{Chansoo} - One And Only

ตอนที่ 15 : One And Only - Chapter 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,241
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    19 ม.ค. 60

          “ติ๊ด!

          “...!!!

          “จะไปไหนคุณ”

          “ปล่อย!

          เสียงแตะคีย์การ์ดดังขึ้นหน้าบ้านทำให้ดีโอพยายามดันตัวเองให้เป็นอิสระจากคุณหมอที่ตรึงข้อมือเขาเอาไว้เหนือศีรษะ แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมปล่อยกันง่าย ๆ แม้จะรู้ว่าเพื่อนสนิทตัวเองมาแต่นั่นก็ไม่เห็นจะเป็นปัญหาอะไรนี่?

          “ไม่ปล่อย”

          “...!!!

          ชานยอลกลิ้งตกเตียงไปเมื่อดีโอใช้พลังที่มีผลักให้ร่างสูงถอยห่างเพราะพูดดี ๆ ด้วยแล้วไม่ฟัง เขาไม่ได้มีอารมณ์ขันหรือรู้สึกสนุกสนานตลอดเวลาเหมือนชานยอลและไม่ได้ใจดีเหมือนอีกฝ่ายด้วย เขาชอบอยู่เงียบ ๆ มากกว่าแบบที่ไม่ต้องมีคนพันเนื้อพันตัว(?)เช่นนี้

          “ทำไมคุณถึงชอบใช้กำลังหื้ม?” นายแพทย์ดันตัวลุกขึ้นนั่งข้างเตียงพร้อมกับทรงผมยุ่งฟู เอ่ยถามเพราะกี่รอบต่อกี่รอบวีธีแก้ปัญหาของดีโอเป็นต้องจบด้วยการใช้กำลังทุกที ภายนอกเหมือนจะเป็นคนเงียบ ๆ ดูสุขุมแต่ถ้าไม่ได้อยู่ด้วยจริง ๆ คงจะไม่รู้เลยว่าเอาแต่ใจไม่น้อย แต่ก็เป็นการเอาแต่ใจที่น่ารักถ้าจะแค่ทำให้ของกระจายหรือปาหมอนใส่เขาแบบนั้นเขาว่ามันน่ารักดี

          “...”

          “อาบน้ำนะ...แล้วเตรียมตัวไปโรงพยาบาลกับผม”

          “...?”

          “ขืนปล่อยให้อยู่คนเดียวแล้วคุณหนีกลับบ้านผมจะทำยังไง”

          “...!

          ชานยอลนั่งกอดเข่าของตัวเองอยู่ข้างเตียงใบหน้าที่ช้อนเงยสบตากันทำให้เจ้าชายน้อยรู้สึกถึงความกลัวบางอย่างที่กำลังก่อกวนใจ อารมณ์ไม่ได้ต่างจากตอนทิ้งควิ้นต์มาที่นี่มันเหมือนกับว่าเขาเริ่มจะกลัวการกลับไป(?)

         

 

          นั่งทานอาหารมื้อแรกของวันเป็นบะหมี่เย็นที่โทรสั่งให้มาส่งถึงหน้าบ้าน นี่เป็นอีกข้อที่เจ้าชายน้อยโปรดเหลือเกินและคิดว่ามันสะดวกมากเหลือเกินน่าอิจฉามนุษย์นะว่าไหม... ถ้าประชากรของเขาที่ควิ้นต์สามารถทำแบบนี้ได้มันคงเป็นเรื่องที่ดีน่าดู

          “เราทำไม่ได้”

          ชานยอลมักจะสั่งอาหารที่ต้องใช้ตะเกียบมาให้ดีโออยู่เสมอเมื่อรู้ว่าเจ้าชายใช้ไม่เป็น เพราะมันน่ารักมือเห็นมือเล็ก ๆ พยายามใช้ไม้ไผ่สองชิ้นให้เกิดประโยชน์แต่ก็ทำไม่ได้สักที เรียวคิ้วหนาเป็นแพขมวดยุ่งน่าเอ็นดูเวลาทำเส้นตกลงไปในถ้วยตามเดิม... จนสุดท้ายก็วางตะเกียบลงอย่างหัวเสีย

          ชานยอลช่วยคีบเส้นใส่ช้อนให้เจ้าชายน้อยทุกคำเมื่อเจอคำบ่นที่น่ารัก จริง ๆ อยากจะช่วยตั้งแต่แรกแล้วด้วยซ้ำแต่เพราะอยู่ด้วยกันมาสักพักเลยรู้ว่าดีโอชอบพยายามด้วยตัวเองก่อนเสมอและที่สั่งอาหารประเภทนี้มาก็เพื่อการนี้โดยเฉพาะแหละ ก็ถ้าดีโอทำเองได้ทุกอย่างแล้วเขาจะสามารถทำคะแนนให้ตามทันผู้มาใหม่ได้อย่างไร

          “แค่ก ๆ แค่ก ๆ”

          ทรอยเกือบจะขาดอากาศหายใจเพราะสำลักน้ำซุปตอนเห็นเพื่อนหมอของตัวเองดึงแก้วน้ำที่อยู่ห่างเกือบครึ่งเมตรให้เลื่อนเข้ามาหาโดยไม่ใช้มือ!

