ตอนที่ 32 : Dead not die ตอนพิเศษ 01 (เกมพระราชา)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ธ.ค. 60

#เนื้อหาไม่เกี่ยวกับเรื่องหลัก# 


ในหมู่บ้านคาสเทล บ้านของไคท์นั่นเอง มีเพื่อนๆ ของเขารายล้อมอย่างอบอุ่น(?) ทั้งเทปเป้ เจมส์บอร์น ข้าวปั้น น้ำปั่น เมล่อนและรุ่นน้องอย่างไดอาน่า 

ในวันที่น่าเบื่อจากการดูรายการทีวี เจมส์บอร์นเพื่อนตัวแสบของเขาจู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมาท่ามกลางห้องทีวี  

"นี่ๆ ทุกคนมาเล่นเกมพระราชากันมั้ย" 

"น่าเบื่อ" เป็นเสียงของไคท์ที่ดังขึ้นมาทันทีที่เจมส์บอร์นพูดจบ เจมส์บอร์นหน้ามุ่ยอย่างเด็กถูกขัดใจ 

"เกมอะไรของนาย?" น้ำปั่นถามขึ้นอย่างสนใจ "เล่นยังไง" 

เจมส์บอร์นยิ้มร่า ก่อนจะวิ่งออกไปนอกห้องแล้วกลับเข้ามาพร้อมกับแท่งไม้แบนๆ เจ็ดแท่ง 

"นี่ไง ไม้นี่จะมีตัวเลขระบุอยู่หนึ่งถึงหก ส่วนอีกอันจะเป็นรูปมงกุฏพระราชา ถ้าใครจับได้ไม้นี่ก็จะสามารถบังคับให้คนอื่นๆ ทำอะไรก็ได้อย่างที่เราต้องการ" 

"น่าสนุกนี่" เมล่อนพูดขึ้น  

"งั้นทุกคนก็มาเล่นกันเถอะ" เจมส์บอร์นพูดจบก็สลับไม้ไปมาก่อนจะกำส่วนหัวไม้เอาไว้ไม่ให้เห็นสัญลักษณ์และตัวเลข  

"เกมพระราชา!! เริ่มได้" 

ควับ! 

ทันทีที่ทุกคนหยิบไม้เสร็จเจมส์บอร์นก็เปิดไม้ของตัวเองออกก่อนจะยิ้มกริ่ม  เครื่องหมายมงกุฏพระราชาเป็นของเขา 

"ฉันเป็นพระราชา!" เจมส์บอร์นพูดจบก็โชว์ไม้ให้ทุกคนดู 

"อะแฮ่มๆ ขอสั่งให้หมายเลขสี่เต้นระบำหน้าท้องสามนาที!" 

"อะไรนะ!" เสียงทุ้มอย่างโมโหของไคท์ดังขึ้น ก่อนที่ไดอาน่าที่ยืนข้างๆ จะชะโงกหน้าไปดูตัวเลขบนไม้ของไคท์  

"พี่ไคท์ได้เลขสี่นี่ค่ะ" พูดจบไดอาน่าก็หัวเราะคิกคักออกมาก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วดึงโทนศัพท์ออกมา  

"จะทำอะไร?" ไคท์ถามขึ้น 

"ก็ถ่ายรูปเก็บไว้ไงค่ะ ฮ่าๆ" 

"อย่ามาบ้านะ" 

"เอ้า! เร็วๆ สิไคท์ เดี๋ยวเพิ่มเป็นห้านาทีนะ" เจมส์บอร์นเร่ง ก่อนที่ไคท์จะเดินไปที่หน้าทีวีแล้วยกมือประกบกันเหนือหัวก่อนจะส่ายเอวไปมา 

เจมส์บอร์นหัวเราะพรืด ทำเอาคนอื่นๆ หัวเราะตามไปด้วย โดยมีไดอาน่าที่กำลังกดถ่ายวีดีโอในมือที่สั่นจากการกลั้นขำ  

"ฮ่าๆๆ ตอนแรกฉันกะว่าเป็นผู้หญิงมาเต้นแบบเซ็กซี่ๆ แต่พอเป็นผู้ชายก็ฮาดีวะ ฮ่าๆๆๆ"

  ไคท์เขินจนหน้าแดงก่ำแต่ก็ยังคงส่ายเอวต่อไป เจมส์บอร์นเดินไปดึงเสื้อขึ้นก่อนจะมัดเอาไว้เหนือเอว 

