My Bodyguard คุณหนูตัวร้ายกับบอดีการ์ด [-END-]

ตอนที่ 25 : My Bodyguard :: Episode 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 เม.ย. 59



ตอนที่ 24 

 

"น้องฉันไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง แต่เธอซึมไปเพราะนาย" มินอาใส่เซฮุนเสียงดังด้วยความโมโห 

"ผมเนี่ยนะทำเธอซึม" เซฮุนถามงงๆ ยัยคุณหนูนั่นเนี่ยนะจะซึมเพราะผมกัน 

"ใช่! แล้วถ้านายไม่ไปหาหรือขอโทษน้องสาวฉัน นายตายด้วยมือฉันแน่วันนี้" มินอาไม่ทำแค่ขู่แน่นอน คริสเลยต้องมาห้ามเอาไว้ 

"ใจเย็นๆ ก่อนหน่า มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันดีกว่า" คริสปราม 

เซฮุนหลุบตาลง ไม่กล้าสบตามินอา เพราะเขารู้ดีว่าทิฟฟานี่ตอนนี้ความรู้สึกไม่ต่างจากเขาสักเท่าไหร่ ที่เขาไม่ยอมไปเจอหน้าหล่อนเลยเพราะเขาต้องการจะตัดใจ ไม่ให้รักเธอไปมากกว่านี้ แต่ก็ยากนักเพราะเมื่อเขารักเธอไปแล้ว การจะตัดใจจากเธอมันยากและทรมานเหลือเกิน 

"ผมไม่ไปพบเธอหรอก ฝากบอกเธอด้วยนะว่าอย่าได้เจอหรือคิดถึงผมอีก!" เซฮุนพูดประโยคนั้นแล้วเดินขึ้นห้องนอนไป แต่ไม่มีใครเห็นน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาของเขาหรอกว่าเขาเจ็บแค่ไหน 

"งั้นนายก็ไม่ต้องมาพบน้องสาวฉันอีกเหมือนกัน!" มินอาเดินออกจากบ้านคริส จะไปบอกทิฟฟานี่ให้รู้ถึงคำพูดอันร้ายกาจของเขา และให้ทิฟฟานี่ตัดใจจากคนนิสัยไม่ดีคนนี้ซะ 

 

เมื่อเดินทางกลับมาถึงบ้าน มินอาเล่าทุกอย่างให้คุณพ่อและทิฟฟานี่ฟังอย่างเจ็บใจถึงสิ่งที่เซฮุนพูดออกมาในวันนี้ ทิฟฟานี่แทบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่จริงๆ เมื่อรู้ว่าเขาพูดแบบนี้ให้พี่สาวเธอกลับมาบอกเธออีก 

หญิงสาวเดินขึ้นห้องอย่างเงียบๆ ไม่พูดอะไรกับใครเลยแม้แต่น้อยพร้อมกับคราบน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นทาง ใจเธอแตกสลายไม่มีชิ้นดีอีกแล้ว 

"ไอ้บ้าเซฮุน!" ทิฟฟานี่ขว้างหมอนลงบนเตียงระบายน้ำตาที่ออกมา ตอนนี้เขาอยู่กับพี่ชายของเขา เขาไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือไงที่พูดแบบนั้นว่าไม่คิดถึงหรือรักเธอเลยสักนิด ทั้งที่เธอก็ปันใจทั้งหมดที่มีให้กับเขาไปหมดสิ้น ใจเธอแตกสลายป่นไปหมดแล้วจริงๆ 

"พ่อว่าเซฮุนเขาไม่น่าพูดแบบนั้นหรอกมั้ง" คุณพ่อพูดกับมินอาที่ห้องรับแขก 

"ไม่พูดอะไรล่ะค่ะพ่อ เขาพูดแบบนั้นต่อหน้าหนูเมื่อตอนที่หนูจะไปเคลียร์เรื่องยัยทิฟกับเขา" มินอาพูด 