          “อะไร?”

          ชานยอลเอ่ยถามเพื่อนรักด้วยใบหน้ากรุ่มกริ่มอมยิ้มน้อย ๆ ทำให้ทรอยแทบจะยันเก้าอี้ทรงสูงของอีกฝ่ายให้ล้มทิ่ม

          “น่าหมั่นไส้...แล้วทำไมไปยอมมันง่าย ๆ ล่ะน้อง?”

          “...” เจ้าชายน้อยนั่งก้มหน้าก้มตาใช้ช้อนตักเส้นบะหมี่ขึ้นจากถ้วยเมื่อคนหูดีหันมาเอ่ยถามถึงเหตุผลของการที่ชานยอลมีเวทมนตร์ รู้สึกแก้มร้อนจนแทบติดไฟยิ่งได้ยินเสียงชานยอลกลั้นขำยิ่งอยากจะแทรกตัวหนีลงไปในถ้วยซุป

          “คิดว่าที่ไม่กลับบ้านเมื่อคืนคือรู้ซะอีก?”

          “ก็พอจะเดาได้ว่าแกจะทำอะไรแต่ไม่คิดว่าจะอยู่ดีพ้นมือน้องเขามาได้โดยไม่เขียวสักจุดแบบนี้ ฮ่า ๆ”

          “ใครบอกไม่เขียวแกยังไม่เห็นมากกว่า!

          ดีโอหันมามองคนข้างกายตาโตเมื่อชานยอลเริ่มเอ่ยฟ้องเพื่อนเรื่องเขาทำร้ายร่างกาย ก็จะไม่ให้ทำแบบนั้นได้ยังไงในเมื่อเพื่อนหมอของทรอยทำตัวเหมือนปลาหมึก

          “...!

          “อ๊า!...เห็นมั้ย? แกเห็นมั้ยล่ะชอบใช้กำลัง...เอาแต่ใจ!

          พูดไม่ทันขาดคำดีโอก็ส่งมือน้อยมาหยิกหน้าขาของคนขี้โกงในทันที ตีหน้านิ่งสนิทเมื่อคุณหมอชี้มายังตนให้เพื่อนดูแต่เขาไม่สนก็ไม่เลิกทำตัวให้น่าหยิกสักทีนี่นา

          “ไม่เห็นอ่ะขอใหม่อีกรอบได้ปะ? ฮ่า ๆ”

          “อ๊า! คุณ!” ดีโอหยิกชานยอลอีกรอบเมื่อได้ยินทรอยพูดแบบนั้น ทั้งที่จริง ๆ แล้วไม่จำเป็นแต่เจ้าชายน้อยไม่เข้าใจและคิดว่าทรอยยังไม่เห็นทั้งที่นักสืบหนุ่มเห็นมันเต็มสองตา แต่รอบนี้มันก็ทำให้น้องเล็กสุดของบ้านเกิดอารมณ์ขันเมื่อเห็นชานยอลลูบหน้าขาตัวเองปอย ๆ

          “...!!!

          “...!!!

          สองชีวิตแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นรอยยิ้มรูปหัวใจสวยคลี่ออกให้ประจักษ์และตามมาด้วยเสียงหัวเราะน้อย ๆ น่ารักตามติดรอยยิ้มหวานเชื่อมที่กำลังต้องตา ทรอยสะบัดหน้าเล็กน้อยก่อนจะก้มลงสนใจเส้นบะหมี่อีกรอบ เพราะถ้าชานยอลหันมาเห็นเขามองเด็กหมอแบบนี้ถ้วยบะหมี่อาจจะลอยข้ามฟากมาหาเขาก็ได้

          “...?”

