่อสารที่โต๊ะหัวเตียงขึ้นมาดูข้อความใหม่ที่เพิ่งเข้า ก็พบว่าเป็นเพื่อนร่วมบ้านที่นอนอยู่ห้องข้างกันนี่เอง

 

เสียงอะไรออกไปดูดิ๊

 

          เบิกตากว้างเมื่ออ่านข้อความของเพื่อนสนิทงั้นก็แสดงว่าเสียงเมื่อครู่เขาไม่ได้สร้างมันขึ้นมาเอง!

          “ดีโอ...”

          วิ่งพรวดออกจากห้องนอนเร็วกว่าแสงเพื่อจะไปที่ ๆ เคยได้เจอคนตัวเล็กในคืนนั้น และสิ่งที่เห็นก็เล่นเอาก้อนเนื้อในอกแทบหยุดเต้นเมื่อร่างบางของเจ้าชายน้อยนอนแน่นิ่งอยู่ที่สวนนอกบ้านด้วยสภาพที่หน้าผากชุ่มเลือดเต็มไปหมด

          “คุณนี่มัน!

          ช้อนร่างบางขึ้นอุ้มเหนือข้อพับแขนและดิ่งเข้าบ้านในทันที วางดีโอลงนอนบนโซฟาหนังตัวใหญ่ก่อนจะวิ่งเข้าไปเอาเครื่องมือแพทย์ออกมาจากห้องนอน

          “ทรอย! ไอทรอย!

          ออกปากตะโกนหาผู้ช่วยที่เพิ่งจะเลิกงานเข้าบ้านเหมือนกันให้ออกมาจากห้องนอน ขณะกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาพร้อมกระเป๋าเครื่องมือ

          “จะตะโกนเพื่อ? ไม่ได้หูหนวกเหมือนแกนะเว้ย”

          “มานี่เร็ว ๆ กดแผลไว้ให้หน่อย”

          ทำตามนายแพทย์ที่ทำคิ้วผูกโบว์แต่โดยดีเมื่อนั่งลงบนโซฟาเหนือศีรษะของเจ้าชายน้อย ชานยอลกำลังเตรียมของที่ต้องใช่เย็บแผลออกมาวางไว้ในถาดเครื่องอย่างรวดเร็วเพื่อทำเวลาแข่งกับเลือดที่ไหลไม่หยุด

          “น้องเขาลงมายังไงวะเนี่ย?”

          “เออ! ที่หลังก็สอนกันหน่อยดิ ไม่งั้นฉันจะไปหาเองละถ้าเป็นแบบนี้”

          “อ๋อเหรออออ~

          คำพูดทีเล่นทีจริงของชานยอลไม่ได้ทำให้เพื่อนสนิทคิดไปว่าเขาจะไปเหยียบควิ้นต์ แต่คิดว่าชานยอลแค่จะพูดติดตลกเพื่อจะคลายสถานะการณ์ตรึงเครียดให้ตัวเองมากกว่า

          “จะเย็บจริงดิเลือกได้ไม่ใช่เหรอ?”

          “ไม่ใช่ตอนนี้”

          ลงมือเย็บแผลที่หน้าผากให้เจ้าชายน้อยที่นอนนิ่งไม่ได้สติอย่างขะมักเขม้น ดวงตาสีนิลสวยไม่ได้ปิดบังความรู้สึกในใจที่มีให้ร่างบางเลยแม้แต่น้อย เขาชอบดีโอมากชอบตั้งแต่แรกเห็นชอบตั้งแต่ก่อนที่จะรู้อีกฝ่ายตั้งใจมาตามหาอะไร และตอนนี้เขาไม่สามารถจะหยุดความรู้สึกนี้เอาไว้ได้ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยังไง

          “เดี๋ยวตื่นมาก็ปาของอีก”

          “เออเด็กฉัน ฉันดูแลเองได้”

          “จ่ะ! เลิกเป็นเดอะฮัคก่อนแล้วค่อยมาพูดนะเพื่อนนะ”

          ถ้าชานยอลยังไม่หายตัวเขียวเพราะสู้ดีโอไม่ได้แบบนี้จะให้เขาทำใจเชื่อได้ยังไงว่าเพื่อนหมอจะดูแลเด็กของมันได้ จริง ๆ แล้วชานยอลน่าจะเป็นเด็กดีโอมากกว่า

 

 


          เปิดเปลือกตาปรับโฟกัสรับแสงแดดที่ตกกระทบม่านตาสวยอย่างงัวเงีย ความอบอุ่นของผ้าห่มลื่น ๆ ทำให้ยิ้มน้อย ๆ คลี่ออกรับวันใหม่บนโลกใหม่ที่เขามาถึงอย่างปลอดภัย(?)

