[Yaoi] DON'T HIDE ME ซ่อนรัก ลวงร้าย

ตอนที่ 1 : Ep.01::ชายผู้มีฉายาว่า ‘ไดร์วูล์ฟ’

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 83,180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6,948 ครั้ง
    16 ก.พ. 63

 

 

Ep.01

ชายผู้มีฉายาว่า ‘ไดร์วูล์ฟ’

 

 

 

ภูเขาแห่งหนึ่งในประเทศแคนาดา ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลน ความหนาวเย็นแผ่ซ่านรอบบริเวณเกินกว่าที่สิ่งมีชีวิตจะอยากอยู่อาศัย ทว่าชายผู้มีสีผมกลมกลืนกับสีของหิมะกลับยืนนิ่งอยู่กลางภูเขา...ดวงตาสีเทาซีดกดลงมองสัตว์เลี้ยงดุร้ายกำลังกระชากกลืนกินเหยื่อ

 

หมาป่าตัวเขื่องลิ้มรสเนื้อสดๆที่เจ้านายโยนให้ จากนั้นก็ขย้ำกลืนกินส่วนที่เหลือต่อ มันชะงักและเงยหน้าขึ้นจากอาหารอันโอชะเมื่อสัมผัสได้ถึงฝีเท้าของมนุษย์อีกคนซึ่งกำลังเดินเข้ามาใกล้

 

“กรร!”

 

ท่าทางที่พร้อมพุ่งเข้าขย้ำคนแปลกหน้า ทำให้ผู้มาใหม่ชะงักกึกและหยุดยืนอยู่ห่างจากผู้เป็นนายสองสามก้าว ดวงตานิ่งเรียบฉายแววหวาดหวั่นเล็กน้อยยามก้มมองสัตว์เลี้ยงของเจ้านายที่ส่วนสูงเกือบเท่าเอวของเขา

 

หมาป่าอีกแล้ว...ปกติหมาป่าในเทือกเขาจะไม่เชื่องกับมนุษย์ พวกมันดุร้ายและมีสัญชาตญาณความโหดอำมหิตตามประสาสัตว์ป่า ทว่าตั้งแต่ที่เขาตามรับใช้นายน้อยมา กลับไม่เคยเห็นนายเหนือหัวโดนทำร้ายด้วยสัตว์ชนิดนี้แม้แต่นิด

 

ราวกับเป็นพวกเดียวกันอย่างไรอย่างนั้น อา...หรือข่าวลือที่ว่าสมัยเด็กๆนายน้อยพลัดหลงเข้าไปในป่า และถูกเลี้ยงดูด้วยฝูงหมาป่าช่วงเวลาหนึ่งจะเป็นเรื่องจริง

 

“นายน้อย...อากาศเริ่มเย็นแล้วนะครับ”

 

ผู้เป็นลูกน้องส่งเสียงเตือนอีกรอบเมื่อเห็นเจ้านายยังคงแสดงท่าทีนิ่งเฉย ไม่อนาทรร้อนใจกับสภาพอากาศหนาวยะเยือกรอบด้านแม้แต่นิด

 

ดวงตาสีเทาซีดตวัดขึ้นมองขอบฟ้าสีหม่น ก่อนจะเหลือบมองผู้เป็นลูกน้องครู่หนึ่ง แม้จะโดนมองเพียงไม่กี่วินาที...ทว่ากลับสร้างความสั่นสะท้านถึงจิตวิญญาณให้กับผู้ถูกมองไม่น้อย ไม่มีใครไม่หวาดกลัวคนที่กอบกู้ ‘ตระกูลวูล์ฟ’ ขึ้นมาจากโคลนตมได้ในเวลาเพียงสองปีหรอก

 

จากตระกูลเก่าแก่ที่ถูกนายท่านรุ่นก่อนบริหารมั่วซั่วจนต่ำตม กลับได้นายน้อยเข้ามาสืบทอดตระกูลและบริหารแทน ด้วยอายุที่ยังน้อย แรกเริ่มย่อมไม่ได้รับการยอมรับจากคู่ธุรกิจทั่วทุกมุมโลก

 

ทว่าใครจะล่วงรู้...บุตรนอกสายตาของนายท่านรุ่นก่อนกลับทำงานได้เฉียบขาด ฉลาดเป็นกรด แถมยังมีจิตใจโหดเหี้ยมดังสัตว์ป่า สมฉายา ‘ไดร์วูล์ฟ’ ที่ผู้คนในโลกมืดเรียกขาน

 

เขานำพาตระกูลวูล์ฟก้าวสู่ความรุ่งโรจน์อีกครั้งอย่างไม่สนวิธีการว่าจะต้องแลกมาด้วยเลือดของใครบ้าง ขึ้นแท่นเป็นตระกูลมาเฟียอันดับหนึ่งทางฝั่งตะวันตกซึ่งไม่มีผู้ใดกล้าท้าทายอำนาจ

 

ต่อให้ไม่ใช่ตระกูลวูล์ฟเลือดบริสุทธิ์...เนื่องจากมารดาเป็นคนจากตระกูลอสรพิษ ก็ไม่มีใครกล้าคัดค้านการครองอำนาจนี้

 

แน่นอนว่าในอดีต...ตระกูลวูล์ฟที่ค่อนข้างรังเกียจการร่วมสายเลือดกับตระกูลอื่น ย่อมรังเกียจนายน้อยไปด้วย ท่านจึงถูกลอบฆ่าและนำไปปล่อยป่าตั้งแต่เด็ก นับเป็นเรื่องของโชคชะตาโดยแท้ที่ทำให้นายเหนือหัวขึ้นเป็นผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน แถมยังเป็นผู้นำคนแรกที่มีสายเลือดผสมวนเวียนอยู่ในตัว

 

และเป็นคนแรก...ที่นำพาตระกูลขึ้นสู่จุดสูงสุดยิ่งกว่าอดีตที่เคยเป็นมา

 

“ส่งคำตอบรับ...”

 

“อะไรนะครับ”

 

“ไปที่ Secretland”

 

“แต่นายน้อยเรียนจบแล้วนะครับ อีกอย่างเกาะนั่นมันอันตราย...”

 

เกาะ Secretland เป็นสถานที่รวบรวมลูกหลานผู้มีอิทธิพลทุกมุมโลกไว้ เพื่อขัดเกลาสั่งสอนให้ทรงอำนาจเหมาะสมกับวงศ์ตระกูลของตน ทุกๆปี...ทายาทของตระกูลมาเฟียและตระกูลทรงอิทธิพลที่มีอายุถึงสิบเจ็ดปีต้องไปที่นั่น

 

ทว่าแม้นายน้อยจะอายุสิบเจ็ดปี แต่ด้วยความที่เป็นอัจฉริยะ นายน้อยของเขาจบการศึกษาแบบโฮมสคูลแล้ว ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องไปในที่แบบนั้นแม้แต่นิด

 

“กูไม่ได้ขอความเห็น...”

