[Yaoi] DON’T HUNT ME ล่ารัก สลักร้าย (สนพ. SENSE BOOK)

ตอนที่ 19 : Ep.19::สิ่งต้องห้ามที่กำลังถูกตามจีบ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 102,559
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,007 ครั้ง
    17 ส.ค. 63




 

 

Ep.19

สิ่งต้องห้ามที่กำลังถูกตามจีบ 1

 

“...แล้วไง”

สุดท้ายคิมหันต์ก็เอ่ยอะไรบางอย่างขึ้นมาเสียที ผมเริ่มกะพริบตาหลังเหม่อลอยอยู่นาน สรุปคือต่อให้ผมยังไม่ได้อาบน้ำ ก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปสินะ

คิดได้ดังนั้นผมจึงเดินเข้าครัว ล้างมือแล้วทำน้ำปั่นด้วยความเคยชิน จากนั้นก็ยกแก้วน้ำปั่นออกมาวางไว้บนโต๊ะหน้าโซฟา คิมหันต์ยังไม่ละสายตาออกห่างวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่าง...ผมคิดว่าเขาน่าจะเพิ่งเปิดม่านเพื่อมองดูสายฝนและประกายฟ้าแลบเป็นช่วงๆ

“ผม...ไปแล้วนะครับ”

ดวงตาไร้อารมณ์ไม่ได้หันมองกลับมา คล้ายว่าผมเป็นเพียงธาตุอากาศเช่นทุกครั้งที่เจอหน้า ผมกำลังคิดอยู่ว่าคืนนี้ตัวเองจะไปนอนที่ไหนดี ทว่ากลับต้องขมวดคิ้วเมื่อไม่สามารถเปิดประตูห้องได้

              น่าจะมีอะไรผิดพลาด ทุกครั้งผมก็เปิดออกไปได้นี่นา ผมทั้งงัดทั้งแงะจนเหนื่อย กระทั่งตัดสินใจหมุนตัวกลับมาหาเจ้าของห้อง...

              อะเฮือกให้ตายเถอะครับ เครื่องจักรสังหารมาอยู่ด้านหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่

              แถมแก้วน้ำปั่นที่เคยวางไว้ก็หมดเกลี้ยงแล้วด้วย ผมถอยหลังแนบชิดติดประตู ควบคุมตัวเองไม่ให้สั่นไปกับสายตาน่าขนลุกที่จ้องมองมา

              “คือ...ประตูล็อกครับ”

              “....”

              คิมหันต์ครับ...ผมเพิ่งบอกว่าประตูล็อกนะครับ โฮก!

              ผมหลุบตาลงโดยอัตโนมัติ ก่อนจะเหลือบไปเห็นเส้นผมของคนตรงหน้ายังคงเปียกชื้นชนิดที่ว่าผมตากฝนมายังดูแห้งกว่า

              “ไม่เช็ดผมหรอครับ...”

              เผลอหลุดเอียงคอพลางพึมพำถามด้วยความสงสัย ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรถามในเวลานี้

              “ไปไหน...”

              นอกจากจะไม่ตอบคำถามผมแล้ว คนตรงหน้ายังเอ่ยถามแทนด้วยสุ้มเสียงเรียบเย็นอีก

“หาที่นอนครับ”

ผมพึมพำราวกับกระซิบ คิดว่าด้านล่างที่เป็นโถงโล่งกว้างน่าจะใช้นอนได้อยู่ อย่างน้อยมันก็มีพื้นให้นอน อาจเย็นไปหน่อยแต่ผมคงต้องทน แค่คืนเดียวคงไม่เป็นอะไร ใช่...ไม่เป็นอะไรหรอก ถ้าไม่ติดว่าผมไม่ชอบมองฟ้าแลบประกอบกับได้ยินเสียงฟ้าร้อง

ห้องนี้เก็บเสียง...เนื่องจากเป็นห้องของราชา แม้มีภาพฟ้าแลบจากนอกหน้าต่างเป็นระยะ อย่างน้อยก็ดีกว่ามาทั้งภาพทั้งเสียง หรือผมควรขอเขานอนในห้องนี้ดีนะ

“ผม...ขอนอนที่นี่ได้ไหมครับ”

ซ....ซวยแล้ว ปากไปไวกว่าสมอง อะฮึก อุ่นจิคราย!

ตอนนี้หน้าตาของผมคงเหลอหลามาก ทว่าไม่เท่ารังสีทะมึนจากคนตรงหน้า คิมหันต์เอื้อมมือมากระชากคอเสื้อในขณะที่ผมเบิกตาโพล่งเหงื่อแตกพลั่กๆ กับกลิ่นอายคุกคามซึ่งอบอวลรอบบริเวณ

ดวงตาเย็นยะเยือกจ้องมองมาเป็นเชิงถาม ‘ทำไมต้องให้นอน?’

อุ่นเอ๊ย...นอกจากเลทเขามาเป็นชั่วโมงยังไปยั่วโมโหด้วยการขอนอนในพื้นที่ส่วนตัวของเขาอีก ตายแน่ คราวนี้ได้ตายจริงๆ แน่!

“สองครับ...”

“....”

“น้ำปั่นของพรุ่งนี้...ผมจะทำเพิ่มเป็นสองแก้วครับ”

ผมหลับตาปี๋ พูดในสิ่งที่คิดว่าคิมหันต์น่าจะต้องการออกมา ทว่านอกจากมือหนาจะไม่ปล่อยคอเสื้อแล้ว ผมยังถูกกระชากลากจูงแล้วโยนโครมลงบนพื้นห้องน้ำชั้นสองอีก

เอ๋...พื้นห้องน้ำ?

