[Yaoi] DON'T HIDE ME ซ่อนรัก ลวงร้าย

ตอนที่ 2 : Ep.02 ชายลึกลับคนนั้น...อยู่ข้างห้องผม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 66,250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,830 ครั้ง
    10 มี.ค. 63

 

 

Ep.02

ชายลึกลับคนนั้น...อยู่ข้างห้องผม

 

 

 

หลังจากทำแผลและแยกย้าย ฝาแฝดยังไม่วายเดินมาส่งผมถึงหน้าประตูหอพัก อันที่จริงกะจะเข้ามาส่งในห้องด้วยซ้ำแต่มันมืดแล้วไง ถึงเป็นราชา...แต่กฎของที่นี่ก็ให้เข้าหออื่นแค่ช่วงเวลากลางวันอยู่ดี

 

บอกเลยว่าเด่นมาก ยิ่งพวกพี่ชายมายืนประกบข้าง...ผมยิ่งเด่นเข้าไปอีก ไหนจะสายตาไม่เป็นมิตรที่ส่งให้คนรอบข้าง บ่งบอกว่าหากเข้ามายุ่งกับผมก็จงเตรียมตัวตาย ผมนี่แทบอยากเดินหนีเข้าหอไปให้พ้นๆ

 

บางคนรู้ว่าตระกูลมังกรมีแฝดชายสาม ทว่าส่วนใหญ่จะเข้าใจผิดว่าเป็นแฝดชายสองเสียมากกว่า และไอ้ความเข้าใจผิดๆแบบนั้นแหละ ผมถึงถูกมองเป็นตัวประหลาดอยู่นี่ไง สมัยยังเรียนอยู่ชั้นประถม ผมเคยถูกล้อว่าเป็นแฟนกับพี่ตัวเองด้วย เพราะไอ้ความที่หน้าไม่เหมือนกัน และไม่มีใครรู้เบื้องลึกเบื้องหลังเนี่ยแหละ

 

เฮ้อ! ซ่าส์เครียด

 

“รีบขึ้นไปได้แล้ว” มึงก็เอามือออกจากไหล่กูสักทีสินิค อะไรคือการพูดไล่ แต่มือไม้เกาะไม่ปล่อย?

 

“ล็อกประตูห้องดีๆ...” คีสั่งเหมือนพ่อคนที่สอง ก่อนจะโยนกระเป๋าให้ผมถือไว้เอง

 

“อือ ดึกแล้ว คีกับนิคกลับไปเถอะ”

 

ผมโบกมือลาก่อนจะรีบวิ่งเข้าหออย่างไม่รอฟังคำสั่งเสียอะไรอีก จากนั้นก็กดลิฟต์ไปยังชั้นที่ระบุในคีย์การ์ด

 

มีหลากหลายสายตาจ้องมองมา ทั้งสนใจและเคลือบแคลงสงสัย ผมเดินผ่านพวกเขาเหล่านั้นไปยังห้องของตัวเองที่อยู่เกือบด้านในสุด เป็นจังหวะเดียวกับที่ใครคนหนึ่งเปิดประตูห้องออกมาพอดี

 

เจ้าของห้องด้านข้างผม...เป็นเขา?

 

เราสบตากันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนดวงตาสีเทาซีดจะละออกห่าง ร่างสูงก้าวเดินผ่านผมไปอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง ในขณะที่ผมได้แต่ยืนนิ่งตัวแข็งทื่ออย่างระแวดระวัง

 

เขาตัวโตมาก แต่ฝีเท้าเบาราวกับแมว...ไหนจะบรรยากาศกดดันที่โอบล้อมนี่อีก อา...หายใจลำบากชะมัด เขาเป็นคนแรกที่ทำให้ผมนึกถึงใครคนหนึ่งขึ้นมา ญาติผู้พี่ซึ่งเจอกันนานๆครั้ง

 

คิมหันต์ ไฟร์ อภิเกียรติวงศ์

 

รายนั้นเป็นลูกของอาผม แต่อายุมากกว่าผมหนึ่งปี บรรยากาศรอบร่างก็น่ากลัวชวนผวาแบบนี้เลย แต่แตกต่างกันตรงที่พี่คิมหันต์จะน่ากลัวราวปีศาจ แต่คนที่เพิ่งเดินผ่านผมไป...น่ากลัวราวสัตว์ป่าดุร้ายที่ไม่ควรเข้าไปยุแหย่

 

ผมนึกสงสัยว่าเขาออกไปไหนกลางดึกกลางดื่น แต่ไม่ว่างมากพอที่จะตามไปดูเพราะต้องจัดข้าวของเข้าห้องก่อน อันที่จริงก็มีแค่เป้ใบเดียวนั่นแหละ

 

หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ผมก็ล้มตัวนอนและหลับไป โดยไม่รู้เลยว่าต้องเผชิญความวุ่นวายในตอนเช้า

 

 

ผมเดินมายังโรงอาหาร...นับเป็นครั้งแรกที่ไปสถานที่ใหม่ๆโดยไม่มีพี่ชายฝาแฝดติดตาม ถามว่ารู้สึกวูบโหวงไหม มันก็มีบ้างเพราะเราตัวติดกันตลอด

 

แต่แบบนี้ก็ไม่เลวเลย ผมหวังว่าสักวันหนึ่งอัคคีกับอัคนีจะเลิกติดน้องชายฝาแฝดอย่างผมสักที

 

ควรไปหาเมียได้แล้วเว้ย ไอ้พวกบราค่อน!

 

ซุบซิบๆๆ

 

“เมื่อวานหอกูแทบพัง ไอ้ชิบหาย”

“มีไรวะ หอWest ที่มึงไปอยู่น่ะหรอ”

“เออน่ะสิ ราชามีสองคน แม่งโคตรจะบรรลัย แล้วห้องราชามีแค่ห้องเดียวไง”

“อ้าว ได้ข่าวว่าเป็นแฝดกัน น่าจะแบ่งกันนอนได้นี่หว่า”

“แบ่งนอนเชี่ยไรล่ะ กูนี่สงสารผู้คุมหอ แม่งหนึ่งในนั้นยื่นข้อเสนอจะไปอยู่หอEast ระหว่างทำห้องเพิ่ม พวกกูก็งงหนักมากว่าทำไมไม่อยู่ห้องธรรมดาของหอWest ไปก่อน แต่ใครจะไปกล้าถามวะ มึงก็รู้ว่าพวกตระกูลมังกรแม่งน่ากลัว”

“แล้วสรุปย้ายหอได้ไหมวะ”

“พวกแม่งตีกันจะไปอยู่หอ East ไง วุ่นวายจนผู้คุมหอแทบจะนอนร้องไห้ สรุปคือก็ต้องอยู่ห้องธรรมดาของหอWest ไปก่อนจนกว่าจะทำห้องราชาเสร็จ”

“หรอวะ ยอมได้ไง ดูแล้วฝาแฝดนรกนั่นไม่น่าจะยอม”

“ก็ใช่ แต่เพราะมันเป็นกฎของที่นี่ ถ้าไม่ยอมก็ต้องถูกส่งตัวกลับ เลยยอมเฉยเลย”

“เออ แต่เหมือนกูเคยได้ข่าวว่าฝาแฝดมีสามคนนะ อีกคนไปไหน ใช่ผู้ชายตัวเล็กๆที่นั่งทำแผลให้พวกมันเมื่อวานไหม”

“ไม่รู้ว่ะ ทำไมกูคุ้นๆว่ามีแต่แฝดสองวะ ผู้ชายคนเมื่อวานไม่ใช่เด็กของพวกมันหรอ”

“ไม่รู้ แต่น่าขย้ำชิบหาย สวยกว่าผู้หญิงที่กูเคยเจอมาอีก”

 

“ว่างมากใช่ไหมครับ...ถึงมานั่งนินทาคนอื่นอยู่แบบนี้”

 

ผมยกยิ้มหวานที่ไปไม่ถึงดวงตา ก่อนจะทักกลุ่มผู้ชายที่นั่งคุยกันเบื้องหลัง อย่าคิดเชียวว่าจะมีแต่ผู้หญิงที่ขี้นินทา ผู้ชายก็ไม่เบาเหมือนกัน คือแบบเริ่มรำคาญแล้วว่ะ มันใช่เรื่องไหมที่มาคุยเรื่องผมให้ผมฟังในระยะประชิดเนี่ย พวกเวร!