          “อื้ม~

          “อ๊า!

          “...!!!

          อ้อมกอดอุ่น ๆ มาพร้อมกับคางแหลมที่เกยเหนือศีรษะของเขาอย่างเอาแต่ใจ มือปลาหมึกแบบนี้ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครที่กำลังดึงเขาเข้าไปกอด แต่ก่อนที่เขาจะเข้าถึงแผงอกกว้างปลายคางของชานยอลก็โดนบาดแผลที่เพิ่งเย็บใหม่เมื่อคืนเข้าอย่างจัง ดีดตัวลุกขึ้นนั่งมองดูตัวตัวเล็กที่นอนจ้องเขาไม่วางตา เมื่อรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดพลาด...

          “อย่าจับ!

          “...”

          “ขอโทษ...ผมขอโทษนะ”

          ดวงตาโตเคล้าน้ำใส ๆ เพราะความเจ็บปวดที่กำลังได้รับ รู้สึกตึง ๆ ที่เหนือหน้าผากนิดหน่อยเตรียมจะยกมือขึ้นจับแต่ก็โดนชานยอลคว้าเอาไว้เสียก่อน เจ็บคล้าย ๆ ตอนตกม้าเลยเขาต้องได้แผลไม่ผิดแน่ ถ้าแผลใหญ่เท่ากันมีหวังเขาต้องกินยาหลายเดือนแน่ ๆ เลย

          “แต่ว่าเย็บแผลแล้วมันน่าจะดีขึ้นถ้าคุณกินข้าวเยอะ ๆ กับทานยาที่ผมจัดให้”

          เป็นแผลจริง ๆ ด้วย... พยายามมองฝ้ามองเพดานห้องเพื่อยับยั้งน้ำตาที่ก่อกวนการมองเห็น ถึงจะเจ็บแต่เขาต้องอดทน

          “...!!!

          “แค่นี้ใช่มั้ย...แค่นี้ก็ไม่เห็นแล้ว”

          ชานยอลดึงดีโอขึ้นมากอดเอาไว้แน่น และในวินาทีต่อมาน้ำตาเม็ดโตก็ร่วงเผาะลงบ่ากว้าง หยดน้ำอุ่น ๆ ไหลซึมผ่านเสื้อนอนสัมผัสผิวกายไม่หยุดหย่อน ก็ถ้าดีโอไม่อยากให้ใครเห็นแบบนี้ก็เป็นทางเลือกที่ดีไม่ใช่เหรอ? เสียงพ่นลมหายใจออกอย่างเหนื่อยล้าเป่ารดลำคอของคุณหมอ เอียงศีรษะลงซบบ่างกว้างก่อนจะปิดเปลือกตาลงห้ามน้ำตาที่ยังไหลเอ่อไม่หยุด

          “เจ็บใช่มั้ย...ยาชาคงหมดฤทธิ์น่ะ”

          “...”

          “หมอขออนุญาตฉีดยาได้มั้ย หื้ม?”

          “คุณมัน...หมอบ้า”




