[Yaoi] DON’T HUNT ME ล่ารัก สลักร้าย (สนพ. SENSE BOOK)

ตอนที่ 20 : Ep.20::สิ่งต้องห้ามที่กำลังถูกตามจีบ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 115,876
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,737 ครั้ง
    17 ส.ค. 63


ชี้แจงเรื่องที่บทถัดๆ ไป 'ปิดตอน' ค่ะ


 เนื่องจากเรื่องนี้ได้รับการตีพิมพ์แล้ว ติดสัญญากับทาง สนพ. มีความจำเป็นต้องปิดตอนภายหลังลงเรื่องจบค่ะ  เรื่องราวต่อจากนี้จนจบอยู่ในเล่มค่ะ มีตอนพิเศษที่ไม่ได้นำลงเว็บ 7 ตอน ใครที่เพิ่งมาตามอ่านต้องขออภัยด้วยนะคะ//กราบแนบอก

หากต้องการสั่งซื้อเล่ม ดูรายละเอียดได้ที่ >>คลิ๊ก<< หรือติดต่อไรท์ได้ทาง   เพจ , ทวิต  ขอบคุณค่ะ ^^ 





Ep.20

สิ่งต้องห้ามที่กำลังถูกตามจีบ 2

 

ผมลุกขึ้นยืนก่อนจะมองไปทางไอฝนที่เคลื่อนสายตามาสบกันเข้าพอดี อีกฝ่ายส่งเสียงเหอะในลำคอแล้วเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งผมไว้กับกลุ่มคนในโรงอาหารที่กำลังซุบซิบไปมา

“เมื่อกี้มันดีล คิลเลอร์ไม่ใช่หรอวะ...ลูกชายตระกูลนักฆ่าชื่อดังมาทำอะไรที่นี่ ปกติเห็นมันซะที่ไหน”

“มันมองหาใคร ตอนแรกคิดว่ามาหาไอฝนคนสวยซะอีก”

“ดีลของฉันมาหาใครก็ไม่รู้แก แต่ยังหล่อเหมือนเดิม กรี๊ด!

“คงเป็นไอฝนล่ะมั้ง หรือสองคนนี้จะงอนง้อกันอยู่ เมื่อกี้ฉันเห็นไอฝนดูเมินๆ ดีลด้วยอ่ะ”

“ถ้าเป็นไอฝนฉันคงต้องหลบให้ ผู้ชายอะไรสวยกว่าผู้หญิง...”

“จะบ้าหรอพวกแกเมื่อกี้ฉันเห็นเต็มสองตาว่าดีลมองหาคนอื่น”

“อ้าวหรอ สงสัยคงมองหาฉันแน่ๆ เลยอ่ะ คิกๆ”

ผมค่อยๆ หลบออกมาจากที่ตรงนั้น แทบทุกคนกำลังสนใจประเด็นร้อนจากเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นอยู่ โชคดีที่ไม่มีใครได้ยินบทสนทนาชัดเจน แค่เรื่องที่เป็นข่าวกับคิมหันต์ก็แย่พอแล้วครับ...

บอกเลยว่าอุ่นไม่อยากมีประเด็นกับคนบ้าเพิ่ม!

พอเมียงมองซ้ายขวาจนแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว ผมก็กระชับกระเป๋าแล้วเดินเร็วๆ เพื่อกลับหอ ความจริงแล้วอยากวิ่งด้วยซ้ำ แต่ถ้าวิ่งจะกลายเป็นจุดเด่น แน่นอนว่าผมไม่อยากเป็นจุดเด่นให้ดีลพบเจอได้ง่ายๆ

ผมเดินมาเรื่อยๆ จนกระทั่งเห็นหลังคาหอพักอยู่รำไร ลมพัดเอื่อยมาโดนผิวสร้างความรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย อีกเพียงไม่กี่เมตรก็จะเข้าเขตหอพักแล้ว

ใช่...อีกไม่กี่เมตร ถ้าไม่ติดว่าใครบางคนมายืนดักกลางทางไว้เสียก่อน!

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมาก ผมผงะถอยหลังไปสองสามก้าวเมื่ออยู่ๆ ก็มีใครคนหนึ่งพุ่งมาดักหน้า ให้ตายเถอะครับ...เขาพุ่งมาจากดงต้นไม้ข้างทาง

ขอนับถือความพยายามในการจะจับอุ่นกิน โฮก!

ผมกะพริบตาปริบๆ หันมองรอบด้านก็พบว่าบนเส้นทางแสนเปลี่ยวนี่มีเพียงผมกับดีลเท่านั้น สถานการณ์อันตราย อันตรายสุดๆ...ซวยแล้วอุ่นเอ๊ย!

“คิดว่าจะหลบหน้ากูไปได้ตลอดหรือไง”

ดีลก้าวเท้าเข้ามาหาในขณะที่ผมก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ รังสีคุกคามแผ่กระจายรอบด้านเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเขาเบื่อที่จะเล่นเกมวิ่งไล่จับกับผมเต็มทีแล้ว

“ไม่คิดครับ...แต่หลบเลย”

ผมพึมพำตอบกลับไป ชั่วขณะนั้นดีลชะงักกึกก่อนจะหลุดหัวเราะในลำคอ ดวงตาวาววับจ้องมองมาคล้ายพบเจออาหารที่ถูกใจ ขอเถอะครับ...เลิกคิดจะจับผมกินสักที 

เนื้ออุ่นไม่อร่อย ไม่อร่อยเลยสักนิดฮือ

“ถอยไปก็เท่านั้น มึงหนีกูไม่พ้นหรอก”

“ต้องการอะไรครับ...” ผมถามเพื่อถ่วงเวลาทั้งที่ไม่ใช่คนช่างพูด สายตาก็กวาดมองหาช่องทางรอดไปด้วย  

“นั่นสินะ คงอยากจะลักพาตัวคนจากหอตะวันตกไปสักหนึ่งคืน...ล่ะมั้ง”

ผมเผลอชะงักกึกแล้วเอียงคอมองด้วยอารามงุนงง พอสมองประมวลผลคำพูดนั้นได้ ดวงตาก็พลันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

คนจากหอตะวันตกที่ว่านั่น...หมายถึงผมงั้นหรอ

ไม่ปลอดภัยแล้วเหตุการณ์ชักจะไม่ปลอดภัยขึ้นเรื่อยๆ เสียงสัญญาณเตือนในหัวของผมร้องดังลั่นว่าให้รีบถอยห่างคนตรงหน้าโดยเร็วที่สุด ทว่าก่อนผมจะได้ขยับตัว กลุ่มเพื่อนร่วมหอก็เดินตรงมาทางนี้เสียก่อน

ดีลมองกลุ่มผู้ชายราวห้าหกคนที่เดินเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะวกสายตากลับมามองผม เสียงพูดคุยของกลุ่มคนทางด้านหลังไม่ได้เข้าหูผมเลยสักนิด เพราะตอนนี้ผมระแวงคนบ้าหนักมาก ไม่รู้ว่าจะถูกจู่โจมเมื่อไหร่

“น่าเสียดาย...วันนี้คงลักพาตัวไปไม่ได้แล้ว”

“....”