 

ผู้เป็นลูกน้องถึงกับเกร็งร่างแข็งทื่อเมื่อนายเหนือหัวตวัดมองมาทางหางตาอย่างดุดัน อีกทั้งสุ้มเสียงชวนหลอนยังทำให้เขารู้สึกหนาวยะเยือกยิ่งกว่าโดนลมหิมะพัดผ่านร่างเสียอีก

 

“ครับ นายน้อย”

 

ทำได้เพียงรับคำและจากไปอย่างเงียบเชียบ เหลือทิ้งไว้เพียงร่างสูงเกินวัยของเจ้านายและหมาป่าตัวเขื่องเท่านั้น

 

 

อีกด้านหนึ่ง

 

“อื้อ....”

 

ผมทำท่าจะยกแขนบิดขี้เกียจในยามเช้า โดยที่ดวงตายังไม่เปิดปรือมองทัศนียภาพรอบด้านแม้แต่นิด ว่าแต่ทำไมถึงยกแขนไม่ขึ้นกันล่ะเนี่ย แถมยังมีอะไรหนักๆพาดอกอยู่ก็ไม่รู้ ไม่ใช่แค่อก...ตรงเอวก็ขยับไม่ได้

 

ว๊าก! ผีอำ ต้องใช่แน่ๆ

 

“ผ...ผี! เอ๊ะ? คี นิค”

 

ผมทำหน้าเหลอหลาตอนสะดุ้งตื่นแล้วเห็นฝาแฝดนอนขนาบข้างซ้ายขวา ‘อัคคี’ นอนเอาแขนหนักๆมาพาดผ่านเอว ใบหน้าหล่อเหลาซุกอยู่ตรงซอกคอทางฝั่งซ้าย ในขณะที่‘อัคนี’ นอนเอาแขนพาดอกผม ใบหน้าพิมพ์เดียวกันกับอัคคีซุกอยู่ตรงซอกคอฝั่งขวา

 

อ...ไอ้พวกพี่บ้า! ห้องตัวเองก็มีทำไมไม่ไปนอน มาเบียดน้องอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันนี่คิดจะแกล้งกันเรอะ

 

“ปล่อยซ่าส์เดี๋ยวนี้ ตื่นๆๆ! ซ่าส์จะไปเรียนแล้ว”

 

“น่ารำคาญ...โวยวายอะไรแต่เช้า”

 

ผมเบิกตากว้างเมื่ออัคนีทำเพียงปรือตาขึ้นครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับมือลงไปเขี่ยแขนอัคคีออกจากเอวผม จากนั้นก็รั้งเอวกันไปกกกอดไว้แทน

 

กูไม่ใช่หมอนข้างของมึงนะพี่ชาย ทำอย่างนี้ตั้งแต่เด็กจนโตไม่เบื่อเรอะ เว้ย! แสนซ่าส์ล่ะเครียด

 

“คีช่วยน้องด้วย! นิคแกล้งน้อง”

 

ผมรีบส่งเสียงฟ้องฝาแฝดอีกคนที่กำลังหลับเป็นตายในทันที และได้ผล...อัคคีเปิดเปลือกตาขึ้นมาอย่างง่วงงุน ดวงตาคมดุหลุบมองอ้อมแขนที่ว่างเปล่าของตัวเอง ก่อนจะตวัดมองผมซึ่งถูกแย่งไปกอดด้วยนัยน์ตาดำมืด

 

มือหนาดึงกระชากร่างผมกลับไป ฉับพลันนั้นอัคนีและอัคคีก็ลุกขึ้นนั่งประจันหน้ากัน ข้อมือของผมถูกฝาแฝดดึงรั้งฝั่งละข้าง ประกายตาของแต่ละคนคล้ายมีไฟฟ้าสถิตย์แล่นปะทะกันเปรี๊ยะๆ

 

“เอ่อ...ปล่อยซ่าส์ก่อนได้ไหมอ่ะ นี่มันวันแรกของการเปิดเรียนนะ เดี๋ยวก็สายกันหมดหรอก”

 

“ซ่าส์ไปกับกู...” อัคคีส่งเสียงเรียบเย็น

 

“หืม? อย่าโมเม ซ่าส์ไปกับกูต่างหาก” อัคนีก็ส่งเสียงกวนอารมณ์เช่นกัน ทว่านัยน์ตากลับแข็งกร้าวขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้

 

ผมหันมองคนนู้นที คนนี้ที คือต่อให้ฝาแฝดทั้งสองคนจะหล่อมาก แต่สภาพเพิ่งตื่นหัวกระเซอะกระเซิงแล้วมานั่งทะเลาะกันแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ ถามจริงเถอะ ไม่เบื่อบ้างหรือไง เล่นทะเลาะกันแย่งผมอยู่ได้ทุกวัน เคยคิดว่าถ้าโตขึ้นอาการติดน้องของพี่ชายฝาแฝดจะดีขึ้น แต่เปล่า...อาการหนักกว่าเดิมซะอีก

 

ซ่าส์ล่ะเครียด โฮก

 

“โอ๊ย! ก็ไปด้วยกันหมดนี่แหละครับ ซ่าส์ขอตัวล่ะ นิคกับคีก็ไปอาบน้ำได้แล้ว”

 

ผมอาศัยจังหวะนั้นสะบัดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุมแล้ววิ่งคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป วุ่นวายจริงๆ ทำไมพี่ชายบ้านอื่นเขาไม่เห็นวอแวน้องชายแบบนี้บ้างนะ พับผ่าเถอะ...ผมเครียดอยู่ทุกวันจนไมเกรนจะขึ้นอยู่แล้ว

 

เพื่อนก็แทบไม่มีเพราะต้องโดนพี่แสกนก่อนทุกรายไป...ดังนั้นอย่างพูดถึงแฟน ถ้ามีนี่คงบ้านบึ้มแน่ๆ ไม่รู้จะหวงอะไรนัก แสนซ่าส์คนนี้เป็นผู้ชายนะไม่ใช่ผู้หญิง! สงสัยพวกพี่ๆคงลืม

 

ขอเท้าความก่อนแล้วกันนะครับ ผมมีฝาแฝดอยู่สองคน คนแรกชื่อ‘อัคคี’ คนที่สองชื่อ‘อัคนี’ และคนสุดท้ายคือผมเอง ถ้าถามหานิสัย ผมคงบอกได้แค่ว่าตัวเองนิสัยปกติสุด พวกเราสามคนเป็นฝาแฝดที่เกิดจากพ่อเพลิงกัลป์กับแม่แสบ ซึ่งแม่ของผมเป็นผู้ชายที่กินยาของตระกูลแล้วท้องได้ ตระกูลอะไรน่ะหรอ...

