[Yaoi] DON'T HIDE ME ซ่อนรัก ลวงร้าย

ตอนที่ 8 : Ep.08::สถานะคนรู้จัก ขยับเป็นอสูรและโฉมงาม?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62,597
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6,075 ครั้ง
    19 ก.ค. 63

 

 

 

 

Ep.08

:: สถานะคนรู้จัก ขยับเป็นอสูรและโฉมงาม? ::

 

 

ริมฝีปากสีซีดประทับลงมาอย่างไม่ทันให้ได้ตั้งตัว ไดร์วูล์ฟไม่ได้กวาดต้อนลิ้นเข้ามาภายใน ทว่าฟันคมกลับขบกัดริมฝีปากล่างจนได้กลิ่นคาวเลือด คล้ายเป็นการตักเตือนว่าไม่ให้ผมยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก

 

ผมพลันเบิกตากว้าง ความเจ็บแปลบแล่นวาบขึ้นสมองเสียจนเกือบทำเจ้าลัคหลุดมือ ไม่ทันให้ได้ดิ้นรนหนีมาทุบคนตรงหน้าสักผัวะสองผัวะ ร่างสูงก็เป็นฝ่ายผละออกห่างแล้วเดินออกจากลิฟต์ไปเสียก่อน ทิ้งไว้เพียงสุ้มเสียงเย็นชาซึ่งบาดลึกไปถึงจิตวิญญาณ

 

“เลิกชอบซะ...กูไม่มีวันชอบใคร”

 

ผมยืนนิ่งอึ้ง กะพริบตาปริบๆ มองแผ่นหลังกว้างซึ่งกำลังจะหายลับไปจากสายตา หลังจับผมจูบก็มาบอกให้เลิกชอบ...แบบนี้ก็ได้เรอะ! ใครมันจะไปเลิกได้ง่ายๆ กันเล่า

 

“บ๊อก!” เสียงเฮ่าของเจ้าลัคทำให้ผมได้สติ ค่อยๆ อุ้มมันออกมาจากลิฟต์ก่อนจะพบว่ามีใครบางคนยืนหลบมุมอยู่ด้านข้างลิฟต์อย่างเงียบเชียบ

 

“เอ่อ...ผมไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้นครับ”

 

คลีนยิ้มแหย พลางหลุบตามองลูกหมาป่าในอ้อมกอดของผมวูบหนึ่ง ในมืออีกฝ่ายถือหนังสือห้าหกเล่มเห็นจะได้ อย่าบอกเชียวนะว่าฝนตกแบบนี้ยังจะออกไปนั่งอ่านหนังสือด้านล่างหออีก จะขยันเกินไปแล้ว!

 

“ถือว่าเราขอร้อง อย่าบอกใครเรื่องนี้นะครับ” ผมยกยิ้มซึ่งไปไม่ถึงดวงตาให้อีกฝ่าย ไม่รู้ว่าคลีนเห็นฉากที่ไดร์วูล์ฟจูบผมหรือเปล่า ไหนจะเรื่องลูกหมาป่าอีก ต่อให้ดูใสซื่อ ผมก็ยังไม่ไว้ใจเต็มร้อยอยู่ดี

 

หนุ่มน้อยข้างห้องพลันหน้าซีดเซียว ก่อนจะพยักหน้ารับคำรัวๆ ร่างเล็กดูอ้ำอึ้งก่อนจะเอ่ยปากบอกบางอย่างในที่สุด

 

“ผมไม่พูดแน่นอนครับ แต่...เมื่อตอนก่อนฝนตก หนึ่งในราชาตะวันตกมาที่ห้องของคุณ เขาฝากบอกว่าให้คุณติดต่อกลับไปด้วยครับ”

 

สงสัยเพราะฝนตกบวกกับมัวแต่สนใจเจ้าลัคอยู่ พวกพี่ชายเลยติดต่อผมไม่ได้ ผมพลันเลิกคิ้วขึ้นนิด นึกแปลกใจที่ฝาแฝดรู้จักฝากฝังคนอื่นด้วย ปกติไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครนี่นา อา...หรือจะไม่ใช่ฝากฝังแต่เป็นข่มขู่กันนะ เพราะคลีนแลดูมีสีหน้าลำบากใจไม่น้อยยามเอื้อนเอ่ยบอก

 

“ขอบคุณครับ” ผมยกยิ้มรับคำพลางพาเจ้าลัคเข้าห้อง หลังอาบน้ำให้ทั้งตัวเองทั้งลูกหมาป่า ก็มากดโทรศัพท์หาพี่ชายยิกๆ

 

“คี นี่ซ่าส์เองนะ คีมาหาซ่าหรอ”

 

(วันนี้?)

 

“อือ หรือว่าเป็นนิค”

 

เสียงปลายสายเงียบหายไปครู่หนึ่ง ก่อนใครอีกคนจะพูดโพล่งกลับมา

 

(ทำไม) ต่อให้น้ำเสียงเหมือนกันราวกับแกะ ผมก็แยกออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร เพราะอัคนีชอบพูดห้วนๆ มากกว่าอัคคีที่มักประหยัดถ้อยคำมากกว่า

 

“มาหาซ่าส์ที่ห้องทำไมอ่ะ”

 

ผมขมวดคิ้วมุ่นพลางลูบหัวลูกหมาป่าไปพลาง ตาก็มองสายฝนที่โปรยปรายไม่หยุดทางด้านนอก

 

(ไปไม่ได้?) ไอ้สัด กูถาม ไม่ได้ให้มึงมาย้อนถามนะพี่ชาย!

 

“นิคอย่ากวนตีน มีธุระอะไรก็ว่ามา”

 

(ต้องมีธุระหรือไง ถึงจะไปได้) ผมเผลอเบ้ปากก่อนจะลุกขึ้นไปกลิ้งเกลือกบนเตียงแทน

 

“นิค...”

 

(หรือมึงซ่อนใครไว้...?)

 

“แค่ก!” ผมถึงกับเผลอสำลักน้ำลายตัวเองในทันที สัญชาตญาณของอัคนีมักแม่นยำเสมอเสียจนน่ากลัว คิดพลางรีบผุดลุกขึ้นนั่งอย่างร้อนรน ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบเป็นปกติที่สุด

 

“ซ่าส์จะไปซ่อนใครได้เล่า ห้องก็เท่านี้”

 

(อย่าให้รู้...ว่าตอแหล) จ้ะพ่อ ล่าสุดด่าน้องแล้ว ปากร้ายมาก!