#OAOchansoo

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,365 ความคิดเห็น

  1. #1323 pigkapoom (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 14:23
    คุณหมอมีพลังเยียวยาใช่หรือไม่?
    #1,323
    0
  2. #1313 น้องแป้น (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 21:26
    สงสารเซน ;w; ไม่เป็นไรนะ จะต้องได้เจอคนที่มาเยียวยาหัวใจนายได้แน่ๆ
    #1,313
    0
  3. #1270 Riyachoo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 22:33
    จ้าขอฉีดยาน้องไปอิ๊กกกกกแบ่งพลังน้องบ้างน้องจะได้หายไวๆ
    #1,270
    0
  4. #1238 Hanami_jelly (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 12:59
    ทั้งซึ้งทั้งตลก โอ้ยยยย
    #1,238
    0
  5. #1202 สวัสดีพี่มาป่วน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 15:03
    ถถถ เชนน่าาา ก้อวงวารอยุ่ววว แต่เค้าคุ่แท้กันอ่ะ ตัวเองไม่ใช่ก้อป่อยมะ แต่นะอาจจะเป้นความผุกพันก้อเลยเสียใจเป้นทำมะดาสินะ
    #1,202
    0
  6. #1201 สวัสดีพี่มาป่วน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 15:02
    ฉีดเลยๆๆๆ ขอหลายเข้ม เราไม่อยากให้น้องเจ้บนานนนงิงิ><
    #1,201
    0
  7. #1169 chicken (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 12:29
    ดีใจที่กลับมานะดีโอ แต่กลับมาคราวนี้ต้องมีเรื่องตามมาแน่ๆเลย
    #1,169
    0
  8. #1142 Monsday (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 20:03
    ชอบหมอกับทรอยทะเลาะกัน มีความน่ารักแบบแมนๆ
    #1,142
    0
  9. #894 bee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:18
    เจ้าชายน้อยร้องไห้เจ็บแผลอ่ะ โธ่ น่าเอ็นดูT^T

    แต่สงสารเซนมากอ่ะ เขาไม่ได้ผิดอะไรเลย แค่ตอนนี้เขาเป็นคนที่ไม่ใช่ ถ้าเรื่องนี้ไม่มีเรื่องคู่แท้ เจ้าชายคงเลือกยากกว่านี้แน่ๆ
    #894
    0
  10. #686 DDYO (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:54
    น้องเอาสร้อยนั้นมาทำไมอ่ะงงแปป5555555555 น้องงงง เจ็บตัวอีกแล้วลูกเอ้ยยย ทำไงน้องถึงจะลงมาแบบปลอดภัยได้คะเนี่ย ว่าแต่การฉีดของคุณหมอนี่จะทำไงหรอคะ น้องเจ็บอยู่ก็หื่นได้นะคนเรา!
    #686
    0
  11. #578 asukichang (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:27
    เห็นใจเซนมากจริงๆ
    #578
    0
  12. #545 Ratt55 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 11:21
    โปรยมาอัพทีคะไรท์ค้าาาาาาาาา
    #545
    0
  13. #544 kawinb (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 01:03
    ไม่สามารถเข้าใจการฉีดยาของหมอปาร์คแบบไสย์ไสย์ ได้เลย ฮือออ คิดลึกตล๊อด5555 จากที่สงสัยตำแหน่งคิงส์ของหมอปาร์คอยู่แล้ว ก็ต้องมาสงสัยดั๊กลาสอีก คือต้องมีอะไรแน่ๆ ทุกคนดูมีเรื่องปิดบัง แงงงง อยากให้เจ้าชายสวีทกับหมอเยอะๆ โดนหมอรังแกเยอะๆ ก๊อนนน เหมือนกลิ่นดราม่ากำลังจะมาเลยค่าาา โง้ยยยย
    #544
    0
  14. #543 sirochaaa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 09:29
    พระบิดาทรงมีความลับ อันตรายอะไรบอกมาาา~~ นี่ห่วงเจ้าชายน้อยก็ห่วง พี่สาวน้องก็ห่วง มนุษย์โลกก็ห่วงอ่ะ 5555 ดีโอดื้อมากแล้วอ่ะเดี๋ยวนี้ เซนก็ห้ามไม่ได้ แล้วฉีดยานี่อะไรคะหมอปาร์ค คิดดีไม่ได้เลยง่า -//-
    #543
    0
  15. #542 Oh se (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 21:56
    ดีโอชักจะดื้อใหญ่แล้วนะ!!! เดี๋ยวตีเลย~~ แต่ยังไงก็เถอะคุณหมอนี่แหละปม ปากแข็งมีอะไรก็ไม่พูดฮื่อ
    #542
    0
  16. #540 KaBo_MILD (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 23:33
    ฉีดชาหรอ นี่คิดไปถึงไหนกันนะ.. ดีโอลูกหนูเอาอะไรออกมาก มันจะอันตรายต่อพี่สาวหนูหรึป่าว.. ห่วงพี่สาวด้วยเนี่ยฮรืออออ
    #540
    0
  17. #539 SirimaHongngam (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 21:22
    อยากรู้มากเลยลุ้นไปอีกคุณปร์าคดูมีความลับเยอะนะคะ55555555ดีโอกลับมาแล้ว
    #539
    0
  18. #538 Action!! (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 21:11
    ความรักกับหน้าที่ ??? หน้าที่อะไรมากกว่าการเป็นหมอเฉยๆรึเปล่า ทำไมกลับควิ้นส์ไม่ได้ แล้วทำไมเอ็กซ์ตร้าอันตรายกับมนุษย์ ฮือออ พระบิดาปิดบังอะไรเรา
    #538
    0
  19. #537 chachanityns (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 19:32
    เหตุผลอะไรที่ชานยอลมีสองธาตุในต้วล่ะ แล้วทำไมถึงบอกคนอื่นไม่ได้ว่ามีพลังเยียวยา งงไปหมด ลุ้นไปหมดด
    #537
    0
  20. #536 BBLD.O. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 18:39
    คุณมัน....หมอบ้า 55555 เขินนี่หว่า
    #536
    0
  21. #535 babariaba (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 18:15
    อ่านไปก็เกร็งตัวไป คือลุ้นมาก กลัวใจว่าดีโอจะไม่ได้กลับมาหาชานยอลอีก แต่สุดท้ายก็ ฮือออออ ที่ร้องไห้เพราะคิดถึงเขาด้วยใช่มั้ยดีโอ ไม่อยากให้เขาจากกันไปไหนเลย เวลาอยู่ด้วยกันคือช่วงเวลาที่ดีที่สุดแล้ว ถึงหมอปาร์ดจะทะลึ่งทะเล้นไปหน่อย แต่เขาก็รักของเขา นี่แอบคิดว่าเป็นไปได้หรือเปล่าที่ชานยอลอาจไม่ใช่เอ็กตร้าธรรมดาแต่เหนือชั้นกว่านั้น เหมือนมีหลายพลัง เพราะเป็นคิงส์ ถึงจะยังไม่รู้ว่าคิงส์คืออะไร คือตำแหน่งไหนก็ตาม 5555555 ดูเหมือนพลังเยียวยาก็เป็นชานยอลนั้นแหละที่ถือครองอยู่ ดูชานยอลน้อยใจมากอะที่รู้ว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของดีโอก็เพื่อมาตามหาพลังนั่น แล้วคำพูดของทรอยอีก ชวนให้สงสัยมากๆ รอตอนต่อไป รอเฉลย ถึงจะเดามัวไปเยอะก็ตาม 55555555

