ซิกม่า โรงเรียนเวทมนตร์คนอลเวง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 101 Views

  • 0 Comments

  • 6 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    0

    Overall
    101

ตอนที่ 12 : งานสภาฮาเฮ : งานงบประมาณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 เม.ย. 62

12 งานสภาฮาเฮ : งานงบประมาณ

สายตาของโรสมองส่งพี่ๆที่เดินจากไปด้วยตาละห้อย มือก็แกะซองจดหมายออกด้วยความห่อเหี่ยวใจ

“เป็นอะไรไปโรส ทำหน้ายังกับโดนใครบังคับให้มางั้นแหละ”

“ก็วันหยุดของฉันโบยบินไปแล้วนี่จ๊ะ ฮือ” คนเปิดจดหมายทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ อากัสเลยหยิบมือถือในมือเพื่อนมาอ่านแทน

“ไม่เป็นไรน่า งั้นรีบๆอ่าน รีบๆทำให้เสร็จไหม จะได้มีเวลาว่างคืนมาไง อย่างน้อยก็วันอาทิตย์น่ะ” อากัสยิ้มร่าเริงให้ ตาก็กวาดมองเนื้อความในเอกสาร

“ฮือ วันหยุดที่ฉันรอคอยมาตลอดอาทิตย์”

“ใจเย็นน่าโรส นี่ไงพี่เขาให้เรา อืม ศึกษาเอกสาร อันนี้ไม่ยากเท่าไร แล้วก็มีอะไรอีกนะ ให้ศึกษาแผนธุรกิจหรอ เอาไปทำอะไรล่ะเนี่ย ช่างเถอะยังไงก็มีแค่สองอย่าง”

“ศึกษาแผนธุรกิจ...ร้านที่ไหนจะยอมให้เราไปศึกษาล่ะจ๊ะ”

“ฉันมีร้านนึง” อากัสยิ้มกว้างแล้วพับเก็บจดหมายใส่กระเป๋า

 

“แม่ กลับมาแล้วครับ” เสียงสดใสของลูกชายจากหน้าร้านทำให้คนเป็นแม่วางมือจากการรดน้ำต้นไม้ทันหันไปรับกอดจากลูกชายที่พุ่งเข้ามาได้อย่างพอดิบพอดี

“อากัส มายังไงฮึลูก ไหนว่าวันนี้มีทำงานไงจ๊ะ” ดอเรนลูบหัวลูกชายอย่างรักใคร่

“โดนสั่งให้มาศึกษาแผนธุรกิจครับแม่” คนเป็นลูกทำหน้ามุ่ย แล้วเอาหัวถูแม่อย่างรักใคร่

“หืม เอาสิ ร้านเราลูกก็อยู่มาตั้งแต่เกิด ไปสิ เข้าไปลองหาเอกสารในร้านน่ะ เอ เหมือนแม่จะลงอาคมไว้นะ แปบนะลูก” ดอเรนดันลูกออกก่อนทำท่าจะเดินนำเข้าไปในร้าน

“เดี๋ยวครับแม่ ผมมีคนจะแนะนำให้รู้จัก”

“ใครล่ะ หนูอลิซกับเจมส์หรอลูก”

“ไม่ใช่ครับแต่เป็นคนนี้ต่างหาก...อ้าว โรส ไปไหนละล่ะ แปบครับแม่” ลูกชายเดินหายไปทางหน้าร้าน พักเดียวก็เดินกลับมาพร้อมเด็กสาวหน้าตาน่ารักที่ดอเรนรู้สึกคุ้นหน้าอย่างบอกไม่ถูก

“เอ แม่หนูคนนี้แม่รู้สึกคุ้นๆนะ”

“สวัสดีค่ะคุณป้า”

“สวัสดีจ่ะหนู เราเคยเจอกันหรือเปล่าจ๊ะ”

“หนูเคยมาซื้อต้นไม้ที่นี่น่ะค่ะ วันที่คุณป้าล้ม”

“อ๋อ หนูนั่นเอง เพื่อนอากัสหรอจ๊ะ”

