[Yaoi] DON'T HIDE ME ซ่อนรัก ลวงร้าย

ตอนที่ 4 : Ep.04::เมื่อแสนซ่าส์ถูกตามล่าจากคนทั้งหอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57,390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,780 ครั้ง
    21 มิ.ย. 63

 

4

เมื่อแสนซ่าส์ถูกตามล่าจากคนทั้งหอ

 

 

          ผมเคยคิด...ว่าราชาหอตะวันออกจะหยุดยุ่งกับผมตั้งแต่ปฏิเสธไมตรีเขาคราวนั้น เด็กอนุบาลยังรู้เลยว่าผมไม่อยากเกี่ยวข้องกับอีกฝ่ายมากนัก

 

          ทว่าผมคิดผิด ทุกครั้งที่ไม่พบพี่ชายฝาแฝด เดวิดมักเอาตัวเข้ามาอยู่ในสายตาผมเสมอ น่าแปลกที่เรื่องนี้ไม่ถึงหูพวกพี่ชาย ราวกับคนในหอปิดปากเงียบสนิท...ไม่นินทาเรื่องคนอื่นดังเช่นทุกที

 

          วันนี้ก็เช่นกัน เดวิดเดินตามผมมาถึงหอ เล่นเอาเสียวสันหลังวาบอย่างน่าประหลาด ไอ้สัส ผู้หญิงสวยๆ ในโรงเรียนก็เยอะ ทำไมมันไม่ไปเดินตามวะ มาเดินตามผมทำไมเนี่ย ให้ตายเถอะ ไม่ใช่ผมไม่รู้นะว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ เป็นผู้ชายเหมือนกันไง แค่มองตาก็รู้แล้ว

 

          ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อว่าเดวิดกำลังสนใจในตัวผม แต่สนใจเพราะรูปร่างหน้าตา หรือต้องการผูกสัมพันธ์กับตระกูลมังกรก็สุดจะคาดเดาได้

 

          ผมไม่เคยบอกเรื่องนี้ให้พวกพี่ชายรับรู้ เพราะนอกจากกลัวว่าพวกฝาแฝดจะทำให้เรื่องราวมันใหญ่โตแล้ว ผมคิดว่าตัวเองน่าจะจัดการได้อยู่   

 

          “เดินตามเรามาทำไมครับ”

 

          ด้วยความข้องใจและอยากเคลียร์ให้มันจบๆ ผมเลยหยุดเดินจนกระทั่งอีกฝ่ายมายืนขนาบข้าง แอบเว้นระยะห่างเล็กน้อยเพราะไม่ได้สนิทถึงขั้นต้องยืนแนบชิดกันแบบนี้

 

          “มึงก็ไม่ได้โง่นี่ น่าจะดูออกว่ากูต้องการอะไร”

 

          ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยแววตาราบเรียบ จากนั้นก็ตัดสินใจถามไปตามตรง

 

          “คุณสนใจเราหรอ” 

 

ไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะเว้ย แต่คือหลายวันมานี้ราชาตะวันออกตามติดผมมากเลยไง ตามจนไม่ได้ไปหาลูกหมาป่าที่หลังโรงเรียนจนเริ่มหงุดหงิด ไม่รู้มันได้กินอะไรบ้างหรือยัง พ่อของมันยิ่งคาดเดาอารมณ์ยากอยู่ด้วย หวังว่าจะไม่ปล่อยให้ลูกอยู่แบบอดๆ อยากๆ หรอกนะ

 

          “ไม่ได้สนใจ...”

 

          “....?” ผมเอียงคออย่างงุนงง หรือว่าราชาตะวันออกจะเป็นพวกปากไม่ตรงกับใจ

 

          “แต่กูอยากได้มึงต่างหาก”

 

          อา...ขนลุก

 

          เพียงแค่สบสายตาล้ำลึกของอีกฝ่าย ผมก็สัมผัสได้ถึงความอันตรายมากล้นภายในนั้น ชิบหาย...มองอย่างกับจะกลืนกินผมเข้าไปทั้งตัวแบบนี้ คงไม่ใช่ว่าในหัววางแผนอะไรไว้หรอกนะ ไม่ได้การแล้ว คงต้องตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

 

          “เลิกยุ่งกับเราเถอะครับ มันไม่มีประโยชน์หรอก คุณเอาเวลาไปตามคนอื่นเถอะ” 

 

          “ทำไม...”

 

          “เพราะเราไม่มีวันชอบคุณ”

 

ขอโทษทีที่ผมเป็นคนตรงๆ ตอนตอกย้ำประโยคนี้ฝังหัวอีกฝ่าย สายตาก็แฝงไปด้วยความมั่นคงไม่สั่นคลอน แตกต่างจากเดวิด...สายตาของเขากลับฉายประกายน่ากลัววูบหนึ่งก่อนจะจางหายไปเพียงแค่ผมกะพริบตา

 

ผมปล่อยให้ร่างสูงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นก่อนจะเดินเข้าหอมาอย่างไม่สนใจไยดีอีก ใครจะบอกว่าผมพูดแรงไปก็แล้วแต่ ทว่าผมรู้ตัวดีว่าถ้าอ่อนข้อให้ ราชาตะวันออกจะยังคงตามผมไม่เลิกรา หลังจากนั้นเรื่องราววุ่นวายก็จะตามมาเป็นพรวน ดังนั้นนี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดในความคิดของผมแล้ว

 

ทว่าผมไม่ได้รับรู้เลยว่าใครอีกคนกำลังมองตามแผ่นหลังมาด้วยแววตาวาวโรจน์ พร้อมเสียงทุ้มต่ำพึมพำคล้ายเอื้อนเอ่ยกับตัวเอง

 

“มึงทำให้กูต้องร้ายเองนะ...แสนซ่าส์”

 

 

ผมขึ้นลิฟต์มายังชั้นที่ตัวเองพักอาศัย เดินเลยผ่านเพื่อนคนหนึ่งที่จำได้ว่าอยู่ห้องถัดกันไป ก่อนจะเปิดประตูเตรียมเข้าห้อง

 

ตุ้บ!

 

ทว่ายังไม่ทันได้เปิดดี ของแข็งบางอย่างก็ทุบลงมาตรงหลังคอ ผมทันได้เห็นว่าเพื่อนข้างห้องเป็นคนทำ ก่อนจะสลบเมือดไปในที่สุด

 

ซวยแล้วครับ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ!

 

 

ตื่นมาอีกทีคือตอนถูกอะไรบางอย่างกรอกใส่ปาก ผมพลันสำลักเผลอกลืนน้ำลงคอก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองพลาดมากเมื่อลืมตาขึ้นมาเจอกับราชาหอตะวันออกเข้า

 

เอิ่ม...ได้ข่าวว่าเราเพิ่งจากกันไม่ใช่หรอครับ แล้วคุณจับผมมาไว้ในห้องตัวเองแบบนี้ก็ได้เรอะ!

 

          แทนที่จะโวยวาย ผมกลับเลือกกลอกตามองสำรวจรอบด้านแทน ห้องนี้กว้างกว่าห้องพักของผมมากและตกแต่งด้วยโทนสีเทาดำ ดูอึกครึ้มทว่าเรียบหรู ไม่ต้องคาดเดาก็ล่วงรู้ว่าเป็นห้องของราชาประจำหอ

 

          นับว่าเดวิดฉลาดมากที่ให้คนในหอลอบทำร้ายผมแล้วจับมาประเคนถึงที่ในเวลากลางคืน เนื่องจากฝาแฝดไม่สามารถบุกมาช่วยผมได้แน่ แต่เขายังโง่อยู่เรื่องหนึ่ง...นั่นคือการปล่อยให้ผมนอนบนเตียงเฉยๆโดยไม่จับมัดอะไรทั้งสิ้น

 

          ถึงจะดูตัวเล็กไม่สู้คน แต่คิดหรอว่าลูกมาเฟียอย่างผมจะไม่มีฤทธิ์เดช ไอ้เวรนี่แม่งโคตรประมาทเลยว่ะ ซึ่งก็ดีแล้ว ผมจะได้ลงมือทำอะไรๆ ได้ง่ายหน่อย

 

          “ถูกจับกรอกยาแค่นี้...ถึงกับตื่นเลยหรือไง” สุ้มเสียงเรียบเย็นของอีกฝ่ายอาจทำให้หลายๆ คนหวั่นเกรง ทว่าไม่ใช่กับผมที่กำลังอยู่ในอารมณ์โมโห 

 

          พลั่ก!

