ตอนที่ 1 : บทนำ เมื่อโลกถึงกาลอวสาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    30 ม.ค. 61

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนกราดยิงไปทั่วอาณาบริเวณ เหล่าผู้รอดชีวิตกลุ่มสุดท้ายของเกาะที่ต้องการหนีเอาชีวิตรอดเพื่อกลับสู่แผ่นดินใหญ่ของประเทศ ที่นั้น มีพร้อมทั้งอาหาร อาวุธและกองทัพ เพื่อช่วยเหลือเหล่ามนุษย์ที่ยังมีชีวิต

ใช่! มนุษย์ที่ยังมีชีวิต

อีกไม่เกินหนึ่งชั่วโมง เกาะที่เต็มไปด้วยมนุษย์ที่ไร้ชีวิตเหล่านี้ จะถูกระเบิดทิ้ง ด้วยอาวุธนิวเคลียร์อันทรงพลังจากแผ่นดินใหญ่ เหลือเพียงพวกเราเท่านั้นที่ต้องต่อสู้กับกองทัพอมนุษย์ตามลำพัง ไม่มีการช่วยเหลือเข้ามาถึง นอกเสียจากเราจะเอาชีวิตรอดไปได้ด้วยตัวเองเท่านั้น

สาเหตุที่ความช่วยเหลือที่ไม่มาช่วยเรานั่นคือ เราไม่ใช่บุคคลสำคัญขนาดที่จะต้องเอากองทัพเข้ามาช่วย เพราะไม่รู้ว่าเมื่อมาถึงเราจะยังมีชีวิตรอดหรือไม่ และเสี่ยงอันตรายที่จะเพิ่มบุคคลที่ต้องติดเชื้อเพิ่มไปอีก คิดในแง่ดีนั่นก็มีเหตุผลที่จะทิ้งเราแค่หกคน เพื่อรักษาความปลอดภัยของคนส่วนมาก

พวกเรา...

เหล่านักศึกษาของมหาลัย ที่รอดตายมาได้จนถึงตอนนี้

ใครจะรู้ว่าสงครามนี้หนักหนากว่าสงครามไฟนอลที่นักศึกษาหลายคนขยาดหนักหนา สงครามที่เดิมพันไปด้วยชีวิต ต้องสู้เท่านั้น ถึงจะรอดตายไปจากที่นี่ ต้องสู้เท่านั้น ถึงจะออกไปจากที่นี่ได้

“น้ำ! กระสุนฉันจะหมดแล้วนะ เอาไงต่อ?”

เสียงของเมล่อนดังขึ้นมา แต่ถูกกลืนไปพร้อมกับเสียงปืนและระเบิดที่ดังอย่างต่อเนื่องจนข้าวปั้น พี่สาวฝาแฝดที่อยู่ด้านข้างของฉันต้องสะกิดขึ้น

“น้ำ! เอาไง กระสุนข้าวใกล้จะหมดแล้วนะ อย่างนี้เราจะไปไม่ถึงท่าเรือเอานะ”

“งั้นใช้แผนสองบี”

“จะทำข้อสอบฝนหรอ?” เจมส์บอร์นถามขึ้นอย่างกวนประสาท แต่ถูกไคท์ตบหัวดังป้าบ! ก่อนจะทำหน้ามุ่ยข้อหาเล่นมุกไม่ดูเวล่ำเวลา

“โอเค! ฉันพร้อมแล้ว” เทปเป้ที่อยู่ด้านบนระเบียงของตัวอาคารส่งสัญญาณเตรียมพร้อมเพื่อรอรับคำสั่งดำเนินการตามแผน แผนการที่ต้องเอาชีวิตรอด และจัดการกับพวกไร้ชีวิต

เหล่าซากศพอันไร้วิญญาณนับพันที่ตรงเข้ามาภายในฐานทัพที่พวกเราใช้อยู่อาศัยตั้งแต่เมื่อสองอาทิตย์ก่อน กำลังบุกเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ลำพังเพียงพวกเราหกคน ไม่สามารถเอาชีวิตรอดออกไปได้แน่หากยังมีเหล่าผีดิบพวกนี้ขวางทางอยู่ด้านหน้า

แต่สิ่งที่จะทำให้เรารอดออกไปได้...

คงต้องเสี่ยงชีวิตกันสักตั้ง

แต่ตลอดสามเดือนที่เกิดเหตุการณ์ที่ซากศพพวกนี้มีชีวิตนี่ พวกเราก็เสี่ยงชีวิตกันมามากเกินพอแล้ว แค่นี้น่ะ! ถือว่าเรื่องเล็กเพราะไม่ว่ายังไง...

โลกนี้น่ะ ถึงกาลอวสานแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

0 ความคิดเห็น