[Yaoi] DON’T HUNT ME ล่ารัก สลักร้าย (สนพ. SENSE BOOK)

ตอนที่ 14 : Ep.14::'ชิม' แม้แต่ปลายลิ้นก็ไม่ได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90,392
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,400 ครั้ง
    17 ส.ค. 63




 

Ep.14

'ชิม' แม้แต่ปลายลิ้นก็ไม่ได้ 

 

              พรึ่บ!

              ผมอาศัยความว่องไวของตัวเองรีบเด้งตัวขึ้นมาจากร่างที่รองรับ ใครจะรีรอให้โดนฆ่าปาดคอกันครับถึงแม้ว่าตอนนี้ดวงตาของคิมหันต์จะฉายแววอำมหิตเต็มที่ก็ตาม

              ไว้ชีวิตอุ่นด้วย...พลีสสส

              ต่อให้ใบหน้าของผมจะเศร้าหมอง แววตาจะรู้สึกผิดแค่ไหน คิมหันต์ก็ไม่คิดปรานี เขาลุกขึ้นยืนอย่างฉับพลันทำให้ผมผวาไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว

              แกร๊กๆๆ!

              ล...ล็อก?

              โฮกกก ตายแน่ๆ มันใช่เรื่องที่จะมาล็อกกะทันหันแบบนี้ไหมครับคุณประตูทว่าคร่ำครวญไปก็เท่านั้น ความจริงแล้วประตูไม่ผิด ที่ผิดคือคนควบคุมประตูต่างหาก

              ไม่สิ...ที่ผิดน่ะมันผม ผมซุ่มซ่ามเองล้วนๆ!

              “ผ...ผมขอโทษครับ”

              มัจจุราชในคราบมนุษย์ไม่คิดจะฟังเสียงผมเลยสักนิด เขาควงมีดสั้นในมือครั้งหนึ่ง ก่อนจะตวัดหางตามามองผม รังสีสังหารเริ่มแผ่ขยายครอบคลุมรอบบริเวณจนอดที่จะสั่นสะท้านไม่ได้

              “สิบองศา...ไม่ สิบห้า”

              เอ่อ ช่วยแปลไทยเป็นไทยด้วยครับ อุ่นไม่เข้าใจ อุ่นจิคราย

              ฉึกตุ้บ!

              ฉับพลันนั้นใบมีดก็พุ่งตรงมาเฉียดข้างแก้มของผมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเลยไปโดนผนังห้องแล้วร่วงหล่นลงพื้นดังตุ้บ ผมกะพริบตาครั้งหนึ่ง รู้สึกแสบที่ข้างแก้มจนต้องยกมือขึ้นมาแตะ

              มีของเหลวสีแดงสดติดปลายนิ้วมาเล็กน้อย ผมเบิกตากว้าง เมื่อกี้ผมหลบแล้ว...เหมือนจะหลบพ้นเช่นทุกๆ ครั้ง แต่กลับไม่เป็นอย่างที่คิด

              คิมหันต์เร็วขึ้น...ในที่สุดเขาก็ตามผมทัน!

              คล้ายจะเห็นแววตาของอีกฝ่ายมีประกายวาบผ่านวูบหนึ่ง ก่อนที่ผมจะได้ทันตั้งรับการประทุษร้ายครั้งถัดไป ใบมีดก็ทยอยพุ่งเข้าใส่เป็นห่าฝนในทันที

              ฉึกๆๆ!

              ใจเย็นนะใจเย็น แค่ล้มลงไปทับแค่นี้เอง ทำไมต้องเกรี้ยวกราด ฮือ

              ผมหลบซ้ายหลบขวา กลิ้งไปหลบหลังโซฟา ก่อนจะพุ่งตรงเข้าโซนครัว เหงื่อไคลไหลย้อยไม่ปานว่าวิ่งรอบสนามหญ้าสักสิบรอบ ไหนจะก้อนเนื้อตรงหน้าอกข้างซ้ายที่เต้นแรงจนน่ากลัวอีก พระเจ้าครับนี่มันทางตันชัดๆ แผ่นหลังของผมสัมผัสกับตู้เย็นแล้ว และด้านหน้ามีเครื่องจักรสังหารไล่ตามมาติดๆ

              “แฮ่กๆ”

              ผมหอบหายใจเข้าลึกๆ จินตนาการได้เลยว่าตัวเองกำลังหูตกหางลู่แค่ไหน เงาร่างสูงคืบคลานเข้ามาใกล้จนผมคิดไว้ในใจแล้วว่าต้องไม่รอดแน่ๆ ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้จะทำผมได้เลือดแค่หนึ่งแผลก็ตาม

              แน่นอนว่าหลังจากมีดเฉียดข้างแก้มผมเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เขาก็ไม่สามารถทำให้ผมเลือดตกยางออกได้อีก ไม่ได้มีแค่คิมหันต์ที่อัพเกรดตัวเองได้นะครับ เพราะผมก็พยายามควบคุมตัวเองให้ว่องไวขึ้นเช่นกัน

              และเนื่องจากพื้นที่ในการหลบหนีมันมีจำกัด ผมเลยมาจนมุมอย่างที่เห็น โฮก

              ผมนิ่งค้างอย่างยอมรับชะตากรรม คอเสื้อถูกกระชากจนเซไปปะทะอกของคนด้านหน้า มือหนาเปลี่ยนมากระชากเส้นผมนุ่มทางด้านหลังจนต้องเงยหน้าขึ้นด้วยความเจ็บ วัตถุเย็นเฉียบจ่อติดผิวบริเวณลำคอจนอดที่จะสั่นระริกไม่ได้

เป็นครั้งแรกที่ผมสบตากับคิมหันต์ตรงๆ โดยไม่มีเส้นผมบดบัง... 