 

          แม้จะรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย ทว่าผมก็รีบยกเท้าขึ้นถีบร่างสูงให้ออกห่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตามด้วยหวดมือลงบนสันคออย่างที่มันสั่งให้ลูกน้องทำกับผม ร่างราชาตะวันออกพลันหล่นตุ้บลงพื้น แน่นิ่งอยู่ใต้ฝ่าเท้าภายในไม่กี่วินาที 

 

          ผมกดตามองมันเล็กน้อย ก่อนจะก้าวผ่านร่างกำยำอย่างไม่ไยดี มือก็นวดคลึงท้ายทอยตัวเองไปด้วย เดวิดเล่นอะไรของมันอยู่วะ นึกจะจับผมมาก็จับ มันดูละครมากไปหรือไง ผมไม่ใช่โศรยา...นางเอกจำเลยรักของมันนะเว้ย! แถมยังกรอกยาอะไรก็ไม่รู้ให้ผมกินตอนหลับอีก

 

          ต้องโทษความประมาทของอีกฝ่ายที่ทำให้ผมหลุดรอดมาได้ เพราะในยามปกติคนที่ครองตำแหน่งราชาของหอคงจัดการยากกว่านี้ คิดพลางรีบเปิดประตูก่อนลงลิฟต์อย่างรวดเร็ว ไฟชั้นล่างยังคงส่องสว่างอยู่ ในขณะที่ทิวทัศน์ภายนอกเต็มไปด้วยความมืดมิด

 

ผมเข้าลิฟต์อีกตัว ก่อนจะกดชั้นของตัวเองพลางหลับตาลง ความรู้สึกร้อนวูบวาบแล่นพล่านทั่วร่างกายอย่างน่าประหลาด เหงื่อเริ่มผุดซึมตามไรผม ยังไม่ทันให้ได้ตรึกตรองอาการดี ประตูลิฟต์ก็พลันเปิดออก

 

ผมก้าวเดินเร็วๆไปยังห้องของตัวเอง ทว่ากลับถูกคนมากมายเปิดประตูออกมาขวางทางไว้ 

 

“แสนซ่าส์...ราชารอคุณอยู่ครับ” 

 

อา...ให้ตายเถอะ พวกสุนัขรับใช้ราชาอีกแล้ว รู้ตัวอีกทีเดวิดก็ให้ลูกน้องแฝงตัวมาอยู่ในชั้นของผมทุกห้อง ไม่คิดว่าไอ้เวรนั่นจะบ้าได้ขนาดนี้ 

 

ที่มั่นใจว่าเป็นลูกน้องของเดวิด เพราะคนธรรมดาทั่วไปไม่มีใครอยากหาเรื่องตายด้วยการมายุ่งกับผมแน่ ใครๆ ก็รู้ว่าพวกแฝดโหดกันขนาดไหน

 

ผมนิ่งดูสถานการณ์เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถอยหลังกดลิฟต์เพื่อลงไปยังชั้นล่าง จะลงบันไดก็ถูกพวกมันขวางทางไว้อีก คืนนี้หอตะวันออกไม่ปลอดภัยแล้ว!       

 

          ติ๊ง!

 

          เสียงประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมร่างสูงของใครคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงกลาง เดวิดหลุบตามองผมด้วยสายตาที่คล้ายนักล่าจ้องมองเหยื่อ บ้าชิบ...คงหนีไม่ได้แล้วสินะ

 

          “ที่รัก...ทำกับกูแบบนี้ มึงจะไม่ได้ตายดีเอานะ” สุ้มเสียงชวนหลอนมาพร้อมมือหนาซึ่งกำลังเอื้อมมาคว้าเอว

 

          ที่รักบ้านป้ามึงสิ! ไอ้ประสาท อุตส่าห์จะหนีเพราะไม่อยากสร้างความวุ่นวายแล้วแท้ๆ แต่มึงหาเรื่องเองนะ

 

          “หุบปาก เราไม่อยากฟัง” ถ้าไม่ติดว่าพ่อแม่สอนมาดี ผมคงสบถด่ามันไปเป็นสิบๆ คำข้อหาสร้างความลำบากให้แล้ว

 

          เดวิดดูแปลกใจที่ผมหมุนตัวหลบมือมันได้อย่างรวดเร็วจนน่าทึ่ง หลังจากปรายหางตามองราชาตะวันออกด้วยความรำคาญวูบหนึ่ง ผมก็จัดการพวกสุนัขที่มันมาขวางทางต่อ หลบไป! คนจะเดินกลับห้องยังมาขวางทางกันอยู่ได้

 

          ปึ่ก! พลั่ก! ตุ๊บ!

 

          “อึ่ก โอ๊ย!”

 

          ร่างสุนัขผู้ภักดีล้มกองกันเป็นทอดๆ ผมรีบจัดการพวกมันคล้ายระบายโทสะไปในตัว ก่อนจะวิ่งไปถึงห้องตัวเองในที่สุด ใจจริงผมอยากจัดการเดวิดเลยด้วยซ้ำ แต่อาการร้อนวูบวาบตั้งแต่หัวจรดเท้ายังไม่หายไป อีกทั้งยังมีมากขึ้นเรื่อยๆ จนแทบไม่เหลือสติ 

 

ขืนต่อสู้กับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นราชาในสภาพนี้...คงไม่รอดแน่ๆ

 

“คิดว่าหนีเข้าห้องแล้วจะรอด...?”

 

เดวิดย่างสามขุมตามผมมา อีกทั้งยังชูกุญแจสำรองห้องผมขึ้นเหนือหัว ไอ้สัส...นี่มึงคิดจะดักกูทุกทางเลยสินะ ผมกัดฟันกรอด เริ่มหอบแฮ่กเพราะความร้อนผ่าวที่ปะทุขึ้นเรื่อยๆ แม้จะยังพอทนไหวแต่กลับไม่สามารถประคับประคองสติตัวเองได้แม้แต่น้อย

 

รู้สึกมึนเบลอยังไงก็ไม่รู้...

 

“ยาออกฤทธิ์แล้ว ไปสนุกกันดีกว่าคนสวย”

 

สุดท้ายก็ไม่ทันได้เข้าห้องตัวเองเพราะมันไล่ต้อนผมมาจนมุม เบื้องหลังเดวิดเต็มไปด้วยคนมากมายที่มุงดู...และล้วนเป็นลูกน้องของมันทั้งสิ้น

 

ไม่รอดแล้ว...ผมจะจนตรอกแค่นี้จริงๆ น่ะหรอ?

 

          วินาทีแห่งความสิ้นหวัง ดวงตาพร่าเลือนก็เหลือบไปเห็นบานประตูหนึ่งซึ่งกำลังปิดอยู่พอดี บางทีผู้ชายห้องข้างๆ อาจช่วยผมได้ ต่อให้คนทั้งชั้นจะเป็นสุนัขรับใช้ราชา ทว่าไดร์วูล์ฟนั้นแตกต่าง

 

          คนอย่างเขา ไม่มีวันอยู่ใต้อำนาจใคร

 

          ก๊อกๆๆ!

 

          ผมลงมือเคาะห้องผู้ชายที่คนทั้งหอไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วยในทันที แถมยังไม่ได้เคาะแบบทั่วไป แต่ผมเคาะรัวเลย พระเจ้าครับ ขอให้เขาอยู่ทีเถอะ ซ่าส์จะบ้าตายแล้ว!