 

ตามประสาพวกลูกมาเฟียและลูกหลานคนมีอิทธิพล พวกมันไม่มีสีหน้าตื่นตระหนกตกใจที่เห็นผมแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม...ดันส่งสายตาแปลกใจระคนสนใจมาให้อีก บางคนนี่ถึงกับมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

“สวยจริงว่ะ ผู้ชายจริงป่ะเนี่ย”

 

ล่าสุดคือไม่เห็นหัวผมแล้ว หันไปคุยกับเพื่อนต่อเฉยราวกับผมเป็นไม้ประดับให้พวกมันวิพากษ์วิจารณ์ ทว่ายังไม่ทันให้ผมได้ลงมือจัดการ แขนหนักๆก็พาดทับมาบนไหล่เสียก่อน

 

“ทำอะไร...”

 

อัคนีก้มลงมองผม ก่อนจะตวัดหางตามองกลุ่มผู้ชายตรงหน้าที่เริ่มหุบปากไปทีละคนสองคนยามเมื่อฝาแฝดเดินเข้ามาขนาบข้าง ผมส่ายหน้าตอบเพราะไม่อยากให้พวกฝาแฝดมีเรื่องตั้งแต่วันแรกที่เรียน ก่อนจะถูกอัคคีดันไปไว้เบื้องหลังอย่างแนบเนียนจนหลุดพ้นจากสายตาของกลุ่มผู้ชายทางด้านหน้าในที่สุด

 

“ไม่รับโทรศัพท์....?”

 

อัคคีเอ่ยเสียงพึมพำ ดวงตาจ้องผมเขม็งจนต้องหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาเปิดดู โอ้โหพี่ชาย...ทำไมพวกมึงไม่ขยันทำตัวดีๆเหมือนที่ขยันโทรหากูบ้าง อัคคี ห้าสิบสาย...เท่ากับอัคนีเป๊ะราวกับนัดกันมา

 

“ซ่าส์หาข้าวกินอยู่”

 

“พวกกูโทรตั้งแต่เมื่อคืน...” อัคนีร่วมกดดัน จนผมได้แต่กลอกตาไปมาเพื่อหาเหตุผลมาโต้เถียง

 

“ก็...เมื่อคืนซ่าส์หลับ ว่าแต่ทำไมขอบตาดำ ไม่ได้นอนกันหรอ”

 

ผมทักทั้งสองคน เพราะปกติใบหน้าของพี่ชายจะหล่อมาก และโคตรตลกร้ายที่พอขอบตาดำกลับไม่ดูโทรม ทว่าส่งเสริมให้ดวงตาดุยิ่งขึ้นไปอีก เรียกได้ว่าหล่อร้ายครบสูตร

 

เอิ่ม...ถ้าตัดอาการติดน้องไปก็คงดูเป็นผู้เป็นคนกว่านี้

 

“นอนไม่หลับ...” อัคคีเอ่ยบอก ก่อนจะเสมองไปทางอื่น ในขณะที่อัคนีกลับกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียมตรงมุมปากแล้วดึงแก้มผมจนเจ็บไปหมด

 

“โอ๊ย! แกล้งซ่าส์ทำไมเนี่ย!” ซ่าส์จะไม่ทน เดี๋ยวจะโดนสักผัวะสองผัวะนะพี่เวร!

 

“กูนอนไม่หลับ...แต่มึงกล้าหลับสบายงั้นหรอ?”

 

“นิคแม่ง...ปล่อยๆๆ” ผมร้องลั่นก่อนจะวิ่งหนีมืออัคนีไปหลบหลังอัคคี แค่ไม่ได้นอนกอดน้องวันเดียวนี่มันจะเป็นจะตายเลยหรือไง ถึงกับทำแก้มน้องช้ำ ต้องหาทางเอาคืนแล้วแบบนี้

 

เล่นกันได้ไม่นานสองแฝดก็พาผมเดินออกจากบริเวณนั้น ผมลืมกระทั่งว่าก่อนหน้านี้ตัวเองหงุดหงิดกลุ่มผู้ชายทางด้านหลังอยู่ แต่อัคคีและอัคนีไม่ลืม...พวกเขาตวัดหางตาไปมองเหล่าชายแปลกหน้าอย่างคุกคามโดยที่ผมไม่มีโอกาสรู้ตัว

 

ว่าหลังจากนี้...จะมีใครบ้างที่ชะตาขาด

 

 

ดูเหมือนโชคชะตาจะเป็นใจให้ผมมาก...เพราะผมกับพี่ชายฝาแฝดเรียนกันคนละห้อง

 

“อย่าให้กูรู้นะว่าใครเป็นคนจัดตาราง...” อัคนีพึมพำ ดวงตาฉายแววอำมหิตในขณะที่เกลี่ยปอยผมตรงท้ายทอยของผมเล่นไปเรื่อย

 

“กลางวัน...รออยู่นี่”

 

“อือ...”

 

ผมรับคำอัคคี ก่อนจะเดินเข้าห้องเรียนโดยมีสองแฝดมองส่งตามหลัง อย่าถามเรื่องความเป็นจุดสนใจเลยครับ เพราะผมชักเบื่อหน่ายและชินชาแล้ว ยิ่งพวกมันเป็นราชาหอWest คนก็ยิ่งมอง เอาเลย ตามสบาย อยากทำอะไรก็ทำ

 

ตราบใดที่ไม่มีใครมาหาเรื่องผม ก็ปล่อยให้พวกเขามองไปเถอะ

 

ผมมองไปรอบห้องก็พบว่าทุกคนนั่งที่กันหมดแล้ว และเหลือที่เดียวคือด้านข้างผู้ชายคนหนึ่งซึ่งกำลังหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง ร่างสูงกำยำเกินมาตรฐานคนเอเชีย...บวกกับผมสีขาวโพลนระต้นคอแบบนี้ ผมว่ามันคุ้นๆ

 

อ๋อ...คนที่อยู่ห้องข้างๆนั่นเอง นั่งเกร็งไปสิกู ต่อให้ชินกับบรรยากาศอันตราย แต่ผมกลับสัมผัสได้ว่าคนๆนี้อันตรายกว่าทุกคนที่เคยพบเจอมา

 

แม้กระทั่งอัคคี อัคนี...พี่ชายฝาแฝดของผม ยังไม่ทำให้รู้สึกหวาดระแวงเท่านี้เลย

 

จากที่คิดว่าจะทักเพื่อนใหม่เพื่อสร้างสัมพันธภาพ ผมนี่เก็บมือกลับไปแทบไม่ทัน ยังดีที่อีกฝ่ายไม่มีท่าทีสนใจผมเช่นกัน พออาจารย์เข้ามากล่าวต้อนรับ เขาก็สนใจเพียงอาจารย์ทางด้านหน้าเท่านั้น ผมสังเกตเห็นว่าอาจารย์หลบเลี่ยงไม่มองมาทางนี้บ่อยครั้ง บรรดานักเรียนในห้องต่างก็เริ่มส่งเสียงซุบซิบ

 

“นั่นไดร์วูล์ฟ...หล่อกว่าที่ฉันจินตนาการไว้ซะอีก”

“เป็นเขาจริงๆ...ขอแค่อย่าเข้าไปยุ่งด้วยก็พอ”

“สงสารคนที่นั่งข้างๆจัง จะไปเตือนหมอนั่นดีไหมว่าอย่าแตะตัว...”