 

ตระกูลมังกร...หนึ่งในมาเฟียที่ทรงอิทธิพลทางฝั่งตะวันออก

 

และช่างโชคร้ายที่บรรดาพี่ชายของผมได้นิสัยของคุณพ่อกับคุณปู่มาเต็มๆ พวกเขาเห็นการเข่นฆ่าศัตรูเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่ความจริงแล้วมันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างเหี้ยมโหดในสายตาของคนทั่วๆไป

 

พอออกมาจากห้องน้ำก็พบว่าพวกพี่ชายหายไปหมดแล้ว ผมแต่งตัวก่อนจะเดินออกจากห้องแล้วลงบันไดไปยังห้องโถงชั้นล่าง จากนั้นก็เลี้ยวเข้าห้องอาหาร...ทุกคนเล่นอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเชียว

 

“อาบน้ำช้าจังครับลูก”

 

“ซ่าส์เล่นน้ำเพลินไปหน่อยครับแม่” ผมยกยิ้มแหย ไม่อยากจะบอกเลยว่าที่ช้าน่ะเพราะไอ้พี่ชายที่นั่งหน้าสลอนสองคนนี่ล้วนๆ นอกจากจะทำผมช้าแล้ว พวกพี่ยังอาบน้ำแต่งตัวเร็วกว่าผมอีก

 

โลกไม่ยุติธรรม!

 

“มีจดหมายจาก Secretland ส่งมา” อยู่ๆคุณพ่อก็เอ่ยขึ้นกลางโต๊ะอาหารด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ นัยน์ตาคมดุกวาดมองอัคคี อัคนี และหยุดลงที่ผมเนิ่นนานเป็นพิเศษ

 

เอ๊ะ คุณพ่อ ทำไมมองลูกแบบนั้น? ทำหน้าเหมือนไข่ที่เฝ้าฟูมฟักกำลังจะกลิ้งหนีไปก็ไม่ปาน

 

“Secretland คือที่ไหนหรอครับพ่อ” ผมเอ่ยถามด้วยแววตางุนงงเล็กน้อย

 

“เป็นเกาะลึกลับที่ไม่ปรากฏบนแผนที่ของโลก ทุกปีจะส่งบัตรเชิญลูกหลานผู้มีอิทธิพลจากทุกมุมโลกเพื่อเข้ารับการทดสอบที่นั่น”

 

อา...ชักเริ่มเดาได้ลางๆ อย่าบอกเชียวนะว่าผมกับฝาแฝดต้องไปที่นั่น

 

“อยากไปหรือเปล่า...” พ่อกัลป์หันมาถามผมด้วยใบหน้าราบเรียบ ทว่าผมรู้ดี...ว่าหากงอแงไม่อยากไปเพียงคำเดียว คุณพ่อก็สามารถทำได้ทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้ผมไป

 

“อยากครับ ซ่าส์อยากไป!” ที่นั่นคงทำให้ผมมีเพื่อนเพิ่มขึ้นแน่ๆ อีกทั้งอาจไม่ต้องตัวติดกับพี่ชายฝาแฝดตลอดเวลา แค่คิดก็มีความสุขแล้ว ทีนี้ล่ะ...ผมจะได้ผูกมิตรกับคนอื่นบ้างเสียที

 

“งั้นวันนี้ก็ไม่ต้องไปเรียนแล้ว เตรียมข้าวของไปเกาะsecretland พรุ่งนี้เลยแล้วกัน”

 

“อยู่ที่นู่นก็ดูแลตัวเองให้ดีล่ะเด็กๆ” คุณแม่ขยิบตาส่งให้ ราวกับล่วงรู้ความในใจของผมจนหมดเปลือกว่าอยากสลัดฝาแฝดออกจากตัวเองมากแค่ไหน

 

ไม่ใช่ไม่รักพี่ชายนะครับ แต่คือบางทีมันก็เกินเบอร์ไง ติดผมยังกับติดกางเกงใน ต้องมีต้องพกไว้กับตัวตลอด เกินเรื่องไปมาก ซ่าส์ล่ะเพลีย

 

อาจเพราะผมเป็นฝาแฝดที่ตัวเล็กสุด แถมหน้าตายังกระเดียดไปทางแม่ล่ะมั้ง ไม่เหมือนพี่ๆอีกสองคน ที่หล่อเหลาสูงยาวเข่าดี พวกเขาเลยค่อนข้างยึดติดผมเป็นพิเศษ เชื่อไหมว่าถ้าให้คนอื่นมอง...ก็จะมองแค่อัคคีกับอัคนีเป็นแฝดกันอยู่สองคน คงไม่มีใครคาดคิดว่าหน้าอย่างผมจะเป็นฝาแฝดกับบรรดาพี่ชายหรอก

 

แหม ถึงตัวเล็กแต่ก็สเปคสาวนะคร๊าบ

 

“ดูแลน้องด้วย...เข้าใจไหม” คุณพ่อพูดย้ำขึ้นด้วยแววตาไม่บ่งบอกอารมณ์ ขณะเหลือบมองไปยังอัคคีกับอัคนีที่กำลังจ้องตากันไม่ละห่าง

 

“อืม...” อัคคีรับคำ

 

“หึ...จะดูแลเป็นอย่างดี” อัคนีละสายตาออกห่างจากพี่ชาย ก่อนจะควงมีดหั่นสเต็กในมือ

 

คุณพ่อครับ...จะฝากฝังผมกับพวกมันทำม๊ายยย

 

หมดกัน วันเวลาอันสงบสุขของแสนซ่าส์ นี่อย่าบอกเชียวนะว่าผมต้องมีเพื่อนอย่างหลบๆซ่อนๆ! อาเมน

 

 

พอถึงเวลาต้องห่างอกพ่อแม่จริงๆก็ใจหาย ผมกอดแม่นานมาก จากนั้นก็ชำเลืองมองพ่อตาแป๋ว ในขณะที่เหล่าพี่ชายทำเพียงยืนสะพายเป้อย่างชิลๆเท่านั้น คุณพ่อยกมือขยี้หัวผมสองสามครั้งเล่นเอาแอบน้ำตาซึม จิตใจของผมเปราะบาง...นานๆทีคุณพ่อจะลูบหัว ฮือ

 

“พกนี่ไว้กับตัว จำที่แม่เคยสอนได้ใช่ไหม” คุณแม่ยกยิ้มด้วยแววตาอ่านยาก ก่อนจะยัดมีดสั้นใส่มือผมเล่นเอามึนงงไปเสี้ยววินาทีหนึ่ง อ้อ...จำได้แล้ว ถ้าใครคิดจะทำร้ายก็จับมีดนี่กระซวกไส้มันเลย

 

“ซ่าส์จำได้”

 

คุณแม่พยักหน้ารับคำก่อนจะมองเลยไปยังอีกสองแฝดที่เดินเข้ามากอดเช่นกัน น่าแปลกที่แม่แสบไม่ถามถึงเรื่องอาวุธ ราวกับล่วงรู้ว่าพวกพี่ชายของผมต้องพกไปอยู่แล้ว

 

“รักษาตัวด้วยนะทั้งสามคน ถ้ามีอะไรผิดปกติก็ติดต่อพ่อกับแม่...อย่าลืมนะครับ”

 

“อืม...”