 

          ฉับพลันที่เห็นผมเคาะประตูห้องนั้น  พวกคนด้านหลังก็พากันหน้าซีดเผือด แตกต่างจากเดวิดที่ดวงตาปรากฏร่องรอยไม่คาดคิด 

 

          “ไดร์วูล์ฟครับ...” ผมร้องเรียก เสียงที่ออกมาฟังดูแหบต่ำและแฝงไปด้วยความเซ็กซี่ไม่น้อย เดวิดแม่งใช้ยาปลุกเซ็กส์กับผมชัดๆ มาถึงขั้นนี้ใครไม่รู้ก็ควายแล้ว

 

          “ไดร์วูล์ฟ...อึ่ก!”

 

          “จะร้องหามันทำไม”

 

          เดวิดตรงเข้ามาตรึงปลายคางของผมไว้แน่น ดวงตาของเขาส่องประกายไม่พอใจ วินาทีนั้นบานประตูตรงหน้าก็พลันเปิดออก ร่างสูงกำยำเท้าแขนอยู่ตรงขอบประตูด้วยแววตาราบเรียบ เขากวาดมองสถานการณ์ด้วยสีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ 

 

          ดวงตาสีเทาซีดไล่มองไปยังลูกน้องของเดวิด ก่อนจะมองราชาหอตะวันออก และมาหยุดลงตรงผม 

 

          ผมอาศัยจังหวะที่เดวิดเผลอ รีบกระชากมืออีกฝ่ายออกจากคางแล้วมุดเข้าห้องของไดร์วูล์ฟทันที บอกเลยว่าโคตรขวัญกล้าเทียมฟ้า แต่ระหว่างโดนไดร์วูล์ฟฆ่า กับเดวิดข่มขืน ผมขอเลือกอย่างแรกดีกว่า

 

          “ส่งแสนซ่าส์มาซะ” เดวิดยืนประจันหน้ากับเจ้าของห้องอย่างไม่กลัวเกรง ก่อนจะมองผ่านมายังผมที่ยืนอยู่เบื้องหลังไดร์วูล์ฟเขม็ง

 

จังหวะนั้นพ่อหมาป่าปรายหางตามาทางนี้วูบหนึ่ง ดวงตาสีเทาซีดฉายแววเรืองรองอย่างน่าหวาดผวาคล้ายไม่ชอบใจที่ผมเข้าห้องมาโดยพลการ แต่จะให้ลากคอผมส่งกลับไปให้เดวิดที่ยืนกร่างวางอำนาจ...ก็ไม่ใช่นิสัยดั้งเดิมของเขาอีก

 

เชื่อเถอะว่าถ้าไม่มีเดวิดยืนท้าทายอำนาจอยู่ตรงหน้า ผมคงถูกหิ้วคอเสื้อโยนออกนอกห้องไปนานแล้ว!

 

“กลับไปซะ”

 

“นี่มึงกล้าสั่งกู...ที่เป็นราชาของหอหรือไง” 

 

เดวิดกระตุกยิ้มมุมปาก คล้ายเขารู้กิตติศัพท์ความน่ากลัวของไดร์วูล์ฟ แต่กลับไม่ยำเกรงอย่างไรอย่างนั้น เอิ่ม...ผมขอพูดอีกครั้งว่าแม่งโคตรโง่ ลูกน้องมันทางด้านหลังยังฉลาดกว่าเลย เพราะฉับพลันที่โดนดวงตาสีเทาซีดเหลือบมอง ต่างก็พากันสะดุ้งก้าวถอยหลังอย่างหวาดผวา

 

  “ระหว่างว่าที่เมียกู...กับชีวิตของมึง คงรู้นะว่าควรเลือกอะไร อึ่ก!”

 

“กูต้องเลือก...?”

 

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมาก ไดร์วูล์ฟเอ่ยคำถามสั้นๆ ด้วยสุ้มเสียงเรียบเย็น ก่อนจะบีบคอฝ่ายตรงข้ามจนหน้าแดงก่ำไปหมด นิ้วเรียวยาวกดลึกถึงหลอดลม คล้ายกะเอาให้ตาย

 

“แค่ฆ่ามึงก็จบ”

 

          รังสีสังหารอบอวลรอบบริเวณเสียจนขนลุกชัน ร่างของราชาตะวันออกพลันถูกเหวี่ยงไปยังระเบียงทางเดิน ฝูงสุนัขรับใช้ต่างแตกฮือ บ้างก็เข้ามาปะมือกับไดร์วูล์ฟ ทว่าผลที่ได้คือซากคนบาดเจ็บซึ่งนอนเรียงรายเป็นทางยาว

 

          พวกนี้ถือเป็นนักเรียน ถ้าไดร์วูล์ฟพลั้งมือฆ่าไป เขาจะต้องออกจากเกาะทันที แตกต่างจากมือสังหารซึ่งเคยลักลอบมาฆ่าเขา คนพวกนั้นโดนเขาฆ่าได้โดยไม่มีความผิดใด

 

          สุดท้ายพวกสุนัขก็ต้องลากร่างสะบักสะบอมปางตายของอดีตราชากลับไป พรุ่งนี้ข่าวลือเรื่องเดวิดถูกจัดการคงแพร่กระจายไปทั่วทั้งโรงเรียน 

 

ไดร์วูล์ฟครอบครองตำแหน่งราชาประจำหอตะวันออกนับจากนี้ แม้อีกฝ่ายจะต้องการหรือไม่ก็ตาม

 

          เจ้าของห้องก้าวเข้ามาใกล้เมื่อจัดการคนด้านนอกจนเรียบ ผมหลุบมองมือที่ยังคงเปื้อนคราบเลือดของเขาด้วยความรู้สึกอธิบายได้ยากยิ่ง สติเริ่มพร่าเลือนจนต้องทรุดตัวลงนอนขดอยู่บนพื้น ร่างสูงกำยำเดินเลยผ่านผมไปทางห้องน้ำ เขาชำระล้างคราบเลือดแล้วกลับออกมามองกันด้วยแววตาไร้อารมณ์

 

          อีกฝ่ายอยู่ในชุดเสื้อคลุมสีดำ บ่งบอกว่าเพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาดๆ กลิ่นสบู่เย็นๆ กำลังทำให้สติผมพร่าเลือนหนักกว่าเก่า ใจหนึ่งร้องเตือนว่าห้ามเข้าใกล้เขา ทว่าอีกใจกลับคลุ้มคลั่งอยากกระโจนใส่ไดร์วูล์ฟจนแทบบ้า

 

          ยาไม่ได้กระตุ้นให้ผมอยากมีอะไรกับเขา แต่ยากำลังกระตุ้นให้ร่างกายร้อนวูบวาบเสียจนอยากสัมผัสผิวเย็นเฉียบที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ

 

          ผมกำลังทรมาน...อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

 

          สุดท้ายอำนาจแห่งยาปลุกเซ็กส์ก็ชนะ วินาทีที่ไดร์วูล์ฟโน้มตัวลงมาคล้ายจะกระชากคอเสื้อกันแล้วโยนออกนอกห้อง ผมก็คว้าคออีกฝ่ายไว้พลางดึงใบหน้าหล่อเหลามาบดจูบอย่างกระหาย ร่างทั้งร่างสั่นระริกและร้อนผ่าว เย็นมาก...คิดถูกจริงๆ ที่จู่โจมแบบนี้ เพราะถ้าผมกระโดดกอดเฉยๆ คงโดนสะบัดทิ้งทันทีแน่

 

          ดวงตาสีเทาซีดมีร่องรอยของความดำมืดชั่ววูบหนึ่ง ก่อนมือหนาจะกระชากตัวผมออก ทว่าผมกลับเกาะติดเขาเป็นตังเม อีกทั้งยังบดจูบลงบนริมฝีปากสีซีดสะเปะสะปะไปหมด ก็คือจูบไม่เป็นไง ที่ทำอยู่ตอนนี้ก็เพราะโหยหาความเย็นบวกกับไม่ค่อยมีสติล้วนๆ

          

“ฮึก...” 