“ไม่ใช่เรื่องของเรา ถ้าเข้าไป...เราอาจตายด้วยก็ได้”

 

อะไรคือห้ามแตะตัว? อะไรคือตาย?

 

ผมขมวดคิ้วก่อนจะแอบเหลือบมองคนด้านข้างเล็กน้อย ทำไมผู้คนถึงพูดราวกับว่าถ้าเผลอไปแตะตัวอีกฝ่ายเข้า จะโดนเขาฆ่าปาดคออย่างไรอย่างนั้น คนๆหนึ่งต้องน่ากลัวขนาดไหนถึงทำให้เกิดข่าวลือทำนองนี้ได้? ผมแทบไม่อยากจินตนาการต่อ

 

ถามว่ากลัวไหม ก็ไม่ค่อยเท่าไหร่เพราะผมค่อนข้างชินกับอะไรแบบนี้...พวกพี่ชายฝาแฝดนั่นก็โหดใช่ย่อย ยิ่งกับคุณพ่อเพลิงกัลป์ อย่าให้ผมพูดเลยว่าเวลาท่านโมโหขึ้นมาจะมีอะไรพินาศย่อยยับบ้าง

 

ดังนั้นที่ยังนั่งเกร็งอยู่แบบนี้คือ ‘ระแวง’ ล้วนๆ

 

ผ่านไปสักพักใหญ่ๆผมถึงเริ่มทำใจให้คุ้นชิน จากที่จะหาเพื่อนใหม่ดันไม่ได้เพื่อนสักคน แถมยังโดนฝาแฝดลากไปกินข้าวตอนกลางวันอีก โชคดีที่ตกเย็น...บรรดาพี่ชายมีประชุมสำหรับพวกราชา เลยไม่ว่างมาตามติดผม

 

ดีครับ ให้พวกมันมีงานซะบ้าง ซ่าส์เหนื่อย!

 

“อากาศดีจังเลย”

 

ผมมองนกมองไม้ เดินรับลมไปเรื่อยตลอดทางกลับหอ คาดไม่ถึงว่าจะเจอกลุ่มคนกำลังดักล้อมใครคนหนึ่งไว้ตรงกลางถนน เห็นดังนั้นจึงรีบแอบซ่อนตัวหลังต้นไม้และซุ่มดูสถานการณ์ในทันที

 

เกิดเป็นลูกมาเฟียต้องระแวดระวังตัวตลอดเวลา แม่แสบสอนมา อ่อ...ยกเว้นตอนเข้าห้องแฟน อันนั้นเราไม่ต้องระวังตัวก็ได้

 

“กล้าดีนี่หว่า ถึงมาแบบฉายเดี่ยว”

“ไม่ยกโขยงบอดี้การ์ดมาปกป้องที่นี่หรือไง ไอ้ลูกหมา”

“ไหนเห่าโฮ่งๆให้ฟังหน่อย...อึ่ก!”

 

กร๊อบ!

 

ผมรีบยกมืออุดปากตัวเองไว้ได้ทันก่อนจะส่งเสียงร้องออกไป ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงเมื่อได้มาเห็นภาพที่ไม่ควรเห็นเข้า ชายนัยน์ตาสีเทาเย็นยะเยือกยกมือขึ้นบีบลำคอคนที่อาจหาญยื่นมือมาแตะตัวเขา แถมยังสั่งให้เห่าแบบสุนัขอีก เพียงชั่วพริบตา...ร่างไร้วิญญาณก็ถูกโยนลงพื้นอย่างไม่ไยดีในทันที

 

ไม่รีรอให้อีกสองคนได้ตั้งตัว มือหนาก็บิดลำคอของอีกคนจนตายคาที่ไปตามๆกัน เหลือคนสุดท้ายซึ่งเริ่มตัวสั่นงันงก และเป็นคนๆเดียวกับที่ด่าเขาว่าไอ้ลูกหมา ฝ่ายผู้ร้ายตั้งท่าจะยกปีนขึ้นมาเล็งยิง แต่กลับถูกปัดออกจนปืนตกกระเด็นไปบนพื้น จากนั้นก็ถูกฝ่าเท้าหนักๆเหยียบย่ำจนแทบจมดิน

 

“ใครส่งมึงมา...”

 

สุ้มเสียงทุ้มเย็นแฝงไปด้วยความน่าสะพรึงกลัวเอ่ยถามขึ้น ผมแทบหยุดหายใจตอนที่เขาล้วงใบมีดออกมา...ก่อนจะง้างปากคนใต้ร่าง

 

“ไม่ต้องตอบก็ได้...”

 

ดวงตาสีเทาซีดคล้ายมีประกายเย็นชาวาบผ่าน สร้างความหวาดผวาให้กับเหยื่อใต้ร่างไม่น้อย ทว่าที่น่ากลัวกว่า...คือคมมีดซึ่งล้วงควักเข้าไปในปาก

 

“เพราะมึงจะไม่ได้ตอบอีก...ตลอดชีวิต”

 

ฉึ่บ!

 

“อ๊ากกก!”

 

เลือดไหลทะลักพร้อมเสียงกรีดร้องในลำคอของผู้เคราะห์ร้าย มันดิ้นรนถอยหลังหนีในขณะที่เลือดกลบปากเปรอะเปื้อนเต็มไปหมด เมื่อเห็นว่ามัจจุราชลุกขึ้นยืนคล้ายจะไว้ชีวิตแล้ว มันก็รีบคลานหนีและออกวิ่งสุดแรงเกิด ทว่าวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวกลับโดนคมมีดปักหลังเข้าตำแหน่งหัวใจอย่างพอดิบพอดี

 

ตุ๊บ!

 

สุดท้าย...ก็ไม่มีใครรอดแม้แต่คนเดียว

 

ชิบหายล่ะ...มึงมาทำอะไรอยู่ตรงนี้วะแสนซ่าส์? เกิดโดนลูกหลงขึ้นมาจะทำยังไง!