 

ผมเหลือบมองทางเจ้าลัคที่นอนหลับอุตุเล็กน้อย ไม่นับว่าเป็นคน...ดังนั้นไม่ถือว่าผมหลบซ่อนเอาไว้ ผมไม่ได้โกหกพี่ชายสักนิด จริงๆ นะ

 

“คีกับนิคอยู่ด้วยกันหรอ” ผมเปลี่ยนเรื่อง เพราะเห็นพวกแฝดแยกห้องกันอยู่ ทว่าตอนผมโทรไปเบอร์อัคคี อัคนีกลับมารับสายต่อได้เร็วมาก

 

(เล่นเกม...) เป็นเสียงอัคคีเอ่ยตอบกลับมา ผมเลยรู้ว่าทางนั้นเปิดลำโพง

 

“เกมไรอ่ะ ซ่าส์อยากเล่นบ้าง”

 

(เป็นเด็กเป็นเล็ก...อย่าเสือก) คราวนี้เป็นเสียงอัคนี เล่นเอาผมยู่ปากก่อนจะกลอกตาเบาๆ เป็นเด็กบ้าอะไรเล่า! ก็อายุเท่าพวกมึงไหม

 

“ซ่าวางล่ะนะ ง่วงแล้ว ฝันดีครับ”

 

ไม่ทันให้ฝ่ายตรงข้ามได้เอ่ยปาก ผมก็กดตัดสายในทันที พอจินตนาการภาพพวกพี่ชายทำหน้าทะมึนหลังโดนวางสายใส่ก็พลันอารมณ์ดีขึ้นมา ผมเอนตัวนอนบนเตียงแล้วหลับตาพริ้มอย่างเป็นสุข แหม...สุขอะไรล่ะครับ ผมก็พูดไปงั้น เพิ่งโดนคนที่ชอบปฏิเสธมาใครจะร่าเริงไหว!

 

 

วันต่อมาผมก็พบว่าไดร์วูล์ฟไม่ได้อยู่ข้างห้องแล้ว...

 

ใช่ครับ เขาย้ายของขึ้นไปอยู่ชั้นบนสุดอันที่เป็นพำนักของราชาประจำหอเรียบร้อย ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองเลยว่าอีกฝ่ายกำลังรำคาญมากจนต้องหนีหน้าผม เฮ้อ ซึมเป็นหมาเลยกู หน้าหงอยกว่าเจ้าลัคตอนโดนเอาไปปล่อยป่าหลังโรงเรียนตามเดิมอีก

 

คนไม่รักก็คือไม่รัก ปัดโธ่เว้ย! คิดแล้วก็โมโหเดินเตะฝุ่นเตะลมไปเรื่อย รักแรกของผมจะไม่สมหวังจริงๆ น่ะหรอ ให้ตายเถอะครับ

 

แล้วชั้นบนนั่นน่ะ มีเพียงอัศวินเท่านั้นที่จะขึ้นไปได้ ประเด็นคือเหมือนจะมีอัศวินแล้วด้วยไง คล้ายคนในหอจะซุบซิบกันว่าไดร์วูล์ฟชี้นิ้วเลือกเองเสร็จสรรพ

 

ผมยังไม่เคยเห็นหน้าอัศวินที่ว่านั่นเลย ตอนไปดักรอกินข้าวกับไดร์วูล์ฟเฉกเช่นทุกวัน ผมก็พบเพียงความว่างเปล่า เหมือนตัวเองกำลังโดนสาวที่ตามจีบหลบหน้าเลยครับ แต่ไม่ใช่ไง คนที่ผมจีบอยู่ตัวโตอย่างกับยักษ์

 

พ่อหมาป่า อย่าให้เจอนะ...ซ่าส์จะกระโดดกัดให้หูขาด แล้วจะเกาะหนึบจนไปไหนไม่ได้เลยคอยดู ดูถูกความรักของซ่าส์มากเกินไปแล้ว ถ้ายังไม่พยายามจนถึงที่สุด คนอย่างแสนซ่าส์ก็ไม่ล้มเลิกความตั้งใจง่ายๆ หรอก!

 

 

อีกด้านหนึ่ง

 

‘คาเรย์ เกลนดอน’ ผู้ถูกรับเลือกเป็นอัศวินประจำหอตะวันออก กำลังนั่งทำหน้าเรียบนิ่งทั้งที่ในใจงุนงงไม่น้อย เช้านี้เขาได้รับเกียรติจากนายท่านตระกูลวูล์ฟให้นั่งร่วมโต๊ะในโรงอาหารด้วย ตั้งแต่ตามรับใช้อีกฝ่ายมาเป็นเวลาสองปี เป็นบอดี้การ์ดทั้งในที่ลับและที่แจ้ง วันนี้นับเป็นวันแรกที่นายท่านส่งสายตาให้เขานั่งร่วมโต๊ะด้วย

 

อะไร? ยังไง? คาเรย์รู้สึกเอ๋อสุดขีด ทว่าคนภายนอกกลับเห็นเพียงใบหน้าโหดเหี้ยมเย็นชาไม่ต่างจากผู้เป็นนายกำลังก้มกินเบรคฟาสต์บนโต๊ะไม่หยุด

 

ในโรงเรียนแห่งนี้ ไม่มีใครล่วงรู้ว่าทั้งสองคนเป็น‘เจ้านาย’ และ‘ลูกน้อง’ พอๆ กับที่ไม่มีใครรู้ชื่อจริงของนายท่านตระกูลวูลฟ์นั่นแหละ

 

และใช่...คาเรย์เองก็ไม่รู้

 

กินอยู่ดีๆ เขาก็แทบสำลักตอนส้อมในมือเรียวยาวของคนตรงข้ามจิ้มผักกรีนโอ๊คมาวางลงบนจานให้ ผู้นำตระกูลวูล์ฟชะงักไปชั่วครู่คล้ายเพิ่งรู้สึกตัว ก่อนดวงตาลุ่มลึกจะฉายแววว่างเปล่าแล้วยกแก้วน้ำขึ้นจิบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

คาเรย์มองผักกรีนโอ๊คในจานด้วยสายตาเหมือนมองวัตถุระเบิด ผักนี่...นายท่านจิ้มจากจานตัวเองมาวางบนจานเขาเชียวนะ! น...นี่มันไม่ปกติ จะแอบมียาพิษอะไรหรือเปล่า ผู้นำตระกูลวูล์ฟไม่เคยเมตตาใคร กระทั่งเศษเสี้ยวของความเมตตายังไม่มี

 

เท่าที่ตามดูนายท่านมา ก่อนหน้านี้เห็นนั่งกินข้าวกับดอกไม้ต้องห้ามประจำหอตลอด ไม่ใช่ว่าเผลอจิ้มผักมาให้ตามความเคยชินหรอกนะ เรื่องนี้ชักมีเงื่อนงำแล้ว!