 

ผมครางสะอื้นเพราะรู้สึกร้อนวูบวาบ ร่างกายเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาเพราะฤทธิ์ยาคงไปกระตุ้นให้เส้นเลือดตรงส่วนนั้นขยายตัว พอจะรู้วิธีปลดปล่อยด้วยแม่นางทั้งห้า แต่ผมไม่เคยทำมันมาก่อน อีกทั้งยังไม่กล้าทำต่อหน้าไดร์วูล์ฟด้วย จะให้ผละออกห่างจากเขาก็ทำไม่ได้อีก...เพราะผมรู้สึกดีตอนที่อิงแอบแนบชิดกับผิวเย็นๆ ของอีกฝ่าย

 

          สุดท้ายก็ได้แต่ยืนสั่นๆ เกาะเสื้อคลุมสีดำไว้แน่นจนแทบขาดติดมือ บางทีอาจไม่ใช่เพียงเพราะฤทธิ์ยาอย่างเดียว จิตสำนึกเบื้องลึกของผมอาจต้องการแบบนี้โดยที่ไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าพ่อหมาป่ากำลังมองมาด้วยแววตาแบบไหน แต่คงไม่ใช่แววตารักใคร่แน่ๆ ในเมื่อเขาหวงตัวขนาดนี้ แถมผมยังหาเรื่องตายด้วยการจับเขาจูบอีก จะเรียกว่าจูบก็กระดากปาก เรียกว่าเอาปากแตะกันจะดีกว่า

 

          “ไดร์วูล์ฟ...ฮึก ช...ช่วยเรา”

 

          ไม่รู้ว่าผมเพ้ออะไรออกไปบ้าง รู้เพียงสะโพกกำลังบดเบียดกับหน้าขาของอีกฝ่าย ดวงตาก็ฉ่ำเยิ้มอย่างยั่วยวน  มาได้สติอีกครั้งก็ตอนถูกโยนลงอ่างน้ำเย็นเฉียบดังตู้ม

 

          “อึก แค่กๆๆ !” ความร้อนวูบวาบพลันจางหายไปวูบหนึ่ง ผมสำลักน้ำพลางยกมือโอบกอดตัวเองด้วยความหนาวเหน็บสลับกับร้อนรุ่ม จากนั้นก็ช้อนดวงตาแดงก่ำขึ้นมองร่างสูงกำยำซึ่งยืนพิงกรอบประตูห้องน้ำอย่างเงียบเชียบ

 

นัยน์ตาสีเทาซีดเหลือบมองมาอย่างเฉยชา ผมพยายามห้ามตัวเองไม่ให้ก้าวเท้าออกจากอ่างน้ำ ถ้าผมก้าวเข้าไปเสนอตัวให้เขาอีก ผลสุดท้ายคนที่จะเสียใจที่สุดก็คือผม แค่ที่เผลอทำไปเมื่อครู่นี้ก็อับอายจะแย่อยู่แล้ว

 

“จัดการตัวเอง...แล้วออกไปจากห้องกูซะ”

 

ปัง!

 

ประตูห้องน้ำถูกปิดลง ทิ้งไว้เพียงสุ้มเสียงเย็นยะเยือกที่ฟังดูใจร้ายสำหรับใครหลายๆ คน แต่สำหรับผมกลับสร้างความรู้สึกแปลกประหลาดในอก ใจเต้นแรงไม่หยุดตั้งแต่รู้ว่าตัวเองปลอดภัย ไม่ถูกฆ่าตาย หรือถูกเจ้าของห้องทำมิดีมิร้ายทั้งที่เป็นฝ่ายไปยั่วยวนเขาก่อน

 

ถ้าโดนยาปลุกเซ็กส์แล้วไปเข้าห้องคนอื่นเข้า ผมจะรอดแบบนี้ไหมนะ

 

          จะว่าไป...พ่อหมาป่าก็ยังมีด้านดีๆ อยู่เหมือนกันนี่นา

 

 

 

Loading 60%

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          โคตรน่าอาย...ที่ผมช่วยตัวเองในห้องของคนอื่น

 

          ฮือ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น ดีนะที่ลุกจากอ่างมานอนบนพื้น ไม่งั้นได้จมน้ำตายไปแล้ว! บอกเลยว่าพอฟื้นขึ้นมาได้ ผมก็แทบคลานกลับห้อง โดยมีดวงตาสีเทาซีดมองตามไล่หลังกระทั่งปิดประตู...จากนั้นไดร์วูล์ฟก็ไม่สนใจผมอีก

 

เอิ่ม ปกติเขาเป็นคนแบบนี้ใช่ไหมวะ คนแปลกหน้าเข้าห้องแล้วไม่ตาย...เห็นจะมีแต่ผมแล้วล่ะมั้ง คราวหลังผมต้องลองถามดูแล้วว่าทำไมอีกฝ่ายถึงไม่ด่าหรือทำร้ายกันทั้งที่บุกรุกอาณาเขตหวงห้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต

 

ห้องของไดร์วูล์ฟมีคนดีๆ ที่ไหนเขาอยากเข้าไปกัน ถ้าไม่จนตรอกจริงๆ ผมเองก็ไม่อยากก้าวเข้าไปในสถานที่อันตรายแบบนั้นหรอก

 

ผมเปิดประตูห้องตัวเอง จากนั้นก็อาบน้ำนอนอย่างอ่อนเพลีย รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวคล้ายจะเป็นไข้เพราะแช่น้ำนานติดต่อกันหลายชั่วโมง ตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนที่รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ราวกับร่างทั้งร่างถูกรัดแน่นและบดเบียดจนไร้ช่องว่าง...

 

“ตื่นแล้วหรอ”

 

เอ๊ะ? เสียงอัคนี...เดี๋ยวนะ อัคนีงั้นหรอ!

 

ผมลืมตาโพล่ง หันมองซ้ายขวาก็พบว่าตัวเองถูกพี่ชายฝาแฝดนอนขนาบข้าง อัคนีกอดเอวผมพลางก่ายขาไม่ปานว่าน้องชายคนนี้เป็นหมอนข้าง ส่วนอัคคีใช้แขนข้างหนึ่งรองศีรษะผมแทนหมอน อีกมือก็แตะลงตรงหน้าผากคล้ายวัดไข้

 

ไอ้สัส...ตื่นมาก็เจอแจ็คพอต! พวกมึงจะมาบุกรุกห้องอ่ะกูไม่ว่า แต่มานอนเบียดซ่าส์แบบนี้ไม่ได้! ทำร้ายคนป่วยทางอ้อมมันบาปนะเว้ย คิดว่าเตียงที่นอนอยู่มันหลังใหญ่นักหรอ แทบจะพากันกลิ้งตกเตียงแล้วเนี่ย

 

“ป...ปล่อยก่อน ซ่าส์หายใจไม่ออก” แฮ่ก ตายกูตาย ไม่ตายเพราะโดนยาปลุกก็ตายเพราะฝาแฝดมหาประลัยเนี่ยแหละ

 

“มึง...มีอะไรที่ยังไม่ได้บอกพวกกูหรือเปล่า”

 

อย่างน้อยอัคนีก็ยอมคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อย ทว่าน้ำเสียงเย็นเฉียบกลับฟังดูน่าขนลุกว่าปกติ ให้โดนฝาแฝดคนกลางตะคอกใส่หรือดุด่ายังจะรู้สึกดีกว่านี้ ผมลอบกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ก่อนจะเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา

 

“คงไม่ใช่ว่า...นิคกับคีรู้แล้วหรอกหรอ”

 

เพราะถ้าไม่รู้ จะโผล่มาหาผมถึงที่แบบนี้ได้ยังไง ดีนะที่มาช่วงกลางวัน เพราะถ้าบุกมาตอนกลางคืนคงผิดกฎหออย่างไม่ต้องสงสัย

 

“หึ...ต้องรอให้รู้เอง?” อัคคีส่งเสียงหัวเราะในลำคอ เล่นเอาผมสั่นสะท้านเพราะนานๆ ทีฝาแฝดคนโตจะหัวเราะ ไม่ใช่เพราะมีความสุข...แต่อัคคีน่ะ จะหัวเราะเวลาโกรธจัดๆ หรือตอนทรมานศัตรูเท่านั้น

 

อา...น่ากลัวชะมัด ผมเพิ่งเคยโดนสองแฝดจ้องด้วยสายตาคาดโทษแบบนี้ครั้งแรก บอกเลยว่าไม่ชิน!