 

เมื่อสักครู่นี้ ผู้ชายที่มีบรรยากาศดั่งสัตว์ร้ายคนนั้นปามีดไปปักหลังเหยื่อคนสุดท้ายโดยไม่หันมองด้วยซ้ำ แถมยังเดินจากไปโดยทิ้งซากศพสามรายไว้เบื้องหลัง แสดงให้เห็นถึงฝีมืออันเก่งกาจอย่างหาได้ยาก และระดับความอำมหิตถึงขีดสุด

 

แค่พูดจายั่วยุ...กับสัมผัสตัวไม่กี่วินาที ก็โดนฆ่าตายแล้ว คนๆนี้อันตรายกว่าที่ผมคิดไว้มากโข แถมยังไม่รู้ชื่อ รู้เพียงแค่คนอื่นเรียกเขาว่า‘ไดร์วูล์ฟ’ บางทีผมควรหาข้อมูลไว้เพราะเขาอยู่ห้องข้างๆ จะได้ระแวดระวังตัวทัน

 

รู้สึกดีใจจริงๆที่ไม่ไปเดินชนเขาเข้า อีกทั้งตอนที่นั่งใกล้กัน...ไม่เผลอไปแตะตัวอีกฝ่าย

 

เพราะถ้าผมโดนทำร้ายขึ้นมาจริงๆ ไม่อยากนึกสภาพว่าพวกพี่ชายจะสร้างเรื่องให้เกาะนี้บรรลัยได้มากน้อยแค่ไหน ขอเถอะ แค่นี้ซ่าส์ก็วุ่นวายพอแล้ว!

 

 

 

Loading 50%

 

 

 

ตั้งแต่วันที่ผมไปเห็นฉากคนฆ่ากันตาย ผมก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคนข้างห้องอีก น่าแปลกที่ข้อมูลในอินเตอร์เน็ตระบุเพียงเขาเป็นบุตรของผู้นำตระกูลวูล์ฟคนก่อน

 

และตอนนี้...ก็เป็นผู้นำตระกูลวูล์ฟคนปัจจุบัน

 

หากถามว่าตระกูลวูล์ฟคืออะไร? มันเป็นชื่อเรียกตระกูลมหาอำนาจทางฝั่งตะวันตก ครอบครองสมบัติและอาวุธนับไม่ถ้วนตั้งแต่อดีตยันปัจจุบัน กระทั่งประธานาธิบดีหรือกษัตริย์ในแต่ละประเทศยังต้องเกรงใจหลายส่วน

 

ตระกูลวูล์ฟเคยตกต่ำถึงขีดสุดเพราะการบริหารของผู้นำที่ไร้ประสิทธิภาพ กระทั่งหลายปีมานี้มีการเปลี่ยนผู้นำตระกูล ซึ่งทำให้ตระกูลวูล์ฟกลับมารุ่งเรืองทรงอำนาจอีกครั้ง แถมยังน่าเกรงขามมากกว่าที่เคยเป็นมา

 

ลองคิดดูเอาเถอะครับว่าผู้นำแบบไหนถึงจะทำให้ตระกูลที่กำลังจะกลายเป็นเศษขยะกลับมาผงาดอีกครั้งได้ แน่นอนว่าต้องเป็นคนที่เด็ดขาด ฉลาด และน่ากลัว รวมทั้งมีเส้นสายภายในไม่ใช่น้อย

 

ผมชักเริ่มอยากจะร้องไห้ แต่ดันร้องไม่ออกเพราะไอ้ผู้นำตระกูลที่ว่าดันมาอยู่ข้างห้องกันเสียอย่างนั้น

 

ชิบหายแล้วไง เป็นถึงผู้นำตระกูลแต่ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ แถมยังอายุแค่สิบเจ็ดอีก หมอนี่มันตัวอันตรายชัดๆ!

 

เด็กสิบเจ็ดบ้านไหนเค้าหักคอคนด้วยมือเปล่ากันหา! ซ่าส์ล่ะเครียด

 

วันนี้มีกิจกรรมต้อนรับบนเกาะ เคยได้ยินมาว่ากิจกรรมจะปรับเปลี่ยนรูปแบบเล็กน้อยในทุกปีเพื่อไม่ให้เกิดความจำเจ แต่มีวัตถุประสงค์เหมือนกัน นั่นคือการ 'กระชับมิตร'

 

เพราะยังไง...ทุกคนในที่นี้ก็มีโอกาสได้ทำธุรกิจร่วมกันในอนาคต กิจกรรมนี้จึงส่งเสริมการสร้างสัมพันธภาพเบื้องต้น เพื่อปูทางไปสู่การสร้างเส้นสายและหาพวกพ้อง

 

"เชิญเลือกหยิบกำไลและสวมไว้ที่ข้อมือก่อนเริ่มกิจกรรมครับ"

 

ผมกวาดตามองกำไลสีละลานตารอบหนึ่ง ก่อนจะเลือกหยิบสีเงินขึ้นมา ใช่ครับ...ผมชอบสีเงิน

 

อะไรที่เป็นเงินเป็นทอง แสนซ่าส์คนนี้ก็ชอบหมดนั่นแหละ

 

คิดพลางเดินไปทางป่าหลังโรงเรียน คือแบบตลกว่ะ โรงเรียนออกจะหรู แต่ดันจัดกิจกรรมที่ป่าด้านหลังซะงั้น แถมจัดเวลาไหนไม่จัด ดันมาจัดตอนกลางคืน ถ้าพวกผมสะดุดหินล้มหัวฟาดพื้นขึ้นมาจะทำยังไง

 

มีปัญญาทำผมไปคือพ่อกัลป์แม่แสบไหม? ถ้าไม่มีนี่บ้านบึ้มนะครับบอกเลย

 

แอบกระซิบว่าผมชิ่งหนีพวกแฝดมาครับ คือพวกมันนัดกันแล้วว่าจะมารับผมแล้วค่อยมาที่นี่ด้วยกัน แต่ผมขี้เกียจรออ่ะ เลยมาก่อนเลย ป่านนี้สองราชานั่นคงหัวร้อนแล้ว

 

ซ่าส์หวังดีหรอก! พวกพี่ๆจะได้เลิกติดน้องสักทีไง โปรดทำใจให้ชิน

 

หมับ!

 

"ใครใช้ให้มึงมาก่อน?"

 

เดินร่อนเร่อยู่ในลานกิจกรรมได้ไม่นาน ต้นคอก็ถูกล็อกจากทางด้านหลัง ผมแอบกลอกตาเบาๆ ก่อนจะเหลือบมองอัคนีที่ทำหน้าดุอย่างกับยักษ์ ด้านหลังมีอัคคีซึ่งกำลังยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง พลางจับจ้องมาทางผมด้วยแววตาดุไม่ต่างกัน

 

ไม่ต้องเก๊กหล่อมากหรอกพี่ชาย แค่นี้สาวๆเขาก็เหลือบมองกันจนคอจะหักตายอยู่แล้ว!

 

"โอ้ยเชี่ย! เจ็บนะนิค"

 

คล้ายจะทันเห็นตอนผมกลอกตา อัคนีเลยลงโทษกันด้วยการบีบแก้มสองข้างของผมจนเจ็บแปลบไปหมด ไอ้ซาดิสม์เอ้ย หาแฟนสักคนแล้วไปเล่นแก้มแฟนสิวะ 

 

อย่ามาเล่นแก้มน้อง!

 

"เจ็บแล้วจำมั้ย...?" น้ำเสียงเย็นๆของอีกฝ่ายชักเริ่มทำให้ผมขนลุก ขนาดเจ็บจนน้ำตาปริ่มอัคนีมันยังไม่ปล่อยเลยคิดดู

 

"พอ..."