"พ่อว่าเขาคงมีเหตุผลที่พูดแบบนั้น เราเองก็อย่าโมโหแบบนั้นสิ ตอนนี้สภาพจิตใจยัยทิฟพ่อก็เป็นห่วงอยู่เหมือนกัน ซึมมาหลายวันแล้วมาเจอเรื่องแบบนี้อีก" 

"ดีแล้วล่ะค่ะพ่อ ผู้ชายปากร้ายนิสัยไม่ดียัยทิฟคงไม่ต้องการ แต่หนูก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างระหว่างเขาสองคนนะคะ" มินอาบอก 

"อะไรยังไงของลูก" พ่อถาม 

"หนูเองก็คิดแบบคุณพ่อที่ว่าเขาต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่าง การกระทำของเขากับคำพูดมันขัดแย้งกันมากนะคะ ทิฟฟานี่เองก็เหมือนกัน" 

"หรือว่าสองคนนั้นจะรักกัน" คุณพ่อยิ้มออกมาเมื่อตีความหมายได้แบบนี้ จะต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ 

"อาจจะไม่ใช่ก็ได้ค่ะ ยัยทิฟได้รู้ความจริงขนาดนี้แล้ว คงไม่รักหมอนั่นหรอก" 

"เซฮุนเป็นคนทำอะไรมีเหตุผลและทุกคนมักเข้าใจยากเสมอ" คุณพ่อบอก 

 

  

เซฮุนนั่งเงียบในห้องนึกโมโหกับความปากร้ายของเขาเองที่พูดแบบนั้น แม้จะไม่ได้พูดต่อหน้าทิฟฟานี่ตรงๆ แต่การที่พูดแบบนั้นต่อหน้ามินอาและทิฟฟานี่รับรู้เรื่องต่อมันก็ทำให้เขาโกรธตัวเองมากพอที่อยากจะฆ่าตัวตาย ณ วินาทีนั้นเลย 

การกระทำของเขามันตรงข้ามกับคำพูดเสมอ ตอนนี้เขาอยากไปหาเธอใจจะขาด แต่กลัวว่ายิ่งไปเจอก็จะยิ่งห้ามใจไม่ให้รักไม่ได้ การจะห้ามใจไม่ให้หยุดรักและการตัดใจทำได้ยากมากๆ สำหรับเขา เพราะเขาไม่เคยรู้สึกรักผู้หญิงคนไหนมากเท่านี้มาก่อน 

"นี่ ถ้าคิดถึงเขามาก แล้วจะมานั่งเสียใจทำไมวะ" คริสเดินมานั่งข้างน้องชาย เขารู้ว่าน้องชายรู้สึกอย่างไรตอนนี้ 

"ใช่! ผมไม่น่าปากหมาแบบนั้นเลยนะพี่ แต่ผมกลัวตัดใจไม่ได้จริงๆ 

"งั้นแสดงว่าแกก็ยังรักเธอ แกเปลี่ยนความรู้สึกในตอนนี้ไม่ได้หรอก เมื่อได้รักใครมันก็ยากที่จะถอนความรู้สึกนั้นขึ้นมา ลองคิดดูดีๆสิ" 

"แบบนั้น มันจะดีจริงๆ เหรอพี่ ผมพูดแบบนั้นไป เธอจะมองผมว่าเป็นคนยังไง" 

"ก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย นายก็เคยทำอะไรห่ามๆ ต่อหน้าเธอมาตั้งมากมาย เป็นคนเดิมแล้วกลับไปหาเธอซะ ไปสารภาพความรู้สึกในใจออกมาทั้งหมด ถ้าเธอรักนายเธอจะยอมรับฟังอย่างแน่นอน" 

หรือบางทีเซฮุนอาจปิดกั้นหัวใจตัวเองไม่ได้จริงๆ 

 

นี่มันก็ดึกแล้วนะ เธอควรจะเข้านอนสิ! 