 

“ขอโทษ...ซ่าส์คิดว่าจะจัดการได้ แต่พวกมันเล่นสกปรก”

 

ในเมื่อผิดก็ต้องยอมรับผิดตามวิถีของลูกผู้ชาย อัคคีกับอัคนีต่างพากันนิ่งเงียบ คล้ายโกรธมากแต่ก็ไม่กล้าระบายออกมาด้วยการทำร้ายจิตใจผม หรือซ้ำเติมกันให้รู้สึกแย่...แขนของอัคนีซึ่งกำลังโอบเอวอยู่กอดกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับมือของอัคคีที่เคลื่อนจากหน้าผากวางบนกลุ่มผม ปลายนิ้วเรียวยาวเกลี่ยไปมาทำเอาอดที่จะน้ำตารื้นไม่ได้

 

เมื่อวานผมเกือบจมลงสู่ความสิ้นหวังแล้วจริงๆ เพราะรู้ดีว่าพี่ชายไม่มีทางมาช่วยทัน จะช่วยตัวเองก็ไม่ได้อีก ถ้าไม่มีไดร์วูล์ฟ ไม่อยากคิดเลยว่าสภาพตัวเองในตอนนี้จะเป็นยังไง 

 

“ยังมีกูอยู่...รู้ใช่ไหม”

 

ผมเม้มปาก กลั้นน้ำตาก่อนพยักหน้ารับคำอัคคี บ้าเอ้ย! ทำไมต้องทำท่าเหมือนจะอ่อนโยนด้วย ผมจะกลายเป็นคนขี้แยเอานะ ไม่ชอบตัวเองตอนอ่อนแอเลยให้ตายเถอะ

 

“ทีหลังถ้าเจอเรื่องอะไรต้องบอก” อัคนีเอ่ยสำทับ

 

“....”

 

“ต่อให้เป็นกฎของหอ...แต่ถ้ามึงบอก กูจะมา”

 

“ซ่าส์เข้าใจแล้ว...”

 

ผมยกมือปิดหน้า ซ่อนรอยยิ้มภายใต้คราบน้ำตาไว้หลังมือ...บางที การที่มีพี่ชายตามติดก็ไม่ได้แย่เสมอไป อย่างน้อยพวกเขาก็เป็นครอบครัวของผม เราเป็นฝาแฝด เป็นส่วนหนึ่งของกันและกันที่ไม่อาจตัดขาด

 

อัคคีกับอัคนีอยู่กับผมยันเย็น พวกพี่ชายทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นอย่างน่าประหลาด จนตอนนี้อารมณ์กลับมาเป็นปกติแล้ว 

 

อยู่ดีๆ ผมก็นึกย้อนถึงเรื่องเมื่อคืน ดวงตาสีเทาซีด...และริมฝีปากที่ถูกผมช่วงชิงจุมพิตอย่างไร้สติ ความรู้สึกร้อนผ่าวพลันแล่นวาบบริเวณใบหน้า ใจเต้นแรงขึ้นมาหนึ่งจังหวะจนอดที่จะเม้มปากแน่นไม่ได้ นี่มันผิดปกติแล้ว ผมคิดว่าผมกำลังรู้สึกดีกับคนๆ นั้น

 

ผู้ชายข้างห้องซึ่งผมไม่คิดจะญาติดีด้วยตั้งแต่แรก...

 

ซวยแล้วครับ อย่าบอกเชียวนะว่าผมเริ่มจะชอบไดร์วูล์ฟเข้าแล้วน่ะ บ้าเอ้ย! จะเป็นไปได้ยังไง นั่นมันหัวหน้าตระกูลวูล์ฟ...ตระกูลทรงอิทธิพลอันดับหนึ่งในโซนตะวันตกเชียวนะ แค่คิดก็เกินเอื้อมแล้ว 

 

ระดับของเรามันต่างกันเกินไป แต่...ความคิดเจ้ากรรมก็ยังวนเวียนอยู่กับน้ำเสียงทุ้มเย็น นัยน์ตาสีเทาซีดซึ่งคล้ายมีมนต์สะกด และกลิ่นหอมเย็นที่ทำให้รู้สึกสบายใจ 

 

“นิค...ถ้านิคชอบใครสักคน นิคจะทำยังไง” รู้ตัวอีกทีผมก็เผลอเอ่ยถามพี่ชายฝาแฝดที่นอนเอกเขนกดูทีวีอยู่ข้างกัน อัคนีเหลือบมองมาทางหางตาเล็กน้อยคล้ายนึกแปลกใจ ก่อนจะกดรีโมทเปลี่ยนช่องแล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

 

“จับขัง...ไม่ต้องให้เห็นเดือนเห็นตะวัน” 

 

ผมหนาววูบ...นี่กูคิดถูกหรือคิดผิดที่มาปรึกษาไอ้พี่โรคจิตนี่วะ! เกือบลืมไปเลยว่าอัคนีเป็นประเภทที่ถ้ายึดติดอะไรแล้วจะหวงสิ่งนั้นมากเข้าขั้นบ้าคลั่ง ยกตัวอย่างเช่นกลองหรือตุ๊กตาสมัยเด็กๆ ของเจ้าตัว กระทั่งผมยังจับข้าวของของเขาได้นานๆ ครั้งเลย 

 

“แล้วคีล่ะ” ผมหันไปถามอัคคีด้วยความคาดหวัง คือแบบหมดหวังกับอัคนีแล้วไง ถามไปก็คงไม่ได้คำตอบดีๆ แบบที่ชาวบ้านชาวช่องเขาตอบกัน เหอะๆ

 

อัคคีเพิ่งวางสายโทรศัพท์จากใครสักคน เขาหันมองผมวูบหนึ่งคล้ายรำลึกว่าเมื่อครู่นี้ผมถามอะไร ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเย็นไม่ต่างอะไรกับฝาแฝดอีกคน

 

“ทำให้เป็นของกู...ตลอดไป” 

 

คงไม่ได้หมายถึงการสตาฟซากศพของคนรักไว้หรอกใช่ไหม พี่ชาย?

 

ชิบหายล่ะ...นี่ผมกำลังคาดหวังอะไรอยู่! คำตอบของอัคคีฟังดูหนักหนาไม่ต่างอะไรจากอัคนี รังสีเผด็จการบ้าอำนาจแผ่กระจายมากครับ เล่นเอาผมขนลุกเป็นพักๆ ผมว่าผมไม่ควรถามฝาแฝดของตัวเองตั้งแต่แรก คงต้องหาเหยื่อที่เป็นคนปกติสักรายมาสอบถามแล้ว ฮือ

 

“ว่าแต่...มึงถามทำไม” อัคนีเหลือบตามองผมอีกครั้ง เป็นคำถามที่แสนธรรมดา ทว่าแฝงความกดดันอยู่ในทีเพราะอัคคีก็มองตามเช่นกัน

 

“ก็ซ่าส์ดูหนังมาอ่ะ เลยอยากรู้ว่าพระนางจะทำยังไงกันต่อหลังจากเริ่มชอบๆ กันแล้ว” แถได้ลื่นกว่าปลาไหลก็กูนี่แหละ อย่าสงสัยมากสิวะ เดี๋ยวหลุดพิรุธขึ้นมาจะยุ่ง!