          รอยยิ้มหวานค่อย ๆ หุบลงเมื่อเห็นว่าชานยอลนั่งนิ่งค้างมองตนไม่วางตาแบบนั้น และเมื่อเขาได้มองคุณหมอตอนไม่รู้สึกตัวไร้สติเช่นนี้มันก็ดึงจิตใจให้ลอยคว้างในอากาศไม่ต่างกัน ชานยอลมักจะมีแรงดึงดูดที่มากล้นเมื่อเขาเผลอหรือหลุดโหมดหยอดทุกทีไป เลยทำให้หัวใจดวงน้อยดีดกระทบแผ่นอกตึงตังเพราะนัยน์ตาสวยทรงเสน่ห์ของคุณหมอนี่หรือเปล่า? เจอแล้วหรือเปล่าคนที่เกิดมาให้รักแม้จะไม่เคยคิดว่าต้องรักแต่ก็มักจะเข้ามาทำให้รักได้โดยไม่รู้ตัว

          “...”

          “...”

          “เคยมีวันไหนไม่น่ารักมั้ย?”

          “...!

          “มองหน้าคุณที่ไรลืมหายใจตลอดเลย”

          “...”

          “จะรับผิดชอบยังไงล่ะหื้ม?”

          ชานยอลนิ่งค้างหนักกว่าเดิมตอนคนตัวเล็กอุ้มถ้วยบะหมี่หนีไปนั่งอยู่บนโซฟาหน้าทีวี สูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดเมื่อรู้สึกเจ็บหน้าขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

          “ฮ่า ๆ จี๊ดชิบหาย”

          “เก็บปากไว้กินข้าวมะ?”

          “ฮ่า ๆ น้อง! ขออีกรอบได้ปะ?”

          ชานยอลขว้างฝ่ากล่องใส่เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเมื่อทรอยยังไม่หยุดสร้างรอยร้าวบนหน้าของเขาในเช้านี้ร่วมกับคนตัวเล็ก

 

 

          ดีโอเดินตามคุณหมอเข้าโรงพยาบาลมาต้อย ๆ เพราะชานยอลไม่ยอมให้เขาอยู่บ้านคนเดียวและจริง ๆ วันนี้เป็นวันที่เขาสัญญากับเซนเอาไว้แล้วว่าจะกลับควิ้นต์ นั่งทะเลาะกับความคิดและความรู้สึกของตัวเองมาตลอดทางแต่ก็ยังไม่ได้บทสรุปให้มันเสียทีสำหรับความว้าวุ่นใจ

          “หมอปาร์คสวัสดีค่ะ”

          เสียงใสของนางพยาบาลสาวน้อยดังกระทบใบหูของคนตัวเล็กที่ติดตามชานยอลมาด้วย ทุกครั้งที่มาโรงพยาบาลดีโอจะเดินอยู่ข้างหลังชานยอลเป็นส่วนใหญ่หรือไม่ก็เดินห่าง ๆ เพราะมองดูนู่นดูนี่ไปเรื่อย แต่ตอนนี้เจ้าชายน้อยกำลังสืบเท้าเข้าใกล้วงสนทนาไปอย่างไม่รู้ตัว

          “อ่าว? สวัสดีครับเจอกันแต่เช้าเลย”

          รอยยิ้มกว้างของชานยอลกำลังไม่น่ามองเมื่อมันไม่ได้มอบให้เขาเหมือนทุกครั้ง เคี้ยวกระพุ้งแก้มตัวเองไปมาเมื่อเห็นชานยอลเอ่ยพูดคุยกับผู้หญิงตัวเล็กตรงหน้าไม่หยุด ดีโอเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้าง ๆ คุณหมอคนเก่งก่อนจะมองหน้าพยาบาลสาวนิ่งด้วยดวงตากลมคู่สวย จนฝ่ายที่ถูกมองรู้สึกได้เลยเบนสายตาจากใบหน้าหล่อเหลาลงมาสบจ้องดวงตากลมของหนุ่มน้อยที่ยืนอยู่ข้างชานยอลแทน

          “สวัสดีค่ะ”หญิงสาวตรงหน้ายิ้มหวานพร้อมโค้งให้ดีโอน้อย ๆ ตามมารยาท

          “อื้ม”

          “...?!

          เจอคำตอบของเจ้าชายน้อยเข้าไปทั้งสองคนก็มีอาการที่แตกต่างกัน... คุณพยาบาลคนสวยยืนกระพริบตาปริบ ๆ กอดแฟ้มเอกสารแน่นเพราะไม่คิดเลยว่าจะได้รับกลับมาแค่ อื้มเมื่อเธอเป็นคนเปิดบทสนทนา ส่วนชานยอลนั้นกำลังกลั้นขำอย่างยากลำบาก ยกมือปิดปากของตัวเองเอาไว้แน่นขณะหันมองคนตัวเล็กที่กำลังแสดงอาการหวงของ

          “จะเดินต่อได้รึยัง?”