ผมเงยหน้าขึ้นมองคนที่เพิ่งกระชากลากถูกันหมาดๆ ดวงตาเย็นชากดมองลงมาเป็นเชิงสั่งให้อาบน้ำแล้วเดินออกไปอย่างเงียบเชียบ ผมรีบหันมองสถานที่โดยรอบอย่างไม่เชื่อสายตา

คิมหันต์ตอบรับข้อเสนอของผม?

ด้านหนึ่งของห้องน้ำมีประตูซึ่งทะลุไปยังห้องแต่งตัว ผมเลือกผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบมาผืนหนึ่ง จากนั้นก็จัดการชำระล้างร่างกายในทันที พออาบเสร็จก็เพิ่งนึกขึ้นได้...แล้วผมจะใส่อะไรนอน

“เอ่อ...คือผมไม่มีชุดนอนครับ”

ผมเปิดประตูออกมาหยุดยืนด้านหน้าห้องน้ำในสภาพพันผ้าเช็ดตัวไว้ตรงเอวหลวมๆ คิมหันต์ทำเพียงปรายหางตามองผมเพียงเสี้ยววินาทีหนึ่ง เขาละมือออกห่างจากดาบ ก่อนจะหันไปวางมือลงบนตู้กระจกที่เต็มไปด้วยปืนนับสิบกระบอกแทน

เสี้ยววินาทีหนึ่งผมเห็นดวงตาคมดุกวาดมองเรือนร่าง แน่นอนว่าผมไม่ได้คิดอะไรเพราะเป็นผู้ชายเหมือนกัน อีกอย่างถ้าคิมหันต์ไม่มองสิแปลก ผมเพิ่งบอกเขาไปว่าไม่มีชุดนอน

 “มีในตู้...”

 “....?

 “หรือต้องให้กูประเคนให้”

ผมรีบส่ายหน้าระรัวเมื่อมือหนาเลื่อนกระจกและหยิบปืนออกมา ขืนบอกไปว่าให้เขาประเคนให้ ผมก็ได้ลูกปืนมาแทนชุดนอนสิครับ!

ฮือ...ถามแค่นี้เอง ทำไมต้องเกรี้ยวกราด!

ผมรีบถอยหลังกลับเข้าห้องน้ำใหม่แล้วไปค้นหาชุดในห้องแต่งตัวอย่างไว สรุปคือไม่มีชุดนอนที่ผมสามารถใส่ได้ ผมจึงหยิบเสื้อยืดตัวใหญ่มาหนึ่งตัว พอค้นหากางเกงก็เจอแต่ยีนส์กับบ๊อกเซอร์...แล้วก็กางเกงนอนขายาวชนิดที่ว่าผมใส่แล้วคงสะดุดขากางเกงตัวเองล้มแน่ๆ 

ให้ตายเถอะครับ เขาไม่คิดจะมีกางเกงสามส่วนไว้ติดห้องบ้างหรอ

สุดท้ายผมก็ต้องใส่เพียงเสื้อยืดตัวหลวมโคร่งยาวประมาณเข่า กับบ๊อกเซอร์ตัวใหม่แกะกล่องที่หลวมโพรกแบบหมิ่นเอวจะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ แต่ช่างเถอะครับ มีให้ใส่ก็บุญแค่ไหนแล้ว แม้จะรำคาญเสื้อยืดตอนคอเสื้อหลุดจากไหล่ไปหน่อยก็เถอะ

ทำไมคิมหันต์ตัวใหญ่จัง ผมเกือบใส่เสื้อเขาไม่ได้ ว่าแต่ผมลืมระลึกไปหรือเปล่าว่ากำลังใส่เสื้อใครอยู่...

พระเจ้าครับ ถ้าอุ่นทำเสื้อเปื้อนหรือขาด...คออุ่นจะขาดตามไปด้วยหรือไหม โฮก

ก่อนจะออกไปนอนผมไม่ลืมหยิบบางสิ่งบางอย่างติดมือมาด้วย ผมไม่เห็นคิมหันต์อยู่ที่ชั้นล่าง ดังนั้นเขาน่าจะอยู่ในโซนเตียงนอน แต่ผมยังเข็ดขยาดกับครั้งที่แล้วที่โดนจับโยนลงชั้นล่างเนื่องจากบุกรุกไปถึงเตียงเจ้าตัว จึงทำได้แค่เดินวนเวียนอยู่แถวหน้าห้องน้ำเท่านั้น

“ไป...ไม่ไป...ไป...ไม่ไป”

ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขาก็ก้าวเดินวนอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งเกือบชนอะไรบางอย่างเข้าจึงได้หยุดเดินแล้วเงยหน้าขึ้น

คิมหันต์ยังคงใส่เสื้อคลุมสีดำดังเดิม ผมคิดว่าเขาน่าจะเดินมาเอาชุดนอน ดวงตาสีน้ำตาลแดงกดลงมองผมที่กำลังกะพริบตาปริบๆ ผมเผลอกอดบางอย่างที่อยู่ในอ้อมแขนแน่นเพื่อบรรเทาความหวาดระแวงลง ก่อนจะแอบเหลือบมองเส้นผมของคนตรงหน้าซึ่งยังไม่แห้งดีนัก

“ผมคุณยังไม่แห้ง...ผมเลยเอามาเผื่อครับ”

