{Chansoo} - One And Only

ตอนที่ 11 : One And Only - Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,061
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    5 ม.ค. 60

              ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากที่เพิ่งถูกคุณหมอแวะเข้ามาทักทาย นิ่งค้างไปนิดหน่อยเมื่อกำลังสั่งให้สมองคิดทบทวนดูว่าเคยเจอเรื่องแบบนี้ที่ไหน? ความรู้สึกคล้าย ๆ แต่ไม่ได้เหมือนกันเสียทีเดียวกับครั้งที่โดนจูบจากเอ็กซ์ตร้าที่มีพลังล่องหนหายตัวในห้องนอนคืนนั้น หรือว่ามนุษย์กับเอ็กซ์ตร้าจะไม่ช็อตกันเหมือนเอ็กซ์ตร้ากับเอ็กซ์ตร้า?

"คุณล่องหนได้ใช่มั้ย?"

"...?"

"พลังของคุณคือล่องหนหายตัวใช่มั้ย?"

"เปล่านี่...ทำไมคิดงั้นล่ะ?"

"...!"

พวงแก้มเริ่มร้อนฉ่าเมื่อถูกถามถึงเหตุผลที่ตั้งคำถามว่าทำไมถึงคิดว่าชานยอลเป็นเอ็กซ์ตร้าและทำไมถึงต้องเป็นล่องหนหายตัว

"เอ่อ...คือ"

ก้อนเนื้อในอกเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก จะให้เขาตอบว่ายังไงล่ะตอบว่าก็เพราะเคยถูกคน ๆ นั้นจูบมาแล้วอย่างนั้นเหรอ?

"เราเคยพบเขามาก่อนแต่ไม่ได้เห็นหน้า"

"จริงเหรอที่ไหนแล้วทำไมต้องแก้มแดงด้วย?"

รีบยกมือดันชานยอลเอาไว้เมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ ก้มหน้าลงมองพื้นไม่สบตาคุณหมอตัวสูง และไม่คิดจะเล่าเรื่องระหว่างเขากับเอ็กซ์ตร้าคนดังกล่าวให้ชานยอลฟังอย่างเด็ดขาด

"ไม่ต้องนอกเรื่องเลย...คุณใช่มั้ย?"

"ฮ่า ๆ ทำไมเป็นผมล่ะ?"

จะบอกถึงเหตุผลก็อายเกินกว่าจะกลั้นใจพูดว่าเป็นเพราะทั้งชานยอลและเอ็กซ์ตร้าคนนั้นจูบเขาและไม่ช็อต มันยากเกินไปมันไม่ใช่เรื่องที่ใครจะเอามาพูดกันง่าย ๆ ชานยอลควรจะยอมรับเองมากกว่า!

"คุณใช่มั้ย! บอกเรามานะ! บอกมานะ!"

"อ๊า! ตีผมทำไมคุณฮ่า ๆ เป็นอะไรเนี่ย"

"บอกมานะ! บอกมา!"

ดีโอทั้งทุบทั้งตีร่างสูงตรงหน้าไม่หยุด กระชากเสื้อโค้ทของชานยอลไปมาเพื่อเค้นเอาคำตอบแต่ก็ได้รับเพียงเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีของนายแพทย์อารมณ์ขัน

"อยากรู้ก็พิสูจน์สิมีอีกวิธีไม่ใช่เหรอถ้าลองแล้วคุณล่องหนได้แสดงว่าผมก็..."

"คุณมันหมอบ้า!"

"อ๊า!"

ล้มหงายหลังลงไปนอนอยู่บนพื้นหญ้าเมื่อเจ้าแห่งเวทมนตร์ตัวน้อยกำอากาศและออกแรงกระชากอย่างแรงจนร่างสูงล้มก้มจ้ำเบ้า ใครเขาจะพิสูจน์แบบนั้นกันเล่า! จริงอยู่ที่ถ้ามีอะไรกับชานยอลจะทำให้รู้ได้ว่าหมอปาร์คเป็นแค่มนุษย์ที่ไม่มีพลังหรือเปล่าเพราะคู่แท้จะต้องได้พลังจากคนรักหากผ่านเรื่องอย่างว่ามาด้วยกัน...มันไม่สามารถโกหกกันได้อยู่แล้ว

 

 

นั่งดูละครอยู่คนเดียวนานแล้วแต่เวลาก็เพิ่งจะสามทุ่มครึ่ง ชานยอลเพิ่งจะไปเข้าเวรตอนหนึ่งทุ่มแต่เหมือนเวลามันเดินช้าทุกอย่างเลยดูยาวนานเป็นพิเศษเมื่อไม่มีอีกคนอยู่ด้วย

"อ่าว...ยังไม่นอนเหรอน้อง?"

"..."