          “เดินสิเดินปะเดินต่อนะ...ขอตัวนะครับ”

          ชานยอลโค้งให้นางพยาบาลไปสองสามครั้งที่เพิ่มให้เพราะนอกจากจะเป็นการลาแล้วก็เป็นคำขอโทษแทนเด็กเอาแต่ใจของเขาด้วย มีบ้างเวลาสาว ๆ หึงหวงเขาให้เห็นก่อนหน้าจะเจอเจ้าชายน้อย แต่ไม่เห็นว่าจะมีรายไหนหึงหวงได้นิ่งสนิทแบบนี้มาก่อน กระชับฝ่ามือเล็กที่เอื้อมเอามาถือไว้ก่อนจะยัดเข้ากระเป๋าเสื้อโค้ทตามความเคยชิน พาคนตัวเล็กเดินมายังห้องของหมอใหญ่ที่เป็นรุ่นพี่ก่อนจะผลักบานประตูเข้าไปเมื่อได้ยินเสียงขานอนุญาตตอนเขาเคาะประตู

          “ผมจะขออนุญาตพักเวรกลางคืนน่ะครับ”

          เข้ามาได้ก็เปิดประเด็นสำคัญที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะต้องพูดให้ได้และถ้าไม่ได้เขาจะทำแบบนี้แทน...

          “ชานยอล”

          ซองสีขาวถูกวางลงบนโต๊ะของนายแพทย์ใหญ่ แววตาจริงจังไม่มีแววขี้เล่นของรุ่นน้องตรงหน้าทำให้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นเพราะชานยอลเป็นคนที่มีฝีมือโรงพยาบาลไหนก็ต้องการตัว ไม่เว้นแม้ต่างประเทศ...

          “ถ้าไม่ได้ไม่เป็นไรนะครับ...ผมจะลาออกเอง”

          “ไอได้น่ะมันได้แต่เหตุผลล่ะ?”

          รุ่นพี่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีน้ำตาลตัวใหญ่เอ่ยถามถึงสาเหตุที่นายแพทย์บ้างานแบบชานยอลมาขอพักงานช่วงกลางคืนแบบนี้ คนตัวเล็กโพล่หน้าออกมาพ้นร่างสูงให้หมอใหญ่ได้เห็นใบหน้าน่ารักเมื่อชานยอลดึงให้ดีโอขยับออกมา และเขาก็จำเด็กคนนี้ได้แม่นเด็กที่เข้าไปวีนหมอปาร์คในห้องประชุมนี่เอง

          “เขาขโมยหัวใจผมอ่ะครับ ไม่รู้ว่าผมจะหนีตามเขาไปวันไหนงั้นพี่ช่วยเก็บใบลาออกไว้ให้หน่อยนะ ยื่นมันให้ผู้อำนวยการแทนผมด้วยถ้าเกิดผมไม่มาทำงาน”

          “ไอ้นี่!

          “ฮ่า ๆ ตอนพี่เพิ่งคบกับหมอจีฮุนพี่ยังอยากตามเขาไปเรียนเมืองนอกเลย ผมก็เหมือนพี่นั่นแหละครับ แต่ผมอาจจะตามเขาไปไกลกว่าอเมริกาหรือแคนนาดา...”

          “ไอเด็กนี่!

          “ไปนะครับ”

          ดีโอโค้งศีรษะให้หมอใหญ่ตามชานยอลงก ๆ ดูเหมือนเจ้าชายน้อยยังไม่หลุดจากประโยคเมื่อครู่ของชานยอล...หมายความว่ายังไงไม่มาทำงาน?

          “ทำไมไม่มาทำงาน?”ยิงคำถามเพื่อหาคำตอบที่ข้องใจกับชานยอลในทันทีหลังทั้งคู่เดินพ้นกรอบประตูห้องที่เพิ่งจะเข้าไปเมื่อครู่ที่ตอนนี้ทิ้งไว้เพียงแพทย์ใหญ่กับความงุนงงตามลำพังในห้อง

ข้องใจเหลือเกินกับใบหน้าเรียบเฉยของหนุ่มน้อยขณะน้องชายตัวสูงของเขาเอ่ยข้อความที่แทบจะเป็นการสารภาพรักให้ได้ยินต่อหน้า แต่กลับไม่เห็นปฏิกิริยาใดเลยจากคนตัวเล็กที่ชานยอลลากติดมือมาด้วย ถ้าเป็นคนอื่นคงยิ้มแก้มแตกไม่ก็สลบไปแล้วแต่กับเด็กคนนี้ไม่มีอะไรเลย...

          “เดี๋ยวคุณไม่มีเพื่อนอยู่”

          “เราอยู่คนเดียวได้”

          “แต่ผมอยู่คนเดียวไม่ได้แล้ว”

          “...!