 

“อือ...”

 

แม้จะทำตัวเกินวัย แต่เห็นพวกพี่ชายตอบรับคำของแม่ด้วยท่าทีจริงจังผมก็ดีใจ อย่างอัคนีนี่ร้ายมาก ผมขอการันตีด้วยความเป็นแฝด เพราะทำแม่แสบเหนื่อยอยู่เรื่อย ส่วนอัคคี...อย่าให้พูดเลยครับ รายนั้นร้ายเงียบ โมโหขึ้นมาทีช้างสิบตัวก็เอาไม่อยู่

 

สุดท้ายผมก็ได้ขึ้นเฮลิคอปเตอร์ของทางบ้านมายังเกาะแห่งหนึ่งกลางทะเลอันเวิ้งว้าง...เกาะที่ชื่อ Secretland

 

ฉับพลันที่ปลายเท้าสัมผัสพื้นดิน พอลับหลังคนของคุณพ่อซึ่งกลับไปแล้วปุ๊บ กระเป๋าเป้ใบหนึ่งก็ถูกโยนมาทางผมปั๊บ สีดำเหลือบแดงแบบนี้...ของอัคนี

 

กร๊าซ! พ่นไฟ โยนเป้ใส่หน้าน้องอย่างนี้ก็ได้เรอะ

 

“นิค! เอาเป้คืนไปเลยนะ” ผมขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะโยนเป้คืนฝาแฝด ทว่ากลับโดนโยนใส่อีกจนเผลอเซไปทางอัคคี โชคดีที่พี่ชายคนโตดึงแขนไว้ได้ทันก่อนผมจะเซถลาลงพื้น

 

“คี! นิคแกล้งน้อง” ผมหันไปขอความเป็นธรรมจากแฝดคนโตที่ยังคงนิ่งเงียบใช้สายตาสำรวจผู้คนรอบข้าง

 

“คิดว่าอัคคีจะช่วยมึงได้...?” อัคนีเลิกคิ้วถามด้วยแววตาร้ายกาจ

 

“เลิกเล่น...ไปลงทะเบียน” อัคคีปรามเสียงดุ ก่อนจะดึงข้อมือผมให้เดินไปยังอาคารกลางเพื่อรายงานตัว

 

“เออ”

 

คล้ายอัคนีจะเริ่มสัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปลกประหลาดรอบด้านแล้วเช่นกัน ใบหน้าจึงแปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบไร้อารมณ์แล้วดึงกระเป๋าออกจากมือผมอย่างฉับพลัน ก็ดีแล้วที่เอาคืนไป ไม่งั้นผมจะขว้างทิ้งลงพื้นให้ดู ฮึ่ย!

 

พรึ่บ!

 

“ซ่าส์จะเดินไปกับกู...”

 

อยู่ดีๆอัคนีก็ยกแขนขึ้นมาเกี่ยวรั้งเอวผมไว้จนมือหลุดออกจากการเกาะกุมของอัคคี ผมลอบกลอกตาอย่างเบื่อหน่ายเมื่อพี่ชายฝาแฝดเริ่มยืนนิ่งจ้องหน้ากันเขม็งท่ามกลางกลุ่มคน ให้ตายเถอะครับ...คิดว่าตัวเองหน้าตาเหมือนคนปกติธรรมดานักหรือไง แค่หล่อลากไส้ก็ทำให้คนมองเหลียวหลังแล้ว แต่นี่ยังทำท่าจะทะเลาะกันเองอีก

 

ผมรีบผลักอกฝาแฝดทั้งสองคนออกจากกัน ก่อนจะจูงมืออีกฝ่ายคนละข้าง จากนั้นก็พูดแก้สถานการณ์อย่างที่เคยทำเป็นประจำ

 

“ซ่าส์หิวแล้ว รีบลงทะเบียนกันเถอะ จะได้หาอะไรกิน”

 

ดวงตาคมดุสองคู่เลิกจดจ้องกันเขม็ง ก่อนจะหันมามองผมแทน สุดท้ายก็เป็นผมที่ต้องลากจูงพี่ๆไม่ให้กัดกันกลางทาง แทนที่จะได้เดินมาดีๆเหมือนชาวบ้านชาวช่องเขา

 

โอ๊ยเนอะ ซ่าส์เหนื่อย!

 

 

 

Loading 60%

 

 

 

 

 

"ชื่ออะไรคะ..."

 

พนักงานที่เคาน์เตอร์จุดลงทะเบียนเอื้อนเอ่ยถามขึ้น เธอชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นฝาแฝดของผมเข้า จากนั้นก็จ้องอัคคีกับอัคนีตาเป็นมัน

 

"แสนซ่าส์ ไฟร์ อภิเกียรติวงศ์ครับ" ผมยกยิ้มตามสไตล์ผู้ชายร่าเริง

 

"น...นี่เอกสารคู่มือและคีย์การ์ดค่ะ"

 

แอบเห็นเธอเขินผมอยู่เหมือนกัน ทว่าใบหน้าหวานกลับซีดเผือดลงเมื่ออัคนียื่นมือมารับเอกสารและคีย์การ์ดแทนผม ก่อนอัคคีจะเบียดแทรกขึ้นมาด้านหน้าจนบดบังร่างกันเสียมิด

 

อยากแอ๊วสาวก็บอกกันดีๆสิวะพี่ชาย ทำไมต้องเบียดน้อง!

 

ผมทำหน้ามุ่ยก่อนจะดึงเอกสารและคีย์การ์ดของตัวเองออกจากมืออัคนี จากนั้นก็ถอยออกมายืนรอพี่ชายห่างๆ รวมทั้งเปิดพื้นที่ให้คนอื่นได้เข้าไปรายงานตัว

 

กึก!

 

ผมหยุดเท้าตามสัญชาตญาณเมื่อเห็นเงาพาดผ่านเบื้องหลัง สันนิษฐานได้เลยว่าหากหยุดช้าไปกว่านี้เพียงก้าวเดียว ผมและคนแปลกหน้าคงได้เดินชนกันอย่างไม่ต้องสงสัย

 

เกือบเสียโฉมไปแล้วไง ถ้าล้มกลิ้งบนพื้นเหมือนในละครหลังข่าวมันคงไม่จบแค่หน้าแตกคิ้วแตกนี่สิครับ กระดูกคอกระดูกสันหลังจะเคลื่อนตามไปด้วยหรือเปล่าก็ไม่รู้

 

เสี้ยววินาทีที่ผมหันหลังกลับไป เป็นจังหวะเดียวกับที่นัยน์ตาสีเทาซีดตวัดมองลงมาพอดิบพอดี ชายแปลกหน้ามีรูปร่างสูงกำยำ...สูงจนต้องเงยหน้ามอง เหมือนจะสูงกว่าบรรดาฝาแฝดของผมอีก

 

คนต่างชาติ?