            ผมยื่นของในมือให้ ทว่าคิมหันต์ไม่ได้รับไปในทันที เขาหลุบตาลงมองผ้าขนหนูผืนเล็กครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินผ่านผมไปยังห้องน้ำทางด้านหลัง ผมชักมือสั่นๆ กลับมาพลางถอนหายใจดังเฮือก อธิบายไม่ถูกว่ารู้สึกอึดอัดหรือโล่งอกมากกว่ากัน

คิดไว้อยู่แล้วว่าเครื่องจักรสังหารต้องมีปฏิกิริยาแบบนี้ รู้งี้ผมไม่เอามาเผื่อซะก็ดี

ผมวางผ้าขนหนูผืนเล็กไว้บนโต๊ะด้านข้างแทน จากนั้นก็ลงไปนอนยังโซฟาชั้นล่าง อะไรนะครับให้นอนบนเตียงคิมหันต์ ขืนทำแบบนั้นผมคงอยู่ไม่ถึงพรุ่งนี้เช้า

ผมคว้าหมอนอิงมารองหัวใบหนึ่ง ก่อนจะคว้าหมอนอีกใบมากอด โชคดีชะมัดที่โซฟากว้าง หรือผมตัวเล็กก็ไม่รู้นะครับเลยนอนได้พอดี จะว่าไปผมปรับแอร์ได้ไหมนะ ปิดม่านด้วย...ผมไม่ชอบแสงวูบวาบจากฟ้าแลบทางด้านนอกเท่าไหร่

              ทว่าพอคิดจะลุกไปปิดม่าน เปลือกตาก็ปรือปิดด้วยความง่วงเข้าเสียก่อน ผมจมเข้าสู่ห้วงนิทรารมย์โดยลืมตระหนักไปเลยว่าตนเองอยู่ในห้องของคนที่เคยหวาดกลัวสุดชีวิต

           

              ท่ามกลางความเงียบของห้อง มีเพียงหนึ่งชีวิตที่ยังเคลื่อนไหวอยู่บนชั้นสอง...

              ร่างสูงเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดกางเกงนอนขายาวสีเทา ผมเปียกชื้นเริ่มแห้งเล็กน้อย อากาศเย็นเฉียบภายในห้องไม่ได้ทำให้รู้สึกสะทกสะท้านเท่าไหร่นัก ดวงตาสีน้ำตาลแดงตวัดมองผ้าขนหนูผืนเล็กซึ่งวางไว้บนโต๊ะติดผนัง ทว่ากลับไม่เห็นคนที่นำมาวางไว้

              มือหนาหยิบผ้าผืนเล็กขึ้นมา กลิ่นสตรอเบอร์รี่อ่อนๆ ติดมากับผ้า...ทว่าเขาจงใจเมินเฉย แล้วเดินไปทิ้งผ้าลงตะกร้าเตรียมซัก

              ไม่นานนักคนที่ยังไม่นอนก็มาหยุดยืนริมระเบียงชั้นสอง ดวงตาไร้อารมณ์กวาดมองไปยังร่างขาวโพลนตัดกับความมืดบนโซฟา ซีกหน้าข้างหนึ่งของคนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวยุบลงไปกับหมอน คอเสื้อตกจนเผยให้เห็นลาดไหล่ข้างหนึ่ง และท่านอนที่ไม่มีความระวังตัว...ชายเสื้อเลิกขึ้นมาจนเกือบถึงสะโพกเผยให้เห็นเรียวขาขาวบางเกินชาย

              เขาไม่ได้ใจดีขนาดแบ่งพื้นที่ส่วนตัวให้ใครได้ง่ายๆ ทุกอย่างล้วนมีราคาค่าตอบแทน

ดวงตาคมดุวกกลับขึ้นมามองวิวทิวทัศน์ด้านนอกหน้าต่างอีกครั้ง ประกายยากเดาความคิดวาบผ่านแววตายามมองไปยังทิศทางหนึ่ง

ทิศตะวันออก...

 

ตอนเช้า

ผมสะลึมสะลือตื่นขึ้นมานั่งเบลอๆ อยู่บนโซฟา อากาศหนาวเย็นจนต้องห่อไหล่ลงและจามออกมาอย่างอดไม่ได้

 “ฮ...ฮัดชิ้ว!

พอมองดูเวลาก็พบว่าเพิ่งจะตีห้ากว่าๆ ผมสะบัดหัวไล่ความง่วงเล็กน้อยก่อนจะลากสังขารขึ้นไปด้านบนห้องน้ำ จัดการล้างหน้าล้างตา อาบน้ำ แล้วใส่ชุดเดิมของเมื่อวานที่ซักแห้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน พอเปิดประตูออกมาและแอบเหลือบมองไปยังโซนเตียงนอน ผมก็เห็นเงาคนนอนอยู่บนเตียงไกลๆ

แน่นอนว่าผมไม่ได้เข้าไปปลุกในทันที ประสบการณ์ครั้งที่แล้วสอนให้รู้ว่า...ถ้าไม่อยากตาย อย่าเข้าไปในเขตหวงห้าม

ผมลงมายังชั้นล่าง ค้นเอาสตรอเบอร์รี่ออกมาวางบนเคาน์เตอร์ครัว แล้วลงมือทำน้ำปั่นในทันที อากาศเย็นขนาดนี้ยังกินน้ำปั่นได้ต้องติดมากขนาดไหนกันนะ...อยู่ที่บ้านเขากินแบบนี้ประจำเลยหรือเปล่า ผมชักจะสงสัยขึ้นมา