          “มันเหมือนจะหายใจไม่ออกเลยอ่ะคุณ โอ้ย ๆ” ฝ่ามือหนาทุบหน้าอกของตัวเองเบา ๆ ประกอบการสนทนา

          “คุณมันหมอบ้า”

          ดีโอดึงมือตัวเองออกจากกระเป๋าเสื้อของชานยอลเมื่อรู้สึกเบื่อเหลือเกินกับการพูดหยอดพูดหวานของอีกฝ่าย

          “...?”

          เดินหนีออกมาได้สองสามก้าวฝีเท้าเล็ก ๆ หยุดลงเมื่อเห็นได้ยินเสียงเหมือนอะไรตกพื้นและเห็นเด็กผู้ชายหยิบกระป๋องโคล่าออกจากตู้สีเหลี่ยมขนาดใหญ่ เดินเข้าไปดูตู้สีเขียวใกล้ ๆ หลังเด็กคนเมื่อครู่เดินออกไปพร้อมกับยกกระป๋องโคล่าขึ้นดื่ม กราดสายตาสำรวจดูตู้กดน้ำอัตโนมัติด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ด้านในมีกระป๋องน้ำหน้าตาแปลก ๆ หลายกระป๋องที่ยังไม่เคยชิมซึ่งตอนนี้ก็อยากจะชิมมันขึ้นมาแล้วเสียด้วย

          “...?”

          ชานยอลเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับธนบัตรในมือ ตบกระเป๋าโค้ทของตัวเองปุ๊ ๆ แทนการออกคำสั่งกับเด็กดื้อที่ร่วงลงมาจากฟ้า เจ้าชายน้อยค่อย ๆ สอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของชานยอลอย่างว่าง่ายก่อนสองมือจะประสานกันไว้ตามเดิมในกระเป๋าอุ่น ๆ เพื่อแลกกับกระป๋องน้ำในตู้นั่น

          “คุณต้องใส่เงินเข้าไปแบบนี้”

          “...”

          ดีโอมองดูวิธีที่ชานยอลจะเอากระป๋องน้ำออกมาจากในตู้ตาไม่กระพริบ ถ้าไม่มีคนแถวนี้เขาคงจะเสกให้น้ำหวานพวกนั้นออกมาตั้งอยู่ข้างนอกแล้วแต่ที่นี่คนเยอะอีกอย่างชานยอลไม่ชอบให้เขาเอาเปรียบใคร

          “โอ๊ะ!”เสียงร้องตกใจของเจ้าชายน้อยดังขึ้นเมื่อไฟสีแดงหลายสิบติดขึ้นพร้อม ๆ กัน ภาพของคนตัวเล็กที่ทำตาเป็นประกายเรียกร้อยยิ้มของคุณหมอใจดีได้ไม่ยาก

          “ทีนี้คุณก็กดอันที่คุณอยากได้”

          เงยหน้าตั้งใจฟังที่ชานยอลกำลังอธิบายก่อนจะหันขวับกลับมาให้ความสนใจไฟแดง ๆ บนตู้แทน ยกมือกดเอาโคล่ากระป๋องแดงไปหนึ่งครั้งก่อนจะได้ยินเสียงเหมือนอะไรตกลงมาชานยอลจึงเอื้อมมือลงไปหยิบกระป๋องน้ำแบบเดียวกันเป๊ะขึ้นมาส่งให้

          “ง่ายมั้ย? แค่นี้เอง”

          “...”

          รับโคล่าจากชานยอลมาถือไว้ก่อนจะส่งคืนเพราะมันเย็นเกินไป ตอนนี้เลยกลายเป็นชานยอลที่ต้องถือกระป๋องน้ำเย็นเฉียบเอาไว้ในมือให้แทนเพราะเจ้าตัวไม่ยอมถือ

“...!

หันหลังเตรียมจะเดินออกจากจุดกดน้ำแต่เจ้าชายน้อยนั้นไม่ยอมเดินตามมาด้วย ยังยืนมองน้ำหวานกระป๋องสีม่วงนิ่งไม่ขยับเขยื้อน ชานยอลหันกลับมายืนที่เดิมก่อนจะจ้องหน้าดีโอแต่ก็ได้รับการตอบกลับมาเพียงสายตานิ่ง ๆ กับใบหน้าเรียบเฉยที่สบจ้องกันครู่หนึ่งและเบนไปจ้องกระป๋องสีม่วงตามเดิม

          “ให้มันได้อย่างนี้สิคุณ”

          “ติ๊ด!