 

เป็นอัคคีที่มาดึงมืออัคนีออก ทว่าไม่หันมาพูดกับผมแม้แต่คำเดียว มองเมินพร้อมแผ่บรรยากาศน่าขนลุกแบบนี้...โกรธชัวร์ๆ

 

ผมหันซ้ายขวาพลางลูบแก้มป้อยๆ บทสนทนาแสนสั้นเมื่อสักครู่ต่างดึงดูดความสนใจของใครต่อใครเพราะฝาแฝดเป็นราชาตะวันตก ทว่าจะไม่ง้ออัคคีก็ไม่ได้อีก  ขืนปล่อยผ่านพายุอารมณ์ของพี่ชายคงโหมกระพือยิ่งขึ้นกว่าเดิม

 

"คี..."

 

"เดี๋ยวจะเริ่มกิจกรรมกันแล้วนะครับ โปรดตรวจสอบว่าทุกท่านได้รับกำไลและสวมใส่ตรงข้อมือแล้ว"

 

เงียบกริบ...

 

ผมจำเป็นต้องเงียบเสียงลงตามมารยาท จนกระทั่งเจ้าหน้าที่ของโรงเรียนเดินตรวจสอบจนครบว่าพวกเราสวมกำไลเรียบร้อยแล้ว

 

"ต่อไปจะเริ่มกิจกรรมกระชับความสัมพันธ์นะครับ กำไลที่ทางโรงเรียนมอบให้แตกต่างจากเครื่องประดับทั่วไป ตรงที่มันมีคู่..."

 

ฉับพลันที่พูดถึงเรื่องกำไลมีคู่ ผมและคนอื่นๆต่างเหลือบมองกำไลบนข้อมือตัวเองทันที มีตั้งหลายคนที่เลือกกำไลสีเงินแบบผม แล้วความแตกต่างของมันอยู่ตรงไหนกันล่ะ

 

"สัญลักษณ์ของแต่ละคู่คือลวดลายบนกำไล ซึ่งต้องสะท้อนแสงไฟเท่านั้นจึงจะเห็นครับ"

 

ล้ำเลิศไปอีก ว่าแต่มันเป็นการกระชับความสัมพันธ์ยังไงวะ ในเมื่อมีแค่กำไลที่คู่กัน 

 

"หลังจากหาคู่พบแล้ว พวกคุณต้องเดินเข้าป่าเพื่อตามหาสิ่งของที่ทางเจ้าหน้าที่ซ่อนไว้ และที่พิเศษกว่านั้น ทุกที่มีระเบิดซ่อนอยู่...ขอเตือนว่าอย่าอยู่ห่างจากคู่ของคุณเกินหนึ่งเมตร ไม่เช่นนั้นกำไลจะส่งสัญญาณไปยังระเบิดที่ถูกฝังไว้ตรงจุดที่ใกล้ที่สุด และพวกคุณอาจบาดเจ็บได้ แน่นอนว่าหากตายเพราะกิจกรรมนี้ เจ้าหน้าที่จะไม่รับผิดชอบใดๆทั้งสิ้นเพราะถือว่าเราเตือนคุณแล้ว"

 

เดี๋ยวนะเฮ้ย แบบนี้ก็ได้หรอ!

 

ซุบซิบๆๆๆ

 

พอพูดถึงเรื่องตาย ผู้คนรอบข้างก็พากันแสดงสีหน้าตื่นตระหนก มีไม่กี่คนที่ยังคงความนิ่งเงียบไว้ได้ ทว่าที่แปลกแยกกว่าพวก คงเป็นคนบางกลุ่มซึ่งแสดงสีหน้าตื่นเต้นยินดี อาทิเช่นเดวิด คอลเวน... ราชาหอตะวันออก เป็นต้น

 

เอิ่ม ไอ้หมอนี่ก็คงเป็นอีกหนึ่งตัวอันตรายสินะ พับผ่าเถอะ ขอให้ไม่ได้อยู่กับมันก็เป็นพอ

 

“เดี๋ยวจะให้เวลาตามหาคู่ของตัวเองสิบนาทีนะครับ อ้อ..กิจกรรมนี้ไม่สามารถสละสิทธิ์ได้ และผมคาดหวังกับลูกหลานตระกูลทรงอิทธิพลอย่างพวกคุณไว้ค่อนข้างสูง ดังนั้นแค่เรื่องระเบิด...คงไม่ทำให้พวกคุณนึกหวั่นกลัวจนหนีกิจกรรมหรอก ใช่ไหมครับ?”

 

ไม่กลัวก็เชี่ยแล้ว! แต่เล่นเอาเรื่องของศักดิ์ศรีมาพูดแบบนี้ นับว่าเจ้าหน้าที่ของทางโรงเรียนฉลาดมาก คิดดูว่าไม่มีใครกล้าขยับขากลับหอแม้แต่คนเดียว

 

พอเจ้าหน้าที่ให้สัญญาณ ทุกคนก็เริ่มเอาโทรศัพท์มาส่องไฟดูลวดลายบนกำไล ผมเหลือบมองคีกับนิคที่เลือกกำไลสีดำเหมือนกัน และเอ่อ...ให้ตายเถอะครับ ดวงฝาแฝดนี่มันฝาแฝดจริงๆ

 

“ลายเดียวกัน?”

 

พี่ชายทั้งสองคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน อัคคีทำหน้าเบื่อโลกอย่างฉับพลันในขณะที่อัคนีตวัดหางตามองวิวทิวทัศน์อีกด้านอย่างนึกหงุดหงิด ผมเกือบลืมไปเลยว่าโดนอัคคีเมินอยู่ แต่ประเด็นสำคัญคือแฝดของผมต้องตีกันตายระหว่างทางแหงๆ

 

พวกมันจะไม่โดนระเบิดตายหรอกครับ แต่เชื่อเถอะ คงฆ่ากันตายเพราะไม่มีใครยอมใครแน่ๆ!

 

“คี นิค...ซ่าส์มีเรื่องจะขอ”

 

ฝาแฝดพากันหันมามองผมพรึ่บ ก่อนอัคนีจะทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกอะไรได้ จากนั้นก็คว้าแขนผมไปส่องดูลวดลายบนกำไลอย่างรวดเร็ว

 

“ลายเหมือนเกลียวคลื่น...”

 

ไอ้สัด มันใช่เวลาไหม? นี่น้องจริงจังอยู่นะเฮ้ย โปรดฟังน้อง!

 

“คีกับนิคห้ามทะเลาะกันระหว่างทางนะ” ไม่งั้นพวกมึงคงไม่ได้ออกจากป่าแน่ๆ กูเอาหัวเป็นเดิมพันเลย 

 

“สนใจด้วย...?” อัคคีเอ่ยเสียงเย็นตามประสาพี่ชายที่เมินน้อง แต่น้องดันไม่ง้อมาเนิ่นนาน อ่ะๆ ง้อเขาสักหน่อย เดี๋ยวเกิดโกรธจริงจังขึ้นมาจะยุ่ง อย่างที่เคยบอกครับ...ว่าถ้าอัคคีโกรธน่ะน่ากลัว

 

“ไม่ให้สนใจพี่ แล้วจะให้ซ่าส์ไปสนใจใครครับ” แสร้งทำเสียงอ่อน แล้วช้อนตามองอย่างหล่อเหลาเล็กน้อย 

 

หล่อไม่หล่อไม่รู้ ผมขอมโนว่าตัวเองหล่อก็แล้วกันนะ

 

เหมือนอัคคีจะรู้ว่าผมง้อเพราะมีน้อยครั้งที่ผมจะเรียกอีกฝ่ายว่า ‘พี่’ เนื่องจากเราเกิดห่างกันไม่กี่นาที จึงถนัดเรียกชื่อเสียมากกว่า อีกฝ่ายจึงคลายหัวคิ้วซึ่งขมวดมุ่นลงเล็กน้อย ก่อนจะหลุบตามองกำไลบนข้อมือผม

 

“คู่ใคร...”