"ระบำหน้าท้องก็ต้องเห็นหน้าท้องหน่อยยย" น้ำปั่นกับเมล่อนตาโตตะลึงในซิกแพ็ค ไดอาน่านั่งนับแพ็คที่หน้าท้องก่อนเป่าลมออกปาก ส่วนข้าวปั้นส่ายหน้าน้อยๆ อย่างระอา  

ช่างเป็นสามนาทีที่ทรมานเฮียไคท์ที่สุด! เขาสาบานกับตัวเองในใจว่าจะต้องเอาคืนเจมส์บอร์นในเกมนี้ให้ได้  

"เอ้าๆ ครั้งต่อไปปปป" เจมส์บอร์นที่ยังกลั้นขำไม่หยุดสั่งเริ่มเกมต่อไป ท่ามกลางสายตาจิกกัดของไคท์หลังจากครบสามที  

ควับ! 

มือเรียวเล็กของไดอาน่าเปิดสัญลักษณ์ที่หัวไม้ช้าๆ ก่อนจะกรี๊ดออกมาเบาๆ 

"อ๊าย! ได๋ได้ๆ" ไดอาน่ามองหน้าทุกคนช้าๆ ก่อนจะสั่งออกมา "หมายเลขสาม ดีดหน้าผากหมายเลขสอง" 

"สั่งอะไรติ๊งต๊องจัง" เจมส์บอร์นบ่นเบาๆ ก่อนจะมองหมายเลขบนไม้ตัวเอง 

...(2)... 

ผั๊วะ! 

ไคท์ตบหัวเจมส์บอร์นอย่างจังจนหัวทิ่มก่อนจะชูหมายเลขบนไม้ให้เจมส์บอร์นดู  

"ฉันได้หมายเลขสาม" 

"เมื่อกี้คำสั่งบอกให้ดีดหน้าผากไม่ใช่หยอ?" เจมส์บอร์นลูบหัวป้อยๆ ก่อนจะเบะปากอย่างน่าสงสาร  

"อ้อหรอ? สงสัยฟังผิด"  เจมส์บอร์นหน้าเหวอก่อนจะมองหน้าไคท์แล้วกระพริบตาปริบๆ  

"รอบต่อไปปป" ไดอาน่าสั่งก่อนที่ทุกคนจะเข้ามาหยิบไม้  

ควับ!  

"ฮ้าาา ได้อีกแล้ววว" เจมส์บอร์นชูไม้ที่มีสัญลักษณ์มงกุฏพระราชาขึ้นก่อนจะออกคำสั่ง 

"หมายเลขหนึ่งแก้ผ้า!" 

พรึ่บ!  

เทปเป้ในร่างเปลือยเปล่าล่อนจ้อนยืนเอาเเจกันบังมังกรยักษ์เอาไว้ทำเอาสาวๆ แทบเลือดกำเดากระฉูด ซิกแพ็คทั้งหกลูกเรียงตัวสวยบนหน้าท้อง ขนาดน้ำปั่นยังตะลึง  

"มะ...มันต้องขนาดนี้เลยหรอ" เมล่อนที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ชี้มือไปที่เทปเป้ก่อนจะหันมาถามเจมส์บอร์น  

"เกมพระราชาที่สนุกมันต้องอย่างนี้แหล่ะ ฮ่าๆๆ" เจมส์บอร์นหน้าเครียดขึ้นก่อนจะพูดเบาๆ กับตัวเอง "ทำไมโดนแต่ผู้ชายวะ" 

ข้าวปั้นที่บังเอิญได้ยินเหลือบสายตาไปมองหน้าเจมส์บอร์นเล็กน้อยก่อนจะวางแผนในใจโดยไม่ให้ใครล่วงรู้ 

"ฉันจะใส่เสื้อผ้าได้ตอนไหน" เทปเป้ที่ยืนเปลือยเอ่ยถามขึ้น "แบบนี้มันหวิวๆ นะ"  

"พระราชาขอสั่งห้ามใครขัดคำสั่งของพระราชาแม้ว่าจะไม่ได้เป็นราชาในรอบต่อไปก็ตาม หึหึ" จบคำสั่งของพระราชาเจมส์บอร์นจึงสั่งให้เริ่มเกมต่อไปทันที 

ควับ! 