ผมยกแก้วน้ำปั่นออกมาวางบนโต๊ะเฉกเช่นปกติ หางตาเหลือบไปเห็นคิมหันต์กำลังเดินลงมาจากชั้นบน วันนี้เขาไม่เซตผม...ดูดีไปอีกแบบ

ด้วยความที่ผมเผลอมองตุ้มหูสามอันซึ่งเรียงกันอย่างเป็นระเบียบบนใบหูของเขานานไปหน่อย ยามเมื่อคิมหันต์สบมองกลับมาด้วยแววตาเรียบนิ่ง...ผมจึงเกือบสะดุ้งและวกสายตากลับมาแทบไม่ทัน

มันใช่เรื่องไหมอุ่นงื้อ เกือบไปแล้ว...ไปจ้องนานขนาดนั้นเดี๋ยวโดนควักลูกตาขึ้นมาจะทำยังไง แม้อีกฝ่ายอาจไม่เห็นลูกตาผมเพราะเส้นผมบดบังก็เถอะ

ผมยืนนิ่งตัวแข็งทื่อตอนที่คิมหันต์เดินเข้ามาใกล้ มือหนายกแก้วน้ำปั่นขึ้นจิบ ในขณะที่ผมกะพริบตาปริบๆ อย่างทำอะไรไม่ถูก

“เมื่อวาน...ขอบคุณนะครับ”

ผมพึมพำบอก พร้อมโค้งหัวเบาๆ ต้องการสื่อความหมายทั้งเรื่องที่ให้พักด้วย และเรื่องที่เขาบังเอิญไปยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าหอพักพอดี

คิมหันต์เงียบไปนาน คล้ายว่าในห้องนี้ไม่ได้มีผมอยู่ด้วย ซึ่งนั่นก็เป็นปกติของเขาอยู่แล้ว ผมถอยฉากหลบออกมา ตั้งใจจะออกไปติดต่อคนคุมหอพักเพื่อขอกุญแจห้องและคีย์การ์ดใหม่ ทว่าฉับพลันที่หันหลังให้และแง้มประตูออกได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น...มือหนากลับเอื้อมผ่านหน้าผมไปดันประตูให้ปิดลงอย่างไม่ทันตั้งตัว

ปัง!

ผมสะดุ้งเฮือก ลมหายใจขาดห้วงเพราะตกใจกะทันหัน ร่างกายแข็งทื่อและไม่กล้าหันมองคนด้านหลังที่เข้ามายืนประชิดกันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ ใกล้เกินไปแล้ว...ใกล้ขนาดนี้ผมมีสิทธิ์ตายคามือเขาได้ภายในพริบตา

“อย่าให้มีอีก...”

ผมไม่เข้าใจว่าเครื่องจักรสังหารต้องการสื่ออะไร ขนทั้งร่างลุกวาบกับสุ้มเสียงกระซิบชิดริมหูที่ฟังดูหลอนประสาทมหาศาล ทว่าแม้ไม่เข้าใจ แต่สมองน้อยๆ ของผมก็พยายามประมวลผลอย่างเอาเป็นเอาตาย

หรือเขาจะหมายถึง...อย่าสร้างความลำบากให้เขาอีก ต้องใช่แน่ๆ เพราะผมมาบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของเขาตั้งหนึ่งคืน

ผมพยักรับเบาๆ จะเอื้อมมือสั่นระริกไปเปิดประตูอีกครั้งก็ไม่กล้า น...น่ากลัวเกินไปแล้ว

ฮือ อุ่นกำลังโดนข่มขู่...ใครก็ได้ช่วยด้วย

คล้ายว่าสวรรค์จะได้ยินเสียงที่ผมมักส่งไปไม่ถึง เพราะมือหนาคลายออกห่างจากประตูในที่สุด ผมกลั้นหายใจยามเมื่อปลายนิ้วเรียวเคลื่อนเฉียดผ่านข้างแก้มเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ไม่ต้องรอให้มีใครมาอัญเชิญ...ผมก็รีบเปิดประตูออกไปอย่างรวดเร็ว ฮือ จะมีสักวันไหมครับที่อุ่นจะไม่โดนจู่โจม!

ผมกระวีกระวาดลงไปยังชั้นล่างสุด เพื่อนในหอพักที่เดินๆ กันอยู่ต่างหันมองตามจนแทบเหลียวหลัง บางคนอ้าปากค้าง บางคนถึงกับทำขวดน้ำในมือตกพื้น

"สัด...นั่นมันลิฟต์ราชา"

"ออกมาจากลิฟต์ราชาตอนเช้าด้วยว่ะ น่าจะไม่ธรรมดาแล้ว"

"อย่าบอกเชียวนะว่าไอ้มืดมนนั่นนอนค้างห้องของราชาทั้งคืน เชี่ย...กูไม่อยากจะเชื่อ!"