 

ทว่าถ้านายท่านสนใจจริง จะผลักไสคนงามทำไม งามทั้งรูปกาย จิตใจ ชาติตระกูลขนาดนั้นยังทำท่าไม่เหลือบแลอีก เขาล่ะเพลียเหลือเกิน คิดพลางใช้ส้อมจิ้มผักขึ้นกินอย่างขมขื่น เชี่ยเอ๊ย...เขาเกลียดผัก!

 

ถ้าไม่ใช่เพราะนายท่านเป็นผู้ยื่นให้ อย่าหวังเลยว่าคนตัวโตๆ หน้าโหดๆ อย่างเขาจะมานั่งกินผักเป็นกระต่ายอยู่แบบนี้!

 

“นายท่าน...สายรายงานว่าพวกมันจะลอบเข้าเกาะมาเล่นงานเราคืนนี้ครับ”

 

หลังกินเสร็จและใช้ผ้าเช็ดปากเรียบร้อย คาเรย์ก็เอื้อนเอ่ยบอกตามหน้าที่ ดวงตาสีเทาซีดของเจ้านายพลันฉายแววอำมหิตเล็กน้อย ก่อนสุ้มเสียงเรียบเย็นจะเอ่ยพึมพำแผ่วเบา

 

“ให้พวกมันเข้ามา...”

 

“....!”

 

“กำลังอยากฆ่าคนอยู่พอดี”

 

คาเรย์มองเจ้านายตาปริบๆ แม้เขาจะผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชนแต่ก็อดที่จะขนลุกกับสายตาของผู้นำตระกูลวูล์ฟไม่ได้ ในใจก็พอคาดเดาสาเหตุความหงุดหงิดของคนตรงข้ามได้เลือนราง ทว่าเป็นเพียงลูกน้อง...ถ้าไม่อยากตายก็อย่าคิดสอดปาก

 

ตัวเองเป็นคนย้ายห้องหนีเขามาแท้ๆ พอไม่เจอหน้าคนงามเฉกเช่นทุกวันก็ดันไม่พอใจขึ้นมาซะงั้น!

 

ใจนายท่านช่างยากแท้หยั่งถึง คาเรย์ทำเพียงลอบกลอกตาเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามแผ่นหลังกว้างเข้าห้องเรียน คนงามยังคงเปล่งประกายออร่าแม้จะนั่งมุมหลังห้อง ทุกสายตาล้วนจับจ้องไปที่ดอกไม้ประจำหอตะวันออกตาเป็นมัน

 

ตอนแก้มยุ้ยๆ แนบไปกับโต๊ะเรียน...เจ้าตัวคงไม่รู้หรอกว่ามัน ‘น่าฟัด’ แค่ไหน พอมองเห็นสายตาคุกคามจากผู้ชายทั่วทั้งห้องแล้ว เขาก็พลันรู้สึกเข้าใจราชาตะวันตกที่มีข่าวลือว่าหวงฝาแฝดคนน้องนักหนาขึ้นมา

 

เผลอเหม่อมอง‘แสนซ่าส์’ ได้ไม่นาน ดวงตาสีเทาซีดก็ตวัดมองมาให้ได้สะท้านเยือกตั้งแต่หัวจรดเท้า คาเรย์ดึงสายตากลับมาก่อนจะนั่งประจำที่ตัวเองอย่างรวดเร็ว เกือบแล้ว เกือบไปแล้ว! เมื่อครู่นี้เขาโดนนายท่านหมายหัวชัดๆ และไม่ใช่แค่เขา...คนทั้งห้องล้วนโดนกันหมดจนหันคอกลับแทบไม่ทัน

 

น่ากลัวมาก นี่ขนาดผลักไสไล่ส่งคนงามอยู่นะ! ถ้าสนใจแบบจริงจังขึ้นมา ไม่อยากจะคิดเลยว่าคนที่มีกลิ่นอายเฉกเช่นสัตว์ร้ายจะเล่นงานคนที่มองของของตัวเองแบบไหน ควักลูกตาคือโทษสถานเบา จับโยนลงกลางฝูงหมาป่าคือโทษสถานหนัก

 

อาจฟังดูป่าเถื่อน ทว่านายท่านก็ปกครองคนเช่นนี้ หากไม่โหดเหี้ยมจะก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำตระกูลภายในเวลาไม่กี่ปีได้หรือ?

 

ผู้นำตระกูลวูล์ฟจะรู้ตัวหรือยังเถอะว่ากำลังทำหน้าน่าสะพรึงกลัวแค่ไหน กระทั่งคนงามยังไม่กล้าเอ่ยปากทักเลยคิดดู คาเรย์ชักนึกสงสาร แต่สงสารตัวเองมากกว่าที่จะต้องทำหน้าที่อัศวินประจำหอไปอีกนาน นอกจากสืบข่าวกับตามฆ่าคนในที่ลับ เขายังต้องมาทำงานเอกสารในที่แจ้งอีก

 

นายท่าน...จะรังแกกันมากเกินไปแล้ว!

 

 

(Sanza talk)

 

ไดร์วูล์ฟเข้าห้องมาพร้อมกับใครคนหนึ่ง...เสียงซุบซิบรอบด้านทำให้ผมที่กำลังนอนฟุบกับโต๊ะต้องเงยหน้ามอง ‘อัศวิน’ ของเขา เล่นนินทาในระยะเผาขนแบบนี้ ถ้าผมไม่รู้ว่าผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นเป็นอัศวินก็บ้าแล้ว

 

ตำแหน่งอัศวินคืออะไร? มันคือตำแหน่งที่ไม่ต่างจากเบ๊ของราชา คอยทำงานเอกสารและจัดตารางกิจกรรมรวมทั้งตารางการประชุมต่างๆ ซึ่งข้อดีเพียงหนึ่งเดียวคือได้ใกล้ชิดกับราชามากกว่าใคร

 

ผมอดที่จะลอบมอง‘คาเรย์ เกลนดอน’ ไม่ได้ คิดดูว่าผมหูดีจนรู้กระทั่งชื่อและนามสกุลของอีกฝ่ายจากเสียงนินทา คาเรย์เป็นผู้ชายรูปร่างกำยำสมส่วน มีใบหน้างดงามประณีต จะมองว่าสวยก็ได้ จะว่าหล่อก็ดี หรือพ่อหมาป่าจะชอบแบบนี้?