 

เขาสวมเสื้อฮู้ดสีดำสนิทตัดกับผมสีขาวโพลน ดวงตาแข็งกร้าวให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกราวกับกำลังถูกแช่แข็ง ใบหน้าหล่อเหลาราวรูปสลักดึงดูดสายตาทุกผู้คนให้จ้องมอง ทว่ากลับไม่มีใครกล้าเข้าใกล้นักเพราะกลิ่นอายดั่งสัตว์นักล่าที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาตลอดเวลา

 

แม้หลายๆคนจะไม่รู้จัก...แต่ก็สัมผัสได้ถึงอันตราย และผมเป็นหนึ่งในนั้น

 

ยอมรับว่าแอบใจกระตุกวูบหนึ่ง ก่อนจะผ่อนคลายความระมัดระวังลง เมื่อร่างสูงตวัดดวงตากลับไปคล้ายไม่มีสิ่งใดน่าสนใจ

 

หมับ!

 

"มองอะไร"

 

ผมเกือบสะดุ้งตอนอัคนีโผล่มาคว้าไหล่อย่างไม่ให้สุ่มให้เสียง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโอบคอผมหลวมๆประหนึ่งพี่น้องที่รักกันปานจะกลืนกิน

 

ทั้งที่ในความเป็นจริงมันหาเรื่องแกล้งผมได้ทุกครั้งที่มีโอกาส!

 

"เปล่าสักหน่อย" ผมแสร้งทำหน้ายิ้มตามปกติ และอัคนีก็จับพิรุธไม่ได้ดังคาด ซึ่งก็ดีแล้ว เพราะขืนมันรู้ทันความคิดผมทุกอย่างคงเกิดเรื่องวุ่นวายวินาศสันตะโรตามมาแน่

 

"อยู่หอไหน" อัคคีเดินมาสมทบ ผมอาศัยจังหวะที่พี่ชายหยิบคู่มือของตัวเองไปเปิดดู....ลอบมองทิศทางที่คนแปลกหน้าเคยยืนอยู่อีกครั้ง

 

หายไปแล้ว...ว่าแต่ผมจะมองหาเพื่ออะไรวะ ชักเริ่มงงกับตัวเอง

 

"อยู่ East...?" อัคคีเอ่ยด้วยน้ำเสียงทะมึนอย่างปิดไม่มิด

 

อะไรคือ East นะ ผมเริ่มทำหน้างงก่อนจะดึงคู่มือกลับมาเปิดอ่านเอง

 

ที่นี่มีหอพักอยู่สี่หอ คือ East West North และ South ตามทิศทางที่ก่อตั้งขึ้น ซึ่งหอ East กับ West เป็นหอชาย ในขณะที่หอ North กับ South เป็นหอหญิง

 

ในวันแรก...ซึ่งก็คือวันนี้ จะมีการคัดเลือกราชาและราชินีประจำหอในช่วงเย็น ว่าแต่ตำแหน่งบ้าๆนี่มันอะไรกันครับ

 

ผมอ่านข้อมูลเพิ่มเติมก่อนจะเบิกตาโพล่ง คนที่ได้เป็นราชาและราชินีประจำหอจะได้สิทธิพิเศษมากกว่าคนอื่น เช่น ออกจากหอพักได้ทุกเวลาที่ต้องการ มีอำนาจสั่งการควบคุมดูแลคนในหอ และอื่นๆอีกมากมาย การคัดเลือกคือให้ผู้สมัครสู้กันเพื่อค้นหาผู้ที่แข็งแกร่งสุด ซึ่งในระหว่างที่เป็นราชา หากถูกคนอื่นโค่นล้มได้ ก็จะสิ้นสุดการมีอำนาจในทันที

 

กฎป่าเถื่อนแบบนี้ฝาแฝดผมคงชอบ โอ๊ย! ซ่าส์เครียด ภาวนาให้พวกมันอย่าอยู่หอเดียวกันเลย ไม่งั้นเกิดนึกครึ้มอยากเป็นราชาขึ้นมา...หอนั้นคงได้พินาศแน่ๆ

 

ตั้งแต่เกิดมา....ผมไม่เคยเห็นพี่ชายฝาแฝดเอาชนะกันได้เลยครับ ฝีมือสูสีกันตลอด แค่คิดก็นึกถึงความวุ่นวายที่จะตามมาเป็นพรวนแล้ว!

 

แต่ผมลืมนึกไปเลยว่าเรื่องที่วุ่นวายกว่าคือ...

 

"ทำไมพวกกูอยู่ West แต่มึงได้อยู่ East?"

 

อัคนีเอ่ยถามขึ้นเสียงนิ่ง ทว่าภายในดวงตากลับคล้ายมีไฟประทุ

 

ชิบหายล่ะ....นี่คือหายนะของแท้!

 

เพราะผมกับฝาแฝดไม่เคยแยกจากกันเลยตั้งแต่เกิดมา ดวงตาของบรรดาพี่ชายจึงฉายแววไม่ยินยอม บรรยากาศกดดันแผ่ซ่านจนคนอื่นๆเริ่มหันมองและขยับถอยห่างอย่างนึกกลัวตาย

 

หมับ!

 

"อยู่หอไหน" อยู่ดีๆอัคนีก็กระชากคอเสื้อเด็กแว่นคนหนึ่งที่ทะเล่อทะล่าเดินผ่านมา โดยที่สายตายังคงจับจ้องผมเขม็ง

 

ง่ะ น้องทำอะไรผิด ก็ระบบมันสุ่มมาให้น้องอยู่คนละหออ่ะ อย่ามามองหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อกันแบบนั้นนะ

 

"ห...หอ East ครับ" เด็กแว่นที่ดูเอ๋อๆรีบละล่ำละลักตอบ อัคนีปรายหางตามองเสี้ยววินาทีหนึ่งก่อนจะเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงน่าสะพรึงกลัว

 

"แลกหอกับกู...เดี๋ยวนี้"

 

"เอ๊ะ? ท...ทำแบบนั้นไม่ได้นะครับ ต้องถามพนักงาน..."

 

พลั่ก!

 

เด็กแว่นที่ดูไม่เข้ากับสถานที่ถูกผลักกระเด็นออกไปไกล ก่อนที่อัคนีจะพุ่งเข้าชาร์จพนักงานโชคร้ายตรงหน้าเคาน์เตอร์อย่างรวดเร็ว ในขณะที่อัคคีเดินตามไปสมทบอย่างไม่รีบร้อนคล้ายกำลังประเมินสถานการณ์

 

"เปลี่ยนหอให้หน่อย" คำพูดดูสุภาพ ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความคุกคามจนพนักงานเริ่มตัวสั่นระริกด้วยความกลัว

 

"เปลี่ยนไม่ได้ค่ะ หากมาอยู่ที่นี่ ทุกคนต้องทำตามระบบที่วางไว้ ไม่มีใครมีอำนาจเหนือใครแม้จะมาจากตระกูลเก่าแก่หรือราชวงศ์ก็ตาม..."

 

"จะไม่เปลี่ยนสินะ..."