"ฉันได้!" ข้าวปั้นเอ่ยขึ้นหลังจากหยิบไม้เสร็จ เธอกระตุกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบวอดก้าจากในครัวออกมาพร้อมแก้วทรงสูง  คนอื่นๆ เริ่มหวาดกลัวคำสั่งของข้าวปั้นจนต้องจับมือกันแน่นรวมอยู่บนโซฟาที่เดียวกัน ยกเว้นเทปเป้ที่ยืนจับแจกันอยู่ใกล้ๆ  "ขอสั่งให้หมายเลขสอง สาม ห้าดื่มวอดก้านี่สลับไปกันคนละแก้วจนกว่าจะหมดขวด"  

แกร๊ง! 

ข้าวปั้นวางแก้วกับขวดวอดก้าขนาดหนึ่งพันมิลลิลิตรลงบนโต๊ะแก้ว พวกผู้ชายถึงกับมองหน้าข้าวปั้นเลิ่กลั่ก  

"นะ นี่เธอรู้หมายเลขพวกเราหรอ?" เจมส์บอร์นถามขึ้นในฐานะหน่วยกล้าตาย  

"ฉันเดาเอา แต่ดีใจที่ถูก" ข้าวปั้นยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะลงมือเทวอดก้าให้เอง "เริ่มจากสองเป็นไง"  

"เอื้อกกก!" เจมส์บอร์นกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก เขาไม่ได้กลัวเหล้า แต่เขากลัวเมาและเหตุการณ์หลังจากนั้นต่างหาก  ผ่านไปสองรอบ วอดก้าในขวดเริ่มใกล้หมดรวมทั้งสติของทั้งสามคนตรงหน้าด้วย  

"ยังไม่หมดเลยนะ" ข้าวปั้นว่า "ขอสั่งให้..." 

"เดี๋ยวววว เดี๋ยวก้อนนน กินเอง อึก!" เจมส์บอร์นที่หน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ยกแก้วกระดกรวดเดียวหมด "อ๊าาสสส" 

"เอาสิไคท!์ เทปเป้! อีกรอบก็หมดแล้ว" ข้าวปั้นสั่ง ก่อนที่ทั้งสองคนจะยกขึ้นดื่มอีกคนละรอบทั้งๆ ที่ใบหน้าแดงก่ำ "เห็นมั้ย ไม่น่ากลัวอย่างที่คิดใช่มั้ยล่ะ"  

ข้าวปั้นพูดออกไปอย่างนั้นแต่ในใจที่คิดคือนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น  

ควับ! 

เป็นน้ำปั่นที่ได้เป็นพระราชา เธอมองหน้าของทุกคนสลับไปมาก่อนจะลั่นวาจาออกไป  

"หมายเลขหนึ่งกับหมายเลขสองจูบกันสองนาที!"  

เจมส์บอร์นจับไคท์เข้ามาประกบปากทันทีเป็นเวลาสองนาทีตามคำสั่ง ไคท์แทบอยากจะอ้วกทั้งๆ ที่ริมฝีปากของตนเองถูกครอบครองด้วยริมฝีปากของเจมส์บอร์นแถมหมอนี่ยังขยับปากบดคลึงไปมาราวกับจูบจริงเสียงอีก  

ได้โปรดพระเจ้า ฆ่าเขาให้ตายเสียเถิด... 

"ขอโทษนะ ฉันกะว่าให้เป็นไคท์กับเมล่อน หรือข้าวกับเจมส์แท้ๆ" น้ำปั่นพูดกับตัวเองเบาๆ กับภาพตรงหน้าอย่างตะลึงงันแทบน้ำตาไหลเมื่อเห็นทุกคนที่เหลือถึงกับอ้าปากค้าง  

เวลาสองนาทีจบลงไคท์รีบผลักเจมส์บอร์นออกจากตัวเองทันทีก่อนจะขยี้ปากตัวเองจนแดงเถือกแต่เจมส์บอร์นกลับยิ้มร่าอย่างไม่สะทกสะท้าน  

"ระ รอบต่อไป" เสียงสั่นๆ ของน้ำปั่นเอ่ยอย่างอึ้งไม่หาย 

ควับ! 

"เสร็จฉัน!" เทปเป้ได้เป็นพระราชาคนต่อมา เขามองไปที่เจมส์บอร์นอย่างพิจารณาว่าหมอนี่จะได้เลขอะไรแต่เจมส์บอร์นกลับกำไม้แน่นอย่างรู้ตัว  ก่อนจะนึกในใจว่าหากเขาสั่งพิเรนท์ๆ ไป เกิดโดนพวกผู้หญิงเข้าจะทำยังไง  

ช่างสิ! สนุกดีออกกกกก   

"หมายเลขหกถ่ายแบบนู้ด!" 