“อ้าว รู้จักกันแล้วหรอครับ” ชายหนุ่มที่ถูกทิ้งให้ยืนเดียวดายอยู่นานได้โอกาสแทรกบทสนทนาสักที

“ใช่จ่ะ แม่หนูคนนี้ไงที่มาช่วยแม่เมื่อหลายอาทิตย์ก่อน”

“อ๋อ เธอเองหรอ ขอบใจนะที่ช่วยแม่ฉันไว้” อากัสพยักหน้าขอบคุณ

“ไม่เป็นไรจ้า ว่าแต่คุณป้าคือแม่ของอากัสหรอคะ”

“ใช่จ่ะ ว่าแต่หนูชื่ออะไรล่ะลูก”

“นี่โรสครับแม่ เพื่อนผมเอง พวกเราอยู่ฝ่ายเดียวกันที่โรงเรียนครับ แล้วก็เป็นคนที่ต้องมาศึกษาแผนธุรกิจกับผมวันนี้ด้วย”

“น่าสงสารแม่หนูคนนี้จัง ต้องมาทำงานกับลูกเนี่ย”

“แม่ครับ นี่ผมลูกแม่นะครับ” อากัสโอดครวญเรียกรอยยิ้มจากสองสาวได้เป็นอย่างดี

 

“เอาล่ะปลดผนึกเสร็จเรียบร้อยแล้วนะเราเข้าไปกันได้แล้วล่ะ แล้วก็ปิดผนึกจากด้านในให้แม่ด้วยนะ เดี๋ยวใครมาขโมยความลับทางการค้าแม่ไปหมด แล้วก็อย่าลืมที่รับปากกับแม่นะ ว่าจะศึกษาเฉยๆโดยไม่จดบันทึกหรือเอาความลับของแม่ไปใช้ต่อน่ะ”

“ค้าบ ร้านแม่ก็ร้านผมนะ ผมจะยอมให้ความลับมันรั่วไหลได้ยังไงล่ะครับ” อากัสส่ายหน้าอย่างขำๆ ก่อนดอเรนจึงเดินจากไป

“เรามาเริ่มทำงานของเรากันเถอะ”

“อื้อ แม่นายนี่น่ารักดีนะจ๊ะ” โรสยิ้มรับก่อนจะเริ่มหยิบเอกสารส่วนที่ตัวเองต้องดูออกมา

“งั้นถ้าเธอศึกษาตรงนั้นเสร็จ เดี๋ยวเรามาสรุปกันนะ”

“จ่ะ” แล้วทั้งห้องก็เหลือเพียงเสียงเปิดหนังสือและเสียงพูดคุยปรึกษากันของทั้งสองคน

 

“เด็กๆ พักทานขนมกันก่อนไหมลูก”

“ขอบคุณครับ/ค่ะ” รับคำ แต่สายตาของทั้งคู่ก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่เอกสารในมือ

“แหนะ รับปากแล้วก็ยังอ่านอยู่อีก”

“อีกนิดครับแม่ จะจบแล้ว” แม่กวาดตามองอีกนิดของลูกและพบกับกองเอกสารที่ดูเหมือนจะอ่านจบแล้ว และกองที่ยังอ่านไม่จบ

“เมื่อสามชุดที่แล้วลูกก็พูดแบบนี้นะอากัส”

“ครับ อีกนิดเดียว” เมื่อลูกชายไม่ให้ความร่วมมือแม่เลยหันไปหาเพื่อนลูกชายแทน

“หนูโรส ทานขนมหน่อยไหมลูก”

“สักครู่นะคะคุณน้า หนูขอเก็บรายละเอียดตรงนี้หน่อย” และได้คำตอบที่ไม่แตกต่างกันนัก เจ้าของร้านเลยถอนหายใจ

“งั้นแม่วางขนมไว้ตรงนี้แล้วกันนะ อย่าลืมทานกันล่ะ”

“ครับ/ค่ะ” คนเป็นแม่ส่ายหน้าแล้วตัดสินใจเดินออกจากห้องไป

 