          กดปุ่มสีแดงตรงกระป๋องที่หมายตาอย่างรวดเร็วเมื่อชานยอลสอดธนบัตรใส่ช่องให้จนเจ้าของเงินไม่ทันได้เห็นไฟสีแดงด้วยซ้ำแต่ต้องก้มลงไปหยิบน้ำหวานออกมาจากช่องให้เจ้าชายน้อยอีกรอบเมื่อได้ยินมันตก

          “เอาแต่ใจ...คุณมันเอาแต่ใจที่หนึ่ง”

          ยอมเดินตามชานยอลออกมาโดยง่ายเมื่อได้ของที่อยากได้ครบตามที่ตั้งใจ ปล่อยให้เสียงบ่นของร่างสูงเข้าหูซ้ายทะลุหูขวามองดูมุมตึกมุมบันไดไปตลอดทาง ก็จะให้เขาทำยังไงในเมื่อไม่ให้ใช่เวทมนตร์เอามันออกมาก็ต้องซื้อให้สิถูกแล้ว!

 

          พาคนตัวเล็กออกมานั่งที่ส่วนหย่อมที่จัดเอาไว้บนยอดตึก มุมพักผ่อนเมื่อรู้สึกล้าจากงานชานยอลมักจะมานั่งเล่นที่นี่เพราะมันไม่ค่อยมีใครขึ้นมานักเวลาหนาว ๆ แบบนี้ แต่ว่าตอนนี้มีดีโออยู่ด้วยยิ่งหนาวยิ่งดีไม่ใช่เหรอ?

          จัดการรูดซิปเสื้อกันหนาวให้เจ้าชายน้อยจนถึงคอตอนดันให้ดีโอนั่งลงบนเก้าอี้ตัวยาว จากจุดนี้สามารถมองเห็นวิวสวย ๆ ของเมืองหลวงได้ดีที่สุดในย่าน และดูเหมือนเจ้าชายน้อยจะชอบมันเสียด้วยถึงได้กลอกตาโต ๆ มองไปซ้ายทีขวาทีไม่หยุด

          “สวยใช่มั้ย?”

          “อื้อ”

          “ไม่อยากอยู่ที่นี่ด้วยกันเหรอ?”

          แว่บหนึ่งนายทหารคนสนิทก็แทรกเข้ามาในหัว ถ้าหมดวันนี้แล้วเขายังไม่กลับไปเซนจะมองว่าเขาเป็นคนยังไง? ตอนนี้แม้ความรู้สึกเดิมจะแปรเปลี่ยนแต่ที่ไม่เปลี่ยนเลยคือเซนยังเป็นคนพิเศษของเขาเสมอ...เพื่อนที่ดี

          “ควิ้นต์ก็สวย”

          “...!!!

 

 

          แต่ผมคงกลับควิ้นต์กับคุณไม่ได้ที่รัก...

 

 

          “...!!!

“เซน...”

          ร่างสูงขององค์รักษ์ผู้ภักดีเดินออกมาจากมุมหนึ่งของสวนหย่อมที่ชานยอลและเจ้าชายน้อยคิดว่ามีเพียงเขาสอง แต่เปล่าเลยมันมีเซนด้วย...

          “น่าจะถึงเวลาที่ต้องกลับแล้ว”

          ชานยอลจ้องมองผู้มาใหม่ที่กำลังขยับเรียวปากหยักเอ่ยวาจาที่ไม่น่าฟังนิ่ง ใช่...เขาเคยเจอกันมาก่อนไม่สิแค่เขาต่างหาก คืนนั้นที่งานวันเกิดคนเดียวกันเลยกับที่กอดคู่ของเขา...ชื่อเซนเองสินะ? หน้าตาและรูปร่างเอาเรื่องใช้ได้เมื่อเห็นชัด ๆ ในที่ที่สว่างจ้าแบบนี้ แต่ถึงยังไงเขาคงจะปล่อยให้ดีโอไปด้วยไม่ได้!

          ชานยอลตัดสินใจเอ่ยแทรกบุคคลมาใหม่ที่กำลังสืบเท้าเข้าใกล้คู่ชีวิตของเขาโดยไม่คำนึงถึงมารยาท ก็ในเมื่อกล้าผ่าวงมาแบบนี้เขาจำต้องไว้หน้าคนที่มองข้ามหัวเขาด้วยหรือไง?...คิดว่าไม่จำเป็น

          “พูดถึงตัวเองอยู่เหรอ...ครับ?”