เสียงพูดคุยดังแว่วเข้าหูทว่าผมไร้สติเกินกว่าจะตั้งใจฟัง ในหัวเต็มไปด้วยความกังวลเรื่องคีย์การ์ดห้องพัก พอไปติดต่อคนคุมหอพักผมก็ได้คีย์การ์ดใหม่มาชุดหนึ่ง จากนั้นก็ไปเดินหาคีย์การ์ดเก่าที่อาจทำตกไว้ระหว่างทาง

หาทั่วแล้ว ทั้งพงหญ้าและพื้นถนน...แต่กลับไม่มี

ผมกะพริบตาสองครั้งแล้วปาดเหงื่อที่ผุดซึมบริเวณหน้าผาก จากนั้นก็มุ่งตรงไปยังห้องเรียน ขืนมัวแต่หาแบบนี้ผมคงเข้าเรียนสายกันพอดี วันนี้เป็นวันเปลี่ยนห้องเรียนใหม่ ถ้าไปสายตั้งแต่วันแรกคงกลายเป็นจุดเด่น

แน่นอนว่าผมไม่อยากเป็นจุดเด่น แม้ปกติจะไม่ค่อยสนใจสายตาที่ลอบมองมาก็ตาม อย่าคิดเชียวนะครับว่าคนอื่นเมียงมองผมด้วยแววตาพิศวาส...เขามองเพราะสงสัยในความสัมพันธ์อันคลุมเครือระหว่างผมกับเครื่องจักรสังหารต่างหาก

              อยากตะโกนให้ก้องโลกว่ามันไม่มีอะไรทั้งสิ้น โปรดอย่าคิดเป็นตุเป็นตะไปมากกว่านี้เลยครับ เกิดคิมหันต์รำคาญข่าวลือขึ้นมา ผมอาจถูกฆ่าหมกป่าเอาได้

              แม้จะอยากแก้ตัวมากมายเพียงใด ทว่าด้วยบุคลิกที่ไม่ค่อยกล้าเข้าหาใครก่อน ผมจึงได้แต่อมพะนำทำเป็นไม่สนโลกต่อไป ใช่...แรกๆ มันก็ไม่สนหรอกข่าวลือนั่นน่ะ แต่อนิจจา...อยู่ไปอยู่มาทำไมมันชักลือไปในทางที่ผิดๆ มากขึ้นเรื่อยๆ เลยล่ะครับ ไม่ใช่ผิดธรรมดานะ ผิดแบบมหันต์เลยด้วย

เพียงแค่ผมลงลิฟต์ของราชา...ไม่กี่นาทีต่อมาข่าวลือกลับแพร่สะพัดไปทั่วทั้งโรงเรียน เดินไปไหนก็มีแต่เสียงซุบซิบนินทา เพิ่งรู้ว่าหอพักชายก็เป็นแหล่งกระจายข่าวไม่แพ้หอพักหญิง

มนุษย์นี่สมกับเป็นสัตว์สังคมนะครับ...อา พูดอย่างกับผมไม่ใช่มนุษย์งั้นแหละ

ผมเดินไล่อ่านรายชื่อที่ติดบริเวณหน้าห้องในแต่ละห้อง ตั้งแต่อยู่ที่นี่มา ผมย้ายห้องและได้พบเพื่อนใหม่มาสองรอบแล้ว และครั้งนี้กำลังจะเป็นครั้งที่สาม

โชคชะตาครับ...ขอให้อุ่นพบเจอเพื่อนดีๆ ขอให้เข้าไปจองที่นั่งในโซนสงบและปลอดภัยทันด้วยเทอญ เพี้ยง!

หลังหลับตาปี๋พนมมืออธิษฐานเสร็จ ผมก็ก้าวเดินเข้ามาในห้องที่มีชื่อของตัวเองติดอยู่อย่างมึนๆ ทว่าดูเหมือนผมจะมาสายกว่าที่คิด ไม่ก็เพื่อนใหม่มาเช้าเกินไป ที่นั่งเลยถูกจับจองจนเกือบหมด

ทว่ามีอยู่โซนหนึ่งที่โล่งโจ้งคล้ายไม่มีใครคิดจะเข้าไปนั่ง มันคือโซนด้านหลังติดมุมมืดที่สุดของห้อง ผมกะพริบตาปริบๆ คล้ายว่าเหตุการณ์นี้มันเคยเกิดขึ้นมาก่อน...

และแล้วผมก็รู้สาเหตุของความโล่งบริเวณโซนหลังห้อง มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงมุมด้านในสุด บรรยากาศรอบตัวเขาคล้ายติดป้ายเตือนตลอดเวลาว่า ‘ถ้าไม่อยากตาย ก็อยู่ห่างๆ ซะ’ ยังไม่ทันให้ผมได้ครุ่นคิดหรือถอยหนี คนที่แผ่กลิ่นอายอันตรายอบอวลไปทั่วห้องก็เงยหน้าขึ้นมามองกันเสียก่อน

ใจผมกระตุกไปวูบหนึ่ง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใบหน้าคงซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ผมตัวแข็งทื่อ จะก้าวไปข้างหน้าก็ไม่กล้า จะถอยหลังก็ไม่ทัน

คุณโชคชะตาครับ คุณไม่เข้าข้างอุ่นเลย โฮก!

อยู่ห้องเดียวกันครั้งแรกเรียก ‘บังเอิญ’ อยู่ด้วยกันครั้งที่สองยังพอเรียก ‘บังเอิญ’ ...แล้วถ้าได้อยู่ห้องเดียวกันครั้งที่สามล่ะ  พรหมลิขิต’ งั้นหรอ

...ลิขิตให้ผมตายเร็วน่ะสิไม่ว่า!