 

อยู่ดีๆก็รู้สึกเอ็นดู อัคคีเหมือนเสือตัวโตๆที่ทำหน้าดุใส่คนอื่นไปทั่ว แต่กลับแคร์คนในครอบครัวมากเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด

 

“ไม่รู้” ผมส่ายหน้าตอบ

 

“ชายหรือหญิง” อ้าวเฮ้ยพี่ชาย กูก็ยืนอยู่กับพวกมึงไหม ไอ้คำว่า ‘ไม่รู้’ ข้างต้นนั่นได้ฟังหรือเปล่า โอ๊ย ซ่าส์เพลีย

 

“ใครหาคู่เจอแล้วก็เริ่มออกเดินทางได้ครับ ”

 

“คีกับนิคไปเถอะ ซ่าส์ดูแลตัวเองได้” ผมจะได้ออกตามหาคู่ตัวเองสักที ขืนยังมีพวกแฝดยืนจ้องกดดันอยู่อย่างนี้ คงไม่ต้องไปไหนกันแล้ว

 

“ไม่” เอิ่ม ดันปฏิเสธพร้อมกันอีก ผมนี่ถึงกับยกมือกุมขมับ

 

“ฟังนะ ซ่าส์เป็นผู้ชายเหมือนคีกับนิคอ่ะ ไม่เชื่อมั่นในฝีมือกันหรือไง ซ่าส์ไม่ยอมให้ใครทำร้ายง่ายๆหรอก”

 

อธิบายจนปากเปียกปากแฉะแบบนี้ หวังว่าพี่ชายฝาแฝดจะเข้าใจนะครับ ถ้ายังไม่เข้าใจคงต้องปล่อยไปตามเวรตามกรรม 

 

เกิดเป็นแสนซ่าส์ไม่ลำบากหรอก แต่ปวดหัว ฮือ!

 

แฝดของผมพากันชะงักเล็กน้อย ความลังเลปรากฏบนแววตาครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังจุดสตาร์ทในที่สุด ขอบคุณพระเจ้า....สุดท้ายท่านก็ได้ยินเสียงร้องวิงวอนของลูก!

 

ผู้คนเริ่มจับคู่ทยอยเดินเข้าป่าไปจนเกือบหมด กระทั่งเหลืออยู่สี่คนที่ยังคงจ้องมองกันอย่างคุมเชิง คนที่หนึ่งเป็นสาวสวยท่าทีสูงส่งเย็นชา คนที่สองคือเดวิด ราชาตะวันออก และคนที่สาม...ชายซึ่งขึ้นชื่อว่าอันตรายที่สุด

 

ให้ตายเถอะครับ ผมลืมเขาไปเสียสนิท ‘ไดร์วูล์ฟ’ ยังไม่มีคู่งั้นหรอ?

 

ดูเหมือนสาวสวยจะสัมผัสได้ว่าผมเป็นผู้ชายที่น่าเข้าหาสุดถ้าเทียบกับอีกสองคน ไม่ใช่เพราะหล่อหรืออะไรนะครับ แต่ผมไม่ได้มีแววตากระหายเลือดเหมือนเดวิด และไม่ได้แผ่ออร่าน่าหวาดผวาอย่างไดร์วูล์ฟไง เธอจึงเดินเข้ามาขอดูลวดลายบนกำไลอย่างไม่ลังเล

 

“นายเป็นแฝดราชาตะวันตกใช่ไหม เราขอดูลวดลายบนกำไลได้หรือเปล่า” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างเป็นมิตร ผมชักจะประทับใจตรงที่เธอดูออกว่าผมเป็นแฝด ไม่ได้เป็นเมียไอ้พวกพี่ชายเนี่ยแหละ

 

“ได้ครับ” ผมยกยิ้มตอบก่อนจะส่องไฟบนกำไลให้เธอดู ดวงตากลมโตมีร่องรอยของความเสียดาย...อืม ไม่ได้คู่กันสินะ

 

ซวยล่ะ ไม่ว่าจะเป็นเดวิด หรือ ไดร์วูล์ฟ ผมก็ไม่อยากคู่กับใครทั้งนั้น!

 

ดูเหมือนอีกสองคนจะเห็นลวดลายบนกำไลผมเช่นกัน เดวิดเริ่มขยับก้าวเดินมาทางนี้ด้วยสีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ พอมายืนใกล้ๆ ถึงรู้ว่าเขาสูงมากจนต้องเงยคอมอง หรือบางทีอาจเป็นเพราะผมเกิดมาเตี้ยเอง 

 

“น่าเสียดาย...”

 

วูบหนึ่งที่ดวงตาของอีกฝ่ายเหลือบมองมา รอยยิ้มมุมปากสร้างความรู้สึกไม่น่าไว้วางใจทว่าผมก็ไม่ได้ก้าวถอยหลังหนีแต่อย่างใด กระทั่งชายแปลกหน้าละสายตาออกห่างไปมองยังสาวสวยข้างตัวแทน

 

“ไปกันเถอะ”

 

“ค่ะ...”

 

อา...สงสารชิบ ดูก็รู้ว่าเธอไม่อยากไปกับราชาตะวันออกเท่าไหร่ แต่ที่น่าสงสารกว่าคือกูเนี่ย พอเหลือบตามองคู่ของตัวเองแล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจ

 

แค่ระวังไม่ให้เผลอแตะตัวอีกฝ่ายก็เป็นพอ แต่มันยากมากนะครับ...ขืนเดินห่างกันหนึ่งเมตรระเบิดก็จะทำงานเลยไง

 

อย่าให้รู้ว่าใครมันคิดกิจกรรมนี้ ผมจะเอาทุเรียนไปฟาดหน้าแม่ง!

 

คล้ายรับรู้ว่ากำลังถูกจ้องมอง ไดร์วูล์ฟจึงมองตอบกลับมาด้วยสายตาชวนสะพรึงอย่างน่าประหลาด ผมเพิ่งเคยสบตาใครแล้วรู้สึกเหมือนโดนกดให้คุกเข่าแนบพื้นก็คราวนี้ เส้นผมสีขาวโพลนของเขาตัดกับบรรยากาศดำมืดรอบตัว ชวนให้รู้สึกคล้ายปีศาจร้ายเสียมากกว่าเทวฑูต

 

“ไปกันครับ”

 

ในเมื่ออีกฝ่ายไม่พูด ก็คงเป็นผมที่ต้องพูด ท่าทีภายนอกคล้ายไม่หวั่นเกรงทว่าภายในใจตื่นตระหนกหนักมาก  พยายามควบคุมอารมณ์ให้คงที่แต่กลับทำได้ยาก 

 

นี่หรือผู้นำตระกูลวูล์ฟ...สมกับที่ครอบครองอำนาจมหาศาลในมือ บรรยากาศรอบร่างน่ากลัวไม่เบาเลยทีเดียว

 