“ไว้พรุ่งนี้กูจะมารับใหม่ หึๆ”

ดีลถอยออกห่างในขณะที่ยังไม่ละสายตาพราวระยับไปจากผม กลุ่มเพื่อนร่วมหอหันมองมาทางเราเล็กน้อย พวกนั้นคงสงสัยว่าคนจากหอพักตะวันออกมาทำอะไรในเขตหอพักตะวันตก

เมื่อไม่มีใครขวางทางแล้ว ผมก็เดินเข้าหอพักในทันที เรื่องที่ดีลบอกว่าจะมารับผมในวันพรุ่งนี้ไม่อยู่ในสมองเลยสักนิด เพราะเรื่องที่ผมกำลังกังวลอยู่ คือเรื่องน้ำปั่นต่างหาก

ให้ตายเถอะครับ...เพราะโดนดีลดักทางไว้เลยเลทไปตั้งสิบห้านาที ขอให้คิมหันต์ยังไม่กลับมาถึงห้องด้วยเถอะ ไม่งั้นผมต้องแย่แน่ๆ

เครื่องจักรสังหารยิ่งคาดเดาอารมณ์ยากอยู่ด้วย วันไหนอารมณ์ดี ผมก็โชคดีไป วันไหนอารมณ์ร้าย ผมก็รับเวรรับกรรมไป พระเจ้าครับ...บอกทีว่านี่คืออัศวินหรือคนรับใช้

ฮือ อุ่นจิคราย

“มึงนี่ยังไงวะ เมื่อเช้าก็ลงมาจากห้องของราชา ตอนเย็นก็กลับมากับคนจากฝั่งตะวันออกอีก”

“เฮ้ยมึงอย่าพุ่งไปถามดื้อๆ สิวะ เดี๋ยวมันก็ตกใจหมด”

กลุ่มคนที่เดินตามหลังมาร้องถามผม น้อยครั้งมากที่เพื่อนร่วมหอจะชวนคุย ผมจึงหันหน้ากลับไปมองอย่างอดไม่ได้

“ตกลงมึงมีซัมติงกับราชาจริงเปล่าวะ...”

              “ไอ้สัดพ่อมึงมา”

              ไม่ทันให้ใครคนหนึ่งเอ่ยถามจนจบประโยค กลุ่มคนด้านหลังก็พลันหน้าซีดเผือดแล้วพากันสลายหายหัวไปอย่างรวดเร็ว ผมเหม่อมองตามหลังคนพวกนั้นก่อนจะวกสายตากลับมามองตัวต้นเหตุ

              คิมหันต์กำลังเดินตรงมาทางนี้...ดูเหมือนว่าเขาจะเพิ่งกลับมาถึงหอ 

              ฉับพลันนั้นดวงตาดุดันก็ตวัดมองกลับมาคล้ายรับรู้ว่าถูกจับจ้อง ผมสะดุ้งเฮือกลนลานเปิดลิฟต์ในทันที พุทโธ ธัมโม อุ่นหัวใจจะวาย อะฮึก!

              ผมรีบสอดร่างเข้ามาในประตูลิฟต์ ขณะที่ร่างสูงกำยำเดินเข้าลิฟต์มาได้ทันพอดี ให้ตายเถอะครับ ลืมไปเสียสนิทว่าลิฟต์ที่ผมเปิด...มันเป็นลิฟต์ตัวที่ขึ้นไปยังห้องของคิมหันต์

              ทำไมโง่แบบนี้อุ่น!

              ผมพยายามคิดในแง่บวก ไหนๆ ก็ขึ้นลิฟต์มาด้วยกันแล้ว ผมจะถือโอกาสนี้ทำน้ำปั่นแล้วรีบหลบออกมาใหม่ก็แล้วกัน หวังว่าคิมหันต์จะไม่เล่นงานที่ผมมาสาย...

              ยังไม่ทันได้คิดจนจบประโยคดี มือหนาก็เอื้อมมากอบกุมลำคอพร้อมล็อกไว้กับผนังลิฟต์อย่างรวดเร็ว ผมเบิกตากว้าง ตัวแข็งทื่อยามเงามัจจุราชคร่อมทับไว้ทั้งร่าง 

              “ช้า...” 

              สุ้มเสียงทุ้มเย็นเอ่ยออกมาพยางค์หนึ่ง ทว่ากลับสัมผัสได้ถึงอารมณ์คุกรุ่นเจือจาง ร่างของผมพลันสั่นระริกก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธระรัว

              “ไม่ได้ช้านะครับ...”

ก...ก็อุ่นโดนดักทาง มาเร็วก็บ้าแล้ว!

มือที่บีบลำคออยู่คล้ายจะกำแน่นขึ้นเมื่อเห็นว่าผมเถียงอย่างไม่มีเหตุผลเพียงพอ ผมรีบยกมือขึ้นมาแกะออกตามสัญชาตญาณ ความหวาดกลัวเกาะกินจิตใจไปกว่าครึ่ง ผมไม่สามารถรู้ได้เลยว่าครั้งนี้คิมหันต์แค่เล่นๆ หรือเอาจริง ปกติผมเคยมาทำน้ำปั่นสาย แต่ไม่เคยโดนบีบคอคาลิฟต์อย่างนี้

เขากำลังอารมณ์ไม่ดี...อะฮึก อุ่นซวยไปอี๊กกก

ติ๊ง!

เสียงลิฟต์เปิดทำให้มือหนาคลายออกห่างในที่สุด คิมหันต์เดินเข้าห้องไปโดยไม่หันมองผมที่แทบจะคลานออกจากลิฟต์อีก ผมหอบหายใจหนักหน่วงก่อนจะยกมือกุมลำคอตัวเองอย่างหวาดๆ

คนใจร้าย...คนนิสัยไม่ดี ฮือ อุ่นโป้งแล้ว วันนี้จะแอบใส่เกลือในน้ำปั่นเยอะๆ

ต...แต่มันจะดีหรอ ใส่เกลือเพิ่มคงไม่คุ้มถ้าโดนฆ่าหมกห้องขึ้นมา

สุดท้ายผมก็ต้องซมซานเข้าไปทำน้ำปั่นให้เครื่องจักรสังหาร ในขณะที่เจ้าของห้องหายลับขึ้นไปยังชั้นสองและไม่กลับลงมาอีก ซึ่งนั่นก็ดีแล้วครับ เพราะผมก็ไม่อยากเห็นหน้าเขาเหมือนกัน คนอะไรผีเข้าผีออก อุ่นจะไม่ทน!