 

ดวงตาของอัคนีเริ่มฉายแววมืดมนจนผมใจไม่ดี ต้องรีบวิ่งไปห้ามทัพก่อนเกิดเรื่อง

 

"ไม่เป็นไรนิค ซ่าส์อยู่คนเดียวได้"

 

"อย่าอวดดี มึงคิดว่าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่น?"

 

"...." สนามเด็กเล่นเชี่ยไรล่ะ ชักปวดประสาท โว้ย!

 

"นิคลืมไปแล้วหรือไง ซ่าส์ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น"

 

"เคยชนะกูได้?"

 

อ่ะจ้ะ...เอาที่มึงสบายใจ แต่นอกจากพวกพี่ชาย คนเป็นฝูงผมก็เคยล้มมาแล้วนะ ถ้าเล่าเดี๋ยวจะหาว่าโม้!

 

"ตกลง...จะไม่เปลี่ยน?"

 

อะเฮือก!

 

ผมเกือบสะดุ้งกับน้ำเสียงชวนหลอนของอัคคี ลืมไปได้ยังไงว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าอัคนีโวยวาย คือการที่พี่ชายคนโตเริ่มกรุ่นโกรธ

 

ไม่ได้เด็ดขาด! จะให้อัคคีผู้เฉยชากับทุกสิ่งมาบันดาลโทสะตรงนี้ไม่ได้ ชื่อเสียงตระกูลคงย่อยยับป่นปี้หมดแน่ โฮก

 

"ป...เปลี่ยนไม่ได้จริงๆค่ะ รบกวนอย่าบีบบังคับหรือก่อความวุ่นวายเลยนะคะ ไม่งั้นทางเราคงต้องแจ้งเรื่องไปยังผู้ปกครองของพวกคุณ"

 

พอโดนฝาแฝดที่หน้าเหมือนกันอย่างกับแกะจ้องมองด้วยสายตาชวนผวาหนักเข้า พนักงานก็เริ่มเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมในทันที

 

"หึ คิดจะฟ้องงั้นหรอ"

 

"คิดว่าเรื่องไร้สาระแบบนั้น...จะหยุดกูได้?"

 

อัคคีและอัคนีกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้มเย็น บรรยากาศกดดันแผ่ซ่านหนักข้อขึ้นจนผมต้องจับแขนพี่ชายฝาแฝดคนละข้าง

 

"ซ่าส์ไม่อยากให้แม่ปวดหัว ขอล่ะ นิคกับคีอย่าสร้างเรื่องเลย" รู้สึกบาปมากที่เอาแม่มาอ้าง ทั้งที่ในใจอยากตีตัวออกห่างฝาแฝดใจจะขาด

 

กูกราบล่ะพี่ชาย คืนอิสรภาพให้น้องเถอะ เลิกตามติดน้องเป็นเงาได้แล้ว!

 

"...." พอพูดถึงแม่ บรรยากาศกดดันรอบร่างของฝาแฝดก็บรรเทาลง แม้สีหน้าแววตาจะฉายความไม่ยินยอม ทว่าผมพอจะรับรู้ได้ว่าพี่ชายอ่อนข้อให้แล้ว

 

แม้จะไม่ค่อยเต็มใจก็เถอะ

 

พนักงานถอนหายใจเฮือกคล้ายเพิ่งผุดขึ้นมาจากการจมน้ำ ก่อนจะส่งสายตาซาบซึ้งใจให้ผมแทนคำขอบคุณ

 

ฝาแฝดแลดูหงุดหงิดตลอดทั้งวัน จนกระทั่งตกเย็น ผู้คนเริ่มหลั่งไหลเข้าสู่โคลอสเซียมซึ่งเป็นสถานที่ต่อสู้ของคนที่จะได้เป็นราชาและราชินี อัคนีจึงเอ่ยบางอย่างขึ้นมา...

 

"บนลานนั่น...ฆ่าคนได้หรือเปล่า"

 

นัยน์ตาของพี่ชายฉาบฉายไปด้วยความกระหายเลือด ผมเบิกตากว้างอย่างไม่คาดคิด ก่อนอัคคีจะเริ่มกล่าวตอบคล้ายเห็นดีเห็นงามด้วย

 

"ไม่ได้...แต่ทำให้ปางตายได้"

 

"ระบายอารมณ์หน่อยเป็นไง?" อัคนียกยิ้มเหี้ยม

 

"กฎใหม่คือตำแหน่งราชา...มีสิทธิเข้าออกได้ทุกหอในช่วงกลางวัน ยกเว้นเข้าห้องราชาด้วยกันเอง โดยห้ามทำร้ายคนในหออื่น" นานๆทีอัคคีจะพูดประโยคยืดยาว เล่นเอาผมเผลออ้าปากค้างไปเลย

 

"หืม? ค่อยคุ้มค่า..."

 

อย่าบอกเชียวนะว่าพวกมึงจะเข้าร่วมชิงตำแหน่งราชาเพื่อตามมาหลอกหลอนกูถึงหอน่ะพี่ชาย!

 

"จะเป็นราชา...เพื่อมาหอซ่าส์หรอ"

 

ผมถามทั้งสองคนด้วยสีหน้าช็อกค้าง ในใจภาวนาว่าขอให้ไม่ใช่อย่างที่คิด ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเซ้นส์ของตัวเองมักถูกต้องเสมอ

 

"หึ...อย่าหลงตัวเอง" อัคนี

 

"คิดว่าพวกกูติดมึงมาก...?" อัคคี

 

ผมทำหน้าเอือมกับประโยคซึนเดเระข้างต้น ไม่มีน้องให้กอดตอนกลางคืนแล้วจะรู้สึก!

 

"การคัดเลือกราชินีหอ North กับ South ก็จบลงไปแล้วนะครับ ต่อไปเป็นการคัดเลือกราชา เริ่มจากหอ East ก่อนเลย ท่านใดอยากชิงตำแหน่งนี้ ลงมาเข้าร่วมการต่อสู้ได้เลยครับ! อ้อ...ใช้อาวุธของมีคมได้ แต่ห้ามถึงตายนะครับ"

 

ผมมองผู้คนต่อสู้กันด้วยความรู้สึกชินชา จนกระทั่งเหลือใครคนหนึ่งที่ไม่คุ้นหน้ากลางลานกว้างไว้ เขามีเส้นผมสีน้ำตาลเข้ม ดวงตาฟ้า มองจากที่ไกลๆก็รับรู้ได้ถึงความดูดี สาวๆนี่กรี๊ดลั่นแทบไม่ทัน

 

"มีใครจะท้าประลองกับ เดวิด คอลเวน อีกไหมครับ ถ้าไม่มี...ราชาตะวันออกคือ เดวิด คอลเวนครับ! อยากขออะไรเป็นของรางวัลดีครับ"

 

"ยังไม่มีของที่อยากได้..." น้ำเสียงนิ่งๆทว่าน่าเกรงขามของอีกฝ่ายทำเอาพิธีกรแทบหงายเงิบ

 

เหมือนผู้ชนะจะขออะไรก็ได้อย่างนึงครับ ทั้งคน สิ่งของ หรือกระทั่งสัตว์เลี้ยงก็ตาม แต่ยกเว้นขอเปลี่ยนกฎของสถานที่แห่งนี้

 

"งั้นเอาไว้ก่อนก็ได้ครับ ต่อไปเป็นการชิงตำแหน่งราชาของหอ West เชิญผู้สมัครเข้าร่วมการต่อสู้ที่ด้านล่างได้เลยครับ!"