"ไอหมอมันนอนโรงพยาบาลนะวันนี้"

"เรารู้แล้ว"

ทรอยเดินถือแก้วออกมาเติมน้ำจึงอดเอ่ยทักทายเจ้าชายน้อยไม่ได้เมื่อเห็นดีโอยังนั่งมองประตูบ้านสลับกับทีวีแบบนั้น คืนนี้เขาคงไม่ต้องไปส่งดีโอที่โรงพยาบาลหรอกใช่ไหมเหมือนเพื่อนหมอของเขาจะหว่านเสน่ห์สำเร็จแล้วล่ะ...

"รู้แล้วก็เข้าห้องไปนอนสิจะนั่งรอมันตรงนี้ถึงเช้าหรือไง"

"ถามอะไรหน่อยได้มั้ย?"

"..." ทรอยพยักหน้าให้แทนการเอ่ยอนุญาตเพราะกำลังดื่มน้ำอยู่เมื่อดีโอเดินเข้ามานั่งลงตรงเคาน์เตอร์บาร์ฝั่งตรงช้ามกันและยิงคำถามใส่กัน

"หมอปาร์ค...เป็นเหมือนพวกเราใช่มั้ย?"

"เป็นอะไร..."

ลดแก้วน้ำลงเพื่อตอบคำถามคนตัวเล็กตรงหน้า หลายเรื่องที่อยากพูดอยากบอกแต่รอให้ถึงเวลาน่าจะดีกว่า ไม่ก็ไหล ๆ ไปตามน้ำของใครสักคนในสองคนนี้ก็น่าจะพอ

"...เอ็กซ์ตร้าเหรอ?"

"อื้อ"

"อยากรู้ก็ไปถามมันสิมาถามอะไรผม"

"งั้น...คุณเคยจูบกับมนุษย์มั้ยถ้าเคยแล้วคุณโดนไฟช็อตหรือเปล่า? เอ็กซ์ตร้าแบบพวกเรามีคู่แท้เป็นมนุษย์ได้หรือเปล่า?"

"เด็กไอ้ปาร์คไม่ใช่เหรอไปถามมันนู้น~"

ใช่เขาเด็กหมอปาร์ค...แต่จริง ๆ แล้วก็ไม่เข้าใจร้อยเปอร์เซ็นหรอกว่าความหมายมันคืออะไร อาจจะแค่เพราะเขามาอยู่ที่บ้านหมอปาร์คก็ได้?

"งั้นพาเราไปถามสิ"

"จะนอนแล้ว เป็นผู้ชายอนามัยไม่นอนดึก"

 

พรึ่บ!!!

 

ไฟทั้งบ้านดับสนิทเมื่อทรอยปฏิเสธความต้องการของเจ้าชายองค์เล็กแห่งควิ้นต์ พ่นลมหายใจหนักหน่วงกับอาการเอาแต่ใจของเจ้าชายน้อยก่อนจะเดินไปหยิบกุญแจรถและโค้ทเดินนำทางดีโอออกนอกบ้านไปอย่างจำใจ

หลังจากนั่งนิ่งอยู่เบาะหลังของรถเก๋งคันสีแดงเพลิงมาเป็นเวลาเกือบยี่สิบนาที ตอนนี้ทรอยก็หันพวกมาลัยเลี้ยวเข้าโรงพยาบาลที่เขาคุ้นตา เครื่องรถยนต์ดับลงเมื่อนักสืบหน้าหล่อถอยรอจอดเข้าซองเป็นที่เรียบร้อย

"จะกลับพร้อมไอหมอมั้ย?"

"ไม่"

"งั้นนอนรออยู่นี่นะขี้เกียจลงไป"

ปรับเบาะที่นั่งคนขับให้เอนลงนอนจนสุดเมื่อคุยกับดีโอที่ยืนอยู่ข้างประตูรถฝั่งเขาเสร็จ กดปุ่มเลื่อนกระจกรถฟิล์มดำขึ้นตัดขาดกับเด็กดื้อเอาแต่ใจที่เขาต้องมาส่งหาเจ้าของกลางดึกกลางดื่น

เดินเรียบกำแพงเขาโรงพยาบาลมาก็เจอแพทย์ พยาบาล และคนไข้มากมายทั้งที่ตอนนี้ตะวันตกดินไปนานแล้ว ช่างเป็นเมืองที่การรักษาเข้าถึงทุกคนได้ทันเวลาเสียจริง...น่าประทับใจ

"ข้างหน้าขอทางหน่อยนะคะ!!!"

