[Yaoi] DON’T HUNT ME ล่ารัก สลักร้าย (สนพ. SENSE BOOK)

ตอนที่ 15 : Ep.15::ค่ำคืนทมิฬ...กรุ่นกลิ่นความตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 83,474
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,848 ครั้ง
    17 ส.ค. 63





 

Ep.15

ค่ำคืนทมิฬ...กรุ่นกลิ่นความตาย 

  

              ติ๊ดๆ!

              เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในจังหวะที่ปลายมีดกำลังจะเฉือนลงมาบนหลอดลม ผมเบิกตากว้าง ไม่กล้าแม้แต่จะขยับร่างหลบหนีไปไหน มัจจุราชในคราบมนุษย์ตรงหน้าชะงักไปเสี้ยววินาทีหนึ่ง ชั่วระยะเวลาสั้นๆ ที่สบประสานดวงตาน่าสะพรึงกลัว ผมรู้สึกราวกับติดอยู่ในห้วงระยะเวลาอันยาวนานชั่วกัปชั่วกัลป์

              ติ๊ดๆ!

              จนกระทั่งเสียงริงโทนดังขึ้นเป็นรอบที่สอง อีกฝ่ายจึงยอมผละใบมีดออกห่างจากลำคอที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด มือข้างหนึ่งควักสมาร์ทโฟนสีดำขึ้นมากดรับ ในขณะที่สายตายังคงตรึงร่างผมไว้คล้ายนักล่าที่ไม่คิดจะปล่อยให้เหยื่อหลบหนี

              (คิม...เป็นไงบ้างครับ)

              “....”

              (ฮัลโหลนิล...ทำไมไม่เห็นมีสัญญาณเลย ไหนบอกเบนว่าที่เกาะมีสัญญาณไง)

              ด้วยความที่ลิฟต์มันเงียบ ผมจึงได้ยินเสียงทุ้มหวานจากปลายสายอย่างชัดเจน เสียงผู้ชายทว่าช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะ เพราะตอนนี้คิมหันต์ชะงักไปและให้ความสนใจกับปลายสายมากกว่าจะจ้องฆ่าผมแล้ว

              ไม่ว่าคนปลายสายจะเป็นใคร ผมล่ะอยากก้มกราบสักร้อยครั้งที่เขาโทรมาได้จังหวะพอดี เกือบไปแล้วไหมล่ะ...เกือบได้กลายเป็นผีเฝ้าลิฟต์แล้วอุ่นเอ๊ย!

              ผมทรุดร่างลงบนพื้นอย่างหมดแรง คลำมือแตะๆ ลำคอตัวเองด้วยอารามหวาดผวา ต่อให้บรรยากาศน่ากลัวจะเริ่มเจือจางลงเล็กน้อย ทว่าผมก็ไม่สามารถหักห้ามความหวั่นวิตกของตัวเองได้เลยแม้แต่น้อย

              “เบน...”

              (อ้ะสัญญาณติดแล้ว เป็นไงบ้างครับ อยู่ที่นู่นสบายดีไหม)

              “....”

              (ช่วงนี้เริ่มเข้าหน้าหนาวแล้ว...คิมอย่าลืมนอนห่มผ้าอุ่นๆ ไว้นะครับ เข้าใจที่เบนพูดหรือเปล่า)

              “อืม...”

              ผมกะพริบตาปริบๆ มองเครื่องจักรสังหารคุยโทรศัพท์กับใครสักคนเป็นครั้งแรก อีกทั้งตอนคุยยังทำหน้าไร้อารมณ์ได้อีก อา...ช่างเถอะครับ ผมคงต้องหาทางหนีทีไล่เสียก่อน ว่าแล้วก็ค่อยๆ กระดึ๊บๆ ไปกดเปิดลิฟต์

              (เห็นนิลบอกว่าที่เกาะนั้นมีอาชญากรเยอะมาก คิมอย่าออกไปไหนมาไหนตอนกลางคืนนะครับ มันอันตราย)

              จังหวะนั้นประตูลิฟต์กำลังเปิดพอดี ผมรีบอาศัยช่วงที่เครื่องจักรสังหารจดจ่ออยู่กับการฟังเสียงทุ้มหวานเพื่อมุดตัวออกมา ทว่าคอเสื้อด้านหลังกลับโดนกระชากรั้งให้ไปยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาดุดันสว่างวาบเพียงเสี้ยววินาทีหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับปลายสายด้วยสุ้มเสียงเรียบเรื่อย

              “ไม่...”

              (ทำไมดื้อกับเบนล่ะครับ)

            “ไม่รับปาก...ในสิ่งที่ทำไม่ได้”

            ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง เป็นครั้งแรกที่ผมได้ฟังคิมหันต์พูดประโยคยาวๆ ติดต่อกัน ผมเบิกตากว้างอย่างนึกทึ่ง คนที่โทรมาคงมีความสำคัญกับเขามากสินะ ถึงขนาดทำให้มัจจุราชง้างปากตัวเองได้ขนาดนี้...สุดยอดไปเลย!

              อ...เอ่อ ผมควรห่วงใยสวัสดิภาพของตัวเองก่อนดีไหมครับ โฮก

(โอเค...งั้นก็ดูแลตัวเองด้วยแล้วกันนะครับ เบนเป็นห่วง)

ภายหลังจากตอบรับในลำคอ คิมหันต์ก็กดตัดสายทันที ดวงตาคมปลาบที่ตวัดมองมาทำเอาผมรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อยากแปลงร่างเป็นมดน้อยมุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด

“ร...รั้งผมไว้ทำไมครับ”

“....”