 

คิดแล้วก็เผลอเม้มปากยามก้มลงมองร่างเล็กๆ ของตัวเอง ชักอยากออกกำลังกายขึ้นมายังไงก็ไม่รู้ ถ้าผมมีกล้าม...ไดร์วูล์ฟจะสนใจกันไหมนะ ไม่สิ บางทีเขาอาจชอบผู้หญิงก็ได้

 

จะชอบอะไรก็ช่าง แต่สักวันอีกฝ่ายต้องหันมองผมบ้างแหละน่า ตื๊อมาเป็นเดือนขนาดนี้แล้ว ทำใจแข็งอยู่ได้ ไม่รู้ว่าระแวงอะไรนัก

 

ผมไม่ได้ชวนคนด้านข้างคุย ทำเพียงจดจ้องไปมาเพราะรู้สึกเฟลเล็กน้อยที่เขาหลบหน้า จะย้ายห้องก็ไม่บอกกล่าวกันสักนิด อ้อ...ลืมไป คือผมไม่ได้เป็นอะไรกับเขานี่หว่า ทำไมเขาต้องบอกผมด้วย

 

ถึงแม้จะไม่ได้ชวนอีกฝ่ายคุย...ทว่ายามดวงตาสีเทาซีดเหลือบมองมา ผมก็เผลอยกยิ้มหวานให้ตามความเคยชินอยู่ดี โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองกำลังตกเป็นเป้าสายตาของใครหลายๆ คน

 

“หยุดยิ้ม...รำคาญ”

 

ผมพลันหุบยิ้มอย่างฉับพลันก่อนจะทำหน้าบึ้งแทน เก้าอี้ด้านข้างอีกฝั่งว่างเปล่า...บ่งบอกว่าไลท์ไม่ได้มาเรียน แต่ช่างเถอะครับ เพราะประเด็นสำคัญคือตอนนี้ผมกำลังหงุดหงิดใจอย่างมาก

 

ฮึ่ย ไม่เอาแล้วพ่อหมาป่า เอาลูกหมาป่าแทนก็ได้!

 

คิดไปงั้นแหละครับ แต่ไม่เคยทำได้สักที ผมหันมาตั้งใจเรียน โดยไม่รู้เลยสักนิดว่าค่ำคืนนี้บางสิ่งบางอย่างจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

 

 

 

 

Loading 50%

 

 

 

 

 

          หลังเลิกเรียนผมก็เดินกลับหอพักตามปกติ โดยไม่ลืมที่จะแวะไปให้อาหารลูกหมาป่า ตอนกลับมาถึงหอก็เผลอหลับไปจนค่ำมืดดึกดื่น จากนั้นก็ลุกมาอาบน้ำชำระร่างกายให้เรียบร้อยแล้วหอบหนังสือลงไปอ่านด้านล่างหออย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

 

          เรื่องของเรื่องคือผมเห็นคลีนชอบหอบหนังสือลงไปอ่านด้านล่างไง เลยลองทำตามดูบ้าง ผมอ่านในห้องตัวเองทีไรชอบเลื้อยขึ้นเตียงทุกที แม้ช่วงนี้จะบ้าตามผู้ชาย แต่แสนซ่าส์ก็รักเรียนนะครับ!

 

          ติ๊ง! 

 

          พอลิฟต์เปิดผมก็พุ่งตัวออกไปในทันที ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นแผ่นหลังกว้างของใครคนหนึ่ง นั่นมันไดร์วูล์ฟ...แถมยังมีอัศวินของเขาเดินตามหลังอีก!

                          

 

          ไปทำอะไรกันน่ะ อย่าบอกเชียวนะว่าจะทำเรื่องบัดสีบัดเถลิง!

 

          ผมเผลอขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะวางหนังสือไว้บนโต๊ะแถวๆ นั้น ลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองรักเรียนมากกว่าตามจีบผู้ชาย เรื่องเรียนเอาไว้ก่อน ตอนนี้ผมขอรีบไปสืบว่าคาเรย์กับไดร์วูล์ฟมีความสัมพันธ์อย่างไรกันแน่ เพราะคาเรย์เองแม้จะมีหุ่นกำยำล่ำสัน ทว่าก็หน้าสวยไม่น้อย เดาได้ไม่ยากเลยว่าคงมีคนมาติดพันเจ้าตัวอยู่พอสมควร

 

          ด้วยสกิลฝีเท้าอันเบากริบ สองคนทางด้านหน้ายังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ คล้ายไม่ล่วงรู้ว่าผมแอบเดินตามอย่างห่างๆ ยิ่งเดินก็ยิ่งเข้าป่าลึกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเดินมาเกือบครึ่งชั่วโมง ก็เริ่มเห็นน้ำทะเลสีดำมืดอยู่ไกลลิบ 

 

ผมไม่อยากคิดอะไรในแง่ร้าย แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าพวกเขาโรแมนติกถึงขั้นพากันมาดูทะเลตอนกลางคืนเชียวหรอ? ทั้งที่จะใช้รถจักรยานยนต์ส่วนตัวของราชาขี่มาก็ได้ ทว่ากลับเลือกเดินมาแทน ไดร์วูล์ฟช่างเป็นผู้ชายที่ประหลาดเกินกว่าผมจะเข้าใจได้อย่างลึกซึ้ง

 

“นายท่าน...อีกประมาณห้านาทีครับ”

 

“....”

 

ผมไม่รู้ว่าสองคนนั้นพูดคุยอะไรกัน ยังไม่ทันให้ได้ครุ่นคิดดี...นัยน์ตาสีเทาซีดก็ตวัดมาทางนี้เสี้ยววินาทีหนึ่ง ผมรีบก้มหลบทั้งที่ในอกสั่นรัว ทว่าก่อนจะได้เงยหน้าสอดส่องต่อ อะไรบางอย่างก็โจมตีเข้ามาทางเบื้องหลัง 

 

ตุ๊บ!

 

ผมเอี้ยวตัวหลบการโจมตีของชายแปลกหน้าได้ทันท่วงที อีกฝ่ายใส่ชุดสีดำรัดกุม อารมณ์เหมือนพวกนักฆ่าที่ผมเคยเห็นก่อนหน้านี้ไม่มีผิด

 

เอิ่ม ซวยแล้วแสนซ่าส์ ผมก็อุตส่าห์ยืนส่องดีๆ แล้วนะ ทำไมเรื่องมันชอบวิ่งเข้าหาก็ไม่รู้ ทั้งที่ไม่อยากทำตัวให้โดนจับได้เลยสักนิด แต่ถ้าไม่สู้กลับผมคงตายแหงๆ

 

เอาวะ ไหนๆ ก็คงไม่มีอะไรจะเสียแล้ว!

 

พลั่ก ตุ้บ ผัวะ!