 

ตอนเช้า

ใช่ครับ เคยพูดไว้ว่าจะไม่ทน ต...แต่อุ่นคงต้องทน โฮก!

ผมหอบหิ้วกองเอกสารหนาประมาณหนึ่งคืบเดินตามหลังมัจจุราชในคราบมนุษย์ต้อยๆ เรื่องของเรื่องคือพอเจอหน้ากันในตอนเช้า คิมหันต์ก็โยนกองเอกสารมาให้ผมในทันที ฉับพลันนั้นสมองก็รำลึกได้ว่าวันนี้มีประชุม กองเอกสารหนาขนาดปาหัวหมาสลบได้ในอ้อมแขนนี่...ก็คงเป็นคิมหันต์ที่จัดการให้ผม

อา...จะว่าไปเขาก็มีข้อดีอยู่นะครับ คิดว่าจะโยนงานให้ผมทำคนเดียวซะอีก

ไม่ๆห้ามไปหลงกลคนใจร้ายเด็ดขาด เมื่อวานเพิ่งจะโดนเขาบีบคอไปสดๆ ร้อนๆ เลยนะ ผมจะใจง่ายแบบนี้ไม่ได้

ผมสะบัดหัวไปมาเบาๆ ด้วยอารามง่วงงุน อ้าปากหาวหวอดไปสองสามครั้งเพราะเมื่อคืนนอนไม่พอ สัมผัสจากปลายนิ้วเย็นเฉียบยังติดตรึงบนลำคอไม่หาย ผมผวาเฮือกสะดุ้งตื่นกลางดึกหลายครั้งเพราะหวาดระแวงเกินไป

กระทั่งตอนนี้ก็ยังกลัวอยู่ ไม่งั้นผมคงไม่เดินห่างจากเครื่องจักรสังหารมาเป็นเมตรขนาดนี้หรอก

 คิมหันต์ไม่ได้สนใจผมอีกหลังจากโยนเอกสารปึกหนามาให้ แผ่นหลังกว้างเหยียดตรงผนวกกับบรรยากาศที่คล้ายกับผู้สูงศักดิ์เชิญชวนให้สายตาจากผู้คนรอบข้างหันมามองตลอดทาง  กลุ่มผู้หญิงล้วนลอบมองกันตาค้างพอๆ กับผู้ชายหน้าหวานบางคนที่มองตามกันเป็นทิวแถว

แต่ไม่มีใครกล้าก้าวล้ำเข้ามา เหตุผลคงเป็นเพราะความรู้สึกคล้ายว่าเขา ‘อยู่สูงเกินเอื้อม’ อย่างที่ผมกำลังรู้สึก

โปรดอย่าเข้าใจผิดเชียวนะครับผ...ผมไม่ได้คิดอะไรกับคิมหันต์ในทางนั้น ถ้าเกิดเผลอใจให้คนที่เพิ่งบีบคอกันขึ้นมาจริงๆ ผมจะไปผูกคอตายใต้ต้นผักชีให้ดู งื้อ

“คิมหันต์คะ...”

ด้วยความที่มัวแต่เหม่อลอย ผมเลยเกือบเดินชนแผ่นหลังของเครื่องจักรสังหารเข้า เมื่อกี้ยังอยู่ห่างกันเป็นเมตร แล้วทำไมคิมหันต์ถึงหยุดเดินกันล่ะครับ พอลองชะโงกมองทางด้านหน้า ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนขวางทางเราไว้

อดีตราชินีทิศเหนือ...ผู้หญิงที่เคยถูกคิมหันต์ดุในห้องประชุมวันนั้น

ผมเอียงคอมองเธอด้วยความสงสัย ก่อนจะขยับไปยืนรอด้านข้างของคิมหันต์โดยเว้นระยะห่างเล็กน้อย สายตาของผู้คนเริ่มพุ่งตรงมาทางนี้มากขึ้น ใจหนึ่งผมอยากเดินนำไปห้องประชุมก่อน ทว่าอีกใจสั่งให้ผมยืนรออยู่ตรงนี้ ตราบใดที่คิมหันต์ไม่บอกให้ล่วงหน้าไปก่อน นั่นคือเขาต้องการให้ผมเดินทรมานตามหลังต้อยๆ ไปอย่างไม่ต้องสงสัย

คนไม่ดี ใจร้ายที่สุด!

“คิมหันต์คะ...เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้เลยหรอ”

“....”

“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ ก่อนจะมาที่นี่ ทีนายกับนังนางแบบโกอินเตอร์นั่นยัง...”

“หลบไป”

สุ้มเสียงราบเรียบเอ่ยตัดบทก่อนจะจ้องมองไปยังสาวสวยที่ยืนรำพึงรำพันอยู่เบื้องหน้า ผมกะพริบตาปริบๆ ทั้งที่บุคลิกอย่างคิมหันต์ผลักผู้หญิงไปให้พ้นทางก็ได้แท้ๆ แต่เขากลับไม่ทำ นับว่าให้เกียรติเพศที่อ่อนแอกว่าอยู่ไม่น้อย

“ไม่จนกว่าฉันจะคุยกับนายรู้เรื่อง ฉันชอบนายจริงๆ นะ ชอบมาตลอด ทำไมไม่ลองคบกับฉันดูล่ะ ฉันไม่ดีตรงไหนหรอ”

คล้ายว่าอดีตราชินีทิศเหนือจะเริ่มอาละวาด ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะเสียงแว้ดๆ ของเธอลอยเข้าหูจนเกือบหายง่วงนอนเป็นปลิดทิ้ง ให้ตายเถอะครับ...ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนกล้ามายืนตัดพ้อคิมหันต์โดยไม่กลัวตายแบบนี้ด้วย ชั่ววูบหนึ่งผมเห็นประกายอำมหิตในดวงตาดุดันคู่นั้น คล้ายว่ามัจจุราชในคราบมนุษย์จะเริ่มรำคาญขึ้นมาไม่มากก็น้อย

เมื่อกี้เพิ่งชมว่าไม่ทำร้ายผู้หญิง ดังนั้นอย่าคิดฆ่าสาวสวยเชียวนะครับ!

“หรือว่านายจะไม่ชอบผู้หญิงแล้วหึแต่ฉันไม่เชื่อข่าวลือบ้าๆ ที่นายมีอะไรกับอัศวินของตัวเองหรอกนะ หมอนี่ไม่คู่ควรกับนายสักนิด ฉันต่างหากที่คู่ควร จริงไหมคิมหันต์...”