นอกจากจะไม่ตอบแล้วยังกระชากลากถูกันไปด้านหลังหอพักอีก เอาเลยครับ อยากจะทำอะไรก็เชิญเลยแต่...คงไม่ใช่ว่าจะลากผมไปฆ่าหั่นศพเข้าหรอกนะ

อะฮึกอุ่นจิคราย

ด้วยสิทธิ์การเป็นราชา คิมหันต์จึงสามารถลากพาผมออกจากประตูรั้วโรงเรียนได้อย่างสบายๆ ยามเฝ้าประตูที่หน้าตาดั่งโจรภูเขาทำเพียงหันมองพวกเราสลับกับมองรูปของเหล่าราชาในมือ

ตุ้บ!

ไม่นานนักผมก็ถูกโยนลงเบาะรถมอเตอร์ไซค์ที่เคยเห็นผ่านตาแต่ไม่เคยได้สัมผัส มันมีสีดำทั้งคันแถมยังดูท่าจะขับยากอีกต่างหาก ผมไม่รู้ว่ารุ่นอะไร เพราะรูปทรงมันก็คล้ายๆ กันไปหมด ดูใหญ่เทอะทะจนผมไม่กล้านั่ง แถมยังแอบซ่อนอยู่ในโกดังห่างจากโรงเรียนมาไกลโข 

ว่าแต่...นี่คือรถของเครื่องจักรสังหารงั้นหรอ?

อย่าบอกเชียวนะว่าเป็นสิทธิ์ของราชาอีกข้อ สิทธิ์เสรีจะมากมายเกินไปแล้ว!

ผมถอยกรูดออกห่างมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ ทว่าคิมหันต์กลับขึ้นคร่อมมันแล้วทำท่าจะทิ้งผมไว้กลางทาง พระเจ้าครับ...เขาลากผมมาไกลหอพักขนาดนี้แล้วยังคิดจะทิ้งผมไว้อีก

ตกลงอุ่นมาอยู่ที่นี่เพื่อใคร อะไร ยังไง...ฮือ

ด้วยสถานการณ์ที่บีบบังคับ ผมไม่ยอมยืนเซ่ออยู่ที่เดิมแน่ๆ เกิดเจอหมาป่าบ้าคลั่งเหมือนคราวนั้นผมคงดับอนาถก่อนได้เรียนจบกันพอดี คิดแล้วก็ปีนป่ายขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายร่างสูงกำยำด้วยความยากลำบาก คิมหันต์ทำเพียงตวัดมองมาทางหางตาคล้ายรู้อยู่แล้วว่าผมต้องขึ้นมานั่ง

ใจร้ายที่สุดเขาบีบบังคับให้ผมไปด้วยชัดๆ แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมต้องไปก็เถอะ

อีกอย่าง...รถแบบนี้ผมเคยนั่งที่ไหนกัน ชั่วชีวิตที่ผ่านมาเวลาไปโรงเรียนก็มีคุณลุงที่เป็นคนขับรถคอยไปรับไปส่งอยู่แล้ว ไม่เคยต้องขับรถเองเลยสักครั้ง อย่าว่าแต่ขับมอเตอร์ไซค์เลย...แม้แต่นั่งผมก็ยังไม่เคย

บรื้น!

“อ้ะ!

รถพุ่งไปด้านหน้ากะทันหันทำให้ผมต้องรีบหาที่ยึดเกาะอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าผมยังไม่บ้าถึงขั้นกล้าไปเกาะเอวหรือเกาะไหล่คนตรงหน้า ทำได้เพียงจับโครงเบาะด้านข้างเอาไว้แน่น

อุ่นยังรักชีวิตอยู่นะครับ...ฮือ ถ้าจะขับเร็วจนตัวเกือบลอยขนาดนี้สู้บินไปเลยไม่ดีกว่าเรอะ!

ผมหลับตาปี๋ ไม่สนใจเส้นทางที่ขับตัดผ่านป่าไปทะลุอีกฝั่งหนึ่งของเกาะ ความหนาวเหน็บกัดกินร่างจนตัวสั่นระริก เวลาผ่านพ้นไปเกือบครึ่งชั่วโมงทว่าเนิ่นนานในความรู้สึก แขนทั้งสองข้างอ่อนล้าจนเกือบตกรถไปหลายรอบ ในที่สุดผมก็ทนไม่ไหว...เอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อของคิมหันต์ไว้ก่อนจะตกรถตาย

ยามลมพัดผ่านร่าง ความหนาวเหน็บเริ่มซึมลึกไปถึงขั้วกระดูก หนาวเสียจนต้องแอบเอาหน้าไปซุกเสื้อที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ แฝงไปด้วยความดิบเถื่อน...สมกับที่เป็นราชา ต่อให้มีกลิ่นอายน่าหวาดผวาเพียงใด ผู้คนก็ล้วนวิ่งเข้าใส่อย่างไม่คิดหน้าคิดหลังอยู่ดี

เอี๊ยด!

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงเบรกเอี๊ยดก็ดึงสติผมให้กลับเข้าร่างอีกครั้ง ผมผงะหงายเงิบเมื่อพบว่าตัวเองนั่งเบียดเครื่องจักรสังหารจนแทบจะไร้ช่องว่าง คงต้องโทษความหนาวที่บีบบังคับให้ผมทำอะไรบ้าๆ แบบนี้

น...นี่ผมกำลังหาเรื่องตายชัดๆ โฮก!