ผู้คนแหวกกันเป็นทางก่อนรถเข็นที่มีร่างหนึ่งนอนนิ่งไร้สติจะถูกเข็นเข้ามาทางประตูทางเข้า ดวงตากลมมองตามคนอื่น ๆ ที่กำลังให้ความสนใจนายแพทย์หนุ่มในชุดกาวน์สีขาวเปื้อนเลือดของคนไข้ที่เขากำลังทำการซีพี่อาร์บนรถเข็นที่กำลังถูกเข็นไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็วอย่างไม่กลัวตก

 

 

หมอปาร์ค

 

 

ท่าทีจริงจัง...น้ำเสียงที่เอ่ยพูดคุยกับนางพยาบาลข้าง ๆ ฟังดูเป็นงานเป็นการไม่ขี้เล่นเหมือนทุกที หัวคิ้วขมวดปมเมื่อคนไข้ยังนอนนิ่งไม่ไหวติง ไม่รู้ว่าที่งับริมฝีปากของตัวเองไว้แบบนี้คือเพราะเป็นห่วงคนไขหรือเพราะกำลังห้ามปรามหัวใจที่มันเต้นแรงเพราะโดนเสน่ห์ที่ไม่ได้ตั้งใจปั้นแต่งของคุณหมอเข้าเล่นงานเข้าอย่างจัง ดีโอไม่ละสายตาที่มองดูชานยอลเลยสักวินาทีตั้งแต่ได้เห็นอีกฝ่ายผ่านเข้าประตูโรงพยาบาลมาจนหายเข้าไปในห้องฉุกเฉิน ชอบเวลาที่เจ้าตัวเหมือนผู้ใหญ่และดูจริงจังไม่ใช่ทำตัวเหมือนเด็ก ๆ แบบที่ชอบทำ...นี่คงเป็นอีกมุมที่น่าสนใจสินะ

 

 

ในที่สุดร่างสูงโปร่งก็เดินออกมาจากห้องฉุกเฉินเพื่อจะกลับไปพักผ่อนที่ห้องด้านบน เจ้าชายน้อยนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้ ๆ ห้องฉุกเฉินมาเกือบสามชั่วโมงดีดตัวลุกขึ้นเตรียมจะเดินเข้าไปหาแต่หญิงสาวคนเดิมที่เคยไปหาชานยอลที่บ้านก็เดินตามชานยอลออกมา รอยยิ้มหวานรูปหัวใจรอยยิ้มแรกจางหายไปจากใบหน้าสวยหวานที่เริ่มอิดโรยเพราะอดนอนมาค่อนคืนเพื่อรอคนที่เขาขอ(?)ให้ทรอยพามาหา แต่ดันมาเจอภาพที่ไม่ได้อยากจะเห็นเอาเสียอย่างนั้น

แอบเดินตามชานยอลและหมอซงมาจนถึงห้องพักของแพทย์ชายก็เห็นชานยอลโค้งให้คุณหมอคนสวยนิดหน่อยก่อนจะแยกตัวเข้าห้องพักไป ไม่รู้ทำไมต้องลอบถอนหายใจเช่นนี้เมื่อเห็นชานยอลอยู่ห่างกับหญิงสาวที่เขาไม่ค่อยจะถูกชะตาด้วย แต่เขาไม่สนแค่ห่างกันก็พอแล้ว...

“...!!!

ร่างบางสะโอดสะองผลักบานประตูที่ชานยอลเพิ่งจะปิดสนิทเข้าไปเรียกเรียวคิ้วยุ่ง ๆ บนโครงหน้าน่ารักที่แอบอยู่มุมทางเดินขมวดฉับ อาการร้อนรนกำลังก่อกวนภายในใจอย่างบอกไม่ถูกหึงเหรอ? ความรู้สึกหวงของมันเป็นแบบนี้เองเหรอ? ก็เมื่อบ่ายเพิ่งจะจูบเขาเองไม่ใช่หรือไงตอนนี้จะเดินเข้าห้องไปกับคนอื่นแบบนี้ไม่ได้!

ดีโอเดินดิ่งไปยังประตูห้องเพื่อจะเปิดมันออกแต่มันล็อกร่างเล็กโมโหจนแทบจะติดไฟ ใช้ความสามารถเฉพาะตัวปลดล็อกก่อนจะแง้มมันออกน้อย ๆ เพื่อให้สามารถมองเห็นคนสองคนด้านใน และสิ่งแรกที่ได้เห็นคือร่างสูงกำลังถูกดันให้ยืนชิดพนังห้องโดยคุณหมอซง

พรึ่บ!!!

ไฟในห้องและละแวกใกล้เคียงกระพริบติด ๆ ดับ ๆ จากแรงโมโหร้ายของคนตัวเล็กหน้าห้อง คิดว่าสิ่งนี้คงเพียงพอจะให้คนสองคนในห้องหยุดทำอะไรไปไกลมากกว่านี้แต่เปล่าเลยคุณหมอคนสวยกลับคิดว่ามันน่าสนใจดีกว่าตอนที่ห้องสว่างเสียอีก

“เอ่อคือผมว่า...”

“ฉันชอบหมอปาร์คมานานแล้วนะคะ”

ชานยอลพยายามจะหาที่วางมือบนเรือนร่างของหญิงสาวเพื่อจะได้ดันอีกหนึ่งคุณหมอคนเก่งให้ออกห่างแต่ก็ไม่กล้า เห็นชานยอลคล้ายจะเจ้าชู้แบบนี้แต่เขายังไม่เคยถึงเนื้อถึงตัวหญิงใดมาก่อนแม้คนอื่นจะมองว่าเขาคงเคยผ่านเรื่องพวกนี้มานับไม่ถ้วนแต่เปล่าเลย แค่มีแฟนยังไม่เคย...