 

          ชายชุดดำเบิกตาโพล่งเมื่อผมเตะต่อยกับเขาไปไม่กี่กระบวนท่า อีกฝ่ายก็ล้มลงแทบเท้าเสียแล้ว อีกทั้งยังกระอักเลือดออกมาอีก โอ้มายก๊อด ซ่าส์ขอโทษ ซ่าส์ไม่ได้ตั้งใจนะ! เผลอหนักมือไปนิด ฮื่อ

 

ขณะนี้ผมกำลังบิดมืออีกฝ่ายไพล่หลังและนั่งทับไว้ ครุ่นคิดอยู่ว่าจะทำให้สลบด้วยวิธีไหนดี ทว่าไม่ทันให้ได้ตั้งตัว...วัตถุเย็นเฉียบก็จ่อมายังท้ายทอยเสียก่อน

 

“ลุกขึ้น แล้วเดินออกไป”

 

          ผมไม่รู้ว่าคนพูดหน้าตาเป็นยังไง แต่ก็เดาได้ว่าไอ้ที่จ่ออยู่ด้านหลังศีรษะมันคือปืน ชิบหาย...คิดจะเล่นกันถึงตายเลยเรอะ ผมแค่ซ้อมเพื่อนมันไปนิดเดียวเองนะ

 

          ผมถูกดันหลังออกไปยังชายหาดซึ่งมีผืนทรายนุ่มละเอียดใต้เท้า ก่อนจะถูกผลักลงตรงหน้าไดร์วูล์ฟอย่างไม่ทันให้ได้ตั้งตัว

 

          พลั่ก!

 

          “นายท่าน ผมเห็นมันลอบตามมาครับ”

 

          เดี๋ยวนะ พวกนี้ไม่ได้เป็นนักฆ่า ศัตรูของไดร์วูล์ฟหรอกหรอ พ่อหมาป่าต้องมีอำนาจมากแค่ไหนถึงซุกซ่อนลูกน้องของตัวเองไว้บนเกาะได้เนี่ย ผมนี่ขนลุกเลยครับ ไม่ใช่เพราะหนาวนะ แต่เพราะสะพรึงกลัวกับอำนาจบารมีของอีกฝ่ายมากกว่า

 

          ใครๆ ก็รู้ว่าเกาะ Secretland ไม่ใช่สถานที่ที่จะสามารถเล่นตุกติกได้ ดังนั้นการใช้อำนาจในที่แห่งนี้...ย่อมเป็นไปไม่ได้ คนแบบเขามาทำอะไรที่นี่กัน ถ้าจะบอกว่าแค่มาเรียน บอกเลยว่าผมไม่เชื่อ เขาจะเอาตัวเองมาเรียนรู้เรื่องที่รู้ดีอยู่แล้วทำไม อีกอย่างคำเชิญของเกาะก็ทำอะไรคนที่เป็นถึงผู้นำตระกูลวูล์ฟไม่ได้หรอก  ถ้าเขาคิดจะปฏิเสธจริงๆ

 

          คล้ายบรรยากาศรอบด้านถูกกดข่มอย่างฉับพลัน ดวงตาสีเทาซีดกดลงมองผมที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ก่อนจะไล่สายตามองปืนซึ่งจ่ออยู่บนหัว และลูกน้องของตนตามลำดับ

 

          แต่ไม่รู้ทำไม...พอถูกไดร์วูล์ฟมอง ลูกน้องของเขาก็พลันเก็บปืนกลับไปในทันที ก่อนจะถอยห่างผมอย่างเงียบเชียบ ผมหันมองรอบข้างด้วยแววตามึนงง ก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นเผชิญหน้ากับคนที่มองกันอยู่ก่อนแล้ว

 

          “ใครให้มึงตามมา...” ดูพูดจา อย่าคิดเชียวว่าผมจะปล่อยให้เขาอยู่กับอัศวินสองต่อสอง!

 

          “เราตามคนที่ชอบไม่ได้หรอ”

 

          “แค่ก!” 

 

          คาเรย์พลันสำลักน้ำลายในทันที เสี้ยววินาทีหนึ่งผมเห็นอัศวินหอตะวันออกมองมาด้วยแววตาคล้ายนับถือในความพยายามนี้ ผมก็อ่อยเหยื่อทุกวันเถอะ แต่เหยื่ออ่ะไม่ค่อยเล่นด้วยเลย ทว่าเรื่องเล่นตัวน่ะเก่งนัก

 

          แสนซ่าส์ล่ะเซ็ง!

 

          “กลับไปซะ” ผมยู่ปากเมื่อโดนขับไล่ซึ่งๆ หน้า ทว่าก่อนจะได้ทันโต้เถียงอะไร เรือขนาดกลางลำหนึ่งก็แล่นผ่านความมืดมาจอดเทียบท่าชายฝั่งเสียก่อน

 

          เบื้องหลังของไดร์วูล์ฟพลันปรากฏชายชุดดำนับสิบคนซึ่งก็ไม่รู้ว่าโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ และหนึ่งในนั้นทำท่าจะดึงผมออกจากสถานการณ์นี้ตามคำสั่งของเจ้านาย

 

          “ถ้าคุณไม่กลับ เราก็ไม่กลับครับ” ผมสะบัดแขนออกห่างจากการจับกุม แววตาฉายความดื้อดึงอย่างไม่ปกปิด ก่อนจะกวาดมองรอบด้านจนไม่มีใครกล้าเข้ามาดึงผมออกห่างไดร์วูล์ฟอีก

 

          เขามาทำเรื่องอันตรายอีกแล้วแน่ๆ ทำไมไม่รู้จักเพลาๆ ลงบ้างนะ แต่ผมก็เข้าใจแหละว่าในฐานะผู้นำตระกูลวูล์ฟ...คงยากที่จะหลีกเลี่ยงเรื่องแบบนี้ได้

 

          “อย่าให้มันขึ้นฝั่ง...”

 

          “ครับ นายท่าน”

 

          เมื่อเห็นว่าไล่ผมไม่ได้ พ่อหมาป่าเลยไม่สนใจไยดีกันอีกแล้วหันไปสั่งการแทน ดวงตาของเขาฉายแววดุดันประมาณว่า อยากตายที่นี่ก็เรื่องของมึง

 

          ตู้ม!

 

          ระเบิดถูกโยนไปทางเรือลำนั้น ผมเห็นความวุ่นวายโกลาหล ก่อนลูกปืนจะสวนกลับมาอย่างไม่ทันให้ได้ตั้งตัว

 

 

          ปังๆๆๆ!