ใช่! ตอนนี้สี่ทุ่มแล้ว เธอควรจะนอนไม่ควรคิดถึงสิ่งที่พี่มินอานำมาถ่ายทอดต่อจากเซฮุนสิ เธอควรนอนพักผ่อนแล้วลืมเรื่องราวทั้งหมดไปซะทิฟฟานี่ ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอควรคิดถึงคนใจร้ายต่อไปอีก 

นับจากนี้ไม่มีเขาเธอก็ต้องอยู่ให้ได้!  

ทิฟฟานี่หมุนตัวกลับเข้านอนตามปกติ เธอปิดเสียงโทรศัพท์และโคมไฟ ก่อนจะเข้านอนด้วยความเหนื่อยกายเหนื่อยใจ 

แกร๊ก! 

เสียงเหมือนมีใครมาปลดกลอนบานหน้าต่างของทิฟฟานี่ หญิงสาวตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนี้ เธอมองไปที่หัวเตียงก่อนจะเปิดโคมไฟส่องไปที่หน้าต่างห้องนอนบานที่สามของเธอ ที่ๆ เซฮุนเคยปีนเข้ามาในห้องเธอ 

หรือว่าเขาจะปีนมาในห้องเธออีก! หญิงสาวลุกเดินเข้าไปดูที่หน้าต่างในเวลาห้าทุ่มครึ่งกว่าแล้วชะเง้อมองถึงต้นตอของเสียง แต่ก็พบความว่างเปล่า 

"หรือว่าเราจะคิดถึงหมอนั่นมากไป" ทิฟฟานี่บ่นกับตัวเอง แล้วกลับไปนอนต่อ 

เธอล้มตัวลงนอนอย่างเหนื่อยอ่อน และพยายามลบเรื่องเซฮุนออกไปจากความทรงจำทั้งหมด นับจากนี้เธอจะลืมผู้ชายปากร้ายอย่างเขาให้ได้ 

พอกันทีกับเรื่องทุกอย่างและความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขา มันจะต้องจบลงไปพร้อมกับการนอนหลับของเธอในวันนี้ 

แกร๊ก! 

เสียงกลอนนั้นดังมาเป็นระลอกที่สองในจังหวะที่ทิฟฟานี่กำลังจะข่มตาหลับ คราวนี้หญิงสาวตัดสินใจชะโงกหน้าออกไปทางหน้าต่างบานที่เกิดเสียง มีบันไดพาดมาที่หน้าต่างห้องนอนเธอ พร้อมกับใครอีกคนที่กำลังปีนขึ้นมา 

โอ เซฮุน! 

นี่เขาทำอะไรห่ามๆ อีกแล้วเหรอเนี่ย! 

 

ฉันเกือบจะกรีดร้องที่เขาปีนขึ้นมาบนห้องฉันอีกครั้ง นี่เขาคงคิดว่าครอบครัวฉันเปิดทางให้เขาหรือไงกัน ถึงได้อุกอาจปีนมาถึงขนาดนี้! 

เซฮุนจ้องหน้าฉันแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ในขณะที่เขากำลังปีนขึ้นมาอยู่ ยังไงฉันก็ไม่ให้อภัยในความผิดของเขาหรอกนะ เขาพูดเหมือนไม่ต้องการเธอ เธอเองก็ไม่ต้องการเขาแล้วเหมือนกัน 

"นาย...!" ฉันอุทานออกมาเบาๆ พลันจะเอามือปิดหน้าต่างบานนั้น 

"ใจคอเธอคิดจะปล่อยให้ฉันปีนรอข้างนอกหรือไง" เขายิ้มเอ่ยแล้วเอามือยันบานหน้าต่างเอาไว้ 

ตาบ้าเอ๊ย! เดี๋ยวก็ตกลงไปหรอก ทำอะไรห่ามไม่ดูสถานการณ์อีกแล้ว 

"ก็ช่างนายสิ ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย" ฉันพยายามเอามือยันปิดหน้าต่าง แต่คนตัวสูงที่ว่องไวกว่าเขากระโดดข้ามปีนเข้ามาในห้องนอนฉันอย่างรวดเร็ว แล้วเอามือปิดหน้าต่างลงกลอนแทนฉัน 