ดวงตาคู่ตรงหน้ายังคงเป็นสีน้ำตาลแดงเฉกเช่นเดิม ยิ่งมองดูใกล้ๆ ผมยิ่งรู้สึกถึงความลึกลับและอันตราย แววตาของเขาแลดูไร้ประกายไม่ต่างอะไรกับคนที่ตายไปแล้ว

ถึงจะเป็นแบบนั้นผมก็ไม่สามารถละสายตาออกห่างได้ ความหวาดกลัวสั่งให้ผมไม่กล้าแม้แต่จะขยับเขยื้อนร่างกาย

ใบมีดที่ทำท่าจะกดเข้ามาในผิวเนื้อชะงักไปเล็กน้อย ร่างทั้งร่างพลันแข็งทื่อเมื่อใบหน้าหล่อเหลาราวพระเจ้าบรรจงสรรสร้างโน้มลงมาใกล้กับลำคอจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะผิวเนื้อ ผมขนลุกซู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า หายใจหอบลึกคล้ายจะเป็นลมอยู่รอมร่อ

ใครก็ได้ช่วยอุ่นด้วย!            

“...สตรอเบอร์รี่”

คล้ายได้ยินเสียงพึมพำอยู่ข้างหู ผมกะพริบตาสองครั้ง มือไม้เริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ ร...หรือว่าคิมหันต์จะได้กลิ่นสตรอเบอร์รี่จากโลชั่นที่ผมทามาแล้วเกิดหิวเข้า นี่ผมกำลังจะถูกกิน?

ไม่ได้เด็ดขาด...ผมต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว!

“ค...คือถ้าหิว ผมทำให้กินได้นะครับ”

เปลี่ยนจากตามล่าเพื่อฆ่าปาดคอ...มานั่งกินน้ำสตรอเบอร์รี่สูตรไออุ่นกันเถอะครับ ฮือ

ผมกะพริบตาปริบๆ มองคนตรงหน้าที่ไม่หือไม่อือใดๆ ทั้งสิ้น ทว่าแรงดึงเส้นผมทางด้านหลังที่คลายลงพร้อมกับมีดซึ่งถูกเหวี่ยงไปปักกรอบรูปทางด้านข้างก็เป็นคำตอบทางอ้อมแล้ว

หลังถูกปล่อยตัวผมก็ค้นตู้เย็นด่วนจี๋ คาดไม่ถึงว่าในตู้เย็นของบุคคลที่ใครๆ ต่างก็เกรงกลัวจะมีสตรอเบอร์รี่หลบซ่อนอยู่ ที่เหลือเชื่อกว่านั้นคือนอกจากสตรอเบอร์รี่แล้วก็ไม่มีอย่างอื่นอีกเลยนอกจากน้ำแร่ เหล้า และเบียร์

สตรอเบอร์รี่กับของไม่ดีพรรค์นี้มันสมควรอยู่ด้วยกันแน่หรอครับ... ผมขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะหยิบถุงสตรอเบอร์รี่ออกมา ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ที่ในตู้เย็นของคิมหันต์จะมีของมึนเมากักตุนไว้ เพราะสังคมของเขาเป็นแบบนั้น คงไม่มีทายาทมาเฟียที่ไหนดื่มเหล้าเบียร์ไม่เป็นหรอกครับ ผมยังเคยเห็นพี่ไอหมอกและอาเมฆดื่มมันบ่อยๆ เลย

แต่ผมไม่ดื่มหรอก แค่กลิ่นก็ไม่น่าอร่อยแล้ว ฟู่ว

ความจริงแล้วผมทำอาหารไม่เป็นหรอกครับ ทำได้แค่ขนมกับน้ำปั่นที่ชอบกินเท่านั้น แน่นอนว่าน้ำสตรอเบอร์รี่ทำง่ายผมเลยทำกินเองบ่อยๆ แค่ใส่ลูกสตรอเบอร์รี่ผสมกับน้ำเชื่อมที่เตรียมไว้ และเทลงเครื่องปั่น เทน้ำแข็งตามเล็กน้อยก็เป็นอันจบ

ในที่สุดผมก็ได้น้ำสตรอเบอร์รี่กันตายมาหนึ่งแก้ว คิมหันต์ยังยืนพิงกำแพงอยู่ที่เดิม ดวงตาคมดุหลุบมองแก้วน้ำปั่นที่ถูกยื่นมาตรงหน้าด้วยมือสั่นๆ ผมเห็นเขามองมาประหนึ่งว่ามันเป็นสิ่งแปลกปลอมที่ควรกำจัดทิ้งเลยโฆษณานำเสนอเต็มที่

“ถ้าไม่อร่อย...หยิบมีดมาปาดคอได้เลยครับ”

              อุ่นรู้ อุ่นกินอยู่ทุกวัน!