 

          ไดร์วูล์ฟดึงผมหลบได้อย่างฉิวเฉียดจนจมูกกระแทกกับแผงอกหนาพอดิบพอดี ผมไม่มีอารมณ์เจ็บเพราะเริ่มตระหนักได้ว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว พ่อหมาป่าไม่ได้ออกมาจู๋จี๋กับอัศวิน เขามาทำสงครามต่างหาก

 

          แสนซ่าส์ มึงได้ตายแน่ๆ เขาไล่กลับดีๆ ไม่ชอบ เป็นไงล่ะ ดื้อนัก!

 

          พวกคนในเรือกระโดดลงน้ำกันตู้มต้าม แต่ยังไม่วายแหวกว่ายมาทางนี้คล้ายจะเอาชีวิตคนข้างตัวผมให้ได้ โคตรน่ากลัว...ไดร์วูล์ฟอยู่กับสถานการณ์ไม่เป็นสุขแบบนี้มาตลอดเลยงั้นหรอ

 

          ปังๆๆๆ! 

 

          ไหนๆ ก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ผมจะพยายามไม่เป็นตัวถ่วงก็แล้วกัน ขืนอัคนีกับอัคคีรู้ว่าคืนนี้ผมเจออะไรมา มีหวังได้กระอักเลือดตายแหงๆ

 

          พี่ชายครับ ซ่าส์ขอโทษ!

 

          เสียงระเบิดเมื่อครู่นี้ค่อนข้างดัง ทว่าแม้ทางโรงเรียนจะรับรู้ก็คงปล่อยผ่านไปอยู่ดี เพราะรอบเกาะเต็มไปด้วยอาชญากรรมบ่อยครั้ง ตราบใดที่ไม่มีผลกระทบต่อทางโรงเรียน ก็ถือว่าไม่มีอะไรเสียหาย กระทั่งเรื่องลอบฆ่ากัน...ทางโรงเรียนก็ทำเพียงไม่รับรู้เรื่องนี้

 

          บนเกาะ Secretland มีแค่ผู้ที่แข็งแกร่งจริงจึงจะรอด พับผ่าเถอะ!

 

          หลังสู้กันสักพัก คนในน้ำก็ตายเกลี้ยงแบบเท้าไม่ได้สัมผัสชายฝั่งตามคำสั่งของไดร์วูล์ฟจริงๆ ผมอดที่จะขนลุกกับฝีมือลูกน้องของเขาไม่ได้ แม้หนึ่งในนั้นจะโดนผมซ้อมไปแล้วก็เถอะ

 

          “เก็บกวาดให้เรียบร้อย” สั่งเสร็จก็หันหลังกลับทางเดิมทันที

 

          “ครับ นายท่าน” 

 

อารมณ์เหมือนหุ่นยนต์รับคำสั่งเลยครับ เย็นชาทั้งเจ้านายและลูกน้อง คิดพลางเดินตามหลังไดร์วูล์ฟกับอัศวินของเขากลับหอพัก เผลอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่ตัวเองไม่เป็นอะไร คล้ายว่าผมมาดูโชว์ฆ่าคนชุดใหญ่อย่างไรก็ไม่รู้

 

  ความจริงแล้วไดร์วูล์ฟไม่มาที่นี่ก็ได้ ให้ลูกน้องจัดการกันไปเองน่าจะดีกว่า ผมนึกไม่ออกเลยว่าทำไมเขาต้องเอาตัวเข้ามาเสี่ยงอันตรายแบบนี้

 

คิดอะไรไปเพลินๆ มือใหญ่ของใครสักคนก็เอื้อมมาปิดปากจากทางด้านหลัง ยังไม่ทันให้ผมขัดขืนหนี ปลายมีดคมก็กดลงบนผิวเนื้อตรงลำคอเสียจนผมไม่กล้าขยับตัว

 

ซวยแล้ว...มีศัตรูแอบแฝงอยู่ในเกาะนี้! ว่าแต่คุณมาจับตัวผมไว้ทำไมครับ อย่าคิดเชียวว่าไดร์วูล์ฟจะสนใจ ขนาดหน้าผมเขายังไม่อยากมองเลย

 

คิดผิดแล้วเว้ย เป็นศัตรูที่โง่จริงๆ

 

กึก!

 

สองคนทางด้านหน้าพลันชะงักเมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวทางเบื้องหลัง ดวงตาสีเทาซีดตวัดมองกลับมาอย่างไร้อารมณ์ แตกต่างจากบรรยากาศรอบด้านซึ่งดูน่าสะพรึงกลัวกว่าเดิมหลายเท่า

 

ผมได้ยินเสียงคนลอบกัดเบื้องหลังกลืนน้ำลายคล้ายหวาดหวั่น ทว่าก็ยังคงเอามีดจ่อคอผมอยู่ดี 

 

ยิ่งไดร์วูล์ฟเดินเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่ ปลายมีดที่กดลงบนลำคอของผมก็แนบชิดผิวมากขึ้นจนเลือดซึมออกมาเล็กน้อย ผมเม้มปากกลั้นเสียง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกจับเป็นตัวประกัน ตั้งแต่เล็กจนโต...ในฐานะทายาทมาเฟีย ผมเองก็เคยเสี่ยงอันตรายมาไม่น้อย

 

แม้จะไม่เท่าคนอื่นๆ ในบ้านเพราะถูกพ่อและพี่ชายปกป้องเป็นส่วนใหญ่ก็ตาม

 

คาเรย์ยืนนิ่งมองผมสลับกับเจ้านายตัวเอง ก่อนจะเหลือบมองนักฆ่าเบื้องหลังผมด้วยแววตาคล้ายนึกสงสาร เดี๋ยวนะ ต้องมองผมด้วยแววตาสงสารหรือเปล่า ทำไมไปมองนักฆ่าแทนเล่า!

 

“กดมีดลงไปอีกสิ...” ทั้งผมทั้งนักฆ่าต่างพากันเบิกตาโพล่งคล้ายไม่คาดคิด อันที่จริงผมก็รู้อยู่แล้วว่าไดร์วูล์ฟไม่ได้สนใจกันเลยสักนิด ทว่าพอเผลอยอมรับความจริง ผมกลับรู้สึกรับไม่ได้ขึ้นมา

 

เขาจะปล่อยให้ผมตายจริงๆ น่ะหรอ กระทั่งฐานะเพื่อนก็ไม่ได้เป็น แม่งโคตรใจร้าย

 

 ไดร์วูล์ฟอาศัยจังหวะที่ศัตรูสับสนเข้าประชิดตัวนักฆ่าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจับบิดข้อมือให้มีดร่วงหล่น ผมกระโดดถอยออกมาอย่างรู้หน้าที่ ทันเห็นพ่อหมาป่าควักมีดสั้นออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วปักลงบนลำคอของศัตรูวูบหนึ่ง

 

ฉึก!