 

“เมื่อคืน...ใครช่วยมึง” อัคคีเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าผมกลับมาร่าเริงอีกครั้ง

 

“เพื่อนห้องข้างๆ ซ่าส์โดนต้อนไปอยู่หน้าห้องเขาพอดี เลยเคาะห้องให้ออกมาช่วยได้ทัน” ไม่มีเหตุผลที่ผมจะต้องปกปิด เพราะยังไงพวกพี่ชายก็ไม่รู้หรอกว่าไดร์วูล์ฟอยู่ข้างห้องผม หรือต่อให้รู้ก็คงไม่ติดใจสงสัยอะไร

 

ตราบใดที่ไดร์วูล์ฟไม่ทำอันตราย...ฝาแฝดจะมองอีกฝ่ายเป็นเพียงธาตุอากาศเท่านั้น ผมรู้นิสัยพวกพี่ชายตัวเองดี

 

“สนิท...?” 

 

อัคนีเอ่ยขัดบทสนทนาก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อย ดูเป็นผู้ชายแบดบอยและอันตรายอยู่ในที แต่เชื่อไหมว่าไปทำท่านี้ใส่ผู้หญิง พวกหล่อนคงกรี๊ดสลบ แต่มาทำใส่ผม...บอกได้คำเดียวว่าหมั่นไส้ครับ ทำไมพวกแม่งไม่แบ่งความหล่อวัวตายควายล้มมาให้ผมบ้างวะ

 

“ก็ไม่อ่ะ เคยคุยครั้งสองครั้งตอนเดินผ่าน” ผมเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าในใจสั่นไหวหนักมาก ขอให้ไม่มีพิรุธทีเถอะว่าผมกำลังนึกสนใจไดร์วูล์ฟอยู่

 

“จับมันได้แล้ว...” 

 

อัคคีเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ซึ่งเบี่ยงเบนความสนใจจากจอมจับผิดไปได้อย่างพอดิบพอดี ฉับพลันนั้นอัคนีพลางผุดลุกขึ้นนั่งจากที่นอน และหักคออย่างเอื่อยเฉื่อยดังกร๊อบ ดวงตาคมดุทอประกายวาวโรจน์ราวกับเตรียมตัวไปฆ่าใครอย่างไรอย่างนั้น

 

“ไปล่ะ ปิดประตูห้องดีๆ” ฝาแฝดผู้พี่พูดทิ้งท้ายไว้ ก่อนจะพากันเดินออกไปอย่างเงียบเชียบ

 

ข่าวเมื่อคืนคงรั่วไหลแล้ว ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้ว่าพวกแฝดจะไปจัดการใคร ซึ่งผมก็ไม่ได้ใจดีถึงขั้นจะขอร้องให้พี่ชายไม่ทำร้ายคนอื่น โดยเฉพาะคนที่ทำร้ายผม เดวิดควรได้รับบทเรียน...ของการเป็นผู้ถูกไล่ต้อนให้จนมุมบ้าง

 

 

อีกด้านหนึ่ง...

 

ตุ๊บ! พลั่ก! ผัวะ!

 

“อั่ก!”

 

“ตายยากดี...” สุ้มเสียงเรียบเย็นของหนึ่งในราชาตะวันตกเอื้อนเอ่ย ตั้งแต่มาถึงบริเวณซอกแคบที่มีร่างจมกองเลือดอยู่ เขาก็ยังไม่หยุดทรมานมันจนเกือบจะขาดใจตายไปหลายรอบ

 

แต่มันยังตายไม่ได้...ไม่ใช่เพราะผิดกฎหอ แต่เป็นเพราะมันสร้างความทรมานให้ฝาแฝดอีกคนของเขา ความเจ็บปวดเพียงเท่านี้คงยังไม่สาสมเท่าไหร่ในความรู้สึก ใจจริงอยากกรีดผิว...ถลกหนังออกมาเลยด้วยซ้ำ แต่จำใจต้องยั้งมือไว้ เพราะหากทำ คงจะถูกส่งตัวออกจากเกาะ และไม่ได้อยู่รังแกฝาแฝดคนเล็ก 

 

อา...หมดเรื่องน่าสนุกกันพอดี

 

“หมดทุกนิ้วแล้ว...” 

 

ราชาตะวันตกอีกคนเงยหน้าขึ้นจากร่างของเหยื่อ ในมือถือคีมถอดเล็บ ถุงมือสีดำเปรอะเปื้อนเลือดเสียจนเหล่าลูกน้องที่นำร่างเดวิดมาประเคนให้อดที่จะถอยห่างอย่างหวาดผวาไม่ได้ ตอนรุ่งสาง...พวกเขาซึ่งเป็นคนของหอตะวันตกต่างถูกปลุกให้ตื่นจากราชาของหอ เนื่องจากมีข่าวลือแพร่สะพัดมาจากฝั่งตะวันออกทำให้ราชาทั้งสองต่างโกรธเกรี้ยว

 

คำสั่งที่ถูกถ่ายทอดคือ หากหาตัวเดวิดไม่ได้...ก็จะเอาหัวของคนในหอแทน

 

ให้ตายเถอะ เป็นราชาที่พาลอะไรอย่างนี้!

 

“ไม่พอ...”

 

ท่ามกลางความเงียบ บรรยากาศยิ่งน่าขนลุกเมื่อทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ดวงตาดำมืดสองคู่จ้องไปยังร่างที่จวนเจียนจะสลบ ก่อนหนึ่งในราชาจะกระชากคอเสื้อมันขึ้นมาจากพื้น

 

“จะตายแล้ว...?”

 

“อึ่ก...กะ กลัวแล้ว ปล่อยกู” 

 

ภาพร่างจมกองเลือดดิ้นรนขัดขืนแลดูน่าเวทนาในสายตาของใครหลายคน ทว่าก็ไม่มีใครกล้าสอดมือเข้าไปช่วยเหลือ ข่าวลือที่พวกตระกูลมังกรโหดร้ายทารุณกับการทรมานเหยื่อต่างประจักษ์แจ้งแก่สายตาทุกผู้คน

 

          “ยังไม่หายสนุกเลย...”

 

          “....!”

 

          “มึง...ควรจำใส่สมองโง่ๆ ไว้”

 

          “อ๊าก!”

 

         “อย่ายุ่งกับ ‘น้อง’ ของพวกกูอีก”

 

          และเสียงนั่นเป็นเสียงโหยหวนสุดท้ายที่เล็ดรอดออกมาจากตรอกแคบข้างอาคารร้าง หลังจากนั้นก็ไม่มีผู้ใดพบเจอเดวิดอีก บ้างก็ว่าอีกฝ่ายอับอายจนหนีกลับตระกูล บ้างก็ว่าโดนกำจัดจากราชาหออย่างลับๆ ตราบใดที่ทางโรงเรียนไม่มีหลักฐาน และเดวิดไม่ตาย...ก็ไม่มีใครสามารถเอาผิดคนก่อเหตุเรื่องนี้ได้

 

 

“นายๆ “

 

หลังจากไดร์วูล์ฟขึ้นเป็นราชา เขาก็ยังคงอยู่ห้องข้างๆ ผม ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะย้ายไปชั้นบนสุดตอนไหน ส่วนพวกลูกน้องของเดวิดที่เคยอยู่ชั้นเดียวกับผมก็ถูกไล่ไปอยู่ชั้นอื่นหมดแล้ว อีกทั้งยังตัวสั่นเหมือนเห็นผีเวลาเจอหน้าผมอีก ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร ทั้งที่เป็นฝ่ายมาโจมตีผมก่อนตามคำสั่งเดวิดแท้ๆ