              หมายถึงกินตอนอยู่บ้านนะครับ ไม่ใช่กินตอนอยู่หอ ต...แต่ถ้ามันอร่อยสำหรับผม แต่ไม่อร่อยสำหรับคิมหันต์ล่ะ ผมหลุดทำหน้าเหวอตอนที่อีกฝ่ายดึงแก้วออกจากมือไป จะดึงแก้วกลับคืนมาก็ไม่ได้อีก ตายแล้วอุ่นเอ๊ย ปากพาซวยชัดๆ ฮือ

              คิมหันต์ยกแก้วขึ้นดื่มด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขากลืนน้ำสีแดงสดลงคออึกเดียวก่อนจะวางไว้บนโต๊ะด้านข้าง ใจผมร่วงลงไปยังตาตุ่ม เตรียมถอยกรูดหาช่องทางหนีทีไล่แต่ติดตรงสุ้มเสียงเรียบเย็นเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

              “พรุ่งนี้...ทำนี่มา” ว่าแล้วก็ตวัดหางตามองแก้วน้ำปั่นอย่างไร้อารมณ์วูบหนึ่ง

เดี๋ยวนะครับ นอกจากเป็นอัศวินผมยังมีหน้าที่ทำน้ำปั่น?

              “ห้องผม...ไม่มีเครื่องปั่นครับ” ห้องอัศวินนะครับไม่ใช่ห้องราชา คุณจะมาสั่งตามอำเภอใจกับอุ่นแบบนี้ไม่ได้!

              ฉับพลันนั้นดวงตาสีน้ำตาลเฉดแดงก็เริ่มฉายแววเข้มขึ้นคล้ายกำลังหงุดหงิดกับอะไรบางอย่าง คิมหันต์เดินจากไปพร้อมแก้วน้ำปั่นในมือ อีกทั้งยังไม่วายส่งสายตาเย็นๆ ถ่ายทอดคำสั่งมา

ผมแปลสารได้ว่า ‘ถ้าพรุ่งนี้ไม่ได้กิน...ก็เตรียมตัวตายไว้ได้เลย

อะฮึก...สรุปว่าการทำน้ำสตรอเบอร์รี่ปั่นไม่ได้ช่วยให้ผมรอดตาย แต่มันเป็นการหาบ่วงมาผูกคอตัวเองชัดๆ!

 

เช้าวันต่อมา

ผมคือผู้รอดชีวิตจากห้องของราชาผู้เหี้ยมโหด แต่ประเด็นนั้นไม่น่าดีใจเท่าไหร่ เพราะตอนนี้ผมกำลังตามหาเครื่องปั่นเพื่อใช้ปั่นน้ำสตรอเบอร์รี่ที่เตรียมไว้อยู่ อะไรนะครับ...ทำไมไม่ไปปั่นที่ห้องของเครื่องจักรสังหารน่ะหรอ เพราะห้องปิดยังไงล่ะ คิมหันต์ไปเรียนก่อนที่ผมจะได้ทันมาเคาะห้องเขาเสียอีก

และแล้วผมก็เสาะหาจนเจอเครื่องปั่นในโรงอาหาร ขออนุญาตป้าที่ขายน้ำปั่นเพื่อใช้เครื่อง พอปั่นเสร็จก็เทลงแก้วที่เตรียมไว้ 

ผมประคองแก้วน้ำปั่นเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ระหว่างทางไม่มีใครสนใจผม มีแค่กลุ่มคนบางกลุ่มที่มองมาเพราะคุ้นหน้าคุ้นตากันก็เท่านั้น

ปึก!

เหวอ...แก้วน้ำ แก้วน้ำๆๆ

ผมรีบตะครุบแก้วไว้ก่อนมันจะร่วงกระแทกพื้น ใจพลันหายวาบหลังเดินชนใครสักคนที่ยืนนิ่งขวางทางอยู่

“หืมเด็กจากตระกูลหงส์คนนั้นนี่หว่า มึงจะรีบไปไหนวะไอ้ตัวเล็ก แล้วนั่นน้ำอะไร” 

เบื้องหน้าของผมคือกลุ่มคนราวสี่ห้าคน ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนไม่ดี  ผมมองเมินก่อนจะพยายามเดินหนี แต่ติดตรงโดนหนึ่งในนั้นกระชากแขนไว้เสียก่อน

“จะรีบไปไหน ไม่ได้ยินที่เพื่อนกูถามหรอวะว่านั่นน้ำอะไร”

“ตัวแค่นี้ทำหยิ่งหรอวะ ฮ่าๆ”