“อย่าครับเดี๋ยวคุณจะเจ็บตัวเปล่า ๆ”

“มันก็เจ็บแค่ตอนเริ่มไม่ใช่เหรอคะ?”

จงใจลากนิ้วมือลงมาตามร่องอกของชานยอลผ่านเลยมาจนเกือบจะถึงขอบกางเกงแต่ก็ถูกผ่ามือหนาใหญ่คว้าเอาไว้เสียก่อน ภาพดังกล่าวทำให้ดีโอที่ยืนดูอยู่งับริมฝีปากล่างเอาไว้จนได้เลือด ถ้าชานยอลไม่หยุดมือซุกซนนั้นไว้ก่อนเจ้าชายน้อยตั้งใจจะเสกให้ผมหล่อนฟูกระเจิงอยู่แล้วเชียว

“นะคะ...หมอปาร์ค”

“ไม่ได้ครับ”

ชานยอลพยายามดันหมอซงให้ออกห่างโดยที่ระวังไม้ระวังมือของตัวเองให้มากที่สุด เพราะกลัวจะปัดป่ายไปโดนอะไรเข้าแล้วมันจะไม่ดี แต่เธอก็ยังเบียดกายเข้าหาก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นหวังจะขโมยจูบจากคนที่เธอเฝ้ามองมานานหลายปี...

“อ๊า!

ชานยอลทรุดกายนั่งลงกับพื้น... นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาโดนไฟช็อตเพราะเรื่องนี้แต่ก็ไม่เคยชินกับความเจ็บปวดจากกระแสไฟฟ้านี้เลยสักครั้ง หญิงสาวหมดสตินอนนิ่งอยู่บนพื้นพรมร่างสูงจึงช้อนคุณหมอตัวเล็กขึ้นอุ้มและเตรียมจะพาเดินออกจากห้อง แต่ดันเห็นใครบางผละห่างออกจากประตูห้องเข้าเสียก่อนตอนมองไปที่ทางออก

ดีโอซอยเท้าออกจากหน้าห้องพักมาหลบอยู่ที่มุมเดิมได้ทันตอนชานยอลเดินออกมาหน้าห้องและพยายามมองหาใครสักคนซึ่งคือเขาแต่ก็ไม่พบ แผ่นอกบางกระเพื่อมขึ้นลงหนักหน่วงหลังทิ้งตัวรูดลงชิดกำแพงนั่งลงกับพื้นเข้าสู่ห้วงความคิด... เมื่อครู่ชานยอลเพิ่งจะช็อตผู้หญิงคนนั้นตอนที่เธอกำลังจะขโมยจูบที่เป็นของเขา(?) ใช่แน่...ไม่ผิดแน่ ๆ ชานยอลต้องเป็นเอ็กซ์ตร้า!

 


 

รุ่งเช้าของวันหยุดแรก... ชานยอลเดินเอาฮู้ดดำของเสื้อกันหนาวตัวในขึ้นคลุมศีรษะเดินเข้าบ้านมาอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง และเช่นเคยร่างสูงทิ้งข้าวของลงกองไว้ข้างโซฟาก่อนจะเอนกายเตรียมตัวนอนพักเอาแรงเพราะยังไม่ได้นอนมาทั้งคืนแต่ประตูกระจกเหนือศีรษะก็เปิดออกเสียก่อน

“ตื่นเร็วจังคุณหิวมั้ย? เดี๋ยวออกไปหาอะไรกินกันแต่ขอนอนสักชั่วโมงนะ”เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเมื่อเห็นว่าเป็นดีโอที่เดินเข้าบ้านมาพร้อมกับมีแก้วนมที่ดื่มหมดแล้วลอยตามติด

"..."

“ดีจังเลยน้าผมก็อยากมีเวทมนตร์เหมือนกันแบ่งบ้างสิคุณ”

“ทำไมถึงขอแบ่ง? คุณรับมันไว้ได้เหรอถึงขอมันกับเรา”

“...!!!

มีแค่เอ็กซ์ตร้าที่เป็นคู่แท้เท่านั้นที่จะสามารถได้พลังจากคู่แท้ของตน หากเป็นมนุษย์ความสามารถพิเศษนี้จะไม่สามารถใช้ได้เพราะมันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อชาวเอ็กซ์ตร้าและชาวเอ็กซ์ตร้าเท่านั้นที่สามารถควบคุม ชานยอลปิดเปลือกตาลงแน่นขณะเอาศีรษะมุดหมอนใบโต เจอคำถามแบบนี้แล้วทีนี้จะตอบเจ้าชายน้อยให้หายสงสัยได้ยังไง...?

“ผมก็ชวนคุณให้พิสูจน์มันด้วยกันอยู่นี่ไง”

“อ๊ะ!