คิดแล้วก็หน้าซีดเผือด กะพริบตาตั้งสติก่อนจะกระโดดลงจากรถอย่างรวดเร็ว เผลอเซเล็กน้อยเพราะยังตั้งตัวไม่ทัน ฉับพลันนั้นหางตาก็เห็นแสงไฟระยิบระยับจนต้องหันไปมองตรงๆ

เขตชุมชนเกาะแห่งนี้มีหมู่บ้านอยู่ด้วยงั้นหรอ แม้หมู่บ้านจะดูมืดมนไม่ต่างอะไรกับหมู่บ้านร้างก็เถอะ ผมมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาว่างเปล่า

คิมหันต์มาทำอะไรที่นี่ ที่สำคัญกว่านั้น...ผมมาทำอะไรที่นี่?!

หลังจอดรถเสร็จ ร่างสูงกำยำก็เดินดุ่มๆ ไปยังร้านที่มีรูปมีดขนาดต่างๆ ติดไว้ ผมเอียงคออย่างนึกฉงนก่อนจะเดินเอื่อยๆ ตามไป คงไม่ใช่ว่าต้องการกลั่นแกล้งกันหรอกนะครับ

อาทิเช่นลวงไปฆ่าในร้านมีดอะไรแบบนี้!

คิดได้ดังนั้นผมก็หยุดชะงักกึกแล้วถอยหลังออกมาสองสามก้าว ร่างสูงที่ไม่แม้แต่จะหันมามองทางหางตาเดินหายลับเข้าไปในร้านแล้ว ผมถอนหายใจเล็กน้อย...คงคิดมากไป ถ้าจะฆ่า คิมหันต์คงผลักผมตกรถตั้งแต่คราวแรก

ทว่าเหตุการณ์ในลิฟต์นั่น ผมสัมผัสได้ว่าเขาเอาจริง  นึกแล้วลำคอก็แห้งผากขึ้นมา รอยแผลสดใหม่พลันเจ็บแปลบพอกันกับเส้นชีพจรที่เต้นตุบๆ ไม่หยุด

ปึ่ก!

จังหวะที่เตรียมหมุนร่างกลับ ผมก็ดันชนกับใครบางคนเข้า ร่างสูงหนาที่ขนาดตัวพอฟัดพอเหวี่ยงกับคิมหันต์กดตาลงมองผมซึ่งดูตัวเล็กกระจ้อยร่อยเมื่อยืนเทียบกันกับเขา

ผมจ้องกลับด้วยแววตาเลื่อนลอย โค้งศีรษะลงเล็กน้อยพลางบอกกล่าวตามมารยาท

“ขอโทษครับ...”

“อัศวินตะวันตกมาทำอะไรที่นี่งั้นหรอ”

“ผม...”

ผมไม่รู้ว่าควรจะบอกคนแปลกหน้ายังไง ที่สำคัญภายในใจไม่ค่อยอยากคุยกับคนแปลกหน้าเท่าไหร่ด้วย ลึกๆ แล้วผมยังไม่กล้าเข้าหาคนอื่น โดยเฉพาะคนที่แผ่กลิ่นอายคุกคามตรงหน้า

“ดีจริงๆ ที่เจอนาย มากับฉันสักครู่สิ”

“ไม่ครับ”

ผมเอ่ยบอกด้วยสุ้มเสียงเรียบเฉย ฉับพลันนั้นแววตาของคนแปลกหน้าก็ฉายความอันตรายขึ้นมาในทันที ยามเมื่อเขาขยับร่าง...ผมเริ่มถอยหลังหนี ก่อนจะหมุนตัววิ่งสุดแรงกำลังที่มีเพื่อมุ่งเข้าไปยังร้านขายมีด

อย่างน้อยคิมหันต์ก็คงไม่ฆ่าผมในตอนนี้ ขืนอยู่กับคนแปลกหน้านานๆ ก็ไม่รู้ว่าจะถูกพาไปที่ไหนบ้าง!

“ดื้อจังนะ หรือต้องให้ใช้กำลัง?

เสียงเรียบเรื่อยดังตามมาด้านหลัง ผมไม่เคยพบเจอใครที่มีกลิ่นอายอันตรายขนาดนี้ในโรงเรียนมาก่อน เขาดูอันตรายเทียบเท่าระดับราชา ให้ตายเถอะ...ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมาครับ ทำไมผมถึงเพิ่งมาเจอคนแบบนี้กันนะ

ด้วยความที่เพิ่งขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ครั้งแรก ผมจึงทรงตัววิ่งได้ไม่ดีนัก อย่าว่าแต่วิ่งหนีเลย แม้แต่ยืนเฉยๆ ผมยังมึนจนเกือบจะสำรอกของเก่าออกมา 

ผมวิ่งมาจนเกือบจับประตูร้านได้อยู่แล้ว อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น ทว่า... 

หมับ

“จับได้สักที หึๆ”

ซ...ซวยแล้ว ทั้งที่ประตูอยู่ตรงหน้าแท้ๆ!

แอ๊ด!

จังหวะที่กำลังจะโดนกระชากลากถู เสียงเปิดประตูก็เป็นดั่งเสียงสวรรค์...หากแต่คนที่โผล่มาคือพญามาร

              ดวงตาสีน้ำตาลแดงเรืองรองท่ามกลางความมืดมิด คิมหันต์ไล่มองตั้งแต่ปลายเส้นผม ลำคอระหง จรดข้อมือแดงเถือกซึ่งกำลังถูกกระชากลากถูจากคนแปลกหน้า ผมกะพริบตาปริบๆ ด้วยอารามมึนงงระคนตื่นตระหนก ในขณะที่ชายแปลกหน้าทำเพียงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่กลัวเกรง

“ราชาตะวันตกเห...ไม่เบานี่ กลางค่ำกลางคืนยังอุตส่าห์ออกมาได้นะ”

“....”