“มาเล่นกับพวกกูก่อนเข้าเรียนเป็นไงไอ้เคย์ เอาน้ำมันมา กูกำลังคอแห้งอยู่พอดี”

พวกคนไม่ดีเริ่มเข้ามารุมล้อมผม ในขณะที่นักเรียนคนอื่นๆ มองเลยผ่านไปคล้ายเป็นเรื่องปกติ บางคนก็รีบเร่งไปเรียนจนไม่ได้สนใจผมด้วยซ้ำ แต่คนที่หยุดยืนมองแบบไม่เข้ามาช่วยเหลือก็มี

ช่างเถอะ ผมชินแล้ว...เพราะแบบนี้ถึงไม่เข้าใจมนุษย์

“ไม่ได้ครับ...”

ผมเบี่ยงแก้วหลบหนี จะให้น้ำปั่นไปไม่ได้เด็ดขาด เพราะถ้าไม่มีน้ำปั่นผมก็ตาย และน่าจะตายอนาถกว่าโดนคนพวกนี้รุมกระทืบเสียอีก

ทำไมอุ่นต้องโดนหาเรื่องอยู่เรื่อยเลยล่ะครับ โฮ

มึงอยากมีเรื่องกับกูจริงๆ สินะ” 

คนที่ตัวโตสุดในกลุ่มเอ่ยถามผมพร้อมหักนิ้วดังกร๊อบๆ หางตาของผมเหลือบไปเห็นคนทางขวาเอื้อมมือมาคล้ายจะฉกชิงแก้วน้ำ พอเบี่ยงหลบก็ถูกคนทางซ้ายคว้าหมับไปอย่างไม่ทันให้ได้ตั้งตัว 

ซ...ซวยแล้ว 

พวกมันหัวเราะร่าเมื่อเห็นว่าผมยืนนิ่งมองแก้วน้ำอย่างอาลัยอาวรณ์ อันที่จริงผมคิดว่าคนพวกนี้ต้องการกลั่นแกล้งผมมากกว่าจะอยากกินน้ำสตรอเบอร์รี่ปั่นของเครื่องจักรสังหาร 

“เฮ้ยดูมัน...หน้าซีดเป็นผีดิบเลยว่ะ ฮ่าๆๆ”

“พูดเหมือนเห็นหน้ามันเต็มๆ งั้นแหละไอ้เคย์ แม่งเล่นเอาผมปิดหน้าปิดตาซะจนกูนึกว่าจูออนเวอร์ชั่นผู้ชาย”

“จูออนไอ้สัด...กูขำ ฮ่าๆๆ”

“เอาน้ำแม่งมากินดิ๊ หัวเราะจนคอแห้งแล้วเนี่ย” 

ซู้ด!

เสียงดูดน้ำปั่นมาพร้อมความเย็นวาบตรงไขสันหลัง ผมลูบแขนเพราะรู้สึกขนลุกอย่างน่าประหลาด ก่อนจะสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนจ้องมองมาทางนี้ 

ปั่ก

“โอ๊ย! 

เสียงแหวกอากาศมาพร้อมวัตถุบางอย่างที่พุ่งตรงเข้าเฉือนเนื้อบริเวณข้อมือของผู้ชายตัวโต แก้วน้ำปั่นกลิ้งลุ่นๆ หกกระจายราดพื้น ผมก้มมองด้วยความเสียดาย ก่อนจะมองเลยไปยังใบมีดขนาดเล็กที่ตกอยู่ข้างกัน 

ป...เป็นเรื่องแล้ว ทำไงดี

“แม่ง ใครวะ!” คนตัวโตที่ดูดน้ำปั่นไปเมื่อสักครู่โวยวายลั่น ข้อมือมีรอยเฉือนเห็นเลือดไหลซิบเป็นทางยาว 

“ไอ้เชี่ย นะ นี่มันมีดของ...” 

คนในวงล้อมต่างแตกฮือ ก้มมองตัวการด้วยใบหน้าซีดเซียว ผมเอียงคออย่างนึกฉงน...ทำไมมองแวบเดียวคนพวกนี้ถึงรู้ว่าเป็นมีดของใคร

“กูไปล่ะนะ มีเรียน”

“สัดกูก็มีเรียน”

“แล้วจะเอายังไงกับไอ้จูออนนี่”

“มึงไม่ต้องถามแล้ว รีบตามกูมาก่อนจะซวย! 

ผมกะพริบตาปริบๆ พลางมองตามหลังบรรดาคนที่เข้ามาหาเรื่อง ทีแบบนี้ล่ะรีบร้อนไปกันไวจังเลยนะครับ ทิ้งตัวการไว้กับผมมันจะดีแน่หรอ 

ผมก้มเก็บแก้วน้ำไปทิ้งถังขยะด้านข้าง ทำใจกล้าหันมองซ้ายขวาก็ไม่เห็นร่างของคนที่พวกตัวโตพากันกลัวเกรง หางตาเหลือบไปเห็นใบมีดวางนิ่งอยู่บนพื้น ด้วยอารามสงสัยผมจึงหยิบมันขึ้นมาดู 

ส่วนที่ไม่เปื้อนคราบเลือดยังคงเป็นสีเงินส่องประกายวาววาบ บริเวณปลายด้านหนึ่งมีรอยสลักบางอย่าง ผมมองปราดเดียวก็จำได้ว่าลวดลายบนใบมีดเหมือนรอยสักบนมือข้างหนึ่งของคิมหันต์ไม่มีผิด 

ประทับลวดลายไว้ขนาดนี้คงไม่ได้แค่ใช้แล้วทิ้ง... 