"อีเทปเป้!!" น้ำปั่นโวยวายออกมาก่อนจะโยนไม้หมายเลขหกใส่หัวเทปเป้ที่เปลือยผ้าอยู่ เทปเป้อมยิ้มคิกคักหน้าแดงด้วยฤทธิ์เหล้า  

"ทำสิครับ!" เทปเป้พูดจบก็หันไปหาไคท์ "ขอยืมกล้องโพลารอยด์นายหน่อย"  

ไคท์เดินโซเซไปหยิบกล้องมาส่งให้เทปเป้ก่อนจะหันไปมองน้ำปั่นที่เปลือยผ้าเรียบร้อยแล้วยืนอวดรูปโฉมอยู่หน้าผ้าม่านที่เป็นฉากหลัง เจมส์บอร์นถึงกับผิวปากหวือ ชูป้ายที่ไปหามาตอนไหนไม่รู้ให้น้ำปั่นที่หน้าแดงยืนเอามือปิดหน้าอก บิดขาเพื่อปกปิดส่วนสงวน  เทปเป้ยืนกดถ่ายรูปไปเรื่อยๆ ด้วยสายตาหื่นๆ ก่อนที่ของเหลวสีแดงจะเริ่มไหลย้อยออกจากจมูก  

"เลือดกำเดาไหลแล้ว ไอ้โรคจิต!" ข้าวปั้นที่ทำอะไรไม่ได้จิกกัดเทปเป้ที่หื่นจนเลือดกำเดาไหล ยกมือเช็ดอย่างลวกๆ ก่อนจะกดถ่ายต่อไป เมื่อกี้เห็นอะไรแวบๆ ไม่รู้ 

"พะ พอได้แล้วมั้ย!" น้ำปั่นถามอย่างอายจัด ใบหน้าแดงๆ กับหุ่นสวยๆ ของเธอทำเอาเทปเป้น้อยตื่นตัวขึ้นมา  

"จ้ะๆ ได้สิ่งที่ต้องการแล้วจ้ะ" เทปเป้บอกก่อนจะเอาผ้าคลุมโต๊ะยื่นให้น้ำปั่น "แก้ผ้าเป็นแฟนหน่อยนะ"  

ทุกคนที่เหลือเป่าปากวีดวิ้วเป็นการใหญ่ ในขณะที่น้ำปั่นอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีได้เพียงผ้าผืนเล็กๆ มาห่อหุ้มร่างกายได้เพียงส่วนหน้า  

ควับ! 

"ฉะ ฉันได้" เมล่อนพูดเสียงเบาๆ ก่อนจะยกไม้ที่มีสัญลักษณ์มงกุฏพระราชาขึ้นมาโชว์ 

"สั่งเลยๆ" เจมส์บอร์นที่หน้าแดงก่ำ ดวงตาปรือๆ อย่างคนเมาตะโกนบอก 

"ให้หมายเลข เอ่อ สองกับสาม กอดกันแล้วกลิ้งไปกับพื้นสามรอบ" 

สิ้นเสียงสั่งไดอาน่ากับข้าวปั้นก็มองหน้ากันอย่างจำยอมในโชคชะตาก่อนจะนอนลงกอดกันบนพื้นแล้วกลิ้งไปมา  เมล่อนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อย่างสงสารแต่เจมส์บอร์นกลับหัวเราะเอิ้กอ้ากอย่างชอบใจ   

ควับ! 

"รอบนี้ของฉัน" ไคท์ยืนถือไม้ของพระราชาอย่างสะใจก่อนจะมองไปที่เจมส์บอร์น เมื่อกี้เขาเเอบเห็นหมายเลขที่ไม้ของเจมส์บอร์นเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ล่ะที่เป็นโอกาสของเขาที่จะได้เอาคืน  

"หมายเลขสี่จะต้องโดนลงโทษแบบมาโซคิสต์!"  