คิมหันต์เมินเฉยต่อเสียงทักทาย เขาก้าวเท้าเข้าหาอย่างเชื่องช้าก่อนจะโยนกระเป๋าหนังใบใหญ่ให้ผมรับเอาไว้ โชคดีที่ผมกระชากมือซึ่งกำลังถูกเกาะกุมอยู่มารับได้ทัน เสียงโลหะกระทบกันทำให้รู้ว่าด้านในคงอุดมไปด้วยใบมีด

“เจอกันนอกโรงเรียนทั้งที...ไม่อยากเล่นอะไรสนุกๆ หรือไง”

ผมเตรียมเดินตามคิมหันต์ไปที่รถ ทว่าลำคอกลับถูกกระชากรั้งไว้เสียก่อน สองแขนกำลังอุ้มกระเป๋าหนักอึ้งอยู่จึงไม่สามารถสะบัดตัวหนีได้ทัน และก่อนจะได้หาทางหนี...เครื่องจักรสังหารที่ไม่เห็นคนแปลกหน้าอยู่ในสายตามาตั้งแต่แรกกลับชะงักกึก

เสี้ยววินาทีที่อีกฝ่ายเอี้ยวหน้าตวัดมองมาทางหางตา ผมเห็นประกายน่าขนลุกวาบผ่านวูบหนึ่ง

“ที่สนามแข่งรถ เขต C

สุ้มเสียงระรื่นทว่าแฝงไปด้วยความอันตรายดังอยู่ข้างหูอย่างไม่ทุกข์ร้อน ผมเผลอเกร็งร่างยามเมื่อปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะลงมาบนข้างแก้ม ไหนจะลมหายใจอุ่นร้อนซึ่งรินรดตรงซอกคอเสียจนขนลุกซู่

“เดิมพันด้วยอัศวิน...เป็นไง?

ฉับพลันที่คำว่า ‘อัศวิน’ หลุดออกมาจากปากคนด้านหลัง นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงที่เคยฉาบฉายด้วยประกายวาววาบก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบในที่สุด คิมหันต์ถอนสายตากลับไปพลางก้าวขาขึ้นคร่อมรถคันโตของเขาและไม่แม้แต่จะเหลียวมองมาทางนี้อีก

เดี๋ยวนะครับ...เดี๋ยวนะ คุณจะเลวร้ายถึงขั้นทิ้งอุ่นไว้กับคนแปลกหน้าจริงๆน่ะหรอ โฮก!

“หืมไม่สนใจของเดิมพัน หรือไม่กล้าแข่งกับฉันกันนะ”

ผู้ชายที่เพิ่งเจอยังสร้างความขนลุกให้ผมไม่หยุด เพราะนอกจากจะใช้นิ้วเกลี่ยแก้มแล้วยังสอดแขนเข้ามาโอบรอบเอวผมอีก ผมรู้สึกเกร็งไปทั้งร่าง ปฏิกิริยาต่อต้านสัมผัสจากคนแปลกหน้าเริ่มกำเริบ ท้องไส้มันบิดมวนไปหมด แถมก้อนอะไรบางอย่างยังไหลย้อนขึ้นมากระจุกอยู่ตรงลำคอ...

“ป...ปล่อยครับ” ผมเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เพิ่งมาคิดขัดขืนหรือไง ความรู้สึกช้าจังนะ”

ให้ตายเถอะครับ ผมเตือนแล้วนะ!

“อุ๊บ อ้วก!

คนด้านหลังผละห่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับผมที่เบี่ยงกระเป๋าใส่ใบมีดหลบอาเจียนของตัวเองได้ทัน วินาทีนั้นผมไม่สนใจอะไรแล้ว รีบโยนกระเป๋าใบมีดสุดรักสุดหวงของเครื่องจักรสังหารลงพื้นอย่างไม่กลัวตาย ก่อนจะวิ่งไปอ้วกต่อข้างพงหญ้าอย่างไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนอีก

งื้อ...เจ็บแสบลำคอไปหมด ผมแทบจะทรุดลงตรงนั้นแต่ยังตั้งสติคว้ามือไปเปิดก๊อกน้ำมาล้างปากได้ทัน โชคดีจริงๆ ที่ตรงนี้มีก๊อกน้ำสำหรับรดน้ำต้นไม้ ไม่งั้นผมต้องเหนียวปากมากแน่ๆ

 ฉับพลันนั้นความรู้สึกเสียวสันหลังวาบก็เข้าจู่โจม ผมกะพริบตาปริบๆ พลางลุกขึ้นหันไปมองทางด้านหลัง เอียงคอเล็กน้อยเมื่อเห็นคนแปลกหน้ามองมาทางนี้ด้วยสีหน้าทะมึน ทว่าไม่เท่ากับใครอีกคนที่มีกระเป๋าหนังเปื้อนดินในมือ ดวงตาไร้แววเคลื่อนลงคล้ายสำรวจกระเป๋าสุดรักสุดหวงของตัวเอง ก่อนจะตวัดมองผมอย่างดุดัน

เอ่อ...รังสีสังหารคูณสองนี่มันอะไรกันครับ!

ผมยืนนิ่ง รู้สึกว่าชีวิตไม่ปลอดภัยขึ้นมา ทว่าก่อนจะได้หาทางหลบหนี ชายแปลกหน้าก็ยกยิ้มพลางหัวเราะในลำคอเสียก่อน

“หึๆ น่าเหลือเชื่อจริงๆ”

เป๊าะ!