สาวสวยประกาศกร้าวก่อนจะตรงเข้ามาประชิดร่างของคิมหันต์อย่างยั่วยวน ผมเหม่อมองมือของเธอซึ่งกำลังจะเอื้อมมาแตะบนแผงอกหนาด้วยดวงตาที่เริ่มปรือปิดเพราะความง่วง ทว่าสติทั้งหมดกลับถูกดึงกระชากกลับมาเมื่อคิมหันต์เคลื่อนกายมาทางผม

เส้นผมทางด้านหลังถูกดึงรั้งอย่างรุนแรงส่งผลให้ใบหน้าแหงนเงยขึ้น เงาบางอย่างเคลื่อนทาบทับบดบังแสงอาทิตย์ ผมเห็นดวงตาน่าขนลุกชัดเจนกว่าทุกครั้ง สมองพลันพร่าเบลอเมื่อลมหายใจอุ่นร้อนมาพร้อมริมฝีปากสีซีดที่ประทับลงตรงมุมปาก

มุมปากผม...?  

เพียงเสี้ยววินาทีเดียวที่ถูกสัมผัสอย่างไม่ทันตั้งตัว ทั่วสรรพางค์กายก็พลันสั่นสะท้าน ลมหายใจเริ่มขาดห้วง...ผมเบิกตากว้าง ทรุดร่างลงพื้นพร้อมกองเอกสารในอ้อมแขนที่หล่นดังตุ้บ

“ชัดหรือยัง...”

“ก...กรี๊ด!!

เสียงกรีดร้องของอดีตราชินีทิศเหนือทำเอาผมสะดุ้งเฮือกหลุดออกจากภวังค์ ผู้คนรอบข้างต่างมองมากันตาค้าง ผมยกมือสั่นเทาแตะมุมปาก ก้มหน้ามองพื้นคล้ายอยากมุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด

              กำลังจะยืนหลับอยู่ดีๆ ก็ดันมีเอี่ยวกับเหตุการณ์เชิงชู้สาวซะงั้น คิมหันต์ต้องจงใจกลั่นแกล้งผมแน่ๆ เขารู้ว่าผมกำลังยืนหลับอยู่ ในขณะที่เขาต้องทนฟังหญิงสาวพร่ำพรรณนา

              ฮือ ใจสั่นไปหมดแล้ว จ...จะทำยังไงดี อุ่นจะตายไหม

เสียงฝีเท้าเดินห่างออกไป เหลือทิ้งไว้เพียงผมที่ยังนั่งนิ่งอยู่ตรงจุดเดิม คล้ายสติกำลังลอยเคว้งคว้างกลางอากาศอย่างไม่อาจหาหนทางกลับมาได้

แต่แล้วท่ามกลางความเงียบอึ้งตะลึงงัน ใครคนหนึ่งก็อุทานขึ้น

"ฉิบหาย..."

เท่านั้นล่ะ...ผมถึงกับได้สติขึ้นมา รีบคว้าเก็บเอกสารบนพื้นอย่างรวดเร็วแล้วลุกขึ้นยืนด้วยความมึนเบลอขั้นสุด

สาวสวยดีกรีอดีตราชินียืนมองผมตาค้าง เธออ้าปากพะงาบๆ คล้ายจะพูดอะไรสักอย่างแต่กลับไม่แม้แต่จะเปล่งเสียงออกมา

ผมโค้งตัวให้เธอเล็กน้อยตามมารยาทแล้วเบี่ยงหลบเพื่อเดินตามคิมหันต์ไปยังห้องประชุม ใช่ครับ...คิมหันต์ทิ้งผมไว้ให้เผชิญสถานการณ์น่าอึดอัด ส่วนตัวเขาก็เดินลิ่วๆไปนู่น

คนไม่ดี...ที่แท้นอกจากกลั่นแกล้งผมแล้ว เขายังจงใจสร้างความลำบากให้ผมอีก ตอนนี้สายตาที่มองมาจากรอบด้านเริ่มมีมากขึ้นทุกที จากที่เฉยชามึนอึนกับทุกสิ่ง ผมก็เริ่มไม่ชินขึ้นมาจนต้องรีบเดินเร็วๆ ให้หลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ 

แว่วเสียงซุบซิบดังกระหึ่มไล่มาตามหลัง ทว่าผมไม่ได้สนใจฟังเท่าไหร่นัก สมองคอยแต่จะเวียนวนนึกถึงเหตุการณ์ชวนขวัญเสีย สัมผัสร้อนผ่าวยังคงติดตรึงตรงมุมปากไม่จางหาย...เพียงแค่คิด ความรู้สึกร้อนสลับหนาวก็แล่นจู่โจมไปทั่วทั้งร่าง ผมสะบัดหัวไปมาไล่ความหวาดกลัว ทว่ากลับไม่ช่วยอะไรแม้แต่น้อย

ขอเถอะครับ...ออกไปจากหัวอุ่นเดี๋ยวนี้ ฮือ

พอเดินเข้ามาในห้องประชุม ผมก็พบว่าทั้งบรรดาราชา ราชินี อัศวิน ต่างนั่งรอกันอยู่ก่อนแล้ว แข้งขาพลันหนักอึ้งขึ้นมาเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเครื่องจักรสังหารนั่งนิ่งอยู่บริเวณมุมหนึ่งของห้อง

จากที่แต่เดิมไม่กล้าเข้าใกล้ พอโดนทำให้ขวัญเสียเข้าไป...ผมยิ่งไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้า รู้สึกขนลุกไปหมดแล้ว ไหนจะอาการร้อนๆ หนาวๆ เหมือนจะเป็นไข้นี่อีก

ทำไงดีครับ...ใครก็ได้ช่วยอุ่นด้วย!