“ปึก!

ลุกไปดึงร่างเล็กให้ลงมานอนบนโซฟาด้วยกันจนตอนนี้เจ้าชายน้อยนอนตัวเกร็งอยู่บนตัวของชานยอลไปแล้วเรียบร้อย

“สักชั่วโมงนะ...เหนื่อยจังเลย”

พลิกให้ดีโอนอนลงข้าง ๆ ยกศีรษะทุยสวยให้หนุนแขนของตัวเองที่ใช้โอบร่างเล็กก่อนจะกระชับคนในอ้อมแขนให้เข้าใกล้กันมากขึ้น...มากขึ้นอีก เจ้าชายน้อยไม่มีอาการประท้วงที่รุนแรงเหมือนเมื่อก่อน ถึงยังไงชานยอลก็เป็นคู่แท้ของเขาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่ใช่...แล้วเขาจะมีคู่แท้สองคนหรือไงกัน? ในความคิดตอนนี้ดีโอมั่นใจมากว่าชานยอลเป็นเอ็กซ์ตร้าและตั้งใจเอาไว้ว่าต้องจับไม่ให้คาหนังคาเขาถ้าอีกฝ่ายยังนิ่งอยู่แบบนี้ ก็ได้...เขาจะเดินตามเกมไปก่อนก็ได้

 

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเมล็ดกาแฟคั่วลอยเตะจมูกจนต้องปรือตาขึ้นปรับโฟกัส แสงจากธรรมชาติกำลังรบกวนคนที่เพิ่งตื่น มือเล็กยกขึ้นตั้งท่าจะบังคับให้ผ้าม่านไหลรูดมาตามราวเพื่อปิดกั้นเขากับดวงอาทิตย์ แต่ระหว่างที่กำลังจะลุกขึ้นนั่งดันเท้าแขนหมิ่นเหม่จนเสียหลักหงายหลังไปทั้งอาการสะลึมสะลือ

“ถ้าหัวฟาดพื้นขึ้นมาผมไม่ผ่าเอาเลือดออกจากสมองให้นะ”

ชานยอลปรี่เข้ามาดันแผ่นหลังเล็กเอาไว้ได้ทันก่อนที่ดีโอจะหงายหลังลงน็อคพื้นกระเบื้อง เดินไปลากผ้าม่านปิดประตูกระจกบานโตให้แทนตามที่คนตัวเล็กตั้งใจ

“จะมีเวทมนตร์ไปทำไมในเมื่อคุณใช้ประโยชน์จากมันไม่ได้”

ร่างสูงเอ่ยขณะนั่งลงบนที่พักแขนของโซฟาตัวใหญ่ที่เพิ่งปล่อยให้เจ้าชายน้อยนอนหลับปุ๋ยตอนตัวเองลุกขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าเตรียมของเพื่อจะพาดีโอออกไปนอกเมือง แม้จะสงสัยนิดหน่อยว่าทำไมดีโอถึงหลับสนิทเหมือนคนอดนอนมาทั้งคืน แต่ก็ปล่อยผ่านเพราะคิดว่าคงเป็นเพราะวัยกำลังกินกำลังนอน(?)

“อยากไปตกปลามั้ย?”

“...”

“แต่ต้องค้างคืนนะ”

ยกยิ้มน้อย ๆ เมื่อเห็นดวงตากลมโตที่ทอประกายระยิบระยับเปลี่ยนเป็นขุ่นหมองในทันทีเมื่อเขาบอกว่าจำเป็นต้องค้างคืนกลัวมากหรือไง?

“แยกห้องก็ได้”

เมื่อเห็นดีโอนั่งเงียบอยู่นานพร้อมกับจ้องหน้าเขานิ่งโดยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ คุณหมอจึงกลั้นใจเอ่ยบอกข้อเสนออีกข้อเพื่อประกอบการตัดสินใจให้กับคนที่เขาอยากจะไปเที่ยวด้วยในวันหยุดพักผ่อน

“กินข้าวก่อนไปได้มั้ย?”

“ผมเคยขัดใจคุณด้วยเหรอ?”

ชานยอลยิ้มกว้างเมื่อได้ยินประโยคที่ไม่เกี่ยวข้องกับคำถามเท่าไหร่แต่ก็มั่นใจได้ว่าเขาเพิ่งจะได้รับอนุญาตจากคนตัวเล็ก เดินเข้าห้องไปเก็บเสื้อกันหนาวอุ่น ๆ ให้ดีโอจนเต็มกระเป๋าพร้อมกับผ้าห่มผืนหนาอย่างดีที่สามารถห่อหุ้มร่างบางให้คลายหนาวได้เพราะที่ ๆ พวกเขากำลังจะไปอากาศต่ำกว่าที่โซลหลายองศาอยู่เหมือกันจากที่หาข้อมูลมาระหว่างรอดีโอตื่น

“เราจะพักที่ไหน”