เสี้ยววินาทีที่เขาดีดนิ้ว กลุ่มชายฉกรรจ์จำนวนหนึ่งก็ตรงเข้ามาล้อมผมกับคิมหันต์ไว้ หนึ่งในนั้นล็อกคอผมอย่างไม่ทันให้ได้ตั้งตัว ถ้าไม่ใช่เพราะเมารถบวกกับไร้เรี่ยวแรง ผมคงหลบพ้นไปแล้วแท้ๆ ให้ตายเถอะครับ...ผมจะทำยังไงดี!

ในขณะที่ผมเริ่มตื่นตระหนกพร้อมกับดิ้นรนขัดขืน คิมหันต์กลับยังคงยืนนิ่งคล้ายไม่ได้ถูกกดดันจากจำนวนคนที่มากกว่าตนเป็นสิบ และไม่รู้ทำไม...ทั้งที่ควรดูเสียเปรียบแท้ๆ แต่ผมกลับมองว่าไม่พอหรอก...จำนวนคนที่ล้อมมันไม่พอ

คิดหรือว่าคนพวกนี้จะล้มเขาได้ง่ายๆ จากประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนให้ผมรู้ว่าคิมหันต์ยังมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่...อะไรบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว และเขายังไม่ได้เปิดเผยมันออกมา

“ฉันจะไปรอที่เขต C กับอัศวินของนายก็แล้วกันนะ ถ้าแน่จริงก็ตามมาล่ะ อ้อ...หมายถึงถ้านายรอด หึๆ”

ผัวะ!

ของแข็งบางอย่างฟาดกระทบท้ายทอยผมอย่างจัง สติเริ่มดับวูบพร้อมภาพตรงหน้าที่พร่าเลือนอย่างฉับพลัน ไม่...ผมยังไม่อยากหลับแต่ผมไม่สามารถฝืนตัวเองได้ ร่างทั้งร่างล้มลงพื้นตามแรงโน้มถ่วงของโลกโดยไม่รับรู้อะไรอีก

นับเป็นครั้งแรกที่ผมเสียท่าขนาดนี้ ถ้าอยู่ในสภาพปกติล่ะก็...คิดหรอว่าจะยอมอยู่นิ่งๆ ให้จับกุมได้ง่ายๆ

ไว้คราวหน้าก่อนเถอะ อุ่นจะเอาคืนให้ดู!

 

ภายหลังจากที่ผู้ท้าทายลักพาตัวคนสลบไปไม่นาน...

นัยน์ตาสีแดงเรืองรองท่ามกลางความมืด ฉากหลังคือซากศพนับสิบ...เสียงกรีดร้องทุรนทุรายของพวกมันไม่ได้ทำให้ชาวบ้านแถวนี้แตกตื่น เป็นปกติของทุกคืนที่จะมีคนตาย เพราะเขตนี้เต็มไปด้วยอาชญากรทั้งหน้าใหม่และหน้าเก่าซึ่งกำลังหลบหนีการตามล่าจากทางรัฐบาล

ขายาวก้าวข้ามร่างไร้ชีวิตก่อนจะปลดถุงมือเปื้อนเลือดออก เผยให้เห็นรอยสักรูปมังกรบริเวณหลังมือ นัยน์ตาที่เคยทอประกายสีแดงฉานค่อยๆ หม่นลงจนกลายเป็นสีน้ำตาลแดงดังเดิม กลิ่นคาวเลือดปะปนกลิ่นอายความตาย...กลิ่นที่ให้ความรู้สึกชาชิน

ไม่ได้ชื่นชอบการฆ่าคนเป็นผักปลา...แต่พวกมันรนหาที่ตายเอง

 

อีกด้านหนึ่ง

เสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่มทำให้ผมค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น ภาพที่ปรากฏคือท้องฟ้ายามค่ำคืน ด้านข้างเป็นรั้วขนาดใหญ่ ไม่สิ...ทั้งซ้าย ขวา หน้า หลัง เป็นรั้วหมด ด้านบนก็ด้วย

เดี๋ยวนะครับ มันไม่ใช่รั้ว แต่เป็นกรงต่างหากน...นี่ผมถูกจับใส่กรงงั้นหรอ

อุ่นจิคราย!

ภายนอกกรงคือสนามแข่งรถที่ผมเคยเห็นผ่านทีวีบ่อยๆ มีกลุ่มคนมากมายนั่งชมอยู่ด้านข้าง มีผู้หญิงนุ่งน้อยห่มน้อยยืนอยู่กลางถนนคอยให้สัญญาณเริ่มการแข่ง และมีสายตาแปลกประหลาดจ้องมองผมเป็นระยะๆ

โชคดีที่ผมไม่ได้ถูกมัดมือมัดเท้า ผมสะบัดหัวเบาๆ ด้วยอารามมึนงง ก่อนจะหันซ้ายแลขวาสำรวจรอบด้านต่อ ประตูกรงมีแม่กุญแจตัวใหญ่ล็อกไว้...ผมเอียงคออย่างครุ่นคิด ทว่าเสียงพูดคุยด้านข้างกลับทำลายสมาธิเข้าเสียก่อน

“นี่มันของเดิมพันคืนนี้จริงดิ?

“ธรรมดาไปไหม หมอนั่นคิดอะไรอยู่วะ ฮ่าๆๆ!

ผู้ชายสองคนกำลังยืนคุยกันอยู่ด้านข้างกรง ผมเงยหน้ามองพวกเขาที่กำลังสูบบุหรี่กันควันโขมง ทว่าไม่นานนักผู้ชายอีกคนก็เดินเข้ามา เขาตวัดตามองผมเล็กน้อย ก่อนจะหันสายตาคมกริบไปทางสองคนที่เหลือ

“หุบปากซะ”

“อะไรของแกวะเดวิด แกก็เห็นอยู่ว่าไอ้หมอนี่แม่งโคตรธรรมดา แบบนี้ราชาจะมาตามคำท้าหรือไง” ไม่ว่าเปล่าแต่ยังชี้นิ้วมาทางผมอีกต่างหาก

“เดี๋ยวก็รู้...”