"สวัสดีครับ คุณไออุ่นสินะถ้าผมจำไม่ผิด มานั่งตรงนี้ได้นะครับ ราชาและราชินีกำลังจะเริ่มการประชุมพอดี"

ผู้ชายที่ผมจำได้ว่าเป็นอัศวินของราชาตะวันออกเอ่ยชักชวนด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับผายมือไปทางเก้าอี้ด้านข้างที่ยังว่างอยู่ประกอบคำพูด

"ขอบคุณครับ" ผมพึมพำตอบรับ ก่อนจะเข้าไปนั่ง อย่างน้อยก็ดีกว่ายืนเก้ๆ กังๆ ขวางประตูแบบเดิม

พอนั่งปุ๊บผมก็จัดการคัดแยกกองเอกสารบนตักในทันที ตอนมันตกลงพื้น ลำดับหัวข้อเรื่องที่จะประชุมปะปนกันมั่วไปหมด

พอเรียงลำดับเอกสารเสร็จ...เงยหน้าขึ้นมาอีกทีผมก็พบว่าทั้งห้องเริ่มพูดคุยโต้ตอบกันแล้ว ไม่มีใครหันมาสนใจผมอีกยกเว้นลาวาที่ขยิบตาส่งให้ ตำแหน่งราชินีทิศเหนือที่ค้ำคอเธออยู่คงไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นหรือกระตือรือร้นขึ้นมาเลยสินะครับ

              “ขอจบการประชุมแค่นี้”

              ราชินีทิศใต้กล่าวขึ้นปิดท้ายหลังได้ข้อสรุป ผมวางกองเอกสารที่เป็นรายชื่อนักกีฬาในแต่ละรายการ ค่าใช้จ่าย อุปกรณ์ที่จำเป็นต้องใช้และอื่นๆ ลงบนโต๊ะส่วนกลาง กำลังจะรีบหลบหลีกลี้ภัยจากตรงนี้โดยเร็วที่สุด ทว่าไม่ทันลาวาที่พุ่งเข้ามาหาผมซะก่อน

              “ดีใจจังวันนี้เราเจอแฮมเตอร์ด้วย”

              “เอ่อ ปกติลาวาก็พาผมไปกินข้าว...ทุกวันนะครับ”

              ผมยกยิ้มแหยให้สาวสวยที่กำลังเกาะแขนเป็นลูกลิง ทว่าลาวากลับยู่ปากกลับมาแถมทำหน้าตัดพ้อต่อว่าอีก

“ทุกวันที่ไหนล่ะ บางวันต่างหาก เราไม่ได้เรียนห้องเดียวกันแล้วนะแฮมเตอร์~ อย่าลืมสิ”

ผมพยักหน้าตอบรับก่อนจะดึงลาวาให้หลีกทางราชินีทิศใต้ซึ่งกำลังเดินผ่านพวกเราไปทางประตู ใบหน้าสวยสง่าทว่าเย็นชาหันมามองเพียงเสี้ยววินาทีหนึ่งก่อนจะปรายตากลับไป เธอให้ความรู้สึกคล้ายเจ้าหญิงน้ำแข็งในการ์ตูนที่ผมเคยดูเลยครับ

ชั่วขณะหนึ่งผมก็พลันรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาคล้ายมีใครกำลังจับจ้อง เพียงเหลือบมองไปตามสัญชาตญาณ ผมก็รีบหลบสายตาแทบไม่ทัน จากนั้นก็ค่อยๆ แกะแขนของลาวาออกอย่างเบามือ ให้ตายเถอะครับ...จ้องมาด้วยสายตาอย่างกับจะจับผมหั่นเป็นชิ้นๆ แล้วโยนลงน้ำให้ฉลามกินแบบนั้น ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าอาการหวงฝาแฝดกำเริบ!

คิมหันต์ตาดุมาก...ปกติก็ดูดุอยู่แล้วทว่าเมื่อเขาอารมณ์ขุ่นมัวขึ้นมา ผมจะสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวที่หลบซ่อนอยู่ในทันที บางคนอาจไม่ทันสังเกตเห็นเพราะเครื่องจักรสังหารมักเก็บซ่อนอารมณ์เก่ง ทว่าคงเพราะผมช่างสังเกตล่ะมั้ง เลยรับรู้อารมณ์เขาบ่อยๆ

ต่อให้ไม่พูดออกมายังรู้เลย...ว่าถ้าไม่ดึงลาวาออก อุ่นจะโดนเกรี้ยวกราดใส่ ฮือ!

นี่มันก็นานแล้วนะครับ คิดว่าจะเลิกหวงลาวากับผมแล้วซะอีก สงสัยคงเป็นเพราะลาวามาเกาะแกะผมเกินควรแน่ๆ 

“เราต้องไปเรียนแล้วอ่ะ ไว้เจอกันน้า โอ๊ะเราลืมเอาครีมอาบน้ำกลิ่นสตรอเบอร์รี่มาให้ หอมมาก มีเยอะมาก เราเลยใช้ไม่หมด ดังนั้นแฮมเตอร์ต้องช่วยเราใช้นะ”

“ลาวาครับ แต่...”

“ว๊าจะสายแล้ว บ๊ายบาย”

และแล้วลาวาก็ชิ่งหนีไปทิ้งให้ผมยืนเอ๋อยกมือค้างอยู่กับที่ ผมอ้าปากพะงาบๆ เพราะพูดปฏิเสธไม่ทัน ลาวาครับ...โลชั่นที่ให้มายังใช้ไม่หมดเลย จะยัดเยียดอะไรให้ผมอีก โฮ

ผมหันมองซ้ายขวาอย่างมึนๆ ทันเห็นราชาตะวันออกที่จ้องมองมาด้วยสายตาอ่านยากครู่หนึ่ง พอผมจ้องกลับไป อีกฝ่ายก็เบือนหน้าไปมองวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างแล้วลุกขึ้นยืน จากนั้นก็เดินผ่านไปทางประตูพร้อมกับอัศวินที่ยกยิ้มให้ผมส่งท้าย

ทุกคนไปกันหมดแล้ว เหลือเพียงผม...กับคนที่ตั้งใจจะหลีกเลี่ยง

ใช่ครับ จงใจจะหลีกเลี่ยง ว่าแต่ทำไมผมยังอยู่ในห้องนี้กันเล่า! เป็นเพราะมัวแต่คุยกับลาวาแท้ๆ เชียว ไม่งั้นผมคงหนีไปได้ถึงไหนต่อไหนแล้ว

คิมหันต์ขยับเดินตรงมาใกล้มากขึ้นก่อนจะเดินเลยผมที่ยืนตัวแข็งทื่อไป ผมกะพริบตาปริบๆ เขาทำราวกับว่าผมไม่มีตัวตนอยู่ในห้องนี้อย่างไรอย่างนั้น

ซึ่งก็ดีแล้วครับ เพราะผมรู้สึกโล่งอกจนเผลอถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง มือก็ยกขึ้นลูบอกรัวๆ ขอให้เป็นแบบนี้ไปนานๆ ไม่ต้องมาสนใจ มองผมเป็นธาตุอากาศไปเลยยิ่งดี เพี้ยงๆๆ!

ทว่าคำขอของผมกลับไม่เป็นจริง...เพียงแค่คิมหันต์เดินตรงไปยังประตู เขากลับชะงักครู่หนึ่งคล้ายเห็นอะไรบางอย่าง แววตาคมดุตวัดมองกลับมาทางผม จากนั้นก็เดินดุ่มๆ มาลากแขนกันอย่างไม่ถงไม่ถามสุขภาพสักคำ

ฮือ แขนอุ่น...คนนะไม่ใช่ตุ๊กตา จับลากไปมาอยู่ได้!