 

พี่ชายฝาแฝดที่นั่งขนาบข้างซ้ายขวาเริ่มลุกขึ้นยืน ก่อนเสื้อคลุมกลิ่นโคโลญเย็นๆสองตัวจะตกใส่หัวผมดังตุ๊บพร้อมกัน

 

อ...อะไรเนี่ย พวกมึงจะทำอะไรอีก ฆาตรกรรมน้องน้อยตาดำๆเรอะ!

 

"ห้ามคุยกับคนแปลกหน้า..." อัคคี

 

"ห้ามลุกไปไหน..." อัคนี

 

สั่งอย่างกับน้องเป็นเด็กเล็กเลยแหะไอ้พี่พวกนี่ ว่าแต่อัคนี...ถ้าผมปวดขี้มันก็จะไม่ให้ผมลุกไปห้องน้ำเลยใช่ไหม?

 

"อือ ระวังตัวด้วย"

 

ผมยกยิ้มทั้งที่ในใจโบกมือไล่ให้พวกมันรีบๆไป มีพี่ก็เหมือนมีพ่อคนที่สอง ซ่าส์ล่ะเครียด!

 

การต่อสู้เริ่มดำเนินไปเรื่อยๆ พวกพี่ชายฝาแฝดยังโชว์ความเทพไม่ถึงครึ่งของที่มีอยู่ด้วยซ้ำ ผู้คนที่ท้าชิงก็เริ่มล่าถอยกันแล้ว

 

สุดท้าย...ก็เหลือกันอยู่สองคนอย่างที่ผมนึกกลัว

 

การต่อสู้ตัวต่อตัวของฝาแฝดเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆราวกับเป็นศัตรูกันมาแต่ชาติปางก่อน เสียงซุบซิบของผู้คนเริ่มมีมากขึ้นตามระยะเวลาประลองที่ยาวนานขึ้นคล้ายไม่มีที่สิ้นสุด

 

"กรี๊ด! แข็งแกร่งมาก...ใช่แฝดตระกูลมังกรในตำนานไหม"

"ใช่...แต่ฉันดันแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร หล่อแถมเก่งแบบนี้ ฉันล่ะอยากได้สักคน!"

"เธอว่าใครจะชนะ"

"ไม่รู้สิ...แต่พวกเขาแข็งแกร่งจนทำให้ฉันนึกถึง ‘ไดร์วูล์ฟ’ ฉันเห็นเขาเดินไปทางหอ East แต่กลับไม่เห็นที่โคลอสเซียมวันนี้"

"คนที่เป็นผู้นำตระกูลแล้ว...ยังต้องสนใจตำแหน่งราชาบนเกาะเล็กๆนี่อีกหรือไง"

"ชู่ว อย่าดังไป น้อยคนที่จะรู้จักเขา ส่วนใหญ่ตอนออกงานก็เห็นแต่ผู้ช่วยส่วนตัวตลอด...เกิดโดนสั่งเก็บขึ้นมาจะทำยังไง ยิ่งมีข่าวลือว่าเหี้ยมโหดและโลกส่วนตัวสูงสุดๆอยู่"

 

ผมสนใจฟังบ้างไม่สนใจบ้าง จนกระทั่งห้าชั่วโมงผ่านไป คนดูเริ่มอ่อนล้า ทว่าสองแฝดนั่นกลับยังคงต่อสู้กันอย่างสนุกสนาน

 

ผมถึงกับนั่งกุมขมับ ต่อให้สู้ไปยันเช้าก็ไม่รู้ผลแพ้ชนะหรอกครับ กระทั่งพิธีกรยังเริ่มลุกลี้ลุกลน และประกาศออกมาในที่สุด

 

"ขณะนี้เวลาล่วงเลยมานานแล้ว ผมขอตัดสินให้ทั้งสองคนเสมอกันครับ! ปีนี้จะเป็นปีแรกที่ราชาหอ West มีสองคน อยากขอรางวัลอะไรไหมครับ"

 

"กรี๊ดดดดด!! แฝดคู่เลยแก"

"ฮื่อ เอาตัวเราไปเลยค่า กรี๊ดดดด"

 

"ไม่" อัคคีเสยผมเปื้อนเหงื่อลวกๆเผยให้เห็นรอยแผลถลอกตรงหน้าผากเล็กน้อย ดวงตาของเขาเฉยชาเกินกว่าที่ใครจะอยากยุ่งเกี่ยวด้วย

 

"ไม่" อัคนีใช้ลิ้นดุนข้างแก้มที่มีรอยแผลเช่นกัน ดวงตาดุดันวาวโรจน์คล้ายไม่ค่อยพอใจกับคำตัดสินนัก

 

พวกพี่บ้า! นี่เล่นกันจนได้เลือดเลยเรอะ

 

ฉับพลันที่สองแฝดเดินเข้ามาใกล้ สายตาผู้คนก็จับจ้องตามมาด้วย ผมรีบค้นหากล่องปฐมพยาบาลขนาดเล็กในกระเป๋าเป้ แล้วหยิบสำลีกับขวดน้ำเกลือขึ้นมา

 

"ซ่าส์บอกว่าไม่ให้เจ็บตัวไง"

 

ผมขมวดคิ้ว ก่อนจะปาเสื้อคลุมคืนทั้งสองคนด้วยความโมโห ฮึ่ย! ขัดใจน้องมาก แล้วดันเป็นแผลที่หน้าอีก

 

"จะทำไม่ทำ...?"