ผมมองหาตัวคนทำอย่างกล้าๆ กลัวๆ ทว่ารอบข้างกลับเงียบเชียบ นักเรียนคนอื่นคงพากันเข้าเรียนหมดแล้ว อ๊ะจริงสิ ต้องเข้าเรียน...ผมจะมัวเถลไถลแบบนี้ไม่ได้ 

คิดพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาห่อใบมีดไว้แล้วเก็บใส่กระเป๋า คงต้องคืนให้พร้อมน้ำปั่นแก้วใหม่ ความจริงผมไม่อยากพกอาวุธของเครื่องจักรสังหารเข้าเรียนนักหรอก แต่ถ้าผมโดนหมายหัวเพราะไม่เก็บอาวุธของเขากลับมาด้วย...ต้องแย่แน่ๆ 

หลังร่างผอมบางที่มีบรรยากาศมืดมนล้อมรอบวิ่งหายลับไปแล้ว บนต้นไม้สูงใหญ่ใกล้ๆ กันก็ปรากฏร่างของใครคนหนึ่งกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนนั้น มือหนาหยิบใบมีดที่กำลังควงเล่นขึ้นมามอง ดวงตาคมดุมีประกายน่าขนลุกวาบผ่านวูบหนึ่ง 

ในที่สุดเสียงน่ารำคาญทางด้านล่างก็เบาลง... 

คิดพลางสะบัดมีดในมือไปปักต้นไม้อีกต้นอย่างไม่แยแส จากนั้นก็ปิดเปลือกตาลงจมสู่ความมืดมิด

น้ำปั่นนั่น...ในเมื่อเขาไม่ได้กิน

ใครก็อย่าได้กิน 

 

วันนี้คิมหันต์ไม่เข้าเรียน... 

ให้ตายเถอะครับผมคงเป็นบ้าไปแล้ว ทำไมต้องเอาแต่มองหาและคิดเรื่องของมัจจุราชในคราบมนุษย์นั่นด้วย คิดพลางสะบัดหัวเบาๆ จนลาวาที่นั่งด้านข้างหันมาถาม 

“แฮมเตอร์~ คันขนหรอ” 

“เอ่อ...” 

ผมพูดไม่ออก ยิ่งมองรอยยิ้มเปล่งประกายของเจ้าตัวยิ่งอยากเอาหัวโขกโต๊ะสักสิบรอบ ลาวาเรียกเส้นผมว่าขนอุ่นจิคราย

“ว่าแต่คิมไปไหนเนี่ย ช่างเถอะ คาบนี้มันน่าเบื่อจริงๆ นั่นแหละ อาวุธพวกนั้นก็รู้จักหมดแล้ว...ถึงว่าทำไมคิมไม่มา” 

เสียงงุ้งงิ้งบ่นอยู่ด้านข้าง แทนที่จะต่อว่าฝาแฝดเรื่องโดดเรียนกลับเห็นดีเห็นงามด้วยซะงั้น ผมไม่ได้กล่าวเสริมอะไรเพราะกำลังตั้งใจเลคเชอร์บรรดาสารพัดอาวุธทั้งมีด ปืน หอก ระเบิด หรือแม้กระทั่งเข็มฝังจุดลงบนสมุดลายเป็ดน้อย 

บรรยากาศในห้องเรียนดูผ่อนคลายเมื่อไม่มีเครื่องจักรสังหารมานั่งกดดัน หลายสายตากล้าลอบมองลาวามากขึ้นจนกระทั่งลามมายันผม เอ่อ...เดี๋ยวนะครับ สายตาอาฆาตพวกนั้นมันอะไรกันน่ะ ผมไม่ได้ตั้งใจทำตัวติดกับสาวสวยเสียหน่อย 

สาบานได้ว่าลาวาเข้ามาตีสนิทกับผมเองนะ แล้วเธอก็ไม่ได้เลวร้ายผมเลยอยู่ด้วยก็เท่านั้น ตอนกลางวันผมก็นั่งกินข้าวกับลาวา จนกระทั่งช่วงเย็น...    

“ว้าววันนี้ผิวแฮมเตอร์ดูเนียนนุ่มชุ่มน้ำสุดๆ” 

“ต้องชุ่มชื้นหรือเปล่าครับ...” 

“นั่นแหละๆ คิดถูกจริงๆ ที่ให้โลชั่นอุ่นไปใช้ น่ากินอะไรอย่างนี้” 

อะเฮือกสายตาที่คล้ายจะจับผมลงทอดในกระทะนั่นมันอะไรกันครับ 

“ผมเพิ่งใช้ไปวันเดียวเองนะครับ...” 