ฉับพลันนั้นใครบางคนก็ปรากฏตัวขึ้น เขาคือคนแปลกหน้าที่ลักพาตัวผมมานั่นเอง สองคนก่อนหน้านี้พลันหน้าซีดเผือดลงทันที ชายที่ชื่อเดวิดเองก็ก้มหัวให้เขาเล็กน้อย ทว่าหมอนั่นกลับกดตาลงมองผมซึ่งนั่งเรียบร้อยอยู่ในกรงพลางยกยิ้มมุมปากเสียอย่างนั้น

คนไม่ดีรู้งี้อุ่นจะอ้วกใส่หน้าตั้งแต่ตอนที่มาล็อกคอกันไว้แล้ว งื้อ

ผมมองเมินเขาในทันทีเพราะยิ่งมองยิ่งรู้สึกไม่ดี ตอนนี้ผมเริ่มมีแรงนิดหน่อยแล้ว อย่าให้หลุดไปได้เชียวนะ จะวิ่งป่าราบให้ดู!

“ไง...กล้ามากนะที่เกือบอ้วกรดฉัน”

ผมหันกลับไปมองคนที่กำลังนั่งยองๆ ด้านข้างกรงอีกครั้ง กวาดตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก็ไม่พบคราบอ้วกของผมแม้แต่นิด ด้วยความงุนงง ผมจึงเอียงคอถามกลับไปเสียงแผ่วเบา

“ก็ไม่เห็นมีอ้วก...บนตัวคุณนี่ครับ”

สามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังพลันชะงักตาเหลือกโพล่ง พวกเขามองผมสลับกับคนไม่ดีแล้วถอยหลังไปสองสามก้าว ท่าทางหวาดกลัวแบบนั้นมันอะไรกันน่ะจะว่าไป...สายตาของคนตรงหน้าเริ่มฉายแววอันตรายเข้าเสียแล้ว ทว่าผมกลับไม่รู้สึกเกรงกลัวแม้แต่นิด

              ยังมีคนที่น่ากลัวกว่านี้อยู่...คนที่คุณก็รู้ว่าใคร ดังนั้นรังสีสังหารเล็กน้อยแค่นี้ไม่ทำให้ผมสะทกสะท้านได้หรอก

              แกร๊ง!

              “เพย์ นั่นนายจะทำอะไร...”

              ปั่ก!!

              “อั่ก!  

              ในที่สุดผมก็รู้ชื่อคนไม่ดีซักที ทว่าไม่สำคัญเท่ากับที่เขาลุกขึ้นวาดขาเตะคนถามจนสลบในครั้งเดียว ผมเหลือบมองคนที่นอนกระอักเลือดเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะวกสายตากลับมาดังเดิม บรรยากาศกดดันแผ่กระจายรอบด้าน ให้ความรู้สึกราวกับจ่าฝูงที่กำลังลงทัณฑ์คนในปกครองไม่มีผิด

              “อย่าเสือก...เรื่องของกู”

เพย์ไม่ได้สนใจสีหน้าซีดเผือดราวกับหวาดกลัวเขาของคนอื่นๆ ทว่าอีกฝ่ายกลับหันมาปลดกุญแจกรงให้ผมต่อ ผมนั่งนิ่งรอเวลา...รอจังหวะเหมาะๆ ที่จะได้หลบหนี 

มือหนายื่นเข้ามากระชากแขนผมออกจากกรง ความเจ็บแปลบถึงกระดูกทำให้ต้องนิ่วหน้า สุดท้ายเพย์ก็เหวี่ยงผมลงกลางสนาม ท่ามกลางสายตานับร้อยที่จ้องมองมาอย่างให้ความสนใจ เชื่อเถอะครับว่าไม่ได้สนใจผมหรอก แต่สนใจว่าเพย์กำลังจะทำอะไรมากกว่า

 “หมอนี่คือของเดิมพันในค่ำคืนนี้”

เสียงโห่แย้งดังแว่วเข้าหูเป็นระยะ เพย์ยกยิ้มมุมปากในขณะที่ผมกะพริบตาปริบๆ รู้สึกมึนงงว่าตัวเองถูกลากมาเพื่ออะไร แต่ช่างเถอะครับ เอาเป็นว่าผมเริ่มหาช่องทางหลบหนีได้แล้ว

พรึ่บ!

พอลุกขึ้นยืนได้ผมก็อาศัยจังหวะที่เพย์มัวแต่มองคนอื่นวิ่งไปทางด้านข้างสนาม มุดลอดผ่านผู้คนที่รุมล้อมอย่างรวดเร็ว ผมสะบัดหลุดจากกลุ่มคนตัวโตได้ภายในระยะเวลาอันสั้น จนกระทั่งวิ่งหนีเกือบทิ้งห่างได้แล้ว

 “จับมันไว้ ไม่งั้นกูจะฆ่าพวกมึงทั้งหมด!” เสียงอำมหิตของเพย์ดังลั่นสนามแข่งรถ ฉับพลันนั้นหนึ่งในคนที่วิ่งไล่ตามมาก็ชักปืนขึ้นยิงผมทันที

เพียงเสี้ยววินาทีที่เหลือบมองทางหางตา...ผมก็เห็นปลายกระบอกปืนเล็งมาที่แขน

ปัง!

ชักช้าขนาดนั้นไม่ได้กินอุ่นหรอก!