"ห๊าา!" เจมส์บอร์นที่เหมือนจะตาสว่างทันทีหลังได้ยินคำสั่ง มองหน้าไคท์อย่างเคืองๆ ก่อนจะทำตามคำสั่ง  

"ถอดเสื้อออก! แล้วคุกเข่าลง"  คำสั่งของไคท์ถือเป็นประกาศิตในตอนนี้ 

เจมส์บอร์นถอดเสื้อออกอย่างว่าง่ายโชว์ซิกแพ็คเรียงสวยที่หน้าท้อง ก่อนจะคุกเข่าลงตามคำสั่ง  เเส้หนังสีดำแบบในหนังถูกไคท์หวดลงบนหลังของเจมส์บอร์นอย่างแรงด้วยมือของไคท์เอง  

เพี๊ยะ!! 

"อู้ววววว เจ็บบบ!" เจมส์บอร์นร้องออกมาก่อนจะหันไปมองหน้าไคท์  

"พูดสิ! ว่ารู้สึกดีจังเลย ลงโทษฉันแรงๆ กว่านี้!" ไคท์ลั่นวาจาสั่ง เจมส์บอร์นทำหน้าราวกับจะร้องไห้ มองหน้าไคท์ตาปริบ ไคท์มองกลับด้วยแววตาวาวโรจน์น่ากลัว รอยยิ้มเย็นยะเยือกจนเจมส์บอร์นเสียวสันหลัง 

"ระ รู้สึกดีจังเลยยย โปรดลงโทษฉันให้มากกว่านี้  โอ้ววววว!"  สิ้นคำพูดของเจมส์บอร์น ไคท์ก็ระดมฟาดแส้ไม่ยั้งมือ ก่อนจะโยนแส้ทิ้งกับพื้นเเล้วหยิบเทียนขึ้นมาจุดไฟ  

"หึหึ" 

"ไม่น่ะ ไคท์" เจมส์บอร์นหน้าแดง ตาแดง แดงไปยันหลัง มองเทียนที่ถูกจุดด้วยเปลวไฟจนน้ำตาเทียนเริ่มหยดไหลลงพื้น  

"นายจะต้องบอกว่าอยากโดนจังเลย หรือ รู้สึกดีสุดๆ ช่วยทำฉันอีก อะไรแบบนี้ต่างหาก" พูดจบไคท์ก็เอียงเทียนปล่อยให้หยดน้ำตาเทียน หยดลงบนหลังของเจมส์บอร์น แถมยังสะบัดไปมาให้มันโดนทั่วหลังด้วย 

"อะ อู้ย อู้วววววว รู้สึกดีจังงง อ้าก! ช่วยทำฉันอีกกก ฮือออ" เจมส์บอร์นพูดไปน้ำตาไหลไปกว่าจะจบการลงโทษของไคท์ก็ทำเอาเจมส์บอร์นสะบักสะบอมไปเลยทีเดียว 

"เอาล่ะ! รอบต่อไป" ไคท์สั่งหยิบไม้รอบต่อไปทันที ในสภาพที่เจมส์บอร์นแทบกระอัก มองหน้าไคท์อย่างอาฆาตและหมายแก้แค้น  

ควับ!  

"ฉันเอง!" ข้าวปั้นเอ่ยขึ้น มองหน้าาทุกคนอย่างพิจารณารอบนี้เธอจะจบทุกอย่างด้วยการรุกฆาตเจ้าตัวต้นเหตุ และเเก้เผ็ดเทปเป้ที่ทำให้ฝาแฝดของตนต้องมายืนหนาวแบบนี้  

"หมายเลขหนึ่ง สาม ห้าไปแก้ผ้าเต้นปานามาที่หน้าบ้าน ปฏิบัติ!!" สิ้นสุดคำสั่งน้ำปั่น ไดอาน่าและเมล่อนต่างอ้าปากค้างอย่างตะลึงก่อนจะมองหน้าข้าวปั้นที่ยังคงทำหน้านิ่งแต่กลับรู้สึกผิดในใจอย่างแรง  

สามหนุ่มที่ได้ยินต่างตาลุกวาว แย่งกล้องเพื่อจะถ่ายรูปกันยกใหญ่ไม่เว้นแม้แต่ไคท์เอง  

สามสาวเปลือยกายออกไปยืนหน้าบ้านพร้อมกับเสียงเพลงปานามาที่ดังก้องไปทั่วซอย... 

...ขอโทษนะทุกคน...  

ข้าวปั้นได้แต่คิดในใจ 


#จบเหอะ#






เจอกันตอนหน้า บรั้ยยยยย (^_^)//


7 ความคิดเห็น