ผมไม่รู้ว่าคู่อื่นเดินป่ากันแบบไหน ทว่าคู่ผมมีเขาเดินนำหน้าและผมเดินตามหลังโดยพยายามไม่เว้นช่วงห่างมากเกินไปนัก เสียงจิ้งหรีดเรไรรอบด้านขับกล่อมให้รู้สึกผ่อนคลาย สุดท้ายผมก็ค่อยๆปรับตัวได้ แต่ยังไม่คลายท่าทีหวาดระแวงอีกฝ่ายเสียทีเดียว

 

ถ้าอัคคีกับอัคนีรู้ว่าผมคู่กับใคร...พวกแฝดบ้านั่นคงได้คลั่งตายแหงๆ

 

อา เคยเป็นไหม? อยู่ดีๆผมก็รู้สึกสงสัยขึ้นมา ทั้งที่ระวังไม่ให้ตัวเองใกล้อีกฝ่ายมากเกินไปแท้ๆ แต่ทำไมผมต้องระวังล่ะ ทำไมถึงเชื่อคำพูดของคนอื่น ทำไมต้องกลัว? ผมนึกอยากใจกล้าท้าทายอำนาจมืดด้วยการแตะตัวเขาดู อยากรู้ว่าเขาจะฆ่าผมจริงไหม

 

ถ้าสู้กัน ระหว่างเขากับผม...ใครจะชนะ

 

สุดท้ายมือก็ไปก่อนสมอง ผมเอื้อมมือไปแตะแขนอีกฝ่ายอย่างอยากรู้อยากเห็น ฉับพลันนั้นข้อมือก็ถูกบิดดังกร๊อบ ความเจ็บแปลบเข้าจู่โจมโดยที่ยังไม่ทันได้หลบหนีด้วยซ้ำ ผมเบิกตากว้าง...เร็วมาก ผมยังไม่ทันกะพริบตาดีก็ถูกจัดการซะแล้ว

 

เชี่ยเอ้ย เจ็บมาก เจ็บกว่าตอนโดนอัคนีจับทุ่มสมัยที่ฝึกซ้อมการต่อสู้อีก โชคดีที่ผมกลั้นเสียงทัน เลยไม่ได้หลุดร้องให้อับอายขายขี้หน้า

 

ไดร์วูล์ฟหยุดเดินแล้วหันมามองผมด้วยแววตาเรืองรองในความมืด ผมเองก็เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน มือก็ลูบข้อมือข้างที่โดนหักป้อยๆ ถ้าเป็นคนธรรมดานี่คงเจ็บจนไม่อยากขยับแล้ว แต่ผมอึดไง โดนพวกแฝดเล่นแผลงๆจนชิน

 

 คิดว่าตัวสูงแล้วจะทำอะไรก็ได้หรือไงวะ อย่าให้ซ่าส์สูงบ้างนะ ฮึ่ย!

 

“เราแค่จะบอกว่าเห็นอะไรบางอย่างตรงนั้น”

 

ผมพูดเสียงขุ่นก่อนจะชี้มือไปทางพุ่มไม้ด้านข้าง อันที่จริงก็เพิ่งเห็นเมื่อกี้เนี่ยแหละ โชคดีเลยมีข้อแก้ตัวทัน 

 

ฉับพลันนั้นผู้ชายตรงหน้าก็มีท่าทีระแวดระวังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาสีเทาซีดกวาดมองรอบด้าน ก่อนที่ร่างผมจะถูกดึงกระชากออกจากตรงจุดเดิมอย่างรวดเร็ว

 

“กรร!”

 

หมาป่าตัวเขื่องกระโดดออกมาจากพุ่มไม้ มันเกือบขย้ำผมตายแล้ว...ถ้าไดร์วูล์ฟไม่ดึงผมออกจากตรงจุดเดิม ก้อนเนื้อในอกพลันเต้นแรงอย่างตื่นตระหนก ผมไม่รู้เลยว่าระหว่างกลัวตายกับตกใจที่เขาเป็นฝ่ายช่วยชีวิต ความรู้สึกไหนเด่นชัดกว่ากัน

 

แม่เจ้าโว้ย! แตะตัวคนอื่นก่อนก็ได้เรอะ ไม่ยุติธรรมเลย ทีเมื่อกี้ผมแตะตัวเขายังโดนหักข้อมือ...อ่า จะอภัยให้ก็ได้ แลกกับที่ช่วยชีวิตหรอกนะ

 

ก็ไม่ได้นิสัยเลวร้ายมากอย่างที่คิดนี่นา

 

ภาพเบื้องหน้าดูเป็นอะไรที่เกินคาดมาก ไดร์วูล์ฟยืนจ้องตากับหมาป่าตัวเดิมที่เดินวนเวียนไปมาไม่หยุดคล้ายกำลังหยั่งเชิง น่าแปลกที่มีหมาป่าโผล่มาตัวเดียว เอ่อ...บางทีผมว่ามันแปลกตั้งแต่มีหมาป่าหลุดเข้ามาในเขตนี้แล้ว 

 

ฮัลโหล...ความปลอดภัยของนักเรียนหายไปไหนหมดครับคุณเจ้าหน้าที่!

 

“กรร!” สุดท้ายหมาป่าก็ส่งเสียงขู่กรรโชกก่อนจะกระโดดเข้าใส่ชายรูปร่างสูงกำยำอย่างรวดเร็ว

 

ฉัวะ!

 

ให้ตายเถอะครับ ผมเพิ่งเข้าใจว่าฉายา ‘ไดร์วูล์ฟ’ ไม่ได้มีไว้ให้เรียกขานเล่นๆก็คราวนี้ ดวงตาสีเทาเปล่งประกายเข้มขึ้นยามควักมีดขึ้นมาแทงบริเวณลำคอของหมาป่าจนมิดด้าม

 

 “เอ๋งงงง!”

 

“ไปซะ...” น้ำเสียงเรียบเย็นเอื้อนเอ่ยไม่ต่างจากคำสวดส่งวิญญาณ

 

หลบคมเขี้ยวสัตว์ป่าว่ายากแล้ว...แต่เชื่อเถอะ ใช้อาวุธต่อสู้ตอนมันพุ่งใส่เราตรงๆน่ะยากกว่า

 

ฮือ ขนลุก ตัวอันตราย นี่มันตัวอันตรายชัดๆ!

 

  

 

 

 

Writer talk2

น้อนนน น้องซ่าส์เจออันตรายเข้าแล้ว แม้คุณหมาป่าจะมีกลิ่นอายหมาป่า แต่ก็ถือว่าเป็นหมาป่าต่างถิ่นนะคะ คิดถึงทุกคนมากๆค่ะ ช่วงนี้ไรท์ยุ่งมากเลยไม่ได้อัพเลย ซึ่งแจ้งทางเพจกับทวิตแล้วน้าว่าไม่ได้อัพลงสองอาทิตย์ (อาทิตย์ที่แล้วกับอาทิตย์นี้) แต่ทนคิดถึงไม่ไหวเลยปลีกเวลามาแต่งลงค่ะ เสาร์อาทิตย์นี้ก็เหมือนจะไม่ว่างเลยค่ะ ถ้ายังไงเดี๋ยวแจ้งทางเพจกับทวิตอีกทีนะคะ