ฮือฮา!

เสียงฮือฮาของผู้คนด้านหลังทำให้ผมต้องรีบเร่งฝีเท้า ใจเต้นแรงและหอบระรัวด้วยความเหนื่อยอ่อน ทว่าผมกลับไม่รู้สึกหวาดกลัวแม้แต่นิด เมื่อเทียบกับการโดนคิมหันต์ตามล่าแล้ว...เหตุการณ์นั้นน่ากลัวกว่าเยอะ

 ผมวิ่งสุดฝีเท้า แทบจะไม่มองทางด้วยซ้ำ คล้ายสัญชาตญาณในการเอาตัวรอดสั่งให้ผมวิ่งไปเรื่อยๆ จนเกือบจะถึงรั้วที่กั้นระหว่างป่ากับอาณาเขตของสนาม เพย์กำลังวิ่งไล่ตามมาพร้อมปืนในมือ ทว่าผมไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก ใครจะยอมเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่กันล่ะ เสี้ยววินาทีที่หันไปสบมองดวงตาอำมหิตทางด้านหลัง อีกฝ่ายก็พลันชะงักไปเล็กน้อย

ปัง!

วิถีลูกกระสุนเบี่ยงทิศ...ผมกะพริบตาด้วยความสงสัยก่อนจะวิ่งหลบอย่างสบายๆ ทว่าคล้ายร่างกายของผมใกล้มาถึงขีดจำกัดแล้ว เรี่ยวแรงที่มีก็เริ่มร่อยหรอ อย่าลืมสิว่าผมเพิ่งอ้วกไป ไหนจะนั่งรถที่ขับราวกับเหาะได้นั่นมาอีก

ฮือ อุ่นจิคราย!

ตุ้บ!

ซ...ซวยแล้วครับ จะมาสะดุดก้อนหินล้มอะไรตอนนี้!

ความเจ็บแปลบที่ข้อเท้าทำเอาผมน้ำตาเล็ด แทบจะตะกายร่างขึ้นจากพื้นแต่ทุกส่วนมันหนักอึ้งไปหมด นับเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกสิ้นหวัง ทว่าเพย์กลับไม่ได้ตรงเข้ามาจับกุมผมดังที่คาดคิดไว้ เขายืนนิ่งอยู่ด้านหลังห่างออกไปราวๆ ห้าเมตร

เพราะอะไร...?

ผมเงยหน้าขึ้นมอง ปลายรองเท้าของใครคนหนึ่งปรากฏในครรลองสายตา กางเกงยีนส์ที่ก่อนหน้านี้มีสีซีดกลับถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงฉานเป็นหย่อมๆ พอไล่สายตาขึ้นมองไปถึงมือ...ผมก็เห็นบางอย่างที่ส่งผลให้ร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน

รอยสักรูปมังกร...

 



 




ขอบคุณแฟนอาร์ตจากคุณ Foomari ค่ะ งดงามมาก//เรารู้ว่าทุกคนต้องเอียงภาพดู >///<



Writer talk2

            ทุกคนคงรู้อยู่แล้วใช่ไหมคะว่าใครโผล่มา//ปาดเหงื่อ ตอนนี้แต่งไปก็สงสารน้องไป โดยทารุณหนักมาก เป็นนายเอกไรท์ต้องสตรอง//หลบมือแม่ยก ต้องขอโทษด้วยนะคะที่อาทิตย์ที่แล้วไม่ได้อัพเนื่องจากติดธุระ ไรท์แจ้งทางเพจไว้เรียบร้อยแล้วค่ะว่าอาทิตย์นี้จะอัพชดเชยของอาทิตย์ที่แล้ว ดังนั้นรออีกประมาณ 50% น้า อาจมาอัพคืนนี้หรือวันพรุ่งนี้ค่ะ ขอบคุณค่า ^^

            #ไล่ฆ่าล่ารัก

รักรีดเดอร์

 

Writer talk1

และแล้วตัวละครลับก็โผล่มา...เอาแล้วสิคะ หนูอุ่นจะโซฮอตเพราะกลายเป็นของเดิมพันก็คราวนี้//หัวเราะแล้วหลบมือแม่ยก หนูคิมคนไสยนี่ยังไง ไม่ฆ่าน้องเพราะเอามาใช้ถือของหรอคะ? เห็นหลายคนบอกว่าไม่เห็นหนทางรักของคู่นี้ ไรท์เลยเสิร์ฟฉากเซอร์วิสไปเล็กน้อย ฉากไหน? ไปค้นหากันเอาเองนะคะ>< (ร...หรือจะไม่มีนะ//ปาดเหงื่อ)

#ติดตามข่าวสารการอัพนิยายที่เพจ  >>คลิ๊ก<<

#หวีดนิยาย ทวงนิยายได้ที่ทวิต  >>คลิ๊ก<<

#ไล่ฆ่าล่ารัก

รักรีดเดอร์


 

ฝากนิยายเรื่องใหม่ค่ะ  (มี e-book)

เป็นเซตเรื่องสั้นแนวสัตว์ร้าย เนื้อหาก็จะร้ายๆตามสไตล์พี่งูโหด ถ้าอยากรู้ว่าร้ายแค่ไหน เชิญคลิ๊กเข้าไปรับชมได้เลยค่า ^^


>>คลิ๊ก<<

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.848K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