ผมตัวสั่นงันงกไปหมด เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกก่อนจะเกร็งเท้าไว้ไม่ก้าวเดินตามสัญชาตญาณ เมื่อรับรู้ถึงแรงขัดขืน...คนที่กระชากลากจูงก็พลันชะงักกึกและตวัดดวงตาเย็นชามามองวูบหนึ่ง บรรยากาศรอบด้านคล้ายเย็นยะเยือกขึ้นในความรู้สึก ลมหายใจเริ่มติดๆ ขัดๆ พร้อมอาการหวาดกลัวกำเริบ

อะฮึก...ผมนึกอยากมุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด

ผมส่ายหน้าปฏิเสธไม่เดินไปกับเขา ยังไงก็ไม่ไปเด็ดขาด....ขืนใกล้มากกว่านี้ผมต้องหัวใจวายตายแน่ มือก็พยายามบิดออกจากการจับกุม ทว่าคิมหันต์กลับล็อกแน่นขึ้นจนเจ็บผิวไปหมด เสี้ยววินาทีนั้นดวงตาอำมหิตพลันสว่างวาบวูบหนึ่ง ผมแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความกลัวเพราะรับรู้ได้ถึงรังสีฆ่าฟันจากอีกฝ่าย

ท...ทำไมต้องมองอุ่นเหมือนอยากจับหักคอขนาดนั้นล่ะครับ ฮือ

ในจังหวะที่ผมเผลอเกร็งค้าง ร่างสูงกำยำกลับกระชากกันทีเดียวไปโผล่พรวดออกนอกประตู ทันใดนั้นผมก็เห็นตัวต้นเหตุที่ทำให้คนอย่างคิมหันต์ย้อนกลับมาหาผมในทันที

“น...นี่คิมหันต์จริงจังกับมันงั้นหรอคะ”

นอกจากจะเป็นคนรับใช้ เป็นที่ระบายอารมณ์...ผมยังเป็นไม้กันหมา

ฮือ อุ่นจิคราย! ต่อไปคงไม่กลายเป็นกระสอบทรายใช่ไหม ต...แต่ว่าตอนนี้ก็เป็นอยู่นี่หว่า ชีวิตช่างรันทดอะไรเบอร์นี้

“....”

คิมหันต์ไม่ตอบสาวสวยอดีตราชินีทิศเหนือ ทว่าเขากลับจูงมือ(กระชาก)ผมให้เดินหนีไปต่อหน้าต่อตา ทำราวกับเธอเป็นเพียงธาตุอากาศโดยสมบูรณ์แบบ ผมเผลอกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกหนึ่ง แล้วก้มมองมือแดงเถือกของตัวเองอย่างหดหู่

มืออุ่นผิดอะไร...คนไม่ดี อุ่นจะไม่หลงกลอีกต่อไปแล้ว!

พอลาลับจากสาวสวยมาได้คิมหันต์ก็ปล่อยมือจากผมในทันที ผมสลัดมือเล็กน้อยคลายอาการเจ็บปวด จากนั้นก็ถอยห่างตัวต้นเหตุไปอีกสองสามเมตร อย่าเชียวนะ...อย่าคิดว่าผมจะยอมให้จับได้ง่ายๆ คราวนี้ผมสู้จริงๆ ด้วย

ซะที่ไหนล่ะครับ ใครจะไปสู้ไหว...อุ่นจะวิ่งต่างหาก!

ทว่าดูเหมือนผมจะตั้งการ์ดรอฟรี เพราะคิมหันต์เดินดุ่มๆ เข้าห้องเรียนไปอย่างไม่สนใจกันแม้แต่นิด ทิ้งให้ผมยืนมึนอึนอยู่หน้าห้อง สรุปคือวันนั้นผมเรียนแทบไม่รู้เรื่อง ทั้งสัมผัสที่ทำเอาร้อนๆ หนาวๆ ตรงมุมปาก ทั้งสายตาเพื่อนร่วมห้องที่มองมา และคำว่า ‘ของต้องห้าม’ อะไรสักอย่างซึ่งลอยแว่วเข้าหูเกือบทั้งคาบ

คล้ายว่าผมกลายเป็นคนที่โด่งดังอย่างไม่ทันข้ามวันข้ามคืน ต่อให้ไม่รับรู้เรื่องโลกภายนอกแค่ไหน ผมก็พอรับรู้ได้ถึงสายตาแปลกประหลาดหลากอารมณ์ที่จ้องตรงมา ตั้งแต่เลิกคาบยันกำลังเดินกลับหอในตอนนี้ สายตาพวกนั้นก็ยังคงถูกส่งมาให้ไม่หยุด

แปลกใจ สนใจ หวาดกลัว และริษยา...

ส่วนมากก็จะเป็นอย่างหลัง ทว่าผมไม่ได้รู้สึกอะไรเท่าไหร่นัก ปล่อยเขามองไปเถอะครับ...ถ้าจะพุ่งมาทำร้ายเมื่อไหร่ผมก็แค่วิ่งหนี ไม่เห็นมีอะไรยุ่งยากซับซ้อนเลย อา...วันนี้จะทำอะไรดีนะ ใกล้ถึงเวลาต้องไปทำน้ำปั่นให้เครื่องจักรสังหารแล้ว ทว่าผมกลับไม่อยากไปแม้แต่นิด

ตั้งแต่โดนบีบคอผมก็เข็ดขยาดไม่คิดจะไปทำน้ำปั่นสายอีก ต่อให้ไม่อยากอยู่สองต่อสองกับคิมหันต์แค่ไหน ผมก็คงไม่มีทางเลือกมากนัก ทั้งที่รู้...ว่าอาการหวาดกลัวเริ่มกลับมา แถมยังดูหนักหน่วงขึ้นตั้งแต่โดนกระทำเมื่อเช้า ทว่าผมก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงเขาเพื่อเยียวยาตัวเองได้เลย

ท่ามกลางเส้นทางเปลี่ยวร้างที่มีเพื่อนร่วมหอเดินห่างอยู่ไกลลิบ ผมเหม่อลอยเสียจนไม่ได้รับรู้ว่ามีใครบางคนย่องเข้ามาทางด้านหลัง กว่าจะรู้ตัว แขนแขนแรงก็ตรงเข้ามาล็อกคอพร้อมโปะผ้าเช็ดหน้าลงบนจมูกอย่างรวดเร็ว

“กูมารับแล้ว...ของต้องห้ามของราชา”

ผมเบิกตากว้าง กลั้นลมหายใจในทันทีพร้อมดิ้นหนีอย่างตื่นตระหนก ทว่าในที่สุดผมก็ทนไม่ไหว เผลอสูดเอาอะไรบางอย่างบนผ้าเช็ดหน้าเข้าปอดไปเต็มๆ ภาพสุดท้ายที่เห็นคือแววตาดำมืดของคนที่บอกว่าจะมาลักพาตัวกันไปเมื่อวาน

ดีล...