"ใจคอเธอจะไม่ต้อนรับหน่อยหรือไง ฉันมาเยี่ยมเธอนะ" คนตัวสูงยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะฝังปลายจมูกของเขาลงบนแก้มนุ่มของเธอ 

ทิฟฟานี่เอามือลูบแก้ม "นาย...มาฉวยโอกาสกับฉันทำไมเนี่ย" 

"ก็ฉันคิดถึงเธอ เหมือนที่เธอคิดถึงฉันยังไงล่ะ" พูดไม่ทันจบก็เอามือกอดรัดเอวบางเอาไว้ไม่ยอมปล่อย 

"ปล่อยฉันก่อนสิ" ทิฟฟานี่ดิ้นเบาๆ ในอ้อมแขนของเขา 

"ไม่เอาหรอก ก็ฉันบอกแล้วไงว่าคิดถึงเธอ อยากกอดเธอแบบนี้ทุกวัน" 

"ถ้านายคิดถึงฉัน ทำไมนายทิ้งฉันไปตั้งอาทิตย์นึงเลยล่ะ" หล่อนถามเขา เธออยากรู้ทำไมเขาต้องจากเธอไปด้วย 

"ก็เพราะว่าหน้าที่ฉันหมดแล้ว อีกอย่าง...เธอคงไม่ต้องการฉันอีก ในเมื่อทุกอย่างดีหมดแล้ว" 

"แล้วทำไมนายไม่ถามฉัน? นายไม่รู้หรอกว่าฉันคิดถึงนายแค่ไหน คิดว่านายจะเป็นยังไงบ้าง นายจะเหงามั้ย? นายจะมีความสุขดีหรือเปล่า แต่...ที่นายบอกกับมินอา บอกตรงๆ นะว่า..." คำพูดของทิฟฟานี่ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากของเซฮุนเข้าประทับริมฝีปากเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสอันอ่อนหวานจากเขาช่วยปลอมประโลมความรู้สึกคิดถึงและโหยหาของทิฟฟานี่ได้เป็นอย่างมาก เธอคิดถึงเขาเหลือเกิน และ...รัก...เขามากเกินกว่าจะบรรยาย 

เธอไม่รู้ว่าทำไมยัยตัวร้ายแบบเธอถึงมาตกหลุมรักเขาได้ แต่เมื่อมันคือความรักอะไรก็ไม่อาจมาเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงมารักกัน อาจเป็นเพราะความรู้สึกที่ใช้หัวใจตัดสินล่ะมั้ง 

เซฮุนรุกล้ำริมฝีปากเธออย่างแผ่วเบา ทิฟฟานี่ตอบสนองกลับอย่างคนไม่ประสาและช่ำของเท่ากับเขา แต่เธอก็มีความสุขที่ได้รับสัมผัสนี้ที่แสดงออกแทนความรู้สึกของเขาและเธอมากนะ 

"เธอคิดถึงฉันเหมือนกันใช่มั้ยละ" เซฮุนถอนจูบอย่างอ้อยอิ่งและกระซิบถามหญิงสาวที่ข้างหู 

"ก็ใช่น่ะสิ นายไม่รู้หรอกว่าฉันคิดถึงและรักนายมากแค่ไหน" 

"เธอ...รักฉันอย่างงั้นหรอ" เขาอมยิ้ม 

"เปล๊าาาาาา ฉันไม่ได้พูดสักหน่อย" ทิฟฟานี่ทำเสียงสูงกลบอาการแก้มเเดงเขินอาย 

"แต่ฉันรักเธอนะ" เซฮุนกระซิบแผ่วเบาอีกครั้งที่ข้างใบหูหญิงสาว 

"..." 

"รักเธอมากด้วย ยัยตัวร้าย" เขาอมยิ้มอีกครั้ง แล้วหอมแก้มเธอจนชื่นใจ 

"..." 