“รีสอร์ทไงรู้จักมั้ย? มันเป็นห้องเล็ก ๆ เหมือนห้องนอนของคุณนั่นแหละแต่ว่าจะอยู่ห่าง ๆ กันถึงคุณจะตะโกนเสียงดังก็ไม่มีใครได้ยิน”

สืบเท้าเข้าใกล้ร่างเล็กจนดีโอถอยกรูหลังชนฝา สายตาโลมเลียกันอย่างไม่คิดปิดทำให้พวงแก้มขาว ๆ ขึ้นสีเลือดฝาดน่ารัก พยายามควบคุมเสียงหัวใจที่หมู่นี้ไม่เคยเชื่อฟังเอาไว้อย่างสุดความสามารถ แต่ดูเหมือนว่าคงมีอย่างอื่นที่กำลังทำให้ชานยอลรู้ว่าเขาเริ่มจะแพ้ทางคุณหมอตัวสูงเข้าให้แล้ว...

          “ถอยไป”

          “ถ้าไม่ถอยแล้วคุณจะทำไม?”ไม่พูดเปล่าแถมมาด้วยลำแขนกำยำสองข้างที่กักขังเจ้าชายน้อยเอาไว้กับประตูตู้เสื้อผ้า

          “...!!!

          “อ๊า!

          กระเป๋าเสื้อผ้าที่วางอยู่บนเตียงลอยลิ่วมากระแทกแผ่นหลังกว้างจนชานยอลเกือบจะหน้าทิ่มเจ้าชายน้อย แต่ที่คุณหมอตัวสูงใบหน้าแนบตู้ตอนนี้ก็เพราะคนตัวเล็กมุดหนีออกมายืนข้าง ๆ ได้ทันก่อนชานยอลจะอัดเขาติดตู้

          “คุณมัน...ชอบใช้กำลัง!

 

 

          หลังจากเช็คอินเก็บข้าวของเข้าที่พักแล้วเรียบร้อยชานยอลก็เดินหิ้วกระเป๋าเต็นท์พาดีโอมายังริมรีสอร์ทฝั่งที่ติดแม่น้ำ เขามักจะมาที่นี่เวลาเบื่อ ๆ และเมื่อต้องการอยู่กับความคิดของตัวเองเพราะมันสงบเหมาะแก่การพักผ่อนหากเบื่อเตียงที่บ้าน

          “อันนี้อะไร”

          “ที่พักของคุณไง”

          อากาศเย็นกับลมหนาวคงไม่ดีหากจะปล่อยให้คนตัวเล็กที่เขาพามาด้วยนั่งตากลมตากน้ำค้างอยู่ข้างนอกตอนตกปลา จึงเอาเต็นท์มากางให้ด้วยเพื่อที่จะให้ดีโอนั่งรอนอนรออยู่ข้างใน แม้มันจะกันหนาวได้ไม่มากแต่ก็กันลมได้ค่อนข้างดี

          “ที่พักเราอยู่นู่น”

          ชี้กลับไปทางห้องพักที่ชานยอลเพิ่งจะเปิดเพิ่มให้เพราะกลัวจะได้ออกมานอนหนาวอยู่ข้างนอก อากาศเย็น ๆ แบบนี้มันไม่ค่อยถูกกันกับเจ้าชายน้อยสักเท่าไหร่

          “รู้แล้ว...แต่คุณจะนั่งตากลมข้างนอกหรือไงตอนเราตกปลา”

          “ไม่”

          “ผมเลยต้องแบกนี่มาให้คุณไง...น่ารักใช่มั้ยล่ะ?”

          “...”

 

 

          คนอะไรชมตัวเองว่าน่ารักก็ได้? ไม่อายบ้างหรือไงกัน...

 

 

          เดินผ่านชานยอลที่หยุดคุยด้วยไปตามแนวทางเดินด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง สองมือถือถุงร้อนกันหนาวเอาไว้สี่ถุงแบ่งเป็นของตัวเองสองถุงและของชานยอลที่เพิ่งจะเอาออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ทให้อีกสองถุงเพราะเจ้าตัวบ่นว่าหนาวไม่หยุด

          เดินวนรอบเต็นท์ขณะรอชานยอลทำ(?)ที่พักให้ตามที่ได้บอกโดยไม่ช่วยหยิบจับอะไร นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเจ้าเต็นท์ที่ชานยอลเอามาจากบ้านด้วยตอนอยู่ในกระเป๋าไม่คิดว่าจะใหญ่ขนาดนี้ น่าจะเอากลับควิ้นต์ด้วยเวลาออกไปข้างนอกจะได้ไม่ลำบากหาที่พัก

          “ไม่ต้องเดี๋ยวผมทำเอง”

          นั่งยอง ๆ ลงมุมเต็นท์ข้างหนึ่งเพื่อจะตอกหมุดยึดเต็นท์ตามชานยอล แต่แค่หยิบหมุดและก้อนหินขึ้นมาก็ถูกห้ามเอาไว้เสียแล้วซึ่งเจ้าชายน้อยก็หาฟังไม่จัดการทำตามคุณครูในชีวิตจริงอย่างขะมักเขม้น...