ฮือ อุ่นจิคราย

ดวงตาสีน้ำตาลแดงที่ไม่ฉายห้วงอารมณ์ใดๆ ละออกห่างไปยังทิศทางอื่น ทว่าผมยังทำใจกับความตื่นตระหนกเมื่อชั่วครู่ไม่ได้ ใครไม่เพิ่งโดนข่มขู่เหมือนผมมาคงไม่รู้หรอกครับว่ามันน่ากลัวแค่ไหน ผมกลัวจริงๆ นะไม่ได้กลัวเล่นๆ

ขณะที่ผมกำลังมองหาที่นั่งดีๆ สักที่ ใครคนหนึ่งก็เอื้อมมือมาจากทางด้านข้าง ผมเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณในทันที และด้วยความที่ยืนอยู่กลางห้อง การเคลื่อนไหวเพียงเล็กๆ น้อยๆ ก็เรียกสายตาคนทั้งห้องให้หันมองกันพรึ่บพรั่บ

“ขี้ระแวงจังนะ”

ผมหันมองคนแปลกหน้าที่ชักมือกลับไป ใบหน้าหล่อเหลาประดับไปด้วยรอยยิ้มมุมปากชั่วครู่หนึ่ง แววตาก็ดูอันตรายจนไม่น่าเข้าใกล้...ผมจำได้ จำได้แม่นเลย

คนๆ นี้คือดีล!

พระเจ้าครับ...ท่านคิดอะไรอยู่ถึงส่งผมมาร่วมห้องกับผู้ชายที่เพิ่งไล่ล่ากันไปเมื่อวาน เท่านั้นยังไม่พอ ยังส่งผมมาอยู่กับเครื่องจักรสังหารให้ถูกฆ่าตายง่ายๆ อีก

อะฮึก...เกิดเป็นอุ่นช่างลำบาก

ผมเผลอเบิกตากว้าง สถานการณ์ตอนนี้เรียกได้ว่าเข้าขั้นวิกฤตเลยทีเดียว เสียงสัญญาณเตือนภัยในหัวร้องดังลั่น ทว่าก่อนจะเดินหลบไปจากที่ตรงนี้ ดีลก็พูดดักขึ้นมาเสียก่อน

“มานั่งด้วยกันไหม ด้านข้างกูยังว่าง”

ผมเอียงคอมองที่นั่งด้านข้างของดีล...ว่างจริงๆ ด้วย แต่อย่าลืมว่าเมื่อวานคุณทำอะไรไว้สิครับจะมาตีซี้ผมแบบนี้ไม่ได้

บอกเลยว่าระแวงหนักมาก ให้ตายก็ไม่นั่ง...ไม่นั่งเด็ดขาด ใครจะทำใจนั่งด้านข้างคนที่มองตัวเองราวกับจะกลืนกินลงกันล่ะครับ แม้ลาวาจะมองผมด้วยสายตาอยากจับกินบ่อยๆ แต่กลับไม่ได้ให้ความรู้สึกน่าขนลุกเท่านี้ ราวกับมองมาด้วยสายตาคนละความหมายกันอย่างไรอย่างนั้น

กินก็คือกิน และอุ่นก็ไม่อยากกลายเป็นอาหารของใครด้วย อย่าบอกเชียวนะว่าดีลมาจากเผ่ากินคน ไม่ได้การแล้ว...ต้องหนี อยู่ใกล้ไม่ได้เด็ดขาด!

ไอเดียบางอย่างผุดวาบเข้ามาในหัว ผมเงยหน้ามองไปยังโซนที่คิดว่าน่าจะปลอดภัยสุดเพราะดีลคงไม่กล้าลุกล้ำเข้าไปในนั้น และแล้วก็ต้องสะดุ้งเพราะคนที่แผ่กลิ่นอายเย็นๆ ในมุมมืดเหลือบหางตามามองกันเพียงเสี้ยววินาทีหนึ่งราวกับล่วงรู้ความคิด

อะเฮือก...คงต้องเลือกระหว่างความเป็นความตาย กับผู้ชายบ้าๆ ที่จ้องจะจับผมกินแล้วล่ะครับ

ฉับพลันนั้นภาพหนูปิ้งบนเตาถ่านร้อนๆ ก็โผล่แวบเข้ามาในหัว ไม่ๆ ผมจะไม่ยอมกลายเป็นหนูปิ้งให้ดีลจับกินเด็ดขาด!

ต่อให้ต้องตายอุ่นก็จะหนี งื้อ

“ไม่ครับ...”

ผมเอ่ยปฏิเสธแล้วรีบเดินเร็วๆ มายังโซนหลังห้อง วางกระเป๋าลงบนโต๊ะที่อยู่ถัดจากเครื่องจักรสังหารสามโต๊ะก่อนจะเผลอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ไม่นานนักอาจารย์ก็เข้ามาสอนตรงเวลา ผมไม่ได้สนใจสายตาเพื่อนร่วมห้องที่ลอบมองมาเป็นระยะ เพราะมัวแต่จดเลคเชอร์และเงี่ยหูฟังอยู่ แม้จะฟังรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้างก็ตาม จะว่าไปผมไม่เจอเพื่อนเก่าเลย ทั้งเพียว เจมส์ และลาวา

พวกเขาอยู่ห้องอื่น...

เวลาพักกลางวันมาถึงไวกว่าที่คิด ผมบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋าเตรียมไปกินข้าวแล้วกลับหอ บ่ายนี้มีคัดเลือกนักกีฬาแต่ละสี ในฐานะอัศวิน...ผมมีหน้าที่จดรายชื่อนักกีฬาเพื่อนำไปยื่นในที่ประชุมอีกทอดหนึ่ง

แผลที่โดนต่อยหน้าเริ่มทุเลาอาการปวดลงแล้วแต่ยังเขียวช้ำเป็นรอยจ้ำอยู่ พอลองเอามือไปแตะๆ ดู ความรู้สึกเจ็บแสบก็แล่นวาบเข้ามาในหัว ผมเลิกสนใจแผลบนหน้าของตัวเองก่อนจะเดินตรงดิ่งไปยังโรงอาหารอย่างหิวโหย กวาดสายตาหาเมนูอาหารคร่าวๆ ก่อนจะมุ่งตรงไปซื้อเย็นตาโฟแสนอร่อย

แต่แล้วผมก็ต้องเบรกเอี๊ยดเมื่อเกือบชนใครคนหนึ่ง

ไอฝน...