"เธอกล้าปฏิเสธมั้ยล่ะว่าเธอไม่รักฉัน" 

"นายพูดมาแบบนี้ ฉันจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ เพราะว่าฉันรักนายจริงๆ" 

"อะแฮ่ม" เสียงกระแอมไอดังมานอกเหนือจากเราสองคน คุณพ่อนั่นเองที่เปิดประตูมาดูพร้อมกับมินอา ทั้งคู่กำลังยืนยิ้มอยู่เลย 

ให้ตายสิ! นี่ฉันอายมากเลยนะเนี่ย 

"จะทำอะไรก็อย่าชิงสุกก่อนห่ามล่ะ มันไม่งามดี" คุณพ่อเอ่ย "นับแต่นี้ไปลุงฝากลูกสาวลุงด้วยนะเซฮุน ถ้าดื้อมากก็ทำโทษได้เลย" 

คุณพ่อยิ้มออกมาแล้วเดินออกจากห้องนอนไปพร้อมมินอา ทิ้งให้เราสองคนยืนนิ่งกันอยู่ในห้อง 

"แสดงว่าพ่อเธอเปิดทางให้ฉันตั้งนานแล้วนะเนี่ย งั้นเราก็..." เซฮุนมองทิฟฟานี่ พลางยิ้มเจ้าเล่ห์ 

"อ๊ะๆ รู้นะว่านายคิดอะไรอยู่ ขอบอกเลยว่าอย่า ไม่เห็นหรือพ่อฉันบอกว่าอย่าชิงสุกก่อนห่าม" 

"เราเองก็เคยกันมาแล้วตั้งสองครั้งนี่นา" เซฮุนตีหน้าอ้อนวอนสุดฤทธิ์ 

"เสียใจย่ะ ต้องตอนแต่งงานเท่านั้น" ทิฟฟานี่บอกเขา ดูสิว่าคนเจ้าเล่ห์จะทำยังไง 

"งั้นตอนแต่งงานเธอห้ามขัดฉันนะ" เซฮุนยิ้มหื่น ก่อนจะอุ้มทิฟฟานี่เอาไว้ในอ้อมแขน "งั้นคืนนี้ขอนอนกอดว่าที่ภรรยาก่อนแล้วกันนะครับ" 

อร๊าย! เขานี่เจ้าเล่ห์และร้ายกาจจริงๆ


*************************************************

ตอนหน้าคือตอนจบนะคะ อาจยาวนิดนึง อดทนรอหน่อยน๊าเดี๋ยวมาอัพต่อค่ะ

ปล.คอมเม้นก่อนกดออกสักนิดนึงนะคะรีดเดอร์ จุ๊บๆ ><

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

335 ความคิดเห็น

  1. #334 Kwon Yuri Sowon (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 20:40
    บอกรักกันได้ เรื่องก็จะจบล้ะ555 รอตอนจบค่ะ
    #334
    0
  2. #305 เสี่ยหมี (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 11:36
    กว่าจะบอกรักกันก็เกือบจะจบเรื่องแล้วนะ ฮุนฟานี่
    #305
    0
  3. #298 MaMiKo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 13:49
    มาลงอีกน้ะๆแล้วก็อยากให้ไรท์อัพ Horizon Half Bloodให้ด้วยน้ารอ ฮุนฟานี่อีกเหมือนกัน
    #298
    0
  4. #297 PuynunNW (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 08:19
    รอรอรอ เขินนึกว่าตัวเองเป็นฟานี่
    #297
    0
  5. #296 Karie ฟรุ้งฟริ้ง (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 08:02
    ฮุนตัดใจไม่ลงเนอะ คนรักกัน แต่แกจะปีนมาทางหน้าต่างเลยเนี่ยนะ เหมือนโจรเลย555 ตอนแต่งงานคงจะ...เหนื่อยอะเนอะ555
    #296
    0
  6. #295 nannan3003 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 21:42
    อ้ายยยยยยย
    #295
    0