 

อีกด้านหนึ่ง

แสงตะวันเริ่มลาลับ...สาดส่องเข้ามาในห้องสีแดงฉานที่มืดสลัวเพียงเล็กน้อย

เงาร่างกำยำนอนพาดอยู่บนโซฟา แสงจากภายนอกส่องผ่านให้เห็นซีกหน้าหล่อเหลาเสี้ยวหนึ่งซึ่งกำลังหลับใหล ทว่าไม่นานนัก...เปลือกตาสีซีดก็เปิดขึ้นเผยให้เห็นแววตาคมดุซึ่งไม่สะท้อนอารมณ์ใดๆ ดวงตาคู่เดิมจ้องมองเพดานอยู่นาน ราวกับตนเองเป็นเพียงปะติมากรรมไร้ชีวิต

ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีก็ตวัดไปมองนาฬิกาดิจิตอลข้างผนัง ประกายเย็นเฉียบพาดผ่านแววตาพร้อมร่างสูงสมส่วนที่ลุกขึ้นมานั่งชันเข่าด้วยท่วงท่าราวกับนายแบบ

เตือนไปเมื่อวาน....ไม่ได้เข้าสมอง?

สงสัยคงอยากให้เขา ‘ฆ่า’ มันขึ้นมาจริงๆ

มือหนายกขึ้นเสยผมลวกๆ ก่อนจะนั่งรอเวลาอย่างเงียบงัน เมื่อถึงตอนนั้น เขาจะจัดการมันให้รู้ซึ้งว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร ทว่าจุดบุหรี่สูบไปหลายมวนก็ไม่มีวี่แววว่าอีกฝ่ายจะมาเสียที

มีบางสิ่งบางอย่างไม่ถูกต้อง...

ทั้งที่เครื่องปรับอากาศทำงานได้ดี ทว่าอุณหภูมิร่างกายกลับไม่ได้เย็นตามไปด้วยแม้แต่นิด ความรู้สึกอยากฆ่าใครสักคนทำให้เขาต้องลงลิฟต์มาหาที่ระบายอารมณ์

ไม่คิดว่าสั่นเป็นลูกนกแบบนั้น จะปีกกล้าขาแข็งขนาดนี้

หลบได้หลบไป...แต่อย่าให้เจอ

 ขณะที่กำลังจะเดินไปรับลมเย็นๆ เสียงพูดคุยเฮฮาของกลุ่มคนที่ยังมองไม่เห็นเขาก็ดังขึ้นเสียก่อน ขาทั้งสองข้างพลันชะงักกึกเมื่อจับใจความอะไรบางอย่างได้

“ไอ้หมอนั่นมันมาอีกแล้วว่ะ แต่คราวนี้แม่งแน่จริง เอาของต้องห้ามของราชาไปด้วย”

“สัดมึงไปเห็นมาจากไหน”

“กูเห็นตอนเดินกลับหอ แต่ไม่อยากเข้าไปยุ่ง เป็นมึงจะไปยุ่งกับไอ้ดีลหรือไง เดี๋ยวสั่งเก็บกูขึ้นมาจะยุ่ง ตระกูลมันธรรมดาซะที่ไหน”

“ตระกูลธุรกิจสีขาวปนเทาแบบพวกเราก็ลำบากหน่อยว่ะ ดีแล้วที่มึงเลี่ยงมาได้ แต่กูสงสารไอ้มืดมนนั่นฉิบหาย ไปทำอีท่าไหนถึงเข้าตาไอ้ดีลได้วะ ไหนจะราชาอีก”

เสี้ยววินาทีนั้น...คล้ายบรรยากาศรอบด้านจะเย็นเฉียบลงกะทันหัน กลุ่มคนที่กำลังพูดคุยกันต่างชะงักกึก แล้วส่งสายตาชักชวนกันขึ้นห้องอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะหนึ่งในนั้นที่เหลือบตามาเห็นเขาเข้า มันหน้าซีดเผือด ยกมือสะกิดเพื่อนตัวเอง ทั้งดึงทั้งกระชากแทบจะถีบเพื่อนเข้าลิฟต์

บุหรี่ในมือถูกปล่อยร่วงลงพื้นพร้อมปลายเท้าที่ตามขยี้ดับ ดวงตาคมดุหลุบลงมองเศษผงสีเทา เก็บงำประกายอำมหิตบางอย่างที่พาดผ่านแววตา

ยอมรับ...ว่าที่ผ่านมาไม่แม้แต่จะสนใจ ไม่เคยมี ‘มัน’ อยู่ในสายตา ดังนั้นคิดว่าเขาคนนี้จะตามไปช่วย?

ถ้ารอดกลับมาไม่ได้ ก็ตายไปซะ

ทั้งที่คิดแบบนั้น ทว่าอารมณ์หงุดหงิดที่มีมาแต่เดิมกลับเริ่มถูกโหมกระพือขึ้นสูง เขาขยับข้อนิ้วที่ลั่นกร่อบๆเล็กน้อย ดวงตาเปล่งประกายสีแดงฉานอย่างไม่อาจปกปิด

ต้องหาที่ระบายอารมณ์ ก่อนจะได้ฆ่าคนตายขึ้นมาจริงๆ

สุนัข...ตัวที่กล้าล้ำเส้นข้ามเขตมาเป็นไง

 




 


Writer talk2

พบคนซึน...หนึ่งอัตราค่ะ//หลบปืนรัวๆๆ ก่อนอื่นต้องขอโทษท่านที่รออาทิตย์ที่แล้วด้วยนะคะ ไรท์มีติดสอบเลยไม่ได้แต่งลง ช่วงนี้จะสอบยาวๆไปจนถึงกลางเดือนธันวาเลยค่ะ (ไรท์แจ้งในเพจ ในทวิต ก่อนจะหายตัวไปทุกครั้งน้า) บทนี้ก็จะดูทุลักทุเลหน่อย หนูคิมช่างไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย บอกไม่สนใจน้องแล้วที่จุ๊บคือ...?//ดับอนาถคาลูกปืน

#ไล่ฆ่าล่ารัก #คิมอุ่น

#ตอนแต่งไรท์คิดถึงเพลงนี้ค่ะ ไม่ได้แฝงความหมายอะไรไว้ทั้งนั้น จริงจริ๊ง//ยิ้มหวาน

...อยากเก็บเธอไว้ให้มิด เก็บให้มิดสุดชีวิต

ก่อนที่ใครเขาจะคิด อย่างที่ฉันกำลังคิด

ติดใจคนเช่นเธอ ตั้งแต่วันได้เจอ

อยากเก็บเธอไปซ่อนจากทุกสายตาเอาไว้...