 

และตอนนี้ผมก็กำลังสะกิดเพื่อนข้างห้องคนใหม่อยู่ เป็นหนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักน่าชังเลยทีเดียว อา...ใส่แว่นด้วย แถมยังแบกหนังสือหลายเล่มในอกดูเป็นเด็กเรียนน่าคบหา

 

“เรียกผมหรอครับ” 

 

คุณเด็กเรียนยกมือขยับกรอบแว่นอย่างประหม่า ก่อนจะเอ่ยถามคล้ายไม่มั่นใจ เอ๋...ทำไมคุ้นๆ หน้าเหมือนเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน ใช่ตอนที่ผมมาวันแรกแล้วเขาโดนพี่ชายฝาแฝดกระชากคอเสื้อนั่นหรือเปล่า

 

“ใช่ๆ เราชื่อแสนซ่าส์นะครับ เรามีเรื่องจะปรึกษานิดหน่อย” 

 

“อ่า ผมชื่อคลีนครับ รู้จักคุณอยู่ก่อนแล้ว...คุณดอกไม้ของหอ” คลีนยกมือเกาแก้มอย่างอายๆ ก่อนจะแก้มแดงปลั่งเมื่อผมยกยิ้มให้ 

 

“ดอกไม้?” ผมขมวดคิ้วอย่างงุนงง ดอกไม้อะไรวะนั่น อะไรดอกๆ นะ ช่างเถอะ ผมมีเรื่องสำคัญต้องถามอยู่

 

“คืออาจฟังดูประหลาดถ้าเราจะถามเรื่องนี้ทั้งที่เพิ่งเจอกัน...”

 

จะว่าไงดี คลีนดูมีบรรยากาศน่าเข้าใกล้อ่ะ ดูแบบใสๆ ไร้พิษภัยไรงี้ ผมเลยเลือกที่จะทักทายเพราะอยากผูกมิตรเอาไว้บ้าง ขืนไม่สนใจใครเหมือนคราวก่อนคงถูกศัตรูวางกำลังคนเข้ามาล้อมซ้ำรอยเดิม 

 

แม้จะยากเพราะตอนนี้ไดร์วูล์ฟเป็นราชาหอตะวันออกแล้วก็เถอะ

 

“คือแบบ...ถ้าคลีนชอบใครสักคน จะทำยังไงหรอครับ” อย่าคิดว่าผมประหลาดเลย แต่ผมค้นหาคำตอบจากพวกพี่ชายไม่ได้จริงๆ รู้สึกสิ้นหวังจนต้องมาถามคนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันแล้วเนี่ย

 

คลีนมองผมตาปริบๆ ก่อนดวงตาของเขาจะเป็นประกายและกำหนังสือแน่นขึ้นคล้ายตื่นเต้น อา...หน้าตาดูธรรมดานะ ต้องมองดีๆ ถึงจะเห็นว่าน่ารัก แล้วยิ่งยิ้มหวานแบบนี้ยิ่งดูน่ารักไปใหญ่เลย

 

“จีบเลยสิครับ”

 

“ห๊ะ?” ผมไม่คาดคิดว่าจะได้รับคำตอบแบบนี้จากเด็กเรียนที่ดูเหนียมอายตลอดเวลา 

 

“ถ้าชอบ...ก็จีบเลยครับ ดีกว่ามานั่งเสียใจทีหลังนะ เราไม่รู้หรอกครับว่าจะมีคนที่ทำให้รู้สึกดีกี่คนผ่านเข้ามาในชีวิต ดังนั้นถ้าเจอแล้ว ต้องคว้าเขาไว้ให้ได้นะครับ”

 

อันนี้คือหมายถึงตัวเองใช่ไหม ทำไมรู้สึกว่าคลีนกำลังพูดบอกผมอยู่ ผมกะพริบตามองอีกฝ่ายและคิดตาม...ก่อนจะยกยิ้มตอบกลับไป

 

ดีกว่ามานั่งเสียใจทีหลังงั้นหรอ...นั่นสินะ ไม่ลองก็ไม่รู้!

 

“นั่นสิครับ ขอบใจนะ”

 

“ครับ ผมเข้าห้องก่อนนะครับ” คลีนผงกหัวให้ผมก่อนจะเดินเข้าห้องไป

 

ผมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง วาดแผนการต่างๆ ไว้ในหัว ผมไม่เคยชอบใคร แต่พอจะรู้ว่า ‘จีบ’ เขาทำกันยังไง มันเหมือนการเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสายตาของอีกฝ่าย คอยตามเอาใจใส่อะไรแบบนี้หรือเปล่า

 

“ไดร์วูล์ฟ...รอก่อนเถอะ” แสนซ่าส์คนนี้จะทำให้พ่อหมาป่าหันมาสนใจตัวเองให้ได้เลย!

 

          กึก...!

 

เสียงคล้ายมีคนหยุดฝีเท้าทำให้ผมหันขวับไปมอง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อดวงตาสีเทาซีดหลุบมองลงมาอย่างไม่ทันให้ได้ตั้งตัว ไดร์วูล์ฟยืนอยู่ด้านหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วเมื่อครู่นี้เขาได้ยินคำพูดที่เผลอโพล่งออกไปหรือเปล่า

 

ฮือ น่าอับอายเป็นบ้า ผมพลันอ้าปากพะงาบๆ เพราะพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ดวงตาของอีกฝ่ายดูดุขึ้นมาชั่ววูบหนึ่งก่อนสุ้มเสียงทุ้มเย็นจะเอื้อนเอ่ย

 

“หลบ...”

 

ไม่หลบได้ไหม ทำไมพ่อหมาป่าต้องดุซ่าส์ด้วย!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอขอบคุณแฟนอาร์ตสวยๆ จากคุณ@KNPT20 ค่ะ

(รอยยิ้มของน้องซ่าส์คือสวยมากกก ยอมแล้ว///)

 

ขอขอบคุณแฟนอาร์ตสวยๆ จากคุณ@Sansi58385748 ค่ะ

(น้องซ่าส์โซฮอตมากเว่อร์ รอยที่คอใครทำคะ--แค่ก)

 

ขอขอบคุณแฟนอาร์ตสวยๆ จากคุณ@shxtx_lung ค่ะ

(คู่แฝดก็ฮอต พ่อหมาป่าก็ฮอต ซบอกใครดีค่ะ แฮร่)

 

 

ขอขอบคุณแฟนอาร์ตสวยๆ จากคุณ@McbpReply ค่ะ

(พ่อหมาป่าถอดเสื้อ เป็นเขินนน น้องก็น่าร๊าก)

 

 

ขอขอบคุณแฟนอาร์ตสวยๆ จากคุณ@mmmarkkk111 ค่ะ

(พ่อหมาป่าเท่มากๆค่ะ ฮื่อออ)

 

ขอขอบคุณแฟนอาร์ตสวยๆ จากคุณ@BewBlack2 ค่ะ

(พ่อหมาป่าiร่างมินิ น่าร๊าก)

 

 

 

Writer talk2

รู้สึกครึ่งหลังนี้พ่อหมาป่าจะโดนแย่งซีนนะคะ ใช่ค่ะ ฝาแฝดอัคคีกับอัคนีก็งานดีเช่นกัน แต่ติดตรงโรคจิตไปหน่อย—แค่ก ไม่ค่ะ เราจะไม่ว่าพวกแฝดเพราะพ่อหมาป่าเองก็มีอะไรอีกเยอะที่ยังไม่ล่วงรู้...//อุ๊บบ แล้วพบกันนะคะ

คำถาม: ชื่อพระเอกมาตอนไหน

คำตอบ : ความลับระดับโลก...ขนาดคนทั่วไปยังไม่รู้ เราก็คงจะไม่รู้กันง่ายๆ ค่ะ//หลบระเบิด