 

“อ๊าก!”

 

“อ่อนหัด...” 

 

สุ้มเสียงทุ้มเย็นทำให้ผมขนลุกและเผลอเข่าอ่อนขึ้นมา แม้จะเคยเห็นพวกพี่ชายฆ่าคน แต่ก็ไม่ได้น่าสะพรึงกลัวเท่านี้ อดที่จะเบือนหน้าหนีและกำมือที่สั่นไหวแน่นขึ้นไม่ได้ คาเรย์เหลือบมองผมครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไดร์วูล์ฟด้วยสีหน้าคล้ายหวาดหวั่น เขาพึมพำบางอย่างที่ผมไม่ได้ตั้งใจฟังออกมา

 

“นายท่าน...มีโทสะเสียแล้ว”

 

หลังกลับหอผมก็เตรียมแยกย้ายกับพ่อหมาป่าดุจคนไร้วิญญาณ  ทว่ายังไม่ทันให้ได้ขึ้นลิฟต์ไปยังห้องของตัวเอง ข้อมือก็ถูกกระชากรั้งไว้เสียก่อน

 

โว้ย ดึงดีๆ เหมือนชาวบ้านชาวเมืองไม่เป็นเรอะ!

 

“คาเรย์ ไปเอามา”

 

อัศวินหันมองราชาของตน ก่อนจะมองมาทางผมวูบหนึ่ง จากนั้นก็ผงกศีรษะรับคำ

 

“ครับ นายท่าน” 

 

เดี๋ยวก่อนนะ นั่นนายจะไปไหนวะอัศวิน นายเข้าใจที่พ่อหมาป่าสื่อสารด้วยหรอ ขนาดผมยังงงๆ เลยว่าเขาให้คาเรย์ไปเอาอะไร ตอนนี้ผมเริ่มมั่นใจแล้วว่าคาเรย์ไม่ได้แอบคบอยู่กับพ่อหมาป่า เขาน่าจะเป็นลูกน้องใต้บังคับบัญชาเสียมากกว่า

 

ผมเงยหน้าสบมองดวงตาสีเทาซีด ก่อนจะเบือนหนีไปอีกทางอย่างอดไม่ได้ ยอมรับว่าแอบกลัวอีกฝ่ายไม่น้อย ผมยังไม่หายมือสั่นเลยด้วยซ้ำ ก็เขาเล่นฆ่าคนให้เห็นในระยะประชิดเลยนี่หว่า เป็นใครก็ต้องหวาดกลัว ยอมรับว่าผมกลัวกว่าตอนเห็นเขาหักคอคนจากที่ไกลๆ เสียอีก

 

 แต่เหนือความหวาดกลัวคือน้อยใจ แม่งจะรู้บ้างไหมว่าตอนพูดให้คนร้ายปักมีดบนคอผมอ่ะ ผมโคตรใจหาย ถ้าโดนมีดเสียบคอขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไง หาคนหล่อๆ แบบผมไปคืนแม่แสบพ่อกัลป์ไม่ได้แล้วนะ!

 

คาเรย์กลับมาพร้อมถุงอะไรบางอย่าง ดวงตาคู่สวยฉายแววนิ่งอึ้งยามหลุบมองมือหนาซึ่งยังคงจับกุมข้อมือผมไม่ปล่อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นล้อเลียนยามยื่นถุงสีขาวให้ราชาของตน

 

เพียงไดร์วูล์ฟตวัดดวงตาคมกริบไปมอง คาเรย์ก็พลันกลับมาทำตาใสดังเดิมคล้ายไม่เคยส่งสายตาหยอกล้อใดๆ ทั้งสิ้น  

 

“นี่ครับนาย”

 

พ่อหมาป่ารับถุงมา ก่อนจะยัดใส่มือผมอย่างเผด็จการ อีกฝ่ายเดินตรงไปยังลิฟต์ของตัวเองโดยไม่วายทิ้งท้ายด้วยสุ้มเสียงทุ้มเย็น

 

“ทาซะ”

 

ผมกะพริบตาปริบๆ สัมผัสอุ่นร้อนยังคงติดตรึงอยู่บนข้อมือไม่จางหาย กระทั่งแผ่นหลังของชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้นำตระกูลวูล์ฟหายลับไป จึงเปิดถุงออกดู ผมเหม่อมองของด้านในชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่รอยยิ้มบางออกมา

 

“เฮ้อ นี่มันโฉมงามกับอสูรชัดๆ”

 

แว่วได้ยินเสียงคาเรย์พึมพำทางด้านหลัง ทว่าผมไม่ได้หันไปสนใจนัก ตอนนี้ทุกสิ่งล้วนล่องลอยผ่านหู คล้ายโลกทั้งใบกลายเป็นสีชมพูในพริบตา

 

มือบางกำถุงสีขาวซึ่งประกอบไปด้วยอุปกรณ์ทำแผลและยาทาแผลไว้แน่น ใจที่เจ็บปวดคล้ายบรรเทาลงอย่างน่าประหลาด นี่หรือเปล่าที่เขาเรียกว่าเจ็บแล้วไม่จำ

 

แค่โดนทำดีด้วยเพียงเล็กน้อยก็เป็นถึงขนาดนี้...ไดร์วูล์ฟคนบ้า คนใจร้าย! ผมอุตส่าห์จะถอยห่างจากเขาสักพักแล้วเชียว สุดท้ายก็วนกลับมาตรงจุดเดิมจนได้สินะ

 

อา รู้สึกเพลียกับตัวเองจริงๆ!

 

 

 

  

 

 

 

 

 

ขอขอบคุณแฟนอาร์ตสวยๆ จากคุณ @jijeejuly  ค่ะ

(หนูลัคน่ารักมากค่ะ พ่อหมาป่าต้องชิดซ้าย)

 

ขอขอบคุณแฟนอาร์ตสวยๆ จากคุณ@ฺBewBlack2 ค่ะ

(หนูลัคเวอร์ชั่นคน น่าร๊ากก)

 

 

Writer talk2

มันไม่ได้เปลี่ยนปุ๊บปั๊บค่ะ มันจะค่อยๆ เปลี่ยน ความสัมพันธ์ของคนค่อนข้างเปราะบาง ตัวละครในนิยายก็เช่นกัน พ่อหมาป่าให้ยาทาแผลน้องทำไมน้า แน่จริงก็ไปทำแผลให้น้องที่ห้องเลยสิคะ แค่ก แล้วพบกันน้า ส่วนใครหมั่นไส้พระเอก...ไรท์ยืนยันว่ามีฉากแสนซ่าส์ของเราได้เริ่ดๆ เชิดๆ ใส่แน่ค่ะ อุ๊บ แล้วพบกันค่า