#OAOchansoo


ขอโทษที่ล่าช้านะคะ

พอดีช่วงนี้งานเยอะมาก ๆ เลย

แต่จะพยายามอัพเดทให้เร็วขึ้นค่ะ T.T

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,365 ความคิดเห็น

  1. #1346 Baby_5766 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 22:46
    หู้ยยย

    งานช้างง
    #1,346
    0
  2. #1322 pigkapoom (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 14:14
    หึงน้อง ดูออก
    #1,322
    0
  3. #1312 น้องแป้น (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 21:12
    เอ่าแล้ววววววว ยังไงคะสองหนุ่ม ยังไง
    #1,312
    0
  4. #1281 ChompunutEksuk (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:04
    ง่อวววว​ คุณหมอออ
    #1,281
    0
  5. #1269 Riyachoo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 22:15
    อืมๆๆๆเอาแล้วๆ
    #1,269
    0
  6. #1237 Hanami_jelly (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 11:31
    คุณหมอขีัหวง 5555 แต่ชอบที่ทรอยเรียกเจ้าชายน้อยว่า "น้องๆ" อิอิ น่ารัก///
    #1,237
    0
  7. #1200 สวัสดีพี่มาป่วน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 14:51
    โอ้โหยามน้องเค้ายิ้มที แต่ละคนยังกะโดนต้องมนต์ งื้อออมันเป้นความจริงไม่ขอเถียงงงอิอิ>< ไม่อาวไม่ให้กลับบบ หมอปั้กสุ้ๆเน้ออออ
    #1,200
    0
  8. #1168 chicken (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 12:15
    เป็นคนขี้หวงกับคนเอาแต่ใจที่เข้ากันมากกก น่ารักมากกกกก แล้วทำไมชานยอลไม่อยากกลับควิ้นต์ล่ะ ใครทำอะไรให้ช้ำใจมา
    #1,168
    0
  9. #1141 Monsday (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 19:46
    หมอปาร์คขี้หวงเบอร์หนึ่งเลยจริงๆ ส่วนเซนก็น่าเห็นใจ แต่ทำไงได้เค้าคู่แท้กันนี่ ฮื้อออ
    #1,141
    0
  10. #893 bee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:01
    เจ้าชายน้อยโคตรน่ารัก มีหึงด้วยนะ แต่หึงแบบนิ่งๆ

    ยิ่งตอนเอาแต่ใจจะน้ำอัดลมแต่ไม่ยอมบอกหมอปาร์คนี่น่ารักมาก หมอปาร์คก้ต้องเก็ตเองด้วยนะ เหมือนเลี้ยงเด็กเลย555 อยากได้เจ้าชายน้อยมาเลี้ยงบ้างจัง

    อีกตอนที่ชอบคือตอนดีโอแกล้งหยิกหมอปาร์คอีกรอบตามที่ทรอยบอกแล้วยิ้มออกมา คืออ่านแล้วยิ้มตามเลย ดีโอต้องยิ้มน่ารักมากแน่ๆ ฮืออ แต่หมอปาร์คนี่เสี่ยวขึ้นทุกวันนะคะ555
    #893
    0
  11. #685 DDYO (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:37
    ทำไมหมอไม่อยากกลับไปอ่ะ ใครเป็นxtraธาตุเยียวยาคนนั้นนนน น้องไม่กลับไปได้มั้ย อยู่กับหมอที่นี่ตลอดไปไม่ได้หรออืออออ
    #685
    0
  12. #514 ✿宜嘉✿ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 20:49
    เอาจริงๆนี่ว่าชานยอลต้องเกี่ยวำันกับธาตุเยียวยาแน่ๆ และคิดว่าดีโอต้องกลับ แต่แปลกดี ดีโอน่าจะถามชย บ้าง ทำไมไม่อยากกลับ กลับด้วยกันไหม ไรงี้ ไม่อยากให้น้องไปเลยยย งื้ออ
    #514
    0
  13. #512 SirimaHongngam (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 15:45
    ดีโอน่ารักจริงจังมากกกชานยอลไปด้วยไม่ได้หรอออออ ขอบคุณไรท์มากๆๆๆๆไรท์สู้ๆๆๆ
    #512
    0
  14. วันที่ 21 มกราคม 2560 / 14:06
    เอาละค๊าาาาา จะทำยังไงดีล่ะทีนี้เจ้าชายน้อย จะให้อยู่กับชานยอลก็ไม่ได้ จะให้กลับควินท์ก็คงจะต้องหงอยแน่ๆ แถมยังตามหาคนที่จะรักษาพี่ไม่เจออีก อยากรู้นักว่าคนที่สามารถรักษาเจ้าหญิงได้จะใช่ชานยอลไหม เป็นกำลังใจให้นะคะ :)
    #504
    0
  15. #501 adore.da (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 23:04
    ติดเรื่องนี้จริงจังมาก แบบมากๆ ขอบคุณไรท์ที่สร้างสรรค์เรื่องราวแบบนี้ออกมาให้ได้จินตนาการตามนะ :) สนุกมาก ตัวละครก็น่ารัก และลึกลับด้วย น่าติดตามและได้คิดตามตัวละครด้วย เพิ่มความสนุกเข้าไปอีก ยังไงก็เป็นกำลังใจให้ไรท์นะ :)
    #501
    0
  16. #500 Action!! (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 18:56
    ทำไมชานยอลกลับควิ้นส์ไม่ได้อะ เจ้าชายน้อยต้องกลับบ้านนะรู้ไหมชานยอล พี่หญิงรอน้องอยู่นะ ถ้ารู้ว่าเป็นเจ้าชายชานยอลจะยอทตามน้องกลับมั๊ย
    #500
    0
  17. #499 นีนี่คยอง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 01:11
    เซนจะมาพาเจ้าชายน้อยไปจากชานยอลไม่ได้นะ เราไม่ยอม ชานยอลก้คงไม่ยอมเหมือนกันแหละ ใช่มั้ย(?)