ผมยิ้มแหย มองแขนตัวเองที่ถูกปลายนิ้วของสาวสวยลูบๆ คลำๆ พออาจารย์ปล่อยปุ๊บลาวาก็คว้าแขนผมไปสำรวจปั๊บ จะว่าไปผมผอมถึงขนาดแขนเล็กเท่าเธอเลยทีเดียว 

ในที่สุดลาวาก็ยอมปล่อยแขนผม จากนั้นก็คว้ากระเป๋าแล้วโบกมือบ๊ายบาย 

“เราไปก่อนนะ จะรีบไปคิดเมนูสำหรับเปิดร้านอาหารน่ะ” 

เปิดร้านอาหารผมเอียงคอด้วยความฉงน หรือว่าลาวาอยากเป็นเชฟกันนะ 

“เดินทางปลอดภัยครับ” ผมโบกมือกลับ ลาวายิ้มสดใสโดยไม่วายสั่งทิ้งท้าย 

“อย่าลืมช่วยดูคิมให้เราหน่อยน้า” 

ถ้าแกล้งลืมจะทันไหม...ว่าแต่แกล้งลืมได้ด้วยหรอครับ แกล้งตายน่าจะง่ายกว่า โฮก

สีหน้าของผมพลันแปรเปลี่ยนเป็นหมดอาลัยตายอยากกับชีวิต ทว่าเมื่อคิดได้ว่าต้องรีบไปโรงอาหารเพื่อซื้อสตรอเบอร์รี่และยืมเครื่องปั่นของแม่ครัว ผมก็พลันตื่นตระหนก คว้ากระเป๋าแล้วรีบวิ่งซอกแซกหลบหลีกผู้คนไปยังโรงอาหารในทันที 

แฮ่กๆๆ 

เบื้องหน้าของผมคือประตูหน้าโรงอาหาร ปกติมันจะเปิดช่วงเช้าถึงเย็น แต่วันนี้ผมเลิกเรียนช้า ไม่แปลกที่มันจะปิด 

มาไม่ทัน ซ...ซวยแล้วอุ่นเอ๊ย

เดี๋ยวได้รู้เลยครับว่าคิมหันต์จะฆ่าผมเพียงเพราะไม่ได้กินน้ำสตรอเบอร์รี่ปั่นจริงไหม ทำไมชักเริ่มรู้สึกว่าชีวิตตัวเองมีค่าน้อยกว่าน้ำสตรอเบอร์รี่ปั่นเข้าไปทุกทีๆ 

ไม่สิ...ทุกอย่างต้องมีทางแก้ เครื่องปั่นในห้องของเขาไง ต...แต่ใครจะเสี่ยงชีวิตเข้าไปในอาณาเขตอันตรายนั่นกันเล่า 

เข้าก็ตาย ไม่เข้าก็ตาย อุ่นจิคราย 

ผมกุมขมับอย่างเคร่งเครียด จนกระทั่งตัดสินใจอย่างแน่วแน่ที่จะเข้าไปผจญมารร้ายในห้องสีแดงดั่งเลือดอีกครั้ง ระหว่างทางมีเพียงไฟเปิดไม่กี่ดวง...นอกนั้นทัศนียภาพล้วนถูกกลืนกินด้วยความมืดมิด ช่วงนี้เป็นฤดูหนาว ไม่แปลกนักที่ท้องฟ้าจะมืดเร็วกว่าปกติ 

ในที่สุดผมก็เดินมาหยุดยืนหน้าประตูห้องของคิมหันต์จนได้ ประตูล็อกผมจึงลงมือเคาะสองสามครั้ง ผมยืนเหม่อคิดอะไรไปเรื่อยนานนับหลายนาที จนกระทั่งประตูตรงหน้าเปิดออกกะทันหันเล่นเอาสะดุ้งเฮือกถอยหลบแทบไม่ทัน 

คิมหันต์อยู่ในชุดคล้ายเตรียมออกไปข้างนอก ผมกะพริบตางงงวย ก้มมองนาฬิกาข้อมือที่บ่งบอกเวลาหนึ่งทุ่มแล้วเงยหน้ามองร่างสูงตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง 

เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำดูเข้ากับกางเกงยีนส์สีซีดที่อีกฝ่ายสวมใส่ เส้นผมที่ไม่ได้เซตรับกับรูปหน้าและดวงตาเรียวคมอย่างเหมาะเจาะเสียจนผมตาพร่า เพิ่งเคยเห็นคนที่เปล่งออร่าโซฮอตได้ขนาดนี้ ที่สำคัญ...คิมหันต์เจาะหูด้วยงั้นหรอ 

สามรู...แถมเจาะข้างซ้ายข้างเดียวอีก คงเพราะผมไม่กล้ามองเขาแบบชัดๆ มาก่อนล่ะมั้งเลยไม่เห็นจิวสีดำอันจิ๋วนั่น 