ติดตามข่าวสารการอัพเดตนิยายได้ทาง เพจ , ทวิต

#ซ่อนรักลวงร้าย

รักรีดเดอร์

 

 

 

ขอบคุณแฟนอาร์ตสวยๆ จากคุณ @k03a11y43 ค่ะ

(คือแบบเห็นแล้วใจเต้น ท่าหันมองทางหางตาคือเท่บาดใจมากค่ะพ่อหมาป่า ฮื่อออ)

 

ขอบคุณแฟนอาร์ตสวยๆ จากคุณ Youko Oo ค่ะ

(แสนซ่าส์ หนูสวยอะไรอย่างนี้คะลูก )

 

ขอบคุณแฟนอาร์ตสวยๆ จากคุณ Ray Ratchanekorn ค่ะ

(ท่าอุ้มลูกหมาคือต้องกุมใจแล้วค่ะ หันข้างก็น่ามอง ฮื่อออ)

 

ขอบคุณแฟนอาร์ตสวยๆ จากคุณ @ILoveYo21816346 ค่ะ

(ท่าพ่อหมาป่าทำตาดุ แม่หมาป่าแสนร่าเริงของเขา//ฮอตไปไม่ไหวแล้ว กำเดาพุ่ง)

 

ขอบคุณแฟนอาร์ตสวยๆ จากคุณ @_nor_at_nattt ค่ะ

(พ่อหมาป่าตัวกะปุ๊กกะปิ๊กน่าร๊ากก)

 

 

Writer talk1

น้องซ่าส์หนีไป หนูตกหลุมพรางแล้วลูก พระเอกแต่ละเรื่องของไรท์มีแบบแสนดีด้วยหรอ...//กุมขมับ ใครว่าพ่อหมาป่าเป็นพระอิฐพระปูนคะ? แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ บอกเลยว่าสกิลความหื่นอัพตามระดับความหลง ตอนนี้เขายังไม่หลงหนูไง รอหลงก่อนเถอะ—แค่กๆ แล้วพบกันค่า

ติดตามข่าวสารการอัพเดตนิยายได้ทาง เพจ , ทวิต

#ซ่อนรักลวงร้าย

รักรีดเดอร์

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.78K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,896 ความคิดเห็น

  1. #7974 praeprae3012 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 15:17
    จีบเลยน้องซ่า ><
    #7,974
    0
  2. #7969 crzoldyck7 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 00:07
    ซ่า นุยังไม่โดนชำระเรื่องไปจุ๊บเขาก่อนเลยนะ
    #7,969
    0
  3. #7477 rnhaha (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 23:07
    อ๊ากกก กิ้สสสสส
    #7,477
    0
  4. #7379 nuugam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2563 / 09:14
    คลีนนี่จะใช่คู่ในอนาคตของ2แฝดป่าวน้าา รู้สึกตงิดๆ ถ้าใช่จะดีมากกกก ถ้าใช่ก็อยากให้ไรท์แต่งคู่ของคลีนกับ2แฝดด้วย คงจะสนุกน่าดู🤭🤭 ใครเห็นด้วยยกมือเลยย
    #7,379
    0
  5. #7140 ไอไอ่ไอ้ไอ๊ไอ๋ ’am (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2563 / 23:23
    อ่านยังไม่จบตอนแต่อยากบอกว่าน้องซ่าส์ตอนต้นตอนนี่แบบควีนมากลูก!!!
    #7,140
    0
  6. #7092 bj vamtoon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 17:03

    ได้ยินใช่มั้ย
    #7,092
    0
  7. #6672 SsB3 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 16:36
    น้องงงโป๊ะ
    #6,672
    0
  8. #6389 meeniie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 01:56

    ชอบก็จีบเลยน้องซ่า

    #6,389
    0
  9. #6026 อยากกินเสียวหลงเปา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 20:49
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #6,026
    0
  10. #6012 เดือนหนาวเอง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 09:59
    โป๊ะแตก55555
    #6,012
    0
  11. #5558 Foxgo_O (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 08:52
    ชอบก็จีบเลยเซ่
    #5,558
    0
  12. #5484 Muay888 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 18:55
    คุณน้องชอบก็จีบเล่นบน🤭สนุกมากกกกกกกกกกกกกค่ะไรท์👏👏👏
    #5,484
    0
  13. #5331 mook (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 11:41

    เหมือนคุณพ่อคุณแม่เค้าจะพากันลืมเรื่องลูกหมาป่าน้อยของพวกเค้าหรือเปล่าคะ5555

    #5,331
    0
  14. #5303 khimmee56 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 10:45
    ชอบก็จีบเลยเซ่ก็จีบเลยเซ่ กรี้ด ฮันคิดว่าน้องคลีนิาจจะคู่กับแฝดซักคนไหม ยังไง 5555
    #5,303
    0
  15. #4092 pommys (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 22:16
    ได้ยินมั้ยน้อ
    #4,092
    0
  16. #4069 สล๊อตโลรี่ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 09:59
    เเฟนอาร์ตมีเเต่สวยๆทั้งนั้นเลยอ่ะ
    #4,069
    0
  17. #4053 YanisaCH (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 12:11
    คลีนดูปกติสุดแล้ว55
    #4,053
    0
  18. #3862 chageyamarkeii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 14:00
    แฝดกับคลีน อ้ายยย
    #3,862
    0
  19. #3348 Minutedao (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 14:21
    โห้ เห็นแฟนอาร์ตแล้วดีใจกับคุณนักเขียนมากๆ มีแต่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ปริ่มใจตามเลย
    #3,348
    0
  20. #3321 บาบาบิ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 13:50
    หนูเดินหน้ารุกเต็มที่เลยลูกกก
    #3,321
    0
  21. #3270 Soo Gass (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 14:34
    คีกับนิค มีเมียคนเดียวกันจะดีมากก สามพีนะไรท์555
    #3,270
    0
  22. #3261 filmnaruepron (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 11:29
    กว่าจะเจอคนปกติ เรียกได้ว่าหนึ่งในร้อยของเกาะทั้งเกาะ 555+
    #3,261
    0
  23. #2966 baekbow (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 00:56
    เป็นหนึ่งตอนที่รู้สึกว่ายาวมากๆ ตั้งแต่เดวิดมาลักพาตัวซ่าไปเพื่อหวังข่มขืน แล้วซ่าก็ไปให้พ่อหมาป่าช่วย จนเดวิดโดนพ่อหมาป่าทำร้ายเพราะไปออกคำสั่งกับเขา จนพี่แฝดรู้เรื่องแล้วไปจัดการจนเดวิดหนีหายไป แล้วก็ถึงตอนที่ซ่ามาปรึกษาปัญหาหัวใจกับคลีน 55555 มีหลายอย่างเกิดขึ้นในตอนเดียวจริงๆ // ชอบฉากที่พี่แฝดบอกว่าซ่ายังมีพวกเขาอยู่ ต่อให้ผิดกฎหอ แต่พวกเขาจะมาถ้าซ่าบอก คืออบอุ่นมากอ่ะ
    #2,966
    0
  24. #2961 มากิริจัง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 05:13
    มโนคิดไปเองว่าคู่ของสองแฟดต้องเป็นคนเดียวกัน
    3pไปเลยน่าจะดีนะคะ...ฮุฮุ
    #2,961
    3
    • #2961-2 filmnaruepron(จากตอนที่ 4)
      25 พฤษภาคม 2563 / 11:28
      ขอสงสารนายเอกของคู่แฝดรอเลยค่ะ 555+
      #2961-2
    • #2961-3 Soo Gass(จากตอนที่ 4)
      25 พฤษภาคม 2563 / 14:34
      ขอ 3p เถอะอยากเห็นสองแฝดหวงเมียพร้อมๆกัน กรี๊ดรอล่ะ555
      #2961-3
  25. #2952 AsClub (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 19:48
    คือดีใจที่ซ่าส์ก็เจอที่แนะนำแบบปกติๆแล้ว
    #2,952
    0