 (ภูเขาบังเส้นผม : แสตมป์)

รักรีดเดอร์

 


ขอขอบคุณภาพแฟนอาร์ตจากคุณ เช็ค บิล ค่ะ น้องอุ่นน่ารักมากมาย ><

(เป็นภาพสีหน้าน้องตอนโดนดีลไล่ตามค่ะ)

 

 

Writer talk

ไม่รู้ว่าจะใช่ฉากที่ทุกคนรอคอยหรือเปล่านะคะ//หลบปืนรัวๆ ไม่มีอะไรจะบอกกล่าวเลยค่ะ ไรท์จ่ายค่าตัวหนูคิมคนไสยไปหนักมากกับบทนี้ เอาไว้เจอกันครึ่งหลังเลยดีกว่า แล้วพบกันค่า

#ติดตามข่าวสารการอัพนิยายได้ที่ เพจ , ทวิต

#ไล่ฆ่าล่ารัก

รักรีดเดอร์

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.737K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

45,901 ความคิดเห็น

  1. #45845 Minnxz (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:53

    อยากอ่านต่อง่าาาา

    #45,845
    1
    • #45845-1 Minnixz (จากตอนที่ 20)
      3 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:33
      เหมือนกันเลยย
      #45845-1
  2. #45752 kati_thitima (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 13:48
    เสียใจมากที่มาตอนปิดเรื่องไปแล้ว จริงๆนี่รออ่านทุกวันเลยน๊ะ แต่ไปรอผิดเวปอ่ะ กว่าจะรู้ว่าลงในเด็กดี ก้อปิดตอนไปแล้ว น้ำตาไหลพรากกกกก
    #45,752
    0
  3. #45452 crzoldyck7 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 15:54
    ตอนเขาจุ๊บกัน ชั้นก็เขินหน่อยๆ แต่พอคิมพูด ชัดหรือยัง ดิฉันตายไปเลยค่าาาาาา ชัดกว่านี้ไม่มีอีกแล้วค่าาาาาาพ่อออออ
    #45,452
    0
  4. #45237 Xakas (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 11:51
    แง้ววววว สุดท้ายก็คือเป็นห่วงแหละพ่อออออ
    #45,237
    0
  5. #45117 พี่เพ้อ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 12:19
    ยอมรับว่าไม่คิดว่าคนเขียนจะเซอร์วิสฉากจุ๊บมาให้เร็วขนาดนี้! คิมหันต์ ใจนายไม่เป็นของนายเลยว่ะ (☞ ͡° ͜ʖ ͡°)☞
    #45,117
    0
  6. #45097 0931935931 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 06:53
    ตัดผมมมลูกกก555
    #45,097
    0
  7. #45030 YaoiFinlism (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 13:55

    ยิ่งอ่านยิ่งสนุก นึกถึงสมัยละอ่อนที่ชอบอ่านการ์ตูนผู้ชาย แนวๆโรงเรียนลูกผู้ชาย ทำใจอย่างนึงว่า บาดแผลที่เกิดขึ้นโดยเฉพาะบนหน้า คอ จะไม่เกิดรอยแผลเป็นใดๆ 55

    #45,030
    0
  8. #44687 ladytata15 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 17:18
    นังคนซึนนนนน ห่วงก็พู๊ดดดดดด
    #44,687
    0
  9. #44683 130143m (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 15:54
    ไม่รู้เเหละ จูบ(มุมปาก)น้องอุ่นแบบนี้เหมารวมว่าชอบน้องนะ 555555
    #44,683
    0
  10. #41617 Cigarettesxdgm (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 16:57
    อย่าหลอกให้น้องรัก ถ้าไม่รักน้องอ่ะเธอ
    #41,617
    0
  11. #38493 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 01:19
    คนแบบคิมหันถ้าไม่ชอบจริงๆไม่ลงทุนจูบคนอื่นแน่ๆนอกจากจะชอบ
    #38,493
    0
  12. #37119 NoneCoffee (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 10:32
    ไปล่วงเกินน้องเขาแบบนั้นได้ไงคะะ
    #37,119
    0
  13. #37051 ratchani1738 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 21:25
    น้องมืดมนนนน
    #37,051
    0
  14. #31102 JusOH (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 12:41
    โหหหหห
    #31,102
    0
  15. #30574 crzoldyck7 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 21:13
    จุ๊บมุมปาก..จะมากเกินไปแล้วนะ..เมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเองห๊าาาาาพ่อคิมหันต์
    #30,574
    0
  16. #28577 thonghan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 03:16
    รีบไปช่วยน้องงงงงงง
    #28,577
    0
  17. #25894 mook (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 23:46

    จะไม่ตามไปช่วยจริงอ่ะน้องคิมคนไสยๆ

    #25,894
    0
  18. #25367 gamnunnapat (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 19:25
    อุ่นจิครายย พี่ก็ครายตาม555
    #25,367
    0
  19. #23900 KiHaE*129 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 02:02

    โอ้วโหวววใช้น้องเป็นไม้กันหมาไปอีก

    จะลุยแล้วว

    #23,900
    0
  20. #22786 Ayyye (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 03:03

    ยังคงรู้สึกเหมือนเดิม สงสารเคะเรื่องนี้เป็นบ้า ชีวิตปากกัดตีนถีบสุดๆ เหมือนอ่านนิยายเซอร์ไววัลมากกว่านิยายวาน ชีวิตโคตรบัดซบ เจอแต่ตัวอะไรก็ไม่รู้ ถ้าไม่มองโลกแง่ดีขนาดนี้ความเป็นจริงน่าจะเป็นบ้าตายไปแล้ว สงสาร

    #22,786
    0
  21. #22783 MayYL (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 02:03
    เค้าจูบกันแล้ววว ถึงจะแค่ที่มุมปากก็เหอะ แฮ่ๆ ว่าแต่คิมไปช่วยอุ่นด้วยน้าาา
    #22,783
    0
  22. #22781 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 01:46
    นั่นเรียกว่าหวงนะก้อนขาวววว
    #22,781
    0
  23. #21682 SkmilkSk (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 23:38
    ทำไมรู้สึกร้อนๆที่ตาหวิวๆท่ีท้องจั้กกะจี้ตรงหัวใจแบบนี้!!!
    #21,682
    0
  24. #21389 khimmee56 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 22:21
    หวง ใช่ไหม 5555
    #21,389
    0
  25. #21368 yug_na (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 19:50
    โม้เม้นอาจไม่เยอะเเต่ทำไมทำไห้เราฟินได้ขนาดนี้อร้ายยยยยย
    #21,368
    0