 

อัคนีเหลือบมองอุปกรณ์ทำแผลก่อนจะนั่งลงด้านข้าง ผมเลยบึนปากใส่ก่อนจะหยิบสำลีชุบน้ำเกลือเช็ดแผล โป๊ะทับด้วยก๊อชแผ่นเล็กและติดพลาสเตอร์เป็นอันจบ จากนั้นก็ย้ายร่างมาทำแผลให้อัคคีต่อ

 

นอกจากเป็นน้องชายแล้ว...ยังเป็นคนทำแผลส่วนตัว ซ่าส์ล่ะเพลีย!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอขอบคุณแฟนอาร์ตสวยๆจากคุณ @UsernumberB7 ค่ะ

(พระเอกไร้ชื่อของไรท์คือโซฮอตมากค่ะ ฮื่อออ)

 

 

 

 

 

 

Writer talk

วันนี้มาดึกมาก ฝันดีนะคะ รักของซ่าส์ไม่ใช่รักแรกพบค่ะ อะไรที่ทำให้น้องเริ่มอ่อยพระเอก? คงต้องติดตามต่อไปค่าาา

#ติดตามข่าวสารการอัพเดตนิยายได้ทาง เพจ , ทวิต

#ซ่อนรักลวงร้าย

รักรีดเดอร์

 

 

 

 

Writer talk1

เกิดเป็นแสนซ่าส์ต้องอดทน ยังไม่เจอพระเอกเลย อยู่กับพี่ๆเขาไปก่อนนะลูก//หอมหัว เรื่องนี้ไม่ใช่แนว incest นะคะ มีพระเอกคนเดียวค่า (พระเอกเป็นมนุษย์ปกติทั่วไปไม่ใช่หมาป่าค่ะ แค่เคยอยู่กับหมาป่าช่วงหนึ่ง ก็จะติดสัญชาตญาณสัตว์ป่าบางอย่างมา) กับบรรดาพี่ชายบราค่อนที่คอยหวงน้องแค่นั้น รักครั้งนี้คงยากหน่อย เพราะนอกจากพระเอกจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือ บรรดาพี่ๆของน้องก็ไม่ยินยอมให้ใครมาคลั่งไคล้น้องเพิ่ม งานนี้คงสนุกแน่ แต่แสนซ่าส์คงต้องเหนื่อยหน่อยค่ะ แล้วพบกันน้า

#ติดตามข่าวสารการอัพเดตนิยายได้ทาง เพจ , ทวิต

#ซ่อนรักลวงร้าย

รักรีดเดอร์

 

 

 

:: เกร็ดความรู้::

‘ไดร์วูล์ฟ= หมาป่าโลกันต์’

คือหมาป่าสายพันธุ์โบราณของโลก ปัจจุบันสูญพันธุ์ไปแล้ว มันเป็นสัตว์ไม่กี่ชนิดที่ทรงพลังพอจะฆ่าเสือเขี้ยวดาบบางพันธุ์ได้ รวมทั้งยังสามารถกัดขยี้กระดูกของไบซันร่างยักษ์ได้ไม่ยาก ไดร์วูล์ฟเป็นสัตว์ที่สามารถวิ่งฝ่าหิมะได้ดีเป็นอันดับ 1 ของโลก กรามของมันมีแรงกัดถึง1100 PSI ขนาดตัวปกติอยู่ที่170 – 180 ปอนด์ แต่จากกระดูกที่ใหญ่ที่สุดคาดการณ์ว่าไดร์วูล์ฟอาจหนักได้มากถึง 250 ปอนด์ เชื่อกันว่าแม่ร็อตไวเลอร์หรือพิตบูลสักสองตัวรุมก็คงสู้กับไดร์วูล์ฟไม่ได้

‘ว่ากันว่าหมาป่าที่อยู่ตัวเดียวนั้น ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายและอันตรายยิ่งกว่าหมาป่าที่อยู่เป็นฝูงเสียอีก’

 

เครดิตภาพและข้อความ คลิ๊ก

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.948K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,897 ความคิดเห็น

  1. #8276 Allpinkisyours (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:05
    คุนหมาป่าเดียวดาย5555555
    #8,276
    0
  2. #8217 SupapornKongboon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:01
    อ่านแค่ตอนแรกก็รู้ว่าสนุกแล้ว👌👌👌
    #8,217
    0
  3. #8136 pinggtaya (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:01
    ชอบมากเลยค่าา พี่งอ่านของไรท์เป็นเรื่องแรกเลย สนุกมาก ชอบๆๆหึงหวง💖
    #8,136
    0
  4. #7970 praeprae3012 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 12:45
    หวงน้องกันหนักมากกก
    #7,970
    0
  5. #7967 crzoldyck7 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2564 / 21:48
    พระเอกมาน้อย งั้นขอควงพี่นิคกะพี่คีไปก่อนนะ
    #7,967
    0
  6. #7648 wrzxx (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 16:57
    ฮึก ฉันไม่ได้อ่านชื่อตระกูลไฟร์มานานแค่ไหนละนะ แงงงงงงง คิดถึงมากๆเลยค่ะ คิดถึงน้องอุ่น คิดถึงน้องแสบ คิดถึงหนูคิมคนไสยของหม่ามิ้ //น้ำตาไหลเป็นสายน้ำ
    #7,648
    0
  7. #7474 rnhaha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 19:35
    พี่น้องน่ารัก55555555
    #7,474
    0
  8. #7101 Inthukarnw (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 21:40
    งือออ สามตระกูลเค้าจะดองกันหมดแล้ว
    #7,101
    0
  9. #7074 bj vamtoon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 09:42
    พี่ไม่ติดน้อยเล้ยยยย
    #7,074
    0
  10. #6388 meeniie (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 01:20

    พี่หวงน้องมาก

    #6,388
    0
  11. #6301 oomka (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 11:18
    พี่ก็หวงน้องเก๋งงง
    #6,301
    0
  12. #5873 noo_parekapoom (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 19:51
    ซ่าส์น้อยย
    #5,873
    0
  13. #5616 Ypsxcio (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 15:47
    สองแฝดน่ารักมากโอ้ยยยยย
    #5,616
    0
  14. #5536 Foxgo_O (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 22:45
    โอ้ยยยชอบสองแฝดอ่า5555
    #5,536
    0
  15. #5355 SsB3 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 09:48
    หวงเก้งง
    #5,355
    0
  16. #5328 mook (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 09:26

    ซ่าลูกแม่ไม่เป็นไรค่ะหนูไม่ได้ปวดหัวกับแฝดผีคู่นี้คนเดียว5555

    #5,328
    0
  17. #5300 khimmee56 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 09:39
    พี่ก็ขี้หวง
    #5,300
    0
  18. #5239 jjinqx (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 18:15
    มีพี่ขี้หวงนี่วุ่นวายจังแต่ก้ชอบค่าเพราะว่าหล่อ
    #5,239
    0
  19. #4088 pommys (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 21:00
    ตกลงว่าติดน้องรึไม่ติด
    #4,088
    0
  20. #4050 YanisaCH (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 11:23
    น้องเอ้ยยยย
    #4,050
    0
  21. #4045 Post-It-Conan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 06:17
    เมาคลีลูกหมาป่า ==
    #4,045
    0
  22. #3908 damndamnkung (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 13:14
    โทรสั่งพี่ชายแบบนี้ที่ไหน55
    #3,908
    0
  23. #3339 Minutedao (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 11:36
    น่ารักกก พอโตคาแรกเตอชัดเจนมากดดดด

    น้องๆโตมาด้วยมะนาว ปลาทู ต้มเลือดหมู
    #3,339
    0
  24. #3318 บาบาบิ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 12:20
    หาพี่ชายแบบนี้ได้จากที่ไหน
    #3,318
    0
  25. #3235 washairawit (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 22:15
    อยากมีพี่ชายเเบบนี้จัง
    #3,235
    0