ผมอยู่ในอาการตะลึงค้าง ลืมกระทั่งรังสีสังหารที่พวยพุ่งจากอีกร่าง มือข้างที่มีรอยสักรูปมังกรเลื้อยรัดพันเอื้อมมาทำท่าจะกระชากคอเสื้อ ทำให้ผมได้สติและเบี่ยงหลบอย่างรวดเร็ว 

“เอ่อ...จะไปไหนหรอครับ” 

ผมเกาหัวแกรกๆ เดี๋ยวนะอุ่น...นี่มันใช่คำถามที่ควรถามเรอะ

นอกจากจะไม่ตอบแล้ว คิมหันต์ยังเมินเฉยด้วยการเดินเข้าลิฟต์ราวกับผมเป็นธาตุอากาศอีก ซึ่งก็ดีกว่าการที่เขาจ้องจะฆ่าผมเล็กน้อย ผมถอนหายใจเฮือก ดูท่าทางอีกฝ่ายจะไม่ติดใจเรื่องน้ำปั่นแล้ว 

จังหวะที่ลิฟต์กำลังจะปิด ผมก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้เสียก่อน 

“ด...เดี๋ยวครับ! 

ผมสอดร่างเข้าไปในลิฟต์อย่างทันท่วงที พอตั้งสติได้ก็อยากเอาหัวโขกกับผนังลิฟต์สักสิบรอบ ขวัญกล้าเทียมฟ้าอะไรอย่างนี้ไม่กลัวโดนฆ่าปาดคอคาลิฟต์แล้วสินะ ฮือ

“คุณลืมสิ่งนี้ครับ...” 

ผมค้นกระเป๋าแล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าที่ห่อหุ้มใบมีดให้ด้วยมือสั่นระริก เผลอคิดไปว่าตัวเองกำลังยื่นอาวุธให้สัตว์ร้ายตรงเข้ามาขย้ำ ทว่าผมคงคิดมากไป ถ้าจะฆ่า...คิมหันต์คงฆ่าตั้งแต่ผมยืนขวางประตูแล้ว 

ดวงตาสีน้ำตาลแดงไม่สะท้อนอารมณ์ใดๆ ร่างสูงยืนนิ่งอยู่ห่างจากผมไม่ถึงคืบ คิมหันต์ทำเพียงปรายหางตามองผ้าเช็ดหน้าลายลูกเป็ดของผมอย่างเย็นชา ผมรู้สึกกระอักกระอวนขึ้นมาจึงคลี่ผ้าเช็ดหน้าออกแล้วส่งใบมีดให้เขา 

วูบหนึ่งที่ดวงตาคมดุฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นไร้อารมณ์ดังเดิม เสียงลิฟต์ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมประตูที่กำลังจะเปิดออก คิมหันต์ไม่รับใบมีดไป ทว่าเขากลับกดปิดลิฟต์และกระแทกร่างผมจนแผ่นหลังชิดติดผนังอย่างไม่ทันให้ได้ตั้งตัว 

ผมเบิกตากว้าง ตัวสั่นระริกยามเมื่อลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ตรงข้างแก้ม ร่างสูงใหญ่ล็อกตัวผมไว้ทุกทิศทาง ใบมีดที่ยื่นให้กำลังย้อนกลับมาทำร้ายตัวผมเอง ความคมของมันเฉือนผิวตรงลำคอเข้ามาทีละนิดตามแรงกดของมือหนา

ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงัน สุ้มเสียงเรียบเย็นเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับแววตาน่าขนลุก 

“อยากตายมากสินะ...”

 

              

 


 


Writer talk2

อุ่นลูก...อยู่ดีๆก็หาเรื่องตาย//ปาดเหงื่อ ไม่น่าเป็นคนดีไปเก็บมีดเขามาเลย ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ ลาวายังน่ารักเหมือนเดิม เพิ่มเติมคืออยากเป็นเชฟ...ฝากสนับสนุนอาหารที่ลาวาทำด้วยนะคะ ^_^;; บทนี้หนูคิมโดดเรียน เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีเลย อย่าทำตามน้า แล้วพบกันค่า

#ไล่ฆ่าล่ารัก

รักรีดเดอร์

 

ขอขอบคุณแฟนอาร์ตจากคุณ เนตรนภา แย้มย่อง ค่ะ น่ารักมากมาย ^^



Writer talk

น้องกำลังโดนหาเรื่องอีกแล้ว ไม่พูดอะไรมากค่ะเพราะง่วงนอนเหลือเกิน ยังไม่ได้ตรวจคำผิดเลย ถ้ามีอ่านสะดุดต้องขอโทษด้วยนะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เข้ามาแก้ไขน้า วันนี้ไม่ไหวจริงๆ ง่วงมากค่ะ แล้วพบกันค่า