          “ปึก! ปึก!

          “อ๊ะ!

          “บอกว่าไม่ต้องไงเห็นมั้ย...ไหนขอดูหน่อย”

          ได้เลือดตั้งแต่ยังไม่พ้นชั่วโมงแรกที่เหยียบรีสอร์ท ทุบหมุดยึดเต็นท์พลาดไปตอกเอาหัวแม่มือจนเลือดสีแดงสดไหลบ่าออกมาจากบาดแผลเล็ก ๆ เขาไม่ชอบเวลาดีโอได้แผลเลย ครั้งที่แล้วตอนเศษแก้วบาดก็ใจแทบขาดอยู่แล้ว

          “เจ็บนะ!”ดีโอดึงมือกลับมาอย่างแรงเมื่อชานยอลพลิกดูนิ้วมือของตน

          “เข้าไปนั่งรอข้างในเลย”

          แม้จะไม่ชินกับการโดนออกคำสั่งเพราะแทบจะไม่มีใครเคยทำกับเขามาก่อนแต่ก็ยอมทำตามที่คุณหมอว่าแต่โดยดี ชานยอลมุดเข้าเต็นท์มาพร้อมกับกระเป๋าชุดปฐมพยาบาลเล็ก ๆ ที่มักจะเอาติดตัวไว้เสมอเพราะอาชีพของเขาทำให้จำเป็นต้องมีไว้เพื่อให้ตัวเองอุ่นใจ

          จัดการล้างแผลและติดพลาสเตอร์ให้เสร็จเรียบร้อยโดยการบังคับหนีบเอาลำแขนเล็กของคนกลัวหมอเอาไว้แบบเดิมเหมือนตอนทำแผลให้รอบที่แล้ว เนื่องจากดีโอยังดื้อเหมือนเดิมไม่มีผิด

          “ไม่ต้องอาละวาดเลยนะคุณ”เอ่ยดักเอาไว้ในทันทีหลังเห็นคิ้วที่ขมวดกันเป็นปมของเจ้าชายน้อยด้วยกลัวอีกฝ่ายจะระเบิดข้าวของเหมือนรอบที่ตลาดวันนั้น ดีโอแทบจะควันออกหูเมื่อชานยอลยังไม่หยุดสั่งนู่นสั่งนี่

          “แล้วทำไมต้องเชื่อคุณด้วย”

          “อ๊า...คุณ!!

          “ถ้าคุณหายตัวมันก็จะไม่โดนคุณใช่มั้ย?”

          “...!!!

          “มันจะทะลุตัวคุณไปใช่มั้ย?”

          หลังจากใช้พลังปาขวดน้ำเกลือใส่ชานยอลแล้วก็เริ่มบุกคนปากแข็งในทันที คำถามที่เพิ่งจะหลุดออกจากปากของดีโอทำให้คุณหมอที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงนิ่งไปครู่หนึ่งเหมือนขาดความมั่นใจ...

          “ใช่หรือเปล่า...อ๊ะ!” ดันร่างบางลงนอนบนผ้าห่มหนานุ่ม รวบข้อมือเล็กตรึงขึ้นเหนือศีรษะก่อนจะเบียดกายลงนอนแนบไปกับร่างเล็กที่หายใจติด ๆ ขัด ๆ โน้มใบหน้าเข้าใกล้ดีโอมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างใจเย็น...

 

 

          ทุกสัมผัสมันช่างคุ้นเคย...

          แล้วยังจะปากแข็งอยู่อีกเหรอ...?

 

 

          “อยากรู้ก็พิสูจน์เองสิ...”



#OAOchansoo

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,365 ความคิดเห็น

  1. #1344 Baby_5766 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 13:31
    อยากรู้ก็พิสูจน์เหอะจร้าา