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 มกราคม 2560 / 01:12
    #499
    0
  18. #496 winkkywink (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 23:07
    แง กร๊าวใจจ พี่ปาร์คอย่าให้คยองกลับไปนะ แต่ใจนึงก็อยากให้พี่ปาร์คไปอยู่ควิ้นด้วยกัน แต่ทำไมพี่ปาร์คไปควิ้นไม่ได้ มีปมแรง แง
    #496
    0
  19. #495 Buakyungsoo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 22:44
    นี่ค่ะพี่ปาร์คคเรามาแล้วววว..อย่ายอมให้เค้าเอาตัวตยองไปค่ะลุยยยย
    #495
    0
  20. #493 GO!디오 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 11:11
    ชอบทรอยมากเลยยยฮอล ตอนสำลักอ้ะ5555 แล้วมามองน้องด้วยสายตาแบบไหนกัน มีความหืม มีความเดี๋ยวซิคะๆอย่าเพิ่งหมดบทพี่ทรอย5555 แล้วนี่ว่าคยองอาจจะต้องกลับเพราะคุณเชนมาตามแล้ว ไม่กลับเดี๋ยวเปลืองค่าตัวอุตส่าห์ตามลงมา แล้วในที่สุดชานยอลอาจจะมีเหตุให้ต้องไปด้วย แต่อาจจะไม่ได้ไปพร้อมน้อง? เดาจากยื่นจดหมายลาออกไปแล้ว แล้วชานยอลมีความหลังอะไรที่ควินซ์กัน ต้องเกี่ยวกับพลังที่หลบซ่อนแน่ๆ แต่เชนนี้มาแบบนินจามากค่ะ ผลุบโผล่ มีความน่ากลัวอ่อน จากตรงนี้ก็ยังสงสัยเรื่องที่ชานยอลเก็บพลังไม่ให้คยองหายตัวได้เองได้ยังไง โกงกฎเหรอคะะ
    #493
    0
  21. #492 chachanityns (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 09:40
    ชอบตอนนี้จังเลยยย ความสุขคละคลุ้ง ดี้ดี ยิ่งตอนน้องยิ้มนะ โลกคงสดใสมากเลยสำหรับสองหนุ่ม ยิ้มบ่อยๆน๊าเจ้าชายน้อย
    #492
    0
  22. #491 sirochaaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 08:38
    ฉากที่น้องยิ้มแล้วหัวเราะคือทับใจมาก มานึกๆดูน้องยังไม่เคยหัวเราะจริงๆ เจ้าชายน้อยน่ารักเกินไปแล้วววว แต่ทำไมหมอปาร์คกลับไม่ได้อ่ะ หรือพี่เคยไปก่อคดีไรไว้นะ
    #491
    0
  23. #490 TiNa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 07:46
    ทำไมชานยอลกลับไม่ได้อ่า
    #490
    0
  24. #489 innanya (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 07:18
    เจ้าชายจะทำยังไง จะอยู่กับชานยอลใช่ไ-่าทิ้งคุณหมอไปนะฮือออ
    #489
    0
  25. #488 Oh se (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 07:10
    โอยยยย ทำไงดีฮื่อชานยอลกับคยองซูกำลังไปได้สวย กลัวจะม่ามาหนัก แต่มาม่าน้อยๆก็พอรับไหวค่ะ โฮ่ ทำไมชานยอลถึงไม่อยากกลับไปนะ ลองไปควิ้นต์ไหม ไม่โอเคแล้วกลับมาไหม
    #488
    0