อีกฝ่ายยืนจ้องหน้าผมนิ่ง ไม่มีท่าทีว่าจะหลีกทางให้แต่อย่างใด ออร่าความสวยเกินชายแผ่กระจายไปโดยรอบเรียกสายตาคนมองเป็นระยะ ก็สมกับคำร่ำลือ ใครๆ ต่างก็ยกให้ไอฝนเป็นชายงามที่สุดในรุ่น...เรียกได้ว่าเป็นหน้าเป็นตาให้กับตระกูลหงส์เลยทีเดียว

ผมมอง เขามอง...แต่ไม่มีใครคิดหลบทาง ด้วยความหิว ผมเลยเบี่ยงร่างจะไปต่อแถว ทว่าข้อมือกลับโดนกระชากรั้งให้กลับไปยืนที่เดิมเสียก่อน

“อะไรครับ”

ผมเอ่ยถามด้วยสุ้มเสียงเรียบเรื่อย บิดมือตัวเองออกจากการจับกุมอย่างสุภาพ ด้วยความที่พวกเราตัวสูงไล่เลี่ยกัน ผมเลยเห็นว่าดวงตาคู่สวยกวาดมองมาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างชัดเจน

“กูมีเรื่องจะถาม”

“....?

“มึงคิดจะจับราชาตะวันตกงั้นหรอ”

ผมเผลอกะพริบตาอ้าปากค้าง คาดว่าแมลงวันคงบินเข้าไปเป็นสิบๆ ตัวถ้าไอฝนไม่ส่งสายตามองเหยียดหยามมาให้กันเสียก่อน

“แล้วแต่จะคิดครับ...”

อุ่นหิว...ปล่อยอุ่นไปสักที ไม่มีเวลามาตอบคำถามชวนคอขาดพรรณ์นี้หรอกครับ!

“เจอตัวแล้ว หึๆ”

ฉับพลันนั้นบุคคลที่สามก็เดินเข้ามา ไอฝนมองคนแปลกหน้านิ่งงัน พอๆ กับผมที่ค่อยๆ ก้าวถอยห่างอย่างแนบเนียน ให้ตายเถอะครับ...คนบ้ามา

จะเอาอะไรกับอุ่นอี๊กกก ฮือ!

“ผมไม่รู้จักคุณ” ไอฝนตอบกลับดีลด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแกมหยิ่งผยอง เจ้าตัวคงเข้าใจผิดว่าอีกฝ่ายเข้ามาทักดังเช่นพวกผู้ชายคนอื่นในโรงเรียน

ผมพยักหน้าหงึกหงัก ทำดีมากไอฝน นายหลอกล่อคนบ้านี่ไว้นะ อุ่นจะหนี!

“ผมก็ไม่รู้จักคุณ แต่ผมอยากรู้จักคนที่อยู่ด้านหลังคุณต่างหาก...อ้าวไปไหนแล้ววะ เชี่ยไวฉิบ อย่าให้กูจับได้นะมึง”

ผมได้ยินเสียงดีลลอยแว่วมากระทบหูก่อนที่เขาจะเดินหัวเสียไปอีกทาง พอคิดว่าปลอดภัยดีแล้วผมก็โผล่หัวออกมาจากใต้โต๊ะด้วยใบหน้ามึนงง พระเจ้าครับ...นี่มันชักวุ่นวายกันไปใหญ่แล้ว ทำไมผมสลัดคนบ้าไม่หลุด ดีลอยากกินผมขนาดนั้นเลยหรอ

ฮือ อุ่นไม่อยากกลายเป็นอาหารของเผ่ากินคนนะ!




Writer talk2

บทนี้น้องอุ่นจะโดนตามหนักหน่อย ส่วนหนูคิมคนไสยซึ่งไม่ได้เป็นอะไรกับน้องนั้นก็ถอยฉากหลบไปไกลๆค่ะ...//หลบปืนรัวๆ คือน้องอุ่นคิดจริงจังนะเรื่องเผ่ากินคน มันอาจดูจินตนาการลึกล้ำไป แต่ถ้าลองคิดกลับกันคือไม่เคยมีใครทำสายตาแบบนี้ใส่น้อง ประกอบกับน้องไม่ค่อยได้เผชิญโลกกว้าง ไม่เคยมีใครหลงผิด(?)มาจีบ แล้วอยู่ๆวันหนึ่งดีลก็โผล่เข้ามา น้องเลยเข้าใจผิดไปโดยปริยายค่ะ ตีค่าสายตาพิศวาสเป็นสายตาจะจับตัวเองมาปิ้งกินซะงั้น//ฮา คำถามที่ว่าเค้าจะรักกันเมื่อไหร่ ไม่นานหรอกค่ะ ไม่น่าจะนาน(?) แล้วพบกันค่า

#ไล่ฆ่าล่ารัก #คิมอุ่น

รักรีดเดอร์ 


Writer talk

หนูคิมคนไสยหมายถึงอะไร...ให้คุ้กกี้ทำนายกัน~ //หลบฉากไปเงียบๆ บทนี้หนูคิมพูดหลายประโยคนะคะ น้ำตาจะไหล คาแรกเตอร์แต่งยากเย็นอะไรเบอร์นี้ แล้วพบกันค่ะ