45,902 ความคิดเห็น

  1. #45225 PLOYSOIYXX (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 21:13
    ตอนเบนแพ้ท้องนี้กินแต่สตอเบอรี่555555
    #45,225
    0
  2. #45076 artimadachacheep (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 12:44
    ตัดผมเถอะ
    #45,076
    0
  3. #45038 QueenS44 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 22:34
    ทำไมคิมหันต์ ไม่เรียกเบนว่าแม่คะ อยากทราบค่ะ
    #45,038
    2
    • #45038-1 Sawasdeejaaa(จากตอนที่ 15)
      9 เมษายน 2563 / 14:20
      คิมหันต์เห็นว่าเบนหน้าเด็กค่ะ เลยไม่เรียกแม่ 5555 เหมือนจะมีอยู่ตอนพิเศษของไล่ฆ่า ล่ารัก
      #45038-1
    • #45038-2 ยิ้งรู้จัก ยิ้งรักเธอ(จากตอนที่ 15)
      18 เมษายน 2563 / 23:01
      ลองไปอ่านชะตารักดีกรีร้าย(คู่เพลิงนิล×เบนซิน)ดูนะคะ จะมีตอนที่เบนบอกให้คิมหันเรียกแม่แต่คิมหันต์ไม่ยอมเรียกว่าแม่เรียกแค่เบนอย่างเดียวค่ะ
      #45038-2
  4. #43682 0882737868 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 19:21
    เบนคือใครอ่ะ รู้สุกหงุดหงิดที่คิมให้ความสำคัญกับเบนมากกว่าอุ่นอ่ะเชี่ยหงุดหงิดดดด
    #43,682
    5
    • #43682-2 กิ้บ (จากตอนที่ 15)
      25 มกราคม 2563 / 19:46
      เบนคือแม่ของคิมหันต์คะ
      #43682-2
    • #43682-5 Soo Gass(จากตอนที่ 15)
      26 พฤษภาคม 2563 / 15:10
      นั้นแม่เขาเตง ใจเย็น555 คิมเรียกเบนว่าตั้งแต่เด็กแล้วก็หวงเบนมากด้วย555
      #43682-5
  5. วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 12:57
    เมื่อไหร่จะตัดผมมมมม อุ่น
    #39,594
    0
  6. #38481 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 12:22
    วิ่งเก่งหลบเก่งแต่ตกม้าตายที่ก้อนหินนน55555555​เพย์นี่เหนหน้านอกแบบไม่มีผมปิดละล่ะสิ...หลงล่ะสิ​~ยากหน่อยนะมีคนเขาหวง
    #38,481
    0
  7. #36299 FreshyWaranya (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 22:38
    ตัดผมเถ้อะะะะะ
    #36,299
    0
  8. #34606 LazyBK (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 01:19
    อ่านผ่านประโยค "อุ่นจิคราย" ทีไร

    เราก็อ่านเป็น "อุนจิใคร?" ทุกทีเลย 55555
    #34,606
    0
  9. #32884 gizo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 00:37
    อุ่นสุดยอดมนการหลบหนี
    #32,884
    0
  10. #29754 WJJn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 13:42
    อยากให้อุ่นตัดผมแล้ววว จะได้ไม่มีใครบอกว่าน้องธรรมดา!
    #29,754
    0
  11. #26552 magician_doll (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 08:16
    อิน้องจะน่าสงสารอะไรขนาดนั้นอ่าฮือออ
    #26,552
    0
  12. #25882 mook (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 11:28

    คิมหันต์ตามมาช่วยน้องด้วยน่ารักที่สุด

    #25,882
    0
  13. #23893 KiHaE*129 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 22:37

    ตามมาด้วยยยยยยยย

    #23,893
    0
  14. #22772 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 00:32
    หลบกระสุนพ้นแต่สะดุดหินโอ๊ยน้องงว
    #22,772
    0
  15. #22769 MayYL (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 23:42
    ถถถถ น้องสะดุดหินสะงั้น
    #22,769
    0
  16. #21378 khimmee56 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 15:17
    น้อนโคตรเท่ตอนหลบกระสุน แต่มาตายตอนสะดุดหินเนี้ยนะ 5555
    #21,378
    0
  17. #21298 kicha2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 23:12
    สดุดหิน? น้อนนนน
    #21,298
    0
  18. #20678 zerogross (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 21:08
    น้องวิ่งทำไมเราถึงเหนื่อย ?
    #20,678
    0
  19. #19780 nonichan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 22:26
    ในใจก็คือ ชื่อใคร!!!! โทรหาใคร!!! ชั้นก็เยู่ตรงนี้ไง!
    #19,780
    0
  20. #15890 Xialyu (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 17:22
    นายเอกต้องแกร่ง
    #15,890
    0
  21. #13701 RealThxnB (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 07:26
    น้องรู้สึกจะโดนฆ่าทุกตอนเลย5555555
    #13,701
    0
  22. #13037 -=<<pilogue>>=- (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 12:19
    เค้าจะรักกันยังไงน้ออออออออ??
    #13,037
    0
  23. #12272 สาววายกับเจ้าชายอสูร (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 21:27
    ก็คืออุ่นไม่กลัวใครเท่าคิมหันต์อีกแล้ว5555
    #12,272
    0
  24. #10913 supamas1845 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 05:07
    เเละเเล้วก็มาตายตอน...สะดุดหิน..เกือบเท่ แล้วอุ่น=_=
    #10,913
    0
  25. #10909 you2414 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 00:55
    เฉลยตอนไหน?
    #10,909
    0
  26. #7569 groyyaoitt (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 11:55
    ไม่เอาอุ่นจิครายได้มั้ยอะ อ่านเป็นอุนจิตลอด แล้วมันขัดๆยังไงไม่รู้ T_T
    #7,569
    1
    • #7569-1 poohoip(จากตอนที่ 15)
      9 ธันวาคม 2561 / 21:46
      5555555
      #7569-1