เสียงพูดคุยจากในห้องทำให้เจ้าของร้านที่เดินแวะกลับมาที่ห้องรอบที่แปดได้เบาใจลง อย่างน้อยลูกของเธอกับเพื่อนก็ยังพูดกันได้อยู่

“อย่าลืมทานขนมกันนะลูก”

“ครับ ฉันว่าตรงนี้น่าจะปรับปรุงอะไรได้นะจ๊ะ มันมีช่องโหว่ของการตลาดอยู่”

“นั่นสิ อืม งั้นตรงนี้ปรับเป็นแบบนี้ได้ไหม”

“เฮ้อ คิดถูกหรือคิดผิดนะฉัน” ดอเรนถอนหายใจเมื่อได้ยินบทสนทนาชัดๆ ก่อนตัดสินใจเดินออกไปขายของอย่างอารมณ์ดี อย่างน้อยลูกของเธอก็ได้เรียนรู้เกี่ยวกับร้านอย่างที่เธอตั้งใจไว้แล้ว

จนกระทั่งเวลาเย็นลูกกับเพื่อนเลยยอมเดินออกมาจากห้อง

“ว่าไงล่ะลูก ยอมออกมากินข้าวได้แล้วหรอ”

“โถ แม่ครับ ผมก็กินข้าวอยู่แล้ว”

โครก

เสียงท้องร้องดังแทรกประโยคจนคนเป็นแม่ยิ้มขำ

“หิวล่ะสิพวกเรา ไปๆ ไปกินข้าวเถอะ แม่เตรียมเผื่อไว้แล้ว คิดอยู่ว่าคงหิวกัน ทั้งวันนอกจากขนมก็ไม่ยอมกินอะไรเลย” ดอเรนดันหลังลูกและกวักมือเพื่อนลูกไปหลังร้านหลังจากเธอปิดประตูหน้าร้านเรียบร้อย และมื้อเย็นวันนี้คือมื้อที่มีความสุขที่สุดของคุณแม่ เพราะเป็นการกินข้าวกับลูกอีกครั้งหลังจากที่เขาเริ่มเข้าเรียนในโรงเรียน

 

“กว่าจะเสร็จงานนี้ก็ปาเข้าใจเย็นแล้วนะจ๊ะ เรายังไม่ได้ศึกษาเอกสารเลย” โรสพึมพำในขณะที่กำลังช่วยจัดเก็บจานหลังทานอาหาร

“เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยไปศึกษากันก็ได้”

“อือ”

“วันนี้นอนนี่กันไหมลูก”

“ไม่ดีมั้งครับแม่ ตัวผมไม่ยังไงหรอก แต่โรสนี่สิ” อากัสส่งยิ้มอ่อนให้แม่ที่มองมาอย่างอยากให้ลูกอยู่ด้วย โรสเองก็รับรู้ถึงเรื่องนั้นและก็เข้าใจดีว่าดอเรนเองก็คงคิดถึงลูกมาก

“นอนนี่ก็ได้นะอากัส เราโอเค แค่มีที่ให้เรานอนก็ได้แล้วแหละ”

“มีจ่ะ มีที่ให้นอนแน่ๆ งั้นนอนนี่กันนะลูก” สายตาของดอเรนเปล่งประกายยินดีเป็นอย่างมาก

“งั้นก็ได้ครับ” อากัสเองก็ส่งยิ้มให้แม่อย่างยินดีเช่นกัน

“งั้นพาเพื่อนไปหาที่นอนไปอากัส เดี๋ยวแม่เก็บกวาดตรงนี้เองนะ”

“ครับ ไปกันโรสเดี๋ยวเราพาไปหาที่นอนนะ”

“อือ ขอบใจจ่ะ” อากัสพาเพื่อนสาวเดินไปตามทางก่อนจะไปหยุดที่หน้าห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย

“งั้นโรสนอนที่ห้องฉันก็ได้นะ”

“นี่ห้องนายหรอ แล้วนายจะไปนอนไหนล่ะ”

“ว่าจะไปนอนกับแม่น่ะ ยังไงห้องนี้ก็ไม่มีใครใช้อยู่แล้ว”