    อิพี่ก็จะให้พิสูนจ์อย่างเดียวว
    #1,344
    0
  2. #1308 - cherish 。 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 16:34
    คุณหมอท้าให้พิสูจน์ไม่หยุดหน่อยเรยนะค้าาา - v- คุณตำหน๊วดดดดด55555555 แต่น้องน่ารักมากเด็กน้อยมากจริงๆ ยังตะขิดตะขวงใจตอนนั้นที่ตาพี่ถามไม่หายประมาณว่าแน่ใจได้ไงว่าแก่กว่า หรือพี่ก็เป็นเอ็กซ์ตร้าแถมอายุมากกว่าน้อง ทุกอย่างดูส่งมาก ปรากฎหักมุมพี่เป็นคนธรรมดา555555
    #1,308
    0
  3. #1286 s'yoonnm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 21:58
    คุณหมอรุกแรงมากกกเขินนน
    #1,286
    0
  4. #1265 Riyachoo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 21:03
    คนกลัวหมอแต่จะได้คู่แท้เป็นหมอ??อย่ายอมค่ะดีโอหมั่นไส้ชวนพิสูจน์อยู่ได้คนผีทัลเล
    #1,265
    1
    • #1265-1 น้องแป้น(จากตอนที่ 11)
      14 สิงหาคม 2562 / 20:11
      ฟสปำวเสหมอดก รุกแลงมั่กพ่อ ฮรือออออ
      #1265-1
  5. #1264 Riyachoo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 21:01
    คนกลัวหมอแต่จะคู่แท้เป็นหมอรึป่าวน้าาา อย่ายอมค่ะดีโอหมั่นไส้ชวนพิสูจน์อยู่ได้คนผีทัลเล
    #1,264
    0
  6. #1233 Hanami_jelly (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 10:08
    พิสูจน์เลยๆๆๆ 55555
    #1,233
    0
  7. #1196 สวัสดีพี่มาป่วน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 13:47
    เจ้าชายน้อยจะทันเล่เหลี่ยมตาหมอนี่ป่าวววว จับให้ได้ไล่ให้ทันน้าาาา ทีมจับตาดูการพิสุดอ่ะฮิๆๆ
    #1,196
    0
  8. #1137 Monsday (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 18:13
    หายใจตามเหนื่อยมาก พิสูจน์กันเลยสิ ฮอลลลลล ใจเต้นตาม
    #1,137
    0
  9. #818 F_OOSGNUYK (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:24
    แบ่งพลังกันเลยค่ะ แบ่งเลย แบ่งเลย5555555
    #818
    0
  10. #680 DDYO (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:36
    จะทำให้เราเขินจนตายไปเลยใช่มั้ยไรท์ แค่อ่านแต่ละตอนก็หัวใจจะล้มเหลวอยู่แล้ว น่ารักมาก น่ารักไม่ไหวแล้วฮ่อวววว
    #680
    0
  11. #515 SesamornJ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 11:20
    โงยยยย เขินนนนนนนนน ก่หสวฟงวฟ่ฟ่ฟวฟงฟ
    #515
    0
  12. #508 SirimaHongngam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 14:45
    งื้อออออเขินนนน
    #508
    0
  13. #386 bee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 03:40
    คงไม่มาแบ่งพลังกันในเต็นท์ใช่มั้ย > < ดีโอน่ารักมาก เหมือนเด็กเอาแต่ใจ แต่น่ารักอ่ะ มีความพยศ555 มีหึงเขาด้วยนะ แหมมม หมอปาร์ครีบปราบเลยค่ะ ดูท่าเจ้าชายน้อยจะชอบความรุนแรง อิอิ
    #386
    0
  14. #374 Tongdchr (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 09:10
    แบ่งพลังกันเร้ววววววววว
    #374
    0
  15. #349 Buakyungsoo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 18:02
    โงยยยยยยยจะเอาพลังงงงค่ะหมอออออ
    #349
    0
  16. #348 DyoCP ♥ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 00:39
    หมอออออ หมอจะทำอารายยย จะแบ่งพลังเหยอออ เอาจริงหรอมม เอาเลยรออยู๋ 55555
    #348
    0
  17. #347 blacknbird (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 00:16
    พิสูจน์เลยเจ้าชายน้อยเพื่อความแน่ใจ อิอิ
    #347
    0
  18. #346 Oh se (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 23:14
    ใจเต้นแรงมากตอนคุณหมอสาวรุกคุณพี่แล้วมีน้องแอบมองอยู่ฮื่ออออ เอาเลยค่ะเดี๋ยวช่วยพิสูจน์ ฮี่ คนบ้า~~~
    #346
    0
  19. #345 Tannysoo2812 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 22:38
    พิสูจน์เลยพี่หมอพิสูจน์เลย รู้สึกเชียร์พี่หมอฮ่าฮ่าฮ่า นี่เราไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆนะนี่แต่พิสูจน์สิดีโออิอิ
    #345
    0
  20. #344 Laksika_xol (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 21:54
    อิหมอมันร้ายยยย แต่ชอบแบบนี้5555
    #344
    0
  21. #343 sorn Siri (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 18:59
    ฮืออออออออ หมอปาร์คร้ายน่ะเราอ่ะ อ่านแล้วสนุกมากน่าติดตามตลอดเลย
    #343
    0
  22. #342 chachanityns (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 18:27
    ตอนหน้าจะมีคัทซีนรึป่าวน๊าาา
    #342
    0
  23. #341 chachanityns (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 18:27
    พี่หมอรุกแรงมากกกกก คู่แท้กันจิงๆสินะ ชานยอลมีพลังล่องหน แล้วใครมีพลังรักษาล่ะ
    #341
    0
  24. #340 pimpapim (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 18:23
    พิสูจน์เลยๆๆๆๆ><
    #340
    0
  25. #339 Action!! (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 18:07
    เจ้าชายน้อยจะรออะไรอยู่ล่ะคะ?? พิสูจน์เลยเราไม่อยากเดาอีกต่อไปแล้วววว
    #339
    0