    แงงงงงง ชอบมากกก อ่านแล้วสนุก หนูชอบพ้อยที่พี่แอบทิ้งไว้ให้คิดต่ออะ มันกำกวมแล้วชวนให้สงสัยมากๆ พี่แต่งเก่งมากเลย ยังไงรอตอนต่อไปนะคะ คุณหมอจะฉีดยาเข็มหย่ายๆๆ
    #535
    0
  22. #534 DOismine (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 16:08
    ดีโอ คือ คือ หนูทั้งเจ็บทั้งคิดถึงหมอปาร์คใช่ไหม ต้องใช่แน่ๆ เราเรียนมา อ้อมกอดหมอปาร์คอบอุ่นชิมิล่ะ คิดถึงมากสินะ แงง~~~ น่ารักอ่ะ แต่ตกลงมาแบบนี้บ้อบๆไม่ดีนะ หมอปาร์คต้องไปรับเองนะ ไม่งั้นเจ้าชายจะเป็นมากกว่าครั้งนี้ หมอปาร์คต้งไปควิ้นไปเจอพ่อแม่เจ้าชายนะคะ
    #534
    0
  23. #533 SesamornJ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 12:38
    ฉีดยายังไงหรอคะะะ55555555 -///////////-)!!!!
    #533
    0
  24. #532 pornthipchaisit9 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 11:17
    หมอปาร์คจะฉีดยาแบบไหนให้เจ้าชายน้อยน้อฮอลใจบางไปหมดแล้วแค่หมอปาร์์คบอกจะฉีดยาให้เจ้าชายฮืออออฉีดเลยได้มะแล้วตัดไปที่ฉากคัทเลย55555
    #532
    0
  25. #531 Tongdchr (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 10:43
    ยังสงสัยว่าทำไมชานยอลถึงไม่ยอมกลับไป แล้วจริงๆหมอนี่ก็น่าจะรักษาได้มั้ย
    #531
    0