“อ้าวหรอ ขอบใจจ่ะ” โรสพยักหน้ารับแล้วตัวเองก็เดินเข้าห้องไป

 

“ขอบใจมากนะที่เมื่อคืนให้ฉันได้นอนกับแม่ แม่เลยอารมณ์ดีขึ้นมากเลย” อากัสพูดขึ้นระหว่างที่ทั้งสองเดินกลับโรงเรียน

“อือ เห็นแล้วล่ะ ดีใจด้วยนะจ๊ะ”

“อือ เรารีบกลับโรงเรียนกันดีกว่า มีงานเอกสารต้องอ่านอีก ทำไมฉันต้องมาอยู่ฝ่ายที่มันเอกสารเยอะด้วยเนี่ย” คนขี้โวยวายก็โวยวายไป ปล่อยให้โรสเดินยิ้มอย่างอารมณ์ดีตามไป จนถึงห้องสภา

“อืม จริงๆก็ไม่ได้มีมากอะไรนะ ฉันว่าสักเที่ยงๆก็คงเสร็จแล้วแหละ” อากัสมองกองเอกสารที่แปะกระดาษตัวเบ้อเร่อว่า อ่านให้หมด

“อือ งั้นเราแยกย้ายกันอ่านดีกว่านะจ๊ะ จะได้รีบจบ ฉันจะได้ชวนเพื่อนไปเที่ยวกัน” อากัสพยักหน้ารับ และคนอยากเที่ยวกับคนเบื่อเอกสารก็สามารถอ่านเอกสารกองโตเสร็จก่อนเที่ยงจริงๆ

“ฮูเร่ เสร็จสักที โอ๊ย ปลื้มมากอะขอบอก” ผู้ชายสายฮาทำท่าสะดีดสะดิ้งอย่างเกินหน้าเกินตา

“จ้าๆ งั้นเราจัดเก็บเอกสารพวกนี้แล้วก็แยกย้ายกันเถอะนะจ๊ะ” คนจะได้เที่ยวจัดเก็บเอกสารอย่างอารมณ์ดี

“โอเค เสร็จแล้ว ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะโรส”

“จ่ะ” โรสโบกมือตอบแล้วเดินกลับห้องไปอย่างร่าเริงเพราะคิดว่าจะได้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆของเธอแล้ว

 

“อ้าว มานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียว ไหนว่าจะชวนเพื่อนไปเที่ยว” เสียงที่เริ่มคุ้นหูทำให้โรสหันกลับไปมอง แล้วก็เห็นว่าคนพูดเองก็อยู่คนเดียวเหมือนกัน

“ไม่รู้หายไปไหนกันหมด คงยังทำงานไม่เสร็จน่ะจ่ะ อากัสก็เหมือนกันใช่ไหม” ใบหน้าร่าเริงหงอยลงไปถนัดใจ จนอากัสนึกสงสารอย่างบอกไม่ถูก

“อย่าทำหน้าหงอยสิโรส เราไปเที่ยวกันสองคนก่อนก็ได้เธอเคยไปพิพิธภัณฑ์น้ำหรือยังล่ะ” เจ้าบ้านเอ่ยชักชวนอย่างอารมณ์ดี จุดประกายรอยยิ้มบนใบหน้าสาวน้อยกลับมาได้อีกครั้ง

“ยังเลยจ่ะ พาไปหน่อยนะอากัส มาอยู่นี่ตั้งนานแล้วยังไม่เคยไปสักที”

“งั้นจะรออะไรล่ะครับ ไปกันเลย” อากัสดึงแขนเพื่อนสาวให้เดินไปตามทางและจางหายไปกับฝูงชน

พิพิธภัณฑ์น้ำ เป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยน้ำจริงๆ โดยสิ่งที่นำมาแสดงที่นี่มีหลากหลายตามลำดับชั้น