ติดตามข่าวสารการอัพเดตนิยายได้ทาง เพจ , ทวิต (จิ้มที่คำว่าเพจหรือทวิตได้เลยค่ะ)

#ซ่อนรักลวงร้าย

รักรีดเดอร์

 

 

 

ขอขอบคุณแฟนอาร์ตสวยๆ จากคุณ@jijeejuly ค่ะ

(พ่อหมาป่าเท่มาก แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือลัคน่ารักมากลูก ฮื่อออ)

 

 

Writer talk

อะไรนะคะ? ฉากซ่าส์โดนตามตื๊อ...ไม่มีหรอกค่ะ แต่โดนรุกใส่น่ะมีแน่ๆ แค่ก! เดี๋ยวพอไปถึงจุดหนึ่งน้องจะถอยออกมาเอง ซึ่งไรท์ปูเรื่องไว้หมดแล้วค่ะ//ยิ้มกริ่ม คืนนี้ซ่าส์จะเจออะไรน้า แล้วพบกันค่า

ปล. เรื่องนี้เปลี่ยนมาอัพสองอาทิตย์ต่อครั้งนะคะ เนื่องจากวันหยุดไรท์น้อยลงบวกกับเตรียมสอบ เลยวางแพลนอัพสลับกับอีกเรื่องค่ะ(เรื่องน้องของตัวร้าย) ถ้าสถานการณ์กลับสู่ปกติ จะกลับมาอัพอาทิตย์ละครั้งตามเดิมนะคะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านค่ะ ^^

ติดตามข่าวสารการอัพเดตนิยายได้ทาง เพจ , ทวิต (จิ้มที่คำว่าเพจหรือทวิตได้เลยค่ะ)

#ซ่อนรักลวงร้าย

รักรีดเดอร์

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.075K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,902 ความคิดเห็น

  1. #7984 praeprae3012 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 21:33
    ทำไมปากแข็งจังเลยพ่อหมาป่า
    #7,984
    0
  2. #7978 crzoldyck7 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 20:14
    ไปจูบเขาทำไมเธอ!!!!! ไม่ได้ชอบไม่ใช่หรอ!!!!
    #7,978
    0
  3. #7403 loocbomb (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 11:13

    รักนะอต่ไม่แสดงออก

    #7,403
    0
  4. #7158 Bambam_24 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 23:28
    คลีนน่ารักดูเป็นเด็กเนิร์สให้น้องมีคคู่เป็นพี่ๆได้ไหมมมม
    #7,158
    0
  5. #7110 bj vamtoon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 02:17

    เป็นห่วงละซี้
    #7,110
    0
  6. #6681 SsB3 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 00:40
    อะจ้าาาา
    #6,681
    0
  7. #6317 oomka (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 17:08
    คนมันซึนอ่ะเนอะ
    #6,317
    0
  8. #5567 Foxgo_O (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 11:13
    ปากไม่ตรงกับใจอะเธออออ
    #5,567
    0
  9. #5520 Muay888 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 21:31
    พบคนปากไม่ตรงใจ1อัตรา555สนุกมากเลยค่ะไรท์ ขอบคุณค่ะ🙏👏✌️
    #5,520
    0
  10. #5341 mook (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 07:15

    มีใครเห็นคนปากไม่ตรงกับใจเหมือนเราบ้างค่ะไล่เค้าเองย้ายหนีเค้าเองแต่ตัวเองดันหึงแล้วก็หงุดหงิด ชิส์!!

    #5,341
    0
  11. #4574 b_bbexam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 18:06
    น่ารักนะคะคนแบบนี้แง้;-;
    #4,574
    0
  12. #4569 filmnaruepron (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 08:26
    น่ารักไปหมด
    #4,569
    0
  13. #4518 cookieredritz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 17:47
    ชอบเอเนอจี้คาเรย์ 55555555
    #4,518
    0
  14. #4111 baekbow (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 21:25
    ทำเป็นไล่เขาแต่พอไม่ได้เจอหน้าก็หงุดหงิด พออยู่ในสถานการณ์อันตรายก็ปกป้องเขาก่อนใครเลย .....แถมซื้อยาให้ทาแผลด้วยนะ มันจะน่ารักไปแล้วพ่อหมาป่าคนนี้ 5555
    #4,111
    0
  15. #4106 InppangDecha (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 11:36
    งู้ยยยยยยย
    #4,106
    0
  16. #4105 Goldfish9. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 10:00
    อยากให้ไรท์เตอร์ทำเรื่องของคู่แฝดอะ ฮือออออ
    #4,105
    0
  17. #4104 Honey_moonie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 21:56
    ซ่าส์จำนะ แต่ไม่เข็ด...
    #4,104
    0
  18. #4099 Moo-Gataa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 15:58
    พ่อหมาป่าซึนเก่งงง ชอบก้บอกว่าชอบบบ
    #4,099
    0
  19. #4098 pommys (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 13:49
    ตบหัวแล้วลูบไล้ เฮ้ย ลูบหลัง
    #4,098
    0
  20. #4097 p_nnnnnnn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 13:47
    ฮื่อ สงสารแสนซ่าส์ไม่ไหวแล้ววว5555555 อยากให้กลับมาต่อไวๆ สู้ๆนะคะ
    #4,097
    0
  21. #4086 aairchayanis (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 10:42

    รอตอนต่อไปปปปปปปปปปปปปปปปป กลับไปอ่านเรื่องของเบนซินกับเรื่องพี่แสบตลอดเลย สนุกมาก
    #4,086
    0
  22. #4085 aairchayanis (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 10:42

    รอตอนต่อไปปปปปปปปปปปปปปปปป กลับไปอ่านเรื่องของเบนซินกับเรื่องพี่แสบตลอดเลย สนุกมาก
    #4,085
    0
  23. #4084 aairchayanis (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 10:42

    รอตอนต่อไปปปปปปปปปปปปปปปปป กลับไปอ่านเรื่องของเบนซินกับเรื่องพี่แสบตลอดเลย สนุกมาก
    #4,084
    0
  24. #4083 aairchayanis (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 10:42

    รอตอนต่อไปปปปปปปปปปปปปปปปป กลับไปอ่านเรื่องของเบนซินกับเรื่องพี่แสบตลอดเลย สนุกมาก
    #4,083
    0
  25. #4082 aairchayanis (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 10:42

    รอตอนต่อไปปปปปปปปปปปปปปปปป กลับไปอ่านเรื่องของเบนซินกับเรื่องพี่แสบตลอดเลย สนุกมาก
    #4,082
    0