ปล.1 ไม่มีชดเชยค่ะที่รัก หาเวลาแต่งไม่ได้จริงๆค่ะ ขอโทษน้า TT  

ปล.2 ขอชี้แจงเรื่องการอัพนิยายหน่อยนะคะ ปกติไรท์อัพทุกวันเสาร์ค่ะ ซึ่งจะอัพสลับกับอีกเรื่องที่แต่ง หรือบางทีก็อัพพร้อมกันเลยแล้วแต่ว่ามีเวลาแต่งมากน้อยแค่ไหน ซึ่งอาทิตย์ที่หายไปไรท์ได้ชี้แจงทางเพจและทวิตแล้วค่ะว่าติดสอบจริงๆ ไม่สามารถมาอัพนิยายได้ ไรท์ผิดเองค่ะที่ไม่ได้ชี้แจงในนี้ บางท่านที่มาติดตามใหม่อาจไม่รู้ว่าก่อนจะหายตัวไป ไรท์จะแจ้งทางเพจและทวิตเสมอ ที่ไม่แจ้งในเด็กดีเพราะมันเหมือนเป็นการให้ความหวังค่ะ แบบคิดว่าจะอัพ...อ้าว แจ้งข่าวเฉย ไรงี้ แล้วไรท์ค่อนข้างติดธุระบ่อยค่ะ ติดสอบติดเรียนอยู่นั่น แต่วันนี้ก็คิดถึงเลยหนีอ่านหนังสือมาแต่งนิยายแว้บนึงค่ะ สำหรับคนที่ยังติดตามอยู่ไรท์ก็ขอบคุณค่ะ ส่วนคนที่ไม่ตามแล้วก็ไม่เป็นไร ไรท์เข้าใจค่ะ ^^

#ติดตามข่าวสารการอัพเดตนิยายได้ทาง >>เพจ <<  , >>ทวิต<< 

#ซ่อนรักลวงร้าย

 

รักรีดเดอร์

 

 

 

 

ขอขอบคุณแฟนอาร์ตจากคุณ@chickychic__ ค่ะ

(น้องซ่าส์น่ารัก คุณไดร์วูล์ฟก็ด้วยนะคะ ยินดีต้อนรับสู่สมาคมหลงเมีย(?)//กรี๊ดกร๊าด)

 

ขอขอบคุณแฟนอาร์ตจากคุณ@gIthghXq4cYoxcP ค่ะ

(ขอบคุณที่ตั้งใจวาดรูปให้นะคะ )

 

ขอขอบคุณแฟนอาร์ตจากคุณ@foxpearya ค่ะ

(น้องคือน่ารัก คุณหมาป่ามาแค่เสี้ยวหน้าก็หล่อค่ะ ฮื่อออ)

 

 

 

Writer talk

ชื่อพระเอกจะออกเมื่อไหร่ก็สุดจะคาดเดา ไม่มีใครรู้ชื่อที่แท้จริงของพระเอกค่ะ มีแค่คนที่สนิทและคนในตระกูลเดียวกันเท่านั้น ส่วนพี่ชายฝาแฝดก็ยังคงติดน้องเหมือนเดิม แล้วพบกันค่า

#ติดตามข่าวสารการอัพเดตนิยายได้ทาง เพจ , ทวิต

#ซ่อนรักลวงร้าย

รักรีดเดอร์

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.83K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,901 ความคิดเห็น

  1. #8315 Sweet Time (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 03:08
    คุณเค้าใจดี(?)แหละ
    #8,315
    0
  2. #7971 praeprae3012 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 13:25
    รุนแรงมาก!
    #7,971
    0
  3. #7475 rnhaha (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 21:23
    แอแงง น่ากัวㅜㅜ
    #7,475
    0
  4. #7090 bj vamtoon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 16:35

    ขอบคุณครับ
    #7,090
    0
  5. #6909 AISORIN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 12:07
    ฉันสามารถเห็นการทำร้ายร่างกายคู่ตัวเองในเซ็ต Don't ทุกเรื่องเลยสินะ!!
    #6,909
    0
  6. #6302 oomka (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 11:38
    แงสงสารน้องง
    #6,302
    0
  7. #6024 อยากกินเสียวหลงเปา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 20:13
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #6,024
    0
  8. #5555 Foxgo_O (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 08:01
    วงวารน้องงงงง
    #5,555
    0
  9. #5370 SsB3 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 15:07
    โอ้ยยยย555
    #5,370
    0
  10. #5329 mook (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 10:06

    จะสงสารน้องเรื่องไหนด่อนดีนะ

    #5,329
    0
  11. #5301 khimmee56 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 10:01
    ต้องอย่าลืมว่าลูกหลานตระกูลมัวกรก็ถึกอยู่ แท้น้องจะเป็นน้องก็เถอะ
    #5,301
    0
  12. #4090 pommys (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 21:41
    เดี๋ยวววว โดนหักข้อมือ
    #4,090
    0
  13. #4051 YanisaCH (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 11:39
    ขอให้รอดนะคะ55555
    #4,051
    0
  14. #3340 Minutedao (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 12:06
    รุนแรงงงงมากกกก
    #3,340
    0
  15. #3319 บาบาบิ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 12:51
    โดนตัวกันครั้งแรกก็ข้อมือหักเลย55555
    #3,319
    0
  16. #3285 Kimoji_desika (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 19:55
    พระเอกทำน้องเเรงมากก เพียงจับเท่านั้น น้องข้อมือหักเลย~~~
    #3,285
    0
  17. #2089 Facebook12345 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 14:24

    โอ้ยรุ้นไปกับน้อง

    #2,089
    0
  18. #1859 tigernayoyo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 01:05
    ไรท์น่ารักมากเลยนะคะ..อาตทุกคนต้องดีใจแน่เลยคะ
    #1,859
    0
  19. #1842 AmtytMeen (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 01:59
    แงงงง ดุเดือดเลือดพล่านมาก ชอบบบ ฮือออ
    #1,842
    0
  20. #1629 Shipnielong (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 01:23
    จากหมาป่ากลายเป็นหมาบ้านไปเลย55555555
    #1,629
    0
  21. #1554 LoxLun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 11:20

    รักเทอและจาติดตามมมมมแม้ว่าจะไม่ค่อยได้แวะเข้าเด็กดีบ่อยๆแบบเมื่อก่อนแต่เราจาติดตามแน่นอนนนนนนก็นะติดตามตั้งแต่เรื่องแรกๆจนตอนนี้ก็มี8เรื่องแล้วนี่น่ะเราก็จะติดตามต่อไปปปปปปปป เพราะเราชอบเรื่องของไรท์มากกกกกกกกกกมากถึงมากที่สุด5555สู้ๆต่อนะคะจุฟๆ เราไม่ค่อยเปงห่วงว่าไรท์จะมาอัพช้าหรือเปล่าเพราะเราเข้าใจ:)
    #1,554
    0
  22. #1529 iioo9641 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 04:05
    สนุกกก
    #1,529
    0
  23. #1491 Acthh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 23:48
    เอ็นดูฝาแฝดนอนไม่หลับเพราะไม่ได้กอดน้อง แงงงง
    #1,491
    0
  24. #1409 phapha087bw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 21:50
    หาแฟนให้พี่แฝดด้วยนะคะ ติดน้องเกินไปแล้ว5555555
    #1,409
    0
  25. #1387 baekbow (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 18:26
    น้องก็คือซนมาก นึกจะลองดูก็คือจับเลย ดีนะโดนหักแค่มือ ...ซ่าสมชื่อจริงๆ
    #1,387
    0