ติดตามข่าวสารการอัพนิยายได้ที่  เพจ , ทวิต

#คิมอุ่น  #ไล่ฆ่าล่ารัก

รักรีดเดอร์



เห็นภาพนี้แล้วนึกถึงน้องอุ่นขึ้นมาค่ะ//เอ็นดู (เครดิต)

ขอบคุณท่านหนึ่งในทวิตที่นำภาพมาฝากนะคะ ><



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.007K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

45,896 ความคิดเห็น

  1. #45870 Baozi_Ploy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 เมษายน 2564 / 09:03
    สงสารยัยน้องงงงความคิดน้องน้อยมาก
    #45,870
    0
  2. #45451 crzoldyck7 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 15:05
    เรียนห้องเดียวกัน3ครั้งไม่ใช่ทั้งบังเอิญและพรหมลิขิตใดๆทั้งนั้น แต่เป็นเพราะราชาเป็นคนกำหนดเองจ้าาาาาา 555 //ชั้นมโน
    #45,451
    0
  3. #45280 nisworddunn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 21:54
    อย่าให้มีอะไรหนอ สงสัยมาก เดาไม่ค่อยถูกเลยนะ
    #45,280
    0
  4. #45070 Flim2115 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 13:27

    ไอฝนนี้นิสัยเหมือนแม่เลย🥴

    #45,070
    0
  5. #45044 Poon_P21 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 17:16
    เพล้ง!! เอ๊ะ เสียงอะไรแตก สงสารไอฝนเค้านะคะ
    #45,044
    0
  6. #44972 chotika5062 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:46
    เมื่อไหร่น้องจะตัดผมมม
    #44,972
    0
  7. #41616 Cigarettesxdgm (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 16:37
    แม๊ อีกนิดอยากให้น้องไออุ่งตัดผมแร้วง่ะ แร้วพี่แกหวงเงี้ย ฟินลืมมมมม
    #41,616
    0
  8. #39681 JHTEN (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 23:47
    ฝนนนนนน สงสารจัง
    #39,681
    0
  9. #38491 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 00:28
    ไอฝนหน้าแตกว่ะ55555555​แต่ชอบดีลอ่ะ..ตื๊อสุด555~ราชาคิมก็เย็นชาต่อไปเถอะ..ขอให้หทาคาบไปแด๊ก
    #38,491
    0
  10. #37846 QRga (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 20:41
    อุ่นเหมือนจะใสไม่จริง

    //หนุ่เเค่คิดเด้อ!!

    อย่าว่ากรรณ์
    #37,846
    1
    • #37846-1 Gib9793(จากตอนที่ 19)
      11 พฤศจิกายน 2562 / 23:14
      นางขี้มโนค่ะ5555555555
      #37846-1
  11. #37116 NoneCoffee (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 10:23
    ถ้าคิมไม่รุก ดิชั้นจะยกน้องอุ่นให้ชายดีลละนะ ชั้นชอบนาง นางน่ารัก
    #37,116
    1
    • #37116-1 nok127(จากตอนที่ 19)
      5 พฤศจิกายน 2562 / 18:40
      เห็นด้วยค่ะ555
      #37116-1
  12. #37031 ratchani1738 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 19:54
    น้องอุ่นนนน
    #37,031
    0
  13. #35743 ellenjeen (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 10:06
    น้องตัดผมเถอะ
    #35,743
    0
  14. #30764 JusOH (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 01:12
    น้องงงวว
    #30,764
    0
  15. #30561 มากิริจัง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 13:14
    ของที่ต้องแลก
    เอาตัวกับหัวใจหนูไออุ่นใส่พานถวายบนเตียงท่านคิมเลยค่ะ
    มากพอไหมจ๊ะ
    #30,561
    0
  16. #28576 thonghan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 02:49
    เอ็นดูน้องงงงงงง
    #28,576
    0
  17. #28554 xrxrose (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 21:00
    สงสารตะดีล ชั้นเข้าใจแกนะว่าแกอยากขย้ำนังอุ่นขนาดไหน5555
    #28,554
    0
  18. #25888 mook (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 16:45

    หนูน้อยตัวอ้วนกลมน่ารักจังเลยอ่าาาาา

    #25,888
    0
  19. #24585 SkyNigth (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 14:34
    อุ่นรูกกกกกกกกก
    #24,585
    0
  20. #23899 KiHaE*129 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 01:40

    คิมลูกอย่าให้มีอีกนี่หมายถึงรอยซ้ำที่แก้มน้องอะป่าววววววววว

    #23,899
    0
  21. #23741 overmiss2234 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 00:14
    ตัวชิลชิล่าเหมือนอยู่นะ น้าเอ็นดู
    #23,741
    0
  22. #23400 Best_Only (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 18:33
    ไอฝน ดูหน้าเเตกมากอะ
    #23,400
    0
  23. #22780 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 01:29
    ยกบทพระเอกให้ดีลเถอะแม่!!! //โดนยิงง
    #22,780
    0
  24. #22170 arainisad (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 19:43
    เอ็นดูอุ่นน
    #22,170
    0
  25. #20955 mytty (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 19:17

    เอ็นดูน้องงง

    #20,955
    0
  26. #18856 0924211827 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 08:47
    หนูต้องช่วยตัวเองน่ะอุ่น
    #18,856
    1
    • #18856-1 pornoi1234(จากตอนที่ 19)
      16 เมษายน 2562 / 17:43
      คิดดีไม่ได้เลย
      #18856-1