ติดตามการอัพนิยายได้ที่ >>Facebook<<

หวีดนิยาย ทวงนิยายได้ที่ >>Twitter<<

ไรท์มีแพลนลงเรื่องนี้ใน Readawrite อีกที่นึงนะคะ (เหตุผล : เห็นเว็บนู้นสวยดีเลยอยากลองลง เค้าไม่ได้นอกใจเด็กดี...จริงจริ๊งงง) ถ้าเจอไม่ต้องตกใจน้า ^^

รักรีดเดอร์

 


 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.4K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

45,896 ความคิดเห็น

  1. #45323 989780849 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 11:02
    5555555วงวารอุ่นอ่ะนิดๆหน่อยๆก็จะฆ่า
    #45,323
    0
  2. #45086 B3erry (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 09:43
    เมนูอาหารคงไม่ได้ทำจากเนื้อน้องอุ่นใช่มั้ยคะลาวา แงงง ชีวิตไออุ่นมีความระทึกขวัญทุกวันเลย 555
    #45,086
    0
  3. #45053 Padcha0623060584 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 13:40
    หรือว่าที่อิพี่มันชอบสตอเบอรี่เพราะตอนเด้กๆคนน้องมันยื่นลูกอมสตอเบอรี่ให้วะ

    แล่วๆๆๆ จิ้นเอง ฟินเอง
    #45,053
    0
  4. #45052 Padcha0623060584 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 13:31
    ก็คือตั้งบทแรกจนถึงบทนี้ อุ่นของเราก้ยังเสี่ยงในทุกๆเสี้ยววินาทีที่เจอกันคิม 555
    #45,052
    0
  5. #45037 QueenS44 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 22:11
    ใจร้ายกับน้องงงง
    #45,037
    0
  6. #45029 YaoiFinlism (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 12:38

    คือ... บางครั้งก็อยากถามคิมว่า "อาไร๊ของเมิ๊งงงงง"

    #45,029
    0
  7. #41665 eannysrr (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 22:41

    น้องจะตายแล้วโว้ยยยย

    #41,665
    0
  8. #38984 Apit29 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 19:54
    จะดุไปไหน
    #38,984
    0
  9. #38480 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 10:57
    หวงน้ำปั่น​ หวงน้องด้วยล่ะเส้​

    เกรี้ยวกราดเก่ง​ คอเปงแผลหมดแล้ว
    #38,480
    0
  10. #37836 QRga (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 19:47
    เเต่เฮ้ย!!!

    คิมเจาะหูเหมือนเราเลย
    3รู ข้างซ้าย1 ขวา2
    เจาะเเบบมีความหมายป่ะค้าบบ555
    #37,836
    0
  11. #32858 Punch_9397 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 20:46

    สงสัยตอนพี่เบนท้อง กินสตรอเบอรี่เยอะเกินไป อิพี่คิมมันเลยชอบ//หลบลูกดอกกกก

    #32,858
    0
  12. #30559 crzoldyck7 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 12:02
    แอบชอบตอนถ้าคิมไม่ได้กินน้ำปั่น..ใครก็อย่าได้กิน..มีความแอบหวงนิดๆ
    #30,559
    0
  13. #30547 มากิริจัง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 06:12
    คอน้องมีแต่รอยมีดแล้วนะ
    น่าสงสารพี่คิมไม่อ่อนโยนเลย
    #30,547
    0
  14. #29729 NLHH12 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 01:14
    อย่าทำน้องงงงง
    #29,729
    0
  15. #28646 ep.4477 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 18:45

    หนูไปเก็บมีดมาทำไมลูก แม่จะเป็นลม

    #28,646
    0
  16. #25881 mook (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 10:57

    ทำคุณบูชาโทษแท้ๆเลยลูกกกก

    #25,881
    0
  17. #23881 KiHaE*129 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 03:19

    คิมมมมมมมไปเกรี้ยวกราดจากไหนมาลงที่น้องอุ่นอีกละ

    #23,881
    0
  18. #23382 Ohsem (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 20:59

    อิหยังวะ 555555555

    #23,382
    0
  19. #22627 Kafair0012k (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 19:29
    เชี้ยไรอี้กกกก
    #22,627
    0
  20. #21735 SuNNyyy_123 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 02:13
    ลาวานี่พวกกินเนื้อมนุษย์ป้ะนะ....เรื่องนี้ใครปกติบ้างฟระะะ (╯°□°)╯︵ ┻━┻
    #21,735
    0
  21. #21650 SkmilkSk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 15:16
    น้องเราแนะนำให้ใส่ยาพิษลงไปในแก้วน้ำสตรอเบอรี่นั่นซะ555
    #21,650
    0
  22. #21377 khimmee56 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 14:47
    ลูกฉันผิดอะไรรรรคิมหันนนน
    #21,377
    0
  23. #15889 Xialyu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 17:11
    โธ่ลูกกกกกกกกก
    #15,889
    0
  24. #15454 นกน้อยของบอสแบม (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 13:10
    โอ้ยอยากจิคราย!!! ยัยอุ่นแค่เอาของมาคืน! ไม่ได้จะให้แกฆ่า !!!
    #15,454
    0
  25. #13671 RealThxnB (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 06:41
    รอดไหมเนี้ย5555555
    #13,671
    0