“ว่ากันว่า อย่างชั้นแรกๆจะเป็นพวกพืชน้ำ การจัดสวน การจัดแสดงน้ำในรูปแบบต่างๆนะ พวกนักเรียนเวทหลายๆคนก็ชอบมาดูน้ำที่นี่เพื่อฝึกเปลี่ยนรูปแบบน้ำให้ดูใกล้เคียงธรรมชาติอะไรแบบนี้น่ะ”

“จ่ะ ต้นม้ำพวกนี้สวยมากเลยเนอะ อากัสเคยเห็นหรือเปล่าจ๊ะ” คนชอบต้นไม้ถามคนขายต้นไม้

“เคยสิ แต่แม่ไม่ค่อยเอาพวกต้นไม้น้ำมาขายหรอกนะ มันค่อนข้างจะดูแลยากน่ะ ต้องอยู่ในสถานที่ที่มีน้ำในปริมาณที่พอเหมาะ”

“อย่างที่แบบนี้ใช่ไหมจ๊ะ เอ่อ อากัสรีบหรือเปล่าจ๊ะ”

“ใช่ ไม่รีบหรอก ไปเดินดูทั่วๆเถอะ เรามีเวลาอีกหลายชั่วโมง แล้วฉันก็ไม่ได้จะไปไหน” อากัสตอบคำถามและขยายความเพิ่มเพราะรู้ว่าเพื่อนสาวของเขากังวลอะไร

“จ่ะ”โรสยิ้มกว้างแล้วเดินดูต้นไม้กับน้ำรูปแบบที่เธอสนใจจนแทบจะหมดเวลา

“เสียดายจังเลยจ่ะ เราได้ดูแค่ไม่กี่ชั้นเอง” หลังจากคืนบัตรเข้าชมให้เจ้าหน้าที่คนรักต้นไม้ก็พึมพำอย่างอดไม่ได้

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ว่างๆก็มาอีกสิ ที่นี่เปิดตลอดแหละ” เจ้าบ้านแนะนำอย่างใจดี

“ดีจังเลยนะจ๊ะ จะว่าไปตอนแรกฉันนึกว่าอากัสจะเป็นเด็กขี้แกล้ง”

“หืม ทำไมล่ะ” คนขี้แกล้งในความคิดคนอื่นชะงัก แล้วหันมาถามอย่างไม่เข้าใจ เขาว่าเขาเองก็ไม่ได้ทำตัวขี้แกล้งมาสักพักแล้วนี่นา

“ก็ หลายๆเหตุการณ์รวมๆกันน่ะจ่ะ แต่จริงๆแล้วอากัสก็ไม่ได้ขี้แกล้งเนอะ แถมยังใจดีมากๆเลย”

“ก็บางคนมันไม่กล้าแกล้งนี่หว่า” คนได้รับคำชมพึมพำกับตัวเองเสียงเบา

“จ๊ะ?

“ไม่มีอะไรครับ ปะ เรากลับกันเถอะ ป่านนี้พวกนั้นน่าจะกลับกันมาแล้วแหละ”

“อือ ยังไงวันนี้ขอบใจมากนะจ๊ะ ที่มาเป็นเพื่อน แถมยังพาเที่ยวด้วย”

“อือ ไม่เป็นไร เออ ก่อนกลับ ลองชิมไอติมร้านอร่อยฉันไหมล่ะ”

“เอาสิจ๊ะ อยากรู้ว่าที่นี่จะอร่อยเหมือนที่บ้านฉันหรือเปล่า” โรสรับคำอย่างนึกสนุกแล้วเดินตามเพื่อนใหม่ไปร้านขายไอติมร้านอร่อยที่ว่า และวันนี้ก็เป็นวันดีๆอีกวัน ที่โรสจะจำไว้ตลอดชีวิต ว่ามันเป็นการเที่ยวที่สนุกที่สุด เท่าที่เธอเคยเที่ยวมาเลยทีเดียว


ขอโทษที่อาทิตย์ที่แล้วไม่ได้อัพนะคะ พอดีว่างานยุ่งๆเลยลืมไปเลยค่ะว่าต้องอัพ ขอโทษอีกครั้งค่ะ ^_^ 

0 ความคิดเห็น